Słowa wagi ciężkiej, czyli czas mediów interpretacyjnych

Słowa wagi ciężkiej, czyli czas mediów interpretacyjnych

Jacek Tomczak myslpolska/slowa-wagi-ciezkiej-czyli-czas-mediow-interpretacyjnych

Używanie określenia „Pedofilia Obywatelska” na określenie formacji sprawującej rządy jest kolejnym przejawem degradacji języka debaty publicznej czasów plemienno-tiktokowych.

Spowszednienie takiego sposobu komunikowania się to wyrządzanie szkody – i to nie ludziom, których się deprecjonuje, lecz osobom poszkodowanym, samemu językowi, ale też tym, którzy go używają, często nieświadomie infekując własną wrażliwość żrącym kwasem. Zamiast myśleć jak obrazić przeciwnika, zastanówmy się czym jest to, do czego go porównujemy. Pedofilia to najcięższa i najohydniejsza ze zbrodni, to nie publicystyka. O wykorzystywaniu słów jako narzędzi władzy napisano tomy. Czym różni się zmiana znaczenia słów następująca w toku zaostrzania się polskiej walki „plemiennej” od tej opisywanej przez wybranych autorów?

Wspomnijmy choćby koncepcję “władzy kulturowej” włoskiego komunisty Antonio Gramsciego. Gramsci twierdził, że sprawowanie władzy przy pomocy tradycyjnych metod rządzenia nie jest konieczne, by wpływać na rzeczywistość, zaś olbrzymią rolę w osiąganiu tego celu odgrywa wprowadzanie do obiegu publicznego pojęć zdefiniowanych tak, jak chce oddziałujący.

Postmoderniści, odwołujący się do „teorii języka” francuskiego psychoanalityka Jacquesa Lacana twierdzili, że nie tylko ludzie wypowiadają słowa, ale też słowa mówią za nas. Język jest narzędziem władzy, przy pomocy którego opisujemy świat wartościując pojęcia i nawet nie jesteśmy świadomi czemu poszczególne z nich odbieramy pozytywnie, a inne negatywnie.

Przy całej odmienności wyżej zarysowanych koncepcji, w obydwu przypadkach przemyślenia autorów dotyczą redefiniowania pojęć, tak by – kolokwialnie pisząc – inaczej się ludziom kojarzyły.

Specyfika polskiej „wojny plemiennej” polega na tym, że zamach na język jest tu efektem, nie zaś intencją – zamiarem osób posługujących się skrajnymi pojęciami bądź skrajnymi skojarzeniami jest zaatakowanie przeciwnika. Efektywnie język, mając być środkiem komunikacji, staje się ofiarą takiej „komunikacji”.  W toku „wojny plemiennej” pojęcia odrywają się od tego co miały opisywać, szukają nowych znaczeń, a często zawłaszczane są przez tych, którym stworzenie nowej definicji pozwala politycznie zaistnieć. Są niebezpieczne, ale też często ranią nie tego, w kogo są wycelowane, lecz tego kogo krzywdę rozgrywają, tak naprawdę nieszczególnie się nią interesując.

Tak, jest zasadnicza różnica między potępieniem pedofilii a potępieniem politycznego przeciwnika przy użyciu pedofilii. I jednocześnie samo pojęcie „pedofilii” znaczy w obydwu przypadkach co innego.

Pedofilia to potworna zbrodnia, naruszenie najbardziej intymnej sfery najbardziej bezbronnych istot. Pedofilia to uśmiercenie za życia. Jednocześnie to coś tak obrzydliwego i mającego taki ciężar, że zwyczajnie nie da się go unieść, dźwignąć jego potęgi chcąc operować pojęciem je opisującym jako inwektywą. Nie da się przerzucać tego pojęcia “na prawo i lewo” nie wyzuwając go z treści, nie wypełniając go pustką, sprawiającą, że nadaje się jedynie do ubliżenia komuś. A jednak politycy nieodpowiedzialnie chcą udźwignąć ten ciężar, niczym anemik na zawodach kulturystycznych. To, że wskutek tego nurkują w akwenie złożonym z odchodów to najmniejszy problem. Przywykli. Warto tylko przypominać, że tak właśnie się dzieje. Tak, polityk używający pedofilii jako broni politycznej nie jest kimś potępiającym pedofilię, lecz kimś korzystającym z pedofilii.

Prawdziwym problemem staje się utrata rangi przez słowa, przez oderwanie od pierwotnego znaczenia. Pozbawia to ludzi możliwości opisu zjawisk potwornych przy pomocy adekwatnych pojęć. „Pedofilia” i inne słowa mające razić najmocniej przenoszą się do semantycznej pustki, gdy wykorzystywane są niczym czołg do walki z grupą nastolatków.

Źródła nienawiści

Warunki sprzyjające „wojnie plemiennej” powstają, gdy ludzie, którzy z jakichś powodów są bliżsi jednej bądź drugiej stronie zaczynają się radykalizować, choćby w poszukiwaniu poczucia przynależności. Z obserwatorów stają się kibicami. Z jednej strony, skłonni są przyjmować jako swoje najbardziej skrajne narracje, z drugiej strony – powtórzą po „swoich” każdy pogląd.  Temperaturę „wojny plemiennej” podgrzewa się przez tworzenie „mitów” w rozumieniu Carla Schmitta, czyli przenoszeniu kategorii religijnych na poziom polityki. „Mity” to opowieści, do których odwołanie wzmacnia poczucie grupowej tożsamości – w Polsce „mit smoleński” konfrontował się z mitem „walki o obalenie dyktatury”.

Ostrość konfliktu tworzącego “wojnę plemienną” wynika także z przeniesienia punktu ciężkości z wymiaru światopoglądowego na poziom personalny. To tworzy także jego specyfikę, w ramach której radykalizm łączy się z koniunkturalizmem, a fanatyzm z nihilizmem. Mnóstwo oskarżeń, mocnych słów, a jednocześnie pilnowanie swojego miejsca i swojej kariery, ataki frontalne i totalne, a zarazem nie aż tak duże różnice światopoglądowe.  Zbitka wyrazowa „sianie nienawiści” uległa degradacji do rangi sloganu, używanego często wobec ludzi domagających się po prostu odróżniania dobra od zła, poszkodowanych od katów, bohaterów od zdrajców. W tym ujęciu „siali nienawiść” ci, którzy odnosili politykę do wartości, nakazujących w niektórych sytuacjach bezkompromisowość.

Wobec faktu, iż słowo „nienawiść” przez wszystkie przypadki odmieniają zideologizowani tropiciele rozmaitych „izmów”, z „antysemityzmem” i „rasizmem” na czele, z obawy przed upodobnieniem się do nich część osób o prawicowych poglądach zaczęła przymykać oczy na destrukcyjne chamstwo i nienawiść, jakie wniosła do polskiej polityki choćby TVP Info za rządów Jacka Kurskiego. Oczywiście, brak krytyki tego co tam miało miejsce wynikał też zapewne z obawy przed “ustępowaniem pola” wspólnym przeciwnikom prawicy wszelkich odmian.

Taki styl wiadrami wylewa się dziś z pasków „informacyjnych” TV Republika. Narzucają one jedynie słuszną interpretację rzeczywistości w sposób tak ordynarny, że u człowieka ceniącego samodzielność myślenia wywołują wręcz sprzeciw na poziomie psychicznym. Telewizje informacyjne zastąpione zostały przez telewizje interpretacyjne.  Nie musi mnie nikt przekonywać, że z drugiej strony mamy rozmaitych amatorów politycznych polowań i prowokatorów w rodzaju Silnych Razem, Babci Kasi czy Giertycha, że poziom umysłowo-etyczny mainstreamu z pułapu Jerzego Turowicza, Czesława Miłosza i Leszka Kołakowskiego spadł kilka stopni poniżej zera, do wspólnego śpiewania “J…ć PiS” i zaczepiania Jarosława Kaczyńskiego, gdy chce oddać cześć swojemu bratu. Zapytam tylko: no i co z tego? Skoro taka jest koniunktura to wszyscy będziemy szambonurkami?

Zastrzeżenie, które muszę poczynić, by precyzyjniej wskazać o co mi chodzi dotyczy Grzegorza Brauna. Otóż, jak wspomniałem, nienawiść eskaluje, gdy walka przenosi się do wymiaru personalnego. Ideologiczne uzasadnienia są wtedy często jedynie racjonalizacją osobistej wrogości. Poglądy na poszczególne sprawy zmieniają się – niezmienna pozostaje tylko osobista wrogość. Polityk-relatywista w kwestii światopoglądu jest politykiem-fundamentalistą, gdy dotyczy to osobistej nienawiści. „Nienawiść” przypisywana Braunowi jest czym innym niż nienawiść Jacka Kurskiego, Łukasza Mejzy czy Dominika Tarczyńskiego. Z jednej strony, nie udawajmy, że tej pierwszej nie ma, z drugiej strony – nie mylmy jej z wyrazistością, połączoną z walką o sprawy. Walka o sprawy, najbardziej wyrazista nawet to co innego niż walka z ludźmi i atakowanie dzieci Tuska czy “dziadek z Wehrmachtu”. Odróżnianie tego na co człowiek wpływ ma od tego za co odpowiedzialności ponosić w żadnym przypadku nie może jest kluczowe.

Wartki wir szmba

„Pedofilia obywatelska” biła po oczach w każdym miejscu internetu, może poza sferą ciekawych podcastów, które mają po kilkaset odtworzeń – no i poza dark netem, bo tam równają do polskich polityków. „Pedofilia obywatelska” znalazła się w tytule programu „Salonik dziennikarski Ziemkiewicza” w TV Republika, o „pedofilii obywatelskiej” mówił Radosław Fogiel w „Śniadaniu Rymanowskiego”. Ci, którzy zdawali się tamować wartki prąd wyrzygu poddali mu się, stając do licytacji. Hulaj dusza, „jechać z k….i”!

Problem w tym, że ci, którzy chcą szokować po raz kolejny, orientują się, że teraz już nic nie szokuje. Skoro codziennie wprowadza się „stan wojenny”, skoro przeciwnik to uosobienie Stalina i Hitlera, skoro „puste łby”, „mordy zdradzieckie”, „tłuszcza” i „wataha” to nasi oponenci to nie wiadomo co jeszcze można wymyśleć, by stać się doskonalszym rzeźnikiem. Wiadomo, że należy informować o przynależności politycznej osoby skazanej wyrokiem sądu. Ludzie mają prawo wiedzieć – tak samo, nie powinni być zbywani poprawnymi politycznie informacjami o „wzroście przestępczości wśród mieszkających w Polsce osób rosyjskojęzycznych”. Wiadomo, że partia powinna zająć stanowisko i nie unikać tematu. Wiadomo też, że identycznego zabiegu dokonywali ludzie z lewej strony, wrzeszcząc o „pedofilach w sutannach”, jakby rozradowani, że nienawiść do Kościoła katolickiego znalazła uzasadnienie.

Rzecz w tym jakie wnioski należy wyciągnąć z podanych informacji. Opinia publiczna ma skłonność do oceniania intencji i zamierzonych działań przez pryzmat skutku. O co chodzi?  To trochę jak z dyrektorem więzienia, który wypuścił na przepustkę więźnia, który w jej trakcie zabił. Więzień miał dobrą opinię w więzieniu, bywał dziesiątki razy na przepustkach, w trakcie których zachowywał się bez zarzutu – jednocześnie setki więźniów, którym ten dyrektor w przeszłości wydał przepustki zachowywało się podczas ich odbywania prawidłowo. Opinia publiczna niewątpliwie zaatakowałaby dyrektora za przyczynienie się do zabójstwa.

Faktycznie jednak nie można byłoby mieć do niego pretensji. Jakkolwiek źle by to nie brzmiało, to się po prostu zdarza – tak jak uderzenia piorunów się zdarzają. Dyrektora należy oceniać przez pryzmat tego co mógł zrobić i czego nie zrobił oraz – ewentualnie – na ile kierował się osobistymi sympatiami przy podejmowaniu decyzji.  Partię i jej kierownictwo można oceniać negatywnie, jeśli zbojkotowali otrzymywane sygnały, tym bardziej jeśli kryli człowieka, wobec którego prokuratura formułowała zarzuty. Nie da się natomiast nikogo potępiać dlatego, że w jego otoczeniu znalazł się ktoś kto w tym czasie powinien być za kratami. Odwrócona logika “zdjęcia z papieżem” służy propagandystom, ze szkodą dla prawdy.

Analityk w świecie pejzażystów

Być może – nie można być tego pewnym, bo takie myślenie nigdzie się nie uzewnętrzniło – operujący pojęciem „pedofilia obywatelska” przypuszczają, że partie takie, jak Koalicja Obywatelska są bardziej żyzną glebą dla ludzi, którzy krzywdzą dzieci. Jednocześnie o skłonności ludzi do takich racjonalizacji, mylonych z wyszukiwaniem przyczyn świadczą tezy o Kościele jako rugującym życie seksualne, a zatem rzekomo wyzwalającym skłonności pedofilskie.  Nie żebym traktował taką tezę jakoś poważnie, ale warto poświęcić jej chwilę, choćby z uwagi na jej domniemaną obecność w myśleniu tych co pedofilię używają jako szabelkę. Jakie mogłoby być źródło takiego myślenia? Takie partie są bezideowe, ich głównym celem jest władza – a jednocześnie gloryfikują „nowoczesność” pojmowaną jako przekraczanie granic, wydobywanie się z pęt tradycji. Czyli – puszczanie hamulców jest po prostu łatwiejsze niż gdzie indziej.

Oczywiście, wyciąganie bardzo konkretnych wniosków na podstawie tak mglistych przesłanek samo w sobie jest błędne. Wnioskowanie ze skutku na przyczynę jest błędne, bo określony skutek może mieć mnóstwo przyczyn.  Przede wszystkim jednak, pedofilia jest zjawiskiem unikalnym, wyjątkowo odrażającym. Zaryzykujmy tezę, że o ile zabójstwa są skutkiem doprowadzonych do skrajności i przekraczających jakąkolwiek skalę agresywnych instynktów człowieka, o tyle pedofilia jest czymś „innym” – nie tyle rozwinięciem jakiejkolwiek ludzkiej cechy, co absolutnym zaprzeczeniem człowieczeństwa. Opisywanie jej przyczyn przez odniesienie do zwykłych, czyli przeciętnych cech ludzkich, środowiskowych, społecznych jest skazane na popełnienie błędu poznawczego.

Powiedział kiedyś Janusz Korwin-Mikke – cytuję z pamięci – że lewica kieruje się sympatiami, a prawica zasadami. Czyli – prawicowa optyka na rzeczywistość ma zapobiegać postawieniu osobistego podejścia do tego czy innego człowieka ponad tym co powinno normować i porządkować świat. Nie muszę chyba dodawać czemu o tym wspominam – to jasne, że te przemyślenia bardziej niż do tej czy innej partii odnoszą się do mechanizmów i zasad tworzących życie publiczne. Wielu ludzi zastanawia się co w praktyce oznaczać powinien realizm polityczny, jakie niesie on implikacje, jak poszczególne przejawy naszego działania mogą służyć jego wspomaganiu. Jak korzystać z realizmu politycznego, by nie stał się on „fobią” bądź „filią”?

Po pierwsze, myśleć w kategoriach związków przyczynowo-skutkowych i uzyskać odporność na to co określę jako myślenie “moralistyczno-magiczne”, czyli pełne atrap moralności, nadęcia, a zarazem niedookreślenia. Po drugie, oceniać konkretne sytuacje, koncentrować się na szczególe, bez popełniania błędu polegającego na błyskawicznej „teleportacji” z całego obrazu na jego mały fragment – i w drugą stronę.

Oczywiście, trzeba tu podkreślić, że sami politycy Koalicji Obywatelskiej w całej sytuacji zachowywali się wcale nie tak, jakby przeszkadzało im polityczne wykorzystywanie pedofilii – lecz jakby przeszkadzało im polityczne wykorzystywanie pedofilii wtedy, gdy zwraca się to przeciwko nim.  Samo pojęcie „politycznego wykorzystywania tragedii” jest przywoływane na tyle często, że powoduje to problem z odróżnieniem dwóch, zupełnie innych sytuacji. W pierwszej – takiej jak ta tu opisywana – używa się do uderzenia w przeciwnika faktów, które zaistniały nieopodal niego, z którymi jednakże nic go nie łączy i którym nie miał możliwości zapobiec. W drugiej sytuacji oskarżany polityk lub partia popełnili czyny lub dopuścili zaniechań, które miały wpływ na zaistnienie tragedii lub utrudniły jej wyjaśnienie.

W tym sensie pretensje do Donalda Tuska i jego partii o ich postawę przed i po tragedii w Smoleńsku, czyli o korespondencję z Władimirem Putinem na temat tego kto uczestniczyć powinien w obchodach zbrodni katyńskiej oraz o oddanie śledztwa Rosjanom są czym innym niż mówienie o „pedofilii obywatelskiej”. Oczywiście, przykładów “wykorzystywania tragedii” i kontrprzykładów wskazujących realne błędy popełnione w związku z tragedią jest całe mnóstwo. Zdecydowanie warto te dwie sytuacje odróżniać. Również dlatego, by – tak to ujmę – nie wykorzystywać politycznie hasła o “wykorzystywaniu politycznym”.

Naprawdę nie da się inaczej?

Nie da się inaczej? Bo przecież żyjemy w czasach Tik-toka, memów, informacji znikających szybciej niż się pojawiają?  Wydaje mi się, że niektórzy politycy nie tylko potrafią inaczej, często z nienajgorszymi skutkami. Oni byliby też mentalnie i etycznie niezdolni do zdobycia certyfikatu szambonurka. Nie każdy, będąc otoczony zbrodniarzami wojennymi zacznie strzelać do cywilów – i nie każdy poruszający się po świecie „wojny plemiennej” uzna za właściwe nazywanie przeciwników „pedofilami”.

Można nie zgadzać się z Krzysztofem Bosakiem czy Markiem Jurkiem w tysiącu spraw, sam byłem oburzony relatywizacją żydowskiego ludobójstwa w Gazie dokonywaną przez tego ostatniego. Jednocześnie, jeśli ktoś serio odwołuje się do polityki opartej o wartości, jeśli ktoś wierzy, że konserwatyzm to nie tylko zbiór haseł, ale całościowa, wielowymiarowa postawa to sposób uprawiania polityki Bosaka czy Jurka będzie mu bliższy niż Kurskiego, Mejzy czy Tarczyńskiego. Ci ostatni to personifikacje twardogłowych, prostaczkowatych (pamiętajmy, by “prostaka” odróżniać od “prostego człowieka”!) krzykaczy, sprowadzających prawicowy światopogląd do nienawiści do Tuska. Oraz oczywiście do roli ideowej nadbudowy do robienia kariery.

W Kanale Zero pokazano rozmowę z córką zwyrodnialca z Kłodzka, który dostał wyrok 25 lat pozbawienia wolności za pedofilię i zoofilię. Ten Coś, dwunóg człekopodobny, sprawca horroru z Kłodzka miał podręcznikowe cechy psychopaty. Wywoływał uzależnienie emocjonalne, straszył, że najbliżsi dziewczyny zginą, jeśli nie będzie się ona poddawać jego odrażającym praktykom, zakładał podsłuchy, montował urządzenia pozwalające ustalić lokalizację najbliższych mu osób. Dodajmy, że policjant, który zapoznawał się z materiałem dowodowym w tej sprawie musiał zacząć chodzić do gabinetu psychologicznego.

Te najbardziej podstawowe, a zarazem najważniejsze cechy, które czynią nas ludźmi uaktywniają się, gdy przeszywa nas ból i współczucie dla zwykłej, młodej dziewczyny, dojrzałej ponad wiek dojrzałością smutną i bolesną. Współczucie dla jej bezsilności, samotności, heroizmu w obronie najbliższych (by zwyrodnialec koncentrował się na niej i nie krzywdził innych – jak dziś wiemy, i tak krzywdził). Współczucie dla krzywdy zwielokrotnionej – przecież psychicznym i fizycznym torturom towarzyszyło poczucie nabywanego piętna, świadomość wyboru między samotnością w cierpieniu a krzywdą najbliższych.

Zastanówmy się nad wiarygodnością, autentycznością, szczerością oburzenia. Otóż, trudno uznać je za wynikające z prawdziwego odróżniania dobra od zła wtedy, kiedy nie idzie z nim w parze wrażliwość na krzywdę. Tak, wrażliwość na krzywdę jest punktem wyjścia do oburzenia czynem, często również do oburzenia osobą sprawcy. Oczywiście, relacja między oceną czynu a oceną człowieka to temat na osobne rozważania – na ile nasze czyny nas tworzą, a na ile są efektem chwilowych słabości, okoliczności (i jak odróżnić jedne od drugich).

Co najistotniejsze, potępianie zła musi wynikać z odczuwania dobra i wrażliwości na nie – w przeciwnym przypadku zatraca wymiar moralny i staje się plotką, atakiem, propagandą, nienawiścią. Obawiam się, że rodzima „klasa polityczna” doszła w zacietrzewieniu do pułapu, na którym wrażliwość odbiera się jako słabość.

Zdolność zrozumienia i refleksji nad bólem ofiary jest warunkiem niezbędnym, by potępienie dla sprawcy miało wymiar autentycznie moralny i zarazem moc rażenia. Tylko człowiek uwewnętrzniający choć w części cierpienie skrzywdzonego zachowuje „łączność” między potępieniem a systemem wartości – tylko ktoś taki działa w imię etyki, w oparciu o odróżnianie dobra od zła. Samo potępianie zła, bez wrażliwości na krzywdę, tego niezbędnego komponentu dobra staje się odruchem krzykacza albo – w gorszym przypadku – wyrachowanego politycznego gracza. Taki ktoś nie jest zdolny zrozumieć co właściwie potępia.

Dziewczyna, z którą przeprowadzona została rozmowa, jak i inne skrzywdzone przez zwyrodnialca z Kłodzka osoby są najważniejszymi ludźmi w tej historii – i nad nimi trzeba się pochylić w pierwszej kolejności, jeśli nie chce się całej sprawy traktować instrumentalnie.  Jeśli „lepszość” którejś ze skonfliktowanych stron (tych, którzy używają epitetu „pedofil” i tych, którzy są nim określani) miałaby mieć jakieś oparcie to musiałoby ono tkwić w zrozumieniu i odczuwaniu krzywdy, której druga strona nie próbuje pojąć. Rzecz w tym, że człowiekowi mającemu takie cechy nie o „lepszość” chodzi. Deklarowana „lepszość” tych, którzy oskarżają przeciwników o bycie „pedofilami” tkwi natomiast w czymś od nich zupełnie niezależnym – w nie znalezieniu się w liczącej 20 tysięcy członków partii, której jedna działaczka dostała wyrok w procesie o pedofilię. Przypadek nie buduje „lepszości”. Szczęśliwy traf nie jest źródłem dumy. Człowiek z wyczuciem podchodzący do takich historii nie będzie zachowywał się tak, jakby się mu one opłacały, jakby tak naprawdę większa liczba ofiar umożliwiała skuteczniejszy atak polityczny.   Takie historie nikomu się nie opłacają.

Jacek Tomczak

Myśl Polska, nr 15-16 (12-19.04.2026)

Wojna a polityka

JKM: Wojna i polityka

Janusz Korwin-Mikke myslpolska/jkm-wojna-i-polityka

Sytuacja na Ukrainie mocno się skomplikowała. Wojna właściwie zatrzymała się w miejscu – bo żołnierzom nie chce się walczyć i narażać życie, gdy telewizja pokazuje głównie obrazki z Iranu.

Zamiast żołnierzy latają stada dronów – i gdy Rosja wypuści ich 200 to są to mordercze zapędy, a gdy Ukraina wypuści 1200 (z czego kilka zabłądzi do Estonii, Finlandii lub na Łotwę) – to jest to tryumf d***kracji. Co by się stało, gdyby rosyjski dron zapędził się nad Polskę – to już lepiej nie myśleć.

Mało kto w poprzednim akapicie zauważy najważniejsze:

Rosja nie otrzymuje już dronów od Iranu – tylko wysyła je Iranowi; stąd ta dysproporcja. I zatrzymanie (powolnego zresztą) postępu. Więcej: miesiąc temu napisałem, że jest dobra pora na ukraińska kontr-ofensywę – i kontr-ofensywa nastąpiła. Ukraińcy odwojowali kawałki Dniepropiotrowskiego, wkroczyli od północy do Zaporoża i nawet odepchnęli Rosjan od rzeki Kinki (Końskie Wody).

Jestem przekonany, że gdyby wojskiem dowodzili nie p. gen. Walery Gierasimow i p. gen. Sergiusz Szojgu, lecz ktoś taki, jak p. Igor Girkin (ps. „Striełkow”) czy śp. Eugeniusz Prigożyn – to Rosjanie tę wojnę dawno by wygrali. Na co, oczywiście, można by odpowiedzieć, że gdyby JE Włodzimierz Zełenśky nie usunął p. gen. Walerego Załużnego i p. gen. Cyryla Budanowa…

  1. gen. Gerasimow jest twórcą koncepcji „Wojny nowej generacji”, którą Wikipedia streszcza tak:

„Wojna nowej generacji różni się od tradycyjnych konfliktów zbrojnych.

  • Metody pozamilitarne (ekonomiczne, polityczne, informacyjne) mogą być równie dobre, a być może nawet skuteczniejsze od tradycyjnego ataku. Można wykorzystać również potencjał protestującej ludności, walkę informacyjną, działania służb specjalnych, a sił wojskowych używać pod pozorem utrzymania pokoju i opanowania kryzysu w zdestabilizowanym regionie.
  • Przewagę przeciwnika można zniwelować dzięki wewnętrznej opozycji, sterowanej przez służby specjalne, która utworzy przyjazny front na terenie wrogiego państwa.
  • Jedną z form wykorzystania sił zbrojnych za granicą może być operacja pozornie pokojowa, a faktycznie militarna (prowadzona jako: humanitarna, ratunkowa”).

To wszystko może być czasem używane – ale jednak nie należy zaniedbywać metod tradycyjnych – nie mówię, żeby „Urra – na bagnety” – ale jednak podstawową techniką wojenną jest zabijanie przeciwników. Wygląda na to, że koncepcja wysyłania zamiast tego setek dronów została uznana za bardziej humanitarną – po obu stronach zresztą…

Jednak obecnie ważniejsze są rozgrywki polityczne. Przoduje tu, oczywiście, JE Donald Trump, który wzbudził panikę oświadczając, że jak „sojusznicy z NATO” nie chcą Mu pomóc w Iranie – to On przestaje pomagać Ukrainie – i w ogóle rozważa wystąpienie z NATO!

Mało kto traktuje dziś poważnie wypowiedzi prezydenta USA, więc Brytyjczycy odpowiedzieli, że chętnie pomogą odblokować Hormuz, ale… po wojnie, a JE Emanuel Macron bąknął nawet coś o „pajacowaniu”. Co teraz zrobi p. Trump – nie wiadomo. Wcale by mnie nie zaskoczyło, gdyby wystąpił z NATO i zajął siłą Grenlandię…

Natomiast poważnie należy potraktować tezę, że USA mogą zagwarantować granice Ukrainy, jeśli ta odda Rosjanom resztę Donieckiego (zresztą w większości rosyjskojęzycznego). Wykorzystując to JE Włodzimierz Putin zażądał, by JE Włodzimierz Zełenśky w 24 godziny zdecydował, że w ciągu dwóch miesięcy odda resztę Donieckiego – bo jak nie, to Rosja zażąda więcej.

Prezydent Ukrainy propozycję oczywiście odrzucił, co w świetle obecnej sytuacji na froncie jest zrozumiałe. Jednak Rosja ma w zanadrzu asa atutowego: wypowie Ukrainie wojnę (obecnie to „operacja specjalna”!), przeprowadzi pobór do wojska i czapkami Ukraińców nakryje!

Co nie musi się udać. Dziś liczy się technika, a nie liczba żołnierzy. Która jednak nie jest bez znaczenia…

JE Włodzimierz Zełenśky zaczął więc rozważać przeprowadzenie wyborów… w których by NIE wystąpił. Mógłby je bowiem przegrać z p. gen. Walerym Załużnym – tym bardziej, że założenie własnej partii planuje też p. gen. Cyryl Budanow; człowiek niebezpieczny – ale gdybym był Ukraińcem, to bym na Niego głosował…

Koncepcja prezydenta Ukrainy jest więc taka: niech p. Budanow kandyduje jako Jego człowiek – i w ten sposób pokona się p. Załużnego! A p. Zełenśky zostanie prostym posłem…

O co tu chodzi? Ukraińskie słowiki śpiewają, że p. Budanow obiecał amnestię dla p. Zełenśkyego i Jego skorumpowanej administracji. Natomiast p. Załużny, wściekły na zdjęcie Go z dowództwa i zesłanie na ambasadora do Londynu, na pewno amnestii nie zagwarantuje, tylko jako prosty żołnierz odpowie: „Jeśli jest niewinny – to po co Mu amnestia?”.

Taki manewr z amnestią jest coraz popularniejszy w krajach d***kratycznych. Już w 1974 śp. Ryszard Nixon ustąpił z urzędu prezydenta – i śp. Gerald Ford wydał po miesiącu „Proklamację 4311” udzielając Mu „amnestii za wszelkie przestępstwa jakie mógłby popełnić jako prezydent Stanów Zjednoczonych”. Podobnie postępowali Jego następcy, z p. Józiem Bidenem włącznie. Wiec skoro tak się postępuje w Ojczyźnie D***kracji, to czemu nie w Najmłodszej Córze D***kracji, jaka jest Ukraina?

Dodatkowym plusem byłoby to, że to nie p. Zełenśky podpisywałby traktat oddający Federacji część ziem – czego przecież obiecał, że nigdy nie zrobi. I w następnych wyborach…

Zobaczymy!

Janusz Korwin-Mikke

Myśl Polska, nr 15-16 (12-19.04.2026)

Koń, jaki jest…

Małgorzata Todd www.mtodd.pl

Koń, jaki jest… 16/2025(770)

     Proszę nie kończyć tego powiedzonka, bo straciło ono na aktualności. Już mało kto wie, jak wygląda prawdziwy, żywy koń. Na wsi można jeszcze spotkać krowę, ale nie konia, który przestał być potrzebny. Mieliśmy kiedyś taką „premierkę”, która twierdziła, że ludzie atakowali kamieniami dinozaury. To największy ałtorytet, jeśli chodzi o gady KOPACZalne. Pewnie było to w tych czasach, kiedy jeżdżono konno, zamiast latać dronami. Czas premierostwa tej kobiety się skończył, ale moda na ignorancję wszelaką ciągle rośnie.

     Odwoływanie się do zdrowego rozsądku i doświadczeń osobistych odbiorcy, coraz bardziej mija się z celem. Teraz trzeba już nie lada bystrzaka, który odróżni w internecie, co jest prawdziwym zdjęciem, a co podróbką stworzoną przez sztuczną inteligencję. Na szczęście ta sztuczna inteligencja trzyma się poczucia piękna, co ją odróżnia od „prawdziwych artystów”, którym już dawno wpojono, żeby cenić tylko to, co szpetne. Ma być tak szkaradne, że aż piękne.

     Są i inne relikty przeszłości, które znaczą całkiem co innego, niż w czasach kiedy powstały. Łachmaniarze w XIX wieku byli nimi z biedy, teraz są z wyboru i komunistycznej pogardy dla burżujów.

Bez banków nie byłoby wojen

Bez banków nie byłoby wojen

Autor artykułu Marek Wójcik 16. kwietnia 2026 world-scam/-bez-bankow-nie-byloby-wojen

Nie, to nie właściciel filii banku za rogiem jest winien, że są wojny – to wielkie banki. Banki, do których nie przychodzisz po kredyt hipoteczny. Napoleon kiedyś powiedział: Aby prowadzić wojnę, potrzebne są trzy rzeczy: pieniądze, pieniądze i jeszcze raz pieniądze.

Twierdzenie, że bez banków nie byłoby wojen, dotyczy naturalnie czasów, w których banki już powstały. W jaki sposób Dżingis Khan finansował swoją armię? Poczytajcie tutaj. Dawniej wojny pokrywano obietnicą łupów. Metoda finansowania wojen Juliusa Cezara opierała się na samofinansowaniu kampanii zyskami z tychże kampanii.

W 1602 r. Holenderska Kompania Wschodnioindyjska jako pierwsza w historii wyemitowała akcje, które można było kupić. Joseph Penso de la Vega, sefardyjski Żyd, który handlował diamentami na nowej giełdzie papierów wartościowych w Amsterdamie, opublikował w 1688 r. sprawozdanie dotyczące współczesnych narzędzi handlowych, które zawierało dyskusję na temat możliwości kupowania i sprzedawania oraz manipulacji cenami. Źródło.

Wtedy to właśnie banki odkryły, że wojna jest dla nich najkorzystniejszym interesem.

Historia zawsze była interesująca. Popatrzcie, jak po 4 tysiącach lat wróciliśmy do pisma obrazkowego!

Podobne podejście do roli banków w kreowaniu wojny przedstawił wczoraj Alex Krainer w artykule: Wszystkie wojny to wojny bankierów. Źródło.

Bank Izraela twierdzi, że koszty wojny Netanjahu sięgną 112 miliardów dolarów w 2026 roku. Źródło. Dla premiera Izraela to nie jest żadna afera. To sposób na ratowanie się przed aresztowaniem.

Uwaga! Miliarder Larry Silverstein właśnie ubezpieczył budynek Citi Banku w Los Angeles od ataków terrorystycznych… To ten sam Silverstein, który w sierpniu 2001 roku ubezpieczył od ataków terrorystycznych wieżowce WTC.

Wojna w Iranie miała ponoć odwrócić uwagę od afery Epsteina. Wygląda jednak na to, że Trump wziął poważnie pod uwagę mój pomysł na złagodzenie dramatycznego dla niego przebiegu realizacji jego durnych pomysłów wojennych i postanowił użyć afery Epsteina do odwrócenia uwagi od wojny w Iranie. Świadczy o tym „nieuzgodnione” z nim wystąpienie jego żony Melanii i publiczne poruszenie tego tematu.

Wątpliwa misja Artemis uświadomiła nas, gdzie naprawdę są ukrywane akta Epsteina.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

ROZMOWY ODWAŻNYCH. Rozmowa z Agnieszką Piwar

ROZMOWY ODWAŻNYCH Rozmowa z Agnieszką Piwar

Wpisał: AlterCabrio, 16 kwietnia 2026

Tematyka Iranu, Bliskiego Wschodu, Bałkanów, zwłaszcza Serbii, jest nam dzisiaj szczególnie bliska. Iran został zdradziecko – przez Izrael i ich wasala, czyli USA – napadnięty, z popełnianiem mordów na cywilach włącznie, Bliski Wschód jest aktualnie demolowany i niszczony – także zdradziecko i przez te same podmioty. Mimo, że rozmowa nagrywana była 9 tygodni temu, jeszcze przed wojną – zainicjowaną 28.02.2026 – nie straciła na aktualności.

Globalizm, syjonizm i satanizm – skumulowane niezwykle intensywnie w Izraelu i w USA, po raz kolejny demonstrują nam swoje odrażające mordy; swój fanatyzm, brak skrupułów i wypite z mlekiem matki, niepowstrzymane błazeństwo. Kompletny brak odpowiedzialności. W tym swoją całkowitą, pełną bezmyślność.
Pamiętajmy o Irańczykach, o Persach, o Iranie.

Z Agnieszką Piwar rozmowę przeprowadził autor bestsellera pt. „Bestia, cywilizacja nad przepaścią” Marek Tomasz Chodorowski.

◊

ROZMOWY ODWAŻNYCH Rozmowa z Agnieszką Piwar /S01E14

◊

Pierwsza część rozmowy:

ROZMOWY ODWAŻNYCH – O sytuacji w Iranie z Agnieszką Piwar rozmawia Marek Tomasz Chodorowski
Dlaczego Persowie są aż tak pozytywnie nastawieni do Polaków? Skąd wzięły się elementy stroju perskiego w ubiorze XVI – to wiecznego polskiego szlachcica? Dlaczego w obecnym konflikcie izraelsko – irańskim […]

◊

Więcej: Agnieszka Piwar

PAWEŁ LISICKI i JAN POSPIESZALSKI ROZMAWIAJĄ

PAWEŁ LISICKI | JAN POSPIESZALSKI ROZMAWIA

=========================

W podcaście „Jan Pospieszalski Rozmawia #”218 gościem jest Paweł Lisicki, który demaskuje fundamenty „ideologii holokaustionizmu”.

Paweł Lisicki obnaża również niewygodne fakty historyczne i punktuje teologiczną uległość hierarchów Kościoła Katolickiego. Mocna rozmowa o prawdzie, która nie boi się kontrowersji

Zabijanie i obojętność

Zabijanie i obojętność

Andrew P. Napolitano uncutnews-ch/toeten-und-gleichgueltigkeit

Czy wolność osobista to rzeczywistość czy mit? Czy rząd realizuje wolę rządzonych, czy tych, którzy finansują jego urzędników? Czy Karta Praw ogranicza rząd? Czy dźwigniami władzy rządowej pociągają ci, którzy wybrali rządzonych, czy ci, których nie widzimy? Czy wybory w ogóle cokolwiek zmieniają?

Czy prezydent może zabić ludzi, których podejrzewa o popełnienie przestępstwa? Czy nawet ci, którzy wyrządziliby wielką krzywdę, nie mają prawa do rzetelnego procesu? Czy każdy nie ma prawa do sprawiedliwego procesu przed neutralnym sędzią i ławą przysięgłych, zanim zostanie nałożona jakakolwiek kara?

Czyż wszyscy nie są prawnie niewinni, dopóki ich wina nie zostanie udowodniona ponad wszelką wątpliwość i z moralną pewnością? Czy to domniemanie niewinności nie leży u podstaw amerykańskiego prawa? Czy obowiązkiem rządu, w procesie i przed wymierzeniem kary, nie jest udowodnienie każdego elementu zarzucanych przestępstw? Czy prawo amerykańskie w ogóle uznaje koncepcję domniemania winy?

Czy kary nie są określone przez prawo? Czy prezydent może wymyślić karę i nakazać wojsku jej wykonanie wobec osób, które uważa za prawdopodobnie winne? Czy urzędnicy federalni mogą bezkarnie dopuszczać się czynów niezgodnych z prawem tylko dlatego, że prezydent nakazał im to zrobić? Czy „prawdopodobnie winny” jest wystarczającym kryterium prawnym dla wymierzenia kary?

Czy bojownicy na wojnie mają moralne prawo atakować ludność cywilną i jej infrastrukturę? Czy wojna jest prowadzona przeciwko ludności kraju, czy przeciwko jego rządowi i infrastrukturze wojskowej? Co się dzieje, gdy zabójstwo pozostaje bezkarne?

Co jest gorsze: prezydent, który zabija, kogo chce, czy Kongres, który finansuje zabójstwa i jest obojętny na moralne, konstytucyjne i prawne konsekwencje?

Czy prezydent może moralnie usprawiedliwić „bombardowanie cywilów z powrotem do epoki kamienia łupanego” w kraju, którego ludność ma niewielki wpływ na rząd? Po co zabijać lub rujnować znaczną część ludności cywilnej, o której wyzwolenie wcześniej się apelowało?

Jaki jest cel konstytucji, jeśli nie jest przestrzegana? Po co składać przysięgę na przestrzeganie i obronę konstytucji, a potem jej nie wypełniać? Dlaczego prowadzenie wojny jest zarezerwowane dla Kongresu, a działania wojenne prezydenta są sankcjonowane, jakby były autoryzowane przez konstytucję? Jeśli Stany Zjednoczone bombardują inne kraje, aby powstrzymać ich ekspansję militarną, to kto lub co powstrzymuje ich własną?

Czy Kongres może sfinansować wojnę, której nie wypowiedział? Dlaczego niewypowiedziane wojny są teraz powszechne? Co należy zrobić z Kongresem, który uchyla się od swoich konstytucyjnych obowiązków? Co jest gorsze: prezydent prowadzący niewypowiedzianą wojnę, czy Kongres, który nic z nią nie robi?

Czego boi się Kongres? Gdzie w Konstytucji prezydent jest upoważniony do wydawania miliardów na zabijanie ludzi za granicą w niewypowiedzianej wojnie? Z jakiego źródła prezydent czerpie uprawnienia do niszczenia obcego państwa? Dlaczego nie było poważnej debaty publicznej na temat wojny, zanim prezydent rozpoczął zabijanie?

Czy prezydent może wydawać rozkazy zabójstw z kaprysu lub dla własnej rozrywki? Czy Konstytucja nie ustanawia systemu podziału władzy, aby zapobiec gromadzeniu władzy przez którąkolwiek z trzech gałęzi władzy kosztem pozostałych? Czy Konstytucja i historia nie definiują funkcji i uprawnień poszczególnych gałęzi władzy i czy nie mają one na celu wzajemnego kontrolowania i równoważenia, aby zagwarantować wolność osobistą?

Jaką wartość mają traktaty, jeśli nie są przestrzegane? Dlaczego traktaty, obok Konstytucji i prawa federalnego, są najwyższym prawem w kraju? Dlaczego rząd łamie traktaty takie jak Konwencje Genewskie i Karta Narodów Zjednoczonych, które zostały sporządzone przez urzędników amerykańskich, podpisane lub uznane przez prezydentów i ratyfikowane przez Senat?

Czy prezydent może decydować, które prawa będzie osobiście przestrzegać, a które łamać? Czy rząd może legalnie łamać własne prawa? Czy prezydent może wydawać pieniądze z budżetu państwa, które nie zostały zatwierdzone przez Kongres? Czy prezydent może nałożyć jakiś podatek od sprzedaży na wszystkie importowane towary? Czy może decydować, które prawa będą egzekwowane, a które ignorowane? Dlaczego hakowanie komputerów jest przestępstwem – z wyjątkiem sytuacji, gdy jest dokonywane przez agencje rządowe?

Czy prezydent może mieć swoje imię i nazwisko wydrukowane na amerykańskich pieniądzach? Czy może umieścić swoją twarz na wszystkich banknotach? Czy Kongres nadal uchwala prawa i zatwierdza finansowanie – czy prezydent robi to teraz sam?

Czy prezydent ma obowiązek mówić prawdę? Czy rząd ma obowiązek mówić prawdę? Dlaczego rządowi wolno kłamać ludziom, skoro kłamanie rządowi jest przestępstwem? Czy rząd pracuje dla nas – czy my dla rządu? Czy rząd wie o nas więcej niż my o nim?

Co się dzieje, gdy rząd kłamie, a ludzie w to wierzą? Czy prawda nie jest fundamentalnym ogniwem łączącym rząd z ludźmi w wolnym społeczeństwie? Czy rząd nie czerpie swojej prawowitej władzy ze zgody rządzonych? Co się dzieje, gdy rząd robi rzeczy, na które ludzie nigdy się nie zgodzili?

Czy życie, wolność i dążenie do szczęścia są rzeczywiście niezbywalnymi prawami każdej jednostki, czy też słowa te były jedynie pomysłami Thomasa Jeffersona, mającymi na celu podburzenie społeczeństwa do sprzeciwu wobec króla? Czy krwawa rewolucja sprzed 250 lat była uzasadniona?

Skoro kolonie mogły zasadnie odłączyć się od Londynu, dlaczego stany nie miałyby mieć możliwości odłączenia się od Waszyngtonu? Czy prawo do odłączenia się od państwa bez zrzekania się własności nie jest prawem naturalnym? Co się stanie, jeśli nakażesz rządowi odstąpienie?

Czy prezydent może wzbudzić strach w całym kraju, grożąc zniszczeniem cywilizacji? Dlaczego prezydenci zabijają niewinnych ludzi?

Zawsze mówią ci, dlaczego Imperium stosuje przemoc, ale nigdy, dlaczego robią to jego wrogowie

Caitlin Johnstone

Zawsze mówią ci, dlaczego Imperium stosuje przemoc, ale nigdy, dlaczego robią to jego wrogowie

Przemoc nie zawsze jest uzasadniona, ale zawsze istnieje jakiś powód, dla którego się zdarza. Zachodni eksperci, politycy i prezenterzy bardzo rzadko powiedzą, jakie są te powody, chyba że służy to interesom zachodniego imperium. 

Caitlin Johnstone 16 kwietnia 2026 r. caitlinjohnstone-com-au/they-always-tell-you-why-the-empire-uses-violence-but-never-why-its-enemies-do

Wspólną cechą propagandy zachodnich imperiów jest to, że zawsze podaje się nam
powody przemocy ze strony imperium, podczas gdy przemoc tych, którzy stawiają mu opór, przedstawiana jest zazwyczaj jako coś, co nie ma żadnego powodu.Wszyscy byliśmy karmieni argumentami za wojną USA i Izraela z Iranem i wszyscy
wiemy, jakie to powody. Nawet mniej zorientowani przedstawiciele zachodniej opinii publicznej słyszeli coś o tym, że Irańczycy stanowią zagrożenie nuklearne, mają tyraniczny rząd, a może nawet o sponsorowaniu
grup terrorystycznych.
Ale tak zwani „pokojowi demonstranci”, którzy zginęli w powstaniu podsycanym i wspieranym przez Stany Zjednoczone ? Zostali zabici bez powodu, po prostu dlatego, że irański rząd jest zły i nienawidzi sprzeciwu. Wszyscy irańscy policjanci, którzy zginęli w powstaniu, zginęli bez powodu, być może z przyczyn naturalnych. To tylko zbieg
okoliczności, że stało się to dokładnie w tym samym czasie, gdy imperium
amerykańskie podjęło decyzję o próbie obalenia irańskiego Wszyscy poznaliśmy oficjalne powody, dla których Izrael przez lata zasypywał
Strefę Gazy materiałami wybuchowymi: Izrael został zaatakowany przez
Hamas 7 października 2023 r., więc musi pozbyć się Hamasu dla własnego
bezpieczeństwaAle dlaczego doszło do ataku Hamasu? Stało się to bez powodu. Jeśli szukać
odpowiedzi u propagandystów w prasie zachodniej, 7 października wydarzył
się wyłącznie dlatego, że Hamas jest zły i chciał zabić Żydów za przynależność do niewłaściwej religii. Absolutnie nie wspomniano o
brutalnym traktowaniu Palestyńczyków przez Izrael przez pokolenia ani o fatalnych warunkach życia w gigantycznym obozie koncentracyjnym, jakim stała się Gaza.

Powiedziano nam, dlaczego zachodnie imperium zaopatruje Ukrainę w broń: Ukraina
została najechana przez Rosję. Imperium chce chronić wolność i demokrację narodu ukraińskiego oraz powstrzymać przyszły ekspansjonizm Władimira Putina.

Dlaczego Rosja najechała Ukrainę? Bez powodu. Putin jest po prostu zły i nienawidzi wolności, i tyle. Oczywiście, niezliczeni zachodni eksperci i analitycy od lat ostrzegali , że agresja NATO doprowadzi do wojny na granicy z Rosją, ale byli to tylko bełkocący wariaci, których prognozy wojny okazały się trafne dzięki czystemu zbiegowi okoliczności.

Całe nasze rozumienie historii jest ujęte w ten sposób. Fidel Castro zabijał ludzi na Kubie. Dlaczego ich zabijał? Bez powodu; był po prostu podłym draniem. Cała przemoc socjalistycznych rewolucjonistów na całym świecie, obalających poprzednie, brutalne rządy, jest przedstawiana jako bezpodstawna ludobójcza rzeź, dokonana przez morderczych tyranów, którzy po prostu uwielbiali zabijać ludzi. Desperacja wywołana
kapitalistycznym wyzyskiem, który został narzucony tym narodom, jest całkowicie wymazana z naszych podręczników historii.

Dojrzałe zrozumienie naszego świata zaczyna się od ciekawości, dlaczego dochodzi
do przemocy. Przemoc nie zawsze jest uzasadniona, ale zawsze istnieje jakiś powód, dla którego się dzieje. Zachodni eksperci, politycy i prezenterzy bardzo rzadko powiedzą, jakie są te powody, chyba że służy to interesom zachodniego imperium. 

Jeśli więc chcesz poznać prawdę o tym, co naprawdę dzieje się na świecie, musisz aktywnie szukać odpowiedzi samodzielnie.

——————

Wszystkie prace są współtworzone z moim mężem Timem Foleyem

Formacje schodzące

Formacje schodzące

Mateusz Piskorski myslpolska/formacje-schodzace

„Izrael jest częścią wolnego świata. Przecież Izrael jest po jasnej stronie mocy” – zadeklarował jeden z tuzów intelektualnych Prawa i Sprawiedliwości Mariusz Błaszczak.

„Izrael jest państwem na swój sposób wielkim i tą wielkość musimy traktować jako dowód siły ducha, ale także jako dowód tego, że gdzieś tam nad nami jest siła, ta najwyższa, boska, która o wszystkim decyduje, bo bez niej Izrael nie mógłby istnieć. To swego rodzaju cud naszych czasów” – ogłosił kilka lat temu jego szef, Jarosław Kaczyński.

Polska prawica definiująca się jako niepodległościowa to w rzeczywistości formacja najbardziej skrajnej podległości ośrodkom zewnętrznym. Od zarania swych dziejów służy obcym – w obecnej mutacji przede wszystkim Stanom Zjednoczonym, a w konsekwencji Izraelowi. W świetle obecnych wydarzeń na świecie i zmian opinii publicznej na temat obu wspomnianych państw, PiS wybiera drogę formacji schodzącej, nie rozumiejącej głębokich przemian, zarówno globalnych, jak i krajowych. Biorąc pod uwagę skrajną szkodliwość Kaczyńskiego i jego ugrupowania na polskiej scenie politycznej, jest to wiadomość z gatunku tych dobrych. Być może po stronie polskiego systemu partyjnego, umownie określanej mianem „prawej”, formację schodzącą zastąpią byty nowe, nie cechujące się aż tak dogmatyczną podległością ośrodkom zewnętrznym – Konfederacja i Konfederacja Korony Polskiej.

Zostawmy jednak w spokoju polską scenę polityczną, która i tak jest co najwyżej odbiciem i odzwierciedleniem procesów dziejących się poza nami na dużo większą skalę. Przejdźmy do sytuacji, w której znaleźliśmy się właśnie w ramach jednego z takich procesów. Chodzi o przeformatowanie międzynarodowych stosunków gospodarczych, a być może wręcz całego systemu neoliberalnego kapitalizmu, który – wiele na to wskazuje – również jest już formacją ewidentnie schodzącą. Agresja amerykańsko-izraelska na Iran i jej konsekwencje ekonomiczne, na czele z blokadą Cieśniny Ormuz, nie są jakimś zapalnikiem, który wywołał przełom w światowej gospodarce. Wydaje się raczej, że mamy do czynienia nie tyle z gwałtownym efektem jakichś konkretnych działań politycznych czy militarnych, lecz z procesem zdolnym do dogłębnego przeorania obecnego modelu rozwoju gospodarczego. Od co najmniej kilku lat jesteśmy bowiem świadkami przemian niezwykle istotnych, prowadzących do całkowicie nowej architektury ekonomicznej naszego globu.

Wraz z lockdownami okresu pandemii, sankcjami wprowadzanymi przeciwko Rosji po wybuchu obecnej fazy wojny na Ukrainie w lutym 2022 roku, a teraz konfliktem bliskowschodnim, który dotarł do Zatoki Perskiej, dochodzi do procesu przerwania łańcuchów dostaw, krwiobiegu światowej wymiany handlowej. Proces ten wzmacnia dodatkowo polityka celna Donalda Trumpa mająca w sposób świadomy doprowadzić do reindustrializacji przez deglobalizację.

W warunkach tych coraz większą rolę odgrywać będzie względna samowystarczalność (pełna autarkia we współczesnych warunkach nie jest do końca możliwa). To zaś skazuje kraje mniejsze i średnie na przyłączanie się do bloków integracji ekonomicznej. Powinny one powstawać na bazie oceny komplementarności gospodarczej ich członków. Najlepszym tego rodzaju blokiem, mającym niewątpliwie największy potencjał rozwojowy jest format integracji europejskiej uzupełniany przez współpracę eurazjatycką. Koszmarny sen Anglosasów, wizja, której przeciwstawiali się na wszelkie możliwe sposoby na przestrzeni wieków. Skoro konstatujemy, że kapitalizm neoliberalny oparty na wolnej wymianie handlowej i globalizacji odchodzi do lamusa, będąc formacją schodzącą, musimy jakoś na to wyzwanie odpowiedzieć.

Wspomniane na wstępie schodzące formacje polityczne bronić będą z uporem godnym lepszej sprawy owej globalnej formacji schodzącej. Nie zmieni to jednak biegu historii. Imperium Americanum będzie powoli zwijać swe strefy wpływów, ograniczając się do Ameryki Łacińskiej. Od czasu do czasu wykonywać będzie desperackie ruchy i wszczynać wojny w innych miejscach na świecie. Wojny te jednak zaczną przynosić coraz wyraźniejsze porażki, czego zwiastunem jest klęska amerykańskich planów w Iranie. Ameryka ograniczy się do swojej półkuli. Im szybciej to zrozumiemy i im prędzej pogodzimy się z faktem, że polityczna nadbudowa (na przykład NATO) nie odpowiada już aktualnym charakterystykom bazy, tym lepiej dla nas. Będziemy mieli więcej czasu na przemyślenie naszej roli w ramach formacji wschodzącej – nowego porządku międzynarodowego.

Mateusz Piskorski

Myśl Polska, nr 15-16 (12-19.04.2026)

===========================

Autor jakoś słabiutko wspomina o tym dokąd – i z kim – powinna iść Polska.

No cóż – chyba nie mamy armat – tak publicystycznych, jak politycznych.. M. Dakowski

Caitlin Johnstone: Mam nadzieję, że USA przegrają, a imperium się zawali

Mam nadzieję, że USA przegrają, a imperium się zawali i inne uwagi

Moją jedyną lojalnością jest lojalność wobec ludzkości, a bycie w dzisiejszej drużynie Człowieka oznacza bycie przeciwko imperium USA i Izraelowi.

Caitlin Johnstone hcaitlinjohnstone/i-hope-the-us-loses-and-the-empire-collapses

❖

Nie mam nic przeciwko przyznaniu, że mam nadzieję, iż Stany Zjednoczone i Izrael poniosą druzgocącą klęskę w Iranie. Mam nadzieję, że ta wojna doprowadzi do upadku całego imperium USA. Moją jedyną lojalnością jest ludzkość, a bycie w Team Human w dzisiejszym świecie oznacza bycie przeciwko imperium USA i Izraelowi.

Mam nadzieję, że imperium upadnie. Mam nadzieję, że apartheid Izraela zostanie zdemontowany. Mam nadzieję, że ludzkość zdoła wyrwać ster z rąk upiorów, którzy obecnie rządzą naszym światem, abyśmy mogli wspólnie stworzyć zdrową planetę i harmonijną przyszłość.

❖

YouTube zablokował kanał, który tworzył viralowe teledyski z udziałem sztucznej inteligencji Lego, krytykujące wojnę USA z Iranem. Platforma Google twierdzi, że teledyski z udziałem Lego w jakiś sposób stanowiły „treści brutalne”, ale wszyscy wiemy, że miało to na celu ułatwienie działań propagandowych USA poprzez zablokowanie skutecznej propagandy drugiej strony.

==============================

==================================================

Dolina Krzemowa jest kluczowym ramieniem amerykańskiej kontroli imperialnej. W każdym istotnym momencie dąży do realizacji interesów imperium. Jest gałęzią imperialnej miękkiej siły, tak jak wojsko jest gałęzią imperialnej twardej siły.

❖

Stany Zjednoczone i Izrael tak znormalizowały zabójstwa przywódców narodowych, że prasa głównego nurtu traktuje je obecnie jako standardową taktykę militarną. Niedawno „The Washington Post” opublikował artykuł Marca Thiessena, w którym argumentował, że Stany Zjednoczone powinny „przeprowadzić ostateczną serię ataków na przywódców, eliminując irańskich urzędników, których oszczędzono na potrzeby negocjacji”.

„Irańscy przywódcy muszą zrozumieć, że ich życie dosłownie zależy od osiągnięcia porozumienia w drodze negocjacji, które odpowiadałoby oczekiwaniom Trumpa. Jeśli odmówią, zostaną zabici” – pisze Thiessen.

W pewnym momencie jeden z wrogów Ameryki zamierza zamordować amerykańskiego urzędnika, a moje odpowiedzi będą pełne wrzasków i oburzenia Amerykanów, którzy będą zachowywać się, jakbym był tym złym, gdy powiem, że Waszyngton się o to prosił.

❖

Nawet gdyby Stany Zjednoczone nie były bezpośrednio odpowiedzialne za sytuację w Cieśninie Ormuz, to i tak byłby to ostatni kraj na świecie, w którym jakakolwiek działalność gospodarcza by na to narzekała. Otwarcie nakładają blokadę paliwową na Kubę, jednocześnie narzekając, że nikomu nie wolno blokować szlaków żeglugowych, na litość boską. 

❖

Krajowy Komitet Demokratyczny zagłosował za odrzuceniem rezolucji potępiającej wpływ AIPAC na politykę amerykańską. Osiemdziesiąt procent Demokratów ma dziś negatywną opinię o Izraelu. Głównym zadaniem Komitetu Krajowego Demokratów jest uniemożliwienie, aby Partia Demokratyczna i jej reprezentacja w wyborach odzwierciedlały wolę społeczeństwa.

❖

❖

Drodzy zwolennicy Trumpa, prześlijcie mi wszystkie swoje pieniądze. Mam plan, jak sprawić, by Ameryka znów stała się wielka. Zakończę wszystkie wojny i osuszę bagno. Nie martwcie się, jeśli wygląda na to, że nie robię żadnej z tych rzeczy, gram w szachy 4D, zaufajcie planowi. Prześlijcie mi oszczędności swojego życia już teraz.

❖

Ważne jest, żeby nie pozwolić im zrzucić całej winy na Trumpa, tak jak ważne jest, żeby nie pozwolili im zrzucić winy za zbrodnie Izraela na Netanjahu. Wszystko, co widzimy w tej katastrofalnej wojnie z Iranem, jest wynikiem całej struktury władzy, która do niej doprowadziła, a nie głupich decyzji jednego człowieka.

Podżegacze wojenni z bagien Waszyngtonu od dziesięcioleci forsują wojnę z Iranem. Trump to właśnie ten człowiek, którego syjonistyczni oligarchowie i krwiożerczy zarządcy imperium wybrali do przeprowadzenia tego czynu. Tak się składa, że ​​to on jest twarzą operacji, ale gdyby nie on, to ktoś inny by to zrobił.

Amerykańskie szaleństwo podżegające do wojny nie zaczęło się od Trumpa i na nim się też nie skończy. Nie kierujcie swojej wściekłości jedynie na ulotne marionetki, które pojawiają się i znikają ze sceny imperialnej, podczas gdy amerykańska machina mordu posuwa się naprzód. Skierujcie ją na samo imperium.

Nikt nie ma „obsesji” na punkcie Izraela — to paskudny kraj!

Nikt nie ma „obsesji” na punkcie Izraela — to paskudny kraj!

13.04.2026 wolnemedia.net/nikt-nie-ma-obsesji-na-punkcie-izraela-to-paskudny-kraj

Minister spraw zagranicznych Izraela Gideon Sa’ar oskarżył Hiszpanię o „antyizraelską obsesję”, za krytykę wojny USA z Iranem i za odmowę użycia hiszpańskiej przestrzeni powietrznej w tej napaści [1]. Izrael uznał to za “zniewagę”, i zareagował zakazem dalszego udziału Madrytu w pracach centrum koordynacyjnego nadzorującego rzekome „zawieszenie broni” w Strefie Gazy. Ostatnio często można usłyszeć od Izraela i jego obrońców o tej „obsesji”. Niedawny artykuł w Jewish News Syndicate” nosi tytuł „Dlaczego media mają obsesję na punkcie agresywnych Izraelczyków?”, w dziwaczny sposób próbując argumentować, że zachodnia prasa lubi „oczerniać Izraelczyków”, aby „odwrócić uwagę od palestyńskiego terroru”.

Niedawno prawicowa komentatorka Meghan Murphy odbyła dziwną rozmowę z redaktorem magazynu „Tablet”, Jacobem Siegelem, na temat „nowej, maniackiej obsesji naszego społeczeństwa na punkcie Izraela”, twierdząc, że wszyscy nagle, ni stąd ni zowąd, zaczęli się czepiać się tego ludobójczego państewka apartheidu, bez żadnego powodu.

Argument, jak rozumiem, jest taki, że Izrael to po prostu normalny, mały kraj, jak każdy inny kraik, a jakiekolwiek wyszczególnianie go sugeruje złowrogą chęć prześladowania Żydów. Ale czy zauważyliście kiedykolwiek, jak ci sami ludzie, którzy oskarżają krytyków Izraela o „obsesję” na punkcie tego małego, nic nieznaczącego kraju, równocześnie prześcigają się w głoszeniu, że Izrael jest niezastąpionym sojusznikiem, którego interesy są nierozerwalnie splecione z interesami zachodniej cywilizacji?

Kiedy Izrael jest krytykowany, próbują więc przedstawić go jako nie zasługujący na wyszczególnianie; za to kiedy krytykuje się sojusz z nim i pomoc militarną, przedstawiają go jako kraj zasługujący na energiczne wspomaganie wszystkimi zasobami i środkami. Kiedy zbrodnicze działania Izraela trafiają na pierwsze strony gazet, jego obrońcy próbują przedstawić go jako maleńki kraj wielkości New Jersey, który stara się pilnować własnych interesów, będąc jednocześnie ofiarą obsesyjnej nienawiści całego świata, ponieważ jego mieszkańcy są Żydami. Kiedy jednak ludzie pytają, dlaczego ich podatki i zasoby wojskowe muszą wspierać ten mały naród w Azji Zachodniej, argument nagle zmienia kierunek: Izrael ma ogromne znaczenie i jest absolutnie kluczowy dla dobrobytu Zachodu.

Można głosić, że Izrael jest kluczowym sojusznikiem na Bliskim Wschodzie, ALBO oskarżać skupianie się bardziej na zbrodniach Izraela niż na nadużyciach innych krajów za dyskryminujące. Nie można jednak przekonywać, że oba stwierdzenia są prawdziwe, ponieważ są ze sobą całkowicie sprzeczne. Izrael nie może być (A) niezwykle istotny i ściśle związany z losem naszych społeczeństw, a jednocześnie (B) nieistotny i niegodny szczególnej uwagi. Jest albo A, albo B. Nie może jednocześnie zasługiwać i nie zasługiwać na szczególne traktowanie.

A przecież każdy kraj świata ma pełne prawo skupić swoją uwagę na Izraelu – zwłaszcza teraz, gdy jego próby sabotowania zawieszenia broni z Iranem grożą światowym kryzysem paliwowym. Nie można spowodować globalnego kryzysu paliwowego, a potem zachowywać się jak ktoś niewinny i uroczy, którego się wytyka palcami z powodu wyznania religijnego. Tak naprawdę Izrael zawsze zasługiwał na krytyczną uwagę na Zachodzie, właśnie dlatego, że jest tak ściśle powiązany z zachodnimi strukturami władzy [2]. Jego ludobójstwo w Strefie Gazy jest naszym ludobójstwem. Jego zbrodnie są naszymi zbrodniami. Jego wojny bezpośrednio nas dotykają. Agresywne naciski ze strony jego lobbystów, by tłumić wolność słowa w naszych społeczeństwach, pozbawiają nas podstawowych praw. Izrael to nasz problem i zawsze nim był. Mamy więc pełne prawo wskazywać na jego zbrodniczość i na współudział zachodnich rządów w jego zbrodniach.

Ale zwolennicy Izraela mówią „Ach, no tak, ale dlaczego nie krytykujesz nadużyć humanitarnych w np. Egipcie, co? Czemu nie tweetujesz codziennie o łamaniu praw człowieka w Iranie? Chyba coś specjalnego w Izraelu przykuło twoją uwagę, prawda? Może po prostu NIENAWIDZISZ ŻYDÓW?!” [3]

Powód, dla którego krytykuję Izrael bardziej niż Egipt czy Iran, nie ma nic wspólnego z religią czy pochodzeniem. Egipskie wykroczenia nie powodują wojen o ogromnych konsekwencjach, które bezpośrednio mnie dotykają. Nikt też nie próbuje zakazywać mi krytykowania Iranu. Mój rząd zapewnia bezprecedensowe materialne i dyplomatyczne wsparcie wojnom i ludobójstwom Izraela, a jednocześnie, aby to ukryć, ogranicza moje prawo do wolności słowa.

Moja krytyka byłaby jednak taka sama, gdyby dotyczyła wyjątkowego faworyzowania jakiegoś innego wyznania lub grupy etnicznej. Nie, nie mam żadnej „obsesji” na punkcie Izraela! Codzienne pisanie o tym zbrodniczym państwie apartheidu nie daje mi żadnej satysfakcji.

Nie sprawia mi przyjemności ciągłe wyzywanie mnie od “nazistek” przez komentatorów moich wypowiedzi.

Chciałabym móc całkowicie ignorować Izrael. Ale ponieważ moje własne społeczeństwo jest tak współwinne jego zbrodniom, i dlatego że te zbrodnie mają bezpośredni wpływ na to społeczeństwo, mam obowiązek piętnować jego przewinienia. I tak samo powinien robić każdy inny obywatel Zachodu.

Autorstwo: Caitlin Johnstone
Źródło zagraniczne: CaitlinJohnst.one
Źródło polskie: WolneMedia.net

Przypisy tłumacza

[1] Izrael napiętnował z furią Hiszpanię za „antysemicką nienawiść”, po rozsadzeniu prochem strzelniczym 7 metrowej figury Binjamina Netanjahu, piątego kwietnia, podczas corocznego festiwalu w miasteczku El Burgo, na południe od Malagi. W poprzednich latach taki sam los spotkał figury Donalda Trumpa i Władimira Putina. Nikt jednak nie oskarżył wtedy Hiszpanii o antyamerykanizm, czy rusofobię.

[2] Od początku swego istnienia syjonistyczna kolonia osadnicza w Palestynie jest złośliwym nowotworem i wrzodem na ciele międzynarodowej polityki. Chorobliwą quasi-religijną obsesją prawie wszystkich Żydów świata, zwaną „izraelizmem” i szowinistyczno-rasistowsko-religijną paranoją prześladowczą Syjonistów w Palestynie. Równocześnie śmiertelną moralną pułapką dla judaizmu i zaprzeczeniem wszystkiego o co Żydzi od zawsze walczyli – wolności od prześladowań, równouprawnienia i bezpieczeństwa.

Ideologia, początki i natura syjonistycznego potworniaka skazują go na bezustanną agresję i ciągłe zbrodnie, w jałowej i skazanej na ostateczną porażkę ciągłej walce z regionem nie chcącym i nie mogącym pogodzić się z wetkniętym mu przemocą kolonialnym cierniem. Stąd 80 lat wojen, czystek etnicznych, zbrodni wojennych, agresji, ludobójstwa i dogłębnego korumpowania zachodnich demokracji i ich swobód demokratycznych.

[3] https://x.com/spikedonline/status/2043026385527046263

Wielki Izrael, amerykański zakładnik i piach w szprychach parowozu dziejów

Wielki Izrael, amerykański zakładnik i piach w szprychach parowozu dziejów. Michalkiewicz o nowym porządku na Bliskim Wschodzie

12.04.2026 wielki-izrael-amerykanski-zakladnik-i-piach-w-szprychach-parowozu-dziejow

Polityka, seks i szantaż – to według Stanisława Michalkiewicza prawdziwe fundamenty dyplomacji na linii Waszyngton–Tel Awiw. Relację między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem Michalkiewicz nazwał ubezwłasnowolnieniem Ameryki.

Występując na XVIII Konferencji Prawicy Wolnościowej Michalkiewicz przypomniał o koncepcji „Wielkiego Izraela”, która – jak twierdzi – przestała być jedynie religijnym mitem, a stała się twardym programem politycznym rządu Benjamina Netanjahu. Publicysta wskazał na starożytne korzenie tej idei, wywodzące się z biblijnych przekazów.

– Premier rządu jedności narodowej Izraela Benjamin Netanjahu trzy miesiące temu powiedział, że czuje się związany ideą 'Wielkiego Izraela’. Co to jest idea 'Wielkiego Izraela’? Ona się bierze z takiej żydowskiej sagi plemiennej. Tam jest taki fragment, jak Stwórca wszechświata wchodzi w konfidencję z mezopotamskim koczownikiem i obiecuje temu koczownikowi, że uczyni go ojcem wielkiego narodu, któremu odda w arendę obszar – i tu cytuję – od rzeki Egipskiej aż do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat. To jest idea 'Wielkiego Izraela’, jak najbardziej imperialistyczna, bo ten obszar nie jest obszarem bezludnym. Na tym obszarze istnieje wiele państw, na tym obszarze żyją rozmaite narody – mówił publicysta.

Zdaniem prelegenta XVIII Konferencji Prawicy Wolnościowej, proces ten nie jest pieśnią przyszłości, lecz zaawansowaną operacją, która trwa od dekad. Wykorzystując USA, Izrael prowadzi operację neutralizacji swoich sąsiadów i przygotowuje grunt pod ostateczną aneksję.

W tej układance kluczową rolę odgrywa Iran. Michalkiewicz przekonuje, że obecna wrogość wobec Teheranu nie wynika z realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego Izraela, lecz z faktu, iż Iran pozostaje jedyną siłą zdolną do czynnego oporu wobec wizji regionalnej hegemonii.

– Tylko jedno państwo leżące w obszarze Bliskiego Wschodu, sypie, jak to się mówi, piasek w szprychy rozpędzonego parowozu dziejów. To jest Iran, który tę koncepcję 'Wielkiego Izraela’ uważa za bardzo niebezpieczną nie tylko dla siebie, ale dla innych państw leżących na obszarze – wskazał.

Michalkiewicz jest przekonany, że celem Netanjahu jest wciągnięcie Stanów Zjednoczonych w pełny konflikt, który doprowadziłby do całkowitego zniszczenia Iranu. To z kolei otworzyłoby drogę do „drugiego etapu” – fizycznego przejęcia kontroli nad terytorium od Egiptu aż po Irak.

Michalkiewicz wiele miejsca poświęcił relacjom na linii Waszyngton–Tel Awiw. Używał mocnych metafor, sugerując, że amerykańscy prezydenci, niezależnie od przynależności partyjnej, de facto podlegają izraelskiemu dyktatowi.

– W związku z tym, od pewnego czasu każdy prezydent Stanów Zjednoczonych, obejmując urząd, składa coś w rodzaju hołdu lennego Izraelowi. Oświadcza, że priorytetem polityki amerykańskiej jest obrona Izraela i to bez względu na to co Izrael robi – zauważył.

Zwrócił uwagę, że Donald Trump, mimo wizerunku silnego lidera, w kwestiach bliskowschodnich poddany bezwzględnej presji.

– Najwyraźniej to nie on formułuje cele tej wojny, tylko ktoś zupełnie inny, którego prezydent Trump musi się słuchać, bo tamten trzyma go mocno za krocze. Czasami ściska mocniej, a czasami rozluźnia ten ból – mówił w swoim styli Michalkiewicz.

Uważa, że punktu widzenia USA, prowadzenie wojny na Bliskim Wschodzie jest wbrew racji stanu, lecz strach i możliwe ujawnienie kompromitujących materiałów przeważają nad zdrowym rozsądkiem.

– Jak zareagował Kongres na deklarację całkowicie sprzeczną z linią amerykańskiej polityki bliskowschodniej? Niektórzy z kongresmenów wstali i zaczęli oklaskiwać na stojąco premiera Netanjahu, a inni widząc to, że część wstaje z dużym ociąganiem ale też zaczęli wstawać i oklaskiwać premiera Natanjahu na stojąco. W rezultacie wstali wszyscy. Niech który spróbowałby nie wstać, to zaraz jakieś dziecko by sobie przypomniało, że 40 lat temu wsadził mu rękę pod spódniczkę i gmyrał w majteczkach – kpił.

W tym kontekście nie mógł nie przypomnieć o postaci Jeffreya Epsteina. Michalkiewicz sugeruje wprost, że Epstein był agentem izraelskiego wywiadu, którego zadaniem było gromadzenie „haków” na wpływowe osoby, w tym na samego Donalda Trumpa z czasów jego aktywności biznesowej.

– Trump w tym okresie nie zajmował żadnego publicznego stanowiska, był biznesmenem zamożnym, więc w jego przypadku nie chodziło o tajne dokumenty tylko o panienki. Epstein najpewniej wszystko nagrywał i widocznie niektóre z tych nagrań prezydent Trump wolałby, że tak powiem, zachować w tajemnicy. Dzięki temu premier Netanjahu ma dodatkowy środek nacisku na amerykańskiego prezydenta – mówił Michalkiewicz.

Całe wystąpienie Michalkiewicza podczas XVIII Konferencji Prawicy Wolnościowej do obejrzenia poniżej.

Co łączy Pétera Magyara z ludźmi Tuska z Kłodzka

Prof. G. Górski: Co łączy Pétera Magyara z ludźmi Tuska z Kłodzka

12.04.2026, fronda/Prof-G-Gorski-Co-laczy-Petera-Magyara-z-ludzmi-Tuska-z-Klodzka

Fot. screenshot – YouTube (Magyar Péter Hivatalos, Donald Tusk – kanał oficjalny)

Prof. G. Górski: Co łączy Pétera Magyara z ludźmi Tuska z Kłodzka

„Czy Węgrzy wybiorą degenerata? Kogo promuje Bruksela i D. Tusk?” – pyta prof. Grzegorz Górski.

Jutro Węgrzy zadecydują o tym, kto wygra wybory parlamentarne – czy kierowany przez V. Orbana Fidesz czy kierowana przez P. Magyara TISZa.

Nie chcę włączać się w spekulacje, kto ma większe szanse, na temat jakości „sondaży” i niezliczonej ilości bzdur, które na temat V. Orbana kolportowali nie tylko jego zdefiniowani wrogowie w Polsce, ale również część środowisk prawicowych, które zupełnie nie są w stanie pojąć uwarunkowań relacji Węgier z Rosją. Pisałem już o tym nie raz, także w kontekście wyborów sprzed czterech lat. Przypomnę, że wtedy głownie atakowano Orbana za rzekome niezrozumienie Zełenskiego. Teraz po latach, nie ma praktycznie nikogo, kto nie miałby na temat ukraińskiego prezydenta opinii takich, jakie od początku formułował Orban. Ale zostawiając to, istotne jest kto jest rywalem Orbana w tych wyborach.

Peter Magyar otrzymał bezwarunkowe i totalne wsparcie Brukseli i praktycznie wszystkich stolic Unii Europejskiej. Zrobiono z niego człowieka, który ma skończyć z „reżimem Orbana”. Dla Brukseli bowiem uzyskanie po raz piąty demokratycznego mandatu jest czymś, co przekracza możliwości zrozumienia.

Co jednak zadecydowało o tym, że to właśnie Magyar ma być owym „wyzwolicielem” Węgier?

P. Magyar był mężem Judith Vargi, jednej z najwybitniejszych postaci węgierskiej polityki. Była ona przez wiele lat prawą ręką V. Orbana, wielu widziało w niej jego następczynię. Jako minister sprawiedliwości i minister do spraw europejskich przez niemal dziesięć lat z niezwykłą skutecznością broniła Węgry w Brukseli. Wzbudzała popłoch wśród brukselskiej elity, bezlitośnie masakrując ich swoim prawniczym kunsztem. J. Varga zyskała uznanie wszystkich, najważniejszych ośrodków prawniczych w Europie – także wśród jej przeciwników. J. Varga była naprawdę KIMŚ.

Było dla mnie nie tylko zaszczytem poznać się z Panią Judith, ale również prowadzić z Nią rozmowy, których walor intelektualny był na najwyższym poziomie.

Wiosną 2023 roku w okresie walki wyborczej do Europarlamentu, J. Varga stała na czele listy Fideszu i prowadziła tę kampanię. To właśnie wtedy Bruksela uruchomiła akcję „P. Magyar”. W tym momencie małżeństwo J. Vargi i P, Magyara było już praktycznie w rozkładzie. J. Varga wobec trwających od wielu lat przemocowych zachowań męża wraz z trzema synami zamieszkała osobno. Pamiętam dobrze, kiedy w czerwcu 2023 roku opowiadała mi o tej tragedii i widziałem w niej Osobę, która straszliwie cierpi. Cierpiała nie tyle z powodu własnych przeżyć – bo jest naprawdę silną kobietą – i życiowego zawodu. Cierpiała straszliwie z powodu skali krzywdy, jaką P. Magyar wyrządził jej (i swoim) synom.

Szczerze powiedziawszy, to co mówiła – a wiem, że przecież to była tylko cząstka prawdy – pozwoliło mi zrozumieć, iż J. Epstein mógłby się naprawdę wiele nauczyć od P. Magyara. Zaraz po powrocie do Budapesztu – spotkaliśmy się wtedy w Warszawie – J. Varga zrezygnowała z kandydowania i wycofała się z polityki. Postanowiła ratować swoich synów, przeżywających koszmarne dzieciństwo z powodu zwyrodniałego ojca. O tragedii Jej dzieci i Jej osobiście wiedziało wiele osób. Wiedzieli też ludzie w Brukseli, wiedziała osobiście przewodnicząca KE Ursula v.d. Leyen. Podobno kobieta i matka siedmiorga dzieci. Kto jak kto, ale wydawałoby się że ona, forsująca politykę godnościową wobec kobiet i dbająca o dzieci w Europie, powinna mieć zrozumienie, co niesie za sobą popieranie takiego zwyrodnialca jak Magyar.

Ale to właśnie kogoś takiego Bruksela zaczęła lansować na premiera Węgier. Co więcej, szczelna medialna zmowa, nie pozwoliła, aby w jakikolwiek sposób ów godny Epsteina dorobek tego degenerata, ujrzał światło dzienne. Nawet wtedy, gdy J. Varga zdecydowała się wydać na ten temat książkę, dziwnym trafem nikt z europejskiego mainstreamu tego nie zauważył.

Oprócz „dokonań” rodzinnych P. Magyar jest znany ze swego uzależnienia od narkotyków, alkoholu, a także zaangażowania w niezliczone związki z kobietami (i być może nie tylko). Sprawy te wyszły zresztą częściowo w kampanii wyborczej, ale brukselski mainstream odpowiedział – aby to przykryć – fałszywkami o rzekomym przekazywaniu przez Orbana „tajnych” informacji Putinowi. Ta zagrywka miała służyć ratowaniu „wizerunku” degenerata.

Ale jest w tej historii i wątek polski.

Zastanawia Państwa zapewne, dlaczego D. Tusk znowu tak bardzo zaangażował się w węgierskie wybory i zdecydowanie wsparł Magyara. To akurat jest stosunkowo proste. Ostatnio pojawiają się niemal kaskadowo informacje, o „zamiłowaniach” ludzi PO czy to w Kłodzku, czy w Złotowie czy w Szczecinie. Ta lista będzie się zresztą poszerzać. I wiemy jak na te sprawy reaguje sam D. Tusk i platformerska ferajna kierownicza. To ci sami ludzie, którzy z pianą na gębach, żądali „pełnego wyjaśnienia roli Karola Wojtyły” w rzekomym kryciu pedofilii. Teraz nic nie wiedzą, nic nie słyszeli…

W tym kontekście poparcie dla Magyara wpisuje się całkowicie w naturę tego środowiska i osobiście D. Tuska. I odwrotnie, stosunek do partyjnych afer pedofilskich D. Tuska i jego ferajny znajduje logiczne zwieńczenie w poparciu dla Magyara.

Grzegorz Górski/Facebook

Próby niszczące

Próby niszczące

Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto)  •  12 kwietnia 2026 Michalkiewicz

Wiadomo od dawna, że w fabrykach produkujących samochody jest specjalny dział, który nazywa się „Próby niszczące”. Tam z samochodami postępuje się tak, jak postępować się nie powinno. Puszcza się silniki na najwyższych obrotach bez smarowania, urządza się czołowe zderzenia – i tak dalej. Okazuje się jednak, że z takimi praktykami mamy do czynienia nie tylko przy produkcji samochodów, ale, że triumfalnie wkraczają one w całkiem inne, zdawać by się mogło – nawet odległe dziedziny.

Weźmy takiego prezydenta Donalda Trumpa. Jak pamiętamy, od samego początku „Epickiej furii”, jaką za poduszczeniem bezcennego Izraela rozpętał ze złowrogim Iranem, od czego nie tylko arabscy sojusznicy Stanów Zjednoczonych, ale i gospodarka światowa popada w coraz to większe paroksyzmy, twierdził, że wojna, a właściwie jaka tam znowu „wojna”, kiedy USA nie są przecież w stanie wojny z Iranem – już jest wygrana, a jeśli nawet jeszcze nie – to z pewnością będzie wygrana najdalej za tydzień – góra – za dwa tygodnie. Tymczasem minął już z górą miesiąc, a końca „Epickiej furii” jak nie widać, tak nie widać. Skłania to prezydenta Donalda Trumpa do wygłaszania coraz to nowych, sprzecznych ze sobą komunikatów, które podejrzliwców, jakich na tym świecie pełnym złości nie brakuje, skłania do wysuwania podejrzeń, że pod postacią tego pozornego szaleństwa kryje się metoda – że chodzi tu o stworzenie okazji dla zaprzyjaźnionych spekulantów giełdowych, by sobie zarobili, jak nie na hossie, to na bessie. – Jednego dnia powiem, że sprowadzimy złowrogi Iran do epoki kamienia łupanego – więc ceny ropy i gazu na giełdach poszybują w górę, a jak już zgarniecie szmal i dacie mi cynk, to powiem, że „władze Iranu” już „błagają mnie” o zawieszenie broni – od czego ceny powinny spaść, a wy znowu zagarniecie szmalec, tym razem grając na bessę.

Jeszcze bardziej podejrzliwi rozpuszczają fałszywe pogłoski, że prezydent Trump chce w ten sposób zapewnić miliardowe dochody dla swego zięcia – bo w cóż inwestować w tych zepsutych czasach, jak nie w rodzinę? Jeszcze inni dodają, że traktuje to jako rodzaj służby wobec Stwórcy Wszechświata, bo zięć ma pierwszorzędne korzenie, więc jak dorobi się miliardów, to może to przybliżyć nadejście upragnionego końca Historii – bo według „chrześcijańskich syjonistów”, ma on nastąpić nie wcześniej, aż bezcenny Izrael uzyska polityczną władzę nad światem. Wtedy na świecie nastanie trwały pokój.

Rzeczywiście – gdzie jest najspokojniej, jak nie na cmentarzu, zwłaszcza gdy nikt żywy nie zakłóca nieboszczykom spokoju? Wszystko to jednak mogą być próby racjonalizowania postępowania prezydenta Trumpa ex post – bo podejrzliwość – podejrzliwością, ale wygląda na to, że żaden z podejrzliwców nie dopuszcza do siebie myśli, że amerykański prezent po prostu ma objawy. Czy to ze względu na szacunek dla Ameryki i jej ustrojowych urządzeń, czy też z powodu zgrozy, która każdego mogłaby ogarnąć na myśl, że człowiek mający objawy trzyma palec na atomowym cynglu? Przed taką myślą każdy człowiek instynktownie próbuje się bronić, toteż sprzyja to wspomnianym fałszywym pogłoskom i teoriom spiskowym, które – co tu ukrywać – są dla prezydenta Donalda Trumpa nawet pochlebne, bo przydają jego postępowaniu pozorów racjonalności, więc może szkoda, że to nieprawda?

Teraz jednak prezydent Trump zaczął zachowywać się w sposób podobny do bohaterów XIX-wiecznych powieści podróżniczych. Jak pamiętamy, powtarzał się tam motyw, jak to biali podróżnicy, płynąc pirogą po rzece pełnej krokodyli, co pewien czas wyrzucali z pirogi murzyńskiego chłopca w nadziei, że krokodyle zainteresują się nim i przestaną napierać na pirogę, więc może uda im się dotrzeć do celu. Toteż bez zaskoczenia przyjęliśmy wiadomość, że prezydent Trump spuścił z wodą panią Pam Bondi, która przez niespełna rok cieszyła się stanowiskiem Prokuratora Generalnego, a ponadto – kazał szefowi Pentagonu spuścić z wodą szefa sztabu sił lądowych amerykańskiej armii, generała Randy’ego A. George’a i to „ze skutkiem natychmiastowym”.

Czy zwłaszcza ta ostania decyzja nie oznacza początku wyrzucania z rządowej pirogi kolejnych „murzyńskich chłopców” , by dzięki temu kompetencja, niewinność i dobra wola prezydenta Trumpa i jego ministra wojny zabłysła na podobieństwo supernowej? Jak tam było, tak tam było – ale zaczyna to przypominać próby niszczące w przemyśle samochodowym. Do czego jednak doprowadzą one w dziedzinie polityki, a zwłaszcza wojny, którą kierowanie mogą odtąd przejąć albo potakiewicze, albo nawet – głupi cywile? Ładny interes!

Jeszcze lepszym przykładem zastosowania metody prób niszczących, był List Pasterski Episkopatu Polski do Bogu ducha winnych parafian, których Eminencje i Ekscelencje poinformowały, że Kościół przez ostatnie „półtora tysiąca lat” mylił się gruntownie w kwestii żydowskiej i dopiero teraz – za sprawą Jego Eminencji Grzegorza kardynała Rysia, spenetrował prawdę, że Żydowie mają własną, szybką ścieżkę zbawienia, całkiem niezależną od Jezusa Chrystusa, który w tej sytuacji albo nie wiadomo, po co się narodził, albo – ostatecznie – że Niebo powierzyło Mu zbawiać wyłącznie głupich gojów.

Nie da się ukryć, że dla Bogu ducha winnych parafian, którzy dotąd myśleli, że Kościół przekazuje im prawdę, całą prawdę i tylko prawdę, List stanowi rodzaj poważnej próby niszczącej – bo skoro Kościół w jednej sprawie tak długo się mylił, to któż może zaręczyć, że w innych sprawach – już na pewno nie? Wreszcie – skoro mylił się w przeszłości i to tak długo, to któż może zaręczyć, że nie myli się teraz?

W tej rozterce skontaktowałem się z zaprzyjaźnionym, pracującym za granicą, polskim księdzem, który zapewnił mnie, że gdzie indziej, to znaczy – poza Polską – nikomu nie przyszło do głowy głoszenie takich rewolucyjnych teorii. W tej sytuacji nie ma rady, jak dać upust podejrzeniom, że Jego Eminencja Grzegorz kardynał Ryś z zagadkowych przyczyn cierpi na ostrą postać żydofilii, która skłania go do wygłaszania takich teologicznych teorii, niczym Kukuńka do formułowania „koncepcji”.

Coś może być na rzeczy, bo podczas liturgii Wielkiego Piątku w Kalwarii Zebrzydowskiej, Jego Eminencja skrytykował Poncjusza Piłata, że godząc się na obleczenie Pana Jezusa w purpurę i nałożenie Mu cierniowej korony, dał wyraz pragnieniu, by w ten sposób dokuczyć Żydom. Dotychczas kaznodzieje współczuli raczej Panu Jezusowi, a tymczasem okazało się, że najbardziej godni współczucia są Żydowie, a zwłaszcza – faryzeusze, których Piłat tak pogrążył.

Nasze przypuszczenia co do tej rewolucyjnej teorii pośrednio potwierdza deklaracja władz KUL. Popierają one jego Eminencję w całej rozciągłości – ale charakterystyczne jest, że chwalą go nie za przywiązanie do Prawdy, tylko – za zaangażowanie w sprawę „dialogu”. Najwyraźniej w dzisiejszych czasach ów „dialog” – cokolwiek by to było – staje się ważniejszy od Prawdy, a taka sytuacja niewątpliwie stanowi dla parafian rodzaj ciężkiej próby niszczącej tym bardziej, że Eminencje i Ekscelencje zachęcają ich, by 13 kwietnia udali się gremialnie do najbliższej synagogi. Nie jest jednak jasne, czy Eminencje i Ekscelencje też tam pójdą w ceremonialnej procesji, czy tylko, gwoli podlizania się Żydom – poślą tam Bogu ducha winnych parafian, nie wiedząc nawet, czy rabini ich tam wpuszczą?

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).

Kto jeszcze ufa USA?

Kto jeszcze ufa USA?

Autor artykułu Marek Wójcik 11. kwietnia 2026 world-scam/to-jeszcze-ufa-usa

Panie Trump, wiarygodność to nie produkt PR. Nie można jej sobie przypisać ani wymusić. Można ją tylko roztrwonić. I właśnie to dzieje się w USA. Kłamstwo nie zostało powtórzone raz, nie dwa, ale wielokrotnie, w ten sam sposób, z różną treścią w Wietnamie, Iraku I, Iraku II, a teraz w Iranie. I każdy, kto wciąż powtarza tę samą zmyśloną historię, nie powinien być zaskoczony, gdy w końcu nikt już w nią nie uwierzy.

A ja myślałem, że pan jest prezydentem pokoju, panie Trump. Wybaczcie moją naiwność.

==================

Tymi słowami zwraca się do prezydenta USA Uwe Froschauer – niemiecki specjalista od psychologii ekonomicznej – w opublikowanym w środę artykule: Kto jeszcze uwierzy w to, co pan lub USA mówi, panie Trump? Źródło.

Nie muszę chyba nikogo przekonywać, że wypowiedzi Donalda Trumpa są znacznie poniżej poziomu przekupki na targu – nie ubliżając tej jak najbardziej godnej szacunku grupie społecznej. Jeżeli on naprawdę wierzy w to, co mówi, to trzeba jednak przyznać rację tym, którzy chcą go odwołać na podstawie 25. poprawki do konstytucji (sekcja 4) ze stanowiska prezydenta Stanów Zjednoczonych. Nawet zaprzedani izraelskiemu AIPAC kongresmeni, nie chcieliby, żeby ich kraj nazywano Stany Zjednoczonej Głupoty.

Król Donald Trump, ostatni.

Nie będę tu cytował jego idiotycznych konfabulacji, wystarczy, że mainstream się tym skrzętnie zajmuje. W końcu Trump nigdy nie był ich faworytem. Mój blog przedstawia głównie te fakty, które media chcą przed nami ukryć. Na przykład oświadczenie Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Iranu także ogłoszone w środę. Źródło. Nie, nie znam języka farsi używanego w Iranie. Nie potrafię nawet przeczytać tego tekstu. Używam po prostu narzędzi opartych na wyjątkowo sztucznej inteligencji.

Zwycięstwo!
Źródło.

Wszystkie strony konfliktu ogłosiły porażające przeciwnika zwycięstwo. Podobnie jak na Ukrainie, gdzie Kijów jest o krok od przejęcia władzy na Kremlu. Tak samo tutaj. Wielkie zwycięstwo Trumpa. Iran ugiął się i otworzył Cieśninę Ormuz, która została zamknięta z powodu działań wojennych koalicji Epsteina. Czyli napraw szkody, które sam spowodowałeś, a poddani będą przed tobą chylić czoła. Królu Ameryki, jesteś Wielki! Jak wielki? To się okaże w listopadzie po ogłoszeniu wyników wyborów połówkowych.

Bardzo przyda się Trumpowi manipulacja wyborcza z roku 2020. Tym razem nikt nie musi ponosić tak wielkiego ryzyka – to społeczeństwo samo oceni, komu warto oddać głos. Sytuacja polityczna w USA jest bardzo podobna do tej w wielu krajach Europy. Żadna z większych partii nie zamierza po wygranych wyborach spełniać obietnic. Przynajmniej nie tych oświadczonych publicznie. Zakupione przez AIPAC wsparcie to już zupełnie inna kwestia. Podobnie wpływy Deep State, pozostaną nienaruszone, niezależnie od wyników wyborów.

Wiesz, jestem naprawdę świetny. Powstrzymałem wiele wojen. Powstrzymałem zniszczenie Iranu; dziewiąta wojna została powstrzymana. Biden nie był taki. Lubię Iran, a oni lubią mnie. Kocham ich, a oni kochają mnie. Wszystko idzie dobrze. Iran jest bardzo miły, kiedy mnie słucha.

On jest rzeczywiście świetny: powstrzymał wojnę, którą sam wywołał. Więcej takich polityków, a zabraknie na świecie krajów, które można bezkarnie bombardować.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

W najweselszym baraku

Stanisław Michalkiewicz: W najweselszym baraku michalkiewicz

   Nawet za pierwszej komuny Polska była nazywana “najweselszym barakiem w całym obozie” – bo za komuny polska stanowiła część wspólnoty socjalistycznej, ze Związkiem Radzieckim na czele, nie bez powodu nazywanej “naszym obozem”. Przyczyna leżała w pewnej właściwości naszego narodu w postaci safandulstwa, elegancko zwanego indyferentyzmem.

To safandulstwo sprawiało, że w Polsce nawet większość partyjnych w żadne komunizmy nie wierzyła, a wypracowania Karola Marksa znali przede wszystkim księża – naturalnie nie wszyscy, ale ci, którzy z tak zwanymi “marksistami”, to znaczy – partyjnymi mełamedami – polemizowali.

Na przykład Bolesław Drobner dyskutował kiedyś o Marksie z ks. Janem Piwowarczykiem.

Drobner zarzucił swemu partnerowi, że posługuje się wymyślonym cytatem, którego Marks nie napisał. – Bo pan zna tylko lipskie wydanie, a cytat pochodzi z wydania wcześniejszego – wyjaśnił dobrotliwie ks. Piwowarczyk. Generalnie jednak większość Marksem się nie przejmowała, uważając – podobnie jak w czasach saskich – że ważniejsze jest, by wypić i zakąsić.

   To zresztą może się dla nas wszystkich źle skończyć, zwłaszcza po Liście Pasterskim Episkopatu Polski, zainspirowanym podobno przez Jego Eminencję Grzegorza kardynała Rysia. Poza licznymi herezjami i głupstwami, w jakie ten list obfituje, było tam wezwanie, by 13 kwietnia wszyscy parafianie udali się do najbliższej synagogi. Ciekawe, kto na to wezwanie odpowie, czy to zostało uzgodnione z rabinami, którzy będą sprzedawali głupim gojom bilety wstępu, no i czy synagogi wypełnią się tego dnia tłumami?

Ale jest w tym racjonalne jądro. Oto vaginet obywatela Tuska Donalda, niewątpliwie i jak zwykle inspirowany z zagranicy, pod koniec ubiegłego roku przyjął uchwałę o zwalczaniu antysemityzmu i wspieraniu życia żydowskiego w naszym i tak już przecież wystarczająco nieszczęśliwym kraju. Jak można się domyślić, vaginet będzie podejmował rozmaite przedsięwzięcia i działania, ale na odcinku – nazwijmy to – doczesnym.

Na przykład za każdą wypowiedź uznaną za “antysemicką”, czy to przez Judenrat “Gazety Wyborczej”, czy  „Ośrodek Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych”, czy formację “Nigdy Więcej” pana Rafała Pankowskiego, co to na tropieniu antysemitników zbudował swoją życiową karierę, obywatel Żurek Waldemar, czy w jego imieniu obywatel Korneluk Dariusz, co to myśli, iż jest prokuratorem krajowym, będą antysemitnika za pośrednictwem nienawistnych sądów pakowali do więzienia.

Chyba nikt nie ma bowiem wątpliwości, że zdecydowana większość nienawistnych sędziów w podskokach podejmie się tego zadania, podobnie jak to było w latach stalinowskich? Ale odcinek, nazwijmy go – doczesny – jest tylko częścią rzeczywistości, więc żeby system został domknięty całościowo, potrzebna była interwencja na odcinku eschatologicznym. Tę lukę wypełnił właśnie wspomniany “List Pasterski”, wobec czego nie ma potrzeby roztrząsania go pod kątem teologicznym, czy w ogóle – racjonalnym – bo nie o to tutaj chodzi.

Chodzi bowiem o to, by niezależnie od oddziaływania na odcinku świeckim, oddziaływać na psychikę obywateli również na odcinku eschatologicznym.  Osiągnięciu takiego  efektu służą opowieści, jak to Żydowie nadal są oczkiem w głowie Stwórcy Wszechświata, jak to mają własną, szybką ścieżkę zbawienia, a w Królestwie Niebieskim – co logicznie wynika ze wspomnianej “szybkiej ścieżki – mają luksusowo urządzone getto, do którego głupie goje nie będą miały wstępu i tak dalej.

W związku z czym antisemitismus jest straszliwą myślozbrodnią, rodzajem grzechu śmiertelnego, który nie będzie odpuszczony ani na tym świecie. O to zadba vaginet obywatela Tuska Donalda – a na tamtym – zadbają o to delegaci Stwórcy Wszechświata na Polskę.

No dobrze – ale po co właściwie system musi być tak szczelnie domknięty? A po to, by – kiedy już Żydowie, na podstawie amerykańskiej  ustawy nr 447 przystąpią do realizowania tak zwanych “roszczeń”, odnoszących się do “własności bezdziedzicznej”-  nie podniósł się żaden głos protestu ze strony głupich tubylczych gojów. Czyż nie dlatego Jego Eminencję Grzegorza kardynała Rysia, co to uwija się wedle wytresowania mniej wartościowego narodu tubylczego w poczuciu właściwej hierarchii, wsparł rabin  Abraham Skórka? Żeby tylko ta skórka opłaciła się Eminencji za wyprawkę.

   No dobrze – ale co w tym wszystkim ma być wesołego? Ano – zgodnie z przewidywaniami poety, którego z pewnością musiały wspierać proroctwa – a który pisze, że “Gdy już znajdziesz się za drutem, opuści troska cię i smutek i radość w sercu twym zagości, żeś do Królestwa wszedł Wolności.” Jak bowiem skądinąd wiadomo, wolność występuje w dwu odmianach, w postaci tzw. wolności zwyczajnej i Wolności Prawdziwej.

Jak zauważył Sławomir Mrożek, Wolność Prawdziwa  jest tam, gdzie nie ma wolności zwyczajnej. Wszystko zatem – jak powiadają gitowcy – “gra i koliduje”, bo jeśli będziemy w rezultacie tych wszystkich przedsięwzięć skazani na zażywanie Prawdziwej Wolności – to czegóż chcieć więcej?

   A jakby tego było mało, to właśnie – jak to w najweselszym baraku w naszym obozie – znakomite przedstawienie przygotowali kandydaci na sędziów Trybunału Konstytucyjnego. Wobec sprowadzonego na miejsce notariusza oraz wobec obywatela Czarzastego Włodzimierza i jego zastępców, złożyli “ślubowanie”, które mieli złożyć “wobec prezydenta” ale pan prezydent Nawrocki nie wystosował dla nich zaproszenia. Ciekawe, że w przedstawieniu wzięła udział też dwójka kandydatów na sędziów TK, od których pan prezydent ślubowanie odebrał.

Najwyraźniej musieli uznać, że pierwsze ślubowanie im się nie przyjęło, podobnie, jak  literatowi Andrzejowi Szczypiorskiemu nie przyjął się pierwszy chrzest, jakiemu poddał się w 1982 czy 1983 roku na fali ówczesnej dewocji – i trzeba było ceremonię powtarzać. Dla utytułowanych krętaczy taka sytuacja to prawdziwy dar Niebios.  Stwarza ona bowiem wyjątkową okazję  dla ambicjonerów, którzy pragnęliby ozdobić łysiny wawrzynami naukowymi. Oczyma duszy już widzę, jak  – niczym grzyby po deszczu – mnożą się na uniwersystetach rozprawy doktorskie i habilitacyjne.

W jednych autorzy będą rozkładali na czynniki pierwsze słowo “wobec” – dowodząc ponad wszelką wątpliwość, że “wobec” nie oznacza “ w obecności”, tylko  coś zupełnie innego – a z kolei inni, będą dowodzili czegoś wręcz odwrotnego – ale zarówno jedni, jak i drudzy porobią naukowe kariery, zasypując biblioteki nowymi stosami makulatury.  Czyż to nie jest radosna wiadomość, że nastąpi u nas taki gwałtowny wysyp karier naukowych?

   Co innego – na Węgrzech. Tam w najbliższych dniach szykowane są wybory, które na podstawie rozkazu Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje, ma wygrać przeciwnik Wiktora Orbana, Peter Magyar. W związku z tym Wiktor Orban oskarżony został o straszliwe myślozbrodnie, wśród których na plan pierwszy wybijają się przyjazne stosunki z Putinem.

Tymczasem wiadomo, że rozkaz jest inny; przyjazne stosunki, a nawet stosunki podległe, to można, a nawet trzeba uprawiać z Wołodymirem Zełeńskim, podczas gdy Putina mamy “nienawidzić”. Skądinąd co prawda wiadomo, że nienawiść powinna być znienawidzona, ale – jak wspomniałem – z powodu naszego safandulstwa nic u nas nie dzieje się naprawdę – chyba, że zaplanują to Żydowie.

Rosną kadry autorytetów

Rosną kadry autorytetów

Stanisław Michalkiewicz 11 kwietnia 2026 michalkiewicz

Wprawdzie przyzwyczailiśmy się do tego, że prezydent Trump zmienia zdanie czasem z dnia na dzień, a bywa, że i kilka razy dziennie – ale przyzwyczajenie – przyzwyczajeniem, a tymczasem upływ czasu ma charakter obiektywny, to znaczy – niezależny od nastrojów prezydenta Trumpa. Jeśli już brać pod uwagę uzależnienie upływu czasu od nastroju, to bardziej liczy się nastrój premiera rządu jedności narodowej bezcennego Izraela, Beniamina Netanjahu.

Nawiasem mówiąc, funkcjonariusze Propaganda Abteilung z uporem maniaków nazywają izraelskiego premiera „Biniaminem”, chociaż w języku polskim z powodzeniem funkcjonuje imię „Beniamin” – na pamiątkę najmłodszego z synów patriarchy Jakuba, co to napłodził ich co niemiara, a wśród nich – również spryciulę Józefa – co to w charakterze pierwszego ministra faraona, ograbił Egipcjan i po raz pierwszy w historii świata, wprowadził w tym kraju sowchozy. Podobnie funkcjonariusze Propaganda Abteilung z uporem maniaków piszą „w Ukrainie”, podczas gdy dotychczas, to znaczy – zanim naszą Duszeńką i panem naszego mniej wartościowego narodu tubylczego, który – jak zostało to zatwierdzone – ma być „sługą narodu ukraińskiego” – został znakomicie ukorzeniony Wołodymir Zełeński – pisało się „na Ukrainie”, podobnie jak pisze się „na Węgrzech”, czy „na Białorusi”.

Najwyraźniej Sanhedryn musiał wysłać do funkcjonariuszy Propaganda Abteilung specjalny okólnik, bo wykluczam tu jakąś samowolkę. Wszyscy oni bowiem, z funkcjonariuszami w służbie Judenratu włącznie – poddani są surowej dyscyplinie, więc nic dziwnego, że chodzą, jak w zegarku – i na rozkaz posłusznie ćwierkają: „Biniamin” i „w Ukrainie”.

Ale mniejsza już o funkcjonariuszy, którzy ostatnio upomnieli się o swoje prawa, kiedy to pan prezydent Nawrocki jednego z nich obsztorcował, zresztą bardzo delikatnie. Takie rzeczy zdarzały się i wcześniej. Pamiętam, jak Oriana Fallaci molestowała etiopskiego cesarza Hajle Selasje, dlaczego nie modernizuje on Etiopii, kiedy na świecie dzieje się tyle nowego. Cesarz początkowo puszczał te molestowania mimo uszu, ale wreszcie, zdenerwowany, powiedział do Oriany Fallaci: „proszę pani, na świecie nigdy nie dzieje się nic nowego”.

I słuszna jego racja, bo chociaż wkrótce potem został obalony przez komunistycznego pułkownika Mengistu Hajle Mariama, a wraz z nim upadło i cesarstwo, to cóż w tym osobliwego, a zwłaszcza – nowego? Przecież takie rzeczy zdarzały się nagminnie, żeby wspomnieć o upadku Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego w roku 476, czy upadku Bizancjum w roku 1453. Znowu w naszych czasach upadł Związek Radziecki, a jeśli ultimatum – bo cały czas do tego zmierzam – prezydenta Trumpa, upływające w Poniedziałek Wielkanocny – nie zostanie przedłużone, to tylko patrzeć jak upadnie złowrogi Iran. Chyba, że nie upadnie, jak to ma w zwyczaju.

Jestem pewien, że takie myśli z szybkością płomienia muszą przelatywać też przez głowę prezydenta Donalda Trumpa, który reaguje na nie coraz to nowymi „koncepcjami”, niczym nasz Kukuniek. Ostatnio zwierzył się, że chciałby się już z tej całej wojny wymiksować, ale cóż on ma tu do gadania w sytuacji, gdy Beniamin Netanjahu właśnie oświadczył, że bezcenny Izrael zrealizował dopiero połowę swoich celów wojennych? W podobnej sytuacji znalazł się podczas kryzysu karaibskiego Fidel Castro. On też chciał się wymiksować, ale sowiecki przywódca Chruszczow, który zainstalował na Kubie rakiety z głowicami jądrowymi, natychmiast przywrócił mu poczucie rzeczywistości mówiąc: „nie nada Fiedia”. Więc i prezydent Trump, podobnie jak Fidel Castro, podobnie zresztą, jak my wszyscy, jest w cęgach reżymu, który nie zna zmiłowania.

Właśnie Kneset uchwalił ustawę przywracającą karę śmierci, ale tylko wobec Palestyńczyków, którym nie będzie przysługiwała żadna apelacja. Ciekawe, czy te procesy będą prowadzili sędziowie tubylczy, czy też obywatel Żurek wydeleguje do Izraela naszych nienawistnych sędziów, którzy – jak wiadomo – zdolni są do wszystkiego? To by może trochę rozładowało napięcie wokół wymiaru sprawiedliwości w naszym bantustanie, a gdyby jeszcze wysłać tam obywatela Korneluka Dariusza, co to myśli, że jest prokuratorem krajowym, to dopiero byłoby wesoło! Już by się tam żaden Palestyńczyk nie nudził – a to jest już coś w sytuacji, kiedy nawet prezydent Donald Trump zdradza objawy znużenia wojną ze złowrogim Iranem i jestem pewien że chętnie przerzuciłby się na Kubę, a w ostateczności – nawet na Grenlandię, która ma tę zaletę, że można by na liczne wyspy na Oceanie Lodowatym przesiedlić Palestyńczyków ze Strefy Gazy, Zachodniego Brzegu, czy Libanu i zostawić ich tam samopas, gwoli naturalnego recyklingu – co zostało przećwiczone w ramach programu pilotażowego podczas kolektywizacji w Rosji. Jak pamiętamy, pewien kontyngent chłopów został przewieziony na Wyspę Zajęczą na Oceanie Lodowatym i tam zostawiony bez niczego. Po roku komisja nie zastała już tam nikogo żywego, a tylko kości, starannie oczyszczone przez morskie ptactwo. I właśnie w tym kierunku winny iść poszukiwania ostatecznego rozwiązania kwestii palestyńskiej, nad którą łamią sobie głowę nie tylko rosnące rzesze ocalałych z holokaustu, ale i kraje miłujące pokój.

Więc kiedy tak przestępujemy z nogi na nogę w oczekiwaniu, czy świat przetrwa do końca 2026 roku, czy też bezcenny Izrael do spółki ze Stanami Zjednoczonymi, w ramach walki o pokój i demokrację, doprowadzi do podpalenia planety i Apokalipsy, pocieszmy się dobrymi wiadomościami. Oto tylko patrzeć, jak pan Adam Borowski powędruje na pół roku do kryminału za odmowę przeproszenia Wielce Czcigodnego Giertycha Romana. Tak rozkazał nienawistny sąd w Warszawie. To nie byłaby specjalnie dobra wiadomość, chociaż na przykładzie pana Borowskiego widać, że co się odwlecze, to nie uciecze, więc surowa ręka sprawiedliwości ludowej, po latach, bo po latach – ale przecież go dosięgła.

Pozytywne w tym wszystkim jest co innego. Oto przynajmniej pod względem specjalnej ochrony sądowej Wielce Czcigodny Giertych Roman został zrównany z panią reżyserową Holland Agnieszką. Nakręciła ona knota pod tytułem „Zielona Granica”, który nie spodobał się znienawidzonemu Zbigniewowi Ziobrze do tego stopnia, że porównał go do jakichś propagandowych produkcji III Rzeszy. Toteż pani reżyserowa zaciągnęła go przed nienawistny sąd, który – powinność swej służby rozumiejąc – nakazał Zbigniewowi Ziobrze przeprosić panią reżyserową i zapłacić 50 tys złotych grzywny. No bo kto to widział, żeby komuś nie podobały się filmy pani reżyserowej, skoro zwierzchność dopuściła je do rozpowszechniania? Bo trzeba nam wiedzieć, że pani reżyserowa robi u nas, to znaczy – w naszym bantustanie – za autorytet moralny – i to jest przyczyną tej wzmożonej ochrony sądowej. Skoro jednak i w sprawie pana Borowskiego nienawistny sąd zachował się podobnie, to nieomylny to znak, że grono autorytetów moralnych powiększył Wielce Czcigodny Giertych Roman, chociaż – o ile mi wiadomo – ociąga się z poddaniem się drobnej, ale koniecznej, operacji chirurgicznej.

Stanisław Michalkiewicz

Wspomnienia z przeszłości. O zastępcach członka.

Wspomnienia z przeszłości.

Izabela Bordacka

Wiele lat temu spędzałam z rodzicami urlop w jakimś ośrodku wczasowym nad rzeką Świder. O ile pamiętam był to ośrodek Instytutu Łączności. W ośrodku przebywał również partyjny aparatczyk Wilhelm Billig z rodziną. Zajmowali osobną willę i nie pospolitowali się z naukowcami z instytutu. Nie jadali w stołówce należącej do ośrodka. Obsługiwały ich specjalne pokojówki w białych fartuszkach i czepeczkach, a dzieci Billiga nie uczestniczyły w zabawach i nie odzywały się ani słowem do innych dzieciaków. Po Billiga przyjeżdżała codziennie ogromna czarna limuzyna, była to chyba sowiecka Czajka. Tak komunistyczni aparatczycy realizowali w praktyce utopijne idee Rewolucji Francuskiej: liberté, égalité, fraternité czyli: wolność, równość i braterstwo.

Wilhelm Billig musiał być w partyjnej hierarchii raczej ważną figurą bo do 1968 roku był – jak podaje Wikipedia – zastępcą członka. Jak wszyscy komunistyczni partyjni aparatczycy musiał być niezwykle wszechstronny gdyż nieustannie zajmował najwyższe stanowiska w różnych resortach. Przez pewien czas był nawet Pełnomocnikiem Rządu do spraw Pokojowego Wykorzystania Energii Jądrowej. W Instytucie Fizyki nosił wysoko głowę i też nie odpowiadał na pozdrowienia naukowego planktonu, który to plankton bardzo krytycznie zresztą oceniał jego kwalifikacje. W tej sprawie opieram się wyłącznie na zdaniu kolegów, specjalistów.

Kilka lat później, bodajże w 1969 roku spotkałam w schronisku na Kalatówkach jakiegoś staruszka, który prosił żeby przeprowadzić go przez Czerwone Wierchy gdyż sam bał się wybrać na tak trudny – jego zdaniem – szlak. Nie bardzo miałam na to ochotę gdyż na Czerwonych Wierchach bywałam wielokrotnie ale raczej w wieku szkolnym i przedszkolnym. Turystyczny szlak prowadzący przez Krzesanicę, Małołączniak i Ciemniak to typowa „ceprostrada”, droga którą można bez trudu przepędzić krowy.

Nie mogłam jednak odmówić w górach opieki komuś kto wyraźnie jej potrzebował więc powędrowaliśmy razem. Ponieważ staruszek wydawał mi się znajomy zapytałam go o nazwisko. Przedstawił się , był to Billig. Nie poznałam go bo był skurczony jak przebity balon, z którego zeszło powietrze. Gdy już schodziliśmy do Doliny Kościeliskiej odważyłam się go zapytać kim naprawdę jest z zawodu. Powiedział, że filologiem klasycznym.
„Jakim tam filologiem?”- zaśmiewał się złośliwy kolega z Instytutu Fizyki Jądrowej w Świerku, któremu opowiedziałam o tym dziwnym spotkaniu. To przecież zwykły „krawiec mężczyźniany”.

Błyskotliwą karierę Billiga przerwała „wojna Chamów z Żydami” jak to trafnie nazwał w 1962 roku Witold Jedlicki, czyli wojna dwóch frakcji w PZPR, które przez całe lata, nie tylko w PRL lecz również w III RP walczyły i walczą o dominację i władzę w Polsce. Myślałam więc, że nazwisko Billiga utonęło w mroku dziejów. Jednak kilka dni temu wyrzucając do śmietnika zalegające piwnicę stare pisma znalazłam tekst pod tytułem : „Andrzej Frycz Modrzewski i bracia polscy – pierwsi polscy komuniści” podpisany Wilhelm Billig. A więc mówił prawdę. Był klasycznym filologiem, ale nie w sensie nauczyciela łaciny.

Był klasycznym filologiem komunistycznym podobnie jak wielki językoznawca Józef Stalin. Tekst Billiga okazał się nudny i sztampowy. Przedstawiał w nim Andrzeja Frycza Modrzewskiego jako obrońcę klas uciśnionych i bezlitosnego demaskatora szlacheckiego sobiepaństwa, a braci polskich jak jakąś komunistyczną jaczejkę. Bez skrupułów wyrzuciłam pismo do śmietnika, a właściwie do pojemnika na makulaturę.

Czego można było po tym tekście oczekiwać?. Billig to typowy przedstawiciel instalatorów stalinizmu w Polsce. Jak podaje Wikipedia Billig od 1929 do 1938 należał do KPP. Od 1941 do 1944 do WKP(b), od 1944 do 1948 do PPR od 1948 do PZPR. W Latach 1939 1940 był inspektorem w Rejonowym Wydziale Oświaty w Łunińcu, następnie dyrektorem szkoły w tym samym Łunińcu.

To moje rodzinne strony, ciekawe, że wielu politruków PRL zaczynało swoją karierę na polskim Polesiu. Potem pracował w redakcji „Sztandaru Wolności” w Mińsku oraz był kierownikiem radia Związku Patriotów Polskich w Moskwie. Został pierwszym powojennym szefem Polskiego Radia, prezesem Centralnego Urzędu Radiofonizacji Kraju,, podsekretarzem stanu w Ministerstwie Poczt i Telegrafów, następnie w Ministerstwie Łączności, oraz jak już pisałam, był pełnomocnikiem rządu do spraw wykorzystania energii jądrowej. Był typowym uczestnikiem karuzeli stanowisk charakterystycznej dla stosunków społecznych powojennej Polski. Karierę na Polesiu oprócz Billiga zaczynali również Blinowski i Jędrychowski. Startowali jako szeregowi agitatorzy. Potem trafiali pod skrzydła Związku Patriotów zdominowanego przez Wandę Wasilewską a potem stawali się w Polsce prominentami i ekspertami od wszystkiego. Jak się naprawdę nazywali i co przeszli w sowieckim raju trudno ustalić.
Billig stał się bardziej ludzki i mniej nadęty gdy stracił przywileje. Zgodnie z zasadą, że polityk dojrzewa gdy już spadnie. Zdarza się jednak inaczej. Znany wykładowca fizyki, autor podręczników szkolnych Bronisław Buras stojąc kiedyś przed drzwiami swego gabinetu i czytając kartkę z napisem „profesor doktor Bronisław Buras” powiedział. „ cztery słowa i cztery kłamstwa” . Nie wiem co miał na myśli. Jeżeli faktycznie jego oficjalny życiorys był tylko legendą świadczy to, że był człowiekiem samoświadomym, dużego formatu. On też zaczynał karierę w szkole na Polesiu i też padł ofiarą kampanii antysemickiej czyli wewnętrznych partyjnych porachunków, o które niesłusznie oskarża się teraz społeczeństwo polskie.

Stefan Jędrychowski, Wilhelm Billig. Kto dziś pamięta te nazwiska?. I czy warto przypominać tych wszystkich zastępców członka? Najnowsza historia Polski jest jak dziecięca układanka, z której zginęła połowa fragmentów więc nie sposób zobaczyć pełnego obrazu. Lecz trzeba sobie uświadomić, że duża część brakujących klocków pozostaje w rękach jeszcze żyjących świadków historii. I ich obowiązkiem właśnie wobec historii jest ujawnianie tego co wiedzą i pamiętają.

Zabawa oszalałych szatanów w Boga

Zabawa w Boga

Autor artykułu Marek Wójcik 10. kwietnia 2026 world-scam/zabawa-w-boga

„Złośliwy narcyzm to termin kliniczny, a nie obelga. Psycholog społeczny Erich Fromm ukuł to określenie w 1964 roku, opisując Adolfa Hitlera jako połączenie patologicznej manii wielkości, psychopatii, paranoi i osobowości antyspołecznej w jedną strukturę charakteru. Złośliwy narcyz nie jest jedynie próżny. Jest strukturalnie niezdolny do autentycznej empatii, konstytucjonalnie odporny na poczucie winy i kieruje się paranoicznym przekonaniem, że otaczają go wrogowie i muszą zostać zniszczeni. Już w 2017 roku psycholog John Garnter i wielu innych specjalistów ostrzegało przed złośliwym narcyzmem Trumpa.

Gdy władza nie zna granic, jedyną wewnętrzną kontrolą pozostaje sumienie. A psychopata nie ma sumienia.„

Powyższy tekst pochodzi z opublikowanego w Poniedziałek Wielkanocny artykułu na commondreams.org: Trump i Netanjahu: dwaj szaleńcy bawiący się w Boga. Źródło,

W pierwszym dniu rozejmu między USA a Iranem Izrael zrzuca 160 bomb na Bejrut, powodując setki zabitych i rannych Libańczyków. Mówi się o „masakrze cywilów”. Teheran ponownie blokuje cieśninę Ormuz.
Oto prawdziwy obraz planety Ziemia w tym momencie…

Było do przewidzenia, że syjonistyczne państwo zrobi wszystko, żeby nie doszło do pokoju. Nie ma dla nich dobrego rozwiązania ani planu wyjścia z tej wywołanej przez nich awantury. Netanjahu jest ateistą, ale jako politykowi nie przeszkadza mu, by grać rolę wyczekiwanego od tysięcy lat żydowskiego mesjasza.

W wyniku izraelskich nalotów na stolicę Libanu, Bejrut, zawalił się cały kompleks mieszkaniowy.

Przepowiednie o mesjaszu są fundamentem żydowskiej eschatologii, opierającym się na tekstach Starego Testamentu, w szczególności na księgach prorockich. W tradycji żydowskiej Mesjasz nie jest istotą boską, lecz człowiekiem pochodzącym z rodu króla Dawida, a dokładniej z linii jego syna Salomona. Jest przywódcą i królem, który wypełni konkretne zadania. Te zadania to: budowa trzeciej świątyni w Jerozolimie, sprowadzenie wszystkich Żydów z powrotem do Ziemi Izraela oraz powszechny pokój. Jak taki pokój w wydaniu Izraela wygląda, widzimy od początku powstania tego państwa w roku 1948.

Wielu z nas, łącznie ze mną czekało na Trumpa – no i się doczekaliśmy.

Trump ogłosił zamiar kandydowania na prezydenta Wenezueli. Według niego, po zakończeniu konfliktu z Iranem może udać się do Wenezueli i „szybko nauczyć się hiszpańskiego”. „To nie potrwa długo; biegle władam językami. I zamierzam kandydować na prezydenta” – zadeklarował Trump. Tak, Donald Trump opanował wiele języków takich, jak rosyjski, chiński i perski. Gorzej z językiem angielskim, w którym popełniał szereg błędów do czasu, zanim zaangażował panią do korekty jego wpisów na Thruth Social.

Dzienny cykl decyzyjny u Trumpa.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com