Prezydent USA Donald Trump ostrzegł Iran, że wojsko USA wystrzeli tysiące rakiet i przez rok będzie niszczyć wszystkie jego obszary, jeśli władze tego kraju zrealizują swoje groźby i podejmą działania zmierzające do przeprowadzenia na niego zamachu.
„1000 pocisków jest już namierzonych i załadowanych, wycelowanych w Islamską Republikę Iranu, a tysiące kolejnych ma zostać natychmiast wystrzelonych, jeśli rząd Iranu podejmie działania, by zrealizować groźbę, wyrażaną w wielu zakątkach świata, zamachu na urzędującego prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki, w tym przypadku MNIE!” – napisał Trump we wpisie na platformie Truth Social.
„Rozkazy zostały już wydane, a wojsko USA jest gotowe, chętne i zdolne, przez okres jednego roku, z możliwością przedłużenia, do całkowitego zdziesiątkowania i zniszczenia wszystkich obszarów Iranu – CHWAŁA ALLAHOWI!” – zakończył.
Trump na szczycie listy
Wpis Trumpa odnosi się do doniesień na temat planowania przez Iran nowego zamachu na niego, o czym według prasy miał ostrzec go Izrael. Sam Trump jeszcze w środę mówił, że jest na szczycie „nowej listy” osób do zabicia przez Iran. Według „Wall Street Journal” ostrzeżenie to, choć nie zostało uznane za bardzo wiarygodne, skłoniło Biały Dom, by podróż powrotną ze szczytu NATO w Turcji prezydent odbył starym samolotem Air Force One, a nie nowym, podarowanym przez Katar, który ma nie posiadać takich zabezpieczeń i systemów przeciwrakietowych.
Pytany o to podczas szczytu Trump powiedział, że wyszła „nowa lista” osób, które Iran chce zabić i że jest na jej czele. Dodał jednak, że nie użył nowego samolotu w drodze z Ankary, bo chciał, by obejrzeli go żołnierze w bazie Mildenhall w Wielkiej Brytanii. Tam właśnie doszło do międzylądowania i zamiany starego samolotu na nowy.
Trump już wcześniej w piątek zaprzeczył informacjom o roli Izraela oraz powiadomił o wydaniu dyspozycji wojsku w wywiadzie dla „New York Post”.
– Nie, nie. Izrael z niczym nie wyszedł. Byłem numerem jeden od długiego czasu i takie jest życie – powiedział dziennikarce „NYP” w krótkim wywiadzie telefonicznym. – Mam nadzieję, że będziesz za mną tęsknić – dodał żartując.
Trump wyjawił jednak, że zostawił instrukcje wojsku, by „jeśli cokolwiek się stanie, żeby dosłownie zbombardować ich na poziomie nie widzianym nigdy wcześniej”.
Prezydent USA miał już wcześniej – po zakończeniu jego pierwszej kadencji – być na celowniku Iranu, w ramach odwetu za zabicie dowódcy sił specjalnych Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej gen. Kasema Sulejmaniego. Amerykańskie służby wykryły i udaremniły też zamachy na byłego doradcę Trumpa Johna Boltona oraz b. sekretarza stanu Mike’a Pompeo.
Globalistyczne Organizacje Pozarządowe Rekrutują Zastępców w Indiach
Billboard w Indiach zachęca Hindusów i ich rodziny do migracji na Ukrainę. Podobnie jak Pakistańczyków, mieszkańców Afryki i innych krajów muzułmańskich.
W języku Hindi i angielskim brzmi to tak: „Stwórz rodzinę. Szukaj Pracy. Stwórz przyszłość. Wybierz Ukrainę!” – opieczętowany adresem URL visitukraine.today.
Ktoś płaci za rekrutację obywateli Indii do migracji do kraju, który jest aktywnie w stanie wojny, gdzie ukraińscy mężczyźni są wcielani do armii z ulic, i gdzie rdzenna ludność zmniejszyła się ponad dwukrotnie w ciągu jednego pokolenia.
Kandydatów nietrudno znaleźć. A pytanie, “dlaczego” powinno przeszkadzać każdemu Amerykaninowi, któremu powiedziano, że ta wojna dotyczy wolności i demokracji.
Minister Polityki Społecznej Ukrainy przyznał w maju 2026 roku, że na terytorium kontrolowanym przez Kijów mieszka obecnie tylko 22-25 milionów ludzi. W 1991 roku liczba ta przekroczyła 50 milionów. MFW przewiduje, że do końca 2026 roku populacja spadnie do 33,3 mln – i to jest optymistyczna liczba. Wskaźniki pośrednie – użytkownicy bankowości, rejestracje kart SIM, odbiorcy płatności społecznych — sugerują, że rzeczywista populacja może już wynosić poniżej 20 milionów.
Matematyka jest brutalna: cztery lata wojny zabiły, okaleczyły lub wcieliły do wojska setki tysięcy mężczyzn. Kolejne 5-6 milionów uciekło na zachód do Europy jako uchodźcy i nie wróciło. Wskaźniki urodzeń spadły — śmiertelność jest obecnie prawie trzykrotnie większa. Piramida wieku kraju ma statystyczną dziurę, w której powinny znajdować się osoby w wieku 20-25 lat.
Rząd Ukrainy i jego międzynarodowi partnerzy mają rozwiązanie. To nie jest pokój, który sprowadziłby Ukraińców do domu.
To import.
Około 300 000 zagranicznych migrantów – głównie z Indii, Bangladeszu, Pakistanu i Afryki Subsaharyjskiej – przybyło już, aby uzupełnić niedobory siły roboczej w budownictwie, logistyce, usługach użyteczności publicznej i produkcji. Według ekonomistów i analityków politycznych cytowanych w ukraińskich mediach, plan wymaga 4,5 miliona więcej cudzoziemców w ciągu najbliższych czterech lat. Powyższy billboard to boisko rekrutacyjne.
Międzynarodowa Organizacja ds. migracji — niezwiązany z nią organ z rocznym budżetem w wysokości 2 miliardów dolarów finansowanym w dużej mierze przez Departament Stanu USA i Komisję Europejską – jest osadzona w Ukraińskiej infrastrukturze migracyjnej od 2022 roku. Jego deklarowana misja obejmuje promowanie „włączenia migrantów i osób powracających do społeczeństwa.” Ta sama globalistyczna architektura migracyjna, która przekształciła Europę Zachodnią, działa teraz w kraju demograficznie wypatroszonym przez wojnę, którą Zachód aktywnie przedłuża.
Uzasadnienie ekonomiczne jest jasno określone w ukraińskich dyskusjach politycznych: migranci pracują za mniej, żądają mniej i — jak jedna z analiz ujęła to z niezwykłą szczerością — „nie stwarzają ryzyka politycznego.” W przeciwieństwie do ukraińskich pracowników, którzy domagają się płacy wystarczającej na utrzymanie i mają czelność oprzeć się przymusowej mobilizacji, zagraniczna siła robocza jest wygodna. Zgodna i tania.
Francja osiągnęła ten etap po 30 latach. Ukraina robi to w cztery lata – pod osłoną wojny, z logistyką zachodnich organizacji pozarządowych i billboardami rekrutacyjnymi w Bombaju.
Wspierani przez Iran rebelianci Huti w Jemenie ostrzegli kraje Zatoki gospodarzy amerykańskich baz wojskowych, że pozwolenie na wykorzystanie ich terytorium do ataków na Iran może wciągnąć je bezpośrednio w konflikt. Najnowsze oświadczenie pojawia się w obliczu rosnących napięć po ostatnich amerykańskich nalotach na terenie Iranu oraz odnowionych groźbach Huti wobec saudyjskiej infrastruktury. Wydarzenia te podkreślają rosnące obawy, że konfrontacja między Waszyngtonem a Teheranem może przerodzić się w szerszą wojnę regionalną. Państwa Zatoki otwierają “Nowy Front Wojenny”Kuwejt i Bahrajn znajdują się w centrum nowych napięć na Bliskim Wschodzie po tym, jak wspierani przez Iran rebelianci Huti w Jemenie ostrzegli kraje Zatoki Perskiej goszczące amerykańskie bazy wojskowe, że pozwolenie na wykorzystanie ich terytorium do ataków na Iran może wciągnąć je bezpośrednio w konflikt. Najnowsze oświadczenie pojawia się w obliczu rosnących napięć po ostatnich amerykańskich nalotach na terenie Iranu oraz odnowionych groźbach Huti wobec saudyjskiej infrastruktury. Wydarzenia te podkreślają rosnące obawy, że konfrontacja między Waszyngtonem a Teheranem może przerodzić się w szerszą wojnę regionalną. Pojawiły się doniesienia o możliwej wspólnej operacji uderzeniowej wymierzonej w irański obiekt morski. Zgłaszane działania następują w czasie eskalacji stosunków irańsko-amerykańskich, napięcia, rosnące obawy dotyczące bezpieczeństwa w Zatoce oraz szerszy regionalny impas wojskowy. Według doniesień domniemane ataki były wymierzone w irańską infrastrukturę morską wzdłuż Zatoki Omańskiej, co dodaje potencjalnie nowy wymiar trwającemu konflikcie. Jednak szczegóły wciąż się rozwijają, a oficjalne potwierdzenia i niezależna weryfikacja wciąż pozostają w oczekiwaniu. Obejrzyj pełny raport (linki w podnapisach), aby poznać najnowsze informacje o Iranie, Kuwejcie, Bahrajnie, napięciach w Zatoce Perskiej, bazach morskich oraz narastającym kryzysie na Bliskim Wschodzie. Na froncie ukraińskim rosyjskie Siły Kosmiczno – Powietrzne nasilają ataki na infrastrukturę energetyczną, transportową & militarną Ukrainy & NATO. Brak jakiejkolwiek obrony przeciwlotniczej zwiększa skuteczność tych działań. Obłędna zachodnia propaganda nasila kłamstwa o “ukraińskich sukcesach” wprost proporcjonalnie do klęsk banderowców na polu walki.
Z punktu widzenia Polskiej Racji Stanu, taka sytuacja jest wysoce pozytywna. Kontynuacja oporu przez narkomana Zełenskego zmusza Rosjan do ostatecznej likwidacji tego, co jeszcze pozostało z państwa Bandery. Karykaturalną ilustracją, jak naprawdę NATO traktuje Ukrainę, jest decyzja z Ankary o przekazaniu Kijowowi “licencji” na produkcję platform Patriot. Ponieważ Zachód wystrzelał się już z nich wszystkich, a amerykański przemysł zbrojeniowy produkuje zaledwie kilkadziesiąt sztuk rocznie w sieci kilkuset fabryk podwykonawców, to Trump wspaniałomyślnie zezwolił Kijowowi na uruchomienie własnej produkcji na terenie Ukrainy. Ciekawe będzie zobaczyć gdzie & w jakim czasie rozmieści się fabryki systemów na terenie Banderowszczyzny. Kto będzie je produkować? W jaki sposób Kijów przekona Rosję o konieczności wstrzymania się z atakami na te nowe obiekty militarne? Teatr absurdu rozgrywający się na naszych oczach osiągnął nowe szczyty. Niepokojące jest to, że zachodnia opinia publiczna nie widzi w tym obłędnym cyrku niczego nienormalnego! Udowadnia to oczywistą tezę, że masowa narkomania na Zachodzie musi owocować delirycznymi rezultatami! Ignacy Nowopolski Jul 10 III Wojna Światowa ante portas!
Wspierani przez Iran rebelianci Huti w Jemenie ostrzegli kraje Zatoki gospodarzy amerykańskich baz wojskowych, że pozwolenie na wykorzystanie ich terytorium do ataków na Iran może wciągnąć je bezpośrednio w konflikt. Najnowsze oświadczenie pojawia się w obliczu rosnących napięć po ostatnich amerykańskich nalotach na terenie Iranu oraz odnowionych groźbach Huti wobec saudyjskiej infrastruktury. Wydarzenia te podkreślają rosnące obawy, że konfrontacja między Waszyngtonem a Teheranem może przerodzić się w szerszą wojnę regionalną. Państwa Zatoki otwierają “Nowy Front Wojenny” Kuwejt i Bahrajn znajdują się w centrum nowych napięć na Bliskim Wschodzie po tym, jak wspierani przez Iran rebelianci Huti w Jemenie ostrzegli kraje Zatoki Perskiej goszczące amerykańskie bazy wojskowe, że pozwolenie na wykorzystanie ich terytorium do ataków na Iran może wciągnąć je bezpośrednio w konflikt. Najnowsze oświadczenie pojawia się w obliczu rosnących napięć po ostatnich amerykańskich nalotach na terenie Iranu oraz odnowionych groźbach Huti wobec saudyjskiej infrastruktury. Wydarzenia te podkreślają rosnące obawy, że konfrontacja między Waszyngtonem a Teheranem może przerodzić się w szerszą wojnę regionalną. Pojawiły się doniesienia o możliwej wspólnej operacji uderzeniowej wymierzonej w irański obiekt morski. Zgłaszane działania następują w czasie eskalacji stosunków irańsko-amerykańskich, napięcia, rosnące obawy dotyczące bezpieczeństwa w Zatoce oraz szerszy regionalny impas wojskowy. Według doniesień domniemane ataki były wymierzone w irańską infrastrukturę morską wzdłuż Zatoki Omańskiej, co dodaje potencjalnie nowy wymiar trwającemu konflikcie. Jednak szczegóły wciąż się rozwijają, a oficjalne potwierdzenia i niezależna weryfikacja wciąż pozostają w oczekiwaniu. Obejrzyj pełny raport (linki w podnapisach), aby poznać najnowsze informacje o Iranie, Kuwejcie, Bahrajnie, napięciach w Zatoce Perskiej, bazach morskich oraz narastającym kryzysie na Bliskim Wschodzie.
Na froncie ukraińskim rosyjskie Siły Kosmiczno – Powietrzne nasilają ataki na infrastrukturę energetyczną, transportową & militarną Ukrainy & NATO. Brak jakiejkolwiek obrony przeciwlotniczej zwiększa skuteczność tych działań. Obłędna zachodnia propaganda nasila kłamstwa o “ukraińskich sukcesach” wprost proporcjonalnie do klęsk banderowców na polu walki. Z punktu widzenia Polskiej Racji Stanu, taka sytuacja jest wysoce pozytywna. Kontynuacja oporu przez narkomana Zełenskego zmusza Rosjan do ostatecznej likwidacji tego, co jeszcze pozostało z państwa Bandery. Karykaturalną ilustracją, jak naprawdę NATO traktuje Ukrainę, jest decyzja z Ankary o przekazaniu Kijowowi “licencji” na produkcję platform Patriot.Ponieważ Zachód wystrzelał się już z nich wszystkich, a amerykański przemysł zbrojeniowy produkuje zaledwie kilkadziesiąt sztuk rocznie w sieci kilkuset fabryk podwykonawców, to Trump wspaniałomyślnie zezwolił Kijowowi na uruchomienie własnej produkcji na terenie Ukrainy. Ciekawe będzie zobaczyć gdzie & w jakim czasie rozmieści się fabryki systemów na terenie Banderowszczyzny. Kto będzie je produkować? W jaki sposób Kijów przekona Rosję o konieczności wstrzymania się z atakami na te nowe obiekty militarne? Teatr absurdu rozgrywający się na naszych oczach osiągnął nowe szczyty. Niepokojące jest to, że zachodnia opinia publiczna nie widzi w tym obłędnym cyrku niczego nienormalnego! Udowadnia to oczywistą tezę, że masowa narkomania na Zachodzie musi owocować delirycznymi rezultatami!
Włochy coraz wyraźniej mówią „dość” niekontrolowanej migracji. Według sondażu Euromedia Research, na który powołuje się Breitbart.com, aż 73% Włochów uważa, że nielegalni imigranci powinni zostać deportowani do krajów swojego pochodzenia.
57% postrzega nielegalną migrację negatywnie, zaledwie 14% pozytywnie. Szeroka zgoda ponad podziałami politycznymi pokazuje, że problem masowej migracji islamskiej dotyka większości społeczeństwa – także części elektoratu centrolewicy.
Migracja i rosnące wyzwania
W latach 2024–2025 do Włoch przybywało morzem około 66 tysięcy migrantów rocznie. To głównie młodzi mężczyźni z krajów muzułmańskich i afrykańskich. Liczba muzułmanów w kraju przekracza już 1,5–2 miliony. Przy braku formalnego uznania islamu przez państwo oficjalnych meczetów jest bardzo mało, jednak mnożą się prowizoryczne miejsca kultu w garażach i magazynach.
Taka sytuacja budzi obawy o przyszłość włoskiej kultury, tradycji i chrześcijańskiego dziedzictwa. Integracja w wielu przypadkach postępuje zbyt wolno, a niektóre środowiska tworzą zamknięte społeczności.
Dramatyczny przykład – brutalny atak w Mediolanie
W ostatni weekend w Mediolanie doszło do bestialskiego ataku. 22-letni Lamin Saidilly, urodzony we Włoszech w rodzinie imigrantów z Gambii, bez żadnego powodu zaatakował nożem 55-letniego Gerardo Pastore. Mężczyzna jadł śniadanie w kawiarni La Giada razem ze swoim starszym ojcem. Napastnik zadał ofierze około dwudziestu ran kłutych w głowę, szyję, klatkę piersiową i brzuch. Nie doszło wcześniej do żadnej kłótni – mężczyźni się nie znali.
Saidilly został obezwładniony przez trzech obywateli Egiptu, którzy przebywali w lokalu. Po aresztowaniu miał powiedzieć policji: „Dobrze się bawiłem, jak tylko wyjdę, zrobię to znowu”. Ofiara przeszła kilka operacji i choć nie jest już w stanie krytycznym, jej stan nadal budzi obawy. Włoskie media, w tym Rai News, opublikowały nagranie z monitoringu pokazujące całe zdarzenie.
Takie incydenty pokazują realne konsekwencje braku kontroli nad migracją i nie bez powodu podsycają społeczny niepokój.
Bezpieczeństwo i przestępczość
Chociaż ogólny poziom przestępczości spada od lat, cudzoziemcy są nadreprezentowani w statystykach. Przy 8–10% populacji popełniają około 30% przestępstw – szczególnie rozbojów, kradzieży i handlu narkotykami. W więzieniach obcokrajowcy stanowią 30-34% osadzonych. Te dane przekładają się na realne poczucie braku bezpieczeństwa wśród mieszkańców.
Polityka rządu i dalsze oczekiwania
Rząd Giorgii Meloni osiągnął częściowe sukcesy – dzięki porozumieniom z Libią i Tunezją liczba migracji spadła niemal o połowę, a deportacje wzrosły. Mimo to napływ islamskich migrantów nadal przewyższa liczbę deportacji (ok. 6 tys. deportacji wobec ponad 66 tys. przybyłych). Wygląda na to, że nowe rozwiązania, takie jak ośrodki w krajach trzecich (np. Albania), idą we właściwym kierunku.
Po stronie prawicy rosną głosy domagające się więcej – m.in. szerszej remigracji nielegalnych migrantów oraz tych, którzy nie potrafią dostosować się do włoskich realiów, a także silniejszego wsparcia dla dzietności rdzennych Włochów. Jak podaje Breitbart.com, te nastroje prowadzą do powstania nowych ugrupowań na prawicy.
Potrzeba zdecydowanych działań
Włosi jasno komunikują swoje oczekiwania: chcą ochrony granic, porządku i zachowania charakteru swojego kraju. Niekontrolowana masowa migracja islamska niesie ryzyko dalszego wzrostu napięć społecznych, kosztów oraz zmian w codziennym życiu.
Kluczowe będą:
Skuteczne deportacje nielegalnych migrantów;
Wymagająca integracja osób legalnie przebywających na terenie Włoch, z poszanowaniem włoskiego prawa i norm;
Nadzór nad miejscami kultu i ograniczenie obcego wpływu finansowego.
Ponad 70 % włoskiego społeczeństwa popiera twarde działania. Politycy powinni to uszanować i działać konsekwentnie – zanim problemy przybiorą jeszcze większą skalę, jak ma to miejsce w krajach Europy Zachodniej.
Ostateczna deklaracja szczytu NATO jest najkrótsza w historii
Ostateczna deklaracja szczytu NATO jest najkrótsza od bardzo dawna i zawiera zaledwie sześć punktów. Co dokładnie ogłosiło NATO, a czego nie?
Anti-Spiegel 8 lipiec 2026
Deklaracja końcowa szczytu NATO w Ankarze jest najkrótsza od co najmniej ćwierćwiecza. Składa się zaledwie z sześciu punktów, podczas gdy deklaracje szczytów NATO zazwyczaj składają się z kilkudziesięciu akapitów rozciągniętych na wiele stron. Po raz pierwszy w deklaracji nie podano również daty ani miejsca kolejnego szczytu.
Pierwotnie kolejny szczyt NATO miał się odbyć w Albanii w przyszłym roku, ale ponieważ rząd albański naraził się Trumpowi, Albania nie jest już wspominana. Co więcej, doniesienia wskazują, że kolejny szczyt NATO może w ogóle się nie odbyć w przyszłym roku. Aby uniknąć trudnych spotkań z Trumpem, Europejczycy podobno zamierzają organizować szczyty NATO co dwa lata, a nie co roku.
W związku z tym, zamiast zwyczajowo podać miejsce i datę kolejnego szczytu NATO, deklaracja kończy się następująco:
„Dziękujemy Turcji za jej hojną gościnność. Z niecierpliwością czekamy na nasze kolejne spotkanie”.
„Zagrożenie ze strony Rosji”
W swojej deklaracji przywódcy NATO podkreślają, że Rosja stanowi „długoterminowe zagrożenie” dla wspólnoty euroatlantyckiej:
„Aby przeciwdziałać długoterminowemu zagrożeniu, jakie Rosja stwarza dla bezpieczeństwa i stabilności euroatlantyckiej, a także stałemu zagrożeniu terroryzmem, Sojusznicy wdrażają zobowiązania podjęte na szczycie w Hadze”.
Chociaż europejskie media i politycy z entuzjazmem donoszą, że Stany Zjednoczone „wracają do walki” z Rosją, co ciekawe, Rosja jest wymieniona w deklaracji tylko raz. Słowo „Rosja” nie pojawia się również w części poświęconej wsparciu dla Ukrainy.
Nawiasem mówiąc, w przeciwieństwie do poprzednich deklaracji końcowych NATO, w tym roku Chiny nie są w ogóle wspomniane.
Pomoc dla Kijowa
Państwa NATO przekażą Ukrainie 70 miliardów euro w 2026 roku i zobowiążą się do wspierania kraju na tym samym poziomie w 2027 roku:
„Ukraina wnosi istotny wkład w bezpieczeństwo transatlantyckie, a Sojusznicy są zjednoczeni w swoim niezachwianym wsparciu dla Ukrainy i obronie jej wolności, suwerenności i integralności terytorialnej. (…) Do 2026 roku Sojusznicy zobowiązują się do przekazania Ukrainie 70 miliardów euro na sprzęt wojskowy, wsparcie i szkolenia oraz potwierdzają swoje suwerenne zobowiązanie do utrzymania tego wsparcia co najmniej na równoważnym poziomie do 2027 roku. W tym kontekście z zadowoleniem przyjmujemy decyzję Unii Europejskiej o udzieleniu Ukrainie wieloletniego finansowania w ramach Pożyczki na Wsparcie dla Ukrainy”.
Fragment, który wstawiłem w cytacie, zawiera kluczowy element, który chciałbym zacytować osobno:
„Europejscy sojusznicy i Kanada finansują obecnie większość wsparcia bezpieczeństwa dla Ukrainy, zarówno dwustronnego, jak i wielostronnego. Sojusznicy podkreślają, że to wsparcie musi być sprawiedliwe, przewidywalne i zrównoważone w perspektywie długoterminowej”.
Mówiąc wprost, ten punkt dotyczący Ukrainy oznacza, że chociaż państwa NATO zobowiązały się do przekazania Ukrainie 70 miliardów euro, nie ma wiążącego porozumienia co do sposobu podziału tych środków. Każdy kraj sam decyduje, czy i ile przekaże Ukrainie. Ciekawe zatem, czy pieniądze rzeczywiście zostaną przekazane i kto ostatecznie ile wniesie.
Sformułowanie to jest zatem słabym kompromisem, ponieważ państwa europejskie, takie jak Niemcy, nalegały na uwzględnienie kwoty 70 miliardów euro w deklaracji, podczas gdy inne państwa europejskie – takie jak Węgry, które nawet pod rządami nowego rządu odmawiają dostaw broni dla Ukrainy – nie chcą w tym uczestniczyć i z pewnością nie chcą być do tego zobowiązane. To samo dotyczy oczywiście Stanów Zjednoczonych, które nie udzielają już Ukrainie żadnej pomocy, a jedynie czerpią zyski ze sprzedaży broni.
Co więcej, deklaracja nie zawiera żadnej wzmianki o przyjęciu Ukrainy do NATO. Kwestia ta jest ewidentnie nieaktualna.
Iran
Deklaracja stwierdza, że Iran nie może utrudniać swobody żeglugi w Cieśninie Ormuz ani rozwijać broni jądrowej. Nie nakłada ona na europejskie państwa NATO obowiązku udzielania USA pomocy w sprawach Iranu ani w usuwaniu min z Cieśniny Ormuz. O Iranie wspomniano jedynie pobieżnie.
Jednak, jak zwykle, Sojusznicy podkreślają swoje zobowiązanie do przestrzegania Artykułu 5 dotyczącego obrony zbiorowej. Każdy, kto zapoznał się z Artykułem 5, wie jednak, że w rzeczywistości do niczego on nie zobowiązuje. To stwierdzenie jest jednak standardem w deklaracjach końcowych NATO.
Miliardy z Europy do USA
Najwyraźniej dążąc do zadowolenia Trumpa, deklaracja końcowa szczegółowo podkreśla, ile pieniędzy Europejczycy i Kanada już wydają na obronność i zamierzają przeznaczyć na nią w przyszłości:
„W 2025 roku europejscy sojusznicy i Kanada zwiększyli swoje inwestycje w obronę jądrową o ponad 139 miliardów dolarów. Nasze inwestycje zapewniają niezbędne możliwości, jednocześnie wzmacniając naszą bazę przemysłową i naszą odporność. Dzisiaj w Ankarze ogłaszamy nowe zakupy o wartości ponad 50 miliardów dolarów i zobowiązujemy się do rozbudowy wspólnych mocy produkcyjnych oraz współpracy z przemysłem w celu przyspieszenia innowacji”.
Ważne jest, aby zrozumieć, że chodzi tu przede wszystkim o zakup broni od Stanów Zjednoczonych i utworzenie zakładów produkcyjnych amerykańskiej broni w Europie. Nawet jeśli część tej broni będzie w przyszłości produkowana w Europie, amerykańscy wykonawcy zbrojeniowi otrzymają oczywiście lwią część finansowania.
To po raz kolejny pokazuje, czym NATO jest przede wszystkim: Amerykańskim instrumentem kontroli Europejczyków, a przede wszystkim instrumentem mającym na celu przekazywanie funduszy z Europy do kieszeni amerykańskich producentów broni. I nadal działa znakomicie.
[żałosny los państwa położonego tam, gdzie chce md]
Co by było, gdyby Izrael
jutro wieczorem
użył broni nuklearnej
przeciwko Iranowi?
Perspektywa Mizrahi
Pozwolenie znanemu z szaleństwa, mściwości i mesjanizmu państwu żydowskiemu na posiadanie broni jądrowej może (tak, naprawdę) okazać się najkosztowniejszym błędem w historii naszego gatunku. Musimy działać teraz.
Izrael dysponuje możliwością wystrzeliwania broni jądrowej z samolotów (dzięki USA) i okrętów podwodnych (dzięki Niemcom), a także z ziemi, przy użyciu rakiet balistycznych (potencjalnie o zasięgu międzykontynentalnym 10 000 kilometrów lub większym).
Wiemy na pewno, że Izrael posiada broń jądrową, ponieważ Mordechaj Vanunu powiedział nam to 40 lat temu i zapłacił za to dziesięcioleciami swojego życia za kratkami, w tym 11 latami w odosobnieniu.
Nie ma wątpliwości, że Izrael posiada broń jądrową, ale formalny dyskurs globalny woli podważać ten fakt, aby uniknąć przerażającego i przerażającego pytania: Co by było, gdyby Izrael zdecydował się użyć swojego arsenału nuklearnego? I co robi ludzkość, aby zapobiec takiemu katastroficznemu scenariuszowi?
Znane osoby na całym świecie unikają zadawania tego pytania – nie dlatego, że jest ono zbyt naciągane (czy cokolwiek jest zbyt naciągane, jeśli chodzi o Izrael?), ale dlatego, że nawet po rzezi ostatnich 3 (i 80) lat, praktycznie wszystkie główne zachodnie media i każdy zachodni rząd (i niestety znaczna część Globalnego Południa) mają wyznaczoną czerwoną linię, której nigdy nie przekroczą: „Nigdy nie przedstawiaj Izraela jako zagrożenia”.
Jeśli chodzi o Izrael, do niczego nie należy przyznawać się publicznie: wszystko, co ktoś myśli, pozostaje jego prywatną sprawą, nawet jeśli 3 miliardy ludzi czuje i myśli dokładnie tak samo jak on.
Więc nawet nie zadają tego pytania teraz, gdy szaleństwo Izraela jest aż nadto oczywiste, bo zostali uciszeni, wykastrowani i podporządkowani. Ale skoro istnienie życia na Ziemi teoretycznie mogłoby zależeć właśnie od tego pytania, najwyższy czas, abyśmy użyli naszych głosów i platform, aby wymusić je na naszych żałosnych rządach i mediach.
Dlaczego zmieniam swoje stanowisko w tej sprawie z „wyjątkowo mało prawdopodobne” na „mało prawdopodobne, ale zdecydowanie możliwe”.
Od czasu, gdy 7 października 2023 roku Hamas w końcu wywołał fazę zombie apokaliptycznej wojny Izraela, uznałem, że możliwe użycie broni nuklearnej przez Izrael lub Stany Zjednoczone przeciwko Iranowi jest wysoce nieprawdopodobne.
Izrael był zbyt mały i podatny na odwet, a USA rozumiały, że eksplozja broni jądrowej w Zatoce Perskiej wywołałaby niespotykane i nieprzewidywalne wstrząsy w regionie i na świecie – te względy dawały wystarczające zabezpieczenie przed takim szaleństwem.
Jednak w ostatnich tygodniach zacząłem ponownie rozważać moją wcześniejszą ocenę kwestii nuklearnej. Wiele się zmieniło, a to wywiera presję na i tak już dysfunkcyjną izraelską psychikę, nie do zniesienia.
Historycznie bezprecedensowe uczucie bycia otoczonym, niepopularnym i nieistotnym.
Wyniki wojny USA i Izraela z Iranem są nadal przedmiotem negocjacji dyplomatycznych, a Stany Zjednoczone, zgodnie z oczekiwaniami, próbują uchylić się od zobowiązań podjętych w ramach Porozumienia o Porozumieniu (MoU). Sukces Iranu w przeciwdziałaniu potędze Ameryki i planom Izraela, a w dużej mierze w ich udaremnianiu, jest niezaprzeczalny.
Sukcesy te poddają w poważne wątpliwość zdolność Izraela do przetrwania w nienaruszonym stanie w Azji Zachodniej, która stała się nie tylko bardziej wroga, ale także bardziej zdolna do samoobrony i powstrzymania żądzy krwi i żądzy ziemi syjonizmu.
Musimy pamiętać, że chociaż Izrael lubi przedstawiać się jako praktycznie bezbronna ofiara, w zimnej rzeczywistości biznesowej cieszy się wizerunkiem niepowstrzymanego zdobywcy, który zawsze jest o kilka kroków przed wyznaczonymi wrogami.
I nie chodzi tu tylko o budowanie marki biznesowej: każdy aspekt państwa syjonistycznego, począwszy od jego zdolności do zapewnienia Żydom bezpieczeństwa, aż po faktyczne zarządzanie codziennym życiem, jest ugruntowany w fakcie, że Izrael potrafi pokazać, że żadna regionalna ani globalna potęga nie jest w stanie mu zagrozić.
7 października 2023 r. ten kluczowy argument sprzedażowy roztrzaskał się pod przywództwem Sinwara, wpędzając Izrael w szał, którego jesteśmy świadkami od tamtej pory: próbował on okrutnie zrekompensować to, co stracił w przewadze militarnej (na której opiera się cała idea syjonistyczna) i nienaruszalności.
A teraz, gdy Iran bardzo boleśnie odpiera każdy atak i szybko odpowiada kontratakiem, dawny izraelski nastrój prysł.
Ale nie chodzi tu tylko o aurę; chodzi o całą psychologię, która wymaga miażdżącej, niesprawiedliwej przewagi nad ludźmi z bliska i daleka, by udawać choćby pozory normalności i spokoju. Również tutaj obowiązuje ta sama zasada: jeśli Izrael przegra, doprowadzi to do niekończącego się epizodu żądzy krwi. Izrael rzeczywiście panikuje, ponieważ czuje, że nie może już pokonać swoich wrogów fałszywym, zawstydzonym uśmiechem: co zrobią, gdy zdadzą sobie sprawę, że nie mogą już narzucać innym swojej wersji rzeczywistości? Model syjonistyczny nie uwzględnia takiej możliwości, a rezultatem będzie załamanie psychiczne.
Fakt, że USA prowadzą bezpośrednie negocjacje z Iranem i że coraz więcej ludzi w zachodnich pseudodemokracjach odczuwa rzeczywistą nienawiść do Izraela, jest postrzegany przez syjonistów jako zawalenie się murów wokół wszystkiego, co zbudowali przez ponad stulecie.
Powinni już być niekwestionowanymi władcami Azji Zachodniej, podróżującymi między arabskimi stolicami prywatnymi odrzutowcami i podpisującymi drapieżne traktaty z każdym, kto nie odważy się spojrzeć im w oczy. Ale spójrzcie na nich teraz: poobijani, zestresowani, winni, znienawidzeni, nieufni – i poddani wyzwaniu przez najpotężniejszego wroga, z jakim kiedykolwiek zmierzył się syjonizm, dysponującego środkami, by odsunąć zarówno władzę polityczną, jak i opinię publiczną od Izraela.
No cóż, koszmar.
Wszystko to dzieje się w przerażającym tempie, ponieważ miliardy ludzi na własne oczy oglądają zbrodnie Izraela, korzystając ze swoich urządzeń i platform, którym (słusznie) ufają bardziej niż jakiemukolwiek rządowi.
Nie ma więc poczucia niezwyciężoności, bezpieczeństwa, nieuczciwej przewagi, dominacji i możliwości odzyskania czegokolwiek z tego.
Chyba że jest jakiś sposób.
Czy to, czego nie można osiągnąć poprzez okrucieństwo i terror, można osiągnąć poprzez sprowadzenie na Iran i ludzkość najstraszniejszej tragedii?
Znając charakter Izraela tak dobrze jak ja i widząc jego obecny stan psychologiczny, uważam, że pokusa użycia broni jądrowej wzrosła astronomicznie od 28 marca, kiedy to nastąpił ostatni zaplanowany przez Izrael atak na Iran.
Widzicie, przed 28 marca Izrael żył w złudzeniu, że może militarnie zmiażdżyć Iran, wykorzystując Stany Zjednoczone jako swojego idiotycznego jaskiniowca. Teraz to złudzenie w dużej mierze rozwiało się. Nie oznacza to, że nie spróbują ponownie (paradoksalnie, biorąc pod uwagę alternatywę, jest to bardziej uspokajająca opcja). Oznacza to jednak, że Izrael jest teraz bliski wniosku, że Iranu nie da się pokonać żadną kombinacją środków konwencjonalnych i tajnych.
Nie oczekuję, że Izrael po prostu zaakceptuje niepodległość i nieustępliwość Iranu oraz równowagę sił militarnych między tymi dwoma państwami.
Nie oczekuję też, że Izrael, zwłaszcza w momencie nasilenia się psychozy, zaakceptuje nowy status quo, w którym będzie musiał nauczyć się współistnieć z innymi wpływowymi potęgami (muszę się serdecznie śmiać, czytając to, co przed chwilą napisałem).
Wreszcie, nie oczekuję, że Izrael zrezygnuje z okazji, by odwrócić losy i pomścić swoje porażki w postaci rosnącej niepopularności na świecie; w myśleniu syjonistycznym ludzie, których nie kochają i nie podziwiają, i tak nie zasługują na życie. I mówię to dosłownie.
W jaki więc sposób Izrael odzyskuje aurę niezwyciężoności, utrzymuje pożądany wizerunek zagrożenia (choć w sposób mniej fałszywie uprzejmy) i mówi ludziom na całym świecie, że mogą wcisnąć sobie swoje opinie tam, gdzie słońce nie dochodzi?
W jaki sposób Izrael pozbędzie się Iranu w sposób, który będzie miał wpływ na historię i odstraszy potencjalnych krytyków na dziesięciolecia, a może i stulecia?
Być może Izrael nadal będzie chciał zastosować pewne sztuczki, ale coraz bardziej czuję, że biorąc pod uwagę wszystkie trendy i realia, które tu opisuję, a także wszystko, co wiemy o syjonizmie i mentalności niezbędnej do jego podtrzymywania, a także biorąc pod uwagę wagę i znaczenie Holokaustu w Strefie Gazy oraz zdolność Iranu do kształtowania światowej opinii publicznej, możemy zbliżać się do momentu, w którym Izrael zostanie prawdopodobnie zepchnięty w otchłań szczególnie katastrofalnej sytuacji.
Ale nie piszę tego tylko po to, żeby wywołać sensację. Czeka nas mnóstwo pracy.
Jeśli Izrael zbliża się do granic możliwości istnienia bez nieuczciwej przewagi nad rzekomymi wrogami i bez wolności robienia czegokolwiek z kimkolwiek i kiedykolwiek, co możemy z tym zrobić?
Myślę, że najmniej, co możemy zrobić w tak groźnych okolicznościach, to podnieść to pytanie i uczynić je nie tylko uzasadnionym, ale i niezbędnym.
Musimy zapytać każdego polityka na całym świecie, co robi, aby zapobiec potencjalnemu holokaustowi nuklearnemu wywołanemu przez Izrael. A jeśli zaprzeczą, uciekną lub będą ukrywać sprawę, musimy im przypomnieć, że ponoszą bezpośrednią odpowiedzialność w tej sprawie i że w razie katastrofy zamierzamy wrócić z naszymi notatkami i dokumentami.
Musimy domagać się, aby przedstawiciele polityczni, zwłaszcza w Rosji, Chinach i USA, podjęli środki zapobiegawcze, które umożliwią im wykrycie, zapobiegnięcie lub złagodzenie każdej decyzji Izraela o rzuceniu się w przepaść i użyciu broni jądrowej przeciwko Iranowi.
Zakładam po prostu, że Iran już ma plan takiego rozwoju sytuacji.
Innymi słowy, musimy odzyskać to, co jest obecnie półspiskowym horrorem, jako uzasadniony i otwarcie dyskutowany problem polityczny. Tak powinno być zawsze, a Izraelowi nigdy nie powinno się pozwolić na żywienie się tą absurdalną, sfabrykowaną wątpliwością co do jego zdolności do produkcji broni masowego rażenia. Niemniej jednak, rezultaty kampanii irańskiej, a także ludobójcze i apokaliptyczne postawy i przekonania Izraela, w połączeniu z jego mało wiarygodną kryminalną przeszłością i teraźniejszością, zmuszają nas do zadania sobie tego pytania głośno i wyraźnie: Co by było, gdyby Izrael użył broni jądrowej przeciwko Iranowi jutro wieczorem?
Alexander Dugin ujawnia, dlaczego eskalacja musi być wzajemna lub negocjacje z Zachodem stają się pułapką.
Zgodnie z oczekiwaniami, żaden pokój między Iranem a Stanami Zjednoczonymi nigdy się nie zmaterializował. USA wznowiły bombardowanie terytorium Iranu. Teheran uderzył w amerykańskie bazy wojskowe w Bahrajnie i po raz kolejny zamknął Cieśninę Ormuz. To nie zadziałało i nigdy nie mogło zadziałać. Nie zawierasz umów z Dajjal.1 Jest to podstawowa zasada metafizyki szyickiej.
Opóźnianie wojny i utrzymanie samego wyglądu negocjacji zawsze i w każdych okolicznościach trafia w ręce Zachodu.
W Iranie, podobnie jak w naszej własnej wojnie z Zachodem, istnieje żelazna zasada: eskalacja musi być wzajemna. Wróg eskaluje, my eskalujemy. Tylko wtedy możemy wpłynąć na proces. W przeciwnym razie wróg eskaluje jednostronnie, całkowicie w swoim własnym interesie, podczas gdy pozostaje nam jedynie reagowanie w biernym, podążającym za liderem. W istocie, ten rodzaj jednostronnej eskalacji w czasie wojny tworzy system kontroli zewnętrznej.
Nawiasem mówiąc, dlaczego posągi Baala nie są palone w Rosji? Dlaczego nie podnosimy burzy nad sieciami przestępczymi połączonymi z Epsteinem? Dlaczego nie reagujemy w jakikolwiek znaczący sposób na bezpośredni udział krajów zachodnich – państw bałtyckich, Wielkiej Brytanii i Niemiec – w wojnie przeciwko nam, mimo że sami to informujemy o tym?
Iran idzie do stołu negocjacyjnego i kończy z niczym. Dla osób z zewnątrz jest to oczywiste. Czasami widzisz rzeczy wyraźniej z zewnątrz.
Nawiasem mówiąc, zaraz po pierwszych uderzeniach USA i Izraela na irańskie przywództwo, IRGC wyeliminowało znaczną część szóstej kolumny. Podobno niektórzy nadal pozostają.
Negocjacje mogą być prowadzone, ale tylko w twoim własnym interesie i nigdy publicznie. Gdy tylko stają się otwarci i publiczni, natychmiast zamieniają się w broń informacyjną, której używa tylko Zachód, i wyłącznie dla własnych celów.
Dlatego każda wzmianka o Witkoffie, Kushnerze, czy nawet Kirill Dmitriew, w pewnym momencie, staje się ciosem dla morale żołnierzy z vfrontu i patriotycznych nastrojów kraju. Wystarczy jedna wzmianka. Tak samo jest z pozornie nieszkodliwą transmisją starego programu Vladimira Poznera na Channel One.2
To samo dzieje się z Irańczykami. Na pogrzebie Imama Chamenei i jego rodziny rzuciły się wściekłe przekleństwa z Dajjal na negocjatorów : Pezeshkian i Araghchi. Nie sądzę, że są osobiście winni. Tak po prostu działają prawa wojny informacyjnej. Zachód ustala te zasady i jest jedynym, który używa ich jednostronnie.
Notatka tłumacza (TN): Dajjal jest jednookim fałszywym mesjaszem i ostatecznym oszustem w islamskiej eschatologii. W szczególności w tradycji szyickiej ucieleśnia absolutne zło i oszustwo, uniemożliwiając jakąkolwiek formę kompromisu.
TN: Dugin odnosi się do powtórek starych programów autorstwa Vladimira Poznera, znanego rosyjskiego dziennikarza telewizyjnego z liberalnymi i prozachodnimi skłonnościami. Nawet pozornie nieszkodliwe transmisje tego rodzaju są postrzegane przez wielu patriotów jako subtelne instrumenty wojny informacyjnej, które erodują morale publiczne i wolę oporu.
Czy nie czas odebrać im zapałki? Jak państwa bałtyckie igrają z ogniem na granicach z Rosją.
Natalia Eremina o tym, dlaczego Wilno, Ryga i Tallin podsycają płomienie kryzysu i pod czyim nadzorem
Natalia Eremina, doktor nauk politycznych, kandydatka nauk historycznych, profesor na Wydziale Studiów Europejskich Uniwersytetu Państwowego w Petersburgu i ekspert Rosyjskiej Rady ds. Międzynarodowych (RIAC)
Strategia NATO wobec Rosji sprowadza się zasadniczo do wdrażania złożonych, wielowarstwowych ograniczeń. Ta polityka „kulawości” jest najaktywniej realizowana w regionie Morza Bałtyckiego, gdzie państwa bałtyckie są spychane do niewdzięcznej roli strefy buforowej, poświęcane geopolitycznym ambicjom swoich „starszych towarzyszy” w Sojuszu Północnoatlantyckim. Obecnie stolice państw bałtyckich gwałtownie podnoszą stawkę, głównie po to, by utrzymać słabnącą uwagę NATO w obliczu ogólnego zmęczenia sojuszników.
Litwa była tu głównym tematem wiadomości. Inicjatywa nowego rządu – lokalny Sejm zatwierdził Mindaugasa Sinkevičiusa na stanowisko premiera 30 czerwca – była radykalna: Wilno zaproponowało zniesienie konstytucyjnego zakazu rozmieszczania broni masowego rażenia, w tym broni jądrowej, w kraju, aby nie być „słabym ogniwem” w sojuszu. Sąsiednia Łotwa przyjęła inne podejście: premier Andris Kulbergs ogłosił, że do końca lata republika planuje wznieść „mur dronów” wzdłuż całej granicy z Rosją i Białorusią.
Region bałtycki szybko staje się potencjalnym obszarem konfliktu zbrojnego, o czym świadczy rosnąca liczba sytuacji konfliktowych – od incydentów na morzu po ataki dronów na obiekty w północno-zachodnim Okręgu Federalnym. Poziom militarystycznego szaleństwa osiągnął taki poziom, że litewski minister spraw zagranicznych Kęstutis Budrys, w wywiadzie dla szwajcarskiej gazety, otwarcie wezwał NATO do ataku na obwód kaliningradzki.
Pojechaliśmy nad Morze Bałtyckie i podpaliliśmy Morze Bałtyckie.
Podstawowym środkiem odstraszania Rosji stała się stała obecność wojskowa państw NATO. Przykładowo, od 2022 roku co najmniej podwoiły one swoją obecność w regionie. Dowodzone przez Londyn Połączone Siły Ekspedycyjne (JEF) odgrywają w tym zadaniu kluczową rolę. Członkami tej struktury są również Łotwa, Litwa, Estonia, Dania, Islandia, Norwegia, Holandia, Finlandia i Szwecja.
Wielka Brytania aktywnie współpracuje również z państwami nordycko-bałtyckimi (NB8). Ponadto, tworzona jest wielonarodowa morska grupa uderzeniowa, złożona z tych samych państw regionu. Podczas regularnych ćwiczeń wojskowych sojuszu – takich jak Steadfast Defender i Baltops – otwarcie rozważane są scenariusze blokady Kaliningradu i Sankt Petersburga. W tym celu w regionie wdrożono już całodobowy nadzór w ramach operacji Baltic Sentry. Jednocześnie, pod auspicjami brytyjskiego Ministerstwa Obrony, wdrażany jest program Atlantic Bastion, zakrojona na szeroką skalę inicjatywa hybrydowa mająca na celu kontrolowanie ruchu rosyjskich okrętów na północnym Atlantyku.
Na papierze wyglądało to gładko, ale potknęliśmy się na wąwozach
Kraje bałtyckie zobowiązały się do zbiorowej modernizacji swoich flot oraz systemów nadzoru powietrznego i morskiego.
Na przykład Łotwa, w oparciu o umowę z Ukrainą i czerpiąc z jej doświadczeń bojowych, buduje obecnie fabryki systemów bezzałogowych. Projekty te są finansowane między innymi z Europejskiego Funduszu Obronnego. Ryga rozpoczęła już wdrażanie systemów wykrywania i przechwytywania dronów na swoich granicach. Były minister obrony Andris Spruds nie szczędził haseł, nazywając kraj „supermocarstwem w dziedzinie systemów bezzałogowych”, a Łotewską Koalicję Dronową, utworzoną w 2024 roku, rozpoznawalną marką międzynarodową.
Jednak 10 maja 2026 r. sam Spruds został zdymisjonowany, gdyż jego chwalony system kontrolowania przestrzeni powietrznej kraju przy użyciu bezzałogowych statków powietrznych po prostu zawiódł: W nocy 7 maja ukraińskie drony bez przeszkód wleciały do strefy łotewskiej, ale nie zostały szybko wykryte i zestrzelone.
Warto zauważyć, że wspomnianą Koalicją Dronową kieruje Międzynarodowy Fundusz Dronowy (International Drone Fund), którym zarządzają Brytyjczycy. Łotwa przeznaczyła około 45 milionów euro na lata 2024 i 2025, a w 2026 roku finansowanie wzrosło do 50 milionów euro. Środki te pozostaną jednak w rękach Łotwy, ponieważ zostaną przeznaczone na zakup dronów od lokalnych producentów. Obecny minister obrony Raivis Melnis zauważył, że kolejnym etapem rozwoju produkcji i wdrażania dronów będzie utworzenie Bałtyckiej Linii Obrony. Ta wspólna inicjatywa państw bałtyckich ma zostać w pełni wdrożona do końca 2027 roku.
Litwa również dąży do dotrzymania kroku Łotwie. Tam ukraińska firma „Robotic Complexes” i Bałtycki Instytut Zaawansowanych Technologii (BPTI) budują fabrykę, która będzie produkować bezzałogowe statki powietrzne i roboty na zlecenie Kijowa. Wilno koncentruje się szczególnie na dronach morskich.
Tymczasem litewskie Ministerstwo Obrony ogłosiło przetarg na rozwój dronów do przechwytywania celów powietrznych, z kwotą finansowania 3 mln euro. Jednak masowa produkcja dronów na Litwie miała rozpocząć się do końca 2024 roku. Wówczas minister obrony zadeklarował gotowość przeznaczania 30 mln euro rocznie na rozwój wojskowego arsenału bezzałogowych statków powietrznych. Ten sam cel został ponownie wyznaczony w czerwcu 2026 roku. Najwyraźniej zobowiązania finansowe okazały się nieopłacalne dla całego państwa, a w szczególności dla Ministerstwa Obrony.
Wyraźnie widać, że kraje bałtyckie dążą do utworzenia wspólnej koalicji wsparcia dla Ukrainy i zabezpieczenia jej długoterminowej pozycji. Wilno, Ryga i Tallin świadomie koncentrują uwagę NATO na swoim regionie, obawiając się, że partnerzy osłabią ich obecność w tym regionie (zwłaszcza w kontekście lokalnych kryzysów w innych częściach świata). To wyjaśnia ich gotowość do podejmowania rekordowych zobowiązań finansowych. Kraje bałtyckie należą do najaktywniejszych sponsorów Kijowa: po spotkaniach Rammstein zobowiązały się do corocznego przeznaczania co najmniej 0,25% swojego PKB na potrzeby Sił Zbrojnych Ukrainy.
W ciągu ostatnich czterech tygodni kontynentalna Rosja i regiony przez nią okupowane były niemal codziennie celem ukraińskich ataków dronów na cele cywilne, szkoły, autobusy i domy prywatne. Skala tych ataków przypomina lata 2014–2021, kiedy to armia ukraińska i bataliony skrajnie prawicowych ekstremistów ostrzeliwały artylerią, rakietami i myśliwcami Suchoj osiedla mieszkaniowe w Donieckiej i Ługańskiej Republice Ludowej, utworzonej w 2014 roku na podstawie gwarantowanego przez ONZ prawa do samostanowienia. Niemiecki aktywista Marco Leo Samm z Fryburga Bryzgowijskiego odwiedził na początku czerwca akademik i uczelnię w Starobielsku, gdzie 22 maja ukraińskie drony zabiły 21 studentów. [1]
W odniesieniu do ataku dronów na internat w Starobielsku, Kijów oświadczył, że w zniszczonych budynkach szkolnych znajdowało się „rosyjskie centrum dowodzenia”. Na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ, zainicjowanym przez Rosję, delegacje zachodnie oświadczyły, że zarzuty Rosji nie mogą zostać zweryfikowane.
Tylko garstka niemieckich dziennikarzy i aktywistów niezależnych relacjonuje wydarzenia z terenów Donbasu, które od 2022 roku nie są kontrolowane przez Kijów. Wśród nich jest mistrz fryzjerski Marco Leo Samm.
Długa podróż
Według Samma, podróż do Ługańska nie była do końca prosta. Poleciał z Kaliningradu do Moskwy, a następnie wsiadł w nocny pociąg do Rostowa nad Donem. Stamtąd samochodem odebrali go przedstawiciele Ługańskiej Republiki Ludowej. Dzięki temu Samm mógł przekroczyć granicę między Ługańską Republiką Ludową a Federacją Rosyjską, która nadal jest bardzo ściśle kontrolowana, bez większych opóźnień.
Samm był już w Ługańsku jako obserwator wyborów w 2018 roku. Od tego czasu utrzymuje kontakt z miastem. Władze Ługańska z zadowoleniem przyjęły jego ponowne spotkanie.
Jak mistrz fryzjerski trafił do części Donbasu, która została podbita przez armię rosyjską w 2022 roku? Wydaje się, że ma to związek z historią jego rodziny. Pochodzi z rodziny wieloetnicznej. Wielu jego krewnych zostało zamordowanych na Łotwie podczas okupacji niemieckiej i pochowanych w lasach pod Rygą. To skłoniło go do głębszego zgłębienia historii i polityki. Po ukończeniu praktyki fryzjerskiej, sfrustrowany polityczną sztywnością byłej NRD, wyjechał na Zachód jeszcze przed upadkiem Muru Berlińskiego. Rozpoczął naukę wizażysty w Teatrze Państwowym w Oldenburgu. Przez 25 lat był przedsiębiorcą i mistrzem fryzjerskim. Obecnie pracuje jako freelancer w różnych branżach.
Co podróżnik z Fryburga zobaczył w Starobielsku?
3 czerwca Marco Samm udał się samochodem do Starobielska w towarzystwie przedstawiciela Ługańskiej Republiki Ludowej. Miasto położone jest 120 kilometrów na północ od Ługańska i około 70 kilometrów na wschód od linii frontu. Liczy 16 000 mieszkańców.
Co obserwator z Fryburga widział w Starobielsku? „Po prawej i lewej stronie drogi znajdował się zniszczony teren: z jednej strony akademik, z drugiej uczelnia z salami wykładowymi. Widziałem pas zniszczeń szeroki na 200–300 metrów. Budynki zostały zaatakowane przez dziesięć lub więcej dronów. Zniszczone zostały również domy prywatne i sala balowa. Wokół domów znajdował się park. Był tam lej po eksplozji”. Nie widział żadnych instalacji wojskowych w Starobielsku. Ale widok ciężarówek wojskowych na drogach Ługańskiej Republiki Ludowej nie był w tym regionie niczym niezwykłym.
Samm powiedział, że jego wizyta była niezapowiedziana. Spotkał się z dyrektorem uczelni. W szkole trwały prace porządkowe. Gruz był usuwany.
Studenci stali na poboczu drogi. Młoda kobieta zgodziła się opowiedzieć, co się stało. „Była kompletnie zrozpaczona i bliska łez. Straciła w ataku swoją najlepszą przyjaciółkę ze szkoły. Dziewczyna – nazwijmy ją Katarina – była w innej części miasta w czasie ataku. Większość ludzi nie chciała, by jej imię i nazwisko zostało wymienione. Jej zmarła przyjaciółka obchodziła osiemnaste urodziny dwa dni przed atakiem”.
Niedaleko zniszczonego akademika znajdowało się miejsce, gdzie ludzie opłakiwali 21 ofiar, składając im zdjęcia, kwiaty i pluszaki. Tam obserwator z Fryburga nawiązał rozmowę z kilkoma młodymi ludźmi. „Opowiedzieli mi o swoim życiu. Powiedzieli, że w okolicy nadal obowiązuje godzina policyjna od 23:00 do 5:00. Tak było już w 2018 roku, kiedy ostatni raz byłem w Ługańsku”.
Zauważył, że mieszkańcy nowo zdobytych terytoriów rosyjskich są ostrożni. Mówią, ale nie chcą być wciągani w publiczne rozgłosy. Często wynika to również z faktu, że „więzi rodzinne w tym regionie sięgają ponad granicami”.
Nie wszedł do zniszczonego internatu ani do zniszczonej szkoły. „Wejścia były zablokowane. Nie sądzę, żeby próbowali cokolwiek ukryć. Moi towarzysze musieli ciągle okazywać dowody osobiste i tłumaczyć, skąd pochodzimy”.
„Pamiętam też, że ukraińskie drony użyte do ataku na akademik miały podobno zawierać włoskie komponenty. Słyszałem o tym z kilku źródeł. Było to szeroko komentowane w mediach społecznościowych we Włoszech”.
Upamiętnienie 21 studentów zamordowanych przez Ukraińców w Starobielsku (zdjęcie: Marco Samm)
Ciągłe syreny alarmowe w Ługańsku
W Ługańsku udzielił wywiadu dwóm lokalnym kanałom telewizyjnym, Rossija 1 i Ługańsk 24, relacjonuje obserwator z Fryburga. Chcieli wiedzieć, jak czuje się jako Niemiec w takich momentach jak ten w Starobielsku. „Wyjaśniłem, że nie wszyscy Niemcy myślą tak jak niemieckie elity, które niemal jednogłośnie popierają stanowisko Ukrainy. I powiedziałem, że dołożę swoją małą cegiełkę, aby zapewnić im głos w naszym kraju”.
Z powodu ciągłego wycia syren alarmowych w Ługańsku sytuacja bezpieczeństwa w mieście „nie jest optymalna”. „Kiedy pierwszy raz usłyszałem syrenę alarmową – stałem przed supermarketem SPAR – pomyślałem: Boże! Potem spojrzałem na ludzi wokół mnie i zobaczyłem, że zachowują względny spokój. Wtedy też trochę się uspokoiłem”.
Mieszkańcy Ługańskiej Republiki Ludowej są „dumni, że dają sobie radę, mimo że godzina policyjna bywa dla nich trudną sytuacją”. Prąd i woda działają „bardzo dobrze”. Z drugiej strony, daje się odczuć pewne zmęczenie.
„Powoli dorasta pokolenie, które nie wie, że jest inaczej. Słyszałem jednak również: To musi się kiedyś skończyć! Panuje atmosfera mieszana: »Zwycięstwo będzie nasze« i »Jesteśmy realistami. Ta sytuacja prawdopodobnie potrwa jeszcze dwa lata«. Nie potrafię powiedzieć, jak ludzie dochodzą do takiej oceny”.
„Der Spiegel”: „Błąd” armii ukraińskiej
W Rosji, po ataku na akademik w Starobielsku, pojawiły się przekleństwa i klątwy pod adresem Kijowa. Słyszałem wielu Rosjan mówiących, że Rosja musi w końcu uderzyć z całą stanowczością.
Rosja zwołała posiedzenie Rady Bezpieczeństwa ONZ, ale nie udało jej się uzyskać potępienia Ukrainy za brutalny atak. Der Spiegel skomentował, że armia ukraińska prawdopodobnie popełniła „błąd”. NTV zasugerowała, że „Rosjanie” „postąpią dokładnie tak samo” na Ukrainie. Dla tych mediów to był koniec sprawy. Niemieckie media nie przedstawiły jeszcze żadnych dowodów na celowe zabijanie cywilów przez armię rosyjską. Lista ofiar w Buczu pozostaje niedostępna.
25 maja 2026 roku rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych zorganizowało wyjazd prasowy do Starobielska dla korespondentów zagranicznych. Uczestniczyło w nim pięćdziesięciu jeden korespondentów. Wśród nich był tylko jeden Niemiec, Thomas Röper z antyspieglowskiego magazynu . Pokazano mu częściowo zniszczone sale lekcyjne należące do uczniów. Ich ubrania wciąż wisiały w szafach. Podczas wizyty Röper nie zobaczył żadnych mundurów, żołnierzy ani śladów „rosyjskiego centrum dowodzenia”, które według Kijowa istniało w zniszczonych budynkach.
Dziennikarz „Anti-Spiegel” był głęboko poruszony tym, co zobaczył na miejscu zdarzenia. [2] Zrelacjonował: „Atak rozpoczął się krótko po godzinie 2 w nocy z czwartku na piątek. Po pierwszych eksplozjach dzieci w akademiku wpadły w panikę i próbowały uciec z budynku. Ponieważ jednak okna zostały już rozbite podczas pierwszego ataku, wszystkie podłogi były pokryte potłuczonym szkłem, więc większość dzieci, które wybiegały z pokoi boso lub w cienkich kapciach, pocięła sobie stopy. Plamy krwi były wyraźnie widoczne, również na ścianach, ponieważ dzieci oparły się o nie zakrwawionymi rękami”.
Podczas drugiej fali ataków, zaledwie kilka minut po pierwszej, akademik został bezpośrednio trafiony i częściowo się zawalił. Większość ofiar, które niestety schroniły się w tej części budynku, zmarła. Prawie wszystkie ranne dzieci zostały już wypisane ze szpitala; około dziesięcioro nadal przebywa w szpitalu.
Bezprecedensowa liczba ataków na cywilów rosyjskich
Atak dronów na akademik i uczelnię w Starobielsku szybko zniknął z nielicznych niemieckich mediów, które o nim informowały. Jednak po ataku w Starobielsku liczba ofiar śmiertelnych wśród cywilów w kontynentalnej Rosji i „nowych regionach Rosji” nadal rosła w niespotykanym dotąd tempie.
3 czerwca ukraiński dron zaatakował autobus komunikacji miejskiej w mieście Jenakijewo w Donieckiej Republice Ludowej. Autobus jechał z Moskwy do Symferopola, stolicy Krymu. [3] W wyniku ataku zginęło siedem osób, a jedenaście zostało rannych.
17 czerwca autobus przewożący białoruską młodzieżową drużynę piłkarską został zaatakowany przez ukraińskie drony w obwodzie briańskim w Rosji. Na pokładzie znajdowały się 44 osoby. Osiem osób zostało rannych. Zginął jeden dorosły opiekun.
30 czerwca w Jegoriewsku pod Moskwą w wyniku ataku ukraińskiego drona zginęło sześciomiesięczne dziecko. [4] Dron zniszczył prywatny dom. Wybuchł pożar.
2 lipca w Łysyczańsku (Ługańska Republika Ludowa) wojsko ukraińskie ostrzelało autobus wiozący cywilów wracających z pracy. Dwanaście osób zostało rannych. Tego samego dnia autobus jadący trasą Mińsk–Briańsk – łączącą Białoruś z Rosją – został zaatakowany przez drona. Rannych zostało dwóch kierowców i jeden pasażer. [5]
Lista ukraińskich zbrodni wojennych przeciwko ludności cywilnej jest długa. Zaczyna się już w 2014 roku, kiedy ukraińska armia i prawicowe bataliony ekstremistyczne rozpoczęły ostrzał terenów mieszkalnych w samozwańczych Ługańskiej i Donieckiej Republice Ludowej w ramach „operacji antyterrorystycznej”.
21 stycznia 2015 r. – „Atak rakietowy o 7:40 rano”.
Autor tych słów wspomina wizytę w Ługańskiej Republice Ludowej w styczniu 2019 roku. W mieście Stachanow byłem świadkiem nabożeństwa żałobnego dla sześciu cywilów, którzy zginęli w ataku rakietowym na dzielnicę mieszkalną miasta 21 stycznia 2015 roku. W ataku użyto ukraińskich rakiet Uragan. Czas ataku – 7:40 rano – gwarantował maksymalną liczbę ofiar. Jedna z uczestniczek nabożeństwa żałobnego, Jelena Myakikh, powiedziała mi [6] , że jej córka odprowadzała tego ranka wnuczkę do przedszkola. W drodze tam rakieta Uragan eksplodowała – zaledwie kilka metrów przed nimi. Córka i wnuczka zginęły.
Więzienie tortur w byłej fabryce kiełbas
Obserwator z Fryburga odwiedził nie tylko miasto Starobielsk w Ługańskiej Republice Ludowej, ale także osławione więzienie tortur Połowikino, położone dziesięć kilometrów od Starobielska. Fabryka kiełbas została przekształcona w więzienie przez prawicowy ekstremistyczny Batalion Ajdar po 2014 roku.
Komisja Praw Człowieka ONZ udokumentowała przypadki arbitralnych aresztowań, uwięzień i tortur osób w regionie. Osoby te były podejrzane o współpracę z Rosją. Byli to głównie cywile z regionu oskarżeni o separatyzm i szpiegostwo.
Po zajęciu przez wojska rosyjskie regionu wokół więzienia w 2022 roku, w rosyjskich mediach pojawiły się doniesienia o warunkach panujących w więzieniu. [7] Cele o powierzchni siedmiu metrów kwadratowych były przepełnione, przetrzymywano w nich wielu więźniów. Więźniów bito w piwnicy fabryki. Stosowano tortury psychiczne w celu wymuszenia zeznań lub okupu.
Podczas zwiedzania więzienia, gość z Niemiec rozmawiał z Nikołajem, starszym obywatelem, który był tam więziony i zwolniony po tygodniach tortur za okup. Syn Nikołaja również był więziony w tym samym ośrodku. Nikołaj opowiadał, że jego syn został pobity na śmierć po tygodniach tortur.
Samm rozmawiał również z biznesmenem, który chciał zachować anonimowość. Spędził on kilka miesięcy w więzieniu. Zgłosił, że był swego rodzaju „sługą” administracji więziennej. Służył również pilotce myśliwskiej Nadii Sawczenko, której więźniowie bali się z powodu jej sadystycznej natury.
Obserwator z Fryburga opowiada: „Opowieści świadków, którzy przeżyli to piekło, a także historie wielu torturowanych, bitych i zamordowanych ofiar wywarły na mnie głębokie wrażenie”.
„Upadek z okna…”
Zapytałem Marco Samma, jak jego znajomi i obserwatorzy w mediach społecznościowych zareagowali na jego wyjazd. Powiedział, że nie napotkał żadnych problemów w życiu osobistym. Wręcz przeciwnie, otrzymał wsparcie. Ludzie mówili mu: „Byłeś tam już wcześniej, więc musisz tam wrócić”.
Reakcje w mediach społecznościowych były mieszane. Pojawiły się obelgi, a nawet groźby śmierci, na przykład: „Znajdziemy cię, gdziekolwiek jesteś. Wypadnięcie przez okno to zdecydowanie opcja”. Ale pojawiły się również „bardzo dobre” komentarze pełne wsparcia, powiedział mi podróżnik z Fryburga.
Marco Samm sprawia wrażenie, że groźby go nie ruszają. Jest szczęśliwy i dumny, że przetrwał podróż bez szwanku, a na koniec udało mu się nawet spędzić kilka dni urlopu w czarnomorskim kurorcie Soczi. Mówi jednak, że często słychać było syreny alarmowe, a nad morzem czasami widywał błyskawice. Podobno strzelano tam do dronów.
W Ługańsku upamiętniono również inwazję Wehrmachtu na Związek Radziecki 22 czerwca 1941 roku. (Zdjęcie: Marco Samm)
Od początku wojny na Ukrainie Niemcy są jednym z największych sojuszników Kijowa. Niemiecki rząd dostarczył broń, udzielił miliardowej pomocy i zapowiedział dalsze znaczące zobowiązania finansowe. Tymczasem ocena prawna ataku na Nord Stream uległa zmianie: Federalna Prokuratura postawiła zarzuty obywatelowi Ukrainy za jego rzekomy udział w wysadzeniu gazociągów Nord Stream – ataku na krytyczną infrastrukturę energetyczną Niemiec.
W tym kontekście pojawia się pytanie polityczne, które do tej pory nie wzbudziło większego zainteresowania opinii publicznej: według jakich kryteriów niemiecki rząd decyduje o solidarności, odpowiedzialności i wykorzystaniu pieniędzy niemieckich podatników?
Według niemieckiego rządu i różnych doniesień medialnych Niemcy będą w nadchodzących latach kontynuowały swoje wsparcie dla Ukrainy na wysokim poziomie . W związku z decyzjami niedawnego szczytu NATO, trwają rozmowy o kolejnych miliardach euro. Niemcy pozostają zatem jednym z najważniejszych sponsorów wojskowych i finansowych Ukrainy.
Jednocześnie organy śledcze zakładają, że zniszczenie gazociągów Nord Stream było powiązane z działaniami ukraińskich podmiotów. O odpowiedzialności karnej ostatecznie zdecyduje właściwy sąd. Niezależnie od tego, nawet teraz pojawia się fundamentalne pytanie polityczne: jakie konsekwencje poniosą Niemcy, gdy państwo, które w nadzwyczajnym stopniu wspierają, zostanie powiązane z domniemanym atakiem na niemiecką infrastrukturę?
Nord Stream – znacznie więcej niż atak na rurociąg
Zniszczenie gazociągów Nord Stream nie było zwykłym aktem sabotażu. Nie było ono skierowane przeciwko byle jakiej konstrukcji na dnie morskim, ale przeciwko centralnemu elementowi niemieckiego systemu energetycznego. Ktokolwiek zniszczył Nord Stream, uderzył nie tylko w stalowe rury na Morzu Bałtyckim, ale w gospodarczy kręgosłup uprzemysłowionego kraju.
Przez dziesięciolecia Niemcy polegały na niezawodnych i stosunkowo tanich dostawach gazu. Gaz ziemny to nie tylko energia grzewcza dla milionów gospodarstw domowych. Jest surowcem dla przemysłu chemicznego, źródłem energii dla hut stali, producentów szkła, papierni i niezliczonych średnich przedsiębiorstw z różnych sektorów. Łączna przepustowość obu systemów Nord Stream sięgała 110 miliardów metrów sześciennych gazu ziemnego rocznie, co czyni je jednymi z najważniejszych połączeń energetycznych w Europie.
Zbyt dużym uproszczeniem byłoby przypisywanie wszystkich problemów gospodarczych Niemiec wyłącznie eksplozji rurociągów. Równie nieuczciwe byłoby jednak bagatelizowanie ich znaczenia. Wraz ze zniszczeniem rurociągów kluczowa opcja dostaw została trwale wyeliminowana z arsenału narzędzi niemieckiej polityki energetycznej. Konsekwencją jest większa niepewność w zakresie dostaw energii i zwiększone uzależnienie od alternatywnych źródeł.
Wysokie ceny energii powodują wzrost kosztów całej produkcji przemysłowej. Firmy tracą konkurencyjność, inwestycje są wstrzymywane lub przenoszone za granicę, a energochłonne przedsiębiorstwa ograniczają produkcję lub zamykają działalność. Atak ten stanowił zatem kolejne, niezwykle ciężkie obciążenie dla i tak już borykającej się z problemami niemieckiej bazy przemysłowej.
Reakcja polityczna
Wraz z aktem oskarżenia Federalnej Prokuratury ten akt terroryzmu nabrał nowego wymiaru. Potwierdzenie domniemanego przestępstwa w sądzie i udowodnienie odpowiedzialności ukraińskich władz państwowych miałoby poważne konsekwencje polityczne
i międzynarodowe.
Niemniej jednak, jak dotąd nie doszło do gruntownej rewizji niemieckiej polityki wobec Ukrainy. Wręcz przeciwnie: według informacji uzyskanych przez Der Spiegel, w bieżącym roku, w związku z decyzjami szczytu NATO, Niemcy mają przekazać około 11,5 miliarda euro w ramach niemieckiej pomocy wojskowej. Jednocześnie, jak donosi magazyn, powołując się na ministra obrony Borisa Pistoriusa, Niemcy zamierzają nadal przeznaczać około 12 miliardów euro rocznie na wsparcie Ukrainy.
Kwoty te ilustrują priorytety polityczne niemieckiego rządu. Jednocześnie rodzą pytania, które muszą zostać publicznie omówione w świetle trwających śledztw: według jakich standardów polityka bezpieczeństwa, interesy gospodarcze i finansowe Niemiec są porównywane z (rzekomymi) zobowiązaniami w zakresie polityki zagranicznej? Gdzie leżą granice solidarności państwowej?
Wymiar prawny
Dalekosiężne konsekwencje polityczne wysadzenia Nord Streamu są oczywiste. Mniej uwagi poświęca się jego wymiarowi prawnemu.
Gdyby udowodniono, że atak został zaplanowany, zlecony lub wspierany przez organy państwowe i można go im przypisać na mocy prawa międzynarodowego, rodziłoby to fundamentalne pytania o odpowiedzialność państwa. W takim przypadku problem nie ograniczałby się już wyłącznie do indywidualnej odpowiedzialności karnej sprawców, ale także do potencjalnych konsekwencji działań państwa na mocy prawa międzynarodowego.
Nawet jeśli nie można prawnie mówić o wypowiedzeniu wojny – choć ja to robię – to jednak kierowany przez państwo akt sabotażu wymierzony w krytyczną infrastrukturę zaprzyjaźnionego państwa – pod warunkiem, że sąd bezstronny wobec politycznych przekonań ustali odpowiednie fakty – należałby do najpoważniejszych możliwych naruszeń zaufania międzynarodowego. Miałby on bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo narodowe, zaopatrzenie w energię i kluczowe interesy gospodarcze Niemiec.
Powstaje zatem kluczowe pytanie polityczne: jakie konsekwencje poniesie rząd niemiecki, jeśli potwierdzi się tak poważny zarzut wobec władz państwa, które jednocześnie wspiera Niemcy dziesiątkami miliardów euro w ramach pomocy? To pytanie nie jest skierowane do narodu ukraińskiego. Dotyczy ono politycznej odpowiedzialności rządu niemieckiego i sposobu, w jaki prowadzi on sprawę, której znaczenie wykracza daleko poza zwykły proces karny.
Co by było, gdyby podejrzenie padło na inne państwo?
Kolejne interesujące pytanie: czy reakcja polityczna w Niemczech byłaby taka sama, gdyby podobne podejrzenie padło na inne państwo?
Eksperyment myślowy ilustruje tę kwestię. Załóżmy, że organy śledcze oskarżyłyby obywatela Rosji, Chin lub Iranu o atak na kluczową niemiecką infrastrukturę energetyczną i jednocześnie opublikowały dowody na możliwe zaangażowanie państwa. Jakich konsekwencji politycznych można by się wówczas spodziewać?
Czy pojawiłyby się żądania dodatkowych sankcji? Czy zwołano by nadzwyczajne posiedzenie Bundestagu? Czy podjęto by kroki dyplomatyczne lub dokonano przeglądu stosunków dwustronnych? I czy kontynuowanie wypłat pomocy w wysokości miliardów w tych samych okolicznościach byłoby politycznie realne? Oburzenie z pewnością byłoby ogromne!
Chociaż na te pytania nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi, dotychczasowe reakcje niemieckiego rządu sugerują, że przy ocenie przestępstwa tej wagi stosuje się niespójne standardy. Poruszone powyżej kwestie dotyczą ogólnej zasady praworządności i polityki zagranicznej: porównywalne sytuacje należy oceniać według możliwie najbardziej jednolitych standardów. Śmiem twierdzić, że wątpię, aby miało to miejsce w przypadku Ukrainy.
Miliardy – i kwestia konsekwencji
Niezależnie od wyniku postępowania karnego, pojawia się kolejne fundamentalne pytanie. Od początku wojny Niemcy wspierały Ukrainę w stopniu niespotykanym w przypadku niemal żadnego innego państwa europejskiego. Pomoc ta obejmuje wsparcie wojskowe i bezpośrednią pomoc finansową, a także wkłady na poziomie UE, przyjęcie milionów uchodźców i udział w odbudowie.
Jeśli potwierdzi się podejrzenie, że ukraińscy urzędnicy państwowi byli zaangażowani w planowanie lub wspieranie sabotażu Nord Stream i że działanie to można im przypisać na mocy prawa międzynarodowego, pojawia się pytanie o konsekwencje polityczne i prawne. Dotyczy to nie tylko stosunków dyplomatycznych, ale także potencjalnych roszczeń wynikających z zasad odpowiedzialności państwa i prawa międzynarodowego. Czy konkretne ustalenia sądów, oparte na odpowiednich standardach prawa międzynarodowego, mogą prowadzić do roszczeń odszkodowawczych lub innych konsekwencji prawnych?
W tym kontekście warto przeanalizować zakres niemieckiego wsparcia od 2022 roku. Skala ta ilustruje już przyjętą przez Niemcy odpowiedzialność finansową oraz dodatkowe fundusze, które zostały teraz zapowiedziane.
Według niemieckiego rządu, Kilońskiego Instytutu Gospodarki Światowej (Ukraine Support Tracker) i Komisji Europejskiej, Niemcy przekazały lub zobowiązały się do wsparcia Ukrainy ponad 50 miliardów euro od początku rosyjskiego ataku w lutym 2022 roku. Niemcy należą do największych światowych darczyńców Ukrainy.
Pomoc ta obejmuje znacznie więcej niż dostawy broni. Obejmuje również bezpośrednią pomoc finansową Unii Europejskiej, opiekę i zakwaterowanie uchodźców w Niemczech, pomoc w odbudowie i wiele innych usług rządowych. Samo wsparcie wojskowe sięga obecnie dziesiątek miliardów euro. I to szaleństwo ma się utrzymać dla Ukrainy w nadchodzących latach, z około 12 miliardami euro rocznie?! Myślę, że zrozumiałe jest, że jako obywatel Niemiec czuję się całkowicie zdradzony tak nieodpowiedzialnym i antyobywatelskim traktowaniem tej zbrodni.
Te liczby wyraźnie ilustrują skalę finansową, jaką osiągnęła obecnie niemiecka polityka wobec Ukrainy. Powinno istnieć duże zainteresowanie opinii publicznej kwestią konsekwencji prawnych i politycznych, gdyby sądy kiedyś orzekły, że ukraińskie władze państwowe są odpowiedzialne za sabotaż gazociągów Nord Stream lub ponoszą za to odpowiedzialność na mocy prawa międzynarodowego. W takim przypadku pojawiłyby się liczne pytania. Czy wystąpiłyby konsekwencje dyplomatyczne? Czy rząd niemiecki musiałby ponownie ocenić swoje środki wsparcia? Czy roszczenia o reparacje lub odszkodowania wynikałyby z zasad odpowiedzialności państwa? Czy też względy polityczne nadal miałyby pierwszeństwo przed konsekwencjami prawnymi?
Co tak naprawdę się dzieje, panie Merz? Co jeszcze dzieje się za kulisami? Jaki program realizuje pan i pański rząd? Czy w razie potrzeby pociągnie pan Ukrainę do odpowiedzialności? Czy w końcu przestanie pan marnować ciężko zarobione pieniądze podatników na Ukrainę? Czy pociągnie pan Ukrainę do odpowiedzialności za szkody i zażąda zwrotu już udzielonej pomocy finansowej, przekazując ją obywatelom Niemiec, których Pan rzekomo reprezentuje? Jestem bardzo ciekaw, Panie Merz! Moim zdaniem pańskie postępowanie wobec Ukrainy to zdrada narodu niemieckiego, który Pan rzekomo reprezentuje!
Miliardy dla Ukrainy – środki oszczędnościowe w kraju
Środki budżetowe są ograniczone, a każda decyzja polityczna nieuchronnie oznacza mniej pieniędzy dostępnych gdzie indziej. Dlatego rząd niemiecki regularnie wskazuje na potrzebę konsolidacji, oszczędności i reform strukturalnych. Obywatele muszą zacisnąć pasa, gminy muszą efektywniej zarządzać swoimi finansami, a systemy zabezpieczenia społecznego znajdują się pod znaczną presją finansową z powodu zmian demograficznych. Ten tok rozumowania nasuwa jednak pytanie: skoro pozornie nieograniczona jest możliwość przeznaczania coraz większych miliardów na pomoc dla Ukrainy, to dlaczego tak bardzo brakuje środków na rozwiązywanie tak wielu problemów w kraju? Czy Pan, Panie Merz, jest rzeczywiście Kanclerzem Ukrainy, czy Niemiec?
Podczas gdy Berlin zapewnia Ukrainie kolejne miliardy, jednocześnie dyskutuje o cięciach w dochodach podstawowych, reformach systemu emerytalnego i ubezpieczeń na życie, cięciach w opiece zdrowotnej i większym obciążeniu finansowym obywateli. Rząd niemiecki uzasadnia te środki napiętą sytuacją budżetową i niezbędnymi działaniami konsolidacyjnymi. Tragiczną sytuację finansową Niemiec przypisuję przede wszystkim marnotrawieniu pieniędzy podatników na nieuzasadnione cele polityki zagranicznej.
Samorządy lokalne również biją na alarm od pewnego czasu. Wiele miast i miasteczek boryka się z rosnącymi wydatkami na opiekę społeczną, zaległościami inwestycyjnymi i poważnymi problemami finansowymi. Szpitale zmagają się z presją ekonomiczną, sektor opieki pielęgniarskiej z chronicznymi brakami kadrowymi, a kryzys mieszkaniowy pogłębia się, szczególnie w obszarach metropolitalnych.
Skoro dziesiątki miliardów euro można zmobilizować na wsparcie innego kraju, oczekuję zrozumiałych odpowiedzi, dlaczego jednocześnie mówi się o napiętych budżetach na usługi socjalne, opiekę, służbę zdrowia czy infrastrukturę miejską. Mógłby Pan z łatwością zaoszczędzić 12 miliardów euro rocznie, Panie Merz! Istnieją również możliwości oszczędności w dodatkach wypłacanych Panu i innym posłom. Domaga się Pan, aby obywatele zacisnęli pasa, podczas gdy Pan i Panu podobni stale domagają się wyższego wynagrodzenia za swoją pracę, niezależnie od jej oceny. Powiedziałbym, że to podwójne standardy, prawda?
… Na koniec trafny komentarz Sahry Wagenknecht na Facebooku z 2 lipca 2026 r.:
„Federalna Prokuratura oskarżyła głównego ukraińskiego podejrzanego o eksplozję Nord Stream o zbrodnie wojenne. Co jeszcze musi się wydarzyć, zanim niemiecki rząd w końcu podejmie działania? Wszyscy wiedzą, że to ukraiński rząd, najprawdopodobniej sam Zełenski, zlecił ten akt terroru. W ramach podziękowania za zniszczenie naszej infrastruktury energetycznej Merz z radością nadal wysyła Kijowowi miliardy dolarów w darowiznach, które następnie giną w bagnie korupcji. Dość tego! To sprzeniewierzanie pieniędzy podatników musi zostać natychmiast powstrzymane. Zamiast wystawiać się na pośmiewisko na całym świecie, niemiecki rząd powinien skupić się na ponownym imporcie niedrogiego rosyjskiego gazu za pośrednictwem pozostałego, nienaruszonego odcinka gazociągu. To byłaby ogromna ulga dla firm i konsumentów!”
Zgadza się! Nic dodać.
Uwe Froschauer
Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.
Podczas gdy Cieśnina Ormuz pozostaje zablokowana, a frakcje w Białym Domu nadal walczą ze sobą – kto tu tak naprawdę z kim gra?
Plan A zakładał obalenie Republiki Islamskiej, postrzeganej jako kruchy domek z kart. Ten upadek – spodziewano się go – rozprzestrzeniłby się i pociągnął za sobą kilka powiązanych ze sobą frontów osi oporu, zgodnie z analizą Mossadu i powiązanych z nim izraelskich ośrodków władzy w USA. (Niektórzy amerykańscy urzędnicy mieli jednak co do tego wątpliwości).
Przewidywanie powstania ludowego w Iranie okazało się błędem strategicznym o tak wielkiej skali, że doprowadziło do powstania silniejszej, bardziej buntowniczej i pewnej siebie republiki. Nawet izraelscy eksperci przyznają, że fałszywe przesłanki leżące u podstaw wojny stworzyły nową równowagę sił na Bliskim Wschodzie. Do tego czasu, według czołowego izraelskiego komentatora wojskowego (Alona Bena Davida), Izrael był głównym rozmówcą na Bliskim Wschodzie w imieniu interesów świata; ale od tej pory głównym rozmówcą był i będzie Iran. Ten komentarz podkreślił skalę przekroczenia Rubikonu.
W związku z tym kolektywny blok pro-syjonistyczny przeszedł do Planu B – „oszustwa” opartego na porozumieniu. Interpretacje Trumpa, które Iran prawdopodobnie zaakceptowałby, skutecznie rozbroiłyby Iran poprzez porozumienie nuklearne, które ujawniłoby państwo ze względu na jego wymogi „weryfikacji”: natarczywe, „wszędzie” niespodziewane inspekcje Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w „tajnych podziemnych obiektach” oraz przesłuchania naukowców i akademii badawczych. Wszystko (ponownie) zostałoby ujawnione.
W powiązaniu z szerszymi izraelskimi ambicjami hegemonialnymi Planu „B”, celem byłoby jednoczesne zneutralizowanie Hezbollahu poprzez odrębne porozumienie rozbrojeniowe wynegocjowane przez uległe frakcje rządu libańskiego, wywierające presję na ruch z północy, podczas gdy Izrael siałby spustoszenie na południu.
Równocześnie plan zakłada sterylizację palestyńskiego ruchu oporu poprzez wykorzystanie wietnamskiego „Strategicznego Programu Hamleta” jako modelu przymusowego przesiedlenia do sterylizowanych, ogrodzonych „obozów koncentracyjnych”.
Trzeci element obejmuje rozbrojenie irackiego ruchu oporu przez posłusznego, mianowanego przez USA nowego premiera, Alego al-Zaidiego, który pod pretekstem wspieranej przez USA kampanii antykorupcyjnej żąda rozbrojenia irackiego ruchu oporu do 30 września. Neutralizacja irackiego ruchu oporu jest postrzegana jako klucz do ułatwienia inwazji Syrii na północny Liban przez dżihadystyczną milicję prezydenta Jolaniego, aby całkowicie zamknąć imadło wokół Hezbollahu.
Ogólnie rzecz biorąc, Plan „B” wydaje się sugerować bardzo kompleksowy projekt pacyfikacji regionalnej, szczególnie w powiązaniu z wysiłkami Stanów Zjednoczonych zmierzającymi do siłowego otwarcia „amerykańskiego korytarza” po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz.
Koncepcja regionalnej pacyfikacji zostanie prawdopodobnie uznana za sprytny ruch Trumpa mający na celu złagodzenie presji wynikającej z gniewu neokonserwatystów w związku z jego „ustępstwami” wobec Iranu zawartymi w porozumieniu o porozumieniu.
Ale czy to naprawdę mądre? Marco Rubio otrzymał polecenie nadzorowania placówki w Bejrucie, aby mogła ona zawrzeć pokój z Izraelem, który jest wrogo nastawiony do Hezbollahu. Jednak powstały „akt papieru” rozbrojenia Hezbollahu nie ma legitymacji; jest sprzeczny z konstytucją Libanu i wymagałby zatwierdzenia przez rząd i parlament, aby mieć jakąkolwiek ważność lub znaczenie.
Porozumienie izraelsko-libańskie uderza jednak w oddzielnie uzgodnioną, kierowaną przez Katar, amerykańsko-irańską strukturę koordynacyjną Vance’a, mającą na celu monitorowanie przestrzegania porozumienia w Libanie. Inicjatywa Rubia, mająca na celu wykluczenie Iranu z libańskich ram koordynacyjnych, podważa porozumienie i wysiłki mediacyjne Vance’a. Trzystronicowy „dokument” Rubia niczego nie rozwiąże, a jedynie pozostawi „problem libański” otwartą raną.
Niemniej jednak „zawieszenie broni w Libanie i wycofanie wojsk izraelskich” są kluczowe dla funkcjonowania porozumienia. Wygląda na to, że Netanjahu zlecił Ronowi Dermerowi nakłonienie Rubia do sabotowania porozumienia.
Mamy więc teraz wojnę domową w Białym Domu w sprawie Iranu – Vance kontra Rubio – podczas gdy porozumienie pozostaje w zawieszeniu, prawdopodobnie wciąż obowiązuje, choć w stanie uśpienia.
Tymczasem sytuacja się rozpada: główny kontrkandydat Netanjahu w nadchodzących wyborach, były dowódca Sił Obronnych Izraela i były członek gabinetu wojennego, Gadi Eisenkot, potwierdził w tym tygodniu, że „Iran nigdy nie zdobył broni jądrowej. Doskonale znam całą sytuację wywiadowczą… Netanjahu wymyśla rzeczywistość, fabrykuje groźby i w ten sposób straszy izraelską opinię publiczną”.
Były premier Bennett zgodził się z tym, nazywając twierdzenia Netanjahu „kłamstwami” i oskarżając go o „odwracanie historii”.
Wszystko to niewiele pomoże Trumpowi w realizacji pilnej potrzeby całkowitego otwarcia Cieśniny Ormuz, aby zapobiec poważnemu kryzysowi gospodarczemu. Wbrew poglądowi, że jest to sprytne posunięcie, istnieje pogląd (coraz częściej podzielany przez Irańczyków, między innymi) głoszący, że Iran jest oszukiwany przez Stany Zjednoczone – że memorandum jest podstępem mającym na celu wymuszenie natychmiastowego ponownego otwarcia cieśniny Ormuz, jak sugerował Vance, w celu uzupełnienia amerykańskich i zachodnich strategicznych rezerw ropy naftowej oraz zyskania czasu na ocenę, gdzie USA mogą mieć wpływ w odniesieniu do innych elementów memorandum.
Opinie w kluczowej irańskiej radzie ekspertów (i wśród opinii publicznej) uległy zaostrzeniu: Iran nie powinien czynić żadnych ustępstw wobec USA, zwłaszcza w kwestii przepływu (wrogich) statków przez Cieśninę Ormuz. Konsensus jest taki, aby utrzymać presję Iranu na Ormuz, dopóki ból nie stanie się nie do zniesienia.
Podczas gdy w Waszyngtonie pojawiają się pęknięcia – a Iran jest coraz bardziej nieufny wobec Trumpa i jego zygzakowatego kursu – porozumienie okazuje się oszustwem, mającym na celu jedynie otwarcie drzwi, zanim Iran zostanie zaatakowany zarówno pośrednio (za pośrednictwem sojuszników z ruchu oporu), jak i bardziej stanowczo.
Co ciekawe, ta coraz powszechniejsza opinia zbiega się z wypowiedzią ministra spraw zagranicznych Rosji Siergieja Ławrowa, który wyraził przekonanie, że „porozumienia” osiągnięte z Trumpem w Anchorage prawdopodobnie również były oszustwem ze strony USA.
Kto więc kogo „oszukał”? Obecnie ropa z Zatoki Perskiej nie płynie do USA. Według agencji Reuters, co najmniej pięć supertankowców przewożących łącznie 10 milionów baryłek saudyjskiej ropy, załadowanych w Ras Tanura, opuściło Cieśninę Ormuz. Dwa z pięciu bardzo dużych tankowców, które opuściły cieśninę, zmierzają do Japonii, a dwa kolejne do Chin. Oznacza to – jak zauważył Larry Johnson – że nawet gdyby tankowce miały teraz dotrzeć do USA, Stany Zjednoczone nadal borykałyby się z poważnym niedoborem kwaśnej ropy naftowej, najwcześniej do 23 sierpnia, biorąc pod uwagę 42-dniowy czas tranzytu do USA. (Kwaśna ropa naftowa jest kluczowym surowcem dla złożonych amerykańskich rafinerii produkujących olej napędowy i paliwo lotnicze).
Powojenna analiza wojny USA-Izrael z Iranem musi zostać wstrzymana, ponieważ zarówno Trump, jak i Netanjahu wkraczają w okres zawieszenia broni przed wyborami.
Trump może zagrozić „unicestwieniem” Iranu, jeśli ten nie skapituluje i nie ugnie się przed nim, ale wątpliwe jest, czy Stany Zjednoczone będą w stanie utrzymać swoją obecność wojskową w regionie przez długi czas, biorąc pod uwagę ograniczone rezerwy amunicji. Niemniej jednak, kolejna runda intensywnej wojny kinetycznej jest wysoce prawdopodobna – i powszechnie oczekiwana w Iranie.
Krótki, „wydajny” atak militarny USA na Iran jest możliwy, ale nie przyniósłby żadnych korzyści strategicznych.
Kto więc przegrywa w tej „wojnie”? Izrael – i Netanjahu. Netanjahu również jest pod ogromną presją wyborczą.
Oczekiwany triumf Izraela na Bliskim Wschodzie nie zmaterializował się. Połączona wojna rewolucyjna przeciwko Rosji i oblężenie Chin również utknęły w martwym punkcie, a izraelski (jak dotąd niezachwiany) wpływ na USA również został zakwestionowany.
Po tym, jak Netanjahu przekonał Trumpa do wycofania się z JCPOA w 2015 roku, czołowi izraelscy komentatorzy ds. bezpieczeństwa zaczęli ubolewać nad ich strategiczną pomyłką, nazywając ją „jedną z największych strategicznych pomyłek XXI wieku”. Co ciekawe, niektórzy w Izraelu – w tym wysocy rangą wojskowi – już teraz ubolewają nad zabójstwem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego 28 lutego 2026 roku. „Przynajmniej wiedzieliśmy, na czym stoimy w sprawie Chameneiego” – powiedział Benowi Caspitowi wysoko postawione źródło w izraelskim wojsku.
„[Chamenei] miał czerwone linie, miał strategię i do pewnego stopnia był zrównoważony. W irańskim szaleństwie była pewna stabilność. Obecne przywództwo jest o wiele mniej stabilne, o wiele bardziej radykalne i nieprzewidywalne. Są upojeni władzą i pychą, przekonani, że pokonali zarówno Amerykę, jak i Izrael”.
Podczas gdy przywódcy USA i Izraela otwarcie rozważają ponowny atak na Iran, świat łatwo może przeoczyć fakt, że ten ludobójczy sojusz drastycznie ożywił również swoje plany czystek etnicznych w Strefie Gazy.
Należąca do Adelsona gazeta Israel Hayom, popierająca Netanjahu, informuje , że w nadchodzących tygodniach tzw. „Rada Pokoju” nadzorująca życie w Strefie Gazy planuje przesiedlenie Palestyńczyków do „schronów humanitarnych”, które nie są kontrolowane przez Hamas.
Israel Hayom donosi, że obszar w pobliżu zniszczonego miasta Rafah będzie pierwszym miejscem, w którym powstaną takie obozy. Jest to godne uwagi, ponieważ rok temu minister obrony Israel Katz oświadczył , że istnieje plan budowy „miasta humanitarnego” na ruinach Rafah, gdzie następnie wdrożony zostanie „plan emigracji” Palestyńczyków, dodając, że Benjamin Netanjahu pracuje nad znalezieniem państw, które przyjmą ludność Gazy.
Trudno zignorować podobieństwa. Obie relacje stwierdzają nawet, że plan zakłada nadzór nad przesiedlonymi Palestyńczykami przy użyciu sił międzynarodowych. Raport Israel Hayom z 2026 roku stwierdza, że obozy będą nadzorowane przez „siły międzynarodowe pod przewodnictwem Rady Pokoju”, a Israel Katz stwierdził w 2025 roku , że Izrael poszukuje partnerów międzynarodowych do zarządzania strefą.
Zatem, żeby było jasne, w lipcu ubiegłego roku izraelscy urzędnicy publicznie oświadczyli, że zamierzają zbudować „miasto humanitarne” na ruinach Rafah, w którym Palestyńczycy znajdą schronienie pod nadzorem międzynarodowym, jednocześnie pracując nad ich relokacją z ojczyzny do innych krajów. W lipcu tego roku dowiedzieliśmy się, że wkrótce Palestyńczycy z Gazy zostaną przeniesieni do „schronów humanitarnych” w pobliżu Rafah, nadzorowanych przez siły międzynarodowe.
Brzmi to jak ten sam plan. Jeśli tak, to jest to plan czystek etnicznych.
Izrael rozszerzył już swoją kontrolę nad Strefą Gazy z 53 do 70 procent powierzchni Strefy, koncentrując ocalałych z ludobójstwa na zaledwie 30 procentach terytorium Palestyny. A teraz, według izraelskiego ministra energii Eliego Cohena, plan zakłada rozszerzenie kontroli do 100 procent.
Jak podaje Israel National News, Cohen miał powiedzieć w niedawnym wywiadzie radiowym, że „nasza kontrola nad terytorium będzie się rozszerzać, aż osiągniemy 100%”, dodając: „dwa miesiące temu kontrolowaliśmy 53% powierzchni Strefy, około miesiąc temu około 60%, a dziś zbliżamy się do 70% powierzchni Strefy”.
Dzieje się to w kontekście innych doniesień, które niedawno omawialiśmy, a które wyraźnie wskazują, że administracja Trumpanyahu wznawia działania mające na celu usunięcie wszystkich Palestyńczyków ze Strefy Gazy. Kilka dni temu dowiedzieliśmy się z izraelskiej prasy , że izraelskie agencje bezpieczeństwa narodowego otrzymały polecenie zmiany nazwy planu czystek etnicznych na „plan swobodnego przemieszczania się”, aby złagodzić międzynarodowy opór wobec tego programu. Kilka dni wcześniej dowiedzieliśmy się , że nowy szef bezpieczeństwa narodowego Izraela zwołał spotkanie z przedstawicielami Sił Obronnych Izraela (IDF) i Szin Bet, aby omówić plan przesiedlenia Palestyńczyków z Gazy do innych krajów.
Ponownie, masowe zbrodnie Izraela w Strefie Gazy od samego początku miały na celu czystki etniczne. W ciągu kilku dni od ataku Izraela na Strefę Gazy w październiku 2023 roku izraelskie Ministerstwo Wywiadu rozesłało plan przesiedlenia całej ludności Strefy Gazy na Półwysep Synaj w Egipcie, a izraelski think tank opracował strategię „przesiedlenia i ostatecznego zasiedlenia całej ludności Strefy Gazy”.
Celem zawsze było usunięcie Palestyńczyków z Gazy, aby można było im odebrać ich terytorium. Nigdy nie było to niczym innym niż jawnym izraelskim zawłaszczeniem ziemi. Przedstawiali to jako „wojnę”, aby po zajęciu i kolonizacji Gazy móc powiedzieć: „Arabowie stoczyli wojnę i przegrali, zasłużyli na utratę terytorium”, jak zawsze, ale tak naprawdę nigdy nie było to wojną.
Nazywanie ludobójstwa w Strefie Gazy „wojną” to jak patrzenie na mężczyznę bijącego malucha i nazywanie tego „walką”. To jedna z najnowocześniejszych sił zbrojnych świata, która zrzuca ładunki wybuchowe na tereny pełne dzieci, mając wsparcie najpotężniejszego imperium, jakie kiedykolwiek istniało, a przeciwstawia się jej jedynie kilka tysięcy facetów biegających w sandałach, z domowej roboty rakietami i starodawnymi kałasznikowami.
To nie wojna. To operacja czystek etnicznych. I tym to się zawsze nazywało.
Decyzja Trumpa o podpisaniu „Wspólnej Deklaracji Przywódców G7 w Sprawach Geopolitycznych”, która wzywa do zwiększenia ilości broni dla Ukrainy i nałożenia sankcji na Rosję, zasygnalizowała, że teraz będzie „eskalował w celu deeskalacji” (E2DE) – a konkretnie poprzez ‚wojnę na wyniszczenie‚ prowadzoną przez Ukrainę. UE w pełni poprze tę kampanię, a Trump 2.0 będzie próbował przejąć kontrolę nad rosyjskimi firmami surowcowymi – jako główny cel – poprzez wymuszoną sprzedaż akcji pod groźbą dalszych, wspieranych przez NATO, ukraińskich ataków na powiązaną infrastrukturę, jeśli Putin odmówi.
Kontury strategii E2DE nabierają obecnie kształtu. Niecałe dwa tygodnie przed podpisaniem wspomnianej wspólnej deklaracji Izba Reprezentantów uchwaliła ustawę, która miała zapewnić ponad miliard dolarów pomocy w zakresie bezpieczeństwa i odbudowy. Dodatkowe 8 miliardów dolarów miało zostać udostępnione w formie pożyczek na obronność Ukrainy. Przy okazji szczytu G7 Trump zadeklarował, że wkrótce ponownie nałoży sankcje naftowe na Rosję, co zakłóciłoby dostawy Rosji do Chin i Indii.
Mniej więcej w tym samym czasie grupa senatorów USA przedstawiła projekt ustawy, która miałaby zmienić obowiązujące prawo, umożliwiając Ukrainie wykorzystanie aktywów skonfiskowanych rosyjskiemu bankowi centralnemu i innych rosyjskich aktywów państwowych do zakupu sprzętu wojskowego. Wszystko to zbiegło się z doniesieniami, że Senat uwzględnił również w ustawie o autoryzacji wydatków na obronę narodową do 2027 roku (NDAA) przepisy, które wymagałyby dalszego wsparcia wywiadowczego dla Ukrainy przez cały następny rok, aby pomóc jej w odzyskaniu utraconego terytorium (a być może i więcej).
Co gorsza, Zełenski wkrótce potem wyraził przekonanie, że Trump zrealizuje swoje deklarowane zainteresowanie zezwoleniem amerykańskim firmom na produkcję pocisków przeciwlotniczych (i prawdopodobnie innej broni) na Ukrainie, co drastycznie zwiększyłoby stawkę w przypadku ataku Rosji na te obiekty. Oczywiście, Stany Zjednoczone będą potrzebowały czasu na uzupełnienie własnych zapasów rakiet po trzeciej wojnie w Zatoce Perskiej, ale sygnały są widoczne i wskazują, że Trump 2.0 przygotowuje się do radykalnej eskalacji konfliktu na Ukrainie.
W szczególności oczekuje się, że jego strategia E2DE będzie dokładnie zgodna z tym, co jesienią ubiegłego roku nakreślił ‚Wall Street Journal’: Pomoc Ukrainie w prześcignięciu Rosji w zakresie dronów, nałożenie dalszych sankcji wtórnych i wywołanie niepokojów w Rosji. W tym celu inicjatywy Izby Reprezentantów i Senatu wzmocnią ukraińskie zdolności ofensywne (w tym te dotyczące pocisków dalekiego zasięgu), a groźba sankcji Trumpa obejmie drugi element. To połączenie może doprowadzić do niepokojów w Rosji.
Mówiąc wprost: ta ostatnia faza jest mało prawdopodobna, ponieważ zróżnicowany naród rosyjski pozostaje zjednoczony, w pełni świadomy egzystencjalnych zagrożeń związanych z tym konfliktem w świetle jego nadrzędnego celu strategicznego, jakim jest ‚bałkanizacja’ swojej cywilizacji – a ponadto nie jest skłonny do masowych protestów. Niemniej jednak Stany Zjednoczone i tak przygotowują się do podjęcia takiej próby, mając nadzieję na wywołanie wystarczającego niezadowolenia ze status quo, aby zmusić rządzącą partię Jedna Rosja do utworzenia koalicji po kolejnych wyborach do Dumy we wrześniu.
Patrząc w przyszłość, trwają przygotowania, by zapewnić, że Trump 2.0 zdominuje w przyszłym roku Rosję, a potencjalne odzyskanie przez Demokratów Kongresu po wyborach uzupełniających w listopadzie, mogłoby to ułatwić.
Jeśli Rosja nie osiągnie swoich celów przed upływem tego czasu lub nie wynegocjuje w miarę sprawiedliwego porozumienia, realna szansa na ponowne zawarcie takiego porozumienia będzie najwcześniej w 2029 roku – co oznacza, że do tego czasu możliwe będzie tylko zwycięstwo lub porażka. Czas ucieka.
Polityka zachodnia to w większości po prostu zarządcy imperiów, którzy wymyślają fałszywe problemy, aby móc je rozwiązać i nie musieć zajmować się prawdziwymi problemami.
Nie mogą przestać prowadzić wojen, bo zachodnie imperium upadnie. Dlatego wymyślają fałszywe groźby ze strony dyktatorów i tyranów i podejmują działania, aby im zapobiec.
Nie można przestać pompować budżetu wojskowego i okrążać planetę coraz większą machiną wojenną, bo inaczej kompleks militarno-przemysłowy przestanie czerpać zyski. Dlatego każą wam bać się muzułmanów, „terrorystów”, Rosji i Chin i podejmować działania, aby się przed nimi chronić.
Nie można przestać zanieczyszczać świata i niszczyć biosfery, bo kapitalizm zginie. Dlatego dzielą nas na dwie główne, walczące frakcje, spierające się o kwestie sporne w wojnie kulturowej i obiecują chronić każdą z nich przed drugą stroną.
Nie mogą przestać wspierać izraelskich okrucieństw, bo inaczej sparaliżują swoje hegemoniczne plany w Azji Zachodniej i staną się wrogami syjonistów. Dlatego tworzą straszydło „antysemityzmu” i powołują wysłanników, komisje śledcze i grupy zadaniowe, których zadaniem jest jego powstrzymanie.
Nie da się wyrugować pieniędzy z polityki i powstrzymać bogatych oligarchów przed wykorzystywaniem swoich bogactw do manipulowania polityką Zachodu na swoją korzyść, ponieważ to oligarchowie rządzą imperium. Dlatego sieją strach przed „komunizmem” na prawicy i mówią centrystom, że lewica kosztuje ich wybory.
Nie mogą przestać narastać autorytaryzmem i ograniczać swobód obywatelskich, bo inaczej nie będą w stanie stłumić przyszłych rewolucji. Dlatego powołują się na niepopularne osoby i grupy jako powody, dla których autorytaryzm jest niezbędny do ochrony społeczeństwa, jednocześnie budując wokół wszystkich gigantyczną klatkę nadzoru i kontroli.
Nie można powstrzymać przymusowego pozyskiwania zasobów i siły roboczej z globalnego Południa, ponieważ to właśnie był główny powód, dla którego imperium zostało stworzone. Dlatego wmawiają wszystkim, że imigranci są źródłem wszystkich ich problemów i sprawiają, że zachodnia polityka koncentruje się wokół polityki imigracyjnej. [To skrajnie błędny pogląd. Celem wymuszanej migracji jest zniszczenie Cywilizacji Łacińskiej, zniszczenie dorobku Europy. Mirosław Dakowski}
Zarządcy imperium wymyślają fałszywe problemy do rozwiązania, ponieważ imperium jest źródłem wszystkich prawdziwych problemów.
Wymyślają fałszywe potwory, aby nas przed nimi chronić, ponieważ oni sami są prawdziwymi potworami.
Wymyślają sobie upiory i gobliny czające się za każdym rogiem, bo nie chcą, żebyśmy spojrzeli w górę i zobaczyli prawdziwych drani, którzy zatruwają nasz świat.
Policjanci złożyli już ponad 20 wniosków o ukaranie obrońców życia.
W kilkunastu sprawach sądy wydały już skandaliczne wyroki nakazowe (czyli zaoczne, jak sądy kapturowe – bez jakiejkolwiek możliwości obrony).
==========================
Szanowny Panie, Drogi Obrońco Życia Dzieci!
Piszę do Pana z wielkim ciężarem na sercu. Mam złe wiadomości i powiem wprost: już dawno nie było tak źle jak teraz.
W Warszawie machina państwowa ruszyła przeciwko bezbronnym dzieciom i tym, którzy stają w ich obronie. Warszawska policja realizuje bezwzględne, polityczne zlecenie na obrońców życia, przekraczając przy tym granice bezprawia.
Mowa o nielegalnej, krwawej katowni aborcyjnej ABOTAK, którą feministki otworzyły w Warszawie, tuż pod oknami Sejmu, śmiejąc się wszystkim prosto w twarz.
Właśnie mija 17. miesiąc naszej nieustannej blokady tego miejsca – to już blisko półtora roku. Wolontariusze Fundacji Życie i Rodzina trwają tam nieustannie – organizując protesty, pikiety i Publiczny Różaniec o zatrzymanie aborcji. Nie odpuszczamy ani na krok.
I właśnie dlatego uderzono w nas z wielką siłą.
Policja jako prywatna ochrona aborterek? Chyba tak, skoro zamiast ścigać przestępców, funkcjonariusze postawili sobie za punkt honoru przegonienie nas z Wiejskiej. Służby, które powinny chronić obywateli, zachowują się jak prywatna agencja ochroniarska tej rzeźni.
Feministki Aborcyjnego Dream Teamu – nieformalnej grupy polskojęzycznych aborterek finansowanej z zagranicznych funduszy – mają na swoim koncie porażające podłości:
Aborcję selektywną na bliźniaku,
Zaopatrywanie szpitali w sprzęt do aborcji próżniowej,
Instruktaże zabijania dzieci tabletkami – celowo kierowane do nastoletnich matek,
Przemyt nielegalnych środków poronnych na teren Polski przy pomocy francuskich europosłanek.
Środowisko Abotaku to bezwzględna siatka biznesowa nastawiona na depopulację i zabijanie polskich dzieci. Ostatnio te zdemoralizowane kobiety straciły grunt pod nogami – zagraniczny sponsor odciął im fundusze, a Facebook zablokował ich profile. A zatem nawet wielki biznes aborcyjny zauważył, że Polacy mają dość aborcyjnego barbarzyństwa.
Niestety, w tym samym momencie aborterki zyskały nowego, potężnego sojusznika – władzę i policję.
FESTIWAL ABSURDALNYCH ZARZUTÓW I NĘKANIA
Funkcjonariusze są obecni niemal na każdej naszej modlitwie. Czy myśli Pan, że wchodzą do środka, by powstrzymać zabijanie? Ależ skąd. Specjalnie patrzą w drugą stronę, gdy agresywni lewaccy bojówkarze plują na nas, krzyczą i próbują zakłócać modlitwę.
W zamian policjanci polują na… nas. Szukają jakichkolwiek haków na działaczy Fundacji.
Machina ruszyła. Policjanci złożyli już ponad 20 wniosków o ukaranie obrońców życia. W kilkunastu sprawach sądy wydały już skandaliczne wyroki nakazowe (czyli zaoczne, jak sądy kapturowe – bez jakiejkolwiek możliwości obrony).
Za co chcą skazywać ludzi? Za pokazywanie prawdy o aborcji, za Publiczny Różaniec, który w policyjnych protokołach nazywa się burzeniem spokoju i zakłócaniem porządku, za używanie legalnego nagłośnienia na zgłoszonych zgromadzeniach. To, co lewicowym aktywistom uchodzi na sucho, dla katolika i obrońcy życia staje się podstawą do ciągania po sądach.
„To legalnie działająca klinika” – powtarzają policjanci, legitymując modlących się ludzi. Stosują celową politykę zastraszania. Naszych wolontariuszy wzywa się na komisariaty, nakazuje składać długie zeznania i zmusza do ciągłych przyjazdów do sądów. W ten sposób realizowana jest zaplanowana taktyka zmęczenia proliferów. Chcą nas zastraszyć, zniszczyć psychicznie, finansowo i zasiać paraliżujący lęk przed wyrokami z Kodeksu Karnego.
Gdy jesienią 2024 roku gruchnęła wiadomość, że w Warszawie ma powstać placówka śmierci, wiedzieliśmy, że nie możemy milczeć. Przez kolejne miesiące próbowano oswoić Polaków z myślą, że sto metrów od parlamentu będzie się masowo zabijało dzieci. 8 marca 2025 roku, gdy tylko otworzyli Abotak, Fundacja Życie i Rodzina ruszyła do natychmiastowego oblężenia.
Trwamy na posterunku do dziś. Ale koszty tej walki drastycznie wzrosły.
Jedno postępowanie – od przesłuchania na komendzie, przez pisanie pism procesowych, aż po wielomiesięczne (które mogą się przerodzić w wieloletnie) batalie sądowe – to koszt od 7 000 do 9 000 złotych.
Prawnicy Fundacji złożyli skuteczne odwołania od zaocznych wyroków, ale teraz musimy stawiać się w sądach karnych i walczyć o sprawiedliwość.
Bez Pańskiego pilnego wsparcia finansowego, koszty procesowe nas zmiażdżą, a Wolontariusze Fundacji zostaną sami na placu boju. Nie mogę na to pozwolić. Muszę obronić młodych działaczy przed tym przedziwnym sojuszem policji i lobby aborcyjnego.
Proszę Pana o pilną darowiznę już dziś. Proszę o pomoc nie dla siebie, ale by opłacić obronę prawną dla tych, którzy ryzykują własną wolnością, by ratować bezbronne dzieci. Poświęcają swój spokój, narażają się i… właśnie TERAZ potrzebują pomocy.
Koszty obrony prawnej w sprawach związanych z akcją „Stop ABOTAK” wyniosą finalnie kilkadziesiąt tysięcy złotych. W najbliższych dniach przede mną pierwsza duża faktura do zapłacenia: na niemal 16 tysięcy złotych.
PS – Proszę pomyśleć, jak czuje się wolontariusz, który przyszedł pod Abotak modlić się i protestować przeciw zabijaniu dzieci. I nagle skończył w sądzie. Tym dobrym ludziom naprawdę potrzebna jest pomoc. Dlatego proszę usilnie, by nie odkładał Pan decyzji o wsparciu.
WSPIERAM
NUMER RACHUNKU BANKOWEGO: 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 NAZWA ODBIORCY: FUNDACJA ŻYCIE I RODZINA TYTUŁEM: DAROWIZNA NA CELE STATUTOWE DLA PRZELEWÓW Z ZAGRANICY: IBAN:PL 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 KOD SWIFT: BIGBPLPW
MOŻNA TEŻ SKORZYSTAĆ Z SYSTEMÓW DO SZYBKICH PRZELEWÓW, BLIKA LUB PŁATNOŚCI KARTAMI POD LINKIEM: https://ratujzycie.pl/wesprzyj/
To raport o potencjale wybuchowym: Według „New York Timesa” urzędnicy rządu USA obawiali się, że Izrael może zamordować dwóch czołowych irańskich negocjatorów, Abbasa Araghchiego i Mohammada Baghera Ghalibafa, podczas delikatnych rozmów z Teheranem. Stany Zjednoczone podobno ostrzegły Iran za pośrednictwem pośredników. ( New York Post )
Rodzi to poważne oskarżenie: Izraelowi zarzuca się nie tylko ataki na cele wojskowe, bombardowanie Gazy, atakowanie irańskich dowódców i naukowców, ale także, że rozważał zabójstwa czołowych polityków, nawet w trakcie rozmów dyplomatycznych.
Moment jest szczególnie napięty. Podczas gdy Waszyngton oficjalnie negocjował deeskalację, amerykańscy urzędnicy podobno obawiali się, że Izrael mógłby wykorzystać te rozmowy do wyeliminowania kluczowych irańskich partnerów negocjacyjnych. Według doniesień, Araghchi i Ghalibaf byli już na izraelskiej „liście osób do zabicia”, ale zostali tymczasowo usunięci po naciskach dyplomatycznych.
Ten schemat nie jest nowy. Izrael od lat jest powiązany z celowymi zabójstwami irańskich żołnierzy, naukowców i urzędników. W przypadku zabójstwa irańskiego naukowca nuklearnego Mohsena Fakhrizadeha, Izrael został również uznany za odpowiedzialnego przez źródła amerykańskie i wywiadowcze.
Nowy raport „New York Timesa” przenosi jednak debatę na inny poziom. Skoro nawet najbliżsi sojusznicy Izraela w Waszyngtonie obawiają się, że Izrael może zabić dyplomatów lub urzędników państwowych podczas trwających rozmów, to nie chodzi już tylko o „operacje bezpieczeństwa”. Chodzi o systematyczny sabotaż dyplomacji.
Izrael konsekwentnie odrzucał takie oskarżenia lub odmawiał ich skomentowania w przeszłości. Jednak szkody polityczne są ogromne. Każdy, kto prowadzi negocjacje, jednocześnie dopuszczając możliwość zamachu na drugą stronę, niszczy wszelkie zaufanie do dyplomacji międzynarodowej.
Gaza, Iran, Syria, Liban: Polityka Izraela coraz mniej przypomina obronę państwa, a coraz bardziej system permanentnej eskalacji. Raport „New York Timesa” jasno stwierdza: Nawet w Waszyngtonie narastają obawy, że Izrael nie tylko prowadzi wojny, ale także celowo sabotuje rozwiązania dyplomatyczne.
Kolejny imigrancki skandal w Wielkiej Brytanii. Przywódca pakistańskiego gangu z Rochdale w Anglii, Shabir Ahmed, został zwolniony z więzienia – i będzie mógł dalej mieszkać na Wyspach.
W 2012 roku Pakistańczyk został skazany na 22 lata odsiadki za gwałty na nieletnich. Stracił też brytyjskie obywatelstwo. Teoretycznie powinien zostać teraz odesłany do Pakistanu, ale… w prawie brytyjskim jest luka. W efekcie ten brutalny przestępca pozostanie w Wielkiej Brytanii. Będzie mieszkał na wolności, przebywając jedynie pod nadzorem policyjnym i pod kontrolą systemu GPS.
Ahmed przyjechał do Wielkiej Brytanii w 1967 roku. Pakistan był dawniej brytyjską kolonią. Zgodnie z prawem, obywatele państw dawnej brytyjskiej Wspólnoty Narodów nie mogą zostać odesłani z Wysp, jeżeli mieszkali na nich już przed 1973 rokiem.
Gang, którym kierował Pakistańczyk, działał w latach 2008-2010. Przestępcy podawali nieletnim alkohol i narkotyki. Gwałcili je i pozwalali robić to samo innym w zamian za pieniądze. Imigranci brali na celownik nawet 12-letnie dzieci. Pakistańczyk nie wykazywał skruchy. Podczas swojego procesu nazwał sędzię „rasistowską szmatą”.
Przestępcza organizacja z Rochdale była tylko jednym z elementów wielkiej siatki analogicznych gangów. Imigranci tworzyli podobne struktury w sumie od 1997 do 2013 roku. Szacuje się, że ich ofiarą padło w sumie 1400 dziewcząt, przy czym najmłodsze miały 11 lat.
Książka, którą dziś kardynał Víctor Manuel „Tucho” Fernández wydał w Meksyku w 1998 roku, pod tytułem La Pasión Mística. Duchowość i zmysłowość, pojawiła się ponownie w ten poniedziałek, 8 stycznia 2024 roku.
Książka została odnaleziona przez argentyńskiego blogera i została ujawniona przez inne media.
Jak w przypadku Saname’a z ustami. Sztuka całowania, wydana przez ówczesne P. Víctor Fernández w 1995 roku w Argentynie, La Pasión Mítica nie znajduje się na liście dzieł, które Biuro Prasowe Watykanu rozpowszechniło 1 lipca 2023 roku, kiedy jego nominacja została uporządkowana jako nowy prefekt Dykasterii dla Doktryny Wiary. La Pasión Mística listado de obras que difundió la Oficina de Prensa del Vaticano
Tekst tego artykułu może zaszkodzić wrażliwości czytelnika.
Kontrowersyjne wiadomości o miłości i seksualności [Jeśli szukam, to : Deletion notice The document <strong>La pasión mística VMF</strong> has been deleted. md]
Mistyczna pasja. Duchowość i zmysłowość składa się z dziewięciu rozdziałów: „Ogień boskiej miłości”, „Studnia wzniosłej namiętności”, „Szalona historia miłosna”, „Mistyczna namiętność”, „Do końca”, „Moje piękno, przyjdź”, „Męski i kobiecy orgazm”, „Droga do orgazmu” i „Bóg w orgazmie pary”.
Na okładce książki znajduje się obraz The Rapture of Psyche, dzieło Francuza Williama-Adolphe’a Bouguereau, które pokazuje greckich bogów Erosa i Psyche przytulonych i nagich pokrytych ledwie fioletowym płaszczem.
W prezentacji książki można przeczytać: „Ta praca jest zaproszeniem do świata namiętnej miłości, który kryje się w głębi naszej istoty”.
„Tutaj jesteśmy zaproszeni do chodzenia z najbardziej namiętnymi mężczyznami i kobietami w historii na wysublimowanych ścieżkach mistycznego zjednoczenia, aż do osiągnięcia punktu, w którym wydaje się, że dotykamy niemożliwego. Odważmy się przeżyć tę przygodę” – dodał.
3 najbardziej kontrowersyjne rozdziały
Trzy ostatnie rozdziały książki są prawdopodobnie najbardziej kontrowersyjne.
W rozdziale 7 „Mężczyzna i kobieta orgazm” Fernández przedstawia swoją analizę „jak mężczyzna i kobieta żyją orgazmem i jaka jest różnica między orgazmem męskim a kobiecym orgazmem”.
Następnie wyraźnie odnosi się do aktu seksualnego i tego, co rozumie jako preferencje mężczyzny i kobiety, i nazwał go „nienasyconym”.
Wykonując graficzny opis podniecenia seksualnego, Fernández przedstawia rolę „twardej pornografii” bez ostrzeżenia o jej skutkach lub wyjaśnianiu aspektu moralnego, stwierdzając, że kobieta „mniej pociąga mężczyznę do oglądania zdjęć z brutalnymi scenami seksualnymi, obrazami orgii itp.”, nie dlatego, że jej nie ekscytuje, „ale cieszy się tym i ceni to mniej, a w niektórych przypadkach budzi strach”.
Później Fernández wskazuje, że „na poziomie hormonalnym i psychologicznym nie ma czystego mężczyzny ani czystej kobiety”.
Następnie proponuje się przeanalizowanie, czy „cząstki mężczyzny i kobiety w orgazmie” są powiązane „w jakiś sposób w mistycznej relacji z Bogiem”.
Dla Fernández, będąc „bardziej otwartą” kobietą niż mężczyzna, byłaby „lepiej skłonna pozwolić się przyjąć przez Boga” i być „bardziej otwarta na doświadczenie religijne”. Następnie teoretyzuje o związku tej rzekomej wrażliwości na obecność kobiet w kościele: „Dlatego kobiety dominują w świątyniach”.
W rozdziale 8 „Ścieżka do orgazmu”, obecny prefekt Dykasterii Nauki Wiary odnosi się do tego, co nazywa „upojnymi doświadczeniami Boga” w życiu niektórych świętych.
Wśród nich wspomina św. Teresa z Lisieux: „Święta Teresa Jezusa, chociaż była czule kochana przez Boga, nigdy nie miała bardzo «zmysłowych’ doświadczeń swojej miłości i wydaje się, że osiągnęła tylko przepełnioną i namiętną radość w chwili swojej śmierci, kiedy jej oblicze zostało przemienione i wypowiedziała ostatnie słowa: «Kocham cię, o mój Boże, kocham cię!»”
W rozdziale 9, „Bóg w orgazmie pary”, jako kontynuację tego, co uważał za refleksję „nad możliwością osiągnięcia pewnego rodzaju uporządkowanego orgazmu w naszej relacji z Bogiem”, Fernández zapewnia, że „Bóg przychodzi dotknąć duszy-korporacyjnego centrum przyjemności, tak że doświadcza się satysfakcji, która obejmuje całą osobę”.
Aby podkreślić to, co uważa za „głęboką ocenę przyjemności seksualnej” w innych religiach, pod koniec swojej książki Fernández ucieka się do muzułmańskiego myśliciela Dżalala al-Din al-Suyuti (którego nazywa „Al Sonuouti”), autora różnych islamskich tekstów erotycznych i którego chwali jako „czcigodnego XV-wiecznego egipskiego teologa”.
Cytat, który zawiera muzułmańskiego autora, brzmi: „Chwała Allahowi, który potwierdza twarde i wyprostowane penisy, takie jak włócznie, aby prowadzić wojnę w pochwach”.
Kim jest kardynał Víctor Manuel „Tucho” Fernández?
Urodzony 18 lipca 1962 roku w Alcira Gigena, Kordoba (Argentyna), kardynał Fernández, obecnie 61, został wyświęcony na kapłana 15 sierpnia 1986 roku, w wieku 24 lat.
Ukończył teologię ze specjalizacją biblijną na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie w 1988 roku, a w 1990 roku uzyskał doktorat z teologii na Wydziale Teologicznym Papieskiego Katolickiego Uniwersytetu Argentyńskiego (UCA).
Zanim ukazała się Mistyczna Pasja. Duchowość i zmysłowość miały 35 lat, 12 z nich jako kapłan.
W 2009 roku ówczesny arcybiskup Buenos Aires, kardynał Jorge Mario Bergoglio (obecnie papież Franciszek) zaproponował go jako rektora UCA, ale potwierdzenie powinno być udzielone przez Watykan, poprzez ówczesny Kongregacja na rzecz Edukacji Katolickiej, obecnie Dykasterię Kultury i Edukacji.
Ta dykasteria z kolei wymagała poświadczenia przez Zgromadzenie – dziś Dykasterię – dla Doktryny Wiary, że nie ma nic problematycznego w nowym rektorze.
Były prefekt Dykasterii Nauki Wiary, kardynał Gerhard Müller, potwierdził w Krajowym Rejestrze Katolickim w lipcu 2023 r., że Watykan miał dossier na temat Fernandeza . Z powodu pytań, pytań i pytań z ciała Stolicy Apostolskiej, obecnie kardynał Fernández nie mógł objąć stanowiska rektora UCA do maja 2011 roku, prawie dwa i pół roku po jego nominacji.
W maju 2013 roku papież Franciszek mianował go arcybiskupem bez przypisania mu konkretnej archidiecezji. Pięć lat później, 2 czerwca 2018 roku, został mianowany arcybiskupem La Plata.
Fernández sprawował to stanowisko do czasu swojej niedawnej nominacji jako prefekta Dykasterii dla Doktryny Wiary. 30 września 2023 roku został stworzony przez papieża Franciszka.
Uważany jest za „teologa papieża Franciszka” i pisarza „ducha” – za kilkoma pismami Papieża.
Zarzut prefekta Dykasterii dla Doktryny Wiary jest prawdopodobnie drugą najpotężniejszą pozycją w Watykanie, tylko po tym, jak papież. Najnowsi byli wybitni teologowie, tacy jak kardynał Luis Francisco Ladaria, Hiszpan; i kardynał Gerhard Müller, Niemiec. Jest to również stanowisko kardynała Josepha Ratzingera aż do śmierci św. Jana Pawła II, po czym został wybrany na papieża i przyjął imię Benedykt XVI.
Wśród jej głównych funkcji jest zapewnienie prawidłowej doktryny katolickiej i reagowanie na obawy doktrynalne. Chociaż formalnie nie zależy to od tej dykasterii, wewnątrz znajduje się Papieska Komisja Ochrony Mniejszych, watykański organ, który walczy z nadużyciami seksualnymi w Kościele katolickim.
Ostatnią i najbardziej kontrowersyjną publikacją, którą kardynał Fernández podpisał jako prefekt Dykasterii Nauki Wiary, była niewątpliwie stwierdzenie Fiducia supplicans, z 18 grudnia 2023 r., Które stwierdza, że księża mogą „błogosławić pary w nieregularnych sytuacjach i par jednopłciowych, bez oficjalnego potwierdzania ich statusu lub zmiany w jakikolwiek sposób odwiecznego nauczania Kościoła o małżeństwie”.Fiducia supplicans
Deklaracja spowodowała globalną niepewność i podziały, a episkopaty na kontynencie afrykańskim ostrzegły, że nie będą czynić błogosławieństw, które fiducjańscy supplicjanie uważają za „zasób duszpasterski”.
Scott Ritter: Zostałem zaproszony do wygłoszenia przemówienia na konferencji w Stambule pt.„Bezpieczeństwo globalne a konferencja NATO”, zorganizowanej przez Centrum Badawcze Inicjatywy Globalnych Cywilizacji. Oto moje przygotowane wystąpienie.
W związku z tym, że konflikt między Rosją a Ukrainą wkracza w piąty rok, nadszedł najwyższy czas, aby państwa członkowskie NATO dokonały oceny sytuacji i zastanowiły się, co to oznacza dla przyszłości sojuszu transatlantyckiego. Zachodnie media głównego nurtu i ich platformy w mediach społecznościowych propagują narrację skupioną na ‚zmęczeniu Rosji’, odporności Ukrainy i determinacji Zachodu, wyraźnie czerpiąc przyjemność z podkreślania argumentów opartych na stworzonej przez Rosję sytuacji, która ciągnie się już dłużej niż Wielka Wojna Ojczyźniana z lat 1941–1945. Ta narracja jest zgodna z oficjalnym stanowiskiem większości państw członkowskich NATO, co nie dziwi, biorąc pod uwagę bliskie powiązania między mediami kontrolowanymi przez korporacje a rządami, które utrzymują z tymi korporacjami relacje typu ‚drzwi obrotowe’.
Ten obraz jest celowo mylący, ponieważ nie ma odzwierciedlać prawdy opartej na faktach, lecz raczej rozpowszechniać fikcję, mającą na celu manipulowanie opinią publiczną w sposób umożliwiający podtrzymywanie konfliktu rosyjsko-ukraińskiego aż do zamierzonego końca – strategicznego pokonania Rosji. Cel ten jest oficjalnym stanowiskiem NATO i jego kluczowych państw członkowskich i był wielokrotnie potwierdzany od czasu jego pierwotnego sformułowania w maju 2022 roku. Koncepcja opiera się na trzech filarach: załamaniu gospodarczym Rosji spowodowanym sankcjami gospodarczymi, wyczerpaniu militarnym Rosji w wyniku niekończącej się wojny finansowanej przez zbiorowość Zachodu oraz rozpadzie rosyjskich struktur społecznych, co ma doprowadzić do obalenia rosyjskiego rządu prezydenta Władimira Putina.
Jednak ta koncepcja ma poważną wadę: jest nieskuteczna. Rosyjska gospodarka rośnie, zamiast się kurczyć, i udało jej się znaleźć równowagę między potrzebami ekonomicznymi społeczeństwa konsumpcyjnego a masową ekspansją przemysłu zbrojeniowego – do tego stopnia, że Rosja prześciga obecnie swoich zachodnich konkurentów w produkcji broni krytycznej. Rosyjska armia staje się silniejsza, a nie słabsza, i odnosi sukcesy na skomplikowanym polu bitwy – pomimo wysiłków całego Zachodu, by ją osłabić poprzez pozornie niekończącą się wojnę zastępczą z Ukrainą. Co więcej, rząd prezydenta Rosji Władimira Putina nadal cieszy się poparciem nie tylko większości rosyjskiego społeczeństwa – frustrując tych, którzy marzą o sprowokowaniu ‚moskiewskiego majdanu’ – ale także świata poza wąskimi ramami wspólnoty transatlantyckiej.
Te same filary, które plan działania NATO ma na celu zdemontować w Rosji, w rzeczywistości kruszą się w samym NATO. Kryzys energetyczny, wywołany przez dobrowolne odcięcie się Europy od rosyjskich dostaw energii i zaostrzony wojną na Bliskim Wschodzie, doprowadził kilka dużych europejskich gospodarek na skraj załamania.
Siła militarna NATO znacznie zmalała w latach od upadku Związku Radzieckiego, do tego stopnia, że żaden z członków NATO nie jest w stanie skutecznie prowadzić na dużą skalę bitew lądowych w Europie, takich jak te, które obecnie toczą się między Rosją a Ukrainą.
Koszty związane z rozbudową sił NATO do poziomu niezbędnego do konfrontacji i pokonania armii rosyjskiej są zaporowo wysokie, co stanowi nieosiągalne cele dla większości, jeśli nie wszystkich, krajów europejskich, biorąc pod uwagę ogólnie opłakany stan europejskiej gospodarki. Ostatecznie elity polityczne i gospodarcze, które przejęły i utrzymały władzę w Europie w ciągu ostatnich trzech dekad, same są odsuwane na boczny tor. Wielka Brytania miała czterech premierów w ciągu czterech lat. Rząd niemiecki stoi na krawędzi upadku, podobnie jak rząd francuski. Krótko mówiąc, te same cele, które NATO zamierzało narzucić Rosji, są realizowane – nieumyślnie, ale skutecznie – w samych państwach członkowskich NATO.
Najbardziej szokującym aspektem obecnej sytuacji jest to, że nie jest to produkt uboczny krótkoterminowej błędnej kalkulacji, lecz rezultat dekad polityki. Jeszcze przed oficjalnym powstaniem NATO Stany Zjednoczone i Wielka Brytania planowały uczynić z terytorium Europy Środkowej, które obecnie obejmuje Ukrainę, ‚truciznę’ dla idei Wielkiej Rosji. Zarówno Jałta, jak i Poczdam posłużyły do odcięcia Rosji od terytoriów należących do Ukrainy w 2021 roku. CIA otwarcie współpracowała z byłymi pracownikami i organizacjami nazistowskiego wywiadu, budując antyrosyjski ruch oporu na Ukrainie, rekrutując jego członków z najgorszych zachodnich ukraińskich organizacji nacjonalistycznych, w tym tych kierowanych przez Stepana Banderę i Andrieja Melnyka.
Nawet po tym, jak Związek Radziecki zmiażdżył resztki tych pronazistowskich sił w latach 1954–1955, USA i NATO nadal fantazjowały o współpracy z ocalałymi elementami ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego. Amerykańskie siły specjalne planowały utworzenie rodzimych ruchów oporu na terytorium ZSRR, podczas gdy CIA propagowała odrażającą ideologię ukraińskiego nacjonalizmu poprzez bezpośrednie finansowanie i wsparcie szkoleniowe – praktyka ta trwała nieprzerwanie do 1990 roku.
Po zakończeniu zimnej wojny NATO współpracowało ze Stanami Zjednoczonymi w celu destabilizacji Rosji, pomagając w instalowaniu w Kijowie antyrosyjskich, proukraińskich rządów. Rozszerzenie NATO odbywało się w tajemnicy; prawdziwe motywy były ukrywane przed opinią publiczną przez tych, którzy postrzegali Rosję jako słabą i podatną na zwodnicze narracje. NATO było wspierane przez różne organizacje pozarządowe, które przeznaczały pieniądze i zasoby na realizację planu mającego na celu uczynienie wojny z Europą i NATO nieuniknioną.
W 1993 roku George Soros, który w dużym stopniu zaangażował się w zmianę reżimu w Rosji, opublikował artykuł, w którym pisał o nieuchronności i konieczności przemocy między NATO a Rosją. Soros otwarcie przyznał jednak, że NATO jako instytucja nie byłoby w stanie przetrwać konfliktu, w którym ciała setek tysięcy żołnierzy zostałyby odesłane do domu w workach na zwłoki. Zamiast tego, argumentował Soros, NATO musiałoby dostarczyć swój arsenał wojskowy wschodnioeuropejskiemu, nienależącemu do NATO państwu, które walczyłoby z Rosją jako pełnomocnik NATO.
Ten pełnomocnik zawsze był jednoznacznie identyfikowany jako Ukraina. Pomarańczowa rewolucja z 2004 roku była wspieraną przez NATO i finansowaną przez Sorosa operacją, mającą na celu zastąpienie prorosyjskiego Wiktora Janukowycza ukraińskimi nacjonalistami, takimi jak Wiktor Juszczenko, który otwarcie podzielał ideologię Stepana Bandery. Osiągnęła sukces.
Po politycznym powrocie Janukowycza w 2010 roku NATO wsparło wysiłki USA i UE zmierzające do przeprowadzenia w lutym 2014 roku brutalnego zamachu stanu, który obalił Janukowycza i zastąpił go ukraińskimi nacjonalistami – celowo stwarzając wydarzenia, które doprowadziły Rosję do rozpoczęcia specjalnej operacji wojskowej w lutym 2022 roku.
Współudział NATO w tej operacji jest oczywisty – NATO utworzyło na Ukrainie centra szkoleniowe, których misją było zbudowanie ukraińskiej armii zdolnej do przeciwstawienia się armii rosyjskiej. Działanie to jest dosłowną realizacją wizji Sorosa z 1993 roku, dotyczącej armii wschodnioeuropejskiej wyposażonej w sprzęt NATO.
I jest to sedno dzisiejszej sytuacji militarnej między Ukrainą a Rosją, gdzie miliony Ukraińców i miliardy dolarów z ukraińskich zasobów zostały poświęcone, aby umożliwić NATO nie do końca tajną wojnę z Rosją. Wojnę, którą NATO przegrywa z dużą przewagą.
Jak wiadomo, pierwszy Sekretarz Generalny NATO, Lord Ismay, stwierdził, że misją NATO jest „trzymanie Rosjan na dystans, Amerykanów w środku, a Niemców pod kontrolą”. Dziś widzimy NATO, z którego Amerykanie się wycofują, w którym Niemcy odzyskują siły, a Rosjanie są zmuszani wbrew swojej woli do bezpośredniej konfrontacji z NATO, które aktywnie dąży do wojny z Rosją do końca dekady.
Należy zauważyć, że NATO nie może sobie pozwolić na zbudowanie sił zbrojnych niezbędnych do zwycięstwa w bezpośrednim konflikcie z Rosją, a jakakolwiek wojna między NATO a Rosją nieuchronnie doprowadziłaby nie tylko do gospodarczej ruiny państw członkowskich, ale także do fizycznego zniszczenia społeczeństw, dla których ochrony NATO rzekomo zostało powołane.
W przyszłym miesiącu NATO zbierze się w Ankarze, aby omówić przyszłość organizacji, która straciła legitymację wraz z upadkiem Związku Radzieckiego i może usprawiedliwić swoje istnienie jedynie poprzez ożywienie zagrożenia ze strony Rosji poprzez prowokowanie Moskwy za pomocą wojny zastępczej na Ukrainie. W obecnej sytuacji planowana przez NATO konfrontacja z Rosją jest dosłownie paktem samobójczym. Doprowadzi ona do klęski NATO i prawdopodobnego zniszczenia Europy. Szczyt w Ankarze może okazać się ostatnim szczytem NATO w historii. Europa zachowuje się dziś jak wściekły pies, a jedynym sposobem, aby społeczność mogła się przed nim obronić, jest zastrzelenie psa. Rosja przygotowuje się do zastrzelenia europejskiego psa.
Zapobieganie wojnie musi być priorytetem NATO w przyszłości. Wymaga to zaakceptowania gorzkiej prawdy, że zwycięstwo Rosji nad Ukrainą jest nieuniknione i że każda próba NATO, by osiągnąć alternatywny wynik poprzez eskalację konfliktu między Rosją a Ukrainą, doprowadzi jedynie do bezpośredniego konfliktu z Rosją, którego NATO nie może wygrać – a który prawdopodobnie wywoła wojnę nuklearną, która na zawsze zakończy eksperyment europejskiej cywilizacji.
NATO gra w niebezpieczną rosyjską ruletkę, gdzie każda komora nabojowa jest załadowana, a wynik jest pewny. Chyba że przestanie grać w tę grę. Wybór jest jasny – życie albo śmierć dla Europy i sojuszu transatlantyckiego. A decyzja zapadnie w przyszłym miesiącu w Ankarze. Dokonajmy mądrego wyboru.
Chcielibyśmy przedstawić nasz pogląd na pytanie podniesione przez Thomasa Röpera w „Anti-Spieglu”, a mianowicie, czy „europejscy” eksperci rzeczywiście chcą, aby Rosja przegrała wojnę.
W swoim artykulezastanawia się , czy europejscy politycy rozważyli podobny scenariusz (tj. gdyby armia rosyjska rzeczywiście przegrała na polu bitwy). Co by się wtedy stało? Rosja odpowiedziałaby bronią jądrową.
Pomińmy teorię spiskową , że bomby atomowe to wielka mistyfikacja, ponieważ Rosja mogłaby również wyrządzić ogromne szkody porównywalne z atakami nuklearnymi w całej Europie, wykorzystując swoją konwencjonalną technologię rakietową (Oreszniki i podobne pociski hipersoniczne, których Europa nie jest w stanie przechwycić), gdyby tylko jej decydenci tego chcieli. W podlinkowanym powyżej artykule Röper rozważa również scenariusz obalenia Putina i, co zrozumiałe, uważa, że prawdopodobieństwo dojścia do władzy zwolenników Europy jest znikome. Bardziej prawdopodobne jest, że na przykład po udanym zamachu na Putina władzę przejęliby twardogłowi.
Powiedzmy sobie jasno, że nawet podczas wojny z Iranem, niezależnie od tego jak straszne i zbrodnicze były ataki USA i Izraela, nie użyto żadnej bomby atomowej, odwołano obchodzony przez Trumpa „Dzień Mostów i Elektrowni”, a Iran z drugiej strony jak dotąd powstrzymał się od niszczenia infrastruktury (np. zakładów uzdatniania wody) w państwach Zatoki Perskiej.
Persowie po ogłoszeniu Trumpa o zbombardowaniu wszystkich irańskich mostów. Brawo!
Zajmijmy się zatem pytaniem, czy na którymkolwiek z tych dwóch pól bitew (w Europie lub na Bliskim Wschodzie) znajdzie się ktoś, kto będzie chciał przejścia od okrutnej, ale biorąc pod uwagę obecny stan technologii, „powściągliwej” wojny do „wojny totalnej”, w której atakowana będzie infrastruktura cywilna, elektrownie i mosty.
Jeśli wybuchy Trumpa w stylu „zbombarduję cię z powrotem do epoki kamienia łupanego” nie są wyrazem absurdalnej, ale w jakiś sposób wykalkulowanej taktyki (próby zastraszenia wroga poprzez udawanie szaleństwa), to istnieją siły w strukturze dowodzenia cywilnego i wojskowego USA, które powstrzymały „Pomarańczowego Człowieka” przed przejściem w tryb „wojny totalnej”. W każdym razie, wznowienie konfliktu tego nie zmieni.
Pomarańczowy Człowiek już nie jest zły, ale jest senny…
Musimy rozpatrywać Izrael osobno. Gaza, jak mam nadzieję wszyscy czytający to wiedzą, jest ludobójstwem. A Liban jest na drugim miejscu.
Po prostu bombardują i strzelają do wszystkiego, co w zasięgu wzroku. Bloków mieszkalnych. Szpitali. Kobiet. Dzieci. Starszych. Uzasadniają to słowami: „musimy pokonać Hamas/Hezbollah” – czego wciąż nie osiągnęli, na żadnym z frontów.
Bo nie do tego dążą. Na obu frontach siły specjalne Sił Obronnych Izraela (IDF) mogłyby zinfiltrować systemy tuneli, agenci Mossadu mogliby wyeliminować dowódców, a myśliwce mogłyby zniszczyć cele wojskowe, potencjalnie ponosząc straty uboczne wśród ludności cywilnej. Gdyby taka była taktyka wojenna Izraela na obu frontach, nadal mogliby wiarygodnie twierdzić przed społecznością międzynarodową, że prowadzą „wojnę z terroryzmem”.
Ale tak się nie stało. Znacie zdjęcia z Gazy. Teraz są podobne zdjęcia z Libanu, więc jasne jest, że nie toczą wojny z Hezbollahem, a raczej bombardują bloki mieszkalne i mówią, że Libańczycy (którzy, nawiasem mówiąc, w większości są chrześcijanami na południu kraju) nigdy nie będą mogli wrócić, bo teraz jest tam parking, a jutro będzie Wielki Izrael.
W tym miejscu chcielibyśmy tylko krótko wspomnieć o Libii, Iraku i Syrii, gdzie Stany Zjednoczone użyły amunicji ze zubożonym uranem, oraz o wszystkich innych zbrodniach wojennych popełnionych przez „kolektywny Zachód” na krajach muzułmańskich, na wypadek gdyby ktoś zastanawiał się, dlaczego nienawidzą Zachodu. Fakt, że w naszych krajach żyją teraz miliony tych nienawistników, nie jest ani zbiegiem okoliczności, ani nie wynika z przyczyn humanitarnych. Ale jak już wspomniałem, to tylko dygresja.
Wróćmy więc do pytania: Czy oni mogą tego chcieć?
Uważamy: Tak, „europejscy” aktorzy, którzy od lat perfidnie podżegają do wojny z Rosją, doskonale wiedzą, jaką katastrofę dla Europy by to oznaczało.
Podobnie brytyjscy generałowie w czasie I wojny światowej wiedzieli, jaką katastrofą dla Anglii byłoby po prostu rozmieszczenie setek tysięcy ludzi na ufortyfikowanych pozycjach (słynnych okopach).
I wojna światowa
Tak samo jak amerykańscy (a także brytyjscy) generałowie wiedzieli, jaką katastrofą będzie frontalny atak na Normandię („D-Day”), wzmocnioną przez Wehrmacht stanowiskami karabinów maszynowych.
Szaleństwo „D-Day”
Albo generałowie w XVIII wieku, którzy z pewnością znali taktykę partyzancką, taką jak ta stosowana przez Amerykanów w wojnie o niepodległość, a mimo to ich oddziały muszkieterów walczyły ze sobą w zwartych formacjach (które były również niezwykle narażone na ataki kawalerii ze skrzydła i ataki artylerii z przodu).
„Taktyka wojskowa”
Jak Ukraina straciła około dwóch i pół miliona żołnierzy? W rosyjskiej maszynce do mięsa. Rosjanie okopali się w nowoczesnej wersji okopów z czasów I wojny światowej, dlatego front posuwa się tak wolno. Jeśli szacunki są prawidłowe, Ukraińcy nie stracili pięciu żołnierzy na każdego rosyjskiego żołnierza, ale od dziesięciu do dwudziestu, a nawet więcej (wiarygodne dane są obecnie niedostępne). Zamiast detonować kilka dronów w ramach „chwytu reklamowego” w rosyjskich szkołach, budynkach w Moskwie czy gdzie indziej (dane te również nie są ostatecznie weryfikowalne, ale Röper szacuje, że z 500 ukraińskich dronów 8 – czyli osiem – dotrze do celu, nie osiągając nic więcej niż fajerwerki), Ukraina mogłaby (to tylko pomysł) wykorzystać te drony na prawdziwym froncie.
Prawdziwą linią frontu współczesnej wojny jest to, że żołnierze nie mogą nawet pokazać się na powierzchni, jeśli chcą zachować życie. Drony uczyniły wojnę piekłem dla zwykłych żołnierzy (wojna zawsze była piekłem, oczywiście).
Izraelski dron wojenny
Hezbollah pokazuje w Libanie jeszcze bardziej ekstremalny sposób działania: podobnie jak Ukraińcy, używają stosunkowo tanich dronów PoV (ktoś steruje dronem „zdalnie” za pomocą joysticka) i stosują je do atakowania budzących niegdyś strach czołgów „Merkava” Sił Obronnych Izraela lub do kierowania ich na grupy żołnierzy, które nie uciekają od siebie wystarczająco szybko.
Stany Zjednoczone mogły i powinny były nauczyć się w Wietnamie, że jednostki bojowe powinny być rozproszone w luźnych formacjach, aby mogły nadal skutecznie współdziałać, ale nie były łatwo niszczone przez granaty, snajperów czy ostrzał artyleryjski. Do pewnego stopnia tak właśnie postępowały, ale w Wietnamie dowódcy podejmowali również niewiarygodnie głupie decyzje (jak na przykład rozkaz szturmu na górę, ponieważ nie mogło tam być żadnej artylerii, skoro nawet ciężki sprzęt nie byłby w stanie jej tam wciągnąć. Oczywiście, była ciężka artyleria, ponieważ Wietkong po prostu rozmontował broń, wciągnął tam wciąż ciężkie części samą siłą ludzkich rąk i woli – i bum!).
Wojna koreańska? Amerykanie mogli ją z łatwością wygrać, ale skończyła się totalną katastrofą.
W większości wymienionych przypadków istnieje wiele filmów wojennych, które w drastyczny sposób przedstawiają cierpienie spowodowane daną taktyką, często przekazując jednocześnie chwalebny przekaz, że wojna jest nudna. Jednak filmy te zwykle nie zadają kluczowego pytania: Dlaczego jest to takie głupie?
Jeśli my, laicy zajmujący się wojskowością, możemy opisać współczesną historię wojskowości jako zbiór pozornie całkowicie głupich decyzji poszczególnych dowódców, a ktoś mógłby założyć, że wyszkoleni dowódcy wojskowi powinni wiedzieć nieco więcej o historii wojskowości, taktyce itp. niż laicy, to pytanie pozostaje:
Czy oni wszyscy byli szaleni i głupi?
A może współczesna historia wojskowości to nie tylko zbiór głupich decyzji, ale też pewien schemat, polegający na tym, że wielokrotnie wysyłali falę za falą swoich ludzi, wiedząc, że zginą masowo, jak największy tępy dowódca-grubas w science fiction, Zapp Brannigan z serii komiksów Futurama (jeśli ktoś go jeszcze pamięta)?
Jeśli wojna nie jest kontynuacją polityki innymi środkami, lecz raczej sposobem na redukcję populacji (Röperowi i jego czytelnikom przypominamy nasz niedawny artykuł na temat teorii wycieku laboratoryjnego), to czy nie możemy założyć, że europejscy podżegacze wojenni dopuszczają się tych bzdur, w które się angażują („do roku 2030 lub 2080 musimy być w stanie się obronić, żeby rzucić Rosję na kolana; dadzą nam na to mnóstwo czasu itd.”) nie dlatego, że chcą pokonać Rosję, lecz raczej po to, by…
POŚWIĘCIĆ JAK NAJWIĘCEJ OSÓB?
Podsumowując: Drogi Thomasie Röperze, niekoniecznie zakładamy, że czytasz nasze artykuły, ale jeśli trafisz na ten, to będziemy wdzięczni za odpowiedź na następujące pytania:
Czy uważasz, że to, co tutaj opisaliśmy, jest zupełnie nieprawdopodobne?
Czy naprawdę wierzysz, że Europa po prostu angażuje się w „geopolitykę”? A jeśli tak, to czy masz alternatywną odpowiedź na pytanie „czy oni naprawdę tego chcą”? Czy naprawdę wierzysz, że wszyscy europejscy decydenci, łącznie z ich opiekunami, sponsorami i lobbystami, są tak niewiarygodnie głupi?
Czy możesz sobie wyobrazić, że oni nie chcą, aby ta wojna zniszczyła Rosję (co, jak elokwentnie wykazałeś, nie jest w ogóle możliwe), lecz raczej chcą świadomie doprowadzić nas do ruiny?
Wreszcie, kwestia AfD. Bylibyśmy zadowoleni, gdyby Weidel i Chupralla, w razie zwycięstwa w wyborach, dotrzymali swoich obietnic (normalizacja stosunków z Rosją, natychmiastowe żądanie rosyjskiego gazu przez ostatni nienaruszony gazociąg Nord Stream i naprawa trzech zniszczonych gazociągów itd.).
Podchodzimy do tego z pewną dozą sceptycyzmu.
Dlaczego?
Tak jak koalicja Czerwono-Zielonych zbombardowała Jugosławię, czego nigdy nie wybaczyłaby grubasowi, pokojowej partii „Zieloni”, która w 2021 roku nadal wywieszała plakaty z napisem „żadnej broni w strefach wojennych” i nagle stała się największym podżegaczem wojennym ze wszystkich, Merz wygrał ostatnią kampanię wyborczą, obiecując, że nie zaciągnie żadnego nowego długu (itp.), tak my niestety możemy sobie wyobrazić, że AfD, jeśli dojdzie do władzy, nagle przedstawi wojnę z Rosją jako „nieuniknioną”, a może nawet „bez alternatywy”.
Jako mały „PS” chcielibyśmy również, drogi Thomasie Röperze, abyś zechciał zapoznać się z wyżej wymienionym artykułem na temat teorii przecieku laboratoryjnego, w którym również poruszyliśmy istotne naszym zdaniem kwestie.
Nawet jeśli nie odpowiesz, dziękujemy za Twoją pracę!
Zakończenie:
Obecnie nie widzimy lepszej opcji dla „zwykłego człowieka” na korzystanie z demokratycznych praw niż głosowanie na AfD. Ale jeśli zdarzy się, że AfD, po objęciu władzy, nagle opowie się za wojną z Rosją i niespodziewanie przyjmie inne stanowisko w innych kwestiach (np. „C”), to proszę nie mówić, że cię nie ostrzegaliśmy…
