Przypadek Andrieja Poczobuta wskazuje nagłęboką niesamodzielność polityczną, dyplomatyczną i wywiadowczą Polski
===================================
Przejęcie w Polsce z fanfarami Andrieja Poczobuta, białoruskiego opozycjonisty pochodzenia polskiego, wymienionego w ramach wymiany więźniów zainicjowanej przez Stany Zjednoczone, wydaje się na pierwszy rzut oka sukcesem.
Wszak władze w Warszawie od lat domagały się wyjścia na wolność białoruskiego aktywisty. Sukcesem jednak nie jest. Jest raczej ilustracją porażki, jaką była i pozostaje polska polityka wschodnia.
Po pierwsze, Poczobuta zaangażowano w rozrysowane niekoniecznie w Warszawie plany obalenia władz białoruskich, względnie ich wizerunkowego osłabienia. Gdyby nie on i jego sprawa, należałoby go wymyślić. Poczobut od lat stawał przed sądami w sprawach karnych. Władze białoruskie dawały się, nawiasem mówiąc, wciągać w zastawianą na nie pułapkę. Zatrzymywały bowiem rzeczonego aktywistę za wszystkie, najdrobniejsze nawet wykroczenia. Skazywały go na wyroki w sprawach ewidentnie politycznych. Patroni Poczobuta, niekoniecznie ci z Warszawy, wyznaczyli mu pewną role do odegrania, a on – chcąc, nie chcąc – przez lata ją odgrywał. Niektóre jego działania i wypowiedzi były ewidentnie obliczone na to, by stanąć przed sądem, a najlepiej stać się więźniem politycznym. Poczobuta-więźnia i represjonowanego wykreowały nie tylko władze w Mińsku. Stał się gwiazdą również w mediach polskich i na arenie międzynarodowej (ukoronowaniem jego kariery opozycyjnego „celebryty” było przyznanie mu w ubiegłym roku nagrody im. Andrieja Sacharowa przez Parlament Europejski).
Po drugie, Andriej Poczobut owszem – był więźniem politycznym, ale nie przebywał za kratami w związku ze sprawami dotyczącymi mniejszości polskiej. Władze w Warszawie konsekwentnie zresztą robiły niedźwiedzią przysługę Polakom mieszkającym na Białorusi, czyniąc ich twarzą politycznego aktywistę opozycji. Tymczasem Poczobut sprawami mniejszości polskiej zajmował się jedynie sporadycznie, preferując otwarte wystąpienia przeciwko władzom białoruskim. Przez operację medialną pokazującą na niego jako na istotnego działacza Związku Polaków na Białorusi powstało mylne wrażenie, jakoby owa mniejszość polska popierała określone poglądy polityczne, zdecydowanie sytuując się w opozycji wobec urzędującego prezydenta. A to dla jej interesów szkodliwe (wyobraźmy sobie, że podobną postawę wykazywaliby na przykład przedstawiciele mniejszości niemieckiej w naszym kraju).
Po trzecie – i może najważniejsze – Andriej Poczobut nie został zwolniony na wniosek władz polskich prowadzących jakiś dialog na ten temat z władzami białoruskimi.
Jego uwolnienie miało za to bezpośredni związek z polityką amerykańską w naszym regionie Europy. Nieprzypadkowo tuż przed wymianą więźniów w Warszawie pojawił się wysłannik prezydenta Stanów Zjednoczonych ds. białoruskich, John Coale. I to właśnie on wynegocjował wolność dla Poczobuta, a właściwie wymianę więźniów w formacie 5 na 5. Rozmowy w tej sprawie 79-letni amerykański prawnik prowadził zapewne również ze stroną rosyjską. Mamy zatem sytuację, w której przedstawiciel obcego mocarstwa negocjuje na prośbę strony polskiej (takowa miała zostać przekazana Donaldowi Trumpowi przez Karola Nawrockiego) kwestię dotyczącą w zasadzie stosunków bilateralnych Warszawy z Mińskiem. A to oznacza, iż takowe stosunki w rzeczywistości nie istnieją i w efekcie oddajemy naszą politykę wschodnią w obce ręce.
Oczywiście ze szczęścia i wolności samego Andrieja Poczobuta i jego rodziny można się jedynie cieszyć. Pamiętajmy jednak, że do jego uwolnienia doszło nie dzięki staraniom władz polskich, lecz raczej wbrew nim, za sprawą Waszyngtonu. Polska pokazała zatem swą całkowitą niemoc. Żadne z jej apeli wygłaszanych przez lata publicznie i ze świętym oburzeniem nie wywołały najmniejszego nawet skutku. Stało się tak w związku z całkowitym praktycznie zerwaniem przez nas realnych stosunków politycznych oraz dialogu z Mińskiem.
Przypadek Andrieja Poczobuta wskazuje na głęboką niesamodzielność polityczną, dyplomatyczną i wywiadowczą Polski. Brak samodzielności jest nie kwestią podporządkowania nas na siłę jakiejś zewnętrznej potędze, lecz efektem wyboru dokonywanego przez kolejne rządy w Warszawie. Ich wyborem bowiem jest zerwanie kanałów łączności z sąsiadami: Białorusią, ale także Rosją.
Ich wyborem jest zdawanie się w sprawach geograficznie nam najbliższych na pomoc Wielkiego Brata zza oceanu. Przedstawiciele polskiego rządu witający Andrzeja Poczobuta na polsko-białoruskiej granicy powinni zacząć od przeprosin białoruskiego opozycjonisty za własną nieudolność, która kosztowała go kilka lat życia w kolonii karnej.
Miejmy nadzieję, że jego los będzie nauczką dla tych, którzy czują, że za plecami mają Warszawę i za zajmowanie się działalnością polityczną nic im nie grozi. Warszawa nie jest żadnym gwarantem niczyjego bezpieczeństwa. Z prostej przyczyny: geopolitycznie nie istnieje. Sprawa przyjazdu Poczobuta do Polski (z której nie pochodzi) powinna być zatem traktowana jak kompromitacja, a nie polityczny triumf nad Wisłą.
Tak więc pierwotnym źródłem żalu jest ewidentnie sztuczne stworzenie państwa etniczno-nacjonalistycznego w połowie XX wieku oraz naciski syjonistów i zachodnich imperialistów, aby to urzeczywistnić.
Zasadniczo każda debata izraelsko-palestyńska przebiega w ten sposób:
„Izrael zrobił X.”
„Tak, bo Hamas zrobił Y.”
„Tak, bo Izrael zrobił Z.”
„Tak, ale tylko dlatego, że Palestyńczycy ciągle robią A.”
„Okej, ale to by się nie wydarzyło, gdyby Izraelczycy nie robili B.”
„Ale to się stało tylko dlatego, że Arabowie zrobili C!”
—————————————
Jeśli jednak cofniemy się w czasie wystarczająco daleko, dotrzemy do momentu, w którym świat zachodni siłą umieścił zupełnie nowe państwo etniczne na szczycie już istniejącej cywilizacji bez zgody — i ze skrajną szkodą dla — ludzi, którzy już tam mieszkali.
Jasne, można cofnąć się jeszcze dalej i powiedzieć: „Och, tak, Żydzi mieszkali tam tysiące lat temu”, ale to po prostu głupota. Nie ma żadnego uzasadnionego powodu, by sądzić, że jakiś Żyd w Nowym Jorku ma jakiekolwiek znaczące pochodzenie łączące go z tą ziemią silniej niż jakikolwiek przypadkowy muzułmanin w Turcji czy gdziekolwiek indziej, a nawet gdyby istniało, to i tak absurdem byłoby powoływanie się na starożytną historię jako podstawę roszczeń terytorialnych. Jestem oddalona zaledwie o kilka pokoleń od moich przodków z Irlandii i Szkocji, ale byłoby absurdem, gdybym pojawiła się i zażądała domu kogoś, kto tam mieszka.
Zatem pierwotnym powodem niezadowolenia jest ewidentnie sztuczne stworzenie państwa etno-nacjonalistycznego w połowie XX wieku oraz naciski syjonistów i zachodnich imperialistów, by to osiągnąć. To właśnie ten pierwotny akt nadużycia doprowadził do powstania całego tego gigantycznego bałaganu.
I jak to się wszystko potoczyło? Historia mówi sama za siebie. Pokolenia nieustannej przemocy i nadużyć, których kulminacją była rzeź i chaos na całym Bliskim Wschodzie, które widzimy dziś.
Oznacza to, że utworzenie Izraela było błędem. Błędem, który należy naprawić.
Syjoniści rozpłyną się w wrzaskliwej stercie jadu i przesady, gdy powiesz to, twierdząc, że nawołujesz do eksterminacji Żydów, ale to nieprawda. Z pewnością naprawienie krzywd przeszłości i położenie kresu porządkowi narodowemu, który opierał się na przedkładaniu interesów Żydów nad interesy Palestyńczyków, byłoby uciążliwe dla wielu Żydów, którzy tam mieszkali, ale nie ma podstaw, by twierdzić, że pociągnęłoby to za sobą ich śmierć. Apartheid w RPA został zniesiony bez eksterminacji milionów białych ludzi i nie ma powodu, by sądzić, że zniesienie apartheidu w Izraelu pociągnęłoby za sobą eksterminację Żydów.
Eksperyment z Izraelem został już przeprowadzony i zakończył się niepowodzeniem. Czas spróbować czegoś innego.
Celem władz [Wielkiej Brytanii md] jest dodawanie coraz większej liczby przepisów dotyczących protestów, aż nikt nie będzie chciał uczestniczyć w demonstracji pro-palestyńskiej bez obecności prawnika.
Przepisy skierowane przeciwko protestom pro-palestyńskim należy zawsze postrzegać jako próby zakazania krytyki Izraela. Właśnie to obserwujemy w Wielkiej Brytanii, gdzie premier zachęca do ścigania każdego, kto mówi: „globalizacja intifady”.
„Jeśli staniesz po stronie ludzi, którzy mówią o globalizacji Intifady, nawołujesz do terroryzmu wobec Żydów, a osoby używające tego sformułowania powinny być ścigane” – powiedział Keir Starmer podczas czwartkowej konferencji prasowej . „To rasizm, skrajny rasizm, który pozostawił mniejszość w tym kraju przestraszoną, zastraszoną i zastanawiającą się, czy jest częścią wspólnoty. Dlatego powtarzam, że ten rząd zrobi wszystko, co w jego mocy, aby wykorzenić tę nienawiść”.
Wielka Brytania zakazała już wszelkich form wyrażania poparcia dla grupy aktywistów Palestine Action, niedawno też zakazała organizowania powtórnych protestów i aresztowała demonstrantów za używanie słowa „intifada” w ich działaniach na rzecz Palestyny, powołując się na „przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu o podłożu rasowym”. Teraz premier chce, by wszyscy zostali oskarżeni ze zwiększoną agresją.
To wszystko jest ledwo zamaskowaną próbą wywołania efektu mrożącego na cały ruch protestacyjny pro-palestyński. Celem jest po prostu dodawanie kolejnych przepisów dotyczących protestów, aż nikt nie będzie chciał uczestniczyć w demonstracji pro-palestyńskiej bez obecności prawnika, który doradziłby im, co dokładnie mogą, a czego nie mogą mówić, jeśli chcą uniknąć więzienia.
Komentarze Starmera były reakcją na nieśmiertelny atak nożem na dwóch mężczyzn pochodzenia żydowskiego, do którego doszło w środę w Golders Green. Premier natychmiast określił to zdarzenie jako „antysemicki atak” i, jak twierdzi policja, traktuje je jako incydent terrorystyczny .
Cała zachodnia klasa polityczna i medialna oczywiście wykorzystała tę okazję, by krzyczeć o antysemityzmie i domagać się represji wobec antyizraelskich wypowiedzi oraz demonstracji pro-palestyńskich. W Australii ta historia spotkała się z gorączkowym rozgłosem w naszej propagandowej prasie głównego nurtu, mimo że dotyczy ona ataku nożem na wyspie po drugiej stronie globu, gdzie w zeszłym roku odnotowano około 53 000 przestępstw z użyciem ostrza .
Niestety, pomimo licznych narracji o nienawiści do Żydów i terroryzmie, które krążą wokół tego tematu, w chwili pisania tego tekstu nie ma żadnych publicznych dowodów na to, że atak był motywowany ideologią nienawiści. Brytyjski kanał informacyjny Channel 4 donosi , że podejrzany, urodzony w Somalii obywatel brytyjski o imieniu Essa Suleiman, opuścił szpital psychiatryczny zaledwie kilka dni przed atakiem i ma długą historię chorób psychicznych i agresywnych zachowań. W 2008 roku Suleiman został podobno uwięziony za napaść na policjanta i jego psa; możemy prawdopodobnie założyć, że pies policyjny nie był Żydem.
Równie niewygodny dla narracji o antysemickim terroryzmie jest fakt, że dwaj Żydzi nie byli jedynymi ofiarami ataku Suleimana tego dnia. Oprócz zarzutów o atak w Golders Green, Suleiman jest również oskarżony o próbę zabójstwa swojego wieloletniego znajomego Ishmaila Husseina, do której doszło wcześniej tego samego dnia. Nie jestem ekspertem w tych sprawach, ale „Hussein” nie brzmi mi jak żydowskie nazwisko i myślę, że możemy śmiało założyć, że gdyby tego dnia zginęła trzecia żydowska ofiara, nie byłoby to ukrywane przed prasą.
Gdybym zobaczyła kogoś, kto zaraz po opuszczeniu szpitala psychiatrycznego wszczyna serię ataków nożowników na Żydów i osoby nieżydowskiego pochodzenia, moją pierwszą myślą nie byłoby: „To zdecydowanie motywowany politycznie akt terroryzmu o podłożu antysemickim”. Moją pierwszą myślą byłoby: „To chory psychicznie człowiek, którego system zawiódł, który wpadł w szał i naraził życie innych podczas jakiegoś psychotycznego załamania”.
W 2020 roku Sulejman został podobno skierowany do programu Prevent – rządowego programu wczesnej interwencji, mającego na celu odciągnięcie wrażliwych członków społeczeństwa od ekstremizmu – ale wkrótce potem jego wniosek został odłożony na półkę. Na razie możemy jedynie spekulować, ale mogło to nastąpić, ponieważ odpowiednie władze uznały, że wszelkie sygnały ostrzegawcze, jakie mogło wywołać jego zachowanie, były wynikiem choroby psychicznej, a nie niebezpiecznej ideologii, po czym wrzuciły jego akta do kosza z etykietą „nie nasz problem”.
Fakt, że przemoc Sulejmana nie była skierowana wyłącznie przeciwko Żydom, w połączeniu z faktem, że zmagał się wówczas z poważnymi problemami psychicznymi, pozornie bardzo utrudniałby udowodnienie, że jego działania miały polityczne lub religijne motywy terrorystyczne. Być może dlatego w chwili pisania tego tekstu został oskarżony jedynie o usiłowanie zabójstwa, a nie o terroryzm.
Jak widać, narracja, że była to antysemicka zbrodnia z nienawiści, wymagająca radykalnych, autorytarnych środków, jest tak krucha, jak to tylko możliwe. Ale i tak ją przepychają, z całych sił. Robią to nie po to, by chronić Żydów, ale by chronić interesy informacyjne państwa Izrael, z którym imperium zachodnie jest ściśle powiązane.
Mówiłem to już wcześniej i powtórzę raz jeszcze: Nie ma większego zagrożenia dla wolności słowa w świecie zachodnim niż Izrael i jego zwolennicy. Całe społeczeństwo zachodnie musi zaciekle stawić opór szaleńczemu naciskowi na zduszenie naszego prawa do sprzeciwu wobec wojny, ludobójstwa, apartheidu i niesprawiedliwości.
Rosja na Ukrainie czy USA i Izrael na Bliskim Wschodzie: Kto i gdzie prowadzi „brutalną wojnę agresywną”?
Porównanie liczby ofiar cywilnych na Ukrainie z jednej strony oraz w Iranie i Libanie z drugiej strony daje odpowiedź na pytanie, czy Rosja na Ukrainie, czy USA i Izrael na Bliskim Wschodzie prowadzą „brutalną wojnę agresywną”.
Anti-Spiegel 2 maj 2026
Zachód – a zwłaszcza niemieckie media i politycy – oskarża Rosję o prowadzenie „brutalnej wojny agresywnej” na Ukrainie, nie mogąc się zdobyć nawet na poważną krytykę działań Izraela i USA wobec Iranu i Libanu.
Według oficjalnych danych, od lutego 2022 roku (stan na koniec marca 2026 roku) ofiarami wojny na Ukrainie padło 15 578 cywilów, w tym 784 dzieci. To średnio 318 ofiar śmiertelnych miesięcznie. Dodatkowo, w ciągu czterech lat wojny rannych zostało 43 352 cywilów, co daje średnio 885 rannych miesięcznie.
Podczas 40-dniowych ataków USA i Izraela na Iran zginęło 3375 cywilów, a ponad 26 500 zostało rannych. To daje 84 ofiary śmiertelne wśród cywilów każdego dnia. Gdyby porównać to z wojną na Ukrainie i ekstrapolować na liczbę miesięczną, oznaczałoby to 2531 ofiar śmiertelnych wśród cywilów miesięcznie. Dodatkowo, 19 875 cywilów odniosłoby obrażenia miesięcznie.
Co więcej, trwa obecnie wojna Izraela z Libanem, w której od 2 marca – dokładnie miesiąc po ataku – zginęło 2659 cywilów, a 8183 zostało rannych, według najnowszych danych.
Oznacza to, że wojny rozpętane przez USA i Izrael na Bliskim Wschodzie od końca lutego kosztowały życie 5190 cywilów miesięcznie, a 28 058 zostało rannych.
Oczywiście, każda śmierć to o jedną za dużo i nie należy porównywać ofiar, ale te jednoznaczne liczby nieuchronnie rodzą pytanie: Kto prowadzi „brutalną wojnę agresywną”?
Rosja na Ukrainie, gdzie co miesiąc ginie 318 cywilów, a 885 zostaje rannych, czy USA i Izrael na Bliskim Wschodzie, gdzie co miesiąc ginie 5190 cywilów, a 28 058 zostaje rannych?
Myślę, że odpowiedź jest jasna i po raz kolejny pokazuje cyniczne podwójne standardy niemieckich mediów i polityków, którzy nie śmią nawet krytykować USA i Izraela. A nie wzięliśmy nawet pod uwagę ponad 100 000 cywilnych ofiar izraelskiego ludobójstwa w Strefie Gazy.
Biorąc pod uwagę te rażące podwójne standardy, czy można się dziwić, że Niemcy i UE tracą międzynarodowe wpływy w coraz szybszym tempie? Reszta świata również dostrzega te podwójne standardy – i jest to przedmiotem dyskusji w ich mediach.
W rozmowie z niezależnym dziennikarzem i analitykiem geopolitycznym Pepe Escobarem, Escobar ostrzega przed niebezpieczną eskalacją konfliktu między USA a Iranem.
Pomimo potężnych gróźb militarnych i blokady morskiej, Teheran obstaje przy swoich podstawowych żądaniach – wspierany przez zaskakująco ścisły sojusz z Rosją.
Iran przeciwstawia się Trumpowi: Eskalacja w Zatoce Perskiej – i imperium bez wyjścia
[tu gadają godzinę: md]
Sytuacja na Bliskim Wschodzie dramatycznie eskaluje. Wczoraj wieczorem [2. V. md] nad Teheranem przecinały się strzały z dział przeciwlotniczych, a według doniesień medialnych prezydent USA Donald Trump rozważał opcje ataków militarnych na Iran. Teheran jednak nie daje się zastraszyć. Wręcz przeciwnie: Iran prowadzi trzyetapową dyplomację, która stawia Waszyngton przed wyborem – tym, który Trump jak dotąd stanowczo odrzuca.
Irańska trzyetapowa strategia
Irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi zakończył w tym tygodniu skrupulatnie zaplanowaną podróż dyplomatyczną, odwiedzając Islamabad, Maskat i Sankt Petersburg. Jego celem było wypracowanie planu pokojowego, opartego na mediacji, z trzema głównymi postulatami.
Po pierwsze, zakończenie wszelkich wojen – nie tylko bezpośredniego konfliktu między USA a Iranem, ale także ataków na całą oś oporu, w tym Hezbollah, Jemen i milicje w Iraku. Po drugie, gruntowna restrukturyzacja ram prawnych dla Cieśniny Ormuz. Dopiero jako trzeci krok, negocjacje w sprawie irańskiego programu nuklearnego.
„To dobitny dowód strategicznej porażki Ameryki” – skomentował Escobar. Trump nie ma „żadnych kart do rozegrania” poza utrzymaniem blokady morskiej. Jego jedynym celem jest nowe porozumienie nuklearne – w istocie złagodzona wersja JCPOA, z którego sam wycofał się w 2018 roku.
Putin składa oświadczenie
Na szczególną uwagę zasługuje wizyta Aragcziego w Petersburgu. Został tam przyjęty nie tylko przez ministra spraw zagranicznych Ławrowa, ale również osobiście przez prezydenta Władimira Putina na półtorej godziny. „Putin zazwyczaj daje głowom państw nie więcej niż 30–45 minut” – podkreśla Escobar. Wyjątkowa długość rozmowy sugeruje „bardzo, bardzo poważną dyskusję”.
Co jeszcze ważniejsze: sam Putin natychmiast zadzwonił do Trumpa – również rozmawiali ponad półtorej godziny. Według Escobara, szef Kremla jednoznacznie dał prezydentowi USA do zrozumienia, że powrót do wojny jest „niedopuszczalny” i wciągnąłby w konflikt nie tylko Iran, ale cały region, w tym arabskie monarchie Zatoki Perskiej.
Trump najwyraźniej nie zrozumiał notatki: zamiast tego poprosił Kolegium Połączonych Szefów Sztabów i dowódcę Centralnego Dowództwa USA (Centcom) o przedstawienie mu opcji „ostatecznego uderzenia”.
Blokada jako „fantazja Netflixa”
Escobar uważa, że blokada morska irańskiego eksportu ropy naftowej narzucona przez Waszyngton okazuje się w dużej mierze nieskuteczna. Amerykańskie niszczyciele stacjonują daleko na południu Oceanu Indyjskiego, niektóre w pobliżu Sri Lanki, a nawet w pobliżu Cieśniny Malakka. „Amerykanie nie mają odwagi, by zablokować chiński tankowiec na Morzu Arabskim” – stwierdził Escobar. Irańskie okręty krążą w pobliżu wód terytorialnych Iranu i Pakistanu – taktyki, której Waszyngton nie jest w stanie udaremnić.
Co więcej, Pakistan uruchomił w tym tygodniu sześć korytarzy lądowych. „Jaka jest najkrótsza droga między Iranem a Chinami? Co leży pośrodku? Pakistan, z doskonałymi relacjami z oboma krajami” – wyjaśnia Escobar. Ropa naftowa i towary mogłyby być również transportowane linią kolejową przez Azję Środkową do Sinciangu. „Ci ludzie w Waszyngtonie nie znają zbyt dobrze map Eurazji”.
Ryzyko eskalacji
Pomimo oczywistej strategicznej słabości pozycji USA, sytuacja pozostaje niezwykle niebezpieczna. Trump jest pod ogromną presją, a jednocześnie psychicznie niezdolny do przyznania się do porażki. „Głęboko w podświadomości wie, że popełnił błąd i nie ma już odwrotu” – analizuje Escobar. Opcje przedstawione przez wojsko w ramach „ostatecznego uderzenia” są „absolutnie przerażające” i obejmują ataki na infrastrukturę cywilną, a także ponowne próby zdziesiątkowania irańskich przywódców.
Irańska odpowiedź na dalsze ataki byłaby druzgocąca. „Wystarczy jeden pocisk, żeby zatopić amerykański lotniskowiec” – ostrzega Escobar. Wszystkie irańskie instytucje – od parlamentu, przez Gwardię Rewolucyjną, po niezależnych analityków – jednogłośnie zasygnalizowały: „Nie ustąpimy. Pójdziemy na całość”.
Upadek Rady Współpracy Zatoki Perskiej i kryzys petrodolara
Konsekwencje wojny już teraz wstrząsają strukturami politycznymi regionu. Rada Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) jest „nieodwracalnie podzielona”. Podczas gdy Oman i Katar działają pragmatycznie, a Arabia Saudyjska dąży do rozwiązania dyplomatycznego, Zjednoczone Emiraty Arabskie, pod wodzą następcy tronu, księcia Mohammeda bin Zayeda (MBZ), podjęły ryzykowne ryzyko, stając po stronie USA i Izraela. Niedawne wycofanie się ZEA z OPEC służy wyłącznie celowi zwiększenia własnej produkcji ropy naftowej z obecnych 3,4 miliona baryłek dziennie do 5 milionów baryłek dziennie – ze szkodą dla pozostałych członków i z korzyścią dla azjatyckich odbiorców: Chin, Japonii i Indii.
Według Escobara MBZ w rzeczywistości dąży do stworzenia „arabskiej wersji Izraela”. Iran jednak się na to nie zgodzi: „Fujairah, terminal naftowy ZEA, nie będzie już bezpieczny”. Pojedynczy atak mógłby całkowicie pokrzyżować plany MBZ.
Jednocześnie przyspiesza globalne odchodzenie od zdominowanego przez USA systemu finansowego. Powiązania między Chinami a Indonezją systemów płatności opartych na kodach QR, ekspansja UnionPay i Alipay w Azji oraz koordynacja alternatywnych systemów płatności między Chinami, Rosją i Iranem malują obraz nowego, wielobiegunowego porządku gospodarczego. „Visa i Mastercard są stopniowo wypierane z rynku” – podsumowuje Escobar. „To jest przyszłość i Amerykanie nie mogą z tym absolutnie nic zrobić”.
Wniosek
Według Escobara konflikt o Iran stanowi punkt zwrotny w historii świata. „To wojna, która definiuje geopolitycznie XXI wiek” – mówi. Kraj, który przez 47 lat cierpiał z powodu sankcji i został celowo zubożony przez Stany Zjednoczone, zdołał „zorganizować się wbrew wszelkim przeciwnościom i zaabsorbować swoją niepodległość, suwerenność i militarnie wszystko, co było przeciwko niemu skierowane”. Wszystko to dzięki krajowej technologii – „made in Iran”.
Paralela do wietnamskiego ruchu oporu z 1975 roku jest oczywista: „Ten sam duch – opór, suwerenność, wbrew wszelkim przeciwnościom aż do końca”.
Strategiczna klęska USA została przesądzona już w pierwszych dziesięciu dniach wojny. Pytanie brzmi, jak długo psychicznie przytłoczony prezydent będzie nadal trzymał świat na uwięzi swojej zmienności.
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 3 maja 2026 michalkiewicz
Od polityki uciec niepodobna, toteż nic dziwnego, że polityczne korzyści można odnieść dosłownie ze wszystkiego, podobnie, jak pieniądze. Tak właśnie w nieśmiertelnym poemacie „Towarzysz Szmaciak” poucza poeta: „Z wszystkiego można szmal wydostać, tak, jak za okupacji z Żyda”. Toteż vaginet obywatela Tuska Donalda z zagadkowych powodów uparł się, żeby uregulować obrót kryptowalutami i w tym celu opracował, a nawet uchwalił w Knesejmie specjalną ustawę, którą jednak pan prezydent Karol Nawrocki zawetował. Vaginet jednak nie rezygnował i kiedy tylko ochłonął z porażki, skierował do pana prezydenta następną ustawę, którą pan prezydent też zawetował, ponieważ mało, a być może nawet wcale nie różniła się od tej pierwszej. W dodatku tego drugiego veta też nie udało się odrzucić.
W tej sytuacji koalicyjna partia „Polska 2050” skierowała do Sejmu kolejny projekt ustawy, z której powykreślała przepisy kwestionowane przez pana prezydenta.
W tak zwanym międzyczasie jednak wybuchła straszliwa afera, podobna do zapomnianej już dzisiaj afery „Ambergold”. Oto na estońskich papierach działała w Polsce giełda kryptowalut „Zondacrypto”, w ramach której rozmaici „inwestorzy” wpłacali prawdziwe pieniądze, w zamian za co dostawali obietnice, że zarobią krocie na kryptowalutach. Dokładnie tak samo było w przypadku Ambergold: „inwestorzy” wpłacali prawdziwe pieniądze, a w zamian za to dostawali papierki na których było napisane, że reprezentują one wartość tylu to a tylu (kilo)gramów złota. Wreszcie czar prysnął, więc „inwestorzy” runęli do siedzib „Ambergold” – ale okazało się, że są one na głucho zamknięte. W tej sytuacji niezależna prokuratura wszczęła tak zwane „energiczne śledztwo” – ale nie od razu, tylko dopiero wtedy, kiedy było już pewne, że pieniądze ulotniły się w nieznanym kierunku. Powołana została nawet specjalna sejmowa komisja śledcza pod przewodnictwem Wielce Czcigodnej Małgorzaty Wassermanówny, która po odbyciu serii przesłuchań, podczas których Wielce Czcigodni posłowie zasypywali delikwentów tzw. krzyżowym ogniem pytań, ustaliła, że organy państwowe, przede wszystkim niezawisłe sądy ze znanego na całym świecie z niezawisłości gdańskiego okręgu sądowego oraz prokuratura, nie zachowały sie w tej sprawie na poziomie. Dlaczego nie zachowały się na poziomie – na to pytanie komisja już nie odważyła się odpowiedzieć, bo nie odważyła się go postawić. I słusznie – bo w domu wisielca nie rozprawia się o sznurze.
Oczywiście mimo podobieństw są i różnice. Na przykład giełda kryptowalut „Zondacrypto”, którą złośliwcy już przezywają „Sonder-crypto” była dość hojna i to ponad podziałami. Najwyraźniej ścisłe kierownictwo musiało kierować się przestrogą Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, który pisał: ”Bo mówiła żony ciotka; tych co płacą – nic nie spotka” – toteż o korzystanie z subwencji „Sonder-crypto” podejrzewana jest zarówno wysługująca się Volksdeutsche Partei telewizyjna stacja TVN, jak i wysługująca się PiS-owi Telewizja Republika, a nawet pojedynczy, Wielce Czcigodni posłowie, wśród których najczęściej wspominany jest Wielce Czcigodny Przemysław Wipler. Beneficjentem „Sonder-crypto” miał być też Polski Komitet Olimpijski, który nawet miał specjalną umowę – ale do wypłacenia forsy zdobywcom olimpijskich medali nie doszło.
A nie doszło dlatego, że „Sonder-crypto” z dnia na dzień zakończyła działalność, a amatorzy krociowych zysków z kryptowalut zostali – jak to się mówi – z fiatem w garści. Obywatel Tusk Donald, najwyraźniej w rozdziale bonusów musiał zostać pominięty, bo strasznie się przeciwko „Sonder-crypto” nasraża i – niczym Bolesław Śmiały w balladzie Adama Mickiewicza „Lilie” – „srogie głosi kary” – ale forsy nigdzie nie ma, zaś obywatel Żurek Waldemar apeluje do „inwestorów”, żeby zgłaszali się do katowickiej prokuratury – jakby to mogło coś pomóc.
Tymczasem gruchnęła wieść, że prezes „Sonder-crypto” pan Przemysław Kral, co to jeszcze 9 kwietnia przekonywał, że sytuacja jest „pod kontrolą”, już kilka dni później odnalazł się… w Izraelu – jak można się domyślać – z forsą. Sytuacja rzeczywiście mogła być „pod kontrolą” tyle, że nie pod kontrolą ze strony „inwestorów” co podejrzliwców skłania do snucia teorii spiskowych, że cała afera – podobnie jak „Ambergold” a wcześniej – „matka wszystkich afer”, czyli afera FOZZ – została zmontowana przez stare kiejkuty, które z izraelskim Mosadem trzymają przecież sztamę.
Toteż pan marszałek Włodzimierz Czarzasty, który w pierwszym odruchu chciał nawet powoływać komisję sejmową, rychło od tego zamiaru odstąpił. Czy przekonał go do tego wicemarszałek Szymon Hołownia, że sprawę winny wziąć w wypróbowane ręce „służby” i prokuratura, czy dostał telefon: wiecie, rozumiecie Czarzasty; wy się cieszcie, żeście żywi, zdrowi, więc po co wam jeszcze tu jakieś komisje potrzebne do szczęścia? Jak tam było, tak tam było – mawiał dobry wojak Szwejk. Okazuje się, że rację miał Janusz Wilhelmi, który jeszcze za pierwszej komuny przestrzegał, by nie ulegać pierwszym odruchom – bo mogą być uczciwe.
Tymczasem pan prezydent Karol Nawrocki, jeszcze przed rezygnacją pana prof. Cenckiewicza z funkcji szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, po ostentacyjnym olaniu ciepłym moczem przez Służbę Kontrwywiadu Wojskowego i ABW korzystnego dlań wyroku NSA, zapowiedział ujawnienie przed opinią publiczną „Aneksu” do „Raportu o Rozwiązaniu Wojskowych Służb Informacyjnych”. Natychmiast zareagował na tę wieść pan generał Marek Dukaczewski, którego resortowa „Stokrotka”, czyli pani red. Monika Olejnik, zawsze woła do TVN, gdy tylko coś się u nas, albo i za granicą dzieje, a pan generał nie tylko mówi – jak jest – ale również – jak będzie – że jest absolutnie przeciwny takim antypaństwowym poczynaniom.
Ciekawe, że i Naczelnik Państwa Jarosław Kaczyński, po kolacji Mateuszem Morawieckim, podczas której podano bigos hultajski, powiedział, że w tym całym „Aneksie” to tylko „publicystyka”, a jego „świętej pamięci brat” też był przeciwny jego ujawnianiu , podobnie jak wszyscy pozostali panowie prezydenci – z Andrzejem Dudą włącznie. Okazuje się, że są sprawy, w których zarówno pan generał Dukaczewski, jak i obywatel Tusk Donald, a także – Naczelnik Państwa Jarosław Kaczyński mają ponad podziałami identyczne zdanie. Toteż i Wielce Czcigodny pan marszałek Włodzimierz Czarzasty już nie ulega żadnym pierwszym odruchom, tylko naigrawa się z pana prezydenta, który zwrócił się doń z prośbą o „opinię” w sprawie publikacji „Aneksu” – że ten pomysł najwyraźniej musiał przyjść mu do głowy „podczas kąpieli”. Trudno tak od razu powiedzieć, czy to dobrze, czy to źle – ale jedno wydaje się pewne – że również w III Rzeczypospolitej – zanim zostanie ona przepoczwarzona w Generalną Gubernię – są stałe punkty we Wszechświecie, których nikomu nie wolno tknąć, ani – tym bardziej – ruszyć, bo w przeciwnym razie sam zostanie ruchnięty.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
Słowo dialog weszło na stałe do zestawu słów używanych do manipulacji.
Warto przypomnieć, że pierwotne znaczenie słowa „dialog” było kojarzone z filozoficzną rozmową, której celem było znalezienie prawdy.
Dziś słowo dialog jest „zaklęciem” wzywającym do bierności, do rezygnacji z działania wobec środowisk patologicznych układających swoje roszczenia w piramidę eskalacji – od bezkarności poprzez tolerancję do przywilejów i władzy.
Z kim nie warto i nie należy prowadzić dialogu
Dialogu nie należy prowadzić z oszustami, pasożytami, złodziejami, gwałcicielami, terrorystami, mordercami. Nie należy mylić dialogu z negocjacjami z terrorystami, które w swojej istocie zawsze są grą psychologiczną.
Nie należy prowadzić dialogu z tymi, którzy mają diabła za ojca. Każde odstępstwo jest porażką prawdy i zwycięstwem kłamstwa.
Stanisław Michalkiewicz „Prawy.pl” 2 maja 2026 michalkiewicz
„Są kłamstwa, ohydne kłamstwa i statystyka” – mawiał brytyjski premier z korzeniami, Beniamin Disraeli.
A cóż dopiero mówić o sondażach? To więcej, niż ohydne kłamstwa, a nawet więcej, niż statystyka, bo służą one robieniu ludziom wody z mózgu, zwłaszcza w czasie odległym od dnia wyborów. Im bliżej wyborów, tym bardziej sondażownie muszą się pilnować, żeby nie było zbyt wielkich różnic między sondażami, a wynikami, bo to podrywa zaufanie. Ale kiedy do wyborów jest rok, albo nawet więcej, to hulaj dusza, piekła nie ma! No i właśnie mamy sytuację, gdy do wyborów jest ponad rok, a w sondażowniach święci triumfy Volksdeutsche Partei obywatela Tuska Donalda. Nie musi to być zaraz jakieś ohydne kłamstwo, bo sympatia do politycznych gangów ma w Polsce charakter całkowicie irracjonalny i nie zależy wcale od tego, co gangi robią.
Na przykład vaginet obywatela Tuska Donalda funkcjonuje dzięki stachanowskiemu zadłużaniu państwa, kiedy mimo to, sektor ochrony zdrowia właśnie zbankrutował – a słupki sondażowe ani drgną. Najwyraźniej wyznawcom Volksdeutsche Partei musi być wszystko jedno, jak głęboko zadłuży ich vaginet u lichwiarskiej międzynarodówki, ani nawet to, czy w potrzebie pochyli się nad nimi jakiś doktor, czy będą umierać w samotności – byle tylko obywatel Tusk Donald i jego żrące się między sobą vaginessy trwały u steru. Jeśli to nie jest dowód na całkowity zanik instynktu politycznego w naszym, mniej wartościowym społeczeństwie tubylczym, to ja jestem chińskim mandarynem.
Podobnie zresztą jest z wyznawcami Naczelnika Państwa, który za sprawą Mateusza Morawieckiego Naczelnikiem właśnie być przestaje. Wyznawcy Naczelnika bowiem, bez względu na to, że Naczelnik w sprawach istotnych dla Państwa robi to samo, co obywatel Tusk Donald, daliby się za niego posiekać – chociaż gdy ich dopytywać, dlaczego właściwie, to nie bardzo potrafią to wyjaśnić. Najwyraźniej stare kiejkuty, które na zlecenie zagranicznych central wywiadowczych, aranżują życie publiczne w naszym nieszczęśliwym kraju, przez ostatnie 26 lat zdążyły doprowadzić konstytucyjną większość obywateli do stanu onieprzytomnienia, w związku z czym ewentualny powrót do normalności wydaje się coraz bardziej wątpliwy.
Ale dość już tego narzekania, bo przyszłość naszego nieszczęśliwego kraju rysuje się ciekawie w tym sensie, że historia może się powtórzyć i to dosłownie. Mam na myśli sondaże, wskazujące, iż Volksdeutsche Partei wprawdzie uzyskałaby najlepszy wynik wyborczy – ale niewystarczający do samodzielnego utworzenia vaginetu, zwłaszcza, że notowania obecnych jej koalicjantów, poza Lewicą, szorują poniżej 5-procentowej klauzuli zaporowej. Z PiS-em jest podobnie; jego notowania są prawie o 5 procent niższe, a przecież nie wiadomo, jak długo masy będą wierzyć, że fronda Mateusza Morawieckiego nie zmierza przypadkiem do tego, by zneutralizować PiS i Naczelnika – bo Niemcy nie potrzebują już u nas żadnych listków figowych – tylko naprawdę chodzi o to, by PiS oddychało „dwoma płucami”?
Jeśli jednak Mateusz Morawiecki dojdzie do wniosku, że Naczelnika trzeba wreszcie spuścić z wodą, to wtedy obywatel Tusk Donald może liczyć na „wielką koalicję” złożoną z Volksdeutsche Partei, resztek po PiS-ie, no i Lewicy. Jeśli jednak Mateusz Morawiecki zachce uniknąć ostentacji i tylko „pięknie się różnić” z Volksdeutsche Partei, to w naszym nieszczęśliwym kraju historia może się powtórzyć.
Chodzi o to, że PiS obecnie uzyskuje w sondażach wyniki oscylujące wokół 29 procent, co oczywiście nie pozwala na samodzielne rządy z panem prof. Czarnkiem jako premierem. Volksdeutsche Partei w najnowszym sondażu ma 33 procent, a Lewica – prawie 7. Z drugiej strony Konfederacja notuje 12,5 procenta, a Konfederacja Korony Polskiej – 6,3 procenta. Gdyby zatem taki rezultat dotrwał do wyborów w roku 2027, a do tego czasu KKP Grzegorza Brauna nie zostałaby zdelegalizowana – do czego dąży obywatel Żurek Waldemar, wspierany nawet przez pana ambasadora Różę – to PiS i obydwie Konfederacje miałyby w sumie prawie 49 procent głosów, podczas gdy Volksdeutsche Partei i Lewica – tylko 40 – bo reszta – jak wspomniałem – szoruje poniżej 5 procent. W takiej sytuacji marzenie PiS o powrocie do władzy mogłoby się spełnić – ale za cenę wejścia z koalicję z obydwiema Konfederacjami i ewentualnie – z PSL-em – bo PSL, niezależnie od sondaży, zawsze przeturla się przez barierę 5 procent z uwagi na zaplecze, które jeszcze za komuny zawłaszczyło wszystkie synekury w sektorze publicznym w gminach wiejskich i małych miasteczkach. Nie ma w tym ani krzty żadnej ideologii, a tylko walka o byt – bo ci synekurowi beneficjenci doskonale wiedzą, że są bezpieczni tylko pod warunkiem, że PSL jest w Sejmie w charakterze języczka u wagi, więc do wyborów idą kupą
Musimy jednak zdać sobie sprawę z konsekwencji takiej koalicji. Mogłaby powtórzyć się sytuacja z roku 1997, kiedy to po rządach SLD i PSL nastała koalicja AWS: – Unia Wolności. SLD i PSL oskarżane były – i słusznie – o „zawłaszczenie państwa”, to znaczy o o obsadzenie swoimi zwolennikami wszystkich możliwych synekur w sektorze publicznym. Toteż nowa koalicja nie miała gdzie osadzić swoich zwolenników, bo wszystkie miejsca były zajęte i nawet zmiana rządu nic tu nie mogła pomóc.
W tej sytuacji nie było rady – trzeba było przeprowadzić wiekopomne reformy, którymi zajął się charyzmatyczny premier Buzek. Chodziło o to, by pod pretekstem przychylania obywatelom nieba, utworzyć mnóstwo nowych synekur w sektorze publicznym, gdzie można by osadzić zaplecze nowej koalicji. I tak właśnie się stało, wskutek czego koszty funkcjonowania państwa skokowo wzrosły o 100 mld złotych rocznie – bo na tych synekurach to nikt byle czego przecież nie zje. Teraz Volksdeutsche Partei z koalicjantami też „zawłaszczyła państwo” – więc jeśli nawet nowa koalicja zaordynowałaby państwu radykalną kurację przeczyszczającą, to z uwagi na uwarunkowania prawne, trzeba by jednak stworzyć pewną liczbę nowych synekur w sektorze publicznym, zwłaszcza, że PSL-u raczej nie należałoby znikąd ruszać.
Wprawdzie Konfederacje opowiadają się przeciwko dalszemu rozbudowywaniu sektora publicznego, ale – po pierwsze – nie jest pewne, czy i one nie doszłyby do wniosku, że Pan Bóg stworzył rzeczy smaczne nie tylko dla grzeszników z koalicji 13 grudnia, ale i dla tych porządnych – też – a po drugie – PiS żadnych ślubów panieńskich w tej mierze nie składało, więc jeśli nawet przedstawiciele obydwu Konfederacji zachowaliby chwalebną powściągliwość, to nikt chyba nie ma wątpliwości, że PiS i PSL same zjadłyby wszystkie łupy.
To jednak oznacza dalsze zadłużanie państwa, które przekłada się na kryzys demograficzny. Nie ma bowiem żadnych dowodów, że niemowlęta jakimś szóstym zmysłem nie wyczuwają sytuacji i kiedy dowiadują, że zostały obciążone takim wysokim długiem, to zwyczajnie nie chcą się rodzić.
„Sukces ma wielu ojców, a klęska jest sierotą” – powiada popularne porzekadło. Nie wiadomo, czy prezydent Aleksander Łukaszenka wzoruje się na prokuratorze Judei Poncjuszu Piłacie, co to przed żydowskim świętem Paschy wypuszczał jakiegoś więźnia, czy po prostu tak wypadło, że wymiana więźniów dokonała się niemal w przeddzień 1 maja – dość, że wśród więźniów reżymu wypuszczonych przez prezydenta Łukaszenkę, znalazł się pan Andrzej Poczobut, który w kolonii karnej o zaostrzonym rygorze przesiedział 5 lat.
Nie wiadomo, czy zostałby wypuszczony – ale tak się szczęśliwie złożyło, że tym razem obywatel Tusk Donald i jego minister sprawiedliwości, obywatel Żurek Waldemar, nie wykonali rozkazu ukraińskiego prezydenta Zełeńskiego i nie wydali Ukraińcom pojmanego wcześniej przez polską bezpiekę jegomościa nazwiskiem Aleksander Butiagin, rosyjskiego archeologa, który robił jakieś wykopki na Krymie – za co Ukraińcy oskarżyli go, iż “niszczył” prastare ślady ukraińskiego władztwa nad tym półwyspem.
Czy dla obywatela Tuska ta ukraińska blaga była szyta zbyt grubymi nićmi – jako że żyje mnóstwo ludzi pamiętających, iż ukraińskie władztwo nad Krymem datuje się zaledwie od 1954 roku, więc żadnych, a zwłaszcza – prastarych śladów ukraińskiego władztwa być tam nie może, czy też Amerykanie zwrócili obywatelu Tusku uwagę, by zachował sobie jednak jakiegoś zakładnika na wymianę – dość na tym, że pan Butiagin nie został wydany Ukraińcom, dzięki czemu Polska mogła go wymienić na pana Andrzeja Poczobuta, co dla naszego nieszczęśliwego kraju było sprawą prestiżową.
A było prestiżową – co zrozumiemy dopiero wtedy, gdy przypomnimygsobie moment, a zwłaszcza przyczynę uwięzienia pana Andrzeja Poczobuta. Oto w sierpniu 2020 roku na Białorusi (ciekawe, dlaczego pisanie “na Białorusi” jest prawidłowe, podczas gdy – “na Ukrainie” – nie tylko nieprawidłowe, ale nawet obraźliwe?) odbyły się wybory prezydenckie. Według oficjalnych danych wygrał je Aleksander Łukaszenka, uzyskując ponad 80 proc. głosów, podczas gdy kandydująca na prezydenta w zastępstwie swego aresztowanego męża pani Swietłana Cichanouska – tylko niecałe 10 proc.
W tym czasie Nasz Najważniejszy Sojusznik liczył na sukces “kolorowej rewolucji” na Białorusi, toteż gdy wyniki wyborów zostały ogłoszone, stolicą kraju wstrząsnęły demonstracje, podobne do tych, jakie tuż przed pierwszym izraelsko-amerykańskim uderzeniem na Iran wstrząsały Teheranem. Ale reżym Aleksandra Łukaszenki demonstracje stłumił, pani Swietłana czmychnęła z dziećmi na Litwę, a wszystko skrupiło się na Związku Polaków, który – jak zwykle – został poderwany do walki z Aleksandrem Łukaszenką w charakterze najtwardszego jądra tamtejszej politycznej opozycji.
W roku 2005, wysłuchawszy zachęty Kondolizy Rice, kierującej amerykańskim Departamentem Stanu, która zapragnęła “krzewić demokrację” na Białorusi, minister spraw zagranicznych Adam Daniel Rotfeld, w charakterze awangardy opozycji przeciwko Łukaszence, poderwał Związek Polaków. Skończyło się na jego rozgromieniu, a w rezultacie polskie wpływy na Białorusi zostały zniwelowane do gołej ziemi.
Przyczyniło się do tego również bęcwalstwo Ministerstwa Spraw Zagranicznych, w Warszawie, kierowanego przez Wunderkinda naszej – pożal się Boże – dyplomacji, czyli Księcia-Małżonka, które dopuściło do ujawnienia danych na temat subwencji otrzymywanych od polskiego rządu m.in. przez działaczy Związku Polaków na Białorusi.
Ponieważ utrzymywanie kontaktów z Putinem i Łukaszenką nasi Umiłowani Przywódcy mają od naszych Sojuszników surowo zakazane – bo Sojusznicy wolą kontaktować się z nimi na własną rękę – to dla utrzymania dobrego samopoczucia, nasi Umiłowani podtrzymują kontakty zastępcze.
Na przykład pan prezydent Duda “lubiał” bawić się w mocarstwowość z panią Swietłaną – co w końcu wykorzystał pan minister Kierwiński. Jak pamiętamy, gdy tak razu pewnego pan prezydent Duda zabawiał się w mocarstwowość z panią Świetłaną w Belwederze, naprzeciw bramy wyjazdowej “zepsuł się” miejski autobus i w rezultacie pan prezydent nie mógł z Belwederu wyjechać, by przyjść w sukurs panom Kamińskiemu i Wąsikowi, którzy właśnie zostali pojmani przez siepaczy w Pałacu Prezydenckim, gdzie schronili się w przekonaniu, że będą tam bezpieczni.
Wracając do pana Andrzeja Poczobuta, to został on skazany w związku ze wspomnianymi protestami, pod pretekstem “faszyzmu”, czy może nawet “nazizmu” – bo nienawistne sądy na Białorusi powinność swej służby rozumieją, podobnie zresztą, jak i u nas. Judenrat “Gazety Wyborczej” szalenie mu w związku z tym współczuł i urządzał liczne “eventy” – ale panu Poczobutowi tyle to pomagało, co umarłemu kadzidło. Wreszcie prezydent Donald Trump wykombinował sobie, że lepiej będzie, jak zacznie Aleksandra Łukaszenkę obłaskawiać na zasadzie coś za coś.
Tedy w zamian za zwolnionych więźniów, Aleksander Łukaszenka uzyskał możliwość wysyłania za granicę nawozów potasowych, które Białoruś produkuje jako trzeci producent na świecie. A że w związku z wojną przeciwko złowrogiemu Iranowi i dwustronną blokadą cieśniny Ormuz, koniunktura na nawozy jest znakomita, to przekłada się ona też na koniunkturę w obrocie więźniami. Na fali tej koniunktury zwolniony został również pan Andrzej Poczobut.
Tę okazję natychmiast wykorzystał obywatel Tusk Donald, by stworzyć wrażenie, jakoby uwolnienie pana Poczobuta było rezultatem jego osobistej zasługi – że mianowicie tak przycisnął do ściany Aleksandra Łukaszenkę, że ten puścił farbę i pana Poczobuta. “Lecz tymczasem na mieście inne były już treście” – że mianowicie uwolnienie pana Poczobuta uzyskał osobisty wysłannik prezydenta Donalda Trumpa, a przyczyniła się do tego okoliczność, że Polska akurat miała na wymianę zakładnika w osobie ruskiego archeologa, co to na Krymie – i tak dalej.
Obywatel Tusk co prawda utrzymuje, że ów ruski archeolog został pojmany dzięki rewolucyjnej czujności naszych “służb” – ale nic ta czujność by nie dała, gdyby nie zmiana nastawienia Amerykanów. Dzięki niej bowiem Łukaszenka nie tylko wypuścił pana Poczobuta, ale w dodatku białoruski potas, chociaż – jak informuje sztuczna inteligencja – “w 2026 roku nie jest oficjalnie i masowo eksportowany przez Polskę” – ale potasowi pewnie wszystko jedno, czy jest eksportowany “oficjalnie”, czy też nie – dzięki czemu biznes może sze kręczycz, bo my wszystko verstehen.
Toteż i pan prezydent Karol Nawrocki pochwalił się, że w uwolnieniu pana Andrzeja Poczobuta miał swój udział, jako przyjaciel prezydenta Donalda Trumpa, a na konferencji prasowej, obok amerykańskiego wysłannika na Białoruś, pojawił się Książę-Małżonek, aby chociaż część blasku opromieniającego Amerykanina, rykoszetem opromieniła również jego. Toteż nic dziwnego, że nakazał nam, byśmy się “radowali”. No to się radujemy.
Wyobraź sobie, że masz dostęp do wszystkich informacji o tym, co dzieje się na świecie. Każdy szczegół, każde wydarzenie, choćby najmniej znaczące. Pominiemy tutaj możliwość nielegalnych transakcji na giełdzie. O tym dowiadujemy się codziennie, czytając rewelacje o spekulacjach środowisk zbliżonych do białego domku nad Potomakiem. Nie o taką nieuczciwie zdobytą wiedzę mi chodzi. Metody zdobywania informacji są w moim odczuciu nadal nieuczciwe, jakkolwiek wiele uczyniono by dopasować prawo do potrzeb takich firm jak Palantir.
Wszystkich informacji Palantir i tak nie zdobywa. Na przykład nie wie, czy osoba A drapie się właśnie w nos. O ile osoba A nie nosi super elektronicznego zegarka z super czujnikami i połączeniem internetowym. Jak więc sprawić, żeby ta osoba taki zegarek nosiła? Wystarczy zareklamować, że to dobre dla twojego zdrowia, kiedy lekarz rodzinny jest informowany o anomaliach twojego ciała. Lekarza niewiele obchodzi twoje ciśnienie i tętno przez całą dobę, ma ważniejsze sprawy na głowie. Dzięki takim gadżetom nie udało się uratować kogokolwiek, ale za to udało się stworzyć coraz większy bank informacji o tym, co robimy, gdzie jesteśmy i nawet wywnioskować co planujemy.
Nie, sztuczna inteligencja nie jest naszym wrogiem. Nie sama technologia, ale intencje tych, którzy decydują o celach stosowania tej technologii, mogą być bardzo niebezpieczne. Podobnie jak 50 lat temu automatyka nie była i nie stała się naszym wrogiem. Owszem odebrała trochę miejsc pracy, ale powstały także nowe.
Zagrożeniem jest wykorzystywanie SI do manipulowania ludźmi. Dlatego tytułem tego artykułu jest Sztuczna Indoktrynacja.
„Kiedy programy sztucznej inteligencji zbierają wszystkie zapytania wyszukiwania i filmy z YouTube’a, które ktoś przesyła, zaczynają planować kampanie wpływu percepcyjnego, dwadzieścia do trzydziestu kroków naprzód” – powiedział Assange. „To zaczyna być całkowicie poza zasięgiem ludzkiej percepcji”.
To już nie działa. Kiedy ktoś protestuje w obronie mordowanych Palestyńczyków, maczuga antysemityzmu nie odnosi już żadnych skutków.
Te przykłady pokazują, w jaki sposób nikczemni ludzie wykorzystują technologię SI w celu propagowania ludobójstwa. Ujawniają jakimi metodami rozpowszechnia się fałszywą narrację poprzez propagandę z wykorzystaniem sztucznej indoktrynacji. Coraz trudniej przychodzi rozpoznać te zaawansowane techniki manipulacji.
Wszystkie moje artykuły napisałem sam. Kiedy korzystam z SI, to zawsze podaje te fragmenty jako cytaty, pomimo że ona z kolei ignoruje z reguły prawa autorskie. Nie wiem, jak długo to jeszcze potrwa, ale aktualnie można ciągle jeszcze poznać, czy jakiś tekst, film lub obraz stworzył człowiek, czy komputer. Styl oraz intencje autora trudno tak zmanipulować, by mówiły coś odwrotnego, niż jego intencje.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Ataki phishingowe to oszustwa internetowe polegające na podszywaniu się pod zaufane instytucje (banki, kurierów, urzędy) w celu wyłudzenia danych logowania, kart kredytowych lub danych osobowych. Tak definiuje phishing SI – w wolnym, czyli moim tłumaczeniu Sfiksowana Inteligencja z fabryki fake’ów Google.
Oszust buduje fałszywą stronę internetową, do złudzenia przypominającą stronę meldowania do twojego banku i podsyła, ofierze na przykład mailem, żeby natychmiast zameldowała się, bo inaczej grozi … tu pada jakikolwiek powód. Po co to robi? Żeby zdobyć dane logowania ofiary do jego banku. Naturalnie samo zdobycie danych dostępu do banku nie pozwoli oszustowi na splądrowanie konta ofiary. Jest to pierwszy krok, żeby sprawdzić stan konta i podjąć decyzję, czy warto zrobić kolejny krok.
Najlepszym i najbardziej skutecznym sposobem sprawdzania, czy mamy do czynienia z phishingiem jest weryfikacja adresu internetowego strony, która domaga się pinu i hasła. Wystarczy porównać adres strony, na której logujesz się do banku z zaproponowaną właśnie stroną.
Jeszcze lepiej to po prostu nie używać tak skrupulatnie zaproponowanych linków i zawsze meldować jak zwykle, przy czym i tu zalecane jest sprawdzanie adresu.
Dlaczego o tym piszę? Sposobów oszustwa komputerowego mamy wiele, ale właśnie phishing został wybrany przez cenzorów w celu ograniczenia ilości moich czytelników przez odstraszenie meldunkiem programu antywirusowego o zagrożeniu oszustwem wyłudzania danych – phishingiem. Wystarczyło wpisać adres mojego bloga world-scam.com na czarną listę, z której korzystają programy antywirusowe, aby pojawił się meldunek ostrzegający przed otwarciem tej strony internetowej.
Absurdalność tego fałszywego meldunku ostrzegającego przed phishingiem pogłębia fakt, że na tym blogu nie ma możliwości wprowadzenia danych, które można by było wyłudzać. Zablokowałem po serii ataków hakerskich możliwość rejestrowania się w celu napisania komentarza. Musiałem tak zrobić, ponieważ codziennie były tworzone dziesiątki fałszywych kont użytkowników. Proces rejestracji wymagał podania adresu mailowego i hasła. Jedyne pole, jakie nadal jest aktywne, służy przeszukiwaniu tego bloga. Często sam z tego korzystam, kiedy muszę szybko coś znaleźć w którymś z ponad 1.200 artykułów.
Niewiele pomaga taka cenzura w internecie. Zasięgi mojego bloga rosną. W tym miesiącu w kwietniu przekroczyły ponownie ćwierć miliona odsłonięć. Owszem, muszę poświęcić czas, by tłumaczyć, na czym ten trick polega. Dlatego powstał ten dzisiejszy artykuł.
Policjant powiedział, że padłam ofiarą oszustwa typu phishing. Ale ja przecież od lat nie byłem nad rzeką!
„Wprowadź swój PIN”: Z pewnością przeciętny człowiek bardzo dokładnie zastanowiłby się, czy zastosować się do tej niespodziewanie wyskakującej prośby w wiadomości na Messengerze, prawda? Cóż, niemieccy politycy tego nie robią. Straszliwy „cyberatak” na członków rządu federalnego, który wszystkie media reklamują jako rosyjski atak szpiegowski, był kampanią phishingową, na którą żaden przeciętnie obeznany z internetem obywatel nie da się już nabrać. Politycy jednak dają. I to właśnie ci sami politycy chcą ograniczyć media społecznościowe i domagają się większej „edukacji medialnej”.
Zasady są proste: kłamią, wiemy, że kłamią, oni wiedzą, że my wiemy, że kłamią, ale wciąż nas okłamują, a my wciąż udajemy, że im wierzymy. Elena Gorochowa, Góra okruchów
——————————————
Niektórzy przypisują to zdanie Aleksandrowi Sołżenicynowi. Trudno dojść z tym do prawdy, szczególnie wtedy, gdy chce się tę prawdę opisać.
Kogo wzrusza „prawda” głoszona przez prezydenta Stanów Zjednoczonych na TruthSocial lub podczas sprzeczek z dziennikarzami?
Most Donalda Trumpa zaprezentowany przed chwilą przez prezydenta USA na truthsocial.com
————————-
Rozdźwięk między rzeczywistością a narracją wyraźnie wywarł wrażenie na Orwellu, który obawiał się, że „sama koncepcja obiektywnej prawdy zanika ze świata”. Temat sfałszowanej historii i zniszczenia prawdy powróci w jego fikcyjnym arcydziele „Rok 1984”, gdzie „dziury pamięci” pochłaniały niewygodne fakty, a przeszłość była przepisywana na potrzeby Partii.
Prawda nie jest już tym, czego trzeba szukać i można znaleźć. Historycy nadal badają, poszukują i analizują. Jeśli ich odkrycia są zgodne z aktualną, zmieniającą się szybko wraz z potrzebami szarych eminencji prawdziwej władzy, wtedy ich prace będą rozpowszechniane na świecie. Nie zgodność z rzeczywistością jest furtką do mediów, ale zgodność z dominującą doktryną. Prawdę ustala się na mocy autorytetu.
Taka jest też strategia trolli w dyskusjach: jest tak, ponieważ ja tak mówię! Argumenty? Po co komu potrzebne są argumenty? To ja jestem największym argumentem, ponieważ tworzę jedynie słuszną prawdę. Czytając ten tekst, troll odwróci sytuację, zarzucając wbrew oczywistym faktom stosowanie przez autora strategię trolla. Zgodnie z maksymą przypisywaną Georgowi Wilhelmowi Friedrichowi Heglowi: jeśli fakty przeczą teorii, tym gorzej dla faktów.
Z pewnością Trump ma swoją strategię. Strategię typową dla propagandy sukcesu. Nie jest to żadna gra w szachy, nie jest nawet jednowymiarowa. Szachy zostały wymyślone w Indiach, skąd w VI wieku dotarły do Persji (dzisiejszy Iran). W tym czasie tereny dzisiejszego imperium ze stolicą w Waszyngtonie zamieszkiwane były przez Indian, którzy swoją nazwę zawdzięczają pomyłce: odkrywcy Ameryki byli przekonani, że dotarli do Indii.
SI: Historia Persji (obecnie Iranu) to jedna z najdłuższych i najbogatszych historii cywilizacyjnych na świecie, obejmująca ponad 2500 lat udokumentowanej państwowości, poczynając od imperium Achemenidów w VI wieku p.n.e.
4 lipca 2026 r. Stany Zjednoczone będą świętowały 250 lat istnienia, czyli dziesięć razy mniej niż Iran.
14 maja 2026 r. Izrael będzie – o ile dotrwa – świętował 76 lat istnienia żydowskiej państwowości, czyli 33 razy mniej niż Iran. Trzeba tu dodać, że historia Hebrajczyków sięga 3.000 lat. Jednak blisko 1.900 lat nie mieli żadnej państwowości.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
29. Kwiecień 2026 r. Renomowany ekspert ds. geopolityki Pepe Escobar analizuje najnowsze wydarzenia w konflikcie wokół Iranu.
Escobar przemawia z idyllicznego odosobnienia na tajskiej wyspie na Morzu Andamańskim i uważa wydarzenia z daleka za „punkt obserwacji”. Wywiad obraca się wokół ofensywy dyplomatycznej Iranu, ścisłej koordynacji z Rosją i strategicznej izolacji USA.
Escobar opisuje podróż irańskiego ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego (w transkrypcji „Arai”) jako „zmianę w grze” i postrzega ją jako upokorzenie „planu zastraszania” Trumpa. Iran i Rosja przyjęły inicjatywę i ustanowiły Cieśninę Ormuz jako strategiczny środek nacisku.
Wycieczka dyplomatyczna: Islamabad – Muscat – St. Petersburg
Podróż Araghchiego została starannie zaplanowana do Escobar i obejmowała trzy etapy.
Najpierw udał się do Islamabadu, aby porozmawiać z pakistańskimi mediatorami. Tam potwierdził irańskie „10 punktów”, które Trump najwyraźniej przeczytał i częściowo przyjął – ale tak naprawdę ich nie rozumiejąc.
Następnie udaliśmy się do Muscat (Oman), gdzie Araghchi został osobiście przyjęty przez Emira. Temat: Przyszła organizacja Cieśniny Ormuz, w tym możliwe stacje celne po stronie irańskiej i omańskiej.
Następnie Araghchi wrócił do Islamabadu, aby udoskonalić trzy centralne irańskie warunki negocjacji.
Ostatnią i najbardziej symboliczną stacją była St. Petersburg, gdzie spotkał się nie tylko z ministrem spraw zagranicznych Siergiejem Ławrowem, ale także osobiście z prezydentem Władimirem Putinem – przez półtorej godziny, co jest niezwykłe dla ministra spraw zagranicznych.
Sam lot został nazwany „Minab 168” jako hołd dla irańskich dzieci w wieku szkolnym zabitych w amerykańskich atakach.
Trzy irańskie warunki: Szachownica jest przewracana
Iran całkowicie zmienił program negocjacyjny wg. Escobara:
Ostateczny koniec wojny z pisemnymi gwarancjami ze strony głównych mocarstw i najlepiej rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Nowe rozporządzenie dla Cieśniny Ormuz: wprowadzenie stacji celnej, płatność w irańskim rialu (w celu stabilizacji waluty). Cieśnina znajduje się w dużej mierze na wodach terytorialnych Iranu i Omanu (12 mil morskich na stronę). Iran ma prawo do takiego środka.
Nowe porozumienie nuklearne („rozcieńczone JCPOA”) – dopiero na końcu porządku obrad. Trump zakończył sam JCPOA z 2018 roku; nie będzie lepszej oferty niż w 2015 roku.
Trump odrzucił te warunki. Zamiast tego liczy na rozszerzenie blokady, która jest sprzeczna z prawem międzynarodowym. Escobar widzi tutaj strategiczny impas: Trump pilnie potrzebuje „poza rampą”, ale nie może ogłosić zwycięstwa ani kontynuować wojny bez ryzyka.
Jasne przesłanie Putina: szacunek i partnerstwo strategiczne
Wypowiedzi Putina na spotkaniu z Araghchim były „ostre jak sztylet” wg. Escobara:
Pełen szacunku dla Irańskiego Najwyższego Przywódcy: Putin przekazał podziękowania za osobiste przesłanie i życzył zdrowia.
Uznanie walki: Irańczycy bohatersko walczą o niepodległość i suwerenność.
Aktywna rola Rosji: „Zrobimy wszystko, co służy interesowi wszystkich narodów w regionie”. Rosja jest bezpośrednio zaangażowana w dyplomatyczne rozwiązanie.
W ten sposób Moskwa wzmocniła poparcie Teheranu. Każde przyszłe rozwiązanie musi być negocjowane nie tylko z Iranem, ale także z Putinem.
Escobar postrzega to jako jasny sygnał dla „syndykatu abstynencji” (U.S. Falcons): Era jednostronnych amerykańskich dyktatów dobiegła końca.
Blokada – nieskuteczna i bezproduktywna
Blokada USA nie jest „żelazną kurtyną”. Iran już je omija:
Tankowce nawigują w pobliżu irańskich/pakistańskich wód terytorialnych.
Sześć nowych korytarzy lądowych nad Pakistanem (ropa kolejowa, chińskie towary w kontenerach).
Wymiana gazu przez Turkmenistan do Chin Zachodnich.
Kolej chińsko-irańska (zakończone od ok. sierpień 2025) oraz trasy kaspijskie.
Pogłoski o zbliżającym się kryzysie magazynowania i przymusowych wyłączeniach pól naftowych, Escobar opisuje jako „mistyfikację” ze źródeł amerykańskich.
Iran ma wieloletnie doświadczenie w nakładaniu sankcji i wie, jak radzić sobie z takimi sytuacjami.
Blokada jest szczególnie szkodliwa dla globalnego Południa, Europy, Japonii i Korei Południowej – i napędza świat przeciwko USA.
Spotkanie SCO w Kirgistanie: Wspólne doświadczenie anty-blokadowe
Równolegle z podróżą do Rosji spotkali się ministrowie obrony państw SCO (w tym. Rosja, Chiny, Indie, Pakistan, Iran) w Kirgistanie.
Irański minister obrony zaproponował, że podzieli się doświadczeniem „pokonania Amerykanów”.
Escobar interpretuje to jako sygnał ostrzegawczy: wojna w USA jest skierowana przeciwko integracji euroazjatyckiej, BRICS, SCO i nowym jedwabnym drogom.
Koncentruje się na „nowym Trójkącie Primakowskim” (Iran-Rosja-Chiny).
Od Ormuza do Malakki: Chińska obsesja
Blokada jest testem na ewentualną globalną blokadę USA.
Chiny obserwują to właśnie z powodu „pułapki Malakka” (80% ich importu energii z Zatoki przechodzi przez Malacca Road).
Pekin od lat buduje środki zaradcze: rurociągi, alternatywne trasy, energię odnawialną i dobre relacje z Malezją/Indonezją.
Escobar ostrzega: amerykańska eskalacja w Malakce może doprowadzić do bezpośredniego konfliktu z Chinami.
Wewnętrzne podziały w golfie: Zjednoczone Emiraty Arabskie odchodzą z OPEC+
ZEA (głównie Abu Dhabi) chcą pozostawić OPEC+ na eksport większej ilości ropy i niższych cen – krok z chciwości i rozpaczy.
Escobar postrzega to jako żart z regionu: „Wkrótce Arabia Saudyjska może to zaanektować”.
Zjednoczone Emiraty Arabskie nadal polegały na Izraelu i korytarzu USA (IMEC), podczas gdy Arabia Saudyjska była bardziej skłonna polegać na deeskalacji z Iranem.
Dubaj jako model biznesowy już nie żyje.
Liban i oś oporu
Escobar krótko odniósł się do sytuacji w Libanie:
Izrael prowadzi wojnę o eksterminację przeciwko wioskom i miastom na południu.
Tylko Hezbollah stawia opór.
Iran widzi konflikt całościowo – rozwiązaniem musi być cała „oś oporu” (w tym. Gaza) w tym.
Z administracją Trumpa kontrolowaną przez Izrael jest to nierealne.
Podsumowanie: Strategiczna klęska USA i powstanie Eurazji
Pepe Escobar przedstawia jasny obraz: Iran wygrywa tę wojnę strategicznie, ponieważ żaden z celów USA nie został osiągnięty.
Podróż Araghchiego i poparcie Putina przesunęłyby układ sił.
Trump jest uwięziony – między niepopularną blokadą, która zakłóca światowy cykl gospodarczy, a niemożnością bezrycznego wznowienia wojny.
Globalna reakcja (Global South, Asia, Europe) nie będzie tolerować blokady przez długi czas.
Wg. Escobara nie jest to odosobniony konflikt na Bliskim Wschodzie, ale atak na integrację euroazjatycki. Rosja, Chiny i Iran są bliżej siebie niż kiedykolwiek wcześniej. Indie pozostają niepewnym czynnikiem w BRICS i SCO.
USA, z imperialną logiką „dziel i rządź”, próbowały powstrzymać wielobiegunowy świat – ale reakcje pokazały, że projekt się nie udaje.
Wywiad podkreśla centralną tezę Escobara: era jednobiegunowej ery amerykańskiej jednobiegunowości dobiega końca. Iran i Rosja nie tylko odparły plan Trumpa, ale przejęły inicjatywę.
Pełna kontrola Ormuz – symboliczna i praktyczna – wyznacza punkt zwrotny. To, czy Trump to uzna i znajdzie uporządkowane wycofanie, pozostaje otwarte.
Zegar tyka dla światowej gospodarki i stabilności regionu.
Stanisław Michalkiewicz „Magna Polonia” 30 kwietnia 2026michalkiewicz
Okazuje się, że przygotowania do przepoczwarzenia naszego nieszczęśliwego kraju w Generalną Gubernię pod kuratelą niemiecką, mogą być bardziej zaawansowane, niż mógłby się z pozoru wydawać. Momentem zwrotnym są oczywiście wybory na Węgrzech, które, niewątpliwie przy wydatnej pomocy niemieckiej BND, wygrał Piotr Magyar. Na tę wydatną pomoc wskazuje poszlaka w postaci niekłamanej satysfakcji i autentycznej radości Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje oraz niemieckiego kanclerza Fryderyka Merza, że Węgry „wracają do Europy”, czyli – pod niemiecką kuratelę. W zamian za zgodę na niemiecką kuratelę Piotrowi Magyarowi będzie można pozwolić na to, na co, przynajmniej w ostatnich miesiącach przed wyborami, nie pozwalano Wiktorowi Orbanowi.
Mam na myśli korzystanie z rosyjskiej ropy i gazu, których dostawy zostały przerwane również na Słowację pod pretekstem, że wskutek rosyjskiego nalotu rurociąg „Przyjaźń” został poważnie uszkodzony. Tak naprawdę chyba w ogóle uszkodzony nie został, tylko prezydent Zełeński, na polecenie niemieckiej BND, kazał zakręcić kurek. Na taką możliwość wskazuje choćby to, że od stycznia, kiedy rzekome uszkodzenie miało nastąpić, aż do wyborów na Węgrzech, nie można było rurociągu naprawić.
Kiedy jednak kanclerz Merz kazał prezydentowi Zełeńskiemu rurociąg uruchomić, wystarczyło kilka dni, by rosyjska ropa i gaz ponownie popłynęły na Węgry i Słowację, które w zamian odstąpiły od blokowania 90 miliardów euro subwencji dla ukraińskich oligarchów, żeby mogli sobie znowu trochę pokraść i nie stracili smaku do kontynuowania wojny do ostatniego Ukraińca. Wprawdzie Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje nazywa to „pożyczką”, ale zwróćmy uwagę, kto tę rzekomą „pożyczkę” dla Ukrainy ma spłacać. Otóż ma ją spłacać… Rosja – w ramach reparacji wojennych dla Ukrainy. W to, że jest to „pożyczka” zdaje się wierzyć tylko JE Robert Pszczel, chluba i duma naszej – pożal się Boże – dyplomacji – a w każdym razie sprawiał takie wrażenie występując w programie „Dzień na świecie” z panem red. Janem Mikrutą. Ja dość regularnie ten program oglądam i – słuchając wielu zapraszanych tam „ekspertów” m.in, dyplomatów – utwierdzam się w przekonaniu, iż ta cała nasza dyplomacja, to w większości Scheiss.
Inaczej zresztą być nie może z dwóch powodów; po pierwsze uprawianie jakiejkolwiek polityki, zwłaszcza zagranicznej, nasz nieszczęśliwy kraj ma od Naszych Sojuszników surowo zakazane, więc w tej sytuacji zasada doboru negatywnego w dyplomacji („Je vote pour le plus bete” – mawiał Jerzy Clemenceau – co się wykłada, że głosuję na najgłupszego), a po drugie chodzi o to, żeby dyplomaci nie konfundowali Księcia-Małżonka, który z racji umiejętności wiązania krawatów uważa się za wybitnego specjalistę w dziedzinie polityki zagranicznej. Tak było w Rosji za Piotra Wielkiego, który nawet wydał specjalny ukaz, że podwładny wobec zwierzchnika ma przybierać wygląd „lichy i durnowaty”, właśnie po to, by zwierzchnika nie konfundować. Dlatego po mieście krążą fałszywe pogłoski, że Książę-Małżonek tak forsuje kandydaturę p. Bogdana Klicha na ambasadora w Waszyngtonie, że ten, jako dyplomowany psychiatra, przepisuje Księciu-Małżonku mikstury, pozwalające mu sprawować urząd szefa naszej dyplomacji w sposób nie zwracający niczyjej uwagi. To oczywiście bardzo ładnie, że Książę-Małżonek potrafi być wdzięczny – ale z drugiej strony niepodobna nie przywołać tu porzekadła, że jaki pan – taki kram.
Wróćmy jednak do przygotowań do przepoczwarzenia naszego i tak już przecież wystarczająco nieszczęśliwego kraju, w Generalną Gubernię. Oto przed bodajże dwoma tygodniami opinię publiczną zelektryzowała wieść, że pan prezydent Karol Nawrocki zamierza odtajnić i ogłosić „Aneks” do „Raportu o rozwiązaniu WSI”, przygotowany w swoim czasie przez złowrogiego Antoniego Macierewicza przy współpracy doktora Sławomira Cenckiewicza, który przy rozwiązywaniu Wojskowych Służb Informacyjnych też maczał palce. Wojskowe Służby Informacyjne, czyli stare kiejkuty, nawerbowały i za komuny i w „wolnej Polsce” tylu konfidentów, którzy przecież w roku 2006 „rozwiązani” nie zostali – że stare kiejkuty z powodzeniem mogą ręcznie sterować nie tylko całym życiem państwowym, ale również – całym życiem publicznym. Ale stare kiejkuty też podlegają centralom zagranicznym, do których podczas sławnej transformacji ustrojowej asekuracyjnie się przewerbowały. Skoro tedy zarówno działania prezydenta Trumpa, jak i działania JE pana ambasadora Tomasza Róży w Warszawie zdają się potwierdzać przyzwolenie, jakiego w marcu 2023 roku udzielił amerykański prezydent Józio Biden niemieckiemu kanclerzowi Olafowi Scholzowi, żeby – w nagrodę za dobre sprawowanie, tzn. – za odstąpienie od strategicznego partnerstwa z Rosją, Niemcy mogły urządzać sobie Europę po swojemu, to nic dziwnego, że i stare kiejkuty (a także watahy, które w tzw. międzyczasie ze starych kiejkutów wypączkowały) powinność swoje służby rozumieją i służą IV Rzeszy tak samo gorliwie, jak za pierwszej komuny służyły Sowietskomu Sojuzu.
W tej sytuacji nie dziwią nas już przygotowania do zaciągnięcia przed nienawistny sąd złowrogiego Antoniego Macierewicza, któremu sporo przewinień wobec starych kiejkutów rzeczywiście się nazbierało. Tym bardziej nie powinna nas zaskakiwać decyzja pana prof. Sławomira Cenckiewicza o zakończeniu służby w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego przy panu prezydencie Karolu Nawrockim. Jak pamiętamy, niedawno pan prof. Cenckiewicz uzyskał korzystny dla siebie wyrok NSA w sprawie swego dostępu do informacji niejawnych – ale Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego ostentacyjnie olała ten wyrok ciepłym moczem, dając w ten sposób do zrozumienia, kto tu komu podlegał, podlega i będzie podlegać. Skoro tak, to prof. Cenckiewiczu nie pozostawało nic innego, jak zejść z linii strzału, podobnie jak Naczelnikowi Państwa Jarosławowi Kaczyńskiemu nie pozostaje nic innego, jak maskować swoje podporządkowanie Mateuszowi Morawieckiemu opowieściami o „dwóch płucach”, jakimi teraz będzie (ledwie) dyszało PiS.
Zatem coraz mniej przeszkód piętrzy się na świetlistym szlaku, wiodącym ku Generalnej Guberni, a w tej sytuacji ciekawe, co zostanie przedstawione opinii publicznej, jako „Aneks” do „Raportu o rozwiązaniu WSI”. Pan prezydent Nawrocki dawał do zrozumienia, by nie spodziewać się po tym zbyt wiele, żeby uniknąć rozczarowań, toteż po dymisji pana Sławomira Cenckiewicza bardzo prawdopodobne jest, że w tym odtajnionym „Aneksie” będziemy mogli zapoznać się z wieloma pogodnymi anegdotami z życia dworu monarszego – bo chyba pan prezydent Karol Nawrocki nie zdradzi największej tajemnicy państwowej III RP, że nasza młoda demokracja i w ogóle – całe życie publiczne – podszyte jest starymi kiejkuty, którymi z kolei ręcznie sterują centrale wywiadowcze Naszych Sojuszników?
Wydarzenia przybierają niekorzystny dla USA obrót. Właśnie gdy prezydent Trump rozpoczyna wojnę kulturową z Kościołem katolickim, aby potwierdzić anglosaski, a nie aztecki charakter swojego kraju, ponosi druzgocącą klęskę w starciu z Iranem.
Uświadamia sobie, że jego podejście do handlu nie zastąpi dyplomacji, a przynajmniej nie z tym konkretnym partnerem. I że jego jacksonowska ideologia, która czyni cuda w sprawach wewnętrznych, nie oferuje rozwiązań problemów strategicznych. Świadomy impasu, w jakim się znalazł, Donald Trump dostosowuje się. Zasadniczo zmienia swoje stanowisko.
Sieć Voltaire | Paryż (Francja) 28 kwietnia 2026 r.
21 kwietnia 2026 roku prezydent Trump przybył do Louisville w stanie Kentucky, aby oddać hołd Henry’emu Clayowi, historycznemu przeciwnikowi prezydenta Andrew Jacksona. Chciał pokazać, że wysłuchał głosu ludu i swoich doradców i zamierza zmienić swoje podejście.
21 i 22 czerwca 2025 roku prezydent Donald Trump wydał rozkaz zbombardowania irańskich obiektów jądrowych (operacja „Midnight Hammer”). Oficjalnie celem operacji było zniszczenie wszelkich możliwości produkcji bomby atomowej. Nieoficjalnie, jak sugerowało kilku polityków, operacja miała na celu przede wszystkim pozbawienie Izraela pretekstu do użycia bomby atomowej przeciwko Iranowi.
Tak czy inaczej, Pentagon ustalił, że irańskie obiekty znajdują się tak głęboko pod ziemią, że nie da się do nich dotrzeć. Aż strach pomyśleć, jakie byłyby konsekwencje tych bombardowań, gdyby trafiły w cel.
Operacja ta dała Waszyngtonowi okazję do ponownej oceny swojej zdolności do obalenia reżimu ustanowionego przez Chomeiniego, a przede wszystkim swojej ogólnej strategii. Podczas formowania swojej administracji Donald Trump zgodził się, aby jego wiceprezydent, J.D. Vance, mógł mianować jednego ze swoich przyjaciół, Elbridge’a Colby’ego, na stanowisko podsekretarza obrony. Ten strateg działał już w pierwszej kadencji Trumpa. Przedstawił mu swoją „Teorię Zaprzeczenia”: aby zapewnić, że Stany Zjednoczone pozostaną wiodącą potęgą światową i że Chiny ich nie wyprzedzą, nie należy zwalczać Chin militarnie, ale raczej pozbawić je zasobów energetycznych i surowcowych niezbędnych do ich rozwoju [ 1 ] .
Elbridge Colby to jedyna postać z ery Obamy i Bidena, która zapewniła sobie stanowisko pod rządami Donalda Trumpa. Miał on rzeczywiście wpływ na politykę Demokratów wobec Iranu i pracował dla WestExec Advisors, firmy Antony’ego Blinkena.
Wraz z rozpoczęciem operacji Midnight Hammer retoryka Donalda Trumpa zaczęła się zmieniać. Do tego czasu jego głównym celem było ratowanie dolara przed niestabilnym długiem państwowym. Zwrócił się do Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Arabii Saudyjskiej o pomoc finansową i wielokrotnie, z naciskiem, zapewniał, że nie ma żadnych problemów z płynnością finansową. Zapowiadał kolejne gigantyczne inwestycje w „złotą kopułę” i „złotą flotę”. Wszystko to jednak było jedynie zasłoną dymną, ponieważ państwa Zatoki Perskiej wyczerpały już swoje zasoby płynności, a projekty zbrojeniowe nawet się nie rozpoczęły.
Colby zwrócił się do Johna Ratcliffe’a, dyrektora CIA, z prośbą o rozważenie możliwości pozbawienia Chin zasobów zagranicznych. Sam był wnukiem Williama Colby’ego, dyrektora CIA za czasów Richarda Nixona. To on, wraz ze swoim starym przyjacielem, francuskim generałem Paulem Aussaressesem, wprowadził dyktatury w Ameryce Łacińskiej [ 2 ] .
We wrześniu i październiku 2025 roku Colby i Ratcliffe wysłali agentów do Kataru na spotkanie z Delcy Rodríguez, wiceprezydent Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, i Yussefem Abou Nassifem Smailim, jej partnerem. Celem spotkania była ocena sytuacji i zbadanie, w jaki sposób młoda kobieta mogłaby pomóc w powstrzymaniu autorytarnej polityki Nicolása Maduro [ 3 ] .
Kiedy stało się jasne, że wiceprezydent może uspokoić sytuację w Caracas, SouthCom przygotował operację, podczas gdy CIA zadbała o to, by jej celem było zwalczanie handlu narkotykami. Prawdziwy cel operacji został ukryty pod maską zniszczenia kilku łodzi z narkotykami. W rzeczywistości chodziło o to, by wenezuelska ropa nie docierała już do Chin („Strategia Zaprzeczenia”). Cały świat dał się na to nabrać, a lewica – niesłusznie – uznała, że kapitaliści chcą przejąć wenezuelską ropę („Operacja Absolute Resolve”, 3 stycznia 2026 r.).
Colby i Ratcliffe już przygotowują kolejną operację. Tym razem celem jest pozbawienie Chin irańskiej ropy naftowej, która stanowi 40% ich importu energii. Następnie obaj mężczyźni kontaktują się ze swoimi łącznikami w Tel Awiwie. Celem jest zasugerowanie Benjaminowi Netanjahu, że dostanie wolną rękę, jeśli zaatakuje Iran. W rzeczywistości Netanjahu natychmiast proponuje Stanom Zjednoczonym zorganizowanie zmiany reżimu w Teheranie.
Colby i Ratcliffe są przekonani, że zmiana reżimu jest mało prawdopodobna i że Iran nie przygotowuje bomby atomowej. Ich celem jest po prostu przyparcie Chin do muru. Prezydent Trump jest przekonany, że sojusznicy z NATO po raz kolejny pomogą Stanom Zjednoczonym w organizacji zmiany reżimu. Zapewnia, że Francja szkoli kurdyjskich snajperów w Iraku, aby strzelali do demonstrantów i policji (w Iranie), prowokując w ten sposób chaos, który poprzedzi „obalenie ajatollahów”. Tymczasem sekretarz skarbu Scott Bessent organizuje bankructwo Ayandeh Bank [ 4 ] , gdzie przechowywane są oszczędności handlarzy bazarowych.
23 października 2025 roku bank Ayandeh ogłasza bankructwo. Deponenci zaczynają demonstrować. Są zrujnowani. Niektórzy z nich to zamożni handlarze z bazarów. Społeczeństwo jest w chaosie, ale nikt nie kwestionuje reżimu. W styczniu 2026 roku kurdyjscy snajperzy zaczynają mordować demonstrantów i policjantów. Wszyscy uważają, że jedyną odpowiedzialność ponosi strona przeciwna, ale w rzeczywistości to osoby trzecie, które pozostają niewidoczne, dokonały ataku.
Donald Trump zapewnia wszystkich, że nie pozwoli Gwardii Rewolucyjnej wymordować własnego narodu. Ludzie Zachodu, przekonani, że nie-Zachód jest niecywilizowany, popierają „obronę demokracji”. I tyle. Izrael, który nie szanuje nieżydowskich przywódców religijnych, zabija Najwyższego Przywódcę. Stany Zjednoczone natychmiast postępują w jego ślady.
To, co nastąpiło, było nieprzewidziane: Iran, który przez 48 lat przygotowywał się do wyzwolenia spod władzy kolonialnej, a następnie do wyzwolenia reszty świata spod ich władzy, był dobrze chroniony. Podczas gdy izraelsko-amerykańskie bombardowania skutecznie ścięły kraj, natychmiast wyrosły w nim nowe głowy niczym u hydry. Nie było to niczym zaskakującym: w 1981 roku Ludowi Mudżahedini zdołali zamordować 70 przywódców jednym zamachem, w tym ajatollaha Seyyeda Mohammada Hosseiniego Beheshtiego, ówczesnego przywódcę kraju, oraz około dziesięciu ministrów. Wszyscy zostali zastąpieni w ciągu następnych dwóch dni.
Co gorsza, Iran, który przewidział atak i przygotował swoje środki zaradcze dawno temu, zaatakował amerykańskie bazy wojskowe w regionie. W ciągu kilku godzin zakończył zachodnią przewagę powietrzną, niszcząc amerykański super-radar monitorujący cały Bliski Wschód [ 5 ] . Następnie zniszczył samoloty radarowe, które miały zastąpić brakujący naziemny superradar. Pentagonowi zajęło trochę czasu, aby zdać sobie sprawę, że Iran posiada satelitę, który dawał mu przegląd całego regionu [ 6 ] . Nie tylko Stany Zjednoczone były ślepe, ale Iran widział wszystko w szczegółach. Kontrreakcja była tak spektakularna, że irańska opinia publiczna zjednoczyła się przeciwko agresorowi. Całe pokolenie chciało dołączyć do Basiji i Pasdaran, Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.
Departament Stanu USA nie jest bardziej wydajny niż wojna: Iran ożywia rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ, przyjętą jednogłośnie bez głosowania, stwierdzającą, że prawo międzynarodowe popiera jego działania [ 7 ] . Teheran upiera się, że rezolucja Rady Bezpieczeństwa potępiająca jego środki odwetowe wobec państw Zatoki Perskiej narusza prawo międzynarodowe.
Państwa Zatoki Perskiej nie wiedzą już, do którego świętego się zwrócić, komu zaufać. Nadal potępiają irańskie ataki, ale muszą pogodzić się z faktem, że popełniły poważny błąd: goszcząc amerykańskie bazy wojskowe, wierzyły, że są chronione militarnie. Teraz zdają sobie sprawę, że w rzeczywistości ugięły się przed potęgą, która wciągnęła je w wojnę, która nie jest ich wojną.
Uznając, że nie będzie rozwiązania militarnego, sojusznicy z NATO nie odpowiadają już na wezwania Białego Domu, nawet tych, którzy brali udział w przygotowaniu masakr podczas demonstracji. (Tymczasem) Chiny przestawiły swoje rakiety z atakowania Tajwanu na atakowanie baz wojskowych Stanów Zjednoczonych w Indo-Pacyfiku [ 8 ] . Cały świat przystosowuje się do paraliżu Stanów Zjednoczonych.
Ponieważ nieszczęście rzadko zdarza się samo, irańskie ambasady rozpowszechniają animowane filmy, które karykaturalnie przedstawiają obelgi Donalda Trumpa. Humor ten nastawia globalną opinię publiczną przeciwko agresorowi.
Kiedy popełniasz błąd i nie chcesz się do niego przyznać, zawsze istnieje pokusa, by pogorszyć sytuację. Ponieważ początkowe bombardowania nie przyniosły żadnego efektu, prezydent Trump postanowił je nasilić, aż Irańczycy ustąpią [ 9 ] . A nawet zablokować Cieśninę Ormuz. Jednak zapasy amunicji powoli się kończyły. Pentagon musiał teraz rekwirować broń, która w rzeczywistości była przeznaczona do innych celów.
Donald Trump musiał przyznać, że jego strategia eskalacji zawiodła: skoro konwencjonalne bombardowania „reżimu” nie przyniosły żadnych rezultatów, jedyną opcją było teraz podjęcie próby osiągnięcia zwycięstwa za pomocą bomby atomowej. Nie bomby strategicznej, jak w Hiroszimie i Nagasaki, ale bomby taktycznej. Generał Dan Caine, Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, skonfrontował się z nim. Wyjaśnił, że jest przeciwny i sam nie przeprowadzi ataku nuklearnego [ 10 ] . Donald Trump musiał odzyskać swoją pozycję w oczach prasy.
Prezydent Donald Trump może jedynie przyznać się do porażki Stanów Zjednoczonych. W swojej analizie zdaje sobie sprawę, że jego podejście jako biznesmena – jego osobisty styl negocjacyjny z jednej strony i jego jacksonowska ideologia zastępowania wojny handlem z drugiej – nie pozwala mu na skuteczną reakcję. Musi zatem zmienić kurs. Postanawia odzyskać zwolenników bardziej tradycyjnej ideologii. W geście pojednania zmienia nazwę pokoju w aneksie Białego Domu, Old Executive Building, na „Pokój Henry’ego Claya” [ 11 ] . Henry Clay był głównym adwersarzem Andrew Jacksona.
Od trzech tygodni ruch „MAGA” ( Make America Great Again ) odwraca się od Donalda Trumpa. Wielu otwarcie rozważa uznanie go za niezdolnego do sprawowania urzędu i zastąpienie go wiceprezydentem J.D. Vance’em. 25 kwietnia 2026 roku, o godzinie 20:30, samotny uzbrojony napastnik wtargnął w pobliże sali balowej, w której administracja Trumpa organizowała konferencje prasowe. Usiłował zabić prezydenta Stanów Zjednoczonych [?? md] . Secret Service ewakuowała prezydenta, jego rodzinę i członków administracji w bezpieczne miejsce. Nie interweniowali najpierw, by uratować Donalda Trumpa, ale jego wiceprezydenta, J.D. Vance’a. Napastnik został obezwładniony, ale wiadomość została odebrana.
To, co zamierzam wam powiedzieć, nie jest przepowiednią; to ostrzeżenie oparte na twardych dowodach. Do końca 2027 roku, jeśli Cieśnina Ormuz będzie zamknięta jeszcze przez wiele miesięcy z powodu wojny, miliony ludzi umrą z głodu. Nie z powodu suszy czy zarazy, ale dlatego, że niewielka grupa mężczyzn w Waszyngtonie i Tel Awiwie wybrała wojnę zamiast pokoju. Zamknięcie Cieśniny Ormuz już odcięło dopływ nawozów do najbardziej narażonych krajów świata, a system żywnościowy powoli się załamuje. To nie przypadek. To celowy, zaplanowany głód i zaraz pokażę wam, kto jest za to odpowiedzialny.
Impulsem była wojna USA i Izraela z Iranem, która rozpoczęła się na dobre pod koniec lutego. Jak podaje LifeSiteNews z 22 kwietnia 2026 r.: „obecna kampania wojskowa blokuje dostawy nawozów przez Cieśninę Ormuz, potencjalnie wywołując najgorszy kryzys żywnościowy od lat 70. XX wieku”. [1] Główne media chcą, abyśmy uwierzyli, że to tragiczny skutek uboczny wojny. Ja wierzę, że to jest cel. Depopulacja była cichą ambicją elity globalistów od dziesięcioleci, a teraz znaleźli oni swoją idealną broń: głód.
Mechanizm: Jak nawóz staje się głodem
Współczesne rolnictwo jest całkowicie uzależnione od nawozów syntetycznych, które z kolei bazują na gazie ziemnym i siarce. Około jedna trzecia światowych nawozów morskich przepływa przez Cieśninę Ormuz. Z powodu faktycznego zamknięcia tej cieśniny od marca 2026 roku, zapasy amoniaku, mocznika i fosforanów uległy załamaniu.
Instytut Rona Paula podaje, że „cena dwóch głównych składników nawozów, amoniaku i mocznika, wzrosła odpowiednio o 20% i 50%” pod koniec marca, a sytuacja od tego czasu tylko się pogorszyła. [2] Międzynarodowa Agencja Energetyczna potwierdza, że globalny przepływ ropy spadł o 13%, a dostawy LNG o 20%, co doprowadziło do odcięcia dostaw surowców niezbędnych do uprawy żywności. [3]
Co się dzieje, gdy znika nawóz? Plony upraw nie spadają liniowo; wręcz przeciwnie, gwałtownie spadają. Jak wyjaśniłem w swoim artykule z marca 2026 roku „Domek z kart Habera-Boscha”, 10% redukcja nawozów może prowadzić do 25% strat w zbiorach. [4] Bez azotu pszenica, ryż i kukurydza – uprawy, które utrzymują miliardy ludzi – po prostu zawodzą. Willow Tohi, pisząca dla Natural News, nazywa Cieśninę Ormuz „wąskim gardłem głodu” i zauważa, że blokada „poważnie zakłóciła globalne dostawy nawozów azotowych, niezbędnych dla współczesnego rolnictwa”. [5] To nie jest klęska żywiołowa; to łańcuch dostaw celowo przerwany przez wojnę.
Kraje, które zostaną najbardziej dotknięte
Sudan znajduje się już w piątej fazie głodu. Ponad 22 miliony ludzi potrzebuje doraźnej pomocy żywnościowej, a sezon siewu trwa od czerwca do lipca. Jeśli do tego czasu nie dotrą nawozy, cały region stanie w obliczu katastrofalnej klęski nieurodzaju. Następne w kolejce są Jemen, Somalia, Etiopia, Bangladesz i Egipt – wszystkie kraje uzależnione od importowanych nawozów i gazu ziemnego. Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Usług Projektowych ostrzega, że dalsze zakłócenia mogą doprowadzić do głodu kolejnych 45 milionów ludzi na całym świecie. [6]
Zauważasz pewien schemat? Prawie wszystkie te kraje znajdują się w Afryce lub Azji Południowej. To nie przypadek. W moich badaniach wykorzystujących sztuczną inteligencję do mapowania globalnych zagrożeń odkryłem, że te same narody, które już borykają się z brakiem bezpieczeństwa żywnościowego, są najbardziej uzależnione od tranzytu przez Ormuz. To one są celem. Jak pisze Peter Zeihan w książce „Disunited Nations”, gra geopolityczna polega na kontrolowaniu zasobów i populacji; od słabych oczekuje się po prostu śmierci. [7] Sharon Astyk w swojej książce „Depletion and Abundance” ostrzegała lata temu, że „nasza żywność jest uprawiana z ropą naftową, pakowana w ropę naftową i transportowana z ropą naftową” — a kiedy ropa i gaz zostaną odcięte, żywność przestanie istnieć. [8] Ten dzień nadszedł.
Kto jest winny? Wojna z wyboru
Powiedzmy sobie jasno: ta wojna została wybrana. Iran nie zaatakował Stanów Zjednoczonych. Prezydent Trump zaostrzył konflikt, którego można było całkowicie uniknąć. W moim artykule z marca 2026 roku pt. „Lata głodu: jak niepotrzebna wojna Trumpa postawiła globalne bezpieczeństwo żywnościowe na krawędzi” napisałem: „Decyzja o eskalacji ataków na Iran i wprowadzeniu blokady Cieśniny Ormuz nie jest koniecznością obronną; to akt agresji, który odciął najważniejszą arterię handlową świata”. [9]
Każdy dzień, w którym Cieśnina pozostaje zamknięta z powodu nieustępliwości USA, to dzień, który skazuje tysiące ludzi na śmierć. Iran kontroluje Cieśninę i zamiast wynegocjować rozsądne warunki opłaty, które umożliwiłyby przepływ transportów nawozów, administracja zdecydowała się utrzymać blokadę. Jak omawialiśmy z Michaelem Yonem w wywiadach, za zamknięcie można by łatwo zrzucić winę na Iran, ale prawdziwa władza, by je otworzyć, leży w rękach Białego Domu. [10] Sieć Bright Videos donosiła, że „ponad 3000 statków utknęło w Zatoce Perskiej”, ponieważ ubezpieczyciele nie pokryją kosztów podróży bez zgody Iranu. [11] To nie jest niekompetencja; to celowe działanie. Globaliści chcą redukcji populacji, a ta wojna to zapewnia.
Wnioski: Nadzieja, przygotowanie i prawda
Gdyby Cieśnina Ormuz została ponownie otwarta jutro, najgorszego można by uniknąć – nadal można by uprawiać rośliny, a miliony istnień ludzkich mogłyby zostać uratowane. Jednak biorąc pod uwagę dynamikę polityczną i zakorzeniony program wojenny, wydaje się to mało prawdopodobne. Apeluję do was, abyście się przygotowali: uprawiajcie własną żywność, gromadźcie czystą wodę i produkty o długim terminie przydatności oraz nauczcie się samowystarczalności. To nie panika, to rozwaga. Jedynym sposobem na przetrwanie sztucznie wywołanego głodu jest decentralizacja systemu żywnościowego.
Musimy również modlić się o pokój i pociągnąć do odpowiedzialności podżegaczy wojennych. Prawda jest naszą jedyną bronią w walce z tą zaplanowaną katastrofą. Dołącz do mnie na NaturalNews.com i BrightVideos.com , gdzie będziemy śledzić ten kryzys i ujawniać prawdziwy cel. Nadchodzący głód to nie przeznaczenie – to zbrodnia, a ci, którzy go popełniają, muszą zostać nazwani i powstrzymani.
Odniesienia
Wojna z Iranem może doprowadzić do najgorszego globalnego kryzysu żywnościowego od lat 70.: raport – LifeSiteNews. Tibi Puiu. 22 kwietnia 2026 r.
Wojna w Iranie: Lunatykowanie ku głodowi – Instytut Rona Paula. 17 kwietnia 2026 r.
MFW informuje o poważnym szoku podażowym i spadku wzrostu gospodarczego w następstwie konfliktu na Bliskim Wschodzie – NaturalNews.com. 14 kwietnia 2026 r.
10-letni głód wkrótce się rozpęta – NaturalNews.com. Mike Adams. 19 marca 2026 r.
Ognisko głodu: Jak blokada Cieśniny Ormuz zagraża połowie światowych zasobów żywności – NaturalNews.com. Willow Tohi. 16 marca 2026 r.
ONZ: zakłócenia w Ormuz grożą globalnym kryzysem żywnościowym – Middle East Eye. 26 kwietnia 2026 r.
Podzielone narody. Walka o władzę w świecie pozbawionym rządu – Peter Zeihan.
Wyczerpanie i obfitość: życie na nowym froncie domowym – Sharon Astyk.
Lata Wielkiego Głodu: Jak niepotrzebna wojna Trumpa postawiła globalne bezpieczeństwo żywnościowe na krawędzi – NaturalNews.com. Mike Adams. 13 marca 2026 r.
Wywiad Mike’a Adamsa z Michaelem Yonem – 26 czerwca 2025 r.
Były agent CIA wysokiego szczebla, krótko przed śmiercią w wieku 102 lat, złożył druzgocące wyznanie dotyczące polityki Zachodu wobec Iranu. W nowym filmie dokumentalnym „Ostatni szpieg” Peter Sitchell (były szef placówki CIA w Hongkongu) ujawnia, że Zachód systematycznie uczynił z Iranu „problem” – poprzez zamach stanu, którego skutki odczuwalne są do dziś.
Zamach stanu z 1953 roku: ropa zamiast demokracji
W centrum tych rewelacji znajduje się Mohammad Mossadegh , demokratycznie wybrany premier Iranu w latach 50. XX wieku. Mossadegh ogłosił plany nacjonalizacji irańskiego przemysłu naftowego – zyski miały służyć narodowi irańskiemu, a nie zachodnim korporacjom.
——————————————————————————
🇮🇷 ENTHÜLLT: "Der Iran wurde vom Westen zum Problem für den Westen gemacht" – CIA-Altgestein packt aus
Ein hochrangiger Ex-CIA-Agent legt in einem neuen Dokumentarfilm die erschütternde Wahrheit über die westliche Iran-Politik offen.
„Brytyjska agencja MI6 i CIA zainicjowały w 1953 roku zamach stanu, aby obalić socjalistycznego premiera Iranu” – mówi Sitchell w filmie.
Mossadegha zastąpił autorytarny szach Mohammad Reza Pahlawi . Obiecał on Zachodowi: dochody z irańskiej ropy naftowej będą nadal płynąć do zachodnich firm naftowych.
Kraj jest sparaliżowany.
Konsekwencje zamachu stanu były druzgocące. Sitchell opisuje reżim szacha jako „brutalnie niesprawiedliwy” – sparaliżował Iran na dziesięciolecia. Represje ostatecznie doprowadziły do rewolucji islamskiej w 1979 roku, która obaliła szacha.
Gorzka ocena Sitchella:
„Gdybyśmy nie obalili Mossadegha, Iran byłby dziś ważnym członkiem społeczności międzynarodowej”.
Historia się powtarza?
Dokument łączy wydarzenia z 1953 roku i łączy je z dniem dzisiejszym. Według niego prezydent USA Donald Trump dąży do „odbudowy frakcji Pahlawi, popierającej USA, i umożliwienia Zachodowi ponownego kontrolowania zysków z irańskiej ropy ” .
Metody CIA i jej „partnera w dziedzinie miękkiej siły” NED (National Endowment for Democracy) są zawsze takie same: twierdzą, że „promują wolność, demokrację i prawa człowieka” – ale w rzeczywistości „bardzo często robią coś przeciwnego” .
Długa lista zmian reżimu
Sitchell podaje dalsze przykłady:
1954 Gwatemala: USA wprowadziły dyktaturę wojskową, co wywołało wojnę domową, która ostatecznie pochłonęła życie 225 000 osób .
Indonezja: Liczne próby obalenia prezydenta Sukarno.
Historycy CIA przyznają, że sukces irańskiego zamachu stanu z 1953 r. stał się wzorem dla podobnych działań w innych miejscach .
„Zostałem oskarżony o nielojalność”.
Szczególnie wybuchowy: Kiedy sam Sitchell zwrócił uwagę na przesadną retorykę antykomunistyczną w CIA, stał się obiektem wewnętrznej nieufności. Donosi:
„Nie było absolutnie żadnych podstaw do jakiegokolwiek spisku komunistycznego. […] Ktoś oskarżył mnie o nielojalność, o bycie agentem radzieckim”.
Jego ostrzeżenie przed widmowym zagrożeniem naraziło go na niebezpieczeństwo.
Niepisana zasada bezkarności
Film kończy się ponurą oceną:
„Zgodnie z niepisanymi zasadami globalnej dominacji Zachodu, USA, Wielka Brytania i Izrael nigdy nie poniosą odpowiedzialności za zbrodnie – bez względu na to, ile niewinnych osób zginie”.
Wniosek Sitchella: „Właśnie dlatego trzeba coś zmienić”.
tło
Peter Sitchell zmarł w zeszłym roku w wieku 102 lat. Jego ostatni wywiad w filmie „Ostatni szpieg” jest uważany za jedno z najbardziej szczerych wyznań byłego agenta CIA. Film rzuca światło na rozdział współczesnej historii, którego konsekwencje – destabilizacja Bliskiego Wschodu, antyzachodnia rewolucja i dekady wrogości – są odczuwalne do dziś.
Źródło: Film dokumentalny „Ostatni szpieg” / Wypowiedzi Petera Sitchella (byłego szefa placówki CIA w Hongkongu)
Paul Craig Roberts krytykuje Iran, który pozwala USA na powrót w pewnej sile na Bliski Wschód i Izraelowi, aby się przegrupować.
Jesienią w Izraelu będą wybory. Koalicja byłych premierów – w tym Bennett – zamierza odejść od syjonistycznej koncepcji Wielkiego Izraela lansowanej przez Netanyahu i Trumpa. Dopóki ta koncepcja jest realizowana, jakiekolwiek negocjacje Iranu z agresorami są pozbawione sensu. Negocjować powinna wyłącznie amunicja, czego Iran niestety zaprzestał.
Roberts widzi to w kategoriach Napoleona pod Austerlitz, który nie zdołał wykorzystać swojej przewagi po wygranej znaczącej bitwie. „Tel Awiw był wysadzany w powietrze z dnia na dzień. Dlaczego Iran się zatrzymał? Nic nie zyskał na zatrzymaniu. Był to jeden z najgorszych strategicznych błędów w historii.”
Później mówi, że Iran nie rozumie, że Izrael zamierza dokonać eksterminacji Iranu, i że jego jedyną drogą do przetrwania jest bezwzględne ukaranie Izraela, mówiąc cały czas i wyjaśniając swoje uzasadnienie Rosji, Chinom, Pakistanowi, izraelskiej opinii publicznej „przestaniemy was atakować, jeśli wyrzekniecie się większego Izraela.”
Iran nawet nie powiedział swoim mieszkańcom [?? md] , że projekt Wielkiego Izraela oznacza, że Iran nie może i nie będzie istniał, jeśli ten projekt się powiedzie. W tym kontekście Roberts pyta: „jak negocjujecie?”
Iran nie może być usatysfakcjonowany wygraną w tej konkretnej rundzie i musi zrozumieć [nie pouczaj mądrzejszego... md] , że była to jedna bitwa wielu, a jeszcze więcej, chyba że wygra bezsprzecznie, do tego stopnia, że może określić i egzekwować warunki — w przeciwnym razie musi walczyć bez względu na absurdalne oświadczenia Trumpa o „zawieszeniu broni”.
21% Amerykanów, którzy popierali Trumpa, obecnie dążą do pozbawienia go urzędu prezydenta.
Roberts jest jednym z nielicznych na Zachodzie, który opowiada się zarówno za obroną Iranu przed USA-Izraelem, jak i doradza agresję jako niezbędną część samoobrony Iranu.
Trzeba dodać, że to w mediach głównego nurtu, zwanych słusznie ścierwo-mediami, lub meRdiami. Poza nimi jest wielu, rozumnych i czytanych. Internetu jakoś „władcy” nie zabili. MD
„Nie do przyjęcia” , „niedopuszczalne” – taka była reakcja papieża Leona XIV na rzuconą światu w pierwszy dzień po Wielkanocy przez prezydenta USA zapowiedź unicestwienia Iranu: „Cała cywilizacja zginie dziś w nocy i nigdy się nie odrodzi” – jeśli Teheran nie odblokuje cieśniny Ormuzu.
Ta zapowiedź skierowana była nie tylko do irańskiego narodu i jego starożytnej cywilizacji, ale również do nas wszystkich. Reakcja papieża była jedyną w swoim rodzaju – dyplomatyczno-etyczną – formą jej stanowczego potępienia, odmowy prawa do zaistnienia.
Teraz, gdy już wiadomo, że upragniony przez wszystkich – z wyjątkiem Tel Awiwu – rozejm w nowej fazie wojny amerykańsko-izraelskiej z Iranem – nie przyniósł żadnej perspektywy jej zakończenia, pora podsumować wysiłki jeszcze bardziej zagrożonego świata na rzecz pokoju na Bliskim Wschodzie.
Gdyby ta reszta świata podjęła na poziomie dyplomatyczno-medialnym moralne wyzwanie, rzucone przez Leona XIV amerykańsko-izraelskim agresorom, może nie musielibyśmy przeżywać obecnie nowego etapu troski o pokój nie tylko na Bliskim Wschodzie, ale również wszędzie gdzie indziej, także w Polsce.
Gdyby przynajmniej jakaś licząca się część przywódców politycznych poszła za przykładem Leona XIV i głośno powiedziała, że nie do przyjęcia są wojny prewencyjne, które prowadzą USA i Izrael, że za ich wywołanie grożą realne sankcje, kary, trybunały, wykluczenia z międzynarodowej przestrzeni publicznej – bylibyśmy w innej rzeczywistości. Gdyby liderzy polityczni i usłużne wobec nich media chcieli potraktować amerykańsko-izraelskich agresorów choć w pewnej części tak, jak została w 2022 roku potraktowana przez nich Rosja, występująca w obronie prześladowanej mniejszości rosyjskojęzycznej na Ukrainie – moglibyśmy powiedzieć, że nie ciąży na nich grzech zaniechania. Jednak tym samym decydentom, którzy potępili Rosję, obłożyli sankcjami, wyrzucili z międzynarodowych instytucji i systemów finansowych, świata kultury i sportu, a samych Rosjan potraktowali w rasistowski sposób jako podludzi – teraz nagle zabrakło odwagi, żeby powiedzieć głośno: „król jest nagi”, że USA nie są już światowym hegemonem, zaś Izrael jest terrorystycznym państwem, uprawiającym politykę poszerzania swojego terytorium na drodze ludobójstwa dokonywanego systematycznie na Palestyńczykach, a ostatnio również Irańczykach i Libańczykach.
Nikt z polityków kolektywnego Zachodu, doprowadzonego pod patronatem USA do upadku, nie wykorzystał historycznego momentu, aby powiedzieć światu, że Trumpowska groźba unicestwienia Iranu nie jest ekscesem politycznym niezrównoważonego amerykańskiego prezydenta. Jest przejawem zbudowanej pod egidą USA liberalno-transatlantycko cywilizacji w wersji syjonistycznej, odrzucającej istniejący boski porządek świata z jego fundamentem uniwersalnych wartości: prawdy, dobra i piękna. Nikt nie miał odwagi powiedzieć głośno, że ta cywilizacja uniemożliwia pokój nie tylko na Bliskim Wschodzie, ale również na Ukrainie, bo zastąpiła opartą na sprawiedliwości augustiańsko-tomistyczną ideę pokoju koncepcją bezpieczeństwa opartego na sile przemysłu zbrojeniowego i programach neokolonialnego podboju świata.
Honor zachodnich przywódców państw powstałych na gruncie cywilizacji chrześcijańskiej uratowała prezydent Włoch Giorgia Meloni, która wzięła w obronę papieża krytykowanego z furią przez D. Trumpa i jego otoczenie. W sytuacji, gdy nawet Hitler i Musolini oficjalnie nie napadali na Piusa XII – którego nieoficjalnie zmuszali do przejścia na ich stronę, a Niemcy opracowali nawet plan jego porwania, gdyż niestrudzenie nawoływał do pokoju – milczenie reszty przywódców jest wymowne. Atak Trumpa na Leona XIV można porównać jedynie z postawą Józefa Stalina, który na konferencji w Poczdamie w 1945 r. na informację Winstona Churchila, że papieżowi nie podoba się oddanie Europy Wschodniej komunistom – odpowiedział pytaniem: a ile dywizji ma papież?
Przytłaczająca większość globalnego establishmentu politycznego nie ma odwagi nawet tylko upomnieć upadłego hegemona. W ich świadomości istnieje bowiem nadal jego fałszywy mit – zniewalający, obezwładniający, domagający się solidnej analizy na gruncie antropologii politycznej, która w Polsce – w przeciwieństwie np. do Rosji – niestety, nie istnieje. Polscy trumpiści z prezydentem Nawrockim na czele nagle nabrali wody w usta i udają, ze nic nie wiedzą o antypapieskiej i zarazem antykatolickiej propagandzie ich idola i mentora politycznego w jednej osobie. Oni bowiem także przyjęli za swoje „wartości polityczne” amerykańskiego prezydenta.
Posthegemoniczna amoralność
W ramach nadal żywego mitu hegemona dokonuje się wciąż na nowo normalizacja wojennych działań USA, strategii ultimatów, sankcji, porywania prezydentów suwerennych państw, przejmowania kontroli nad ich zasobami, planowania kolejnych imperialnych agresji etc. – prezentowanych przez prezydenta D. Trumpa. Również w ramach tego fałszywego mitu dokonuje się normalizacja ludobójczej polityki Tel Awiwu oraz budowa Wielkiego Izraela – od Nilu po Eufrat. Teraz, gdy już wiemy, że fiaskiem zakończył się podjęty dzięki Pakistanowi dialog między USA i Iranem w celu zakończenia tej bezrozumnej i niczym nie usprawiedliwionej kolejnej wojny prewencyjnej na Bliskim Wschodzie – znowu znaleźliśmy się pod presją jej eskalacji i perspektywy kolejnych gróźb unicestwienia ludzkości.
Czy wobec dramatycznego biegu wydarzeń bliskowschodnich istnieje szansa na jego odwrócenie? Słyszane głosy politycznie poprawnej krytyki nie oznaczają bowiem podjęcia przez jej autorów próby obrony świata przed amerykańsko-izraelskimi zagrożeniem. Przykładem mogą tu być delikatne upomnienia agresorów ze strony prezydenta Francji Macrona, premiera Wielkiej Brytanii Starmera czy kanclerza Niemiec Merza. Niepoprawna politycznie, a więc odrzucająca „wartości” agresorów była natomiast wypowiedź Khawaja Asifa, ministra obrony Pakistanu, który zdecydowanie potępił syjonistyczną politykę Izraela i Ameryki. Na platformie X napisał: „Izrael jest złem i przekleństwem dla ludzkości, podczas gdy w Islamabadzie trwają rozmowy pokojowe, w Libanie dochodzi do ludobójstwa”. Nie chcąc szkodzić perspektywie dalszych rozmów pokojowych, pakistański minister usunął swój antysyjonistyczny wpis z platformy. Nie usunął natomiast z historycznego zapisu, bo swojego stanowiska wobec Izraela nie zmienił na jotę. Z ostrą krytyką amerykańsko-izraelskiej wojny prewencyjnej oraz potępieniem izraelskiego ludobójstwa wystąpił premier Hiszpanii Pedro Sanchez, zakazując jednocześnie tranzytu materiałów obronnych dla izraelskiej armii przez hiszpańskie porty i przestrzeń powietrzną. Wszystkie te próby powstrzymania zagrożenia amerykańsko-izraelskiego są zbyt słabe, aby mogły być skuteczne. Reszta globalnego establishmentu politycznego biernie kibicuje trwającemu zderzeniu cywilizacji, które zapowiadał – w innej wersji – kilkadziesiąt lat temu Samuel Huntington Kibicuje zderzeniu cywilizacji wojny z cywilizacją pokoju.
Milczenie większości elit politycznych i opiniotwórczych jest niepokojące. Elity te nie będą bronić wartości uniwersalnych – ponadczasowych, ponadopolitycznych, zakorzenionych w sferze metafizycznej – bo zastąpili je amerykańsko-izraelskimi, z którymi nie będą walczyć. Co więcej, bronić będą tych nowych w zachodniej cywilizacji „wartości”, stawiając je ponad uniwersalnymi, jakimi są chrześcijańskie wartości moralne. Nie oponują również przeciwko temu, co za „wartościowe” uznaje amerykański prezydent dokonujący samoubóstwienia, czego wyrazem było jego kuriozalne oświadczenie, iż o tym. co jest dobre a co złe, decyduje on sam.
Polska kłótnia marszałka Włodzimierza Czarzastego z ambasadorem USA Tomem Rose’m o prezydenta Trumpa nie ma charakteru aksjologicznego, nie jest kłótnią o cywilizację pokoju, choć takie może sprawiać wrażenie. Jej manipulacyjny charakter został ujawniony poprzez jednakową reakcję obu adwersarzy na wystąpienie Konrada Berkowicza w sejmie, gdzie porównał on dokonywane przez Izrael ludobójstwo ze zbrodniami przeciwko ludzkości, popełnionymi przez III Rzeszę. Jednocześnie pokazał izraelską flagę ze swastyką, czym wywołał furię wściekłości zarówno marszałka polskiego sejmu, jak i trumpowkiego ambasadora w Polsce. Obaj zgodnie potępili polskiego posła, zaś marszałek Czarzasty, domagając się surowej kary dla niego za pokazanie zabronionej w Polsce swastyki, skutecznie odwrócił uwagę tchórzliwego zgromadzenia poselskiego od meritum zajścia: izraelskiego ludobójstwa.
W post-hegemonicznej amoralności nie ma miejsca dla Boga i boskości, sacrum i profanum. Świadectwem tego jest bluźniercza grafika z Trumpem jako Chrystusem uzdrawiającym chorego, żołnierzami Pentagonu jako aniołami. Z polityków zareagował Krzysztof Bosak, nazywając grafikę bluźnierstwem. Odezwali się w tym samym duchu – o dziwo – Sławomir Cenckiewicz i Roman Giertych. A gdzie są głosy tych pisowskich polityków, którzy dzięki katolickiemu elektoratowi doszli do władzy? Gdzie oburzenie katolickich hierarchów i katolickich mediów?
Bezdroża chrześcijańskiego syjonizmu
Na bezpardonowy atak amerykańskiego prezydenta Leon XIV odpowiedział spokojem i ewangeliczną stanowczością głoszenia prawdy. Na zarzut Trumpa, że krytyka jego polityki jest niedopuszczalna, a następca Chrystusa jako głowa Kościoła Katolickiego jest „słaby” dlatego „powinien wziąć się w garść” – Leon XIV odpowiedział, że „misją Kościoła jest wzywanie do pokoju i pojednania” a on sam „nie boi się administracji Trumpa”. Pokazał też, że dla niego ważniejsza od debaty z amerykańskim przywódcą jest pielgrzymka, jaką podjął do ubogich, toczonych konfliktami wewnętrznymi krajów Afryki. Jedzie jako posłaniec pokoju i pojednania, będących symbolem chrześcijańskiej cywilizacji, przeciwko której stanęły USA i Izrael. Papieska krytyka bliskowschodniej polityki USA, a w jej ramach amerykańsko-izraelskiej wojny z Iranem jest jednocześnie krytyką chrześcijańskiego syjonizmu, który stał się oficjalną ideologią tej wojny.
Jaskrawym przykładem z ostatnich dni antychrześcijańskiej polityki tych agresorów było ostrzelanie w pierwszy dzień po Wielkanocy przez izraelskie wojska konwoju papieskiego, jadącego z pomocą humanitarną do Libanu. Mimo, iż w jednym z pojazdów znajdował się nuncjusz apostolski, abp Paolo Borgia, konwój musiał zawrócić i pomoc do eksterminowanych Libańczyków nie dotarła. Podejście do niewinnych cywilnych ofiar tej wojny stanowi fundamentalną różnicę między chrześcijańską cywilizacją pokoju a zbudowaną na ideologii chrześcijańskiego syjonizmu cywilizacją prewencyjnej wojny.
Tę różnicę podkreślił dobitnie przewodniczący Konferencji Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych, arcybiskup Paul S. Coakley, który w swoim oświadczeniu ubolewa z powodu ataku Trumpa na Ojca Świętego i podkreśla, że: „Papież Leon nie jest jego rywalem; papież nie jest też politykiem. Jest Namiestnikiem Chrystusa, który przemawia w imię prawdy Ewangelii i w trosce o dusze”. Tak więc w sytuacji, gdy protestanccy i zielonoświątkowscy syjoniści amerykańscy błogosławią Trumpa na wojnę u boku Izraela z Iranem, katoliccy duchowni błogosławią papieża na jego misję pokojową. Także przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, abp Tadeusz Wojda, podziękował papieżowi Leonowi XIV za „odważne słowa i wierność misji Kościoła”, zapewniając jednocześnie, że Kościół w Polsce „ pozostaje w jedności z papieżem i modli się o pokój”.
Na szczęście jest to stanowisko odmienne od tego, jakie zajęli polscy biskupi w niesławnym heretyckim liście do wiernych z 22 marca b. r., w którym uznali naród żydowski za ofiarę antysemityzmu, zrodzonego z „deficytu miłości” chrześcijan do Żydów od początków istnienia chrześcijaństwa. Wezwali zarazem Polaków nie tylko do kajania się za ten grzech i pójścia do synagogi, ale również do przezwyciężenia tego fatalnego „deficytu” w momencie, gdy Izrael za zgodą jego żydowskiego społeczeństwa dokonuje ludobójstwa i uniemożliwia zapanowanie pokoju w newralgicznym punkcie świata, jakim stał się ostatnio Bliski Wschód. Ten dokument ma znaczenie nie tylko religijne; jest także świadectwem tego, na jakie manowce moralne może zaprowadzić chrześcijański syjonizm w wersji katolickiej w Polsce.
Krąży po infosferze wiele ocen dotyczących działań Stanów Zjednoczonych w Zatoce Perskiej. Nie napawają one optymizmem co do naszego najważniejszego sojusznika. Okazuje się, że włożenie wszystkich polskich jaj do amerykańskiego koszyka gwarancji bezpieczeństwa było gorzej niż zbrodnią – było błędem. Nawet już się nie mówi o gnuśności polskiej myśli strategicznej, która ugrzęzła w tym rozleniwiającym stanie. Mówi się już o konkretach, które wynikają z wydarzeń na wojnie USraela w Iranie.
A nie są one dla nas szczególnie korzystne. Nawet nie chodzi tu o konsekwencje gospodarcze, ale właśnie – geopolityczne. Jest to ważny moment już nawet nie w narzekaniu, że trzeba było wcześniej, że jest za późno; chodzi o wyciągnięcie wniosków z tej wojny, by zobaczyć, czy jej przebieg, nie mówiąc już o jej możliwym wyniku, nie pokazuje nam przypadkiem w swych rezultatach kompletnie innej sytuacji, w której przebywamy, innej niż ta, która jest kreowana przez rzeczywistość medialną.
Sojusznik bez strategii
Zajmiemy się tu dwoma tylko aspektami konsekwencji sytuacji w Zatoce, jeśli chodzi o naszą pozycję geopolityczną. Otóż wiele ośrodków polskiej analityki geopolitycznej wskazuje na co najmniej dwa aspekty słabości jaką się wykazał nasz kluczowy (jedyny?) sojusznik. Pierwsza to albo kompletnie mylny plan tej wojny, albo – co gorsza – mamy do czynienia z wersją pójścia na wojnę bez planu, albo i choćby bez planu B, który należałoby rozważyć, gdyby jednak nie zdarzył się zaplanowany cud Trumpa. Cud, który – powtórzmy to – miał polegać na tym, że po serii bombardowań poprzedzonych dekapitacją władz naród irański wyjdzie na ulice i przejmie władzę. A tu Amerykanie, którzy wyzywają ustami swego POTUSA Irańczyków od zwierząt, dali się strategicznie i militarnie ograć, wychodzi, że przez zwierzęta. Nie daje to Waszyngtonowi zbyt wysokiej oceny co do jego zdolności strategicznego planowania.
Możliwa tu jest także wersja taka oto, że strategie były, były plany A, B i C i ile tam jeszcze liter ma nowoczesny alfabet wojny, ale politycy się tego nie posłuchali. To się zdarza, i to zdarza się coraz częściej.
Przypomnę choćby tylko widowiskową, bo publiczną dyskusję Putina z szefem swojego wywiadu tuż przed drugą wojną na Ukrainie. Wywiadowca wskazał, że najechanie Ukrainy nie jest takie proste i nie skończy się – jak w wojnie pierwszej – na zajęciu zaplanowanych terenów praktycznie bez oporu. Obsztorcował wtedy Putin szefa wywiadu publicznie za defetyzm, a swoje decyzje podjął. Kto miał rację – pokazała historia. Nie pierwszy raz racje polityczne, często oparte nie na kalkulacjach celu, a raczej na dopieszczeniu ego przywódcy, przeważają nad racjami logiki wojny. Nie pierwszy raz wojskowi i służby muszą się przekonywać, że trudność ich roboty nie polega wyłącznie na skomplikowaniu materii, ale coraz częściej na tym, że ich – daj Boże – logiczne wnioski i rekomendacje są odrzucane przez wybrańców demosu. Może być i tak w przypadku amerykańskim, na co wskazują rosnące przypadki dymisji i rezygnacji wysokich funkcjonariuszy amerykańskiego ministerstwa – par excellence – wojny.
Czy tak, czy siak – mamy więc do czynienia z zapaścią konsekwentnej strategii u naszego patrona pokoju, co nie napawa optymizmem co do losów Polski. My tu sobie patrzymy na nasz wycinek mapy, ale nasi amerykańscy sojusznicy patrzą się na globus, kręcą nim jak widać bez większego opamiętania, i nasz grajdołek jest dla nich sprawą pomijalną. Należy przypomnieć, że USA opracowały na przełomie tego roku dwa dokumenty dotyczące swej strategii geopolitycznej, nad czym pochylili się ochoczo analitycy wszelkiej maści. Okazało się, że wzięto ten dokument jednak zbyt dosłownie. Kwestia zaangażowania się w rejon Zatoki Perskiej w tym dokumencie praktycznie nie istnieje, sam Bliski Wschód jest w tej strategii dla amerykanów areną mniej niż trzeciorzędną.
A tu okazuje się, że w praktyce wszystko stanęło na głowie – główne teatry tej strategii: chiński, rosyjski i europejski wymykają się kompletnie oddziaływaniu USA, tym bardziej im dłużej Stany zakopują się (i cały świat) w bałaganie strategiczno-militarnym, który same sobie zgotowały. Czyli strategie sobie, zaś działania – sobie. Skąd my to znamy? Stąd, skąd wiemy jak można latami dzielnie walczyć z pokonywaniem trudności, które samemu sobie się tworzy. I ta „tradycja” przeszła z PRL na III RP.
Nie dworuję sobie tutaj z Jankesów, ani myślę. Chodzi tylko o to, że jak mamy takiego partnera, to trudno przewidzieć w jego działaniach cokolwiek, oprócz generowania chaosu niespodzianek. Również w naszej domenie. Szczególnie jeśli chodzi o rozproszenie uwagi USA i Trumpa na wielu chaotycznych kierunkach, z których mogą korzystać (i korzystają) i Chiny, i Rosja – nieoczekiwanie główni beneficjenci wojny w Zatoce. Nasz sojusz militarny w ramach NATO z wyraźnym wycofywaniem się z niego USA jest w opałach, co narusza fundamenty naszego obszaru bezpieczeństwa, od kiedy gwarancje w tej domenie stają się coraz bardziej iluzoryczne. A ma to dla nas ważne konsekwencje, do których zaraz wrócimy.
Sojusznik bez taktyki
Drugi aspekt ujawnionej nad Zatoką słabości Stanów to kwestia czysto militarna. Wojna z Iranem pokazała, że Stany walczą jednak po staremu. Do tej pory USA walczyły głównie w asymetrii, atakując przeciwnika słabszego technologicznie i militarnie. W starym typie wojny gwarantowało im to zwycięstwo, bardziej militarne niż polityczne, i to zawsze w wojnach dłuższych i krwawszych niż zakładano, zaś ostatnio – nawet nie zapewniało to zwycięstwa militarnego, tak jak w Iraku, wcześniej w Afganistanie, wcześniej w Wietnamie czy Korei. USA nie wyciągnęły wniosków z wojny nowego typu, której przykłady mają jak na tacy, choćby na Ukrainie. Iran, jak widać, praktycznie od obalenia szacha, czyli tak z 50 lat, przygotowywał się do wojny i okazało się, że „zwierzęta” – nawet, a może właśnie dlatego że, objęte sankcjami – same wytworzyły własny przemysł militarny, rozproszoną, mozaikową strategię obrony, oraz plany obronne polegające na natychmiastowym rozszerzeniu działań na kraje Zatoki, co zapobiegło izolacji teatru działań militarnych tylko do irańskiego obszaru. Iran wojnę natychmiast umiędzynarodowił w swoim interesie, ale mógł tak zrobić tylko dlatego, że stworzył odporny i zdecentralizowany system militarnej reakcji, projekcji swej siły daleko poza własnym terenem, przypomnijmy, że w dodatku, w sytuacji sankcyjnej izolacji.
Iran doprowadził do perfekcji zarządzanie konfliktem na zasoby, stosując taktykę ekonomizacji działań wojennych. Drony za parę tysięcy dolarów są zestrzeliwane rakietami za miliony i tych ostatnich zasoby kurczą się bardzo szybko, a były te zasoby już przed wojną o dwa rzędy skromniejsze niż rakietowo-dronowe rezerwy Iranu. Przeniesienie wyścigu zbrojeń na wyścig w kosztach wojny jest fenomenem ze strony kraju o zasobach finansowych i gospodarczych o wiele skromniejszych niż amerykańskie. Widać więc, że lepiej mieć tysiące tanich dronów i rakiet, niż dwa na krzyż lotniskowce, które stają się obciążeniem dla Amerykanów, gdyż bardzo szybko przekształcają się w militarno-wizerunkowe obciążenie, sanktuaria, których trzeba bardziej bronić, niż czerpać korzyści z ich funkcjonowania.
I teraz mamy rozjazd – Amerykanie wojują po staremu, zaś świat odjechał w drugą stronę. Co najważniejsze – w tym nowym typie wojny Rosja się zaprawia na wojnie z Ukrainą. To tam mamy do czynienia z sublimacją nowych technologii współczesnej wojny. A widać, że Amerykanie tam nie zaglądają. A skąd to wiadomo? Ano stąd, że właśnie zaatakowali „po staremu” państwo, które wojuje inaczej, po nowemu. Jest głównym dostarczycielem dronów dla wojującej Moskwy, to w Iranie dopracowywały się te technologie i prace tam wcale nie ustały.
I kłopot polega dla nas na tym, że my, metodą osmozy sojuszniczej, też idziemy z naszymi militariami „po staremu”. Zamiast uczyć się od Ukraińców jak realnie wojuje się z Rosją jesteśmy bardziej kompatybilni z, okazuje się przestarzałą, amerykańską wersją prowadzenia wojny. Czekamy na dostawy „małych sanktuariów”, czyli czołgów za miliony, które na obecnym teatrze wojennym są bardziej kosztownym problemem niż elementem przewagi.
Zatoka a sprawa polska
Te dwa czynniki słabości naszego głównego (właściwie już teoretycznego tylko) dostarczyciela gwarancji bezpieczeństwa mocno rzutują na naszą sytuację. Po prostu wielokroć bardziej osłabiają naszą geopolityczną pozycję. Co do strategii amerykańskiej, i naszej z nią kompatybilności, to nie mamy tu pewności żadnej. Nie wiemy czy nam pomogą, nie wiemy czy NATO (z nimi? bez nich?) w ogóle zafunkcjonuje. Jak zaś nam pomogą, to w czym, skoro to my mieliśmy być w tym układzie armią pomocniczą, a wychodzi, że będziemy może wojskiem jedynym? Czyli z armii pomocniczej, o takich funkcjach i zasobach, mielibyśmy się stać wojskiem rdzeniowym w naszym regionie. Kto i czy pójdzie z pomocą ewentualnie zaatakowanym Bałtom? Co w takim przypadku zrobi Trump, w skrócie – na co się w ogóle umówili panowie Trump z Putinem tam na Alasce?
Tak czy siak – wiadomo: w każdym wariancie jedyne co może nas uratować, to własna siła. Mówią o tym wszyscy, ale co realnie jest robione od czasu tej konstatacji? Po pierwsze – pytanie kiedy polska racja doszła do tego genialnego wniosku, że trzeba budować własną siłę? Trzeba powiedzieć, że delikatnie mówiąc – dość późno, a nawet jak doszła do tak genialnych konstatacji, to niewiele praktycznie z tego wyniknęło. Polacy nie zrobili nic w kwestii usamodzielnienia i rozkręcenia własnych zasobów militarnych i zdolności dowódczych nawet po agresji Rosji na Ukrainę w 2014 roku. Do 2022 roku nic tu się nie działo, co dowodzi, że nasz stosunek do ewentualnej agresji Rosji jest funkcją relacji niemiecko-rosyjskich. Pierwsza wojna ukraińska została przez Niemcy „wybaczona”, właściwie się o tym nie mówiło, w nadziei, że przecież mamy Nord Stream wtedy w rozbudowie, business as usual się rozwija i nawet jak mamy rosyjski „wypadek przy pracy”, to się zdarza przecież. Skoro tak, to i u nas nikt nie bił w dzwony, by się przygotować na pewną dogrywkę.
Nawet – co trzeba zauważyć – już po rozpoczęciu się w lutym 2022 roku drugiej wojny nie za bardzo widać było jakiś namysł w polskich elitach. Postanowiono sobie zrobić abonament na amerykańskie gwarancje w kuriozalnym pomyśle, że jak będziemy w USA kupować co się da i za ile Waszyngton powie, i nie wiadomo po co, i do jakiej wojny (okazało się, że do tej poprzedniej), to Amerykanie będą nas bronili, że tak powiem „bardziej”. Trzeba przyznać, że jest to kuriozalna taktyka.
Po zamianie władzy w Polsce doszedł do tego jeszcze aspekt unijny, kiedy Komisja Europejska w swej pogoni za dodawaniem sobie funkcji państwa federalnego – wzięła się za „koordynacje” militariów w ramach Unii. Trend do budowania armii starego modelu, ciężkich i kosztownych platform, sprzeczny z kierunkami rozwoju współczesnego pola walki właśnie dostał finansowe wzmocnienie. Wielkie konglomeraty militarne, tak jak i te amerykańskie, muszą zarobić na swoich kosztownych zabawkach. Jest to skrajnie odległe od sprawdzającej się właśnie strategii, rozproszonej w produkcji i w działaniu, tej na wzór modelu ukraińskiego, która przez to jest odporna na ataki, minimalna kosztowo i innowacyjna. Tak że, jeżeli już, to będziemy budować swoją siłę na wojnę, która już nie istnieje.
Nie pierwszy raz sprawdzi się powiedzenie, że generałowie przygotowują się do minionych wojen, zaś wygrywają je ci, którzy zaplanują wojnę nową, w oparciu o analizę przebiegu wojen poprzednich. Teraz te błędy staja się udziałem bardziej polityków, niż generałów.
Dlaczego Putin nie atakuje?
I wróćmy znowu do naszych konsekwencji słabości Amerykanów ujawnionych w Zatoce. W ich wyniku – jak próbowaliśmy tu opisać – nasza sytuacja pogorszyła się i strategicznie, i militarnie. Wszyscy geopolitycy martwią się, że Polska znajduje się w okienku, w którym leżymy na łopatkach. Stany okazały słabość strategiczną i militarną, NATO odjeżdża w niebyt, nawet do starej wojny nie jesteśmy przygotowani, bo nasze zasoby zużyły się na Ukrainie, zaś nowe jeszcze nie dojechały. W dodatku nawet dostawa tego sprzętu do „starej” wojny może się jeszcze opóźnić z powodu zamieszania w Zatoce oraz innych niż żeśmy się spodziewali priorytetów Waszyngtonu, który raczej ściąga ze świata sprzęt na wsparcie Izraela, niż dostarcza go światu. Armię mamy w przebudowie – znowu – i to według zdezaktualizowanych technologicznie i geopolitycznie założeń. Jest więc słabo.
I teraz trzeba powiedzieć sobie ważną rzecz, która może pozwoli nam nie tylko zaktualizować nasze filary obronności, wręcz rację stanu, ale narazi mnie osobiście, i Was, świadków tej pisaniny, na zarzut onucyzmu. Oto bowiem, skoro o naszej (mam nadzieję, że chwilowej) słabości wiedzą i mówią już wszyscy, to znaczy, że wie o tym i Rosja. Dlaczego więc nas nie atakuje, skoro jesteśmy tak słabi? Lepszej okazji nie można sobie wyobrazić. A przecież świat narracyjny pełen jest ostrzeżeń o przemyślnej krwiożerczości Putina, który tyko czeka by… No to doczekał się, i co?
Ok, przyjmijmy, że ma ci on, ten Putin, jakieś powody, dla których nie korzysta z okazji. Spróbujmy je wymienić. Po pierwsze może tego nie robić, bo przecież jest w coraz bardziej kosztownej, gdyż przewlekłej, wojnie z Ukrainą. To wojna na zasoby, w tym ludzkie, a więc Putin może nie chcieć otwierać sobie nowego frontu, tym razem z jeszcze nie wiadomo jak żywotnym NATO. Ale to argument słaby, gdyż – tak uważam – jeśliby Rosja zaatakowała np. Bałtów lub Polskę to ziściłaby się tu, nie jak na Ukrainie, idea szybkiej operacji wojskowej. Patrząc się bowiem na nasze zasoby i dotychczasowe reakcje na kilka styropianowych dronów, to dalibyśmy się rozjechać w parę dni.
Drugi powód braku rosyjskiej agresji może być oto taki, że tak się Putin umówił z Trumpem na Alasce. Ale to argumenty dla… Polaków, którzy wierzą, jak widać nie nauczeni swoją własna historią, że paktów się przestrzega, nawet kiedy te przeczą interesom którejś ze stron. Trump jednak dowiódł swej słabości militarno-strategicznej, głównie zaś tego, że jego uwaga jest kompletnie gdzie indziej i prawdopodobnie nie mrugnąłby okiem, gdyby np. Putin ruszył na Bałtów czy Polskę.
Okazało się bowiem, że bazy amerykańskie wcale nie odstraszają – przeciwnie: przyciągają ataki, zaś jak dowiodły scenariusze z Zatoki, atakowany amerykański personel jest ewakuowany z baz i rozśrodkowywany… po hotelach. Zaś co do naszych innych niż amerykańskich sojuszników, to kto będzie chciał ginąć w obronie estońskiej enklawy Narwy, tak jak ich przodkowie 80 lat temu nie chcieli ginąć za Gdańsk? I wiedząc to Putin nie atakuje…
Trzeci powód może być taki, że tej wojny nie chcą Chiny. Te uważają, że zyskują na stanie obecnym, siedząc na górce i przyglądając się miotającej się po globusie resztce amerykańskiej potęgi. I mają rację – nie wyprztykując się z zasobów (no, może lekko, powspierając materiałowo Rosję, czy ostatnio Iran) czekają spokojnie i budując własną siłę mogą doczekać się zmian na swoją korzyść bez jednego wystrzału. Ot, taki Tajwan może im wpaść jak jabłuszko do fartuszka bez trzęsienia nawet drzewem militariów. Po prostu Tajwan jak widzi, że tromtadrackie gwarancje amerykańskiego bezpieczeństwa to tylko nieszczęścia sprowadzają, to będzie wolał się bardziej dogadać z Chinami na jakąś formę autonomii, niż opuszczony przegrać wszystko. A więc Chiny mogą nie chcieć, by Putin najeżdżał Europę Wschodnią. Kłopot w tym, że Pekin też i nie chciał, i nie chce za bardzo, tej wojny na Ukrainie. Xi nie chciał, ale Putin i tak tę wojnę zrobił. I co? I nic? Może i tym razem postąpić jak chce, gdyby chciał zaatakować, ale jednak tego nie robi.
Wersja ruskiej onucy
I teraz dotarliśmy do clou tych rozważań. Przyjmijmy kolejną, obrazoburczą dla nakręconego polskiego podżegactwa hipotezę: a może Putin po prostu nie chce wojny z NATO, z Polską, Bałtami? Spróbujmy się z tym zmierzyć, zwłaszcza dlatego, że wygląda to na tezę onucową, co wynika z narracji, która każe nam wszelkie posunięcia Moskwy interpretować jako znaki agresji, jak nie obecnej, to na pewno przyszłej. Tym bardziej trzeba to zrobić, kiedy nikt tej możliwości nie bierze pod uwagę.
Po pierwsze – po co Putinowi wojna, nawet błyskawiczna, w naszym regionie? Co miałby zyskać? Zwłaszcza teraz, kiedy ma super okazję, i z niej nie korzysta? No właśnie, powie ktoś, co za dureń pyta się tu co miałby mieć złodziej z kradzieży? Złodziej, jak Putin, nie pogardzi żadnym kąskiem, Putin sam zaś obiecywał powrót do Związku Radzieckiego i rosyjskich wpływów, także w naszej, a może przede wszystkim, części Europy. Nawet potwierdził to w oficjalnym stanowisku tuż przez drugą wojną ukraińską. Zgoda – Putin miałby korzyści z wzięcia nas pod but, ale czy koniecznie musi to robić poprzez wojnę? Pokazał nawet w III RP, że środki militarne nie są tu koniecznością, by opodatkowywać swoją wirtualną polską kolonię w cenach energii i pilnować tego biznesu przez polską agenturę wpływu. Rosja miała wiele obrywów z Polski, ma je do dziś, kiedy i tak kupujemy ruską energię, tyle, że ubraną czasami w nalepki pośredników.
To znowu stare myślenie: przeniesienie byłych motywacji, skrzywione terytorialnymi harcami Rosji na Ukrainie. W kwestii terytorialnej w przypadku Ukrainy sprawa jest zrozumiała. Romanse Ukrainy z osmatycznym przysuwaniem się NATO do granic Rosji zostały przez nią zauważone, cała reszta to zasoby – rolnictwo, dość dobrze postawiony przemysł, liczenie, że brakujące rosyjskie zasoby ludzkie uzupełni ukraińska słowiańszczyzna. No, tu jest po staremu: liczy się ziemia i władztwo.
Ale czy zaprawdę Rosja będzie chciała tak samo zaatakować i okupować Najjaśniejszą? Raz, że w kwestii okupacji (bo nie agresji) byłoby to wojskowo trudne. Dwa – tu raczej nie chodzi o terytorium, bardziej dostęp do zasobów, zaś kwestie szerszego dostępu do Bałtyku da się Moskwie załatwić przez Bałty, albo i z Bałtami. Tak jak z Polską.
Bo – po trzecie – jak się zwiną, a już to robią, Amerykanie z naszego regionu i nie wejdą zbrojnie w obronie wschodniej flanki, tym bardziej nuklearnie, to Polska, jeśli jest rozsądna, będzie się musiała dogadać z Rosją, bo nic innego jej nie pozostanie. Wie o tym, ba – chyba liczy na to i Trump. Nasze okienko niemożności będzie otwarte na oścież, pozycja będzie słabła i trzeba będzie zjeść własny język i wielu polskich polityków (nie po raz pierwszy) będzie musiało dokonać piruetu o 180 stopni.
Pomoże nam w tym… Unia jako narracyjna tuba w rzeczywistości eksponowania interesów niemieckich. Niemcy w swej strategii są skazani na powrót z Rosją do business as usual. I aktów do tej pory niewyobrażalnych, takich jak porozumienie z Rosją, dokona za nas, bo nie w naszym imieniu, Unia. My się będziemy tak trochę opierali, gniewali, ale konieczność historyczna zostanie wytłumaczona nam po marksistowsku, że inaczej być nie może. I Rosja dostanie co chciała, bez jednego wystrzału, bez zajmowania terytorium. Putin, jak każdy satrapa starej daty, dybie na ziemie, bo tylko one dają mu pewność władztwa, że się tam siedzi i namiestnikami zgarnia daniny. Ale to – jak widać – Putin może osiągnąć bez jednego wystrzału. Uczy się od Chińczyków.
Putin lubi projekt unijny, bo w ten sposób zarządza kontynentem za pomocą dealu z Niemcami, a inaczej to by się biedaczek musiał męczyć z każdym państwem osobno. A więc będzie hołubił formaty unijne, zwłaszcza te dążące do federalizacji Europy. Putin też chce mieć ogarniętego sojusznika w osobie niemieckiej Unii, bo po co ma tam ktoś Berlinowi skakać i wsadzać kij w szprychy rozpędzonego tandemu Rosja-Niemcy? Do tego nie trzeba wcale żadnej wojny, tylko – jak można się nauczyć na przykładzie Chin i Tajwanu – trzeba poczekać aż pokojowo, przy zielonych stolikach świat się ułoży na nowo, z uwzględnieniem interesów Rosji. A o te coraz częściej zabiegają oba rywalizujące ze sobą mocarstwa – Chiny i USA – a więc rosyjska panna na wydaniu będzie mogła wybierać pomiędzy darami przyniesionymi przez kandydatów do jej geopolitycznej ręki.
Konsekwencje pomyłki, a może zafałszowania?
Jeśli tak jest, że Putin, by mieć pod sobą Polskę, nie szykuje się wcale do wojny, to taka pomyłka w naszych kalkulacjach ma wielkie znaczenie dla naszej pozycji. Wiadomo, że zbrojenia są potrzebne, co już ustaliliśmy, do budowania naszej siły, ale to oznacza w tej sytuacji, że nasza strategia powinna wyglądać inaczej.
Po pierwsze – powinniśmy się jednak szykować do innej, nowoczesnej wojny, po drugie – wcale nie skończy się to na tym, że naszym JEDYNYM wrogiem w regionie zostanie Rosja. Po trzecie – osłabiamy się tymi wszystkim SAFE’ami, z których będzie tyle co z KPO, czyli kupa forsy pójdzie w korporacyjne błoto, zadłużymy pokolenia zaś efekt będzie znikomy.
Czy to jest w interesie Rosji? Paradoksalnie – tak. Bankructwo Europy w celu przygotowań do wojny, której nie będzie to super prezent dla Rosji. No, chyba, że awanturnictwo europejskich podżegaczy dojdzie do poziomu agresji napastniczej na Rosję, co zresztą pozostaje wciąż poza zasięgiem naszych decyzji, bo my przy takich stolikach nie siedzimy, zaś o naszej mięsoarmatniej roli w ewentualnej agresji dowiemy się na końcowej odprawie, czyli pierwszej, w której będziemy uczestniczyli.
Jeśli Putin nie chce nas zaatakować, bo i tak weźmie co chce, to trzeba się skupić niekoniecznie na kupowaniu armat, ale na zapobieżeniu takiej możliwości, że weźmie nas przy jakimś stoliku i koniec balu, panno Lalu. A tu leżymy na łopatkach: to że nie mamy własnej siły to banał, ale nawet nie wykorzystujemy naszego istniejącego potencjału. A od tego jest przecież dyplomacja, w niektórych krajach rozgrywana nawet ponad poziomem własnego potencjału. My się zajmujemy straszeniem szczerbatych dzieci kremlowskimi sucharami. Z jednej strony jakieś durne memy, z których oprócz bezsilnej szydery nic nie wynika, z drugiej strony – budowana bariera onucowości, która dzieli Polaków na dwie części, które zamiast wspólnie rozwiązywać realne problemy, zajmują się wyścigiem kto bardziej walnie (oralnie) w Putina i zarzucaniem tym drugim, że są jego przyjaciółmi. No, wymarzona sytuacja samoobsługi dla Moskwy. Tylko siedzieć i patrzeć jak to się samo robi. Po co więc strzelać – jak mówiłem – po co trząść militarnie polskim drzewem, skoro widać jak jabłuszko sobie dojrzewa i zaraz wpadnie do koszyka? Całe i gotowe.
A w kwestii dyplomacji jesteśmy jak w starym kawale pt. „dlaczego kobiety nie są gremialnie ministrami spraw zagranicznych?” Odpowiedź jest prosta – bo wszystkie sąsiednie państwa byłyby zaraz pogniewane. A my jesteśmy właśnie pogniewani ze wszystkimi. Nawet nie tylko z sąsiadami, ale i z odległymi mocarstwami. Nie zarządzamy więc nawet tym małym i obniżającym się potencjałem jaki mamy obecnie.
Dlaczego tak jest to już osobna sprawa, ale widać, że brakuje nam dwóch rzeczy – ponadpartyjnej racji stanu (zrealizowała się tylko ta na taktycznym poziomie, czyli przynależności do Unii i NATO, co okazało się rozleniwiająco zwodnicze) oraz – po drugie – jesteśmy, poprzez swój system politycznej podległości, poddani procesom zewnątrz-sterowności – po prostu polska klasa polityczna jako całość realizuje interes polski na minimalnym poziomie zapewniającym reelekcję któremuś z plemion, zaś generalne decyzje, a zwłaszcza ich brak, to już emanacja interesów zewnętrznych.
Zmiana priorytetów?
A więc kiedy cię, przedszkolaczku, pani wychowawczyni będzie straszyć w telewizorni nieuniknioną wojną z Rosją zastanów się – po co Putin miałby to robić, jak już praktycznie tę wojnę wygrywa? I czy ta wojenna panika, to bujanie się od wyzywania Putina od debili, państwa rosyjskiego od kupy bajzlu i korupcji zaś z drugiej strony straszenie wszechmocą agresji Rosji – czy to wszystko nie stoi jednak na nielogicznych fundamentach, opartych na piasku sterowanych emocji? Mamy być z jednej strony przestraszeni nieuniknioną niemożnością, z drugiej – gotowi na odparcie Rosjan. Przyzwyczaja się więc Polaków tą wciskaną agresją Putina do różnych scenariuszy, z których napaść ze strony Moskalików wcale nie jest wersją najbardziej prawdopodobną.
Bardziej już ziszczą się scenariusze militaryzacji budżetu nie tylko Unii, ale wszystkich krajów członkowskich w celu przygotowań do wojny, której możliwość się (tylko medialnie, również za pomocą manipulacji rosyjskich) pompuje, zaś do której wcale nie musi dojść. Co wtedy poczniemy z armią europejską, która ani sama nie zostanie zaatakowana, ani sama się na wojnę nie wybierze? Pod dowództwem niemieckim, co już widać po obsadzaniu wszelkich taktycznych związków europejskich? Może pałę praworządności, to warunkowanie suwerenności państw europejskich, trzeba już zamienić na militaria i tak dyscyplinować niewątpliwe zamieszanie, które szczególnie w Unii, będzie narastać, zwłaszcza w procesie jej federalizacji? Zawsze można przecież będzie wysłać z Brukseli kilku rezunów pod adres polityka, który nam się nie podoba, lub spacyfikować całe kraje, by uznać ich ambicje secesji z Unii, za próby rozbicia integralności projektu federacyjnego (czytaj: państwowego), co uzasadnia każdą, nawet militarną reakcję. Pamiętajmy, że pierwsza próba stworzenia armii europejskiej skończyła się na proteście Francji, że projektowane mundury nowej armii nazbyt przypominają te wehrmachtowskie.
I zakładając onucowo, że Putin to wszystko wie i widzi, my zaś podniecamy się jego potencjalną, jak to mówią kinetyczną, agresją, to koleżka na Kremlu musi mieć niezły ubaw. Wcisnął, tylko za pomocą narzędzi dezinformacji, Paljaczyszkom bajkę o Żelaznym Wilku, że wisi ci on nad ta Polską dniem i nocą, po to byśmy patrzyli na karabiny, nie na własne interesy.
I tak tu sobie pewnie dożyjemy tych czasów, kiedy naprawdę się okaże, że skoro Putin ma obecnie super okazję, z której nie korzysta, to nie znaczy, że nie chce jej wykorzystać – zrobi to i robi, ale może innymi niż militarne środkami. Na nic nie wyda, oprócz na podniecanie pożytecznych idiotów idących w miliony, my zaś wyprztykamy się resztek kasy na uzbrojenie, którego jedną część rozdaliśmy, zaś drugiej nigdy nie użyjemy. A i tak – przez taką fałszywą identyfikację źródeł naszego położenia – wpadniemy do rosyjskiego koszyka. Bez jednego wystrzału do i ze strony naszej niezwyciężonej armii.
I może jest jak u Stirlitz’a z jego kombinatoryką – jeśli my wiemy o swej słabości i Putin też o niej wie i nie atakuje, to trzeba się zastanowić nad tym fenomenem. Ale jeśli my podejrzewamy, że Putin nie atakuje, bo ma inne plany, to oprócz nas wie o tym spora część polskiej klasy politycznej. A skoro tak jest, to dlaczego nasi wciąż dmą w trąby diabelskiego miksu tromtadractwa i jednocześnie paniki?
Myślę, że to wojenna implementacja… doświadczeń kowidowych. Po prostu pandemię zastąpiła wojna, zaś wirusa – Putin. Cała reszta pozostał taka sama. Antyszczepionkowych szurów zastąpiły tylko ruskie onuce, z tą tylko różnicą, że pandemicznych foliarzy można było poznać na ulicy po niemaniu maseczki, ale żeby wykryć ruską onucę, to trzeba się jednak trochę natrudzić. Pod pretekstem mniemanego zagrożenia i tym razem władza przechodzi kolejne granice swej samowoli, wyposażona w coraz ściślejsze narzędzia kontrolne – wreszcie: w cieniu dętej paniki pozadłużaliśmy się na pokolenia, po to by zarobił ten, kto miał zarobić. I co, za pandemii przyszedł wirus i wszystkich popędził na cmentarz? A skądże! Może i teraz ta wojna jest dęta jak ten COVID, o czym – jak z wirusem – przekonamy się po czasie i to tylko w przypadku osób wypatrujących konsekwencji swych decyzji, a raczej zaniechań. Może i z Putinem nie będzie tak źle jak było i z wirusem, który – przypomnijmy – wedle oficjalnych danych został sztucznie wytworzony. Może i ten strach przed wojującym kagiebistą z Kremla powstał także w sposób sztuczny, tyle, że nie w laboratorium chemicznym, ale w jakimś laboratorium, gdzie pichci się i testuje wirusy narracji? Wszystko więc zmierza do kolejnych kroków wiodących ku apokalipsie „nowej normalności”. Zmieniają się tylko straszydła.