Po aferze z pupilkiem Rafała Trzaskowskiego Dawidem Kacprzykiem, ze Szpitala Południowego w Warszawie wychodzi kolejny makabryczny skandal, który obnaża patologie w publicznej służbie zdrowia pod rządami uśmiechniętej Koalicji Obywatelskiej.
Koordynator szpitalnego prosektorium Artur Habowski wykorzystywał swoje stanowisko do prowadzenia prywatnego biznesu pogrzebowego. Naciskał rodziny zmarłych na korzystanie z usług powiązanego z nim zakładu, często w sposób bardzo drastyczny. Ten obrzydliwy proceder, przypominający najgorsze czasy afery łowców skór, trwał bezkarnie pod okiem władz miasta i dyrekcji placówki.
Prywatny biznes pogrzebowy w szpitalnych podziemiach
Jak ustalili dziennikarze Zero.pl Piotr Barejka, Patryk Słowik i Jakub Styczyński,
koordynator prosektorium w Szpitalu Południowym Artur Habowski, wykorzystywał zajmowane stanowisko do promowania prywatnego biznesu pogrzebowego. Jako prezes spółki Pros-med, w której połowę udziałów posiada Dominika Jaskuła – dawna współwłaścicielka zakładu pogrzebowego Sacrum na Ursynowie – systematycznie kierował rodziny zmarłych do tego właśnie zakładu.
Według relacji rodzin przytaczanych przez Zero.pl, Habowski opowiadał osobiste historie o śmierci własnej matki, zapewniał o najniższych cenach i pełnej obsłudze. Gdy rodziny decydowały się na inną firmę pogrzebową, nastawienie diametralnie się zmieniało – utrudniano odbiór ciał, zmuszano do czekania po kilka godzin, a w skrajnych przypadkach pokazywano zwłoki, by zastraszyć.
Jak donosi Onet, jeden z przedstawicieli zakładu pogrzebowego opisał tak sytuację, w której odebrał ciało z prosektorium:
„Otwieramy worek — siki. Normalnie nasikał na zwłoki, zapakował i nam przekazał. Jak mi moi pracownicy o tym powiedzieli, zadzwoniłem do niego, a on do mnie: «wy robicie usługi, to sobie umyjcie». To jest skur…”
Pracownicy szpitala potwierdzają, że takie traktowanie rodzin i firm pogrzebowych było standardem w prosektorium.
Okazuje się, że afera w Szpitalu Południowym jest tak gruba, że największym śmieciem w szpitalu nie był Kacprzyk, tylko Habowski. Przypominam, że Habowski, szef prosektorium, który handlował zwłokami dalej tam pracuje a Trzaskowski zarządzający szpitalem dalej nie zrezygnował.
Według ustaleń Onetu, autorstwa Szymona Piegzy i Magdaleny Rigamonti, w prosektorium dochodziło do pobierania nieoficjalnych opłat za czynności związane ze zwłokami. Nieoficjalny cennik obejmował sto złotych za zgodę na wydanie ciała, od pięciuset złotych za przygotowanie i kosmetykę oraz tysiąc złotych i więcej za balsamację. Za polecenie konkretnego zakładu doliczano nawet półtora tysiąca złotych.
Jak podają media, w ciągu zaledwie dwóch miesięcy w zeszłym roku przez prosektorium przeszło ponad osiemdziesiąt ciał przygotowanych w ten sposób. Pieniądze trafiały poza oficjalny obieg, a zakłady pogrzebowe doliczały te koszty do rachunków rodzin. Dodatkowo Habowski organizował komercyjne szkolenia z balsamacji oraz wynajmował pomieszczenia prosektorium na sesje filmowe – wszystko z wykorzystaniem zasobów szpitala.
W Szpitalu Południowym w ostatnich latach dochodziło do nielegalnego handlu ciałami zmarłych. Dotarliśmy m. in. do rodzin nieżyjących pacjentów, a także lekarzy, pracowników prosektoriów oraz przedstawicieli zakładów pogrzebowych, którzy ujawniają kulisy tego skandalicznego procederu. Oto jak wyglądało królestwo koordynatora prosektorium Artura Habowskiego. Tekst
Zbezczeszczenie zmarłych i reakcja organów ścigania
Najbardziej szokujące są drastyczne zdjęcia rozczłonkowanych, poparzonych i postrzelonych ciał publikowane przez Habowskiego na Instagramie pod profilem balsamista, niektóre z hashtagiem prosektorium – jak ujawnił portal Zero.pl. Habowski nie tylko pokazywał ciała rodzinom, które odmawiały współpracy, ale też udostępniał je w internecie.
Firma Balsamista_eu słynie z przerażających zdjęć, ale czy wiedzieliście, że współpracuje też z uczelnią medyczną? Pan Artur Habowski asystował studentom podczas zajęć z patomorfologii! Edukacja i praktyka w jednym.
Prokuratura Okręgowa w Warszawie prowadzi śledztwo w sprawie podrobienia kart zgonu dwudziestu osób z użyciem pieczęci Habowskiego podczas jego urlopu oraz w sprawie zainstalowania podsłuchów w gabinecie prosektorium. Śledczy porównują mechanizm działania do afery łowców skór. Prawnicy podkreślają, że działania Habowskiego naruszały zakaz prowadzenia działalności pogrzebowej w placówkach medycznych oraz godność zmarłych i ich rodzin.
Państwowy Urząd Mediów (agencja cenzury): Dostosowanie wszystkich mediów prywatnych
W swoim nowym podcaście profesor Stefan Homburg skrupulatnie analizuje działania „państwowych organów medialnych”, utworzonych w 2020 roku, które oficjalnie deklarują „zaangażowanie na rzecz wolności słowa”, ale w rzeczywistości, kryjąc się za tym podejrzanym określeniem, aktywnie z nią walczą. Argumentuje, że są to państwowe organy cenzury, które próbują dostosować wszystkie media prywatne do systemu nadawania publicznego. Ilustruje ich metody aktualnymi przykładami, które pokazują kierunek, w jakim zmierzają sprawy w tym kraju. Jedno jest bowiem jasne: ci, którzy atakują podstawowe prawo do wolności słowa, chcą wyeliminować demokrację, a raczej to, co z niej pozostało. Poniżej prezentujemy transkrypcję tego skłaniającego do refleksji podcastu. (hl)
Koniec z wolnością słowa! – Ben Berndt jest cenzurowany!
Autorstwa prof. Stefana Homburga
Popularny podcaster Ben Berndt otrzymał list z pogróżkami od Krajowego Urzędu ds. Mediów Nadrenii Północnej-Westfalii. Domagają się od niego zmiany programu. W przeciwnym razie grozi mu kosztowne postępowanie administracyjne.
Czy to samo mogłoby się przydarzyć wam, panie i panowie? I co kryje się za tą cenzurą?
Otóż, w trakcie lockdownu w 2020 roku, niemieckie kraje związkowe zawarły nowy rodzaj traktatu medialnego. Obejmuje on ponad 100 stron i uzupełnia istniejący traktat o nadawaniu. Jego postanowienia obowiązują w całych Niemczech od 2020 roku, ponieważ wszystkie kraje związkowe podpisały traktat. Zgodnie z § 1, ma on zasadniczo zastosowanie do każdego, kto organizuje, oferuje, rozpowszechnia lub udostępnia media teleinformatyczne.
Choć nie jest to wyraźnie określone w umowie, władze stosują swoje zasady również do użytkowników prywatnych o dużym zasięgu. Ci, którzy publikują na Facebooku tylko okazjonalnie, podlegają cenzurze jedynie ze strony agencji informacyjnych, wymiaru sprawiedliwości i samej platformy, która działa jako tzw. pośrednik medialny.
Stajesz się celem ataków państwowego organu medialnego tylko wtedy, gdy masz większy zasięg, na przykład wielu obserwujących lub popularny kanał na YouTube. Było więc jasne, że Ben Berndt w końcu będzie nękany. W końcu jego pozbawione ideologii dyskusje przyciągają więcej uwagi niż większość programów w ARD i ZDF. Na przykład jego ostatnia rozmowa ze mną dotarła już do prawie miliona słuchaczy.
Nadawanie publiczne (ORP) formalnie podlega Międzystanowemu Traktatowi Medialnemu, ale nadrzędny charakter ma Międzystanowy Traktat o Nadawaniu. ORP cieszy się immunitetem przed fake newsami, ponieważ rzekomo podlega skutecznym kontrolom wewnętrznym – głównie ze strony polityków, którzy, oczywiście, czerpią korzyści z fałszywych wiadomości.
Przyjrzyjmy się konkretnemu przypadkowi. Urząd ds. Mediów Nadrenii Północnej-Westfalii to agencja podległa, której urzędnicy są mianowani i kontrolowani przez czarno-zielony rząd koalicyjny Nadrenii Północnej-Westfalii. Jak widać na zapowiedzi mojego programu, ci urzędnicy działają pod hasłem: „Zaangażowani w wolność słowa”.
To oczywiście nonsens i orwellowskie przekłamanie, bo do wolności słowa nie jest potrzebny żaden organ regulacyjny, potrzebna jest sama wolność.
Czego urzędnicy chcą od Bena Berndta? Co powiedział źle? Odpowiedź jest otrzeźwiająca: nie powiedział absolutnie nic złego. Zarzut jest raczej taki, że Ben Berndt nie interweniował, gdy gość powiedział coś, co rząd uważa za nieprawdziwe.
To oczywiście przekracza pewną granicę. Wyobraźmy sobie wywiad ze znanym klimatologiem, który odrzuca teorię antropogenicznej zmiany klimatu. Według państwowego organu nadzorującego media, Ben Berndt musiałby interweniować i zaprotestować w następujący sposób: „Chwileczkę, słyszałem w wiadomościach coś zupełnie innego. Antropogeniczna zmiana klimatu jest faktem i to właśnie dlatego płacimy miliardy dolarów w podatkach od emisji CO2, a Niemcy są deindustrializowane”.
Oczywiście zrujnowałoby to ideę serialu, która polega na słuchaniu gości zamiast mówienia do nich, i spowodowałoby, że kanał stałby się nieatrakcyjny.
Władze stanowe i ich komisja cenzury najwyraźniej chcą, aby rozmowy w kanałach prywatnych przebiegały według tego samego schematu, co talk-show i wywiady w ARD i ZDF: gdy tylko ktoś powie coś niezgodnego z linią rządu, jest przerywany lub upominany. A w każdym przypadku moderator natychmiast podaje politycznie poprawne wyjaśnienie.
Ludzie jednak nie chcą już oglądać tej kontrolowanej przez rząd farsy i coraz częściej wybierają niezależne oferty, w których liczy się obiektywizm, a nie oportunizm.
Stanowi to zagrożenie dla rządzących polityków. Obawiają się utraty kontroli nad narracją. Dlatego była przewodnicząca SPD Saskia Esken natychmiast wezwała do bojkotu kanału Bena Berndta, co oczywiście nie przyniosło skutku. Ten ruch również okazał się nieskuteczny.
W Dolnej Saksonii, kraju związkowym rządzonym przez koalicję czerwono-zieloną, od pewnego czasu toczy się podobna sprawa przeciwko dziennikarzowi z Brunszwiku, Alexandrowi Wallaschowi. Urząd ds. mediów żąda od niego usunięcia niektórych artykułów, przeprowadzenia nieproporcjonalnie dużej kontroli tysięcy starszych artykułów oraz uiszczenia czterocyfrowej opłaty administracyjnej. Sprawa sądowa jest w toku.*
Mając ćwierć miliona obserwujących na X i ponad 100 000 subskrybentów na YouTube, oczywiście znajduję się także na celowniku Krajowego Urzędu ds. Mediów Dolnej Saksonii i od dawna odłożyłem pieniądze na postępowanie prawne.
Do tej pory nie otrzymaliśmy żadnych skarg, a przyczyną może być:
Nie przeprowadzam wywiadów z gośćmi, którzy spontanicznie mówią coś, co urzędnicy mogą później poddać analizie.
Nie formułuję ich spontanicznie, ale do każdego spektaklu piszę scenariusz i
Cechą charakterystyczną mojego programu jest to, że wszystko udowadniam za pomocą linków internetowych.
To twardy orzech do zgryzienia. Jeśli zacytuję RKI (Instytut Roberta Kocha) ze zdaniem: „ Pożegnajmy narrację o odporności stadnej poprzez szczepienia”, to z pewnością będzie to sensacyjne i wysoce niebezpieczne dla wszystkich polityków, którzy wbrew swojemu rozsądkowi propagowali odporność stadną poprzez szczepienia. Ponieważ jednak cytat ten znajduje się w protokole RKI z 8 stycznia 2021 roku, osoby sprawujące władzę nie mogą jeszcze nic z tym zrobić.
Ben Berndt skontaktował się wczoraj (26 czerwca 2026 r.) z hamburskim prawnikiem Joachimem Steinhöfelem, aby wszcząć postępowanie prawne przeciwko temu nadużyciu władzy. Szczerze życzę im powodzenia, zwłaszcza że sprawa dotyczy czegoś znacznie większego: państwowej próby dostosowania wszystkich prywatnych mediów do standardów nadawania publicznego.
Trzynasty rozdział „Księgi Objawienia” zawiera uderzający opis mechanizmu, który ma dotknąć wszystkich ludzi, niezależnie od ich statusu społecznego, klasy czy wyznania, paraliżując ich zdolność do normalnego funkcjonowania i handlu. Współcześni badacze wskazują, że bezgotówkowe systemy transakcyjne, połączone z profilowaniem behawioralnym przez algorytmy Palantiru, stanowią techniczną realizację „znamienia Bestii”.
Świat stanął w obliczu bezprecedensowego zwrotu akcji, gdy niezależne grupy hakerskie dotarły do ściśle strzeżonych zapisów cyfrowych. Wyciek materiałów dokumentujących tajny dialog miliardera Petera Thiela z enigmatyczną organizacją End Times Society odsłonił strukturę, która zdaniem wielu badaczy stanowi kręgosłup „Nowego Porządku Świata” (NWO). To, co dotychczas traktowano jako zbiór odizolowanych „teorii spiskowych”, nagle zyskało materialny dowód pod postacią konkretnych planów globalnej transformacji cywilizacyjnej.
Przepowiednie o ukrytych elitach sterujących losami ludzkości przestają być domeną literackiej fikcji, stając się namacalną rzeczywistością, w której zakulisowe decyzje garstki potężnych ludzi zaczynają bezpośrednio kształtować globalną geopolitykę. W samym centrum tej cyfrowej sieci wpływów znajduje się Palantir – potężna platforma fuzji danych i wojskowej sztucznej inteligencji, której nazwa, zaczerpnięta z mitologii Tolkiena, oznacza „widzący kamień”.
W kontekście eschatologicznym technologia ta zaczyna przypominać biblijne proroctwa o wszechwidzącym oku, które monitoruje każdy krok człowieka na Ziemi. Narzędzie stworzone do integracji danych wywiadowczych, analizy zachowań masowych i zarządzania polem bitwy przestało być zwykłym oprogramowaniem korporacyjnym. Stało się ono autonomicznym systemem operacyjnym dla struktur globalnej władzy, który bez przerwy gromadzi, przetwarza i przekształca informacje w cyfrową broń wymierzoną w suwerenność jednostki.
Wokół tajnych spotkań Thiela narosła aura współczesnego „okultyzmu technologicznego”, w którym tradycyjne rytuały zostały zastąpione przez algorytmy i symulacje trzeciej wojny światowej. Analizy ujawnionych dokumentów sugerują, że End Times Society nie jest jedynie platformą wymiany myśli, lecz nowoczesnym klanem eschatologicznym, zrzeszającym technokratów zafascynowanych budowaniem kultów i inżynierią społeczną.
W tych hermetycznych pokojach wojennych, z dala od oczu opinii publicznej, ważą się losy traktatów nuklearnych, przepływów kapitałowych oraz strategicznych rezerw energetycznych planety. Tradycyjna polityka demokratyczna okazuje się w tej perspektywie jedynie teatrem cieni, maskującym realne centrum decyzyjne ukryte w krzemowych systemach. Zderzenie militarnego AI z apokaliptycznymi wizjami końca świata stanowi ostateczny etap przygotowań do nadejścia ery totalnej kontroli, określanej w literaturze proroczej jako „System Bestii”.
Prorocy i badacze Biblii od wieków ostrzegali przed systemem, który zjednoczy pod jednym przywództwem finanse, wojsko, technologię i politykę. Dzisiejsza fuzja algorytmów predykcyjnych z bazami danych systemów rządowych tworzy strukturę tak szczelną, że ucieczka poza jej ramy staje się matematycznie niemożliwa. Wszystko to dzieje się nie w wyniku nagłego kataklizmu, lecz poprzez systematyczne, pełzające wdrażanie systemów nadzoru pod pretekstem zapewnienia globalnego bezpieczeństwa.
Trzynasty rozdział „Księgi Objawienia” zawiera uderzający opis mechanizmu, który ma dotknąć wszystkich ludzi, niezależnie od ich statusu społecznego, klasy czy wyznania, paraliżując ich zdolność do normalnego funkcjonowania i handlu. Współcześni badacze wskazują, że bezgotówkowe systemy transakcyjne, połączone z profilowaniem behawioralnym przez algorytmy Palantiru, stanowią techniczną realizację „znamienia Bestii”.
Każda transakcja finansowa, każdy ruch w sieci i każda interakcja społeczna są analizowane pod kątem lojalności wobec systemu, co wprost prowadzi do urzeczywistnienia biblijnego scenariusza o absolutnym wykluczeniu osób niepodporządkowanych globalnej machinie. Rola sztucznej inteligencji w planowaniu konfliktów zbrojnych nabiera w tym kontekście wymiaru wręcz demonicznego, gdzie ludzkie życie zostaje sprowadzone do cyfrowych punktów w symulacjach pola walki.
Proroctwa o wielkiej wojnie ostatecznej, Armagedonie, w interpretacji End Times Society przestają być symbolem gniewu Bożego, a stają się z góry zaplanowanym przez AI procesem depopulacji i restartu cywilizacyjnego. Skomplikowane algorytmy decyzyjne, analizując zasoby energii jądrowej oraz potencjał militarny mocarstw, mogą w każdej chwili uruchomić sekwencję zdarzeń, która doprowadzi do globalnego konfliktu, realizując tym samym starożytne wizje o ogniu spadającym z nieba.
Ujawniony przez hakerów „Dialog” pokazuje również głęboką fascynację elit koncepcją transhumanizmu i poszukiwania technologicznej nieśmiertelności, co zbiega się z grzechem pychy i wieżami Babel opisywanymi w świętych księgach. Magnaci technologiczni, dysponując nieograniczonymi funduszami, próbują oszukać ludzką śmiertelność i stworzyć nową formę świadomości opartej na maszynach, co w kategoriach proroczych jest postrzegane jako ostateczna zniewaga wobec stwórcy.
W tym szalonym dążeniu do boskości, elity traktują resztę ludzkości jako biomasę i poligon doświadczalny dla swoich systemów kontroli, budując globalny kult oparty na strachu i technologicznej zależności. Wielu badaczy ukrytych struktur władzy zauważa, że mechanizm działania Palantiru opiera się na ciągłym generowaniu kryzysów, które następnie ta sama technologia ma rzekomo rozwiązywać.
Pandemie, kryzysy klimatyczne, załamania rynków finansowych czy lokalne wojny są precyzyjnie analizowane pod kątem ich wpływu na stabilność społeczną, co pozwala na stopniowe odbieranie wolności obywatelskich w zamian za iluzoryczny spokój. To klasyczna doktryna szoku, która w ujęciu apokaliptycznym stanowi przygotowanie gruntu pod nadejście jednego, globalnego przywódcy, mającego przynieść pokój i ocalenie dla pogrążonego w chaosie świata.
Szalone konsorcjum End Times Society, zdemaskowane przez hakerów, jawi się jako loża współczesnych architektów przeznaczenia, którzy bez żadnego mandatu społecznego decydują o kierunku ewolucji całego gatunku ludzkiego. Fakt, że tak potężne narzędzia nadzoru i fuzji danych znajdują się w rękach prywatnych korporacji powiązanych z agencjami wywiadowczymi, udowadnia istnienie głębokiego państwa (Deep State) na skalę globalną.
Każda demaskatorska informacja, która przedostaje się do opinii publicznej, jest natychmiast cenzurowana lub deprecjonowana jako niedorzeczna teoria spiskowa, co stanowi element mechanizmu obronnego tej potężnej, cyfrowej nadbudowy. Kurtyna została jednak zerwana i światło dzienne ujrzało to, co miało pozostać w wiecznym mroku tajnych serwerów i luksusowych rezydencji.
Stoimy obecnie na krawędzi wypełnienia się najmroczniejszych proroctw, gdzie technologia przestała służyć człowiekowi, a stała się narzędziem jego ostatecznego zniewolenia w ramach „Nowego Porządku Świata”. Świadomość istnienia tego mechanizmu i zrozumienie roli, jaką odgrywają w nim postacie takie jak Peter Thiel oraz platformy pokroju Palantiru, to pierwszy krok do oporu przeciwko cyfrowej apokalipsie, która na naszych oczach przestaje być przepowiednią, a staje się rzeczywistością.
„Taki artykuł musiał powstać, bo zło i barbaria zbliża się do naszego kraju. Wiem, że przeczyta go max kilka tysięcy osób. Ale nawet kilka tysięcy może chociaż trochę przewrócić światopogląd innych na właściwą stronę.”
==============================================
Przypomnijmy, że Prawo i Sprawiedliwość, amerykańsko-żydowska partia wewnętrzna działająca na terytorium Polski, w 2020 roku podpisała haniebną umowę ze Stanami Zjednoczonymi, dokładnie w 100. rocznicę wypchnięcia spod Warszawy innej barbarzyńskiej armii, która chciała nas podbić i zniewolić. Na mocy tej umowy Polska zrzeka się suwerenności na swoim terytorium, oddając ją obcemu mocarstwu. Projekt fundacji „Ad Arma” ustalił, że warunki polsko-amerykańskiej umowy są gorsze niż podobnych umów USA z krajami przez Stany Zjednoczone podbitymi.
Tam gdzie pojawia się wojsko Stanów Zjednoczonych, obok Izraela najbardziej barbarzyńskiego państwa na świecie, tam pojawiają się także eksperymenty na ludności cywilnej. Nie tylko testowanie chemikaliów czy też nowych rodzajów broni. Także brutalne tortury, gwałty i mordowanie cywilów w krajach sojuszniczych. W tym dzieci.
Krótko mówiąc: Oddaliśmy swój kraj obcym siłom bez jednego wystrzału.Ale nie to jest najgorsze.
Historia zna przykłady tego jak Stany Zjednoczone eksperymentowały na ludności cywilnej w krajach sojuszniczych. Od podawania ludziom narkotyków, aby przetestować ich działanie (Francja), przez przygotowywanie wojskowych puczów i wprowadzanie ustroju autorytarnego (Norwegia, Włochy, Turcja), podawanie ludziom chemikaliów a po przetestowaniu mordowaniu ich, w tym uchodźcom wojennym z naszej części Europy (Niemcy), aż po testowanie oddziaływania broni jądrowej i termojądrowej na nieświadomych tego ludziach (Wyspy Marshalla, Japonia), czy też broni chemicznej (Japonia, Wietnam Południowy). O salach tortur CIA w krajach sojuszniczych nie wspominając, gdyż tam prowadzono eksperymenty na ludności sprowadzanej z zewnątrz. Ale również ludności miejscowej, jak w Turcji.
W tym artykule zajmę się więc przykładami tego jak Stany Zjednoczone w krajach sojuszniczych NATO eksperymentowały na ludności cywilnej. Podam także przykłady krajów nie będących państwami NATO gdzie USA prowadziły nieludzkie eksperymenty na cywilach. Zajmę się także ochroną przez amerykańskie służby krajów, które pozyskiwały z Polski kobiety, wywoziły je w celach eksploatacji seksualnej po czym mordowały i pozbywały się ciał, traktując polskie kobiety jak łup, jak zwierzynę. Nie trzeba chyba wspominać, że robił to Izrael.
FRANCJA 1951
W 1951 roku w francuskiej miejscowości Pont-Saint-Esprit ludzie nagle zaczęli szaleć. Jedna osoba zaczęła uważać się za samolot, wyskoczyła z drugiego piętra co spowodowało jej śmierć. 11-letni chłopiec chciał udusić swoją matkę. Inne osoby miały ataki halucynacji i drgawki. Szybko ustalono że przyczyną jest chleb. W przebadanych rodzinach ci którzy jedli chleb zachorowali, ci którzy nie jedli nie zachorowali.
Śledztwo francuskie nie wykazało niczego nadzwyczajnego natomiast w brytyjskim periodyku naukowym opublikowano pracę, która stwierdziła, że powodem zatrucia i masowej paniki oraz problemów psychicznych ludności Pont-Saint-Esprit był grzyb sporysz. Pasożyt żyta.
W poranek wybuchu epidemii nad miasteczkiem leciał jednak samolot. Dwóch autorów prac o tych wydarzeniach Peter Janney oraz Hans Albarelli – ten drugi opierając się na dokumentach CIA – stwierdziło, że przyczyną zatrucia było rozpylenie nad miastem przez amerykański wywiad substancji narkotycznej, wytwarzanej ze sporyszu – LSD. Amerykańskie wojsko w przeszłości oraz przyszłości rozpylać będzie chemikalia nad dzielnicami cywilnymi, aby przetestować ich działanie. W tym także w Stanach Zjednoczonych, gdzie w wyniku tych barbarzyńskich działań ginąć będą ludzie. Między innymi w Kalifornii.
Dwie godziny przed południem do miejscowego lekarza wszedł rolnik, który machał rękoma jakby odganiał się od pszczół. Chwilę później wszedł kolejny mieszkaniec Pont-Saint-Esprit i także zachowywał się jak niezrównoważony psychicznie, notorycznie bełkocząc. Twierdząc, że w jego ciele pełzają węże. W następnych godzinach do tegoż medyka przychodzili kolejni dziwnie zachowujący się mieszkańcy francuskiego miasteczka. W sumie leczono tego dnia 75 osób, z których 22 trzeba było zamknąć w stodole z powodu braku miejsc w klinice. Część z nich trzeba było przywiązać do łóżek aby nie zrobili krzywdy sobie oraz innym. Niektórym zakładano kaftan bezpieczeństwa.
Jednak prawdziwy horror dotknął francuskie dzieci. Jedno z nich, jak już wspomniałem, chciało zabić własną matkę. Inne biegało po ulicy i krzyczało, że martwi ludzie wychodzą z grobów na cmentarzu i zamierzają wszystkich zjeść. Nastoletnia dziewczynka rozebrała się i wydawała z siebie głosy zwierząt gospodarskich. 5-letnie dziewczynka z kolei twierdziła, że tygrysy będą jeść ludzi. Bełkotała że krew spływa z sufitu.
Zwariowały także zwierzęta domowe. Niektóre padły.
Halucynacje dotknęły w sumie 250 osób. 4 z nich zmarły (niektóre źródła podają jednak 7 ofiar). Zaburzenia dotykały dzieci dużo szybciej niż osoby dorosłe. „Według zespołu Gabbi u dzieci zaburzenia rozwijały się szybciej niż u dorosłych” – napisał Albarelli.
Poważne problemy miały także kobiety w ciąży, które obficie krwawiły w wyniku zatrucia.
Dopiero pod koniec lat 1960. zaczęło się pojawiać w kontekście Pont-Saint-Esprit słowo LSD. John Fuller, dziennikarz śledczy, zaczął badać sprawę. W 1968 roku opublikował książkę, która podsumowywała epidemię z francuskiego miasteczka jako coś co zostało spowodowane czymś zbliżonym do LSD. W 1969 roku inny autor potwierdził ustalenia Fullera.
Fuller pominął jednak, że odkrywca LSD Hoffmann, był latem (do zatrucia doszło 15 sierpnia) 1951 roku w tym francuskim mieście. Latem 1951 roku we Francji byli także naukowcy z Fort Detrick, amerykańskiego laboratorium broni biologicznej. W tym Frank Olson, który zostanie zamordowany, najprawdopodobniej przez CIA, gdyż będzie już miał dość uczestniczenia w nieludzkich eksperymentach. Stephen Kinzer, autor pracy „Poisoner in chief” napisał: „Olson spędził dziesięć lat w Camp Detrick i znał większość, jeśli nie wszystkie, tajemnice Wydziału Operacji Specjalnych. Wielokrotnie bywał w Niemczech. […] Był jednym z kilku naukowców z Wydziału Operacji Specjalnych, którzy 16 sierpnia 1951 r. przebywali we Francji, kiedy cała francuska wioska Pont-St.-Esprit została w tajemniczy sposób ogarnięta masową histerią i gwałtownym majaczeniem, które dotknęły ponad dwustu mieszkańców i spowodowały siedem ofiar śmiertelnych”.
Hoffmann wiele lat później, pod koniec lat 1970., opisał wydarzenia z Francji jednak ani słowem nie wspomniał, że był tam tegoż lata.
Nie tylko amerykańscy badacze zasugerowali narkotyki jako przyczynę zniszczenia zdrowia mieszkańców Pont-Saint-Esprit. Także brytyjski lekarz Donald Johnson zasugerował środek odurzający.
Jednak prawdziwy przełom nastąpił pod koniec pierwszej dekady XXI wieku kiedy, po książce Hansa Albarellego, poważne media zainteresowały się operacją zatrucia francuskiej miejscowości.
Albarelli w swojej pracy opublikował dokument CIA zatytułowany „Re: Pont-Saint-Esprit and F.Olson Files. SO Span/France Operation file, inclusive Olson. Intel files. Hand carry to Belin – tell him to see to it that these are buried”, który to jakoby ma dowodzić, że CIA przeprowadziła eksperymenty na mieszkańcach Pont-Saint-Esprit za pomocą LSD. To znaczy wykazałby gdyby został w pełni odtajniony. Wzmocnił go przekaz dokumentu armii Stanów Zjednoczonych z 1949 roku, który jasno stwierdzał, że wojsko ma zacząć rozpylać narkotyki halucynogenne, właśnie owe LSD, „w terenie”. Jakby tego było mało Albarelli dotarł do dokumentu z 1954 roku który zawierał rozmowę agenta CIA z przedstawicielem firmy Sandoz. Była ona jedynym producentem LSD. Dokument ten cytuje pracownika firmy, który jasno daje do zrozumienia, że to nie chleb ani sporysz były źródłem zatrucia. Lecz LSD.
O ile media brytyjskie takie jak BBC wprost nie stwierdziły, że CIA była sprawcą, o tyle inne, także brytyjskie lecz również australijskie nie miały już wątpliwości, że amerykański wywiad był sprawcą wydarzeń z Francji z 1951 roku.
Brytyjski „The Telegraph” bez cienia wątpliwości stwierdził we wstępie swojego artykułu pt. „Francuski chleb z dodatkiem LSD w eksperymencie CIA” iż „trwająca 50 lat zagadka dotycząca »przeklętego chleba« z Pont-Saint-Esprit, który wywołał u mieszkańców halucynacje, została rozwiązana po tym, jak pewien pisarz odkrył, że Stany Zjednoczone dodały do chleba LSD w ramach eksperymentu”.
Najmocniejszym dowodem, o którym wspomina zarówno tekst „The Telegraph” jak i książka Albarellego, na której artykuł jest oparty, jest rozmowa autora z współpracownikami Franka Olsona, zamordowanego agenta CIA, który chciał zakończyć swój udział w nieludzkich eksperymentach, w której to rozmówcy Albarellego stwierdzają, że Pont-Saint-Esprit było miejscem eksperymentu Armii Stanów Zjednoczonych oraz Centralnej Agencji Wywiadu USA mającego na celu zbadanie wpływu narkotyków na możliwości manipulowania ludzką percepcją. Naukowcy ci, pracujący w laboratorium Fort Detrick, zakomunikowali, że zatruto lokalne produkty spożywcze, dodatkowo rozpylając LSD z samolotu.
Innym dowodem, który wzmacniał przekaz Albarellego był dokument Komisji Rockefellera z 1975 roku, który mówił o tym, że w celu eksperymentowania na obywatelach Francji zatrudniono do tego innych obywateli francuskich.
NORWEGIA 1952-1967
Norwegia była specyficznym miejscem amerykańskich eksperymentów wojskowych. Wojsko USA chciało w kraju tym kontrolować tajne jednostki pozostające w cieniu, aby za ich pomocą manipulować polityką państwa. Warunkiem członkostwa w NATO było posiadanie zasobów zdolnych do prowadzenia wojny niekonwencjonalnej. Norwegia sama więc, stając się członkiem sojuszu, zaprosiła do siebie tych, którzy będą chcieli decydować o losie obywateli tego kraju oraz samej Norwegii.
Przystąpienie do NATO wiązało się także ze stworzeniem list proskrypcyjnych osób przeznaczonych do aresztowania w „sytuacji nadzwyczajnej”. Wiemy z historii Niemiec Zachodnich iż takie osoby miały być eliminowane. Czyli mordowane.
Tworzenie tajnych jednostek stay-behind w Norwegii przypada na rok 1948. Jednak zgodnie z definicją z 1952 roku tajna armia miała podlegać Szefowi Sztabu norweskiej armii. A nie Stanom Zjednoczonym. Waszyngton jednak chciał to zmienić. Chciał przejąć kontrolę nad tajnymi grupami paramilitarnymi w Norwegii, aby manipulować tym krajem w swoim interesie. Nie byłoby to możliwe bez amerykańskiego wojska stacjonującego w tym kraju.
Wojska NATO pojawiły się w Norwegii, a jakże, w 1952 roku.
Tajna armia Norwegii ROC od przełomu lat 1940. i 1950. utrzymywała związki z CIA, w tym związki finansowe. Przypuszcza się że Amerykanie mieli listy członków tej struktury. Twórca tajnej armii, minister obrony Hague jasno stwierdził, że jej istnienie było bardziej w interesie USA i Wielkiej Brytanii niż Norwegii. Wszak po co komu wojsko, zinfiltrowane przez obce siły, które mogą nim manipulować i je wykorzystywać do swoich celów?
Pomimo, że w utworzenie, szkolenie i istnienie ROC zaangażowane były trzy siły: Londyn, Waszyngton i Oslo, 50% kosztów sprzętu nie wliczając w to sprzętu radiowego, oraz 100% kosztów szkolenia, pokrywała strona norweska. Norwegia sama sobie finansowała wojsko złożone ze swoich obywateli – żołnierzy i strażników granicznych – którzy mieli prowadzić działania wymierzone w zdrowie i życie obywateli Norwegii, oraz system polityczny kraju, w interesie Anglosasów.
Cóż, Polska sfinansuje miliardami dolarów amerykańską stałą bazę okupacyjną, aby wojsko USA mogło eksperymentować na polskich dzieciach nie tylko poprzez broń psychotroniczną rozmieszczoną przez Elona Muska i Pentagon na orbicie okołoziemskiej, lecz także dużo przyziemnymi (dosłownie) sposobami. A jak ktoś wykryje ten niecny proceder to sprawca ucieknie do eksterytorialnej bazy i wyleci następnie szybko do USA. I ślad po nim zaginie.
Tajna norweska armia pozostająca w cieniu była koordynowana w ramach NATO-wskiego departamentu działań specjalnych. We wspomnianym już 1952 roku Naczelne Dowództwo Sił NATO w Europie postanowiło zwołać spotkanie, którego celem miało być omówienie działań tajnych armii w Europie oraz stosunków ROC z NATO-wskimi strukturami je nadzorującymi. Norwegowie i Duńczycy ustalili, że ich armie będą aktywowane dopiero w trakcie okupacji. Amerykanom to się nie podobało.
Skandynawowie stwierdzili także, że będą kontrolowane przez siły krajowe. Miało się to odbywać poprzez wyłączny wgląd sił krajowych w akta członków armii. Amerykanom to się jeszcze bardziej nie podobało.
W tym samym 1952 roku NATO wydało dokument, który oddawał kontrolę nad armiami w „fazie aktywnej” Naczelnemu Dowództwu. Czyli Stanom Zjednoczonym i Wielkiej Brytanii.
Norwegowie nie mieli zamiaru oddawać swojej armii CIA. „To, że kierownictwo ruchu oporu miałoby podlegać amerykańskiemu generałowi i jego międzynarodowemu sztabowi, wywołałoby burzę polityczną w kraju, gdyby wyszło to na jaw przed okupacją” – pisał Daniele Ganser, autor „Tajnych armii NATO”, cytując memorandum norweskiego wywiadu.
Anglosasi uzyskali ostatecznie kontrolę nad norweskimi jednostkami. Kontrolowali więc najbardziej tajne z tajnych struktur siłowych w Norwegii. Dysponowali także danymi jej członków.
Amerykanie nie poprzestali na danych o ROC. Chcieli mieć dane Norwegów o pacyfistycznych i antyNATO-wskich poglądach. Po co im one były? Znając podobne działania w RFN zapewne po to, aby ich zamordować w odpowiednim momencie. Szpieg amerykański, który próbował okradać Norwegię z danych został w połowie lat 1950. aresztowany. Dane wykradzione przez szpiega Waszyngtonu lądowały w Kwaterze Głównej NATO w Paryżu.
W 1957 roku Norwegowie na forum CPC – organu sojuszu nadzorującego tajne armie – zaprotestowali przeciwko robieniu przez Waszyngton i Londyn „czarnych list” wysokich urzędników norweskich. Czyli po prostu list proskrypcyjnych, znanych z III Rzeszy Niemieckiej czy też Związku Sowieckiego. Skandynawowie zagrozili nawet opuszczeniem CPC – organu kontrolnego wojny niekonwencjonalnej. Groźba została oczywiście spełniona. Anglosasi byli w szoku. Jak Europejczycy mogą chcieć sami się rządzić, bez pomocy Waszyngtonu, Londynu czy też kwatery NATO w Paryżu?
W 1958 roku Norwegia jednak do CPC powróciła, w zamian za przeprosiny. I co gorsze, sami oddali następnie kontrolę nad uruchamianiem tajnej armii brytyjskiemu MI6. Sami zrzekli się suwerenności nad własnym krajem.
Prawdziwy skandal wybuchł jednak dopiero w 1967 roku kiedy to opublikowano dokument, który był w zasadzie NATO-wską doktryną Breżniewa., która to zostanie ogłoszona dopiero w 1968 roku przez sowieckiego genseka.
Dokument ten, należący do sojuszu, mówił o tym, że „w przypadku niepokojów wewnętrznych, które mogłyby poważnie wpłynąć na oddziały amerykańskie lub ich misję, takich jak powstanie wojskowe lub szeroki ruch oporu wewnętrznego przeciwko rządowi kraju przyjmującego, [armia amerykańska] musi zrobić wszystko, co w jej mocy, aby stłumić takie niepokoje, wykorzystując własne zasoby”.
Kto jednak miał decydować o tym co jest niepokojem wewnętrznym albo „szerokim ruchem oporu wewnętrznego”? Wachlarz do interpretacji był szeroki. Tak o to Stany Zjednoczone rościły sobie prawo do manipulowania norweską polityką i pacyfikowania norweskiego społeczeństwa. Tym kończy się obecność wojska Stanów Zjednoczonych na terytorium kraju sojuszniczego. Tym samym czym była wojskowa dominacja ZSRR nad krajami tzw. demokracji ludowej. Możliwością pacyfikacji kiedy narody te będą chciały rządzić się same i same sobie wybierać polityków.
Dokument ten, zatytułowany „Supplement Nr. 3 to the documents of the Civil Affairs Oplan Nr. 100–1”, podpisany przez amerykańskiego generała J. P. Mc. Connella, zastępcę dowódcy sił amerykańskich w Europie, tyczył się 10 europejskich krajów NATO, nie tylko Norwegii. A więc niemal wszystkich europejskich krajów NATO, z wyjątkiem tak słabych i mało istotnych na kontynencie jak Islandia.
„Jeśli te działania okażą się niewystarczające, lub w przypadku, gdy dany rząd zwróci się o pomoc, albo jeśli dowódca sił amerykańskich sam dojdzie do wniosku, że rząd nie jest w stanie stłumić takich niepokojów, wówczas oddziały amerykańskie mogą podjąć środki uznane za konieczne przez dowódcę amerykańskiego z własnej inicjatywy lub we współpracy z danym rządem” – czytamy dalej w dokumencie.
Tłumienie protestów ulicznych przez amerykańskie wojsko? Strzelanie do ludzi z karabinów maszynowych na ulicach Warszawy? Ktoś chętny? 60% Polaków tego chce?
A co sądzą o tym polscy politycy? Chcecie panowie, aby wojsko USA mogło obalić wasz rząd, bez względu na opcję polityczną, jeżeli akurat jego ideologia nie będzie zgadzać się z ideologią Waszyngtonu? Albo jeżeli nie będziecie chcieli wysłać polskich żołnierzy na śmierć na nienasze wojny za Izrael albo interes amerykańskiej zbrojeniówki u granic Rosji? Co na to pisowcy, zwolennicy „suwerennej Polski”? Takiej suwerenności chcecie? Chcecie aby reżim demokratyczny w USA mógł was obalić za pomocą amerykańskiego wojska?
A co na to rządowy obóz liberalny? Chcecie aby Polską rządziło wojsko Stanów Zjednoczonych a nie polski rząd? I aby wyprowadziło kiedyś na ulice swoje oddziały aby obalić wasz rząd bo kupujecie uzbrojenie w nieodpowiednim kraju, np. w znienawidzonej przez USA Hiszpanii.
Dlaczego jednak wspominam o tym dokumencie? Otóż dlatego bo powstał on w trakcie wojny w Wietnamie, kiedy Stany Zjednoczone kompromitowały się udziałem w niej na arenie międzynarodowej. Obecnie USA robią dokładnie to samo: kompromitują się udziałem w izraelskiej wojnie z Iranem. Właśnie w takim momencie aktywność wojska USA na świecie jest największa. Właśnie w takim momencie stanowi ono największe zagrożenie dla ludności krajów w których stacjonuje.
NIEMCY
Amerykanie przejęli w okresie tuż przed i tuż po drugiej wojnie światowej znaczne ilości niemieckich nazistowskich naukowców, którzy eksperymentowali na ludziach w obozach koncentracyjnych. Ci, wiedząc co może ich czekać w ZSRR, wybierali ucieczkę na Zachód. Stany Zjednoczone były bardzo zainteresowane ich wiedzą oraz zdolnościami.
W Niemczech CIA prowadziła eksperymenty na ludziach w ramach projektu „MKNAOMI”, tego samego w ramach którego zatruto francuskie Pont-Saint-Esprit. Frank Olson z tego projektu bywał zresztą w Niemczech lat 1950., zanim go zamordowano.
Miejscem gdzie CIA kontynuowała nazistowskie eksperymenty znane z obozu Oświęcim-Brzezinka, był Camp King, nazwany tak przez Aliantów w 1946 roku obóz dla jeńców wojennych z USA i Wielkiej Brytanii, znajdujący się w mieście Oberursel.
Były tam już cele więzienne oraz pokoje przesłuchań więc wystarczyło już tylko dostarczać narkotyki i inne chemikalia do eksperymentów.
W Camp King stacjonowali zwyrodnialcy z Kontrwywiadu Armii Stanów Zjednoczonych, znani jako „rough boys” (pol. „oprychy”), którzy specjalizowali się w maltretowaniu ludzi.
Ich ulubionymi zajęciami były ścieżki zdrowia, znane raczej z PRL-u. Mało kto jednak wie, że bicie kijami więźniów biegnących przez rząd ustawionych oprychów było także domeną „demokratycznego” świata Zachodu. Bardzo dobrze opisał te działania Stephen Kinzer, dziennikarz New York Timesa, autor pracy „Poisoner in Chief”.
Prócz ścieżek zdrowia, gdzie maltretowano ludzi kijami bejsbolowymi, w Camp King rough boys wstrzykiwali trucizny, narkotyki czy też zanurzali w lodowatej wodzie. Niczym mojego wujka, żołnierza AK i konspiracji antykomunistycznej, stalinowska Informacja Wojskowa w 1946 roku.
Heroina, metrazol, amfetamina, meskalina – tym faszerowano wschodnich Europejczyków w Camp King. Po wyeksploatowaniu więźnia po prostu go mordowano. „Jak ujął to jeden z oficerów CIA we Frankfurcie, »pozbycie się ciała nie stanowiłoby żadnego problemu«” – pisał Kinzer w swojej książce.
Bezkarność bandytom z wojska Stanów Zjednoczonych gwarantowało ulokowanie katowni CIC (Korpus Kontrwywiadu Armii USA) w Niemczech Zachodnich, gdzie sprawowali dyktatorską kontrolę nad procesami politycznymi i społecznymi. Znane jest już dobrze istnienie tajnych jednostek niemieckich, złożonych z byłych SS-manów, które miały mordować niemieckich polityków w odpowiednim do tego czasie. Nie tylko komunistów. Także socjaldemokratów. Oraz przywódców związków zawodowych czy dziennikarzy.
W Camp King realizowano także program Bluebird w ramach którego można było „testować dowolne środki odurzające lub techniki przymusu”.
Kilka mil od Camp King wojsko USA oraz CIA wynajęło inną nieruchomość, gdzie prowadzone będą eksperymenty na ludziach, nazywaną Willa Schuster. W tym na obywatelach krajów bloku wschodniego. Jak zauważa autor „Poisoner in Chief” oprócz komunistycznych agentów trafiały tam także osoby, które zwyczajnie w świecie miały pecha. To właśnie w Willi Schuster dochodziło do najbardziej brutalnych eksperymentów jakie kiedykolwiek rząd Stanów Zjednoczonych przeprowadzał na ludziach. W niemieckim filmie dokumentalnym willę tą nazwano domem tortur CIA.
A Camp King i Wilii Schuster pracowali nazistowscy zbrodniarze z okresu II wojny światowej. Najbardziej znanym z nich był generał Walter Schreiber, który w trakcie wojny prowadził eksperymenty w Oświęcimiu, Dachau i Ravensbruck. Polegały on m.in. na rozcinaniu ciała i badaniu rozwoju gangreny, zamrażaniu więźniów, wstrzykiwaniu im meskaliny oraz narkotyków. Jego eksperymenty kończyły się śmiercią. Był więc cenny dla amerykańskiego wojska i służb. Wszak uchodźcy ze wschodu Europy, na których testowano chemikalia po wojnie, określani byli przez CIA „zbędnymi”. Zbędny więc można go otruć, zabić a zwłoki spalić. Ciała ofiar oprychów z CIC spalano w piecach w których następnie wypiekano chleb. Ot jankeska perwersja.
A raczej jankesko-banderowska. Bo ukraińscy nacjonaliści brali udział wraz z Kontrwywiadem Armii USA w torturowaniu innych Ukraińców, których podejrzewano o komunizm. Ostatecznie tylko 1% zostało uznanych za komunistów. 99% ofiar było niewinnych. No ale byli ze wschodu więc byli zbędni. Więc można było ich spalić w piecu na chleb.
Dzisiaj też Ukraińcy są zbędni i wkrótce na dzikich polach powstanie „wzorowe” imigranckie państwo europejskie, z murzynami i azjatami ściągniętymi tam z całego świata. Czy jednak pozwolimy na to samo w Polsce?
Schreiber, zanim został przyjęty pod opiekę przez CIA i CIC, aby kontynuować swoją pracę z Oświęcimia czy Dachau, trafił do Berlina Wschodniego, aresztowany przez Sowietów. Uciekł jednak na zachód i wybrał torturowanie ludzi na rozkaz demokratycznego zachodu a nie jakichś komunistów.
Och, przepraszam. Schreiber w Berlinie Wschodnim miał się zająć nauką. Dopiero demokratyczny zachód zrobił z niego nowego doktora Mengele. Nowego-starego. Schreiber bardzo szybko zyskał uznanie w Camp King. Zakolegował się także z powiązanym z CIA Henrym Beecherem. Obaj wymieniali swoje doświadczenia.
Amerykańskie wojsko i służby torturowały ludzi w sojuszniczych Niemczech nie tylko w Camp King i pobliskiej Willi Schuster. Katownie CIA i CIC znajdowały się także w Mannheim, Berlinie, Monachium i na przedmieściach Stuttgartu.
Torturowania ludzi przez wojsko i wywiad USA nikt nie nadzorował. Mieli oni pełną swobodę działania. Nie obowiązywało tam żadne prawo. W ten sposób tworzono precedens którego kontynuacja była katownia CIA w Starych Kiejkutach.
JAPONIA
Podobna sieć katowni służb amerykańskich powstała w sojuszniczej Japonii. Działania w tym kraju również prowadzono w ramach projektu Bluebird. Ofiarami byli żołnierze Korei Północnej. Faszerowano ich truciznami i narkotykami, wprowadzano w stan hipnozy, poddawano elektrowstrząsom i wyniszczającemu upałowi. W tym przypadku ludzie CIA mieli ukrywać swoje działania przed resztą establishmentu bezpieczeństwa USA.
WŁOCHY 1965-1980
Włochy okresu zimnej wojny były prawdziwym laboratorium CIA, armii Stanów Zjednoczonych i włoskiego wywiadu wojskowego, gdzie w trakcie kilkunastu lat ołowiu, okresu terroru politycznego zapoczątkowanego przez tajne służby Włoch w 1965 roku, zginęło około 1500 obywateli Italii, kraju sojuszniczego.
Znaczna część z nich to osoby poniżej 25 roku życia. I co najważniejsze – cywile. Jeszcze przed 2022 rokiem na Wikipedii zamachy terrorystyczne z lat ołowiu określane były jako przeprowadzone lub inspirowane przez CIA. Dzisiaj wszystko wyczyszczono, aby nikt nie zorientował się czym są operacje fałszywej flagi CIA, NATO czy też zachodnioeuropejskich służb specjalnych. Pora więc trochę o tym wspomnieć.
W 1965 roku, dokładnie w roku utworzenia SIFAR – włoskiej agencji wywiadu wojskowego – w maju w Rzymie miała miejsce konferencja, która zapoczątkowała strategię napięcia – napuszczanie włoskich neofaszystów na komunistów oraz komunistów na neofaszystów aby ci siali chaos i anarchię a umiarkowany prawicowy rząd wobec ekstremizmu jawił się jako siła umiarkowana, która zapewni bezpieczeństwo, zbijając tym samym poparcie dla znienawidzonych przez Waszyngton komunistów oraz zwalczanych ale tolerowanych socjalistów. Socjaliści byli także przez CIA korumpowani.
Celem strategii napięcia była więc kompromitacja lewicy, aby zbić poparcie socjalistów i komunistów, oraz skrajnej prawicy, aby chadecy byli opcją do zaakceptowania dla niższych warstw społecznych, zwłaszcza robotników, którzy napływali z południa na północ i automatycznie stawali się elektoratem partii komunistycznej.
Konferencja z maja 1965 roku finansowana była oczywiście na zlecenie włoskiego wywiadu wojskowego. Włoski wywiad wojskowy nie był jednak lojalny wobec włoskich władz. Jak zauważył w książce „Służby specjalne” z 1984 roku Pietro Calderoni włoskie wojskowe służby tajne realizowały interesy sojuszu atlantyckiego. Czyli w zasadzie dominujących w nim Stanów Zjednoczonych. To właśnie do siedziby CIA w Langley trafiały materiały kompromitujące na całą włoską elitę – 157 000 osób. Ludzie SIFAR osobiście je dostarczali. Cóż, szef SIFAR de Lorenzo służył w wojskach Mussoliniego. A następnie związał się z ruchem oporu, gdzie znaczną siłą byli komuniści. Na niego więc było także zapewne sporo materiałów kompromitujących.
Enrico de Boccard, faszysta, syn arystokraty Rolanda Orlando de Boccarda, podczas konferencji rzymskiej zakomunikował, że komuniści nie mogą objąć nawet Ministerstwa Poczty, bo jeżeli tego dokonają, to trzeba będzie wdrożyć plan „całkowitej obrony”, czyli interwencji wojskowej.
W 1964 roku Giovanni de Lorenzo przygotował plan wojskowego zamachu stanu oraz internowania do obozu odosobnienia włoskich polityków. Plan nazwano „Piano Solo”. Plan ten przygotowano w kooperacji z funkcjonariuszami CIA oraz szefem operacji Gladio Renzo Roccą, który był fundatorem organizacji rzymskiej konferencji oraz człowiekiem wywiadu wojskowego SIFAR-SID.
Najważniejszym momentem akcji miała być operacja fałszywej flagi – klasyczne modus operandi zachodnich służb specjalnych. Włoski żołnierz miał dokonać zamachu na Aldo Moro, premiera, który łamał amerykańskie reguły niedopuszczania czerwonych do głosu, po czym do akcji wkroczyłoby wojsko i służby.
Politycy mieli zostać internowani do ośrodka szkoleniowego operacji Gladio na Sardynii.
Co jednak ma to wspólnego z wojskiem USA? Otóż okazuje się, że baza Gladio, gdzie miano internować polityków (przypomnijmy, że w RFN internowani politycy mieli być zabijani) została w 1957 roku uwzględniona w planach wojennych USA. Gdyby Włochy zostały opanowane przez „siły wroga” to z Sardynii miała nadciągać pomoc.
Kto więc kontrolowałby internowanych polityków, włoskie służby czy też Stany Zjednoczone?
Przejdźmy jednak do rzeczy najważniejszej a więc zamachów terrorystycznych w ramach strategii napięcia. Osoby znające historię Włoch wiedzą zapewne, że głównymi ofiarami tych zamachów byli cywile. Komuniści czy socjaliści to niewielki procent wszystkich ofiar. Ginęli przede wszystkim cywile, niewinni ludzie.
Najbardziej znane ofiary zamachów dokonywanych przez włoskich neofaszystów, inspirowanych przez CIA oraz włoskie służby specjalne, to zamach w Mediolanie w 1969 roku, w Bresci z 1974 roku, zamach na Italicus Express z tego samego 1974 roku czy też zamach w Bolonii 1980 roku. W tych eksperymentach inżynierii społecznej w ramach strategii napięcia, których celem było zwalenie za nie winy na lewicę oraz zastraszenie reszty społeczeństwa, zginęło bardzo wielu młodych ludzi. Jeden z organizatorów zamachów – Pino Rauti – był finansowany przez Stany Zjednoczone. Był więc co najmniej amerykańskim agentem wpływu. Spójrzmy na ofiary i ich wiek.
W zamachu na Italicus Express, którego celem był najprawdopodobniej Aldo Moro (odmawiał wsparcia dla uzbrajania Izraela w 1973 roku), 4 z 12 ofiar śmiertelnych stanowiły osoby poniżej 25 roku życia. Z czego jedno dziecko.
W Brescii zginęło 8 osób, 102 zostały ranne. Zamach przygotował Pino Rauti, odbiorca gotówki z ambasady USA w Rzymie. Wszystkie ofiary śmiertelne miały 25 lub więcej lat.
W zamachu na Piazza Fontana w Mediolanie zginęło 17 osób. Najmłodsza miała 33 lata. Zamach przygotowali agenci NATO. Carl Digilio, agent natowskich baz we Włoszech, zamachowiec, miał związki z CIA oraz włoskim wywiadem wojskowym. Jednak mózgiem operacji miał być oficer marynarki wojennej USA David Carrett. Tak podają opracowania związane z operacją „Gladio”.
W zamachu w Bolonii zginęło 85 osób. 35 miało mniej niż 25 lat. 8 było dziećmi poniżej 18 lat.
Zamach w Bolonii przeprowadziły Zbrojne Komórki Rewolucyjne – neofaszyści. Finansował go Licio Gelli, agent CIA. Ale także człowiek związany z amerykańską armią.
4 lipca 1981 roku (niedługo mija 45 lat od tego wydarzenia) jego córka został aresztowana z tajnym dokumentem armii Stanów Zjednoczonych, który zalecał przenikanie agentów wojskowych USA do organizacji komunistycznych w krajach sojuszniczych celem ich infiltracji oraz organizowania terroru, aby skompromitować umiarkowanych komunistów i zbić ich poparcie. Dokument ten nazywał się „Stability Operations, Intelligence-Special Fields” („Operacja stabilizacyjne, wywiad – dziedziny specjalne”), autorstwa Williama Westmorelanda, dowódcy wojsk USA w Wietnamie.
Cóż, zapewne jej aresztowanie na lotnisku w Rzymie w 205. rocznicę amerykańskiej deklaracji niepodległości nie było przypadkowe. Czyżby ktoś chciał dać do zrozumienia, że czas amerykańskiego terroru we Italii się kończy?
DANIA
Dania jest przykładem kraju najbardziej obrzydliwego. We Francji CIA oraz wojsko USA eksperymentowało na francuskich dzieciach bez zgody francuskich władz. W Niemczech, Włoszech czy Japonii eksperymenty odbywały się na zasadzie: przegraliście wojnę a my zwycięzcy możemy z wami zrobić co chcemy. Więc trochę poeksperymentujemy, ale za to nie będzie rozliczeń za zbrodnie wojenne w odpowiedniej skali. Jednak reżim duński sam, dobrowolnie, jako ofiara II wojny, zgodził się, aby zwyrodnialcy z USA mogli, we współpracy z lekarzami duńskimi, eksperymentować na duńskich dzieciach. Coś niewyobrażalnego.
W 2021 roku w duńskiej telewizji zaprezentowano film, który mówił o tym, że w latach 1960. reżim duński wraz z Centralną Agencją Wywiadu USA prowadził nieludzkie, brutalne eksperymenty na duńskich dzieciach. Dzieciach w wieku od 4 do 14 lat. Amerykański wywiad działania te finansował. Polska Agencja Prasowa w artykule z grudnia 2021 roku nazwała eksperymenty te torturami.
Autorem filmu jest ofiara tych eksperymentów Per Wennick. Wennick mając 11 lat zgodził się „przeżyć przygodę” za którą zaoferowano mu 16 koron duńskich. Przykuto go do krzesła, do kończyn i serca przymocowano elektrody. Do uszu wtłaczano mu głośne dźwięki.
Dzieci nigdy nie dowiedziały się jaki był cel eksperymentu. Działania te łamały kodeks norymberski, regulujący kwestie zakazu eksperymentów na ludziach.
Pomysłodawcą eksperymentu był żydowski zwyrodnialec Zarnoff Mednick. Nie mógł on prowadzić badań w USA więc przeniósł się do Danii. Tylko w pierwszym roku eksperymentów projekt wsparła CIA kwotą około 600-700 tys. dolarów. Dzisiaj to około 25-30 mln złotych.
Eksperymentom poddano 311 dzieci. Odbywało się to w ramach operacji QKHILLTOP oraz operacji MKULTRA.
Dlaczego jednak wybrano Danię?
Mednick nie prowadził badań w USA ponieważ nie było tam rejestru ludności, niezbędnego do kontaktowania się z nimi w długim okresie czasu. W Danii ewidencja ludności była więc degenerat Mednick wraz z duńskim profesorem Fini Schulsingerem zaprojektowali studium dla 207 dzieci. Część miała w rodzinie przypadki zaburzeń psychicznych, druga część kontrolna nie miała.
W 1977 roku próbowano odtajnić fakt prowadzenia badania jednak duńskie ministerstwo sprawiedliwości na to nie pozwoliło. Dania sama, dobrowolnie pozwalała żydowsko-amerykańskim zwyrodnialcom niszczyć własne dzieci, po czym tuszowała dekadami całą sprawę.
TURCJA 1948-1990
Dzisiaj już wszyscy zorientowani, a zwłaszcza czytający moje artykuły, wiedzą, że Mehmet Ali Agca, członek utworzonej oraz finansowej przez CIA organizacji Szare Wilki, był przeszkolony przez wywiad amerykański – agenta CIA Franka Terpila – a broń, którą oddał strzał do papieża Jana Pawła II dostarczył agent zachodnioniemieckiego wywiadu BND Horst Grillmayer. Ta kwestia nie podlega już dyskusji. Zajrzyjmy jednak głębiej w laboratorium wojskowo-wywiadowcze Stanów Zjednoczonych jakim była zimnowojenna Turcja. Naprawdę warto. Zachęca nas do tego Daniele Ganser, szwajcarski pisarz, autor książki „Tajne armie NATO”. Oto pierwsze zdanie rozdziału tejże pracy o Turcji: „Historia tajnej armii w Turcji jest bardziej brutalna niż historia jakiejkolwiek innej siły typu »stay-behind« w Europie Zachodniej”.
Już wiecie państwo gdzie Stany Zjednoczone zasiały największy terror w krajach NATO? Nie w Niemczech Zachodnich, Francji czy Włoszech. W Turcji.
Motorem napędowym operacji Gladio w Turcji, napędzanej przez wspierane przez USA oraz NATO jednostki pozostające w cieniu, było rozbicie Imperium Osmańskiego, które spowodowało, że znaczna część narodu tureckiego znalazła się w granicach innych państw. W tym ZSRR. Grano więc na nucie antysowieckiej jako narzędziu zjednoczenia Turków w jednym kraju. Jeżeli ZSRR upadnie, Turcy się zjednoczoną. Była to dosyć prosta logika kręgów zachodnich.
W okresie II wojny światowej Turcy byli silnie antysowieccy oraz oczywiście proniemieccy czy nawet wręcz pronazistowscy. Kiedy rozpoczęto operację Barbarossa, a siły niemieckie dojechały aż pod Stalingrad, Turcy szykowali się do wchłonięcia terytoriów sowieckich w celu zjednoczenia ludów tureckich. To się jednak nie udało. Niemcy przegrały wojnę, Sowiety wygrały.
W okresie zimnej wojny Turcja miała strategiczne znaczenie dla USA i NATO. Leżała najbliżej Moskwy ze wszystkich krajów NATO. Dlatego też w 1961 roku rozmieszczono w tym kraju wyrzutnie z głowicami jądrowymi Jupiter, które zdemontowano po kryzysie kubańskim. Kryzys był zresztą odpowiedzią ZSRR na zbliżanie się broni jądrowej pod granice ZSRR.
Aby USA mogły kontrolować Turcję, potrzebowały do tego swoich sukinsynów, zbirów od brudnej roboty. Tymi były Szare Wilki, wprost odwołujący się do Hitlera, ale także inne formacje. Szare Wilki działały jednak na wielu polach: operacje fałszywej flagi przeciwko komunistom (zamach na Jana Pawła II), antykomunistyczny terroryzm w Turcji czy też terror wśród lewicujących Turków w RFN, aby nie dopuścić w Niemczech do komunistycznych wystąpień.
Amerykanie wspierali ruch panturkizmu – zjednoczenia Turków w jednym państwie – poprzez wspieranie Alparsana Turksa, kolaboranta nazistowskiego z okresu II wojny światowej. Turks był gorliwym zwolennikiem cytowania Mein Kampf na ulicznych demonstracjach w tracie II wojny światowej.
W 1948 roku nawiązał współpracę z CIA i zaczął tworzyć tajną armię na terenie Turcji. Ale nie tylko z CIA utrzymywał bliskie relacje. Także z amerykańskim Departamentem Obrony – Pentagonem.
W latach 1955-1958 był członkiem misji wojskowej Turcji przy NATO.
W 1952 roku Turcja została członkiem sojuszu atlantyckiego. Miała już wówczas swoją tajną armię do siania terroru przeciwko lewicy oraz innym przeciwnikom dominacji USA nad tym krajem.
Siedziba tajnej armii Turcji, de facto zbrojnego ramienia wywiadu USA, miała miejsce oczywiście w budynku CIA w dzielnicy Bahcelievler w Ankarze. W 1965 roku grupa ta przybrała nazwę Departamentu Wojny Specjalnej. DWS nadzorowało tureckie Gladio, tureckie stay behind – Counter-Guerillę.
Podstawą tureckiego Gladio jak każdego Gladio w Europie była operacja fałszywej flagi. Podszywanie się pod inne grupy aby zasiać chaos, anarchię i nienawiść pomiędzy różnymi stronami.
W 1955 roku mieliśmy tego idealny przykład, kiedy to DWS wrzucił bombę do tureckiej placówki w Atenach (czyli Turcy mordowali Turków) aby zwalić winę na Greków. Przypomnijmy, że zarówno Turcja jak i Grecja od 1952 roku były krajami NATO. Counter-Guerilli to jednak nie interesowało.
Winą za bombę obarczono grecką policję. W odpowiedzi siły tureckiego Gladio, Counter-Guerilli, zniszczyły setki greckich domów i przedsiębiorstw w Stambule i Izmirze. Zabito 16 Greków, rannych zostało 32. Zgwałcono 200 greckich kobiet. Nic z tego nie było możliwe bez wsparcia Centralnej Agencji Wywiadu USA, której Counter-Guerilla była tureckim, zbrojnym ramieniem.
Oficjalnie zadaniami CG było zwalczanie okupacji terytorium Turcji przez ZSRR. Ponieważ jednak ZSRR nie miał zamiaru atakować bloku zachodniego, co wiemy nie tylko z racji tego iż wybudowano mur berliński, aby rozgraniczyć strefy wpływów, lecz także dlatego iż Chruszczow przyznał, że Stalin bał się Zachodu i chciał utrzymać stan posiadania a nie go powiększać, zająć się musiała czymś innym.
Coś więc bandy terrorystyczne, nazywane niewiadomo dlaczego wojskiem, musiały robić. Jeżeli nie mogły zabijać komunistów, to zabijały kogoś innego. Po czym udawały, że zostały zaatakowane i dalej zabijały. I gwałciły. Jak zauważa Ganser „ponieważ funkcja stay behind łączyła się z kontrolą wewnętrzną i operacjami fałszywej flagi, coraz trudniej było odróżnić oddziały »Counter-Guerilla« od klasycznych terrorystów”.
Porozumienie CIA z rządem tureckim z 1959 roku mówiło m.in. o tym, że tajna armia ma przystąpić do działania także w wypadku buntu przeciwko reżimowi. A więc Stany Zjednoczone poprzez wspieranych przez siebie terrorystów mogą zaatakować kraj kiedy wybuchną protesty antyrządowe. Dlaczego jednak rok później, w 1960 roku, rząd został obalony a tajna armia mu nie pomogła? Bo to tajna armia przeprowadziła pucz. Wspólnie z ludźmi CIA.
Turks, agent CIA, grał w puczu pierwsze skrzypce.
Selahattin Celik, turecki ekspert ds. bezpieczeństwa zauważa, że DWS nie bronił demokracji tureckiej lecz stanowił dla niej największe zagrożenie a jego najważniejszymi działaniami na przestrzeni dekad były 3 zamachy stanu.
Amerykanie już w 1957 roku wiedzieli, że dojdzie do zamachu stanu. Nie zrobili nic aby mu zapobiec. Był im na rękę. Ludzie CIA odgrywali w nim czołowe role.
Turks został po puczu wyrzucony z Turcji na placówkę zagraniczną po czym powrócił i spróbował przeprowadzić kolejny pucz. Ten jednak się nie udał a on sam został aresztowany. Zwolniono go jednak i szybko wrócił do polityki. Założył Partię Działania Narodowego, której młodzieżówką stały się Szare Wilki, istotny element amerykańskiego systemu kontroli Turcji poprzez terror i operacje fałszywej flagi. Szare Wilki przez jednych były podziwiane, przez innych znienawidzone. „Bojownicy” Szarych Wilków byli rekrutowani do Counter-Guerilli Turksa.
Jak w każdym kraju skolonizowanym poprzez służby bezpieczeństwa i tajne wojsko przez USA, i w Turcji istniały sale tortur gdzie niszczono i łamano ludzi. W Turcji takowe znajdowały się w willi Ziverbey w Stambule. Torturowano tam setki osób. Całość nadzorował Eyup Ozalkus z tajnej służby MIT, kontrolowanej (lecz nie w 100%) przez CIA.
Generał Talat Turhan, który w 1960 roku brał udział w puczu wojskowym, w późniejszym okresie był torturowany w katowniach tureckich służb. Opisał jak one wyglądały oraz kto należał do Counter-Guerilli. A należeli do niej oficerowie służb specjalnych MIT oraz członkowie Szarych Wilków. A więc ludzie CIA. Bo zarówno MIT jak i Szare Wilki były wspierane przez Stany Zjednoczone.
Metody stosowane przez CG obejmowały zamachy, zamachy bombowe, napady z bronią w ręku, tortury, ataki, porwania, groźby, prowokacje, branie zakładników, podpalenia, sabotaż, propagandę, dezinformację, przemoc i wymuszenia. A więc cały pakiet przestępczości. Zamiast walki z komunizmem, mieliśmy bandytyzm i terroryzm.
Z dokumentów Pentagonu wiemy, że współpraca amerykańsko-turecka była bardzo intensywna.
Stopień współpracy czy raczej podległości Turcji wobec USA był tak duży, że kiedy jeden z oficerów służb MIT został aresztowany za współpracę z wywiadem USA, ten wyśmiał aresztowanie i stwierdził, że oskarżenie jest absurdalne. Bo taka współpraca jest czymś zupełnie normalnym.
CIA nie tylko wybudowała siedzibę wywiadu tureckiego, dostarczyła sprzęt oraz szkolenia lecz nawet wyposażyła sale tortur. Które de facto były salami CIA, gdzie pełnomocnicy wywiadu USA zajmowali się w interesie USA eksperymentowaniem i maltretowaniem ludzi, w tym nawet zasłużonych tureckich wojskowych, jeżeli ci nie chcieli już więcej niszczyć własnego narodu w obcym interesie.
Tureckie służby współpracowały w mordowaniu ludzi nie tylko z amerykańską CIA. Także z Mossadem.
W latach 1968-1971 MIT mordowało we współpracy z izraelskim wywiadem Palestyńczyków w obozach dla uchodźców w Libanie.
Przypomnijmy, że reżim syjonistyczny w 1967 roku zaatakował swoich sąsiadów, w tym terytoria palestyńskie, co spowodowało eksodus Palestyńczyków do krajów ościennych. W tym do Libanu. I to właśnie w Libanie tureckie służby pomagały Mossadowi zabijać Palestyńczyków. Hiram Abas był tym kolaborantem Izraela z MIT, który pomagał dokonywać krwawych ataków na palestyńską młodzież w Libanie. Abas był blisko związany z CIA.
W samej Turcji Abas zasłynął z tortur i masakry w 1972 roku w mieście Kizildere. Turecka młodzież została tam zamordowana tylko dlatego bo nazwała oprychów od Abasa „ludźmi Wuja Sama”. A więc dlatego bo powiedziała prawdę, że ci są zdrajcami własnego narodu i agentami amerykańskimi.
W odwecie zdrajca Abas został zabity przez kolegów ofiar. Jego patron z CIA Duane Clarridge przybył nawet odwiedzić jego grób. Musiał być ważnym agentem CIA skoro szef placówki wywiadu USA w Stambule oprócz poklepania go po plecach i wręczenia mu pliku dolarów w kopercie bez podatku nawet pofatygował się na jego grób.
Podsumowując więc: USA utworzyły turecką Counter-Guerillę, tureckie stay behind, sponsorowały i wyposażały zarówno wywiad wojskowy Turcji MIT jak i Departament Wojny Specjalnej, w ramach którego działała Kontrpartyzantka. Członkowie CG byli szkoleni w Szkole Ameryk Pentagonu oraz przez Zielone Berety przygotowujące się do wojny w Wietnamie.
Jak zauważa Ganser, ośrodek szkolenia w Szkole Ameryk w Kanale Panamskim był niemal identyczny jak ośrodki szkoleniowe Al-Kaidy Bin Ladena. Cóż, nie jest żadną tajemnicą, że Bin Ladena szkolił człowiek Zielonych Beretów Ali Muhammad.
W podręczniku FM 30-31 na którym szkolono tajne armie zapisano, że w czasie pokoju (kiedy nie ma zbyt dużo komunistów do zabijania) należy stosować przemoc wobec kogoś innego, zwalać winę na komunistów, wywołując tym samym atmosferę strachu i podejrzliwości. Gladiatorzy powinni także zasilać organizacje lewicowe i zachęcać je do przemocy po to aby Gladio i regularne wojsko mogło atakować swoich wrogów w odpowiedzi. Czyli prosta reguła: jak nie ma wroga to trzeba go stworzyć. Bo po co utrzymywać tajne wojsko jak nikt nie chce się z nim bić?
HONDURAS I WIETNAM POŁUDNIOWY – AMERYKAŃSKIE DOMY PUBLICZNE
Żadne z miejsc na świecie, które znalazło się pod dominacją amerykańskiego wojska, nie zostało tak moralnie upodlone i zdeprawowane jak Wietnam Południowy oraz Honduras lat 1980. Na początek zajmę się tym drugim chociaż w sumie mógłbym zakończyć na Hondurasie. Bo Wietnam Południowy był jego lustrzanym tłem a Tegucigalpa stolica latynoamerykańskiego kraju, była odpowiednikiem Sajgonu.
Praca Leslie Cockburn, amerykańskiej polityk, zatytułowana „Poza kontrolą” jest niezwykle trudno dostępna w języku polskim. Nie została nigdy oficjalnie wydana w naszym języku. Jednak istnieją jej polskie wersje z okresu PRL-u wydrukowane w dosyć prymitywny sposób aczkolwiek dosyć przystępny. A szkoda że tak trudno ją dostać. Opisuje ona idealnie jak Stany Zjednoczone upodliły , państwo Honduras i jego ludność, kiedy dokonały tam ekspansji militarnej, aby z Hondurasu koordynować wojnę z narodem nikaraguańskim, który w 1979 roku w rewolucji obalił marionetkowy rząd Waszyngtonu, pod dowództwem Anastasio Somozy.
Oddajmy więc głos L. Cockburn: „Jako drugi najbiedniejszy kraj na półkuli zachodniej, kraj ten chętnie pełnił rolę gospodarza, wkrótce zasługując na swoją reputację lotniskowca Stanów Zjednoczonych. Wszelkie skrupuły lub przebłyski nastrojów nacjonalistycznych wśród honduraskich polityków i generałów były szybko tłumione przez potok pomocy. W stolicy, Tegucigalpie, słynącej z gwałtownego pikowania podczas podejścia do lotniska, stery władzy nie prowadziły do lokalnego pałacu prezydenckiego w centrum miasta, lecz do rozległej ambasady amerykańskiej położonej wysoko na wzgórzu. Zubożałe dzieci i prostytutki dyskretnie ustawiały się przed wejściami do hoteli »Holiday Inn« i »Hotel Maya«, aby pozyskać rosnącą amerykańską klientelę. Kina wypełniały filmy z serii »Rambo« oraz ich podrzędne odpowiedniki, które wydawały się trafiać do dystrybucji wyłącznie za granicą. Pas terenu przed rozbudowującą się amerykańską bazą lotniczą w Palmaroli był usiany domami publicznymi, a tę harmonijną relację tylko na krótko zakłóciło pojawienie się AIDS. Mnóstwo żołnierzy z różnych amerykańskich jednostek i rodzajów sił zbrojnych – sił specjalnych, sił powietrznych, Gwardii Narodowej – tłoczących się na ulicach i w barach Tegucigalpy nadawało temu miejscu atmosferę Sajgonu z lat sześćdziesiątych. Oczywiście tym razem wszystko działo się znacznie bliżej domu”.
W 1966 roku amerykański senator William Fulbright zakomunikował, że Sajgon, stolica Wietnamu Południowego, stała się amerykański burdelem. Było to bardzo słuszne spostrzeżenie.
Panoszenie się przez wojsko USA po Wietnamie było jedną z przyczyn porażki USA w Wietnamie. To właśnie był motor napędowy poparcia dla komunistów na południu. Miliony ludzi żyło w nędzy, w średniowiecznych wioskach, a elita w Sajgonie żyła niczym w Las Vegas.
Oprócz prostytucji i narkomanii dodatkowo szerzyły się przestępstwa wobec wietnamskich kobiet, takie jak gwałty. To jeszcze bardziej potęgowało nienawiść wobec amerykańskiej okupacji oraz poparcie dla Wietkongu i Wietnamu Północnego. Jak zauważył prezydent USA Eisenhower, komuniści mieli w całym Wietnamie 80% poparcia. Nie można było więc zorganizować legalnych, uczciwych wyborów na Południu bo zachód przegrałby je demokratycznie. Stąd wyborcze fałszerstwa. W Sajgonie podczas referendum z połowy lat 1950. frekwencja wyniosła 130%.
USA, amerykańskie wojsko, zmieniło stolicę Wietnamu Południowego więc w stolicę gwałtów, prostytucji, korupcji, narkomanii, potężnego rozwarstwienia społecznego, chorób wenerycznych i innych patologii. Najlepszą pracą w tej tematyce jest praca pod jakże oczywistym tytułem „Amerykański burdel” autorstwa Amandy Boczar. Oddajmy głos autorce: „Departament Obrony nie zadał sobie nawet trudu, by uwzględnić pojedyncze przypadki gwałtów, które miały miejsce w miastach, podczas sporządzania listy innych zbrodni wojennych podobnych do »sprawy Calley’ego«. Tymczasem w miastach południowego Wietnamu żołnierze amerykańskiej armii regularnie dopuszczali się gwałtów na cywilnych kobietach »niezwiązanych z działaniami wojennymi«. To niemożliwe do oszacowania rozróżnienie między przypadkami przedstawionymi przez śledczych w oficjalnych raportach dla prezydenta a tymi, które uznano za niezwiązane z wojną, stanowi uderzającą sprzeczność. Przemocy seksualnej w tyłach nie można było tak łatwo uznać za reakcję na strach lub akt odwetu, tak jak sprawcy usprawiedliwiali gwałty na polu walki. Przypadki te częściej wiązały się z pojedynczymi sprawcami polującymi na kobiety, które znali, lub kelnerki, od których oczekiwali świadczenia usług seksualnych. Niewiele akt żandarmerii wojskowej bezpośrednio potwierdzało gwałt, zaznaczając, że personel nie był w stanie zweryfikować relacji kobiet, które zgłaszały oskarżenia. Jednak typowe reakcje na oskarżenia o napaści lub ataki wskazują na coś szerszego. Relacje ustne byłych funkcjonariuszy żandarmerii wojskowej z więzienia Long Binh, na północ od Sajgonu, wskazują, że zatrzymywali oni żołnierzy amerykańskich za gwałty, ale nie mogli wypowiadać się na temat postępowania karnego. Strażnicy byli zaniepokojeni świadomością, że większość mężczyzn, których przetrzymywali w więzieniu, niezależnie od popełnionego przestępstwa, zostanie później zwolniona i wysłana z powrotem na front”.
Tak, oprócz rzeczy oczywistych, czyli traktowania Wietnamczyków jako ludności podbitej, która ma być politycznie posłuszna, traktowano także wietnamskie kobiety, niektóre bardzo młode, jako zwierzynę do upolowania. A po gwałtach żołnierze wracali sobie na front.
Tak wygląda państwo pod amerykańską wojskową okupacją. Według danych z sondażu przedstawionego na stronie „Rzeczpospolitej” 50% polskich kobiet jest przychylna stałej wojskowej okupacji Polski przez amerykańskie wojsko. Na zasadach, przypomnijmy, eksterytorialności. A więc bezkarności. Ciekawe czy te 50% Polek czytało kiedyś jakąś książkę o Sajgonie albo Hondurasie.
WYSPY MARSHALLA I ZACHODNI PACYFIK – CHEMIKALIA, BROŃ JĄDROWA, HERBICYDY
W podrozdziale mojego tekstu o Wyspach Marshalla gdzie jak zapewne dobrze wiemy wojsko USA testowało działanie broni masowego rażenia (jądrowej i termojądrowej) na ludności cywilnej, zajmę się także zachodnim Pacyfikiem a więc Japonią oraz wspomnianym już tutaj Wietnamem Południowym. Gdyż Pentagon w obu tych krajach prowadził eksperymenty z użyciem chemikaliów, których ofiarami padali cywile.
Zniszczenia jakie broń jądrowa dokonała w Japonii sprawiły, że Stany Zjednoczone obawiały się testowania silniejszych bomb na terytorium USA. Postanowiono więc poszukać lepszego miejsca do tego typu działań. Wybrano Wyspy Marshalla leżące 4000 km od Hawajów.
Wyspy Marshalla w trakcie II wojny światowej były okupowane przez Japonię. Amerykanie w 1944 roku przychodzili tam więc jako wyzwoliciele niosący wolność. Tak przynajmniej miało być. Tak jednak nie było. Na miejsce Japończycy którzy zmuszali miejscową ludność do pracy na rzecz ich imperium, przyszedł okupant 100 razy gorszy – okupant amerykański – który zamiast wolności przyniósł niewyobrażalne cierpienia.
USA odbijały WM od Japończyków przez tydzień. W walkach zginęło zaledwie 370 żołnierzy USA oraz 8000 Japończyków. A także 200 mieszkańców Wysp.
Po wojnie Wyspy Marshalla przeszły pod mandat ONZ, które przekazało nad nimi kontrolę Waszyngtonowi. Ten miał dbać o rozwój archipelagu oraz wspierać postęp gospodarczy i społeczny. Zamiast tego Amerykanie uczynili sobie z Wysp poligon atomowy do testowania broni termojądrowej na żywych organizmach – na ludziach.
Wyspy Marshalla były traktowane przez USA niczym Polska przez III Rzeszę Niemiecką i Związek Sowiecki – jako łup wojenny. Amerykanie przelewali krew za wyrzucenie Japończyków z wyspy więc uznali, że mają pełne prawo do robienia tam co tylko im się żywnie podoba. I robili.
WM były idealnym miejsce dla amerykańskiego poligonu atomowego. Ich odseparowanie od reszty państw oceanicznych sprawiało, że można było zachować nieludzkie eksperymenty na tamtejszej ludności w tajemnicy. Nikt miał się dowiedzieć co tam się działo.
Ponadto populacja wysp była niewielka a Ocean miał pochłonąć promieniowanie powstałe w wyniku eksplozji.
Zbrodniarz wojenny Kissinger miał powiedzieć o Wyspach Marshalla: „tam mieszka tylko 90 000 ludzi, kogo to obchodzi?”.
Nie minął rok od zakończenia II wojny światowej a Amerykanie w lutym 1946 roku poinformowali mieszkańców wysp, że chcą nauczyć się stosować pewną broń „dla dobra ludzkości”. W tym celu potrzebują ich kraju.
Mieszkańców atolu Bikini przez kolejne lata przenoszono z wyspy na wyspę, wraz z rozszerzaniem zasięgu obszaru, który miał podlegać testom. Trafiali w miejsca, gdzie ryby były toksyczne a więc miewali problemy żywnościowe. Waszyngtonu to nie obchodziło.
Amerykanie testy na Wyspach Marshalla rozpoczęli od okrętów wojennych, które rozmieszczano w pobliżu miejsca wybuchu. Nazywano je „flotą królików doświadczalnych”. Na ich pokładzie znajdowały się liczne zwierzęta. Dopiero później królikami doświadczalnymi zostaną ludzie.
W lipcu 1946 roku przeprowadzono pierwszą próbę jądrową na okrętach oraz zwierzętach, które w ogromnej większości zmarły.
Drugi test na atolu Bikini, pod wodą, skaził już ludzi – żołnierzy amerykańskich. Waszyngton nie miał skrupułów nawet dla swoich ludzi. Dziesiątki tysięcy Amerykanów wysłano do odkażania skażonych okrętów bez odzieży ochronnej. Okręty następnie przesunięto na Guam i do bazy Pearl Harbor gdzie kolejne tysiące ludzi były narażone na promieniowanie. Oczywiście byli to Amerykanie. Kiedy Waszyngton zrozumiał, że okręty do niczego już się nie nadają, zatopiono je.
W 1948 roku przeprowadzono tam kolejne 3 testy jądrowe. Spowodowały one dalsze skażenie Oceanu Spokojnego.
W 1952 roku przeprowadzono pierwszy pełny test termojądrowy, który zniszczył całą wyspę archipelagu Wysp Marshalla.
W 1954 roku test spowodował skażenie w odległości dziesiątek kilometrów z powodu wiatru. Amerykanie doskonale sobie zdawali sprawę, że tak się stanie. Bunkier wojska USA oddalony o 40 km został skażony i osoby tam przebywające trzeba było ewakuować helikopterami.
O ile Amerykanom nic się nie stało o tyle miejscowe dzieci, dzieci mieszkańców Wysp Marshalla, zaczęły się bawić pyłem radioaktywnym, którego grubość sięgała 4 centymetrów. Zniszczyło to im zdrowie.
Dopiero po dwóch dniach od testu napromieniowanych już mieszkańców ewakuowano.
Po latach, pod koniec lat 1970., okazało się, że opad radioaktywny skaził nawet te wyspy na które ewakuowano mieszkańców WM. Całe dekady utrzymywano ludzi w kłamstwie.
Oprócz mieszkańców Wysp Marshalla skażenie dotknęło także Japończyków na łodziach rybackich. Mowa o niemal 900 jednostkach nawodnych, które znalazły się w zasięgu oddziaływania skutków wybuchu. Skażenie statku „Lucky Dragon” stało się powszechnie znane w wyniku nagłośnienia tego faktu przez media na całym świecie. Amerykanie odmówili pomocy Japończykom. Przegraliście wojnę? Leczcie się sami.
Japończycy zamiast zaprotestować przeciwko eksperymentowaniu na ich ludności, poparli dalsze testy. Tak kończą kraje znajdując się pod amerykańską okupacją. Waszyngton może na ich ludzi zrzucać radioaktywny pył a ci nie mogą nic z tym zrobić.
Edward Teller, jeden z najbardziej znanych naukowców jądrowych, stwierdził, że śmierć rybaka to nie powód, aby kręcić aferę.
W kolejnych latach zmarło jednak wielu rybaków a ich dzieci były potwornie zdeformowane.
Ale amerykański test z 1954 roku skaził nie tylko łodzie rybackie i połów tam się znajdujący. Skażenie dotarło do samej Japonii w postaci deszczu, który zatruł tamtejsze rolnictwo.
Japończycy zebrali 32 miliony podpisów przeciwko testom jądrowym w okolicach ich kraju. Podpisało się więc około 33% wszystkich Japończyków. Pod presją rząd USA z rządem japońskim zgodzili się wypłacić odszkodowanie w kwocie 2 mln dolarów. Szacowane szkody wynosiły 7,2 mln dolarów.
Dlaczego jednak Japończycy pozwalali na zabijanie i niszczenie własnych ludzi? Otóż CIA przekonywała osoby podejrzane o zbrodnie wojenne, które przecież rządziły po wojnie tym krajem, na swoje sposoby. Wszyscy wiemy jakie: trybunał albo pozwalacie nam robić swoje.
Nie zmieniło to jednak faktu, iż Azjaci uważali że są traktowani jako mięso armatnie Stanów Zjednoczonych.
W sumie na Wyspach Marshalla przeprowadzono 67 testów jądrowych. Promieniowanie skaziło glebę, morze, ryby, zwierzęta i rośliny. Po 1972 roku mieszkańcy atolu Bikini zaczęli wracać na swoją wyspę. Zapewniano ich że jest to bezpieczne. Wszyscy jednak wiedzieli że nie jest to bezpieczne. W ten sposób eksperymenty trwały nadal. Dopiero w 1978 roku ponownie ich wysiedlono.
Z innymi wyspami było podobnie. Było one w oczywisty sposób skażone jednak mieszkańców tam przywracano. Przez całe lata wdychali skażone powietrze i jedli skażone posiłki. Zwrócili się o wsparcie do rządu USA. Ten im go nie udzielił. Nikogo nie obchodzili japońscy rybacy a co dopiero jakieś 90 000 mieszkańców jakichś wysp pacyficznych.
W 1999 roku Amerykańskie Towarzystwo Onkologiczne określiło wskaźnik zachorowalności na nowotwory na WM na ekstremalnie wysoki. Ich częstość występowania była nawet 40 razy większa niż w USA. Tak oto zniszczono naród. Dzisiaj już wiemy, że celowo przywracano ludność Wysp Marshalla na skażone tereny aby badać wpływ skażenia na ich życie. Mieszkańcy WM byli całe dekady królika doświadczalnymi zbrodniczego reżimu amerykańskiego.
Naukowcy z USA byli zadowoleni z tego, że mogą badać swoje króliki doświadczalne. Tak wynika z odtajnionych dokumentów. Ale to nie wszystko. W ramach Projektu 4.1 500 mieszkańców Wysp Marshalla poddano innym eksperymentom – wstrzykiwano im radioaktywne izotopy oraz przeprowadzano im operacje bez ich zgody. Tym się kończy obecność wojska USA na swoim terytorium.
10 lat temu, w 2016 roku, Uniwersytet Columbia przeprowadził swoje badania na atolu Bikini. 70 lat po pierwszym teście. Atol wciąż był skażony. Pogarda dla życia ludzkiego reżimu amerykańskiego nie tyczyła się jedynie mieszkańców WM. Z taką samą pogardą traktowano żołnierzy amerykańskich. Jeżeli eksperymentujemy na własnych ludziach to co będziemy gotowi zrobić innym? Np. Polakom.
Wietnam Południowy – poligon doświadczalny dla wojny chemicznej
Już podczas drugiej wojny światowej Stany Zjednoczone chciały zrzucać na Japonię środki chemiczne takie jak fosgen i iperyt ale także środki wypalające roślinność – herbicydy. Bomby atomowe sprawiły jednak, że plany te porzucono.
Po wojnie Amerykanie przejęli dokumenty ultrazbrodniczej japońskiej Jednostki 731, które dotyczyły wypalania roślinności za pomocą herbicydów. Wraz z nastaniem zimnej wojny Stany Zjednoczone poprzez laboratorium Fort Detrick zaczęły prowadzić własne badania w tej tematyce.
W 1952 roku wojsko USA chciało przetestować Agenta Fioletowego w Korei. Jednak plany te porzucono gdyż wojna się zakończyła.
W okresie lat 1950. swoje testy w Azji Południowo-Wschodniej, dotyczące środków niszczących roślinności, prowadzili Brytyjczycy.
W 1961 roku Stany Zjednoczone zaczęły testować broń biologiczną na japońskiej Okinawie. Testowano także herbicydy, w latach 1960-1962. Wszystkim zajmowało się amerykańskie wojsko.
Jednak prawdziwym laboratorium, prawdziwym poligonem doświadczalnym, był Wietnam Południowy.
Generał Maxwell Taylor nawet nie ukrywał, że kraj ten jest amerykańskim poligonem testowym: „Z wojskowego punktu widzenia […] uznaliśmy znaczenie tego obszaru jako laboratorium”. Ogromna ilość substancji, które tam testowano, była całkiem nowa.
Operacja robienia w Wietnamu poligonu doświadczalnego dla wojska USA nosiła nazwę „Hades” lub też „Ranch Hand”.
Operację tą rozpoczęto w tajemnicy, gdyż była to zasadniczo operacja stosowania broni chemicznej. Pomimo iż celem była roślinność a nie ludzie.
Aby jeszcze bardziej zamaskować udział wojska USA w tych operacjach żołnierze spryskujący Wietnam nie nosili mundurów a samoloty używane do spryskiwania zostały ukryte. Waszyngton wiedział, że robi źle ale robił to pomimo to. A Wietnamczycy, zniewoleni we własnym kraju przez skorumpowaną klasę polityczną, kolaboracyjną wobec wojska USA, rekrutowaną z mniejszości niebuddyjskiej, nie mieli nic do powiedzenia.
Styczeń 1962 roku był pierwszym miesiącem operacji „Ranch Hand”. Wówczas spryskano roślinność w samym pobliżu stolicy kraju – Sajgonu. W sumie wojsko USA wykona niemal 20 000 takich lotów zużywając 76 000 000 litrów chemikaliów. Taką ilości trucizny powodującej nowotwory, w tym wśród żołnierzy USA ale przede wszystkim wietnamskiej ludności cywilnej, ze szczególnymi skutkami ubocznymi dla dzieci, wojsko Stanów Zjednoczonych rozpyliło w zaprzyjaźnionym kraju.
Rozpylanie miało oprócz celów laboratoryjnych cele polityczne: chłopów wietnamskim reżim amerykański chciał wyrzucić ze swoich wiejskich domów i przenieść do miast aby byli lepiej kontrolowani przez siły Waszyngtonu.
Wojsko USA nie poinformowało swoich żołnierzy o szkodliwości chemikaliów. Z beczek po nich żołnierze robili prysznice oraz grille. To samo robili Wietnamczycy. Wiele lat później będą z tego powodu umierać.
Chemikaliami zalewano nie tylko Wietnam Południowy lecz także Tajlandię, Kambodżę oraz Laos. W przypadku dwóch ostatnich za działanie te odpowiadała CIA.
Razem z zalewaniem kraju chemikaliami, reżim południowowietnamski oraz USA prowadziły kampanię propagandową o nieszkodliwości substancji. Wmawiano ludziom, że herbicydy i inne środki chemiczne nie zaszkodzą ani ludziom, ani glebie, ani zwierzętom. Celowo karmiono społeczeństwo kłamstwami, aby uzyskać przyzwolenie na dalsze eksperymenty.
Żołnierzom USA wmawiano: „Agent Orange jest stosunkowo nietoksyczny dla ludzi i zwierząt. Nie odnotowano żadnych obrażeń u personelu narażonego na opryski z samolotów”.
W sumie 3 000 000 Wietnamczyków zachorowało w wyniku stosowania herbicydów. Choroby obejmowały od biegunek czy bólów głowy po cukrzycę, choroby immunologiczne i nowotwory. Szczególnie narażone były, jak już wspomniałem, dzieci. W Wietnamie 20- i 30-latkowie zaczęli zapadać na choroby typowe dla wieku starczego. Ludność zniszczona wojną, dodatkowo została zniszczona chemikaliami, które oddziaływały na nią przez kolejne dekady. Po dziś dzień w Wietnamie rodzą się zdeformowane dzieci. Podobnie jak w Iraku w wyniku stosowania zubożonego uranu.
W sumie 66% Wietnamczyków, którzy byli narażeni na chemikalia, miało dzieci zdeformowane lub cierpiące na różnego rodzaju choroby. Znaczna z nich część natychmiast po urodzeniu umierała. Niektóre umierały jeszcze w łonie matki.
Pewnego dnia skala zniszczenia narodu wietnamskiego była już tak duża, że media w Sajgonie, kontrolowanym przez amerykańskich zbrodniarzy, opublikowały zdjęcia dzieci z 2 głowami, 3 rękami i 20 palcami. Niektóre miały głowy przypominające owcę a twarze przypominające kaczkę.
Amerykańskie wojsko gardziło swoimi ofiarami. Dowódca wojsk USA w Wietnamie Westmoreland, zwolennik mordownia ludzi w zaprzyjaźnionych krajach w ramach operacji fałszywej flagi (patrz podrozdział o Włoszech) powiedzieć miał: „Mieszkańcy Orientu nie przywiązują do życia takiej samej wagi jak ludzie Zachodu. Życie jest tam obfite, życie jest tanie na Wschodzie. Jak głosi filozofia Orientu, życie jest nieważne”.
W sumie 750 000 weteranów wojny w Wietnamie, służących w siłach zbrojnych USA, otrzymało odszkodowania z tytułu narażenia na działania chemikaliów.
W Wietnamie 3 miliony ludzi cierpi z powodu stosowania dioksyn. Ich kolejne pokolenia także będą narażone z powodu wciąż zanieczyszczonego środowiska. Z powodu stosowania samego Agenta Orange – mieszanki różnych herbicydów – według Wietnamczyków, zmarło lub doznało trwałego uszczerbku na zdrowiu, 400 000 obywateli tego kraju.
USA I IZRAEL – CENTRALA PEDOFILII, GWAŁTÓW NA DZIECIACH I BESTIALSKICH MORDÓW
Afera Epsteina, żydowskiego pedofila, agenta wywiadu wojskowego Izraela oraz człowieka ochranianego przez wywiad USA, to nie tylko wyspa na Morzu Karaibskim w archipelagu Wysp Dziewiczych USA, odkupionych od Danii w XX wieku, lecz także ranczo w Nowym Meksyku, gdzie ten zwyrodnialec, który pozyskiwał kobiety także z naszego kraju, z Beskidów, prowadził eksperymenty na swoich ofiarach.
Sprawę tą opisywały intensywnie media pod koniec lutego roku bieżącego. Po czym USA i Izrael zaatakowały Iran i wszystko ucichło. Przyjrzyjmy się jednak temu procederowi.
Epstein miał zamiar na swoim ranczu w stanie Nowy Meksyk wyhodować „nową rasę” poprzez zapładnianie przetrzymywanych tam kobiet. Nie powinno nikogo to dziwić. Amerykanie oraz Żydzi specjalizują się od dekad w nielegalnych eksperymentach na ludziach. Ten artykuł to tylko wycinek ich całego zbrodniczego dorobku.
„Zorro Ranch”, znane także jako „Playboy Ranch”, to posiadłość Epsteina na południu Stanów Zjednoczonych. Według brytyjskiego „Daily Mail” miejsce to było tysiące razy wymieniane w aktach Epsteina. Zboczeniec ten planował tam przeprowadzić eksperymenty genetyczne których celem było zapłodnienie 20 kobiet. W ten sposób miała powstać „Superrasa”. Nie wiem w jaki sposób z połączenia pedofila i niewolnicy seksualnej z biednej amerykańskiej rodziny miałaby powstać jakaś superrasa ale przejdźmy dalej.
Nie wiadomo do końca czy plan ten zrealizowano ani nawet czy go realizowano. Jednak kobiety zgłaszające się do władz stanu Nowy Meksyk twierdzą, że były odurzane, pobierano od nich materiał genetyczny a następnie budziły się podłączone do aparatury medycznej.
Na ranczu bywał książce Andrzej, członek brytyjskiej rodziny królewskiej. Bywała tam także najsłynniejsza ofiara Epsteina Wirginia Giufre, która popełniła samobójstwo w 2025 roku a według jej ojca została zamordowana.
Oprócz tego doniesienia wskazują, że na ranczu w Nowym Meksyku mógł bywać Bill Clinton oraz Woody Allen. Odbywały się tam także gwałty na młodych dziewczynach.
Dwie z gwałconych tam dziewczyn miały zostać zamordowane – uduszone podczas procederu gwałtu. Podobno pochowano je w okolicy.
Dowody zbrodni miały być niszczone. Jednak nic z tym nie robiono. Dopiero po śmierci Epsteina sprawa ta powróciła.
Epstein prowadził jeszcze inne eksperymenty, w tym na dzieciach. Jak podała prof. Magdalena Grzyb z Uniwersytetu Jagiellońskiego, obejmowały one działania które „jeżą włosy na głowie”. Z racji przyzwoitości nie będę ich tutaj opisywał. Wszyscy wiemy co to mogło być. Wspomnieć jedynie warto, że chodzi o eksperymenty seksualne na kilkuletnich dzieciach w celu przygotowywania ich dla bogatych Amerykanów w wiadomym celu. Tym zajmują się amerykańskie i żydowskie elity. Tego chcą w Polsce zwolennicy kontrolowania naszego kraju przez wojsko Stanów Zjednoczonych. Zwolennicy stałych baz USA w Polsce. Ochrony takich procederów. I popełniania samobójstw przez osoby, które chciałyby to nagłośnić.
Jednak na tym nie koniec. Niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego jak wielu wysokich rangą amerykańskich wojskowych korzystało z usług młodych osób podstawionych przez Żydów. Wiązało się to z procederem pedofilskim za którego organizacją stał Roy Cohn, prawnik Donalda Trumpa, członek loży B’nai B’rith oraz syn jednego z najważniejszych żydowskich masonów Alberta Cohna.
Cohn organizował pedofilskie orgie w hotelu Plaza w Nowym Jorku. W tzw. niebieskim apartamencie tegoż hotelu. To właśnie tam zapraszano amerykańskich wojskowych. Zapewne nie bez przyczyny. W 1956 roku dowódcy amerykańskiej marynarki wojennej chcieli spacyfikować militarnie Izrael, aby zakończyć tzw. Kryzys Sueski. Cohn był gorliwym obrońcą Izraela. Proceder ten opisała w swojej pracy „One Nation Under Blackmail” Whitney Webb. Oddajmy jej głos: „Dalsze potwierdzenie działalności Rosenstiela i Cohna w »niebieskim apartamencie« – zidentyfikowanym później jako apartament nr 233 – wynika z oświadczeń samego Cohna złożonych przed Jamesem Rothsteinem, byłym detektywem nowojorskiej policji (NYPD) i byłym szefem wydziału ds. handlu ludźmi i przestępstw związanych z przestępczością obyczajową. Rothstein powiedział później Johnowi DeCampowi – byłemu senatorowi stanu Nebraska, który badał aferę Franklina z lat 1980. – że podczas osobistej rozmowy z byłym detektywem Cohn przyznał się do udziału w operacji szantażu seksualnego wymierzonej w polityków z udziałem nieletnich. Rothstein powiedział DeCampowi o Cohnie, co następuje: Zadaniem Cohna było kierowanie grupą małych chłopców. Powiedzmy, że był jakiś admirał, generał czy kongresman, który nie chciał się zgodzić na ten program. Zadaniem Cohna było wrobienie ich, a wtedy się zgadzali. Cohn sam mi to powiedział”.
Siatką, która podstawiała amerykańskim elitom, w tym wojskowym młode nieletnie osoby była siatka o nazwie „Kurczaki i byki”. Jej „klientami” byli m.in. admirałowie i generałowie amerykańscy. Oraz tysiące innych osób.
IZRAELSKIE MAFIE I EKSPLOATACJA SEKSUALNA KOBIET Z EUROPY ŚRODKOWEJ I WSCHODNIEJ
O tym, że przestępcza i zbrodnicza działalność państwa Izrael jest chroniona przez Stany Zjednoczone nikomu chyba już dzisiaj mówić nie trzeba. Widzimy to na co dzień jak Waszyngton podpala cały świat, w tym Europę, w żydowskim interesie. Mało jednak osób zdaje sobie sprawę z tego, że Izrael pozyskiwał kobiety z Europy Środkowej i Wschodniej do niewolniczej eksploatacji seksualnej, w tym z Polski, po czym były one mordowane a ciał się pozbywano. Spójrzmy więc jak ludzie powiązani z izraelskimi służbami specjalnymi pozyskiwali kobiety z naszej części Europy.
Tel Awiw, zanim stał się stolicą ludobójstwa, w latach 1990. był światową stolicą zorganizowanej przestępczości. To właśnie tam swoją siedzibę miał, po ucieczce z Rosji, człowiek izraelskich służb specjalnych, jeden z najbardziej znanych mafiozów na świecie, Siemion Mogilewicz, który w polskojęzycznej propagandzie wciąż niemal zawsze widnieje jako Rosjanin lub człowiek rosyjskiej mafii.
Mogilewicz uciekł z Rosji i osiedlił się w Izraelu. Bardzo szybko uzyskał izraelskie obywatelstwo. Dzięki wieloletniemu agentowi Mossadu Robertowi Maxwellowi, ojcu Ghislaine Maxwell, degeneratce od szantaży z Jeffreyem Epsteinem. Nawiązał także znajomości w tajnych służbach reżimu syjonistycznego. Jego specjalizacją stało się prowadzenie „lokali nocnych”, czyli po prostu domów publicznych, gdzie zatrudniano kobiety z Europy Środkowej i Wschodniej.
Sieć tych lokali stała się, jak zauważa autor książki „Czerwona mafia” jednymi z największych ośrodków prostytucji na świecie. Lokale Mogilewicza rozciągały się przez całą Europę Środkową, skolonizowaną przez USA i Izrael po 1989 roku. Od Rygi na Łotwie, przez Kijów, Pragę aż po Budapeszt. Siedzibą Mogilewicza stał się Budapeszt. Węgry niestety były i wciąż pozostają istotnym miejscem gdzie Żydzi prowadzą lukratywne interesy związane z prostytucją i przemysłem pornograficznym.
Z początku kobiety w lokalach Mogilewicza pochodziły z Niemiec oraz Rosji, jak wiadomo z dwóch najbardziej znienawidzonych przez Żydów nacji. Z czasem jego imperium się rozszerzało. Na całą Eurazję, aż po japońską Yakuzę. Kobiety w jego przybytkach były zmuszane do prostytucji. Handlowano także nimi niczym towarem w sklepie.
Praniem brudnych pieniędzy Mogilewicza zajmowały się banki brytyjskie. Ale nie tylko. Pranie brudnych pieniędzy Mogilewicza odbywało się także w Izraelu oraz USA. Żydowski mafiozo utrzymywał bliskie relacje nie tylko z elitami izraelskimi lecz także anglosaskimi. Wszystko dzięki Maxwellowi. Dzięki współpracy z nim roczne zyski Mogilewicza z działalności przestępczej sięgały astronomicznej sumy 40 mld dolarów.
Z czasem rozszerzył swoją działalność na przemysł zbrojeniowy. Zaczął kupować firmy obronne z Węgier po czym występował na prezentacjach przemysłu obronnego w USA. Jego przestępcza działalność nikogo nie interesowała. Był chroniony przez zachodnie służby.
Ludźmi Mogilewicza byli ludzie specjalizujący się w wywiadzie i kontrwywiadzie a on sam był wielokrotnym donosiciel służb. Znana jest jego współpraca z niemieckim BND jednak to izraelskie służby były tymi, które najmocniej były obecne w jego życiu. Jednym z nielicznych krajów, który postawił zdecydowaną tamę jego działalności była Francja. Miał tam zakaz wjazdu.
Maxwell stał się bliskim współpracownikiem Mogilewicza. Innym członkiem tego zespołu był oficer bułgarskiego wywiadu Iwo Janczew. Jednak to Maxwell umożliwił Mogilewiczowi, swojemu rodakowi, stanie się szanowanym i poważanym człowiekiem międzynarodowego biznesu.
Czy dysponujemy jednak dowodem na to, że Mogilewicz był człowiekiem izraelskiego wywiadu? Wiemy, że jego teczki osobowe znikały z izraelskiego MSW aby zatrzeć ślady po jego współpracy z izraelskimi służbami. Wiemy także, że Mossad monitorował jego działalność oraz ją umożliwiał. Mogilewiczowi Izrael mógł odebrać paszport. Nie zrobiono tego, aby służby tego kraju mogły go śledzić. Znajdował się więc co najmniej pod ochroną rządu Izraela.
Stanisław Głąbińsi w pracy pt. „Niechciana wojna Ameryki” pisze, że „wywiad izraelski […] podobno sam korzystał z usług owego Mogilewicza”.
Czy jednak mamy dowód na to, że żydowskie mafie handlujące ludźmi, pozyskiwały kobiety także z Polski?
W 2018 roku w serwisie „Tygodnik TVP” ukazał się artykuł Eweliny Rubinstein pt. „Brodaci chasydzi na dachach samochodów i tysiące domów publicznych. Agenci Mossadu i bezpańskie koty”, w którym wymieniono kraje, z których kobiety były zmuszane do prostytucji w Izraelu a następnie, po „wyeksploatowaniu”, mordowane. Polska była jednym z tych krajów.
Jakaś z 50% polskich kobiet, które popierają stałe bazy wojsk USA w Polsce chętna jeszcze na obecność wojska Stanów Zjednoczonych, które chroni przestępców i ludobójców z Izraela i podpala w ich obronie cały świat?
Autorstwo: Terminator 2019 Zdjęcia: Terminator 2019, United States Department of Defense (CC0), Alexis Duclos (CC BY-SA 3.0) Źródło: WolneMedia.net
Powszechnie wiadomo, że urodzeni za granicą gwałciciele i przestępcy unikają odpowiedzialności w Europie, ponieważ przywódcy polityczni są pochłonięci strachem przed nazwaniem ich rasistami.
Raport Ruperta Lowe’a ujawnia szokujące dane: około 250 000 białych brytyjskich dziewcząt z klasy robotniczej zostało zgwałconych przez niezachodnich muzułmanów w ciągu dziesięcioleci, bez podjęcia działań przez władze, które były tego świadome. Przeczytaj poniżej przerażające statystyki gwałtów w Skandynawii z niezachodnimi sprawcami.
W imię wielokulturowości urzędnicy tak bardzo obawiali się oskarżeń mediów o rasizm i islamofobię, że nie pomogli tym brytyjskim dziewczynom. To jeden z najgorszych skandali naszego życia, teraz wychodzi na jaw w całym swoim przerażającym horrorze.
Przez dziesięciolecia marksistowsko-socjalistyczna indoktrynacja zakorzeniła się w Europejczykach, że należy zawsze usprawiedliwiać i współczuć imigrantom spoza Zachodu, ponieważ pochodzą oni z niefunkcjonalnych, często wysoce skorumpowanych państw w biednych częściach świata.
Lewica marksistowska wprowadziła w ten sposób wielokulturową dyskryminację rdzennych Europejczyków, która domaga się odpowiedzialności ze strony rdzennych europejskich grup etnicznych w sposób, o jakim nigdy nie marzyłby ciemnoskóry, niezachodni imigrant.
W autorytarnej Wielkiej Brytanii, ta dyskryminacja rdzennych Brytyjczyków jest widoczna jak na dłoni, ponieważ Brytyjczycy są teraz wtrącani do więzienia za komentarze w mediach społecznościowych, negatywne w stosunku do masowej imigracji z krajów niezachodnich, podczas gdy urodzeni za granicą gwałciciele i zabójcy są niemal usprawiedliwiani w sądach.
Media głównego nurtu, takie jak BBC, zadziwiająco nie opublikowały żadnych komentarzy na temat tego okropnego raportu o gwałtach zbiorowych i masowego rasizmu wobec białych w Wielkiej Brytanii, który to udowadnia – pisze historyk, autorka bestsellerów i założycielka raportu Herland, Hanne Nabintu Herland. Artykuł został po raz pierwszy opublikowany w jej regularnej kolumnie WND.
Kolej na Skandynawię.
W Norwegii jeden z nielicznych raportów na temat grup etnicznych przestępców, wykazał, że 100% gwałtów wskutek napaści dokonywali imigranci spoza Zachodu. Imigranci z Azji, Afryki, Ameryki Południowej i Środkowej oraz Turcji mają znacznie wyższy wskaźnik przestępczości niż ogólna populacja, a najgorszy jest z Afryki. W Szwecji ostatnie badanie wykazało, że 96% gwałtów zostało popełnionych przez imigrantów. W obu przypadkach zgwałcono prawie wyłącznie rodzime, białe kobiety. W Danii imigranci spoza Zachodu są ponad siedem razy bardziej skazywani za gwałt niż rdzenni Duńczycy.
Szwecja jest notorycznie gubiona przez swoich marksistowskich polityków, którzy po prostu nie powstrzymują przemocy wobec rdzennej ludności. Kraj ma prawie sześćdziesiąt „stref zakazanych” rządzonych przez gangi imigrantów, w których policja nie ma wstępu; miasto Malmø ma ponad 50% imigrantów spoza Zachodu o wyższym wskaźniku przestępczości niż Bagdad; Szwecja ma największą liczbę ataków bombowych dla kraju nie będącego w stanie wojny.
Według ostatnich badań, 96% gwałtów wskutek napaści w Szwecji jest popełnianych przez imigrantów urodzonych za granicą, którzy gwałcą etniczne Szwedki. Dochodzenie z 2018 roku wykazało, że 40 na 43 mężczyzn skazanych za gwałt zbiorowy było imigrantami lub urodzonymi przez rodziców imigrantów. Szwecja odnotowała w znacznym stopniu największą liczbę zarejestrowanych przestępstw związanych z gwałtem w Europie.
Ta marksistowsko-socjalistyczna dyskryminacja jest przeciwieństwem historycznego zachodniego ideału równości niezależnie od rasy, wyznania czy pozycji społecznej. Wywołała rasizm wobec białych Europejczyków, który dziś przenika europejskie media głównego nurtu i dyskurs publiczny.
W 1977 roku w Szwecji odnotowano 689 gwałtów. W 2015 roku zgłoszono 18 100 przestępstw seksualnych, ponownie prawie wyłącznie przeciwko etnicznym Szwedkom. Mimo to szwedzcy politycy tego nie powstrzymują, a media głównego nurtu milczą ze strachu przed nazwaniem ich rasistami.
Liczby w Norwegii wskazują, że niezwykle niewiele osób jest skazanych za gwałt. Tylko jeden na 10 aktów przemocy seksualnej jest zgłaszany, a około 80 procent jest po prostu odrzucanych. W Szwecji z 4895 zgłoszonych przypadków gwałtu w 2017 roku tylko 190 doprowadziło do wyroków skazujących. W Norwegii tylko co dziesiąty skazuje. Statystyki pokazują również, że jedna na pięć norweskich dziewcząt poniżej 15 roku życia jest narażona na przemoc seksualną. Szwecja nie publikuje oficjalnych danych o przestępstwach związanych z pochodzeniem etnicznym lub statusem imigracyjnym, podobnie jak Norwegia.
Bardzo niewielu omawia wewnętrznie zgłoszone samobójstwa białych dziewcząt po gwałcie, gdy oni i ich rodziny widzą, jak policja niechętnie ściga sprawców. Niezwykle rzadko można znaleźć osoby, które chcą mówić o tym publicznie.
W 2025 roku Libertariańska Partia Postępu— obecnie największa partia polityczna w Norwegii i prawdopodobnie jej wersja Reform UK-niedawno zapłaciła za nowe badania nad wskaźnikiem przestępczości sklasyfikowanym według grup etnicznych. Statystyki wykazały znaczny wzrost nadreprezentacji imigrantów na lata 2020-2023.
Młodzi mężczyźni z Iraku i Somalii mają niezwykle wysokie proporcje zarzutów, z ponad 1200 na 1000 dla imigrantów i do 1300 dla urodzonych w Norwegii cudzoziemców etnicznych z rodzicami z tych krajów. W Oslo, stolicy Norwegii Pokojowej Nagrody Nobla, młodzi mężczyźni ze środowisk imigranckich mają proporcje zarzutów w wysokości 820 na 1000, podczas gdy Norwegowie urodzeni przez rodziców imigrantów mają proporcję 910 na 1000. Reszta populacji ma wskaźnik 280 na 1000.
„Na przykład w przypadku somalijskich mężczyzn w Oslo (w wieku 15-24 lat) w latach 2020-2023 na 1000 mieszkańców przypada 2120 zarzutów. To 15 razy więcej niż ma populacja Oslo bez pochodzenia imigranckiego ” – pisze Partia Postępu.
Liczby dla Danii są równie przygnębiające, ujawniając znaczne różnice w zależności od pochodzenia etnicznego. Liczby z lat 2010-2014 wskazują, że imigranci spoza Zachodu są masowo nadreprezentowani wśród skazanych za gwałt w porównaniu z rdzennymi Duńczykami. To sprawia, że imigranci spoza Zachodu i ich dzieci są 7,3 razy bardziej skłonni do gwałtu niż rdzenni Duńczycy.
Całkowity brak ochrony rdzennych skandynawskich kobiet przed imigranckimi gwałcicielami urodzonymi za granicą wynika z ideologii marksistowsko-socjalistycznej, która od tak dawna przetrzymuje Europejczyków jako zakładników rasizmu wobec rdzennej białej populacji, pozwalając temu przerażającemu znęcaniu się nad kobietami kontynuować rok po roku.
Środowisko antykościoła, które zagnieździło się jak pasożyt w Kościele katolickim od dłuższego czasu kultywuje zwyczaj pisania antypolskich i antykatolickich listów i apeli. Zawsze wbrew prawdzie i zawsze w zgodzie z socjotechniką Bestii utrwalającą ogłupienie i bierność, ganiąc przejawy patriotyzmu wśród Polaków broniących historycznej pamięci, godności ofiar i honoru żyjących.
Tak również jest w przypadku „Wspólnego apelu o pojednanie Polaków i Ukraińców” napisanego w duchu „pedagogiki wstydu” i symetryzmu czyli dzielącego winę na pół.
Słowo ekshumacje nie pada ani razu, a słowo Wołyń tylko raz w starym (sprzed 23 lat) cytacie z Jana Pawła II o rocznicy „tragicznych wydarzeń na Wołyniu”.
Nie ma nic o odrodzonej ideologii zła, nic o aktualnym kulcie nazistowskich ludobójców, nic o trwającej kampanii pomówień i nienawiści przeciw Polakom. Zamiast tego są sformułowania typu:
„pojawiają się nowe napięcia i odradza nieufność” – same z siebie?
„Z bólem obserwujemy wzrost wzajemnego napięcia i odradzające się nastroje wrogości między Polakami a Ukraińcami” – Bystrzy obserwatorzy… szkoda tylko, że pominęli przyczyny.
„Papież wzywa każdą i każdego z nas – Polaków i Ukraińców – do osobistego nawrócenia, a nie do rozliczania innych.” – No i mamy typową propagandową ględę wzorowaną na komunistycznych apelach o przerwanie rozliczeń, a chodzi przecież o podstawowe standardy cywilizacyjne typu ekshumacje i chrześcijański pogrzeb ofiar ludobójstwa.
„Pamięcią negatywną, jest natomiast ta, która spojrzenie umysłu i serca obsesyjnie koncentruje na złu, zwłaszcza popełnionym przez innych” – Pamięć o Wołyniu jest pamięcią negatywną i obsesyjną? W rozumieniu autorów apelu, pewnie tak, w odróżnieniu od pamięci o holocauście.
Jako odpowiedź strategiczną Rosja podjęła decyzję o przygotowaniu się do wojny w Europie.
Porozumienie deeskalacyjne, które wynikło z rozmów między USA a Iranem w Lucernie, w dużej mierze było zgodne z pierwotnym dziesięciopunktowym planem Iranu. Jednocześnie prezydent Trump i wiceprezydent Vance celowo zaciemniają sytuację, twierdząc, że Iran zgodził się już na inspekcje MAEA w swoich obiektach jądrowych (co Iran wielokrotnie dementował). Vance stwierdził nawet, że MAEA mogła rozpocząć inspekcje w tym tygodniu. Nie – „ramy porozumienia” odnosi się jedynie do potencjalnego nadzoru MAEA nad rozwodnieniem irańskich zapasów uranu, które są obecnie wzbogacane do 60 procent, w oczekiwaniu na ostateczne porozumienie ze Stanami Zjednoczonymi.
Trump później fałszywie twierdził w mediach społecznościowych:
„Iran w pełni i bezwarunkowo zgodził się na najwyższy możliwy poziom inspekcji nuklearnych na długi czas”.
W rzeczywistości MAEA przeprowadza obecnie jedynie inspekcję wspólnej irańsko-rosyjskiej elektrowni jądrowej w Buszehr – na prośbę Rosji, która chce się upewnić, że wszystkie zobowiązania związane z jej zaangażowaniem są wypełniane. Innymi słowy, jest to rosyjskie żądanie wypełnienia własnych zobowiązań wobec MAEA.
Trump ostrzegł następnie Iran, że może być zmuszony „dokończyć sprawę [wojskowo]”, jeśli nie uda mu się osiągnąć bardzo korzystnego porozumienia. Powiedział, że zajmie to „około tygodnia”. Stwierdził również, że Iran musi zdeponować wszystkie uwolnione środki na rachunkach powierniczych (ESCROW) i może je wykorzystać wyłącznie do „zakupu kukurydzy i soi dla swojego narodu, ponieważ teraz głoduje – a kupuje wyłącznie od nas”.
Jest zatem całkiem jasne, co będzie dalej: Trump powraca do swojego stylu negocjacyjnego z nowojorskiego sektora nieruchomości. W swojej książce z 1987 roku „The Art of the Deal ”, napisanej przez Tony’ego Schwartza, zaleca „stawianie ekstremalnych i nieprzewidywalnych żądań, aby wywołać strach i zmusić przeciwnika do ustępstw”.
To sprowadza nas z powrotem do scenariusza generała Kellogga. Kellogg doradził Trumpowi, że w przypadku Putina lub Irańczyków, zadziała tylko presja – a po niej jeszcze większa.
Znana taktyka Trumpa: najpierw wykazać się pewną elastycznością, aby zwabić przeciwnika do stołu negocjacyjnego. Następnie wykorzystać fałszywe twierdzenia o irańskich ustępstwach i skrajnych żądaniach, aby zwiększyć presję na Teheran – podczas gdy Trump będzie sprawiał wrażenie twardego negocjatora w oczach rozgniewanych neokonserwatystów i własnego elektoratu.
Ten rodzaj nacisku może sprawdzić się w przypadku transakcji na rynku nieruchomości w Nowym Jorku, będzie jednak nieskuteczny wobec Iranu i Rosji.
Takie groźby będą miały odwrotny skutek od zamierzonego w przypadku Iranu i spowodują, że USA znajdą się na kursie kolizyjnym.
„Porozumienie z Islamabadu nie było wynikiem nacisków i przymusu, lecz wynikiem oporu i siły narodu irańskiego” – odpowiedział pan Qalibaf, główny negocjator Iranu.
Z praktycznego punktu widzenia Will Schryver, bystry obserwator amerykańskiej armii, zauważa, że Iran ma przewagi,
„które są liczniejsze i skuteczniejsze od wszystkiego, co Stany Zjednoczone mogą rozmieścić na polu bitwy”.
„Moim zdaniem” – kontynuował Schryver – „silna obecność wojskowa USA w regionie Zatoki Perskiej stała się całkowicie nie do utrzymania. Amerykanie próbują teraz jedynie ratować twarz. Nie sądzę, aby armia amerykańska była w stanie przeprowadzić w tym czasie 72-godzinną operację o wysokiej intensywności”.
„Ale myślę, że spróbują. Trump prawdopodobnie po prostu blefuje. Mimo to nie zdziwiłbym się, gdyby spróbowali zagrać ostatnią kartą, żeby odzyskać przewagę”. (Możliwe, że po wyborach parlamentarnych i gdy Stany Zjednoczone uzupełnią zapasy amunicji).
Iran prawdopodobnie odpowie ponownym zamknięciem Cieśniny Ormuz i jednoczesnym atakiem na infrastrukturę państw Zatoki Perskiej.
Trump najwyraźniej gra w ekonomiczną „grę w tchórza” – kto pierwszy ustąpi. Jednak kolejna ofensywa militarna prawdopodobnie tylko pogorszyłaby reputację armii USA.
Jednak Trump może być skłonny ograniczyć swoje straty w Iranie – w końcu ta wojna osłabia jego szanse w wyborach uzupełniających – i zamiast tego ponownie skupić uwagę na Ukrainie i Rosji.
Dziennik „ Kyiv Independent” opublikował wczoraj raport, powołując się na „wysokiego rangą urzędnika ukraińskiego”, który twierdzi, że Trump prywatnie dał Zełenskiemu zielone światło na podjęcie „odważniejszych” działań przeciwko Rosji.
I oto jesteśmy znowu tutaj.
„Trump tak naprawdę nie wierzy, że Putin zrobi cokolwiek bez presji” – dodał ukraiński urzędnik.
Simplicjusz spekuluje:
„Trump był wyraźnie sfrustrowany tym, że nie udało mu się zakończyć jednego z konfliktów, które obiecał szybko rozwiązać. Po aferze z irańskim memorandum otwarcie oświadczył, że teraz ponownie zwróci uwagę na Ukrainę”.
Jest zatem całkiem prawdopodobne, że Trump potajemnie zachęcał Europejczyków do ukształtowania pola bitwy w celu „zmiękczenia” Rosji przed kolejnym ruchem Trumpa.
Jeśli to prawda – a prawdopodobnie tak jest – to Europejczycy bawią się zapałkami, ryzykując pożar lasu.
Przywódcy E3 – Starmer, Merz i Macron – spotkali się z Zełenskim 7 czerwca i obiecali mu zarówno pełne wsparcie, jak i – w związku z dalszą presją na Rosję –
„aby podkreślić pilną potrzebę znacznego zwiększenia produkcji pocisków przechwytujących, zdolności do przeprowadzania głębokich uderzeń i wspólnego rozwoju systemów obrony balistycznej, przy jednoczesnym zapewnieniu długoterminowej zdolności operacyjnej ukraińskich sił zbrojnych”.
Krótko mówiąc: Europejczycy chcą rozszerzyć swoje ataki daleko w głąb Rosji – aż do Moskwy i Petersburga – co prawdopodobnie spowoduje ofiary śmiertelne wśród ludności cywilnej i niepokój wśród ludności.
E3 starannie zaplanowało organizację zbliżającego się szczytu G7 i szczytu UE, które miały koncentrować się na Zełenskim. Celem było zwiększenie presji na „prezydenta Putina”, aby zgodził się na natychmiastowe i całkowite zawieszenie broni – począwszy od obecnej linii frontu.
Szefowie państw i rządów państw europejskich zobowiązali się również do ścisłej współpracy przed szczytem NATO w Ankarze (7-8 lipca) w celu zabezpieczenia dalszych zobowiązań w zakresie wsparcia wojskowego dla Ukrainy.
Kraje E3 wyraźnie uzbrajają się w nowe rakiety, aby móc uderzyć w Rosję głębiej i bardziej destrukcyjnie.
Na przykład rząd brytyjski ogłosił:
„Brytyjski projekt opracowania ekonomicznej, nowoczesnej broni dalekiego zasięgu dla Ukrainy osiągnął ważny kamień milowy. Trzy systemy opracowane w Wielkiej Brytanii zostały pomyślnie przetestowane. Naziemne systemy uzbrojenia są zaprojektowane tak, aby docierać do celów oddalonych o ponad 500 kilometrów z prędkością 600 km/h i przenosić głowicę bojową o masie 225 kilogramów”.
Według Financial Times, Trump był „niezwykle pod wrażeniem i podekscytowany” niedawnymi ukraińskimi atakami dalekiego zasięgu na cele położone głęboko w głębi Rosji podczas szczytu G7.
Podczas szczytu Trump zadeklarował również gotowość do dalszego zaostrzenia sankcji wobec rosyjskiego sektora energetycznego.
Oczywiste jest, że E3 przygotowało zakrojoną na szeroką skalę operację psychologiczną, aby przekonać Trumpa, że Ukraina wcale nie znajduje się w defensywie – jak mu wcześniej powiedziano – lecz odzyskała inicjatywę. Celem było przekonanie USA do poparcia europejskiej strategii kapitulacji Rosji: zawieszenia broni, niezmienionych granic, reparacji od Rosji i procesów o zbrodnie wojenne przeciwko rosyjskim urzędnikom.
Wydarzenia te wywołały w Rosji dwie istotne reakcje.
Po pierwsze, wysoko postawieni urzędnicy Kremla – w szczególności doradca Putina Jurij Uszakow – oświadczyli w ciągu ostatnich trzech dni, że „duch” szczytu w Anchorage i osiągniętych tam porozumień „praktycznie się załamał”.
„Stany Zjednoczone ich porzuciły”.
Moskwa nie oczekuje już, że te zobowiązania będą przestrzegane i skupia się wyłącznie na zapewnieniu sobie „zwycięstwa” środkami militarnymi.
Minister spraw zagranicznych Ławrow posunął się jeszcze dalej, nazywając spotkanie na Alasce amerykańskim „oszustwem”, mającym na celu jedynie kupienie Ukrainie czasu na odbudowę i unowocześnienie sił zbrojnych – podobnie jak miało to miejsce w przypadku porozumień mińskich, które z perspektywy czasu również okazały się oszustwem.
Wiceminister spraw zagranicznych Siergiej Riabkow oświadczył:
„Widzimy również, że linia Waszyngtonu coraz bardziej zbiega się z ekstremalnie antyrosyjskim stanowiskiem najbliższych europejskich sojuszników USA – zwłaszcza Wielkiej Brytanii i Francji”.
To oznacza głęboką zmianę strategiczną.
Rosja nie zamierza już nawiązywać nowych stosunków z Waszyngtonem, choć kontakty ze stolicą USA będą kontynuowane.
Drugie wydarzenie ma związek z przemówieniem prezydenta Putina wygłoszonym 23 czerwca w George Hall do kadetów.
Podsumowując, Putin wyjaśnił młodym oficerom, że Zachód najpierw konstruuje rosyjskie zagrożenie, a następnie oskarża Rosję o jego stworzenie. Ten schemat powtarza się w historii i sięga 1941 roku.
Putin wskazał, że pewien próg został przekroczony.
Wyjaśnił, że podczas gdy państwa NATO wcześniej ograniczały się do wspierania reżimu w Kijowie w jego wojnie z Rosją, Zachód obecnie otwarcie dyskutuje o przygotowaniach do wojny z Rosją i drastycznie zwiększa wydatki wojskowe. Kanclerz Merz dał temu wyraz w szczególności.
Odpowiedź Rosji polega zatem na modernizacji jej arsenału nuklearnego i sił zbrojnych, a także na wzmocnieniu zdolności operacyjnych sił powietrznych, kosmicznych i marynarki wojennej.
Wyraźna wzmianka o nuklearnej triadzie w bezpośrednim kontekście przygotowań Zachodu do wojny z Rosją była bez wątpienia ukierunkowanym przekazem skierowanym do Trumpa i Europejczyków.
Rosja usłyszała europejskie okrzyki wojenne.
W odpowiedzi Moskwa podjęła strategiczną decyzję o przygotowaniu się do wojny w Europie.
Historia uczy nas, że możliwe było zaplanowanie wojny z użyciem perskich strzał, których celem było zniszczenie Krassusa i rzymskich legionów.
Na tej ciemnej ulicy, słońce jest czarne, zimowe życie powraca, na tej ciemnej ulicy, w środku jest zimno, nie ma odwrotu od czasu, który umarł,
kremowe, opuszczone miasta serca.
Jeden z moich ostatnich artykułów o tym, jak Iran osiągnął przełom w polityce wielobiegunowej, wywołał poważną reakcję ze strony doświadczonych agentów wywiadu amerykańskiego państwa głębokiego, którzy obecnie aktywnie działają na arenie międzynarodowej. Przesłali mi spójną, szczegółową analizę tego, co uważają za główny powód, dla którego prezydent Trump podpisał Memorandum o Porozumieniu (MoU) z Iranem – które gorączkowo promuje jako swoją (kursywa moja) umowę.
Jak bez ogródek stwierdziło jedno z tych źródeł: „Najważniejszą kwestią, którą pomijasz, jest to, że Trump był przerażony, ponieważ 15 czerwca było zaledwie 60 dni od całkowitego wyczerpania rezerw ropy naftowej [ w USA? md] , co doprowadziłoby do całkowitego unicestwienia Donalda J. Trumpa. To jedyny powód jego nagłej zmiany nastawienia. Gdyby czekał dłużej, do 15 sierpnia znalazłby się w tak opłakanym stanie, że nie byłby w stanie się podnieść. A to i tak mogłoby się zdarzyć”.
Źródło powołało się na szczegółową ocenę ryzyka, której twarde dane wskazują na połowę sierpnia 2026 roku jako „moment, w którym Stany Zjednoczone muszą prawnie wstrzymać awaryjne zrzuty. Gdy ten kurek zostanie zakręcony, globalny deficyt podaży ropy natychmiast wzrośnie o miliony baryłek dziennie, co doprowadzi do kryzysu światowego”.
Nawet jeśli teraz zacznie działać, nic nie jest pewne dla Trumpa. Źródła komentują: „Najpierw przegrałby (Republikanie) wybory w pierwszym tygodniu listopada. Potem Demokraci by go pozwali. A potem zostałby zrujnowany pozwami i straciłby cały swój majątek”.
Daleko wykraczając poza los, jaki czeka samozwańczego Neo-Krassusa, źródła podkreślają przede wszystkim, że „60–90-dniowy „pas startowy”, na którym obecnie się znajdujemy, to nie tylko odliczanie do fizycznej ropy w ziemi; to ostatni lont największej bańki kredytowej w historii ludzkości”.
Co ponownie sprowadza nas do Rosebud w tym epickim dziele Orsona Wellesa: Cieśnina Ormuz pozostaje de facto zamknięta.
Źródła ostrożnie przypominają tym, którzy chcą słuchać, że:
„Mamy teraz rebelię w Cieśninie Ormuz. Przepływa tamtędy 20% światowej ropy naftowej, a Iran chce się bronić, wykorzystując tę potęgę. Jeśli zostanie odcięty, cena ropy wzrośnie do 700 dolarów za baryłkę, według Goldman Sachs. To się nie stanie dzisiaj, ponieważ USA i ich sojusznicy pozbywają się swoich zapasów na rynku, aby obniżyć cenę. Mają rezerwy na około 2,5 miesiąca. Potem wszystko eksploduje. Mamy tu rebelię niewolników”.
Witamy w trwającej rozgrywce szachowej o wysoką stawkę — oczywiście, Teheran od samego początku zaplanował ją perfekcyjnie.
„Bunt niewolników”
Źródła komentują, że „chociaż pogłoski o cenie ropy na poziomie 700 dolarów za baryłkę są często wykorzystywane na wysokim szczeblu geopolitycznym, aby podkreślić skalę niedoborów, rzeczywiste prognozy analityczne głównych banków inwestycyjnych są bardziej umiarkowane, choć nadal głęboko niepokojące”.
Zacznijmy od Goldman Sachs: „W oficjalnych aktualizacjach badań rynku surowcowego po eskalacji sytuacji Goldman Sachs ostrzegał, że długotrwałe, całkowite zablokowanie Cieśniny Ormuz może szybko wywindować cenę ropy Brent powyżej 100 dolarów za baryłkę i realistycznie przetestować granicę 150 dolarów”.
Co istotne, źródła podkreślają, że „dokładna analiza danych operacyjnych pokazuje, że absolutny punkt krytyczny systemu — i zapalnik bomby derywatów — nastąpi prawdopodobnie w połowie sierpnia 2026 r.”.
To właśnie tutaj wchodzi w grę współzależność między fizycznym wyczerpywaniem się amerykańskich Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR), rzeczywistymi, praktycznymi ograniczeniami cen ropy naftowej oraz przerażającym, ukrytym rynkiem instrumentów pochodnych o wartości dwóch bilionów dolarów. Źródła analizują tę współzależność jako wysoce zsynchronizowaną grę końcową.
Podsumowując: na koniec maja 2026 r., czyli miesiąc temu, SPR spadło do 365,1 mln baryłek — „najniższego poziomu operacyjnego od ponad 40 lat”.
Ponieważ Cieśnina Ormuz jest praktycznie zamknięta — również z powodu blokady Trumpa — Stany Zjednoczone czerpią obecnie zyski z rezerw na historycznym poziomie 1,41 mln baryłek dziennie (prawie 10 mln baryłek tygodniowo), aby sztucznie zaniżać ceny.
Następnie pojawia się „krytyczna sytuacja polityczna, na którą warto zwrócić uwagę”. Nie chodzi o „zero baryłek”, ale o 243 miliony baryłek. Dlaczego? Ponieważ Departament Wiecznych Wojen zaświadczył, że spadek rezerw poniżej 243 milionów baryłek wyraźnie osłabia amerykański potencjał wojenny.
Źródła ponownie powołują się na swoją analizę: Przy obecnym tempie wydobycia 1,41 mln baryłek dziennie, Stany Zjednoczone wykorzystałyby swój bufor dyskrecjonalny wynoszący 122 mln baryłek w ciągu dokładnie 86 dni.
W swojej ocenie ryzyka źródła wybrały 60 dni – biorąc pod uwagę możliwe awarie infrastruktury lub zwiększone wydatki wojskowe. To prowadzi nas do połowy sierpnia 2026 roku jako punktu krytycznego.
I to nie wszystko. Źródła zauważają, że „ceny mogłyby z łatwością przebić historyczne maksima z 2008 i 2022 roku, jeśli niedobory w rafineriach doprowadzą do kaskadowych przestojów w europejskich i azjatyckich sektorach przemysłowych. Jednak wielocyfrowa kwota, taka jak 700 dolarów, jest powszechnie uważana za teoretyczne maksimum, które natychmiast zniszczyłoby globalny popyt i doprowadziłoby do załamania całej międzynarodowej architektury finansowej, zanim jeszcze udałoby się ją utrzymać”.
Powtórzmy: Teheran zaaranżował to perfekcyjnie. Można to nazwać opłatą za przejazd lub opłatą tranzytową dla każdego tankowca, który chce przepłynąć przez jego wody terytorialne w Zatoce Perskiej – kluczowe jest to, że Teheran skutecznie ominął zachodnie sankcje. Źródła komentują, że „oświadczenie Waszyngtonu, że jest to „niedopuszczalne”, w niewielkim stopniu powstrzymało globalne firmy żeglugowe przed cichym płaceniem opłat w celu uniknięcia zajęcia”.
Jeśli więc mamy scenariusz, w którym wyczerpane zostaną zasoby ropy SPR, a Cieśnina Ormuz pozostanie zablokowana, „ceny gwałtownie wzrosną powyżej rekordów z 2008 r. i przekroczą poziom 150–200 USD za baryłkę”.
Na tym progu „gospodarka fizyczna doświadcza natychmiastowego spadku popytu. Linie lotnicze są uziemione, sieci żeglugowe wstrzymują się, a produkcja przemysłowa zostaje wstrzymana. Cena nie może fizycznie utrzymać się na poziomie 700 dolarów, ponieważ globalna machina gospodarcza zużywająca ropę naftową rozpadłaby się przy cenie 200 dolarów, powodując gwałtowny spadek konsumpcji do niemal zera”.
I tu dochodzimy do kluczowej kwestii: „Zagrożeniem nie jest sama cena, ale fakt, że szok cenowy wywoła strukturalne załamanie się podstawowej infrastruktury długu”.
Trump, Krassus, strzały i drony
Czy Stany Zjednoczone — i światowa gospodarka — są bezpieczne, jeśli chodzi o wojnę, którą autoryzował sam Trump?
To zależy od wyniku obecnego, złożonego porozumienia Kabuki (MoU) między Pakistanem a Szwajcarią. Ropa naftowa nadal nie przepływa swobodnie przez Cieśninę Ormuz. A SPR nadal jest eksploatowany.
Neo-Krassus – skłonny do apokaliptycznych tyrad i nieustannych gróźb zbombardowania Iranu – po prostu nie może sobie pozwolić na wyczerpanie SPR. A jednak właśnie do tego doprowadzi sytuacja, jeśli Ormuz nie powróci do pełnej swobody przepływu prędzej niż później. I to Teheran kontroluje przepływ, a nie War-a-Lago.
Albo Neo-Krassus oswoi się, albo może nawet stać się odpowiedzialnym za globalny kryzys obejmujący powszechny upadek długu państwowego.
Nawet stada owiec wypasane na pastwiskach zachodnich zaczynają dostrzegać, jak potężne Imperium Rzymskie przegrało z Partami/Persami w bitwie pod Karrami w 53 roku p.n.e. Rzym wkroczył wówczas do Azji, przekonany, że Partia/Persja upadnie pod ciężarem jego potęgi.
Carrhae było podręcznikową asymetrią – lub zdecentralizowaną mozaiką, by przytoczyć taktykę perską [z początku XXI wieku].
Armią partyjską dowodził generał Surena – generał Solejmani swoich czasów – który zamiast angażować się w konwencjonalną walkę (pomyślmy o Iraku w obu wojnach w Zatoce Perskiej), użył partyjskiej kawalerii, by okrążyć Rzymian i wystrzelić falę strzał – drony swoich czasów.
Partom nigdy nie brakowało amunicji, ponieważ karawany wielbłądów czekające za polem bitwy błyskawicznie dostarczały świeże strzały. Ostrzał nie ustawał. Potężna armia rzymska straciła spójność i została doszczętnie zdemoralizowana.
Krassus zakładał, że Partom w końcu skończą się strzały i zostaną zmuszeni do walki wręcz. Tak się jednak nie stało. Sam Krassus zginął w trakcie nieudanych negocjacji.
Ta druzgocąca strategiczna porażka obaliła mit o niezwyciężoności Rzymu — tak jak wojna z roku 2026 na zawsze obaliła wszystkie mity otaczające największą armię w historii galaktyk.
Historia uczy nas, że możliwe było zaplanowanie wojny z użyciem perskich strzał, których celem było zniszczenie Krassusa i rzymskich legionów.
I jako dowód tego, właśnie byliśmy świadkami wojny z udziałem perskich dronów i zdecentralizowanej mozaiki specjalnie zaprojektowanej w celu zdławienia imperialnej floty dowodzonej przez Neo-Krassusa, który otwarcie prowadzi prymitywny proceder wymuszeń/ochrony i pracuje w imieniu zorganizowanej grupy przestępczej powiązanej z kultem śmierci.
Jego żałosny szkielet będzie jeszcze przez jakiś czas ciążył światu. Oby przy okazji nie zniszczył światowej gospodarki.
Oczekuje się, że będziemy pamiętać o 7 października, ale nigdy nie zadajemy pytań na ten temat
Zapytaj, dlaczego na Bliskim Wschodzie w ciągu ostatnich trzech lat było tak wiele przemocy, a usłyszysz, że to przez 7 października. Zapytaj, dlaczego doszło do 7 października, a zostaniesz nazwany antysemitą. Zapytaj, co konkretnie wydarzyło się tego dnia, a zostaniesz nazwany teoretykiem spiskowym.
Prasa izraelska donosi, że dokumenty policyjne dotyczące bezpieczeństwa festiwalu muzycznego Nova, który odbędzie się 7 października 2023 roku, zostały w tajemniczy sposób usunięte na początku stycznia 2024 roku. „The Jerusalem Post” donosi, że „nie wiadomo, kto je usunął i czy ich kopie nadal istnieją”.
Nowy artykuł izraelskiego portalu YNet donosi, że Siły Obronne Izraela planowały zabić izraelskiego żołnierza schwytanego przez Hamas w 2006 roku, a w jednym z dokumentów stwierdzono, że „Dyrektywa Hannibala obowiązuje”.Dyrektywa Hannibala to izraelski protokół wojskowy, który gwarantuje podjęcie radykalnych środków w celu zapobieżenia schwytaniu Izraelczyków przez palestyńskie grupy oporu, nawet jeśli oznacza to ich zabicie.
Izraelski Kanał 12 pokazał nagranie, na którym izraelscy oficerowie domagają się wdrożenia Dyrektywy Hannibala 7 października, aby zapobiec wzięciu zakładników przez Hamas. Jeden z wysokich rangą oficerów powiedział: „(Zaatakujcie) Gazę. Rozwalcie ją na kawałki. Razem z żołnierzami, którzy zostali porwani”.
[filmiki- w oryginale md]
Wielu izraelskich żołnierzy i cywilów oficjalnie potwierdziło , że siły izraelskie strzelały do swoich obywateli 7 października.
Ile z 1195 osób zabitych w operacji „Powódź Al-Aksa” zostało faktycznie zabitych przez siły izraelskie? Nie wiemy i nie wolno nam tego wiedzieć. Asa Winstanley z Electronic Intifada twierdzi , że liczba ta sięga setek.
Czy Izrael celowo pozostawił swój naród bez obrony przed zbliżającym się atakiem Hamasu, aby realizować swoje plany? Nie wiemy i nie wolno nam wiedzieć, ale istnieje mnóstwo dowodów wskazujących na to , że tak właśnie było .
Zapytaj, dlaczego w ciągu ostatnich trzech lat na Bliskim Wschodzie doszło do tak wielu aktów przemocy, a usłyszysz, że przyczyną były wydarzenia z 7 października.
Zapytaj, dlaczego wydarzyło się 7 października, a nazwiesz się antysemitą.
Zapytaj, co konkretnie wydarzyło się tego dnia, a zostaniesz nazwany zwolennikiem teorii spiskowych.
To prawdziwe szaleństwo, jak często obrońcy Izraela i zachodniego imperium powołują się na 7 października jako na iskrę, która zapoczątkowała wszystkie te wojny o dalekosiężnych konsekwencjach, ale tabu jest mówić o tym, co dokładnie wydarzyło się tamtego dnia, a także tabu jest mówić o tym, w jaki sposób nadużycia Izraela sprowokowały atak .
Oficjalne stanowisko głównego nurtu z 7 października głosi, że Hamas zabił 1195 Izraelczyków bez żadnego powodu, tylko dlatego, że są źli i chcieli zabić Żydów, a każdy, kto sugeruje, że mogło to być spowodowane rzeczywistymi, materialnymi pobudkami, jest antysemickim potworem. Za każdym razem, gdy ktoś wygłasza oficjalne stanowisko głównego nurtu z 7 października, mam ochotę wydawać z siebie dziecięce okrzyki „goo goo ga ga”, aż się zamkną i pójdą, bo tacy ludzie nie myślą jak dorośli.
Każdy, kto śledził zachowanie Izraela od 7 października, rozumie teraz, dlaczego palestyńscy bojownicy ruchu oporu w ogóle przeprowadzili atak 7 października. Oczekuje się od nas, że będziemy unikać rażących luk fabularnych w oficjalnej narracji i nigdy nie będziemy sugerować, że straszliwe nadużycia Izraela wobec Palestyńczyków mogły odegrać jakąś rolę w doprowadzeniu do ataku. Jednak po oglądaniu transmitowanego na żywo ludobójstwa miesiąc po miesiącu, wszyscy wiemy, że 7 października Izrael po prostu zbierał to, co zasiał.
I wiemy, że nie ma zła, którego te dziwolągi nie byłyby zdolne dokonać.
Podczas swojego urzędowania jako przewodniczący Papieskiej Akademii Życia abp Vincenzo Paglia wzbudził niemałe kontrowersje. Duchowny reprezentował zdecydowanie progresywny kurs. Wśród jego wypowiedzi znalazły się nawet wyrazy akceptacji dla legalności aborcji w porządku prawnym Włoch. Hierarcha miał również z otwartością podchodzić do zmian w nauczaniu na temat m.in. antykoncepcji. Do tych bulwersujących propozycji odniósł się w artykule swojego autorstwa ks. prof. Livio Melina. Teolog wskazał na destruktywny charakter „paradygmatu Paglii” oraz podkreślił, że Kościół powinien trzymać się swojej niezmiennej doktryny.
„Jakiej wizji moralnej pragnie Kościół? Czy pragnie on moralności rozwodnionej, swego rodzaju minimalistycznego pelagianizmu, który – nie opierając się na łasce Bożej – ostatecznie porzuca wezwanie do pełni życia chrześcijańskiego i godzi się z ludzkimi słabościami i kruchościami, jakby nie dało się ich przezwyciężyć?” – pytał na łamach catholicworldreport były wieloletni dyrektor Instytutu Jana Pawła II dla Studiów nad Małżeństwem i Rodziną przy Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, ks. prof. Livio Melina, który kierował tą placówką w latach 2006–2016.
Naukowiec odniósł się do słów byłego prezesa Papieskiej Akademii Życia abp Vincenzo Paglii, który w wywiadzie dla Settimana News przedstawił swoją rolę w przekształceniu Papieskiego Instytutu Studiów nad Małżeństwem i Rodziną im. Jana Pawła II oraz reformie Papieskiej Akademii Życia, wskazując na potrzebę zmiany podejścia do teologii moralnej i prawa naturalnego.
Ks. prof. Melina polemizuje z oceną abp. Paglii, argumentując, że działalność Instytutu Jana Pawła II przez 36 lat opierała się na interdyscyplinarnych badaniach nad małżeństwem, rodziną, antropologią i teologią moralną, rozwijanych w duchu nauczania św. Jana Pawła II, zwłaszcza encyklik Humanae vitae – jego poprzednika św. Pawła VI i encykliki Veritatis splendor. Według autora instytut prowadził szeroki dialog z przedstawicielami różnych nurtów teologicznych, nauk humanistycznych oraz tradycji religijnych.
W tekście podkreślono, że abp Paglia opowiada się za reinterpretacją prawa naturalnego w świetle uwarunkowań historycznych i kulturowych oraz za większym znaczeniem indywidualnego sumienia w ocenie moralnej.
Zdaniem ks. prof. Meliny prowadzi to do osłabienia znaczenia norm moralnych uznawanych dotąd przez Kościół za niezmienne.
Autor twierdzi, że likwidacja dotychczasowego Instytutu Jana Pawła II miała charakter ideologiczny i była związana z próbą zmiany nauczania Kościoła dotyczącego małżeństwa, rodziny i moralności seksualnej. W jego ocenie reforma oznacza odejście od personalistycznej wizji człowieka rozwijanej przez Jana Pawła II na rzecz modelu silniej uwzględniającego historyczne i społeczne uwarunkowania decyzji moralnych.
Zdaniem autora spór wokół reform wykracza poza kwestie akademickie i dotyczy fundamentalnego pytania o kierunek rozwoju katolickiej teologii moralnej.
„Jakiej wizji moralnej pragnie Kościół? Czy pragnie on moralności rozwodnionej, swego rodzaju minimalistycznego pelagianizmu, który – nie opierając się na łasce Bożej – ostatecznie porzuca wezwanie do pełni życia chrześcijańskiego i godzi się z ludzkimi słabościami i kruchościami, jakby nie dało się ich przezwyciężyć?” – pytał ks. prof. Melina.
„Paradygmat abp Paglii nie jest bynajmniej nowy; jest to raczej paradygmat przestarzały – nie tylko dlatego, że ożywia on potrydencką kazuistyczną dialektykę między prawem a sumieniem, ale także dlatego, że w swej istocie zaprzecza on trwałej nowości Chrystusa, który nie przyszedł, aby znieść prawo, ale aby dać nam zdolność do jego wypełniania, a tym samym doprowadzić do spełnienia wielkiego Bożego planu miłości. Aby okazywać miłosierdzie, Kościół nie musi osłabiać pełni życia, którą proponuje, ani dostosowywać się do standardów świata, lecz raczej głosić dobrą nowinę o łasce – która pozwala nam żyć zgodnie z naszym boskim powołaniem pomimo naszych słabości i niedoskonałości” – stwierdzał duchowny.
„Rewolucja sumienia”. Czy Nietzsche jest nowym przewodnikiem biskupów?
[Dziwię się, że Autor nie przypomina „osiągnięć” tego arcy-sodomity i chyba satanisty. Obok załączam więc parę artykułów o nim. Inne można znaleźć, np. u mnie pod „szukaj” Mirosław Dakowski]
Czy człowiek ma niezmienną naturę? Kościół katolicki odpowiada, że oczywiście tak – dlatego prawo moralne nie może być zależne od kontekstu historycznego albo kulturowego. Inną wizję proponuje arcybiskup Vincenzo Paglia, prawa ręka Franciszka w kwestiach moralnych.
Istota rewolucji Franciszka
Abp Vincenzo Paglia kierował Papieską Akademią Życia oraz Instytutem Jana Pawła II. To dwie kluczowe jednostki, które rozwijały teologię moralną w kontekście życia małżeńskiego i rodziny. Zasadniczą misją arcybiskupa stanowiło „zaimplementowanie” adhortacji „Amoris laetitia” papieża Franciszka. Ta adhortacja przedstawia w nowym świetle rolę ludzkiego sumienia w sprawach życia rodzinnego, w tym w kwestiach moralności seksualnej. Paglia miał doprowadzić do tego, by perspektywa „Amoris laetitia” stała się obowiązująca w obu wymienionych jednostkach.
Zróbmy to razem!
25 zł
50 zł
100 zł
200 zł
500 zł
Rewolucyjność nauczania Franciszka była dość czytelna. Na gruncie tej adhortacji w różnych miejscach świata wprowadzano poważne zmiany duszpasterskie i dyscyplinarne. Dopuszczono do Komunii świętej rozwodników, nawet jeżeli żyją w nowym związku jak mąż z żoną; zaakceptowano błogosławienie par jednopłciowych; zaczęto udzielać Komunii świętej tym protestantom, którzy żyją w małżeństwie z katolikiem… W każdym przypadku, podstawą stała się decyzja sumienia. Zgodnie z „Amoris laetitia”, człowiek sam oceniał, czy jest w stanie zrealizować obiektywne normy Kościoła – czy też w jego konkretnej sytuacji życiowej jest to nierealistyczne albo zgoła niemożliwe. Na przykład, jeżeli kobieta została porzucona przez męża, znalazła nowego partnera i ma z nim dzieci – to mogłaby uznać, że ma prawo przystępować do Komunii świętej, chociaż prowadzi z tym niesakramentalnym mężem wspólne życie, także w obszarze seksualności. Kobieta uznałaby, że nie jest w stanie wrócić do męża sakramentalnego – i właśnie ta rozpoznana przez nią trudność sprawiłaby, że obiektywna nauka Kościoła stałaby się nieuchwytnym ideałem, ale nie mogłaby zostać zaaplikowana w jej życiu; w jej przypadku wystarczałoby coś innego.
„To tylko kazuistyka”
Część teologów, którzy borykali się z problemem dość wyraźnej niezgodności „Amoris laetitia” z wcześniejszą dyscypliną Kościoła, próbowała relatywizować zakres rewolucji Franciszka. Twierdzono, że papież, jako jezuita, ma skłonność do kazuistyki moralnej. Dlatego wzywa do rozróżniania poszczególnych sytuacji, bo uważa, że każdy przypadek jest bardzo odmienny i nie da się wszystkich ocenić według schematycznego klucza. Według tych interpretacji, Franciszek nie znosił wcale ogólnej normy, ale uznawał, że w wielu sytuacjach ciężar winy moralnej danego człowieka może być na tyle niewielki, że może otrzymać zgodę na przystępowanie do Komunii świętej. W efekcie wspomniana kobieta nie musiałaby już traktować zbliżeń intymnych z nowym partnerem jako grzechu ciężkiego – bo choć obiektywnie to byłby nadal grzech ciężki, to „dla niej” już nie. Dzięki temu, nie musiałaby spowiadać się z tego za każdym razem, deklarując żal i chęć poprawy, ale mogłaby ustalić ze swoim spowiednikiem, że będzie w ten sposób żyła w sposób trwały, co nie wykluczy jej wcale od Komunii sakramentalnej.
Stanowiłoby to zatem sui generis „zinstytucjonalizowanie” kazuistyki moralnej, którą rozwijali niektórzy jezuici po Soborze Trydenckim. Jako takie, twierdzili konserwatywni apologeci „Amoris laetitia”, nauczanie Franciszka byłoby zasadniczo zgodne z doktryną Kościoła, nawet jeżeli bardzo wymagające w praktyce i niekiedy mogące narażać wiernych i duszpasterzy na ryzyko błędnego rozeznania faktycznej sytuacji moralnej.
„Amoris laetitia” chce więcej
Taka próba interpretacji „Amoris laetitia” nie wszystkich przekonywała. Nie tylko dlatego, że jezuicka, laksystyczna kazuistyka moralna nie cieszyła się wcale aprobatą Stolicy Apostolskiej – przede wszystkim dlatego, że w wypowiedziach papieskiej adhortacji dopatrywano się czegoś jeszcze poważniejszego. Dopatrywano się mianowicie próby uznania normy ogólnej za opcjonalną, co oznaczałoby tak naprawdę, że nie jest wcale ogólna – innymi słowy, że nie wyraża wcale zobowiązujących prawd moralnych. Mówiąc krótko, Franciszkowi zarzucano, że przyjął neo-Kantowską autonomię moralną: zgodził się, by to człowiek sam stwarzał dla siebie normy moralne. W „Amoris laetitia” pojawiły się słowa, zgodnie z którymi to sam Pan Bóg chce, by człowiek w niektórych momentach swojego życia czynił rzeczy, które nie są zgodne z ogólnym ideałem. Jeżeli takie postępowanie miałoby być nie tylko tolerowane, ale chciane przez Boga – to należałoby mu konsekwentnie nadać pozytywną wartość moralną. Laksystyczna jezuicka kazuistyka potrydencka nigdy czegoś takiego nie zrobiła: skupiała się na wynajdywaniu okoliczności łagodzących, ale nie nadawała czynowi wewnętrznie złemu pozytywnego charakteru moralnego, co czyniłoby go przecież dobrym, a nie złym. Wydawało się, że właśnie tę granicę przekroczył Franciszek.
Sam papież nie wypowiedział się nigdy precyzyjnie na temat własnej adhortacji. Trudno zatem stwierdzić, jakie było jego własne rozumienie tego dosyć chaotycznego tekstu. Deklarował tylko aprobatę dla niektórych konkluzywnych rozwiązań duszpasterskich, takich jak Komunia święta dla rozwodników albo Komunia święta dla protestanckich małżonków katolików. Czy chciał w ten sposób ogłosić obowiązywanie neo-kanotwskiej autonomii moralnej, czy też raczej instytucjonalizację jezuickiej kazuistyki – nie wiadomo; poważne potraktowanie litery „Amoris laetitia” sugeruje jednak przylgnięcie przez Franciszka do neo-kantowskiej autonomii moralnej.
Arcybiskup Vincenzo Paglia odczytuje „Amoris laetitia” i całe dziedzictwo nauki moralnej pontyfikatu Franciszka w kategoriach radykalnych. Trzeba podziękować mu za szczerość. Nie ma tu miejsca na żadne wybiegi. Paglia mówi wprost, do czego zmierza – i do czego, jego zdaniem, zmierzała „Amoris laetitia”.
Zło staje się dobrem
Po pierwsze, Paglia odwołuje się do publikacji z 2024 roku, którą wydano w Watykanie z jego inicjatywy, pod tytułem „Radość życia” (wł. „La gioia della vita”). Pojawiły się tam teksty, które wzywają do rewizji encykliki „Humanae vitae” Pawła VI. Chodzi o zmianę podejścia do antykoncepcji. Według nowej optyki, małżonkowie mogliby decydować, że w niektórych sytuacjach będą stosować środki antykoncepcyjne. Ostatecznym kryterium byłoby ich sumienie. Nie ma tu już mowy o tym, by utrzymać ogólną normę i jedynie tolerować sytuację, w której z racji na okoliczności łagodzące uznaje się, że ciężar moralny winy jest niewielki lub nie występuje wcale. Chodzi o to, by uznać, że stosowanie antykoncepcji może być – dzięki decyzji sumienia małżonków – dopuszczalne. W tym układzie to właśnie ta decyzja sumienia nadaje pozytywną wartość moralną danemu postępowaniu. W ujęciu „La gioia della vita” nie ma już wątpliwości, czy chodzi o kazuistykę, czy o rewolucję autonomicznego sumienia – sprawa jest ewidentna. Tymczasem arcybiskup Paglia właśnie tę książkę ocenił jako „najdojrzalszy owoc” całej rewolucji kościelnej po „Amoris laetitia”.
Gdzie jest ludzka natura
Po drugie, włoski hierarcha wskazał na nowe rozumienie ludzkiej natury. Otóż Paglia odrzuca takie rozumienie natury ludzkiej, które wiązałoby się z istnieniem niezmiennych w czasie praw. Takie ujęcie krytykuje jako wynikające z „ahistorycznego paradygmatu esencjalistycznego”. Esencjalizm w etyce wskazuje na istnienie nieusuwalnych norm, które wynikają z niezmiennego charakteru niektórych czynów. Innymi słowy, tak jak głosił Jan Paweł II w „Veritatis splendor”, są działania „wewnętrznie złe”. Na przykład, zabicie człowieka nie zawsze jest złe: złem jest zawsze mord na niewinnym, ale odebranie życia winnemu już niekoniecznie. Dlatego wewnętrznie zła jest aborcja, ponieważ aborcja uśmierca niewinnego. Wewnętrznie złe nie jest jednak wykonanie kary śmierci, bo jeżeli jest sprawiedliwa – nie jest zła. Esencjalizm wskazuje, że zawsze zły jest akt sodomski, jako że popełnia się go z konieczności contra naturam i poza małżeństwem. Mogą być okoliczności, które łagodzą winę sodomity – ale nie ma okoliczności, które zmieniają akt sodomski ze złego w dobry. To samo dotyczy antykoncepcji i wielu innych kwestii. Paglia uznaje tymczasem esencjalizm za „ahistoryczny paradygmat”. Nie chce zatem uznać, że istnieją czyny wewnętrznie złe. Odrzuca się tutaj pojęcie niezmiennej natury. Wszystko jest zależne od kontekstu historycznego i kulturowego. Paglia mówi wprost o „historycznej koncepcji natury” – historycznej w sensie historycyzmu, czyli zmienności „natury” zależnie od epoki. Tak naprawdę natura zostaje tu zlikwidowana: człowiek nie ma jej w ogóle, jest raczej wypadkową sytuacji kulturowo-społecznej danych czasów.
Nietzsche jako przewodnik biskupów?
Nie ma cienia wątpliwości, czym kieruje się Paglia: niemiecką filozofią idealistyczną. Włoski biskup nie jest przecież wybitnym teologiem; to raczej kościelny organizator. Jego praca polegała na tym, by dopuścić do głosu w Kościele ludzi reprezentujących nietradycyjne myślenie. Jak wiadomo, „Amoris laetitia” jest silnie zakotwiczona w nauce kardynała Waltera Kaspera. Można byłoby doszukiwać się u Paglii jakiejś formy Heglowskiej teorii dziejowego rozwoju ducha, ale można potraktować go również dalece ostrzej.
Tak zrobił prof. Livio Melina, który przed zmianami Paglii kierował Instytutem Jana Pawła II. W długim artykule na łamach „Catholic World Report” zarzucił Paglii, że kieruje się de facto… Nietzscheanizmem. Czy to nie przesada? Cóż, Nietzsche miał wyjątkową zdolność mówienia wprost tego, co inni filozofowie ukrywali i retorycznie relatywizowali, nie chcąc otwarcie wyjawić swoich intencji. Nietzsche uznał, że nowoczesny człowiek zabił Boga i w związku z tym sam musi stworzyć swoją moralność.
Prawdopodobnie Paglia by się z tym nie zgodził, ale konsekwencje jego teorii doprawdy trudno obronić przed zarzutem o krypto-nietzscheanizm.
Wiele dziedzin nauki, w które wkraczamy z przeświadczeniem o ich pomocniczości, rodzi zachwyt dla talentu twórców. Taki sam los spotyka entuzjastów IT. Z upływem czasu i gromadzeniem doświadczeń pomocnych w odkrywaniu ciemnych stron, pojawiają się rozterki moralne. Dowodzą one ludzkiej wrażliwości na rolę człowieka wśród podobnych mu istot i reszty zwanej naturą.
Podzielone zdania na temat sztucznej inteligencji potwierdzają istnienie warstwy moralnej wśród ludzi, o których mówimy, że mają sumienie. Wydaje się jednak, że fundamentalni fascynaci nowej dziedziny, modyfikującej przede wszystkim ludzką mentalność, łatwo rozstali się z moralnością. Świadomość panowania nad ludzkością w skali globalnej przysparza tym istotom cech boskości, czyli ideału.
Znika bez udziału osób trzecich
Jaskrawym ostrzeżeniem, czym kończy się próba odsłonięcia faktycznego celu podporządkowania ludzkości sztucznemu myśleniu, jest kariera Suchira Balajiego. Rewelacyjnie zdolny i pracowity absolwent znanej uczelni w Berkeley musiał zginąć. Poznając kamuflowany cel nowej gałęzi, dla której zaczął pracować, ośmielił się upomnieć o prawo moralne, które zabezpieczałoby ludzkość przed niekontrolowanym wykorzystywaniem jej przeciwko niej samej.
Jak niematerialna jest definicja inteligencji, taką samą kategorią jest ludzka świadomość. W obronie prawa do zachowania własnej świadomości, tym bardziej przeciwko skrytemu jej modyfikowaniu, Suchir Balaji wytoczył proces. 25 listopada 2024 roku uchwalono prawo zabraniające bezprawnego kopiowania treści zawartych w czyjejś głowie. Nazwisko S. Balajiego znalazło się na liście zwolenników tego prawa. Proces sądowy wykazał dowodnie samowolne wykorzystywanie przez sztab AI prac wielu twórców, by bez ich wiedzy kształtować modele sztucznej inteligencji. Zaledwie dzień po orzeczeniu sądu S. Balaji został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu w San Francisco. Samobójstwo, bez jakichkolwiek śladów udziału osób trzecich.
Fala reakcji szokowej w środowisku i poza nim nasiliła dyskusje. Pojawiła się seria odejść innych specjalistów, którym moc boskiej dominacji zaczęła doskwierać jak przestępcy po przypadkowym zdarzeniu, które wywołało skutek śmiertelny.
Człowiek – gatunek jak inne
Zbyt szybko przechodzimy nad informacją, że prowadzone przez przyrodników obserwacje gatunków potwierdzają ich wymieranie w tempie 6,6% rocznie. Bez analizy mądrych źródeł zauważamy proste zjawisko: brak gniazd jaskółczych na wsiach. Jaskółki wysokością lotu dawały lepszy komunikat o nadchodzącym deszczu niż dzisiejsze prognozy. Nie ma już gospodarstw, upraw, hodowli – więc nie ma much, bo zniknęły nie tylko „sławojki”, ale obory i stajnie ze zwierzętami gospodarskimi. Jaskółki straciły pokarm. Wkroczyła za to modernizacja. Jej kosztem są procesy sądowe „cywilizowanych letników” przeciwko właścicielom stada kurek z kogutem, który pieje za głośno albo w ogóle niepotrzebnie. Nie ma konia, który wspomagałby gospodarza w orce, za to jest quad, którym jeździ się z rykiem przez wieś do sklepu po pieczywo, nabiał czy warzywa, bo karku nikt dziś w polu nie zegnie. Wygoda stała się celem, oprócz fajnej zabawy.
To nasza rzeczywistość w społeczeństwie z podstawową chorobą: zespołem pożądania nowoczesności nafaszerowanej elektroniką.
Zachowanie programowane
Tymczasem w krainie będącej wylęgarnią nowinek ludzie nie wiedzą, gdzie leży Iran, ani o prowadzonej z nim wojnie. Toczy się tam jednak kolejny proces przeciwko Peterowi Thielowi – twórcy „Palantira” – i kierującemu jego działalnością Alexowi Karpowi. Zarzut, jaki im przedstawiono, to złamanie zapisów Konstytucji. Narzędzia, dotychczas dostępne jedynie Pentagonowi i Departamentowi Bezpieczeństwa Wewnętrznego w celach monitorowania społeczeństwa, używane są przez sztuczną inteligencję do gromadzenia danych biometrycznych, cenzurowania wolnego słowa i programowania pożądanych zachowań społecznych. Interpretacja definiuje, że jest to działanie kryminogenne, gwałcące wolność poznawczą, wkraczające w sferę niezależności umysłowej. Najkrócej ujmując: oznacza to śledzenie, profilowanie i manipulowanie tokiem myślenia bez wiedzy i zgody całych grup społecznych. Skierowana anonimowo skarga na te praktyki, podpisana jedynie przez Johna Doe i Jane Doe (odpowiedników polskich Kowalskich), została ujęta w skardze liczącej 43 strony.
Byłoby bliższym prawdy zastąpienie aktualnie wszechobecnego „bezpieczeństwa” dawnym, pejoratywnie zabarwionym „bezpieczniactwem”, kiedy to służby służą władzy, będąc jej częścią, z zadaniem traktowania obywatela jako zagrożenie dla własnej swawoli. Mamy ich narzędzia wszędzie: w domach, autach, miejscach publicznych takich jak sklepy, galerie, środki transportu, ulice, gdzie działają bez przeszkód, zgarniając terabajty danych. Cenzurują, czyli ograniczają karami rozmowy, ingerują w wybory. Podporządkowując zachowania człowieka przez maszyny, skazują go na zrobienie czegoś, co nie było w jego planach, by uniknąć kary, jeśli o niej wie. Masowość urządzeń kontrolujących społeczeństwo jest równoznaczna z odebraniem mu prawa do prywatności.
Kolejny sygnalista z tej dziedziny, James Martinez, obserwujący proces legislacyjny, wnioskuje, że niepohamowany rozwój technologii przyniesie ludzkości wymarcie gatunku. Według jego informacji są już państwa starające się o ochronę danych zawartych w ludzkim mózgu, ale intencje te są mało wiarygodne. Jeśli nauka ma służyć człowiekowi, to na pewno nie szkodząc. Gorliwość specjalistów psychiatrii i neurobiologii w Polsce może trwożyć.
Jak długo kultura może przetrwać na tak płytkiej glebie? „Nowy wspaniały świat” Aldousa Huxleya oferuje mrożący krew w żyłach plan. W tej dystopii społeczeństwo kreuje szczęście poprzez uwarunkowania genetyczne, konsumpcjonizm, seks bez zobowiązań, a przede wszystkim somę – idealny środek farmaceutyczny, który zapewnia euforię bez kaca, dysfunkcji fizycznych czy zaburzeń. Soma nie tylko uśmierza ból; niweluje wszelką potrzebę głębi, refleksji czy zmagań.
Utrata głębi
Co, na litość boską, stało się z naszą młodzieżą? Nie całą, jeszcze nie – ale choroba szybko się rozprzestrzenia. Jakie to zarazy zapanowały?
Mógłbym wymienić kilkanaście, ale ta, która niepokoi mnie najbardziej – i która wypływa ze wszystkich pozostałych – to utrata głębi. Mam na myśli ciche porzucenie jakiegokolwiek prawdziwego dążenia do sensu, zanik celu i powolna śmierć prawdziwej pasji.
Czy jestem tylko alarmistą? Czy większość ludzi by się sprzeciwiła i powiedziała, że przesadzam? Możliwe.
Ludzie prawdopodobnie mówią podobne rzeczy o młodych od wieków – o moim pokoleniu sprzed pięćdziesięciu lat, o poprzednim i tak dalej, sięgając tysiąca lat wstecz, a może i więcej. Być może ten dryf ku duchowej płytkości rozpoczął się pokolenia temu.
Podejrzewam, że ludzkość od dawna podążała bardzo powolną trajektorią ku wewnętrznej pustce, choć schyłek ten nie był stały ani gwałtowny aż do połowy XIX wieku. Od tego czasu, zwłaszcza w związku z zanikiem świadomości duchowej, proces ten dramatycznie przyspieszył.
Przyczyny są splątane i przesadnie zdeterminowane. Trudno zrzucić winę na jakąkolwiek pojedynczą zmianę kulturową – zanik wiary w Boga, moralny rozpad społeczeństwa czy rozkwit smartfonów i mediów społecznościowych. Brzmię jak stary kaznodzieja na mównicy, z Biblią w jednej ręce, grożący pięścią w niebo, głoszący kazanie o ogniu i siarce.
Prawdę mówiąc, pod pewnymi mierzalnymi względami ludzkość się poprawiła. Nie tolerujemy już rutynowych okrucieństw, które kiedyś uważaliśmy za normalne: systemowego podporządkowania kobiet, otwartej akceptacji niewolnictwa, bezmyślnego stosowania tortur jako publicznego widowiska czy brutalnego traktowania dzieci i osób chorych psychicznie.
Średnia długość życia wzrosła, umiejętność czytania i pisania jest powszechna, a podstawowe prawa człowieka zyskały na znaczeniu w wielu częściach świata. Jednak trudno mi pogodzić te korzyści z głębszym rozkładem, który obserwuję.
Może jestem po prostu niepoprawnym pesymistą. A może po pozornym optymizmie po II wojnie światowej – kiedy wydawało się, że w końcu możemy pogodzić się z wiekami brzydoty – sprawy po cichu wymknęły się spod kontroli.
Rozejrzyj się wokół: skandal Epsteina i jego cienie, to, co wielu określa mianem ludobójstwa w Strefie Gazy, eksplozja silnych narkotyków syntetycznych, powszechny handel dziećmi, szerząca się pornografia, która wypaczyła całe pokolenia, niekończące się wojny zagraniczne, normalizacja państw policyjnych i to, co wydaje się lekkomyślną, wręcz bezmyślną próbą zranienia lub zabicia dużej części globalnej populacji poprzez nowatorską interwencję farmaceutyczną forsowaną z bezprecedensowym przymusem. Wygląda na to, że diabeł w końcu zasiadł na tronie, którego pragnął od tysiącleci.
Ale odbiegam od tematu – czy aby na pewno? Wróćmy do młodych i ich pozornego porzucenia celu i poszukiwania sensu. W swojej praktyce spotykam wiele osób między osiemnastym a trzydziestym rokiem życia. Większość wykazuje oznaki tej osobliwej zombi-patii.
Nie zrozumcie mnie źle – według konwencjonalnych, współczesnych standardów, wielu z nich odnosi sukcesy. Gonią za dobrze płatnymi karierami, które obiecują błyszczące zabawki, luksusowe domy, drogie samochody i atrakcyjnych partnerów. Jednak pod powierzchnią ich związki często są dysfunkcyjne, ich własne dzieci zdają się zmierzać w kierunku tej samej pustki, a prawdziwe zadowolenie jest rzadkością.
Tak, terapeuci zajmują się głównie osobami z problemami, więc nie mogę twierdzić, że mam idealną próbkę. Mimo to obserwuję ten sam schemat w życiu osobistym, w mediach społecznościowych, w filmach i telewizji, a także w szerszej kulturze. To jest wszędzie.
Ci młodzi ludzie skupiają się na zarabianiu jak największej ilości pieniędzy przy jak najmniejszym wysiłku, noszą najlepsze ubrania, na jakie ich stać, mają największy dom i najmodniejszy samochód oraz chcą znaleźć najbardziej atrakcyjnego partnera, jakiego można znaleźć.
Niewielu interesuje się głębszym mechanizmem świata, w którym żyją – poza wygodnymi obiektami oburzenia (Trump, rzecz jasna, i niemal wszystko, co się z nim wiąże). Hobby rzadko wykraczają poza treningi na siłowni. Nauka dla samej nauki, podróże jako autentyczna eksploracja, a może jakiekolwiek poważne zaangażowanie w religię lub duchowość dla wewnętrznego rozwoju? Prawie nie istnieją. Świadome poszukiwanie sensu i celu po prostu nie wchodzi w grę.
Czy są szczęśliwi? Nie sądzę. Niektórzy wmawiają sobie, że są, dopóki strumień natychmiastowej gratyfikacji materialnej płynie. Przez krótkie chwile dopływy dopaminy udają szczęście. Ale to uczucie szybko zanika, pozostawiając ich jeszcze bardziej pustymi niż wcześniej.
Jak długo kultura może przetrwać na tak płytkiej glebie? „Nowy wspaniały świat” Aldousa Huxleya oferuje mrożący krew w żyłach plan. W tej dystopii społeczeństwo kreuje szczęście poprzez uwarunkowania genetyczne, konsumpcjonizm, seks bez zobowiązań, a przede wszystkim somę – idealny środek farmaceutyczny, który zapewnia euforię bez kaca, dysfunkcji fizycznych czy zaburzeń. Soma nie tylko uśmierza ból; niweluje wszelką potrzebę głębi, refleksji czy zmagań.
Obywatele pozostają spokojni i produktywni właśnie dlatego, że nigdy nie konfrontują się z dyskomfortem, stratą ani wielkimi pytaniami egzystencji. „Szczęście”, które ono zapewnia, jest stabilne i nieskończone – dopóki rzadki Dzikus spoza systemu nie wniesie prawdziwego uczucia, w którym to momencie krucha iluzja pęka.
W naszym świecie współczesne odpowiedniki somy (niekończące się przewijanie [scrolling], konsumpcja, farmaceutyki i starannie wyselekcjonowane oburzenie) zdają się działać w podobny sposób: utrzymują zombi-równowagę znacznie dłużej, niż można by się spodziewać, właśnie dlatego, że pozbawiają duszę wszystkiego, co prawdziwe.
Mimo to istnieją jaskrawe wyjątki. Nie każdy młody człowiek w pełni poddał się schematowi narzuconemu przez panującą agendę. Wielu, którzy zajmują się poważną sztuką lub muzyką, kieruje się zupełnie innym paradygmatem – takim, który ceni twórczość, piękno i wewnętrzną eksplorację bardziej niż zewnętrzne kryteria.
To samo często dotyczy tych, których pociąga kunszt rzemieślniczy, głębokie dociekania filozoficzne, autentyczna służba społeczna zakorzeniona we współczuciu lub jakakolwiek zdyscyplinowana ścieżka duchowa wymagająca konfrontacji z samym sobą. Są też jednak te rzadkie dusze, które z jakiegoś tajemniczego powodu po prostu nigdy nie połknęły tej trucizny – być może chronione przez rodzinę, temperament lub po prostu upór i łaskę.
Jednak trend ten jest wyraźny i przyspiesza.
Społeczeństwo, które traci głębię wśród młodych, ostatecznie traci swoją przyszłość. Bez celu, pasji i woli zmagania się z sensem, dryfujemy w stronę huxleyowskiego zastoju – wygodnego, wydajnego i głęboko pustego.
Prawdziwe pytanie nie brzmi, czy ta utrata rzeczywiście ma miejsce. Pytanie brzmi, czy wystarczająco dużo z nas wciąż pamięta, jak odczuwa się głębię, i czy potrafimy ją wystarczająco mocno modelować, aby ci, którzy przyjdą po nas, rozpoznali jej brak – i zaczęli na nowo jej szukać.
Kościół anglikański w Kanadzie podjął krok, który jeszcze kilka lat temu byłby trudny do wyobrażenia nawet w najbardziej “progresywnych” wyznaniach chrześcijańskich. Jego Synod Generalny zatwierdził do „użycia próbnego” specjalną “liturgię” przeznaczoną dla osób, które zdecydowały się na eutanazję, znaną w Kanadzie jako „pomoc medyczna w umieraniu” (MAiD). Dokument zawiera modlitwy, które należy odczytać tuż przed podaniem środków śmiertelnych, jak również modlitwy po śmierci pacjenta.
Ten 66-stronicowy tekst (do którego link poniżej) wykracza daleko poza oferowanie wskazówek duszpasterskich dla pacjentów nieuleczalnie chorych. Zawiera on pełny zestaw obrzędów religijnych dostosowanych do chwil poprzedzających i następujących po eutanazji, takich jak spowiedź, nałożenie rąk, namaszczenie olejem, Komunia Święta, błogosławieństwa oraz specjalne modlitwy za tych, którzy zdecydowali się zakończyć swoje życie poprzez interwencję medyczną.
We wstępie przyznano, że wielu anglikanów uważa, iż eutanazja „może rzeczywiście być sprzeczna z Bożymi zamierzeniami wobec ludzkości”. Jednak zamiast podejmować próbę rozstrzygnięcia owej kwestii teologicznej, deklarowanym celem publikacji jest “zapewnienie duchowego wsparcia” tym, którzy podjęli tego rodzaju decyzję.
W dokumencie wielokrotnie podkreśla się, że nie ma on na celu błogosławienia decyzji o skorzystaniu z eutanazji. Niemniej jednak krytycy prawdopodobnie będą kwestionować, czy otaczanie śmierci wspomaganej fragmentami Pisma Świętego, błogosławieństwami, sakramentami oraz oficjalną liturgią kościelną nie nadaje jej nieuchronnie moralnej legitymizacji.
Jeden z najbardziej uderzających fragmentów stwierdza, że osoby decydujące się na eutanazję „mogą rzeczywiście być gotowe na odejście” oraz że pragną „umrzeć godnie, z łaską i błogosławieństwem Boga oraz w obecności Kościoła u ich boku”.
Ceremonia obejmuje chwilę ciszy bezpośrednio przed zabiegiem medycznym. Pacjent może wówczas modlić się: „Ojcze, oddaję się w Twoje ręce. Święty Boże, wierzę w Ciebie. Ufam Ci. Kocham Cię”.
Po przeprowadzeniu eutanazji liturgia przewiduje modlitwy tradycyjnie związane z chrześcijańskim towarzyszeniem umierającym. Wśród nich znajduje się prośba: „Przyjmij ich teraz do raju, gdzie nie będzie już smutku, płaczu ani bólu, lecz tylko pokój i radość”.
Inna modlitwa stwierdza, że zmarły został „uwolniony od wszelkich trosk” i prosi Boga, by obdarzył go „szczęściem i pokojem na zawsze”.
W niektórych materiałach uzupełniających tekst idzie jeszcze dalej.
Jedna z modlitw wyraża wdzięczność za to, że członkowie rodziny mogli być przy zmarłym w chwili podania śmiertelnego zastrzyku, i kończy się stwierdzeniem, że „ich ostatnim darem dla niego było doprowadzenie go bezpiecznie do domu”.
Decyzja ta stawia Kościół anglikański w Kanadzie w bezprecedensowej sytuacji w historii chrześcijaństwa.
Nowość nie polega na tym, że Kościół towarzyszy człowiekowi w ostatnich chwilach życia – co od wieków stanowi część posługi chrześcijańskiej – ale na stworzeniu oficjalnego rytuału dla praktyki, którą tradycja chrześcijańska od dawna uważa za niezgodną z przekonaniem, że życie ludzkie jest darem od Boga i nie powinno być celowo kończone przez ludzkie ręce.
Liturgia została zatwierdzona do stosowania na okres próbny, podczas którego do maja 2027 r. będą gromadzone opinie z diecezji w całej Kanadzie. Następnie poprawiona wersja mogłaby zostać przedstawiona Synodowi Generalnemu Kościoła w roku 2028 w celu ewentualnegoprzyjęcia na stałe.
“Liturgie duszpasterskie w obliczu śmierci w kontekście eutanazji”:
Spędziłem ostatnio sporo czasu w szpitalu. Kilka dni po wyjściu mam jednak wrażenie, że przeniesiony zostałem jedynie na inny oddział – z chirurgii na psychiatrię! To, co się wokół dzieje to istny dom wariatów! Obawiam się, że zanim kliknę klawisz „opublikuj”, to wszystko co teraz piszę, już będzie nieaktualne.
Świat nadal onanizuje się podpisanym niedawno listem intencyjnym pomiędzy USA a Iranem. Media błędnie przedstawiają to jako porozumienie, tymczasem jest to dokument, w którym strony niezobowiązująco oświadczają, że chcą pogadać i precyzują tematy rozmów. Nic więcej. Ale pośrednio jest to wydarzenie ogromnej wagi!!! Przede wszystkim (niezależnie od tego co pieprzy Trump i media) jest to kapitulacja USA! Trzeba też zwrócić uwagę na fakt, że Izrael w ogóle nie występuje w 14 punktach „dictum”, jakie Iran postawił USA, i które Trump podpisał. Jeżeli ktoś nie siedzi przy stole, to znaczy, że znajduje się w spisie do jadła!
Pytanie za milion dolarów brzmi: jak zareagują na to środowiska syjonistyczne? Podzielam zdanie większości komentatorów, że Izrael rozwali próby jakiegokolwiek porozumienia pomiędzy Iranem i USA. Co wtedy będzie? Iran ma dwie opcje: walnąć w Izrael i nadal rozmawiać, bo Izrael nie jest stroną w rozmowach, albo walnąć i zerwać rozmowy, bo USA nie są w stanie kontrolować swojego pieska (bo właściwie to piesek kontroluje USA). Iran dobrze wie, że jakiekolwiek porozumienia z USA nie są warte papieru, na którym zostały spisane.
Dlatego po ogłoszeniu i przed podpisaniem 14 punktów, które USA miałyby zaakceptować, odbyły się w Iranie masowe demonstracje przeciwko jakimkolwiek rokowaniom z „Wielkim Szatanem”. Sam Modżtaba Chamenei był także przeciwny, ale jak to określił – został przekonany. Dał jednak polecenie negocjatorom, by nie ustępowali ani na krok. Wszystkie sukcesy negocjacyjne, o których mówi strona amerykańska (Vance), Irańczycy komentują krótko: to jest skierowane do amerykańskiego wyborcy i nie odpowiada prawdzie. Znajoma Iranka twierdzi, że panuje powszechne przekonanie, że jest to jedynie oddech przed następnym atakiem na Iran. Von Clausewitz twierdził, że wojna jest innym sposobem prowadzenia polityki, ale w wypadku USA jest odwrotnie – polityka jest innym sposobem prowadzenia wojny. Dlatego decydujące starcie jest jeszcze przed nami, zwłaszcza, że kraje Zatoki Perskiej coraz mniej liczą się z USA.
Niezależne media mają ubaw z tego, jak katarski premier „olał” Vance’a przy powitaniu!
Czasy już są ciekawe, ale to nawet nie jest początek! Kurtyna jeszcze się nie podniosła i jest to dopiero uwertura przed właściwym spektaklem.
Na dodatek, prawdopodobnie jeszcze w lipcu, czeka nas kolejne arcyciekawe wydarzenie – kryzys energetyczny i związany z nim kryzys gospodarczy. Larry C. Johnson jest byłym analitykiem CIA. To, co pisze, jest dla przeciętnego odbiorcy „ciężkostrawne” i nudne, bo pełne liczb, wykresów i skomplikowanych opisów, ale to nie brednie wypisywane przez ignorantów. Johnson wyjaśnia, dlaczego Trump z podwiniętym ogonem (albo czymś innym) nie tylko tak szybko zaakceptował poniżające warunki Iranu, ale jeszcze przed podpisaniem zniósł swoją „blokadę blokady” cieśniny Ormuz. Amerykańskie strategiczne rezerwy ropy są na wyczerpaniu! W kilku następnych wpisach Johnson wyjaśnia wszystko ze szczegółami. Okazuje się, że lekka amerykańska ropa nadaje się głównie do produkcji benzyny. Do produkcji oleju napędowego i paliw lotniczych konieczna jest ciężka ropa importowana głównie z Zatoki Perskiej. A tej brakuje. Rafinerie zbudowane są pod określony rodzaj ropy i nie są w stanie w krótkim czasie przestawić się na inny rodzaj. Jeśli Izrael storpeduje rozmowy amerykańsko-irańskie, a Iran zacznie spuszczać mu wp…dol, to USA staną przed dylematem: produkować paliwo lotnicze dla obrony Izraela i ataków na Iran, czy produkować olej napędowy do ciężarówek dowożących żywność do supermarketów. I jedno i drugie produkuje się z tej samej frakcji ropy i w normalnych warunkach rafinerie produkują to na przemian. Ale niezależnie od tego co zrobi Izrael, kryzys energetyczny i tak nadejdzie.
Ale Europa i inne części świata są w takiej samej, jeśli nie w gorszej sytuacji. Trump, a za nim media, wykrzykują, ile to statków przepłynęło przez cieśninę Ormuz! W zależności od źródeł jest to od 7 do 12. Przed wojną przepływało średnio 40 – 50 DZIENNIE!! Na dodatek wszystkie te tankowce popłynęły do Chin! ANI JEDEN do USA i Europy!! I nieprędko popłyną! Z wielu względów. Po wielotygodniowym postoju w ciepłych wodach statki wymagają przeglądów, często w doku. Są zarośnięte muszlami, które trzeba usunąć. Na dodatek nie wiadomo czy ropa w zbiornikach, poddana długotrwałemu działaniu wysokich temperatur, do czegoś się jeszcze nadaje. To wszystko trwa… Jakby tego było mało, to cieśnina Ormuz jest zaminowana. Firmy ubezpieczeniowe podniosły stawki do tak wysokich sum, że nieopłacalna jest próba jej przepłynięcia. A rozminowanie potrwa wiele miesięcy…
Niedługo zrozumiemy w co wpakowali nas „nasi” decydenci. Zresztą przy akceptacji sporej części naszego ogłupionego społeczeństwa. Tak, tak, to trzeba sobie szczerze powiedzieć!! EU i nasz kraj zamierzają najpóźniej do końce 2027 roku całkowicie zrezygnować z importu rosyjskich surowców energetycznych. Rosja wyszła nam naprzeciw i przyspieszyła ten termin. Na pytanie o możliwość wznowienia dostaw, Rosja odpowiedziała krótkim „niet”. No to teraz czekajmy na pewne dostawy naszego najwspanialszego sojusznika i gwaranta naszego bezpieczeństwa (w tym energetycznego)!!!
Tak więc kryzysu energetycznego i kryzysu gospodarczego nie unikniemy. Recesja jest pewna, prawdopodobnie także depresja. Jak będziemy mieć pecha, to Wielki Kryzys z lat 30-tych ubiegłego stulecia będzie niczym w porównaniu z tym nadchodzącym. Media i politycy zapewniają nas, że nikt tego nie chce, więc zbiorowym wysiłkiem jakoś przez to przejdziemy. Ale czy na pewno nikt tego nie chce? Nie byłbym tego taki pewny. Nie byłbym sobą, gdybym nie powiązał tego z systemem monetarnym. Każdy kryzys jest dla pewnych ludzi okazją do świetnego zarobku. Ale równocześnie do przejęcia kontroli nad jakimś krajem. Od tzw. kryzysu greckiego minęło już prawie 20 lat i mało kto go pamięta. Oficjalnie było to ratowanie Grecji, ale faktycznie było to ratowanie banków i innych instytucji, które miały w swoich bilansach greckie obligacje. Grecja nie tylko nie dostała ani centa, ale musiała sprzedać wszystko, na co znaleźli się kupcy. Grecja jest dziś formalnie suwerennym krajem, ale faktycznie jest obcą własnością. Zadłużenie Grecji nadal rośnie, więc wcale nie została uratowana…
Aby zrozumieć dalszy ciąg, musimy najpierw wyjaśnić pewne rzeczy. Gdy mówimy o najbogatszych ludziach, myślimy o liście Forbes. Ale czy oni dysponują takimi sumami? Nie! Taka jest wartość ich majątku. Mamy w naszym kraju ludzi, głównie starszych, którzy mieszkają w pięknych starych domach, w wielkich starych mieszkaniach. Mają one ogromną wartość, często sześciocyfrową. Formalnie są więc bardzo bogaci, ale nierzadko ledwo wiążą koniec z końcem. Oczywiście ludzie z listy Forbes nie mają kłopotów materialnych, ale sumy, które faktycznie mają do dyspozycji, wcale nie są takie oszałamiające. Są jednak instytucje, które faktycznie obracają bilionami – to fundusze inwestycyjne. Reprezentują one swoich udziałowców. Są także ludzie, którzy dysponują sumami, które dawałyby im całkiem przyzwoite miejsce na liście Forbes.
O tych ludziach nic nie wiemy, jedynie domyślamy się ich istnienia. I dla tych ludzi i dla funduszy inwestycyjnych każdy kryzys jest doskonałą okazją do zarobku. A ci ludzie i fundusze inwestycyjne mają ogromne wpływy… Czy będą cokolwiek robić dla uniknięcia kryzysu? Nie! Będą jeszcze pomagać w jego wywołaniu! Gdy ten kryzys nadejdzie, to jedynie oni będą mieć płynność finansową i ruszą na zakupy! To będzie okazja do przejęcia za grosze kontroli nad gospodarką i infrastrukturą całych krajów! To będzie okazja do przejęcia kontroli nad polityką, nad rządami tych krajów. To będzie okazja do faktycznego przejęcia władzy!! Sądzę, że dla nikogo nie będzie zaskoczeniem przynależność narodowa większości tych ludzi. Zaczyna się na literę „Ż”. Już dziś mają oni faktyczną kontrolę nad mediami, to więc będzie dla nich świetna okazja do przejęcia innych obszarów władzy. Pomyślmy o tym, gdy usłyszymy, że Izrael znów zaczął bombardować Liban…
Związane z Azowem wydawnictwo Reinshouse wypuściło naszywkę z napisem „Wołyń Pride”, symbolem noża i hasłem „Jesteśmy dumni ze swojej historii”. W piątek na sprawę zwróciła uwagę ukraińska historyk Marta Hawryszko.
Na grafice promującej naszywkę widnieje napis „Волинь Pride”, czyli „Wołyń Pride”. Obok umieszczono biały krzyż oraz rysunek noża. W tle wykorzystano historyczne fotografie przedstawiające uzbrojonych banderowców. Całość opatrzono ukraińskim hasłem „Пишаємося своєю історією”, czyli „Jesteśmy dumni ze swojej historii”.
Naszywkę przygotowało Reinshouse, wydawnictwo związane z Azowem, prowadzone przez Ołeksija „Reinsa” Konsula, oficera 3 Brygady Szturmowej. Sam projekt został pokazany w formie czerwono-czarnej grafiki promocyjnej z logotypami Reinshouse oraz CNSL Cult.
„Czy to ma być «trolling» Polski? Nóż? Wołyń? Mówicie poważnie?!” — napisała Hawryszko.
Historyk oceniła, że sprawa ma „wszystkie cechy nowego międzynarodowego skandalu”.
Przypomniała również, że żołnierze 3 Brygady Szturmowej byli szkoleni i leczeni w Polsce, a także prowadzili tam zbiórki pieniędzy.
Barrie Drewitt-Barlow z Wielkiej Brytanii jest oficjalnie ojcem ośmiorga dzieci, uzyskanych dzięki surogacji. Został właśnie aresztowany, wraz z partnerem Scottem Hutchinsonem, za handel ludźmi, gwałt i napaść seksualną.
Barrie Drewitt-Barlow z dwójką dzieci zrodzonych przez surogację Surrogacy-UK, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons
Barrie Drewitt-Barlow i jego były partner Tony byli pierwszymi gejami w Wielkiej Brytanii, którzy zostali oficjalnie uznani za rodziców dwojga dzieci urodzonych przez surogację. Byli „twarzą” lobbyingu zmierzającego do pełnej legalizacji tego procederu. Później uzyskali jeszcze troje dzieci poprzez surogację, a następnie się rozwiedli. Drewitt-Barlow wszedł wówczas w nowy związek ze Scottem Hutchinsonem, w którym uzyskali kolejną trójkę dzieci, co zwiększyło łączną liczbę dzieci Drewitt-Barlowa do ośmiu.
W tym miesiącu on i jego nowy partner aresztowani zostali za handel ludźmi, gwałt i napaść seksualną. Zarzuty są poważne i można się spodziewać, że sprawa zakończy się wyrokiem skazującym. Przerażające jest jednocześnie to, że przez całe lata nie dostrzegano problemu, gdy Drewit-Barlow publicznie mówił o dzieciach w sposób kompletnie odczłowieczony, traktując je jak produkt, który można kupować i sprzedawać.
Dzieci dwóch ojców, bez matki
W 1999 roku Drewitt-Barlow i jego były partner Tony zostali pierwszymi gejami w Wielkiej Brytanii, którzy spłodzili bliźnięta poprzez surogację. Ich dwójka dzieci, Saffron (dziewczynka) i Aspen (chłopiec), urodziła się w Kalifornii, a Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzekł, że akty urodzenia będą wymieniać dwóch mężczyzn jako rodziców, co oznacza, że dzieci będą zarejestrowane jako mające dwóch ojców, bez matki. Później para gejów miała razem jeszcze troje dzieci, wszystkie urodzone z komórek jajowych dawczyni i matek zastępczych w Stanach Zjednoczonych. Jedno z tych dzieci, Orlando, urodziło się po Saffron i Aspen; jednak zarodek stworzony został równocześnie z zarodkiem Aspena, z tego samego materiału genetycznego. Choć urodzili się w odstępie kilku lat, Aspen i Orlando są więc bliźniakami jednojajowymi.
Upłynęło kilkanaście lat. Drewitt-Barlow rozwiódł się z Tonym i wszedł w związek ze Scottem Hutchinsonem, młodszym o 25 lat. Hutchinson spotykał się wówczas z córką Drewitt-Barlowa, Saffron, ale ostatecznie „ujawnił się” jako homoseksualista. W nowym związku Drewitt-Barlow spłodził troje kolejnych dzieci poprzez surogację, co zwiększa łączną liczbę dzieci do ośmiu.
Dziecko i kobieta to po prostu „produkty”
W ciągu całego tego okresu Drewitt-Barlow wielokrotnie wygłaszał publicznie wypowiedzi, które były w najwyższym stopniu niepokojące. Dehumanizowały one zarówno dzieci, jak i kobiety, których ciała kupuje. Chwalił się, że zapłacił modelce 50 tys. funtów za dawstwo komórek jajowych, bo nie chciał, by jego dziecko było „brzydkie”. Gdy jego dzieci były chwalone za atrakcyjny wygląd, mówił: „Pewnie, dostajesz to, za co płacisz!”
Dodawał także, że gdyby któreś z dzieci nie „wyszło dobrze”, oddałby je do adopcji. Mówił również, że nigdy nie pozwoliłby lesbijce być dawczynią komórek jajowych, ponieważ uważa, że wszystkie są „grube i brzydkie”.
Pytany, jak matki zastępcze reagują na widok swoich dzieci przed ich przekazaniem, Drewitt-Barlow przyznał, że wymaga, aby każda surogatka, z którą pracuje, miała cesarskie cięcie, tak, żeby nie mogła zobaczyć swego dziecka. „Zawsze wpisuję to do ich umowy”.
Surogacja to dla Drewitta-Barlowa zwykła transakcja handlowa. Tak mówił o niej:
„Po prostu kupuję dziecko. Większość ludzi mogłaby zrobić znacznie gorzej niż spędzić miesiąc życia na lekach, by oddać zarodki za 50 tys. funtów.”
To jednak tylko wierzchołek góry lodowej. Nie chodzi wyłącznie o słowa i werbalne dehumanizowanie matek oraz dzieci. Doszły do tego twarde fakty. Zarówno on, jak i jego nowy partner Hutchinson zostali aresztowani za handel ludźmi, napaść i gwałt w celu wykorzystywania seksualnego. Obaj zaprzeczają zarzutom. Władze wskazują, że chodzi o długotrwały proceder. Przestępstwa popełniano w latach 2013–2026, a obaj mężczyźni wykorzystali swój status celebrytów i multimilionerów, by zdobyć ofiary. „Brali na cel młodych mężczyzn, rekrutowali ich, zyskiwali ich zaufanie, aby ich przygotować do ich ról” – mówi prokurator Serena Berry.
Oficjalne oświadczenie prokuratury brzmi:
„Barrie Drewitt-Barlow i Scott [Hutchinson] Drewitt-Barlow zostali oskarżeni o organizowanie lub ułatwianie podróży innym osobom w celu wykorzystywania seksualnego, a także o inne przestępstwa seksualne, w tym gwałt. Ściśle współpracowaliśmy z policją w Essex podczas prowadzenia śledztwa.”
Surogacja bez nadzoru
Sprawa pokazuje, w jak łatwy sposób przestępcy seksualni mogą mieć dostęp do dzieci, które padają ich ofiarą. Surogacja w praktyce pozbawiona jest nadzoru, a zajmujące się nią agencje doskonale wiedzą, jak obchodzić prawo. Niemal każdy może sobie zamówić dziecko i nie ma żadnej gwarancji, że urodzone przez surogację dziecko trafi ono bezpiecznego domu.
Przypadek Drewitta-Barlowa nie jest pierwszym tego typu. Oto kilka najbardziej głośnych:
Brandon Keith Riley-Mitchell, przestępca seksualny z Pensylwanii, został skazany za wykorzystywanie seksualne dzieci oraz posiadanie materiałów dotyczących wykorzystywania seksualnego. Chociaż prawo Pensylwanii zabrania przestępcom seksualnym adopcji dzieci, nie istnieją analogiczne przepisy nadzorujące wspomaganą technologię reprodukcyjną ani surogację.
David John Farnell, zarejestrowany przestępca seksualny, wraz z żoną zamówili bliźnięta, które miały być noszone przez surogatkę w Tajlandii. Gdy jedno z bliźniaków, Gammy, zostało zdiagnozowane z zespołem Downa, australijska para go porzuciła. Przywieźli do domu córkę, Pippę, i mimo że Farnell był przestępcą seksualnym, ostatecznie władze pozwoliły małżeństwu zatrzymać ją.
YouTuber Shane Dawson i jego partner Ryland Adams są autorami licznych filmów i wypowiedzi seksualizujących dzieci (formalnie jak dotąd nie zostali oskarżeni o przestępstwa seksualne). Dawson żartował sobie m.in. z gwałtów na dzieciach i przyznał, że wielokrotnie szukał w internecie nagrań z wykorzystywaniem seksualnym dzieci, w tym najmłodszych. W innym klipie porównywał dziecko do zwierzęcia. Zaczął od wyznań, jak prosił kiedyś przyjaciela o możliwość uprawiania seksu z jego psem, a później dodał „Gdybym miał dziecko, byłoby dla mnie tym samym, co pies”. Dalsza część podcastu jest zbyt kontrowersyjna [ chłop[ie, po ludzku to się nazywa: OBRZYDLIWA. md] , żeby ją cytować. Mowa jest między innymi o tym, że niemowlę mogłoby umrzeć w trakcie takiego wymuszonego aktu seksualnego, co nie byłoby żadnym problemem dla Dawsona.
Jak dotąd w większości tego typu przypadków władze pozostawały bierne. Czy aresztowanie Drewitta-Barlowa i jego partnera jest oznaką, że kończy się pobłażliwość względem drapieżców seksualnych? Oby tak było. W pierwszej kolejności należałoby jednak przyjrzeć się działaniu instytucji zajmujących się surogacją, ponieważ wbrew ich deklaracjom, nie chodzi tu o żaden altruizm, ale o bezwzględny wyzysk i handel ludźmi.
Artykuł Ullricha Miesa i fragment książki „Szczęśliwie opętany? Nie, dziękuję!” Ericha Hambacha .
Europa i Niemcy znajdują się w stanie swobodnego upadku: pod względem społecznym, gospodarczym i kulturowym. Kontynent podąża ścieżką totalitarnego centralizmu UE, dyktatury o bezprecedensowym charakterze i zasięgu. Europa w stanie upadku bez demokratycznej przyszłości, na drodze rozkładu, intelektualnego zaniedbania, inwigilacji, militaryzacji, całkowitego zadłużenia, wojen domowych, których nie da się już wykluczyć (1), oraz celowo zaplanowanych globalnych konfrontacji strategicznych z mocarstwami nuklearnymi – Rosją i Chinami – pod kontrolą USA i ich ramienia militarnego, NATO. Centralne pytanie wisi w powietrzu: Kto tak naprawdę rządzi tym kartelem UE, kto dyktuje warunki reżimom narodowym, takim jak niemiecki?
Na podstawie wszystkiego, co dziś wiemy, można stwierdzić, że świat zachodni zmierza w kierunku centralnie sterowanej dyktatury wojskowej.
To, że UE i główne państwa europejskie nie mają nic wspólnego z demokracją, jest jasne dla każdej myślącej osoby. (2) Niezależnie od tego, jak opiszemy panujące na Zachodzie warunki, w tym w UE, jako „reżim totalitarny”, „przemoc strukturalną” (3), „zorganizowane zamieszki” (4), „nowy faszyzm, który nie chce być faszyzmem” (5), „rządy globalnych faszystów” (6), jako KRYMINOKRACJĘ (7) lub OMNIWOJNĘ (8) (totalną wojnę wewnętrzną i zewnętrzną) – dla zanikającej mniejszości w ośrodkach władzy zawsze chodziło i nadal chodzi o konsolidację ich rządów, zabezpieczanie i pomnażanie bogactwa oraz zdobywanie zasobów, w tym „materiału ludzkiego”. Kluczowym warunkiem OMNIWOJNY jest ogłupienie szerokich segmentów populacji, w tym utrwalenie iluzji demokracji w umysłach większości.
Jak to miało miejsce od wieków, otępiała większość maszeruje wraz z klasą rządzącą ku otchłani.
„Żyjemy w czasach, w których nikt nie może wyznać swojej prawdziwej natury bez narażenia się na oplucie, oszczerstwa i wdeptanie w ziemię. Żadna ilość sformułowanego bólu, żadna poezja przesiąknięta smutkiem nie wystarczy, by choćby w przybliżeniu ujawnić diaboliczne działania nieustannych elit we współpracy z manipulowaną przez nie większością.” (10)
Zorganizowany, przestępczy kartel polityczny w centrach zachodniej potęgi, który ponosi nie jedyną, ale znaczącą odpowiedzialność za światową nędzę, porzucił wszelkie formy rozsądku, dyplomacji i sprawiedliwości. Kartel posuwa się nawet do tego, że ryzykuje wojnę nuklearną, zamiast porzucić własną, szaloną, hegemoniczną ideologię. (11) Złowrogie, ideologicznie nastawione transatlantyckie kasty polityczne działają w ścisłym sojuszu z antydemokratycznym, technokratycznym potworem UE i są głęboko uwikłane w Deep State, rakowaty rozrost konglomeratów finansowych i korporacyjnych, wojskowo-przemysłowy kompleks wywiadu i wojny, niszczący mózg przemysł filantropii organizacji pozarządowych oraz medialnych podżegaczy wojennych, zakutych w fotele bojowników i snajperów PR.
Bzdurna, autorytarna retoryka i pseudo-legitymizujące „uzasadnienia”, które branża telewizyjna i inne firmy nieustannie produkują, służą usypianiu i ogłupianiu społeczeństwa. Pozostają one w dużej mierze niezmienione od dziesięcioleci, co najwyżej dostosowane do obecnych „wymogów propagandowych”.
„Musimy bronić naszego wolnego porządku przed wrogami demokracji”.
„Musimy lepiej się przygotować i przygotować na przyszłość”.
„Musimy być gotowi na wojnę do 2029 roku”.
„Niemcy muszą nauczyć się na nowo zabijać rosyjskich żołnierzy”.
„Rosja chce najechać i podbić Europę”.
„Od 24 lutego 2022 roku wkroczyliśmy w nową erę”.
„Nie przekazaliśmy wystarczająco dobrze naszej polityki; musimy się w tym obszarze poprawić”.
„24 lutego 2022 roku Rosja rozpoczęła „niesprowokowany atak” na Ukrainę”.
„Od 24 lutego 2022 r. mamy do czynienia z „punktem zwrotnym” w stosunkach międzynarodowych”.
Kliki polityczne UE, a zwłaszcza te z państw E3 – Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec – wspólnie z NATO i zdezorientowanymi członkami Komisji Europejskiej pod przewodnictwem Ursuli von der Leyen, celowo niszczą pokój wewnętrzny i zewnętrzny, dyplomację i porozumienie międzynarodowe . Chcą przygotować się do wielkiej wojny z Rosją (12), podczas gdy USA „negocjują” z Chinami, aby podtrzymywać swoją chorą i przesadną wizję porządku geopolitycznego zdominowanego przez Zachód, tego „porządku opartego na regułach”, którego zasady dyktują wyłącznie one. W tym celu zapewniają niemal niewiarygodne zasoby finansowe, rabując własne kraje. (13)
„Nawet dzisiaj, gdy ludzie mówią o wojnie, zazwyczaj mają na myśli wydarzenie militarne, które osiągnęło punkt krytyczny, strzelając do żołnierzy. Świadomość, że wojna w każdej epoce – a tym bardziej dzisiejsza wojna totalna – ma
podłoże przedmilitarnei jest wojną ekonomiczną, psychologiczną, ideologiczną i polityczną, zanim stanie się wojną militarną, zyskuje na popularności dopiero powoli”. … Wiara w siłę militarną odpowiada porażce cywilnej. (14)
Innymi słowy, napięcia z Rosją i Chinami, które od czasu upadku Muru Berlińskiego zostały na nowo rozbudzone i systematycznie eskalowane przez elity rządzące pod przywództwem USA , okazują się, na tle historii „zimnej wojny” (15), jedynie kontynuacją. Przez dziesięciolecia dla zachodnich intelektualistów zawsze ważne było przedstawianie siebie jako dobrych, a innych jako „imperium zła” („oś zła”). Fakt jest taki: zachodnie ośrodki władzy, niezdolne do pokoju , ponieważ ewidentnie nie chcą go zawrzeć, zajmują się wyłącznie własną walką o przetrwanie władzy i celowym rozbudzaniem starych rusofobii i lęków przed „żółtym niebezpieczeństwem”… zanim armie się zetrą.
Opinia publiczna jest zdezorientowana; spowita mgłą propagandy, nie dostrzega konturów tej zbrodniczej polityki. Przede wszystkim brakuje jej wyobraźni, by myśleć tak przewrotnie, jak postępują rządzący, ani by pojąć intelektualne bredzenie wygłaszane przez zawiły, rusofobiczny kartel nieświadomych, historycznie nieświadomych (młodych) dziennikarzy (16), a nawet wynajętych szarlatanów. Głównym problemem społeczeństw zachodnich nie jest wirus rozpylany na społeczeństwo przez agencje wywiadowcze, lecz plaga polityczno-medialna, która wypaczyła całą myśl. Resztki przyzwoitości i zaufania do władzy uniemożliwiają jej konfrontację z ponurą rzeczywistością systemowej, a także osobistej, złej woli. Źle zaprogramowana, przestraszona, częściowo histeryczna opinia publiczna (17) nie chce lub nie może dostrzec, że ta „władza”, te pseudowładze nie tylko prowadzą wojnę jako model biznesowy (18) w kontekście międzynarodowym, ale przede wszystkim przeciwko niej – i to na każdym możliwym poziomie:
poprzez zubożenie spowodowane obciążeniami podatkowymi i składkowymi,
Podział społeczny poprzez ciągłe podżeganie przeciwko konkretnym grupom dysydenckim,
Monitorowanie i kontrola,
militaryzacja wewnętrzna,
wprowadzenie systemu sprawiedliwości bojowej o podłożu politycznym,
poddanie swoich ciał i umysłów bezdusznemu, radykalno-rynkowemu reżimowi zysku, zwłaszcza w kontekście operacji związanej z koronawirusem i przyszłych inscenizowanych „pandemii”/reżimów iniekcji,
systematyczna produkcja strachu jako środka kontroli,
egzekwowanie niekontrolowanej migracji jako elementu „strategii napięć” mającej na celu nastawienie ludności przeciwko imigrantom i jednoczesne zniszczenie państwa opiekuńczego,
celowa depresja i deprywacja (19) mas poprzez stały stres wywołany generowaniem strachu/strachem o przyszłość, ogólną niepewnością, rozkładem i dezorganizacją warunków, tworzeniem niefunkcjonalnej infrastruktury, stresem w pracy, ograniczaniem edukacji, niszczeniem kolei federalnych (20), sztucznymi korkami na autostradach z powodu placów budowy, pseudokontrolami policji federalnej na przejściach granicznych w poszukiwaniu „terrorystów” itp.
wprowadzenie zmilitaryzowanych reżimów nadzwyczajnych i antypowstańczych jako „stałego stanu rządów”.
Wariaci (21), psychopaci, ignoranci, aparatczycy, złośliwi, tchórzliwi, zepsuci, skorumpowani i przede wszystkim bezwzględnie samolubni, w znacznym stopniu determinują programy rządzącego establishmentu politycznego; wyrzucili do kosza podstawową formułę cywilizowanego współistnienia ludzi, która brzmi: „Tworzyć pokój bez broni” i „Pokój jest pierwszym krokiem” .
Ci „szaleńcy” nazywają tych, którzy dążą do międzynarodowego pojednania i pokoju opartego na dyplomacji „aniołami, którzy spadli z piekła”. Ci, którzy tak mówią, wieszczą koniec współżycia społecznego i torują drogę wojnie domowej. W tym kontekście sprawdza się powiedzenie: „Barbarzyństwo języka jest barbarzyństwem umysłu; nie ma różnicy”, jak Dolf Sternberger opisywał degradację języka w swoim „Słowniku nieludzkiego” już w latach 60. XX wieku. W funkcjonującej demokracji podżegacze wojenni wszelkiej maści stanęliby przed niezależnymi sądami, zostaliby uznani za zagrożenie dla pokojowego współistnienia narodów i pokoju wewnętrznego i trafiliby do więzienia na zawsze.
Pytanie postawione na początku artykułu: „kto właściwie rządzi?”, powinno zostać „rozwiązane” w następujący sposób:
To Pentagon/NATO, CIA/NSA we współpracy z głównymi graczami w gospodarce wojennej i sieciami transatlantyckimi.
Oczywiście, zbyt dużym uproszczeniem jest skupianie się wyłącznie na „tych u władzy” i ignorowanie własnego, osobistego braku spokoju. My, ludzie, jesteśmy zawsze produktem naszego otoczenia i jego niezliczonych wpływów. Polityka, rodzina, społeczeństwo, kultura, historia, a co nie mniej ważne, niemal nieokreślone zbiorowe traumy wynikające z przeszłości kształtują nasze zachowanie, a tym samym również naszą zdolność lub niezdolność do tworzenia pokoju i współżycia w pokoju. (22) Bardzo ważne pytanie w tym kontekście brzmi: Jakie wydarzenia historyczne leżą u podstaw niemieckiej tradycji poddaństwa, „…od średniowiecznej wieży kościoła państwowego Świętego Cesarstwa Rzymskiego, poprzez protestancko-katolicki system kościoła państwowego niemieckich drobnych książąt po reformacji, po wieżę kościoła z tronem i ołtarzem Drugiej Rzeszy po 1871 roku” (23)?
W tym kontekście, kto może naprawdę pojąć wpływ, jaki na zbiorową pamięć Niemców wywarły koszmary wojny chłopskiej, wojny trzydziestoletniej, I wojny światowej, pseudodemokratycznych walk partyjnych w Republice Weimarskiej, zdławienia i stłumienia Republiki Radzieckiej w 1919 r., II wojny światowej, wymuszonej integracji Niemiec z blokiem zachodnim pod dyktando USA po 1945 r. i niezliczonych porażek zaangażowania obywatelskiego w czasach nowożytnych?
Wprowadzona w błąd propagandowo opinia publiczna przynajmniej coś podejrzewa, choć mgliście i niejasno. Jej podejrzliwość przejawia się w gigantycznej, ogólnoświatowej utracie zaufania do instytucji rządzących, która co roku osiąga nowy, rekordowy poziom. Amerykańska agencja public relations Edelman corocznie opracowuje tzw. Barometr Zaufania. (24) Od 25 lat Edelman bada, w jakim stopniu społeczeństwo ufa – a raczej nie ufa – rządom, przedsiębiorstwom, organizacjom pozarządowym (NGO) i mediom. Agencja PR co roku przeprowadza ankiety wśród około 32 000 osób w 28 krajach na całym świecie. Na przestrzeni lat Edelman obserwuje niepokojący spadek zaufania.
Najniższy ogólny poziom zaufania odnotowano w uprzemysłowionych krajach Zachodu. W 2025 roku na całym świecie 69% respondentów było przekonanych, że rządy ich okłamują, 68% – liderzy biznesu, a 70% – media i dziennikarze. W Niemczech 65% respondentów nie ufało rządowi, 60% – organizacjom pozarządowym, 60% – przedsiębiorstwom, 56% – mediom, a 55% – Organizacji Narodów Zjednoczonych i Unii Europejskiej. Tylko 14% respondentów w Niemczech jest przekonanych, że przyszłym pokoleniom mogłoby być lepiej. Sześćdziesiąt dziewięć% Niemców żywi umiarkowaną lub znaczną niechęć do rządu, przedsiębiorstw i osób zamożnych.
Ta gigantyczna utrata zaufania najwyraźniej nie uświadomiła opinii publicznej, że nie powinna całkowicie wyzbywać się zaufania do zgniłego systemu partyjnego. Gdy tylko zostanie wezwana, ludzie pędzą do urn, by ponownie „oddać swój głos”. Fakt, że w ten sposób pozbawiają się praw wyborczych i infantylizują, nie przychodzi im do głowy. Większość obywateli nadal uważa, że w Niemczech ma znaczenie, czy zagłosują na SPD, czy CDU. Przez dekady gonili za złudzeniem, że zmiana na szczycie dowolnej koalicji rządzącej cokolwiek zmieni w kwestii strukturalnej korupcji politycznej. Zamiast zastanowić się, jak mogliby samodzielnie stworzyć nowy system polityczny, który reprezentowałby ich interesy. Bez zgody nie ma rządów! Nierozważni i posłuszni władzy zawsze czekają na „lidera”, który naprawi sytuację za nich i za którym będą mogli podążać.
Poniżej pokrótce przeanalizuję strukturę zachodniego systemu polityczno-gospodarczego opartego na strukturalnych niepokojach. Opiera się ona na ośmiu filarach:
W „radykalizmie rynkowym bez alternatywy” kapitalizm jest „religią zbawienia” dla Zachodu. (Cały) świat musi podporządkować się tej jedynej możliwej do pomyślenia „religii zbawienia”. „Radykalizm rynkowy bez alternatywy” oznacza hiperkapitalizm o maksymalnej penetracji zarówno wewnętrznej, jak i zewnętrznej. Ludzie mają być wyzyskiwani jako przedmioty, oddając się pod „mechanizmy rynkowe”, w tym nowe reżimy zysku, rozciągające się nawet na ich ciała i umysły. Na zewnątrz „ludy” były podbijane przez wieki za pomocą brutalnych, imperialistycznych strategii otwierania rynku, uniemożliwiając w ten sposób samostanowienie rozwoju. Obejmuje to unikanie płacenia podatków i subsydia dla bogatych i megakorporacji, przejmowanie funkcji państwowych przez korporacje, przetrzymywanie ludzi jako zakładników poprzez reżimy zadłużenia, gospodarkę wojenną, przymus, szantaż oraz wojny podbojowe i wojny o zasoby. Istnieje całkowite lekceważenie istniejących praw na rzecz kapitału (25) i jego politycznych organów administracyjnych = rządów. „Zwycięzca bierze wszystko” – grabież i „kopanie” to ideologia przewodnia drapieżnego, grabieżczego i konkurencyjnego kapitalizmu. Zasada społeczno-darwinowska, czyli rządy najsilniejszego, panuje jednomyślnie.
Stany Zjednoczone są „państwem wojowniczym” od 1798 roku i wszczęły setki wojen na całym świecie. Niemal nie ma roku bez wojny. We wszystkich swoich dokumentach wywiadowczych i dotyczących polityki zagranicznej USA podkreślają swoje roszczenia do bycia „jedynym supermocarstwem” (26). To roszczenie do globalnej dominacji stanowi sedno amerykańskiego imperializmu, którego podstawą jest „Doktryna Pełnego Spektrum Dominacji ”. Osiemnaście agencji wywiadowczych i około 1000 baz wojskowych na całym świecie wspiera amerykańską politykę zagraniczną i wojskową w egzekwowaniu zasady „America First” jako „wiodącej potęgi”. Ogólnie rzecz biorąc, jest oczywiste, że Stany Zjednoczone również biorą swoich „sojuszników” za zakładników. Przykładami są atak na Nord Stream 2, przymusowy zakup amerykańskiego LPG, systemy taryfowe i przeniesienie ciężaru wojny na państwa członkowskie UE.
NATO jest militarnym ramieniem kapitalizmu/amerykańskiego kapitału finansowego i korporacyjnego, stosującym twarde i miękkie metody walki = działania poza systemem (OTW), w tym walkę prawną, działania w ramach obowiązku (27), zastraszanie (28), szantażowanie (29) i działania mające na celu zmianę reżimu, w tym operacje psychologiczne (PSYOP) i „wojnę poznawczą” przeciwko własnym obywatelom. Stany Zjednoczone podzieliły świat na „dowództwa strategiczne”. Agencje wywiadowcze, organizacje pozarządowe i przemysł medialny są ich „partnerami”. Przemysł wojenny, z dziesiątkami tysięcy kontrahentów, napędza konflikty. Wojna jest amerykańskim modelem biznesowym. Przemysł zbrojeniowy i Pentagon stanowią „centrum dowodzenia” NATO. Machina wojenna kontroluje administrację wojskowo-cywilną. Polityka służy do pozyskiwania funduszy na gospodarkę wojenną.
Rewolucja cyfrowa, sztuczna inteligencja i transhumanizm służą jako nowe systemy zysku, a jednocześnie są instrumentami do zapewnienia dominacji na coraz bardziej faszystowskim Zachodzie pod przywództwem USA. Głównym, ukrytym celem sztucznej inteligencji i transhumanizmu jest „zwiększona śmiertelność” wojska, co oznacza „zwiększoną śmiertelność” wszystkich rodzajów broni i ich całkowitą rekonfigurację. Ludzie, ich umysły i ciała, stają się jedynie obiektami maksymalizacji zysku w ramach zupełnie nowych systemów zysku i interfejsów człowiek-maszyna. Stają się funkcjonalnymi i neoniewolnikami w nowej erze: stają się cyborgami. 500 miliardów dolarów ma zostać zainwestowanych w rozwój sztucznej inteligencji. Wszystko to służy „doktrynie dominacji pełnego spektrum”.
Centralizm ONZ/WEF, a także tajne stowarzyszenia, służą globalnym ambicjom dominacji Nowego Porządku Świata. Radykalna ideologia rynkowa ma być wdrażana poprzez korporacyjne projekty podziału władzy i „globalne zarządzanie”. W tym celu zawarto umowę o współpracy między ONZ a WEF. ONZ jest komitetem sterującym totalitarnych 17 Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs) i Agendą 2030, na które WEF ma znaczący wpływ. Organizatorzy kapitału, tacy jak BlackRock, zinfiltrowali ONZ. Larry Fink, prezes BlackRock, został mianowany tymczasowym współprzewodniczącym Światowego Forum Ekonomicznego w sierpniu 2025 roku, wraz z André Hoffmannem. Jest również członkiem Rady Powierniczej WEF. I tak zamyka się krąg: stowarzyszenia wolne od demokracji (tajne), takie jak Bilderbergerzy, G7, Komisja Europejska, Komisja Trójstronna, Konsensus Waszyngtoński, wszelkiego rodzaju sieci transatlantyckie, loże, organizacje pozarządowe finansowane z majątku, służby wywiadowcze itd., stanowią tajne bazy operacyjne (neokonserwatywnych) globalnych faszystów.
Subcentralizm/subimperializm/submilitaryzm UE. Cztery podstawowe wolności UE nie są wolnościami w humanistycznym czy oświeceniowym sensie, lecz raczej zasadami ekonomicznymi, którym muszą podporządkować się mieszkańcy „najwolniejszej Europy wszech czasów”. Sprowadzają one ludzi do roli „aktorów rynkowych” (patrz punkt 1, „radykalizm rynkowy bez alternatywy”). Rozszerzenia NATO/UE, „Strategia Globalnej Europy”, „ReArm Europe” z budżetem 800 miliardów euro (30), „Gotowość 2030” oraz psychopatologiczna nienawiść do Rosji służą jako usprawiedliwienia („Rosja chce podbić Zachód”). Traktat Lizboński, który wszedł w życie 1 grudnia 2009 r., położył podwaliny pod imperialne fantazje podboju czołowych postaci UE, mimo że Rosja nie została jeszcze „zidentyfikowana” jako nowy oficjalny wróg. To nastąpiło później. Jednakże od 2009 roku art. 42(3) TUE zobowiązał państwa członkowskie do „stopniowego ulepszania” swoich zdolności wojskowych i między innymi w tym celu utworzono Europejską Agencję Obrony (EDA). Chociaż było to „tylko” ogólne zobowiązanie w zakresie zdolności i nie pociągało za sobą automatycznie stałych wzrostów budżetu, było jasne, że rozwój będzie postępował właśnie w tym kierunku. (31) UE w coraz większym stopniu stawała się narzędziem amerykańskiej polityki zagranicznej (= zmilitaryzowanego europejskiego radykalizmu rynkowego = amerykańskiej strategii podporządkowania Europy) w celu zniszczenia Europy jako niezależnego, realnego projektu pokojowego. Faktem jest, że niewybieralna machina biurokratyczna, jaką jest UE, staje się coraz bardziej totalitarna, zwłaszcza po uchwaleniu „Ustawy o usługach cyfrowych” i orwellowskiej „Ustawy o wolności mediów”, a także „Agendy strategicznej na lata 2024–2029” (32) z 29 czerwca 2024 r., zgodnie z którą krytycy rządu są uznawani za wrogów państwa. Co więcej, UE wykorzystuje „siły ochronne” EUROGENDFOR w szarej strefie prawnej.
Państwo narodowe w stanie ruiny: wdrożenie globalnego faszyzmu. Rządzące kliki dokonały zamachu stanu „odgórnie”. Ulokowały się w pozycji „suwerena”. Konsekwencją był i jest upadek trójpodziału władzy, który można zaobserwować wszędzie: władza wykonawcza kontroluje władzę ustawodawczą za pośrednictwem aparatu partyjnego. Sądownictwo nęka i terroryzuje obywateli, stosując groteskowe prawa. Odgórna, piramidalna struktura państwa ustanawia faszystowską konstrukcję represji, „państwo”, w którym „rządzenie” odbywa się od góry do dołu. Państwo podatków, kontroli i nadzoru staje się rzeczywistością. Technologia nadzoru jest szeroko stosowana. Nietykalność establishmentu politycznego prowadzi do erozji rządów prawa. Establishment prowadzi wojnę przeciwko własnej ludności. Wojna domowa jest możliwa. Stany wyjątkowe i stany antypowstańcze stają się „normalnym stanem” rządzenia. „Suwerenem jest ten, kto decyduje o stanie wyjątkowym”, jak napisał już nazistowski prawnik Carl Schmitt. Działania państwowo-terrorystyczne w ramach operacji koronawirusowej służyły z jednej strony jako test poligonowy, mający na celu ustanowienie biopolitycznego państwa bezpieczeństwa, a z drugiej strony jako ćwiczenie w posłuszeństwie, mające na celu formowanie społeczeństwa i przygotowanie do wojny z Rosją.
Programowanie ludzkiej świadomości. W dużej mierze kontrolowane media korporacyjne i rządowe nie służą informowaniu, lecz budowaniu konsensusu w interesie rządzących. Celem jest stabilizacja ich rządów. Obejmuje to dezinformację, a nawet „programowanie/przeprogramowanie” ludzkiej świadomości poprzez „operacje psychologiczne (PSYOP)” i „wojnę poznawczą” (patrz punkt 3). Międzynarodowe korporacje PR, transatlantyckie organizacje pozarządowe, rządy i wojsko manipulują umysłami mas, aby służyły ich celom. Prawdziwym celem rządzących jest uśpienie ludzkości poprzez edukację poniżej standardów, produkcję strachu, propagandę i kultywowanie ignorancji. Masowe ogłupianie młodego pokolenia zostało osiągnięte między innymi poprzez PISA i proces boloński.
Na coraz bardziej niedemokratycznym, podzielonym Zachodzie, zdominowanym przez złowrogich polityków, technokratów, lobbystów i podżegających do wojny ekstremistów, w tym UE, pokój jest niemożliwy. Co więcej, zdezorientowana większość zachowuje się jak stado owiec ślepo posłusznych władzy. Aby zapewnić trwały pokój, my, Zachód, musimy gruntownie przebudować nasz styl życia.
W numerze GEGENDRUCK nr 5 postulowałem „Wielki Reset” w rozumieniu „Demokratycznej Rewolucji” i napisałem, że bez całkowitego zerwania z systemem rządzącym i jego establishmentem politycznym ani Europa, ani Niemcy nie będą miały żadnych pozytywnych perspektyw na przyszłość; te żądania – niezależnie od szans na ich realizację – brzmią następująco:
Rozwiązanie stron w ich poprzedniej formie i funkcji,
Likwidacja kompleksów lobbystycznych, które są skorumpowane i wysoce skorumpowane,
Rozwiązanie wszystkich umów z międzynarodową branżą prawniczą i konsultingową,
Ponowne ustanowienie Unii Europejskiej jako „Europy narodów”, w tym demontaż totalitarnej biurokracji i technokracji UE,
Wycofanie się z wojskowej części NATO,
Rozwiązanie wszystkich umów o stacjonowaniu wojsk,
Rozwiązanie służb wywiadowczych, a przynajmniej ich masowa redukcja,
Wycofanie się z Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego jako instrumentów finansowych i represyjnych USA,
Wycofanie się z OECD,
Utworzenie nowego systemu monetarnego z wyłączeniem IZB i EBC,
Redukcja sił zbrojnych do obrony narodowej i przekształcenie ich w „siły ochronne” nowo utworzonej REPUBLIKI DEMOKRATYCZNEJ po uchwaleniu Zgromadzenia Konstytucyjnego,
Śledztwo w sprawie spisku koronawirusowego — aresztowanie osób odpowiedzialnych za to w polityce i mediach przez konstytucyjnie lojalne jednostki policji i wojska oraz przekazanie ich konstytucyjnie lojalnemu sądowi, ponieważ całkowicie skorumpowany system partyjny nie jest w stanie ich zbadać.
Zniesienie immunitetu politycznego,
Konfiskata aktywów partyjnych lub aktywów polityków w przypadku udowodnionego naruszenia konstytucji lub prawa, a także wyrządzenia szkody społeczeństwu.
Kary za złamanie przysiąg urzędowych,
Wzmocnienie demokracji bezpośredniej,
po raz pierwszy ustanowiono podział władz,
kompleksowa restrukturyzacja systemu edukacji, oparta na idei humboldtowskiej,
Całkowita reorganizacja mediów, czyli poddanie ich kontroli demokratycznej społeczeństwa.
Nowe pokolenie polityków musi wykazać się „w życiu”, przestrzegać zasad etycznych i moralnych, przestrzegać konstytucji i prawa oraz ponosić za to odpowiedzialność przed objęciem urzędu publicznego. Nie każdy nadaje się do sprawowania funkcji politycznej.
Dodatkowo, czego nie uwzględniono w wersji książkowej: całkowite oddzielenie ONZ od Światowego Forum Ekonomicznego (WEF) i całkowita rewizja 17 Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs) w interesie ludzi i narodów, a nie jako potencjalnego zysku dla korporacji.
Realizacja powyższych założeń w kierunku REPUBLIKI DEMOKRATYCZNEJ w Niemczech wymaga „rewolucji demokratycznej” w USA i upadku kompleksu wojskowo-przemysłowo-wywiadowczo-finansowo-cyfrowo-farmaceutycznego. Każdy może sam ocenić, na ile jest to realne.
+++
Źródła i notatki
Artykuł ukazał się w: „Szczęśliwi bez rzeczy? Nie, dziękuję!”
Autor i redaktor: Erich Hambach Podtytuł: Emigracja, wolność podatkowa, ochrona aktywów Rok publikacji: 2026 Miejsce publikacji: Frankfurt 566 stron Wydawca: Krasser Guru Verlag ISBN: 978-3-911834-08-7
(2) Pełny przegląd można znaleźć w: Rainer Mausfeld, Hybris and Nemesis: How the Decivilization of Power Leads Us to the Abyss – Insights from 5000 Years, Frankfurt nad Menem 2023
(3) Dieter Senghaas (red.), Imperializm i przemoc strukturalna: analiza nadmiernie zależnej reprodukcji, Frankfurt nad Menem 1972
(4) Tamże (red.), Critical Peace Research, Frankfurt nad Menem 1971
(5) Ullrich Mies, ABC terroru państwowego, Nowy faszyzm, który nie chce nim być, wyd. 3, Hamburg 2025
(6) Tamże.
(7) Podążając śladem brytyjskiego uczonego Paula Cudeneca, nazwałem współczesną formę transnarodowej/transatlantyckiej przestępczości politycznej KRYMINOKRACJĄ – rządami przestępstwa: https://paulcudenec.substack.com/p/criminocracy-and-its-lies
(8) Raport Solari: OMNIWAR, Hickory Valley 2025: www.solari.com
(13) Zobacz: Raport Solari „Plunder”. Zobacz grę, zmień wynik, Hickory Valley 2025: www.solari.com
(14) Nikolaus Koch, Cztery wady wrodzone Republiki Federalnej Niemiec i ich długoterminowe konsekwencje, przedruk niekorygowany, wydawnictwo Bergkamen 1984, s. 27 i nast., podkreślenie dodane
(15) Ullrich Mies, Ataki państwa głębokiego: jak świat zachodni kreuje kryzysy i przygotowuje się do wojen, Wiedeń 2019
(16) Zobacz niewypowiedzianie głupią książkę głównego nurtu: Steffen Dobbert, Ulrich Thiele, Nord Stream: Jak Niemcy płacą za wojnę Putina, Stuttgart 2025
(31) Obecnie w UE jest 26 państw członkowskich. Bardziej wiążące zobowiązania podjęli: Austria, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Węgry, Irlandia, Włochy, Łotwa, Litwa, Luksemburg, Holandia, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Hiszpania i Szwecja. pesco.europa.eu . Uwaga: Są to dokładnie te państwa, które przystąpiły do PESCO zgodnie z decyzją (WPZiB) 2017/2315 i w związku z tym ponoszą wiążące zobowiązania (w tym cele dotyczące zdolności/budżetu). pesco.europa.eu . Na dzień dzisiejszy (17 października 2025 r.) uczestniczy 26 z 27 państw członkowskich UE; Malta jest jedynym państwem niebędącym członkiem. Dania została potwierdzona jako 26. członek 23 maja 2023 r. pesco.europa.eu+2
Podczas pandemii COVID-19 dr Fauci, „amerykański papież koronny”, był nietykalny. Teraz Tulsi Gabbard, szefowa 17 amerykańskich agencji wywiadowczych, ujawniła przestępczą działalność dr Fauci w ostatnim dniu jej urzędowania. Istnieją dowody na opracowanie przez USA broni biologicznej masowego rażenia.
Wspólnicy w zbrodni? Dr Anthony Fauci (po lewej), Bill Gates (w środku) i dyrektor NIH dr Francis Collins – widoczni na zdjęciu ze spotkania NIH w 2018 roku – byli zaangażowani w pandemię koronawirusa i jej powstrzymanie.
Tuż przed ostatnim dniem urzędowania dyrektor wywiadu narodowego Tulsi Gabbard opublikowała w oficjalnym komunikacie prasowym dokumenty i ustalenia śledztwa , dając wgląd w przestępczą działalność dr. Fauciego związaną z koronawirusem.
Ponad sześć lat po wybuchu pandemii COVID-19, która pochłonęła miliony istnień ludzkich, ujawnienie szerokiej gamy tajnych dokumentów i komunikatów ujawniło, że Fauci nie tylko finansował ryzykowne badania, ale także aktywnie uczestniczył w ukrywaniu prawdziwego pochodzenia wirusa – współpracując z elementami amerykańskiej społeczności wywiadowczej.
Słowiku, słyszę, jak się skradasz!
Wszystko zaczęło się od niewinnego grantu badawczego. Anthony Fauci, ówczesny dyrektor Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych (NIAID), przekazał miliony dolarów amerykańskich podatników Instytutowi Wirusologii w Wuhan. Oficjalnie finansowanie miało być przeznaczone na badania nad koronawirusami nietoperzy. W rzeczywistości Fauci finansował niebezpieczne eksperymenty z wykorzystaniem technologii gain-of-function – próby, w których wirusy modyfikowano, aby łatwiej wiązały się z komórkami ludzkimi. Co najbardziej alarmujące, badania miały na celu modyfikację wirusów tak, aby mogły one specyficznie atakować komórki płuc człowieka.
W tamtym czasie tylko niepoprawni „teoretycy spiskowi” – tacy jak autor tych słów – pisali o powiązaniach wywiadowczych Fauciego i spekulowali, że mogą one obejmować coś znacznie bardziej niebezpiecznego niż nieszkodliwe badania podstawowe. Jednak wówczas nie istniały żadne konkretne dowody na istnienie siatki wywiadowczej Fauciego, a jedynie poszlaki i wskazówki, które razem wzięte wskazywały na rozwój broni biologicznej. Dzięki najnowszemu oficjalnemu komunikatowi prasowemu Dyrektora Wywiadu Narodowego przynajmniej dowody na to są teraz dostępne.
że dr Fauci ściśle współpracował z niektórymi amerykańskimi agencjami wywiadowczymi w sprawie koronawirusa i
że te agencje wywiadowcze miały tak samo wielki interes jak dr Fauci w podważaniu teorii o śmiertelnym koronawirusie zmodyfikowanym w laboratorium przez ludzi jako teorii spiskowej i w tuszowaniu wszelkich śladów wskazujących na to.
„Dziś, w ostatnim dniu mojej kadencji jako Dyrektor Wywiadu Narodowego, publikuję niepublikowane dotąd komunikaty i dokumenty ujawniające, jak dr Fauci przeznaczył miliony dolarów amerykańskich podatników na finansowanie niebezpiecznych badań nad wzmocnieniem funkcji w laboratorium w Wuhan, współpracował z upolitycznionymi siłami w środowisku wywiadowczym, aby ukryć prawdę o swoich działaniach i zataić laboratoryjne pochodzenie wirusa, a także skłamał pod przysięgą przed Kongresem w 2024 roku. Czas, abyście [amerykańska opinia publiczna] poznali prawdę”.
Czy to były naprawdę tylko podstawowe badania?
Z opublikowanych dokumentów wynika, że Fauci przez lata współpracował z „upolitycznionymi siłami w środowisku wywiadowczym”, aby stłumić teorię o wirusie modyfikowanym laboratoryjnie, który wydostał się z chińskiego laboratorium w Wuhan z powodu luk w zabezpieczeniach. Dostarczył starannie wybranych naukowców, finansowanych przez NIAID, którzy jako czołowi eksperci skutecznie wpływali na opinię publiczną i agencje rządowe.
Wypowiedzi tych ekspertów zostały później wykorzystane jako „naukowy konsensus”, mający na celu zdyskredytowanie teorii o wirusie, który został celowo zmodyfikowany w laboratorium tak, aby był wysoce zaraźliwy i rozprzestrzeniał się drogą oddechową człowieka, powodując poważne uszkodzenia zdrowia, a nawet śmierć.
Nasuwa się więc niepokojące pytanie: jaką rolę odegrały w tym amerykańskie agencje wywiadowcze, nie tylko CIA?
Dlaczego tak chętnie poparli doktora Fauciego w usunięciu hipotezy laboratoryjnej z opinii publicznej i zdyskredytowaniu jej jako teorii spiskowej?
Czy Fauci nie był po prostu badaczem, który chciał eksplorować granice nauki, ale częścią większego projektu?
Czy ta bliska współpraca Fauciego i CIA nie jest oznaką czegoś o wiele bardziej złowrogiego, a mianowicie opracowania zabójczego wirusa do celów broni biologicznej?
Czy właśnie taki był cel eksperymentów z wykorzystaniem wzmocnienia funkcji, za które Fauci zapłacił laboratorium w Wuhan? I dlaczego w Wuhan w Chinach, a nie w USA, gdzie panują znacznie lepsze warunki kontroli i bezpieczeństwa?
Przynajmniej na ostatnie pytanie jest jasna odpowiedź. Projekty dr. Fauciego dotyczące badań i rozwoju zdolności do wzmocnienia funkcji wirusa Covid zostały zlecone za granicę, ponieważ są zakazane w USA od 2014 roku!
Prezydent Obama wstrzymał badania nad zyskiem funkcji
W październiku 2014 roku administracja Obamy wprowadziła moratorium na finansowanie federalne niektórych badań nad wzmocnieniem funkcji wirusów grypy, SARS i MERS. Było to spowodowane kilkoma poważnymi incydentami bezpieczeństwa w amerykańskich laboratoriach i obawami, że takie eksperymenty mogą prowadzić do powstania bardziej niebezpiecznych patogenów o potencjale pandemicznym. Administracja początkowo planowała opracowanie bardziej rygorystycznych mechanizmów kontroli. Wstrzymanie dotyczyło wszystkich projektów mających na celu zwiększenie transmisyjności lub wirulencji tych wirusów u ssaków.
Moratorium miało obowiązywać do czasu ustanowienia nowych norm bezpieczeństwa. Nadal obowiązuje, a biorąc pod uwagę katastrofę wywołaną koronawirusem, jest mało prawdopodobne, aby sytuacja ta uległa zmianie w najbliższym czasie.
Obchodząc ten zakaz, NIAID, pod kierownictwem dr. Fauciego, kontynuował finansowe i koncepcyjne wsparcie badań nad wzmocnieniem funkcji koronawirusa za pośrednictwem nowojorskiej organizacji „EcoHealth Alliance”, zlecając zakazane w USA części prac Instytutowi Wirusologii w Wuhan, gdzie później doszło do „wypadku laboratoryjnego”. Zmodyfikowany genetycznie wirus, już i tak wysoce niebezpieczny i zaraźliwy dla ludzi, wydostał się na zewnątrz, a świat pogrążył się w chaosie, przynosząc miliony zgonów z powodu COVID-19.
Ofiary fałszywej „szczepionki” również należy zaliczyć do milionów zgonów na całym świecie. Byli królikami doświadczalnymi w masowym wdrażaniu niedostatecznie przetestowanych, niezatwierdzonych i wysoce wątpliwych zastrzyków z genami mRNA. Podczas gdy niektóre potężne firmy farmaceutyczne zgarniały dziesiątki miliardów dolarów zysku, zastrzyki z mRNA doprowadziły do masowych zgonów, których politycy, media i (przekupieni?) naukowcy nie potrafili przypisać zastrzykom z mRNA.
Niemniej jednak tysiące młodych, w pełni zdrowych sportowców, którym podano zastrzyki, cierpiało na ostre problemy z sercem, często prowadzące do „nagłej i niespodziewanej śmierci”, często na boisku lub w trakcie zawodów. Zdrowie wielu ofiar, którym wstrzyknięto mRNA, pozostaje uszkodzone do końca życia, co politycy, media i (być może przekupieni) naukowcy przypisują nie samym zastrzykom, ale „długiemu COVID-owi”, rzekomym długoterminowym skutkom wirusa.
Dla dr. Fauciego idealna tarcza ochronna
Dokumenty opublikowane przez Tulsi Gabbard pokazują, że dr Fauci odegrał trzy kluczowe role w czasie pandemii, które uchroniły go przed wszelką krytyką:
Finansował ryzykowne badania nad koronawirusem, powiązane z przemysłem farmaceutycznym, i marzenie o „uniwersalnych szczepionkach” wartych biliony dolarów. Jednocześnie współpracował z politycznie motywowanymi agencjami wywiadowczymi, które pomogły zdyskredytować teorię o wirusie genetycznie zmodyfikowanym, stworzonym w laboratorium, i promowały naturalne pochodzenie wirusa na targu zwierząt w Wuhan. W końcu stał się wszechobecnym ekspertem od pandemii, publicznie szerząc dezinformację i cenzurując głosy sprzeciwu.
Sygnaliści donoszą o masowych zastraszaniach: niszczono kariery, odbierano anonimowość i jasno dawano do zrozumienia, że odstępstwo od oficjalnej linii będzie miało konsekwencje.
Upublicznione dokumenty malują obraz systematycznego oszustwa. Fauci i jego sojusznicy w agencjach wywiadowczych stworzyli zamkniętą pętlę wpływów i dezinformacji. Podczas gdy świat zmagał się ze śmiertelną pandemią, Waszyngton najwyraźniej również starał się ukryć własną odpowiedzialność i chronić wielomiliardowe programy badawcze.
Pytanie o prawdziwy cel badań nad zyskiem funkcji jest szczególnie drażliwe. Dlaczego zainwestowano tak duże środki w modyfikację wirusów specjalnie zaprojektowanych do atakowania ludzkich komórek płucnych? Czy były to jedynie badania podstawowe, czy też chodziło o coś znacznie bardziej niebezpiecznego? Czy prawdziwym celem było stworzenie wirusa, który mógłby skutecznie przenosić się na ludzi? Czy to właśnie dlatego amerykańskie agencje wywiadowcze tak bardzo interesowały się ochroną Fauciego?
Czy to był nowy rodzaj broni biologicznej?
Czy powstaje tu broń biologiczna do masowej eksterminacji ludzi, być może dostosowana do osób o określonych cechach genetycznych? Teoretycznie jest to rzekomo możliwe. I w tym momencie, jako wieloletni zwolennik teorii spiskowych, mam kolejne pytanie: czy liczne, do niedawna tajne, laboratoria biologiczne na Ukrainie, prowadzone przez Pentagon, mogą być powiązane z tajnymi projektami dr. Fauciego dotyczącymi wzmocnienia funkcji w kontekście jego powiązań z niektórymi amerykańskimi agencjami wywiadowczymi? Wiąże się to z doniesieniami z Ukrainy, że anonimowe amerykańskie laboratorium poszukuje osób pochodzenia rosyjskiego do celów badań naukowych.
Powstaje również pytanie, czy wypadek w laboratorium w Wuhan wstrzymał, czy jedynie utrudnił ukończenie wspólnego projektu dr. Fauciego z określonymi amerykańskimi agencjami wywiadowczymi. Dokumenty Gabbard wskazują, że prace w laboratorium w Wuhan były prowadzone tylko w określonych obszarach całego projektu. Prawdopodobnie pracownicy Wuhan nie mieli pojęcia, do czego Amerykanie zamierzają wykorzystać chińskie badania. Być może pieniądze były po prostu odpowiednie i nie poświęcili temu więcej uwagi.
Koniec tuszowania?
Kolejnym pytaniem jest, czy ujawnienie dokumentów przez Tulsi Gabbard w końcu zapoczątkuje poważny rozrachunek z pandemią COVID-19, nie tylko w USA. Amerykańska opinia publiczna przynajmniej dowiaduje się, jak głębokie były powiązania między wysokimi rangą urzędnikami państwowymi, przemysłem farmaceutycznym i częścią służb wywiadowczych. To, że Anthony Fauci i jego sojusznicy celowo zbudowali system oszustw i tuszowania, nie ulega już wątpliwości.
W tym kraju politycy i media zdają się chować przed dokumentami opublikowanymi przez szefa 17 amerykańskich agencji wywiadowczych. Media wysokiej rangi nie uznały ich nawet za warte nagłówka, nie mówiąc już o dłuższym reportażu.
W Niemczech pandemia, wywołana przez przestępców, rozwinęła się politycznie, gospodarczo i medycznie, tak jak w USA. A jednak rzekomo nie ma tu zmowy między wysokimi rangą urzędnikami państwowymi, przemysłem farmaceutycznym, spekulantami, a może nawet służbami wywiadowczymi? Każdy, kto w to wierzy, wierzy również w Zajączka Wielkanocnego.
Po opublikowaniu dokumentów stało się jasne: pandemia nie była katastrofą naturalną. Była wynikiem nieuczciwego działania człowieka, być może nawet nieudanej próby stworzenia broni biologicznej masowego rażenia, która mogłaby zostać użyta przeciwko populacjom o określonych cechach genetycznych.
Skutki pandemii były jednym z największych przypadków tuszowania w najnowszej historii. Fakt, że amerykańskie agencje wywiadowcze również odegrały kluczową rolę, wskazuje na polityczne konsekwencje nieudanego projektu USA, mającego na celu uzyskanie funkcji. Odpowiedzi na liczne pytania zadecydują również o tym, jak dużym zaufaniem społeczeństwa krajów zachodnich mogą nadal darzyć swoje instytucje i służby wywiadowcze.
Ludzie słyszą takie określenia jak „nauka” i „środek ostrożności”. Jednak fakty pokazują, że sytuacja jest o wiele bardziej tragiczna i niebezpieczna, niż większość ludzi zdaje sobie sprawę.
Poniższe informacje opierają się na raporcie pierwotnie opublikowanym przez A Midwestern Doctor. Kluczowe szczegóły zostały skrócone i zredagowane dla większej przejrzystości i wyrazistości. Oryginalny raport można znaleźć tutaj .
W 2014 roku 300 naukowców ostrzegało, że Anthony Fauci wywoła globalną pandemię.
Po szeroko nagłośnionym przypadku wydostania się trzech patogenów z amerykańskich laboratoriów, 300 naukowców wysłało list do prezydenta Obamy, w którym wezwali go do wstrzymania badań Anthony’ego Fauciego nad „wzrostem funkcji”.
Obama wprowadził moratorium i wstrzymał 18 najbardziej wątpliwych projektów Anthony’ego Fauciego. Ostatecznie jednak ich nie wstrzymał. Zamiast tego Obama przeniósł badania za granicę, m.in. na Ukrainę, do byłej radzieckiej republiki Gruzji oraz do Instytutu Wirusologii w Wuhan w Chinach.
Obecnie powszechnie przyjmuje się, że COVID-19 pochodzi z tego właśnie laboratorium w Wuhan w Chinach.
Tych 300 naukowców miało rację co do Fauciego…
Ale najważniejsze pytanie brzmi: dlaczego ludzie tacy jak on są tak zafascynowani tworzeniem niebezpiecznych patogenów?
Badania w dziedzinie broni biologicznej zawsze sprzedawane są z tą samą prostą obietnicą:
Musimy uczynić patogeny bardziej niebezpiecznymi, abyśmy mogli dowiedzieć się, jak je powstrzymać.
Szczerze mówiąc, gdyby ująć to tak bezpośrednio, brzmiałoby to zupełnie szalenie.
Jednak w jakiś sposób ta logika pozwoliła na finansowanie ogromnego przemysłu przez dziesięciolecia, a statystyki dotyczące bezpieczeństwa są o wiele gorsze, niż większość ludzi zdaje sobie sprawę.
Kiedy ludzie słyszą o „gotowości na pandemię”, wyobrażają sobie wybitnych naukowców pracujących niestrudzenie nad zapobiegnięciem kolejnej katastrofie.
Ale to nie jest takie proste.
Podstawowym problemem jest to, że badania te często wiążą się z gromadzeniem niebezpiecznych patogenów, modyfikowaniem ich, przechowywaniem, testowaniem na zwierzętach, badaniem ich zachowania i nadzieją, że w laboratorium nie popełni się żadnego błędu.
A błędów może być wiele .
Dobór słów ma kluczowe znaczenie.
„Gain-of-Function” brzmi sterylnie, technicznie i nieszkodliwie.
W praktyce jednak może to oznaczać nadanie patogenowi nowych zdolności, np. większej zaraźliwości, większego zagrożenia lub lepszej zdolności unikania naturalnych mechanizmów obronnych.
To nie jest zwykła nauka. To ryzyko na poziomie cywilizacyjnym.
I brzmi to bardziej jak fragment filmu bez szczęśliwego zakończenia niż jak zwykła „nauka”.
Obecny problem broni biologicznej ma swoje źródło w ogromnej luce prawnej .
Konwencja o Broni Biologicznej miała w rzeczywistości zakazać broni biologicznej. Zezwalała jednak na kontynuowanie badań w „celach profilaktycznych, ochronnych lub innych celach pokojowych”.
Gdyby istniał taki wyjątek, niemal wszystko można by usprawiedliwić jako środek obronny mający na celu wykorzystanie luki prawnej.
Jak wygodnie.
Ta luka prawna okazała się idealną wymówką.
Laboratorium było w stanie zbadać niebezpieczne patogeny i ogłosić, że przygotowuje się do przyszłego ataku .
Naukowcowi udało się stworzyć bardziej niebezpiecznego wirusa i twierdzi, że jest to konieczne do zrozumienia zagrożenia.
Rząd mógłby sfinansować te prace i nazwać to ochroną .
Ludzie nie mieli innego wyboru, jak tylko zaufać tym samym instytucjom, które pierwotnie stworzyły to ryzyko.
Po II wojnie światowej Stany Zjednoczone przyjęły naukowców z pokonanych reżimów, w tym osoby zaangażowane w przerażające badania biologiczne.
Z czasem inżynieria genetyczna sprawiła, że ta dziedzina badań stała się jeszcze bardziej niebezpieczna, ponieważ naukowcy nie byli już ograniczeni do wyszukiwania patogenów w naturze.
Teraz mogli je zmienić.
I to zmieniło wszystko.
Dogłębna analiza programu „A Midwestern Doctor” pokazuje, dlaczego „wzmocnienie funkcji” jest prawdopodobnie jednym z najbardziej mylących terminów w nauce. Opinia publiczna słyszy o „środkach ostrożności”. Jednak eksperyment często oznacza uczynienie patogenu bardziej niebezpiecznym – w nadziei, że błąd w laboratorium nigdy się nie zdarzy.
Ta historia nie jest zbyt pocieszająca.
W 1950 roku Marynarka Wojenna USA rzekomo rozpyliła bakterie nad Zatoką San Francisco, aby zbadać, w jaki sposób czynnik biologiczny mógłby się rozprzestrzeniać w gęsto zaludnionym obszarze.
W tamtym czasie bakterie uważano za nieszkodliwe. Ale nie były nieszkodliwe.
Ludzie zaczęli chorować.
A patogen? Później stał się endemiczny w tym regionie.
Niestety nie był to odosobniony przypadek.
Późniejsze przesłuchanie w Senacie ujawniło, że armia amerykańska przeprowadziła w latach 1949–1969 80 biologicznych eksperymentów terenowych z bakteriami, które w tamtym czasie uważano za nieszkodliwe.
Zwrot „byli uważani za nieszkodliwych” wyrządził wielkie szkody.
Więcej niż wiemy.
Potem zdarzyły się wypadki w laboratorium .
W 1966 roku mniej niebezpieczny szczep ospy rzekomo wydostał się z angielskiego laboratorium i zaraził jedną osobę, która następnie zaraziła 65 innych osób.
W 1978 r. w tym samym laboratorium wybuchła kolejna epidemia ospy, która pochłonęła życie pracownika pracującego nad laboratorium.
W 1971 roku wirus ospy prawdziwej, wykorzystany jako broń, wydostał się z radzieckiego laboratorium, powodując śmierć trzech osób.
W 1977 roku wirus H1N1 nagle pojawił się ponownie i rozprzestrzenił się na cały świat.
Naukowcy później stwierdzili, że przyczyną epidemii było prawdopodobnie wydostanie się zakonserwowanego lub zrekonstruowanego wirusa grypy z laboratoryjnej zamrażarki w Związku Radzieckim lub Chinach.
Stare patogeny mogą stać się przyczyną nowych epidemii, jeśli laboratoria nie obchodziły się z nimi prawidłowo.
W 1979 roku z radzieckiego obiektu wojskowego do środowiska przedostały się zarodniki wąglika, przypadkowo użyte jako broń.
Zginęło co najmniej 68 cywilów, a dokładna liczba ofiar pozostaje nieznana.
Dlaczego? Ponieważ rząd zatuszował ten incydent.
W 2001 roku pięciu Amerykanów straciło życie, a 17 innych zachorowało na skutek otrzymania listów z wąglikiem.
Szczep patogenu powiązano z laboratoriami broni biologicznej o wysokim stopniu bezpieczeństwa.
SARS doprowadził do kolejnego ostrzeżenia.
Po pojawieniu się SARS w 2002 r. w różnych krajach doszło do kilku wypadków laboratoryjnych związanych z tą chorobą, z których niektóre doprowadziły do większych epidemii.
Powinno to zmusić do ponownego przemyślenia całej sprawy.
Zamiast tego koronawirusy stały się jedną z rodzin wirusów poddawanych największej manipulacji, częściowo dlatego, że są stosunkowo łatwe do modyfikacji.
Ten reportaż z „A Midwestern Doctor” uwypukla aspekt, o którym prawie nikt nie chce rozmawiać: wycieki z laboratoriów były otwarcie omawiane jeszcze przed pandemią COVID-19. Potem nadeszła pandemia COVID-19 i nagle kwestionowanie najbardziej dotkliwej możliwości wycieku stało się tabu. Dlaczego?
Liczby te są jeszcze bardziej niepokojące niż poszczególne raporty.
Analiza artykułów naukowych opublikowanych w latach 2000–2021 ujawniła 309 udokumentowanych zakażeń laboratoryjnych, 16 przypadków usunięcia pracowników z laboratorium i kilka zgonów .
A to nawet nie jest kompletny opis problemu.
Są to jedynie przypadki, które trafiły do literatury specjalistycznej.
Grupa robocza z Cambridge jeszcze wyraźniej pokazała skalę problemu.
W 2014 r. oszacowała, że w samych Stanach Zjednoczonych do potencjalnie niebezpiecznych wycieków w laboratoriach dochodziło średnio dwa razy w tygodniu .
Według doniesień, do 2018 r. liczba ta wzrosła do czterech razy w tygodniu .
Cztery razy w tygodniu.
To naprawdę daje do myślenia, prawda?
Przed pandemią COVID-19 wielu naukowców otwarcieostrzegało , że badania nad „wzrostem funkcji” mogą wywołać dokładnie taką katastrofę, jakiej miały zapobiegać.
W 2014 roku Obama zawiesił finansowanie federalne niektórych projektów badawczych mających na celu „zyskanie funkcji”.
Ryzyko nigdy nie było wyłącznie wyimaginowane.
Potem nadszedł COVID.
Do wybuchu epidemii doszło bardzo blisko Instytutu Wirusologii w Wuhan, gdzie od lat prowadzono badania nad koronawirusem.
Ostrzeżenia dotyczące problemów bezpieczeństwa pojawiły się już wcześniej.
Już wcześniej pojawiły się wątpliwości dotyczące badań nad „wzrostem funkcji”.
Mimo to kwestia wybuchu epidemii w laboratorium była traktowana jako tabu – nie dlatego, że było to niemożliwe, ale ze względu na ogromne implikacje.
Jeśli badania nad niebezpiecznymi patogenami przyczyniły się do wywołania pandemii, której miały zapobiec, to cała branża zajmująca się przygotowaniami na pandemię zasługuje na publiczną kontrolę.
Potrzebujemy tych badań, ponieważ kolejny śmiertelny wirus może przenieść się ze zwierząt na ludzi.
Ale ten argument tworzy nieograniczoną licencję.
Naukowcy mogą zapuszczać się do odległych jaskiń, zbierać rzadkie wirusy, przynosić je do laboratoriów, modyfikować je i twierdzić, że zagrożenie pochodzi z natury.
Nawet jeśli samo laboratorium stanie się zagrożeniem.
Najbardziej przerażający w tym wszystkim nie jest pojedynczy wypadek w laboratorium. To model biznesowy. Strach zapewnia finansowanie, finansowanie tworzy instytucje, a instytucje rzadko rozwiązują problemy, które utrzymują je przy życiu.
Musimy przerwać ten cykl.
Przemysł broni biologicznej przetrwał, ponieważ struktura zachęt działa wstecz.
W miarę wzrostu zagrożenia maleją zasoby finansowe.
Gdy strach rośnie, władza rośnie.
Gdy społeczeństwo wierzy, że kolejna pandemia jest nieunikniona, rządy mogą uzasadnić zwiększenie liczby laboratoriów, zwiększenie nadzoru, zwiększenie finansowania, zwiększenie uprawnień w sytuacjach nadzwyczajnych i wprowadzenie większej liczby środków zaradczych.
Ten system opiera się na zagrożeniach.
Prawdziwy system gotowości na pandemię powinien kłaść nacisk na nudne, ale sprawdzone środki: przejrzystość w laboratoriach, ścisłe egzekwowanie przepisów bezpieczeństwa, niezależne audyty, protokoły wczesnego leczenia, leki ponownie wykorzystywane w praktyce, uczciwą komunikację o ryzyku i odpowiedzialność za nieodpowiedzialne zachowania badawcze.
Zamiast tego system ciągle żąda więcej pieniędzy na zbadanie kolejnego „zagrożenia”.
Jeśli branża badawcza wielokrotnie dopuszcza do wycieku niebezpiecznych patogenów, kryje się za „pokojowymi” formułami, uniemożliwia przeprowadzenie ważnych badań, a następnie po każdej katastrofie domaga się większego finansowania, to czy naprawdę chroni społeczeństwo?
A może społeczeństwo sfinansowało to niebezpieczeństwo, które miało je odstraszyć?
