Derrick Broze jest niezależnym dziennikarzem, autorem, filmowcem dokumentalnym i aktywistą politycznym mieszkającym w Houston w Teksasie. Znany jest ze swojej pracy, której głównym tematem jest antykorporatyzm, wolności obywatelskie i decentralizacja.
„Bycie świadomym” nic nie znaczy, jeśli nigdy nie zmienisz sposobu, w jaki żyjesz, od kogo jesteś zależny, ani tego, jak bardzo jesteś przygotowany, gdy nadejdzie kolejny kryzys.
Nie potrzebny będzie plecak ucieczkowy. Na co mógłby się przydać? Wyobraźmy sobie nawet najkorzystniejsze warunki. Lato jakiś pobliski las. Jak długo wytrzyma przeciętny człowiek w warunkach oderwanych od cywilizacji? Jak dobrze jest na to przygotowany? Nawet jeśli ma w plecaku środki uzdatniające wodę, to z pożywieniem w dzisiejszym lesie będzie bardzo trudno. Tym bardziej że las zagęści się podobnymi, także głodnymi delikwentami.
Nie twierdzę, że jest to niemożliwe, ale na takie życie trzeba się przygotować zarówno teoretycznie, jak i praktycznie. W młodości zaliczyłem kilka obozów harcerskich, które mile wspominam. Gdybym twierdził, że to wystarczy, by przeżyć samemu w lesie, to bym skłamał. Na obozie w lesie z namiotami była kuchnia, gdzie kucharka gotowała posiłki dla hordy zgłodniałych harcerzy. Było też zorganizowane zaopatrzenie w żywność. Nie, to nie jest żadne przygotowanie do przeżycia w surowych warunkach.
Życie mieszczucha przyzwyczaiło nas do wygody i braku niebezpieczeństw. Ilu z nas potrafi rozróżnić zaskrońca od jadowitej żmii? Szacuję, że jedynie około 5% z nas jest wystarczająco przygotowanych do przetrwania w leśnych warunkach więcej niż tydzień.
Wymieniłem jedynie podstawowe problemy życia w lesie. Co z leśnymi rozbójnikami? Powiecie, że nie ma rozbójników i macie rację. Oni się dopiero pojawią w czasie kryzysu. Trudne czasy tworzą zarówno bohaterów, jak i złoczyńców z dużą przewagą tych drugich. Pozostanie w domu, także może okazać się zgubne – nie ma uniwersalnych recept. Jednak w domu, nawet bez prądu i wody łatwiej przeżyjesz, o ile zawczasu przygotujesz się na ciężkie czasy.
Celem nie jest czekanie na jakiegoś przyszłego politycznego zbawcę ani niekończące się pochłanianie alarmujących nagłówków w internecie. Chodzi o to, by zwykli ludzie stopniowo stawali się trudniejsi do kontrolowania, stając się mniej zależni od globalistów.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Negocjacje między Iranem a USA najwyraźniej osiągnęły punkt, w którym Teheran nie domaga się już tylko ustępstw, ale całkowitej reorganizacji amerykańskiej władzy na Bliskim Wschodzie.
Według doniesień omówionych w rozmowie z Larrym Johnsonem, Iran domaga się trwałego zawieszenia broni, wycofania wojsk amerykańskich z regionu, całkowitego zniesienia sankcji, uwolnienia zamrożonych funduszy, 300 miliardów dolarów odszkodowania za odbudowę oraz kontroli nad Cieśniną Ormuz. Johnson zaznacza jednak, że żądanie 300 miliardów dolarów nie zostało jeszcze oficjalnie potwierdzone.
Kluczowa kwestia: Iran nie zachowuje się jak osłabione państwo proszące o ustępstwa. Teheran negocjuje, jakby miał strategiczną dźwignię. A tą dźwignią jest Ormuz.
Cieśnina Ormuz jako dźwignia
Cieśnina Ormuz to jedno z najbardziej wrażliwych wąskich gardeł energetycznych na świecie. Ktokolwiek ją kontroluje, wpływa na ceny ropy naftowej, przepływy LNG, składki ubezpieczeniowe, łańcuchy dostaw i ostatecznie na globalną gospodarkę.
Johnson wyjaśnił, że Iran jasno określił swoje stanowisko: złagodzić sankcje, uwolnić aktywa, zakończyć wojnę w Strefie Gazy i Libanie – i zaakceptować irańskie roszczenia do wiodącej roli w Ormuzie. Teheran zamierza pobierać tam opłaty, czy to w formie opłat użytkowych, czy podatków środowiskowych.
Nie tylko zwiększyłoby to presję ekonomiczną Iranu, ale także ustanowiłoby strategiczny instrument kontroli nad Zatoką Perską. Dla Waszyngtonu byłby to bezpośredni atak na system porządku, który przez dekady opierał się na amerykańskich lotniskowcach, bazach wojskowych i możliwości nakładania sankcji.
Trump między umową a groźbą
Johnson opisuje Trumpa jako osobę sprzeczną: jednego dnia sygnalizuje gotowość do negocjacji, następnego grozi eskalacją działań zbrojnych. W rozmowie posługuje się analogią do „ludzkiej piłeczki pingpongowej” – rozdartej między porozumieniem, presją ze strony Izraela, krajowymi interesami politycznymi a twardogłowymi politykami w Waszyngtonie.
Johnson uważa za szczególnie uderzające, że Iran nie jest już pod wrażeniem tych gróźb. Teheran określił swoje „czerwone linie” i wydaje się nie chcieć ich porzucić: wzbogacanie uranu, kontrola nad wzbogaconym uranem, władza nad Ormuzem i zniesienie sankcji.
Oto sedno nowej sytuacji: USA nadal stanowią zagrożenie, ale Iran nie wydaje się już wycofującym się przeciwnikiem.
Izrael, Liban i drugi front
Tymczasem sytuacja w Libanie eskaluje. Johnson podkreśla, że Izrael nadal wywiera ogromną presję na południowy Liban. Jednocześnie Hezbollah nie stracił swojego potencjału, a wręcz go rozwinął – szczególnie w zakresie dronów.
To niebezpieczne dla Izraela. Naloty mogą niszczyć budynki, ale nie są w stanie wyeliminować głęboko zakorzenionej, mobilnej i zaprawionej w boju organizacji. Johnson argumentuje, że chociaż Izrael może bombardować, nie gwarantuje to automatycznie kontroli nad terytorium. Im dalej Izrael się posunie, tym większe będą jego straty.
W tej sytuacji każde porozumienie między Waszyngtonem a Teheranem staje się również pytaniem dla Netanjahu: Czy Izrael zaakceptuje nowy porządek regionalny, czy też będzie próbował jeszcze bardziej zaostrzyć sytuację?
Potencjalne wycofanie się Stanów Zjednoczonych z regionu
Szczególnie kontrowersyjna jest ocena Johnsona, że poważna umowa miałaby również widoczne konsekwencje militarne. Jednym z możliwych sygnałów byłoby wycofanie amerykańskich jednostek powietrznych i samolotów wojskowych z regionu. Według doniesień izraelskich, amerykańskie samoloty wojskowe mogłyby zostać przerzucone z Izraela do Europy w ciągu 72 godzin od zawarcia umowy.
Gdyby do tego doszło, byłoby to coś więcej niż tylko relokacja techniczna. Miałoby to wymiar symboliczny: Stany Zjednoczone nie mogłyby już dłużej pełnić funkcji stałego parasola militarnego Izraela i gwarantować Porządku Zatoki Perskiej.
Johnson idzie jeszcze dalej: jeśli rosyjsko-chińska wizja regionu stanie się rzeczywistością, amerykańska obecność wojskowa w regionie Zatoki Perskiej zniknie na dłuższą metę.
Chiny jako zwycięzca nowego porządku
Chiny byłyby jednym z największych zwycięzców. Jeśli Iran będzie potrzebował odbudowy, naprawy infrastruktury, modernizacji portów, budowy elektrowni i zabezpieczenia szlaków transportowych, to, według szacunków Johnsona, chińscy inżynierowie, pracownicy i firmy będą gotowi.
To wpisuje się w logikę Inicjatywy Pasa i Szlaku: Chiny nie muszą dominować, budując bazy wojskowe jak USA. Pekin buduje infrastrukturę, integruje kraje gospodarczo i tworzy zależności poprzez handel, technologię i finansowanie.
Program odbudowy Iranu o wartości 300 miliardów dolarów byłby zatem nie tylko rekompensatą. Stanowiłby potencjalny punkt wyjścia do głębszej integracji Iranu z zdominowanym przez Chiny porządkiem gospodarczym.
Strategiczny upadek USA
Dla Waszyngtonu takie porozumienie oznaczałoby geopolityczny odwrót o historycznych rozmiarach.
Przez dziesięciolecia potęga Stanów Zjednoczonych na Bliskim Wschodzie opierała się na czterech filarach:
Bazy wojskowe w Zatoce Perskiej
Kontrola strategicznych szlaków energetycznych
Sankcje wobec Iranu
Zobowiązania ochronne wobec Izraela i monarchii Zatoki Perskiej
Jeśli Iran zaoferuje teraz jednocześnie złagodzenie sankcji, uwolnienie środków finansowych, pomoc w odbudowie, kontrolę nad cieśniną Ormuz i wycofanie wojsk amerykańskich, to nie chodzi już o normalne porozumienie pokojowe. Chodzi o demontaż istniejącej architektury USA na Bliskim Wschodzie.
Johnson uważa to za przesunięcie tektoniczne: USA tracą siłę odstraszania, Izrael traci bezpieczeństwo strategiczne, Iran zyskuje pole manewru, Chiny zyskują wpływy, a Rosja zyskuje dodatkowy front przeciwko dominacji Zachodu.
Wnioski: Nie porozumienie pokojowe, ale nowy porządek świata na Bliskim Wschodzie
To, o co tu negocjujemy, to coś znacznie więcej niż zawieszenie broni. Chodzi o to, kto będzie w przyszłości ustalał zasady na Bliskim Wschodzie.
Jeśli Iranowi uda się choć częściowo spełnić jego żądania, oznaczałoby to dramatyczną utratę władzy przez Waszyngton. Stany Zjednoczone musiałyby zaakceptować, że ich trwająca od dziesięcioleci strategia sankcji, baz wojskowych i taktyk nacisku osiągnęła swój kres.
Dla Iranu byłoby to historyczne zwycięstwo: sankcje zostały złagodzone, fundusze uwolnione, Hormuz uznany, wojska amerykańskie wycofane, a odbudowa sfinansowana.
Dla Izraela byłby to strategiczny koszmar: wzmocniony Iran, gotowy do walki Hezbollah i Ameryka, która nie będzie już automatycznie reagować na każdą eskalację konfliktu.
Dla Chin i Rosji byłby to kolejny dowód na to, że zdominowany przez Zachód porządek nie jest już niekwestionowany.
Krótko mówiąc: jeśli ta umowa wejdzie w życie, nie tylko zakończy ona eskalację, ale także wyznaczy początek nowego porządku sił na Bliskim Wschodzie.
Jak Chiny i Pakistan mogłyby dostarczyć prawdziwą [wykonalną] ofertę
Autorstwa Pepe Escobara
Prezydent Xi Jinping przyjmuje prezydenta Trumpa w Pekinie. Niecały tydzień później przyjmuje prezydenta Putina: obaj podpisują strategiczną wspólną deklarację, która de facto sygnalizuje restrukturyzację systemu stosunków międzynarodowych. Na początku tego tygodnia prezydent Xi przyjmuje również wysoko postawioną delegację pakistańską, w tym marszałka polowego Asima Munira, głównego mediatora między Iranem a Stanami Zjednoczonymi.
Wszystko to jest ze sobą ściśle powiązane. Poza porozumieniami dotyczącymi Chińsko-Pakistańskiego Korytarza Gospodarczego (CPEC), flagowego projektu Inicjatywy Pasa i Szlaku, oraz nowymi porozumieniami między Islamabadem a Alibabą, kluczowym faktem jest to, że Chiny są cichym gwarantem gorączkowych wysiłków mediacyjnych Pakistanu między Waszyngtonem a Teheranem.
W związku z tym pakistańskie władze musiały udać się do Pekinu, aby szczegółowo wyjaśnić wszystkie zawiłości.
Źródła dyplomatyczne potwierdzają, że po podróży roboczej do Teheranu Asim Munir powtórzył prezydentowi Xi, że z perspektywy Iranu amerykańskie zobowiązania są bezwartościowe. Rzecznik irańskiego MSZ, Esmaeil Baqaei, stale to powtarza.
Jeśli kiedykolwiek dojdzie do podpisania porozumienia – po jakimkolwiek potencjalnym postępie w obecnie zawieszonym Memorandum of Understanding (MoU) – podpis Chin jest absolutnie konieczny. To samo dotyczy Rosji.
Tymczasem w serii „zwrotów akcji” prezydent Trump postawił absurdalne ultimatum kilku państwom islamskim: muszą one jednocześnie podpisać Porozumienia Abrahama, w przeciwnym razie zostaną wykluczone z „jego” porozumienia z Iranem – jakby do niego należało.
Tłumaczenie: Cała wojna z Iranem mogła ostatecznie zostać rozpętana w celu zmuszenia Azji Zachodniej do normalizacji stosunków z Izraelem. Pakistańskie Ministerstwo Obrony już odrzuciło dyktat Trumpa.
Trwające śledztwo dyplomatyczne – od Azji Zachodniej i Południowej po Chiny – ujawniło, że potencjalna umowa między Iranem a Stanami Zjednoczonymi nie jest martwa, wbrew wszelkim oczekiwaniom. Wkracza ona jednak w swoją najdelikatniejszą i najniebezpieczniejszą fazę.
W istocie, dość kompleksowe porozumienie zostało już osiągnięte pomiędzy Iranem, Stanami Zjednoczonymi, Arabią Saudyjską i Katarem (choć niekoniecznie ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi), przy czym Pakistan pełni rolę głównego mediatora, a Chiny zapewniają zdecydowane wsparcie, akceptowane przez wszystkie zaangażowane strony.
Dyplomaci spodziewają się formalnego ogłoszenia już w trakcie obchodów święta Eid, które przypadają w niedzielę 31 maja 2026 r. Obejmowałoby ono następujące elementy: całkowite zawieszenie broni; ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz, którego szczegóły nie zostały jeszcze ustalone; zniesienie opłat drogowych i innych należności w cieśninie (choć Teheran nigdy się na to nie zgodzi); oraz zakończenie blokady morskiej USA.
Dyplomaci spodziewają się kolejnych 30–60 dni intensywnych negocjacji, które powinny doprowadzić do znacznie bardziej kompleksowego, długoterminowego porozumienia – obejmującego zniesienie sankcji, uwolnienie zamrożonych aktywów i ostateczne rozwiązanie kwestii nuklearnej.
Kwestia zaufania
Wszystko to może brzmieć jak pobożne życzenia, ale pochodzi od osób aktywnie zaangażowanych w trwające negocjacje. To praktycy realpolitik, którzy w pełni oczekują, że Izrael i wszystkie frakcje syjonistycznego lobby w Waszyngtonie będą wywierać ogromną presję, aby sabotować i storpedować ten proces. Właśnie to się już dzieje i pokazuje, jak bardzo oś syjonistyczna obawia się nieuchronnej reorganizacji geopolitycznej w Azji Zachodniej.
Ci aktorzy wyjaśnili na przykład, że Pakistan i Chiny – bardzo dyskretnie – stworzyły ramy dyplomatyczne na długo przed tym, jak Trump publicznie przyznał się do negocjacji.
Zwrócili również uwagę, że Arabia Saudyjska i Katar wywierały ogromną presję na Trumpa, by uwolnił się z pułapki eskalacji, podczas gdy amerykańskie media głównego nurtu nadal były zafascynowane scenariuszami bombowymi.
Wszyscy wiemy, że Trump ogłosił „swoją” umowę dopiero po rozmowach z przywódcami Pakistanu, Arabii Saudyjskiej, Kataru, Turcji, Egiptu, Jordanii, Bahrajnu, a nawet niezwykle powściągliwych Zjednoczonych Emiratów Arabskich – de facto sojusznika Izraela: „Ostateczne aspekty i szczegóły umowy są obecnie omawiane i wkrótce zostaną ogłoszone” (Trump on Truth Social, 23 maja).
Po drugiej stronie znajduje się Iran, strategicznie wspierany przez Pakistan, Chiny i Rosję, wolny od teatralnych hollywoodzkich wybuchów – skoncentrowany wyłącznie na konkretnych rezultatach.
Władze Iranu – zwłaszcza najbliższe otoczenie Modżtaby Chameneiego – rzeczywiście dążą do rozwiązania w drodze negocjacji i są nawet gotowe na kompromis, jednak nigdy nie są skłonne do zrzeczenia się swojej suwerenności.
Można było przewidzieć, że główną przeszkodą pozostaje zaufanie: nikt przy zdrowych zmysłach nie mógłby osobiście zaufać Trumpowi, który – mówiąc ostrożnie – uchodzi za impulsywnego, niezrównoważonego i całkowicie niepewnego instytucjonalnie.
Teheran po raz kolejny nie jest zainteresowany zawarciem kolejnego porozumienia na wzór JCPOA, w którym wszystkie obietnice zostaną złamane.
Jeśli chodzi o konkretne rezultaty, to widać pewne poruszenie w sprawie zamrożonych aktywów Iranu. Stanowisko Teheranu jest jasne: bez odpowiednich mechanizmów nie zostanie podpisane żadne Porozumienie o Porozumieniu. W związku z tym w Dosze trwają intensywne rozmowy wielostronne, których celem jest rychłe uwolnienie 12 miliardów dolarów irańskich aktywów.
Saudyjskie przecieki dotyczące potencjalnej umowy – z których żaden nie został w pełni potwierdzony – obejmują zniesienie sankcji wobec irańskiej ropy naftowej oraz zgodę Iranu na niekontynuowanie wzbogacania uranu powyżej 3,67%, co zostało już przewidziane w JCPOA (zniesionym przez Trumpa). Ponadto Teheran zgodziłby się na outsourcing 400 kilogramów swojego obecnego wzbogaconego uranu do poziomu 60% – prawdopodobnie do Chin, Rosji, a nawet Pakistanu – i zachowanie około 10% swoich zapasów bliskiej jakości broni.
Tymczasem Teheran nadal omija amerykańską blokadę i eksportuje dziennie o 100 000 baryłek ropy więcej – głównie do Chin – niż przed wojną. W ciągu zaledwie 72 godzin marynarka wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) przeprowadziła ponad 100 tankowców przez Cieśninę Ormuz zgodnie z przepisami nowo utworzonego Urzędu Zatoki Perskiej (PGSA). Nikt nie narzeka, a wszyscy płacą opłatę, która może sięgać nawet 2 milionów dolarów za supertankowce. W bitcoinach. Bez petrodolarów.
Azja Zachodnia wkracza w nową erę
Stawka jest nie do przebicia. Ale jeśli obecne ramy przetrwają kilka dni, cała architektura geopolityczna Azji Zachodniej ulegnie całkowitej transformacji. I to nie przez przypadek, ale w pełni zgodnie z priorytetami wspólnej deklaracji rosyjsko-chińskiej.
Przyjrzyjmy się najważniejszym konsekwencjom:
Chiny z pewnością pozycjonują się jako nowy, długoterminowy geoekonomiczny filar Azji Zachodniej.
Pakistan staje się kluczowym mediatorem dyplomatycznym i bezpieczeństwa, aktywnie przyjmując rolę „parasola bezpieczeństwa” – co jest bezpośrednią konsekwencją jego paktu wojskowego z Arabią Saudyjską.
Monarchie Zatoki Perskiej skutecznie osiągają większą niezależność strategiczną od Waszyngtonu.
Iran nie kapituluje, lecz czerpie korzyści ze swojej zdecentralizowanej mozaikowej strategii wojskowej i rekalibracji swojego suwerennego oporu, stając się kluczową potęgą regionalną i jednym z największych mocarstw Eurazji.
Kult śmierci w Azji Zachodniej, opętany ideą ludobójstwa i nieograniczonej ekspansji, traci zdolność do decydowania o dynamice eskalacji.
Wszystko to wyjaśnia, dlaczego w nadchodzących dniach toczyć się będzie bez żadnych zahamowań absolutnie zacięta walka o tę umowę – w każdym najdrobniejszym szczególe.
Pozytywny wstępny wynik sugeruje stopniowe podpisanie porozumienia, które natychmiast wstrzymałoby eskalację, a jednocześnie odłożyło niemal nierozwiązywalne kwestie programu nuklearnego i sankcji na późniejsze negocjacje.
Aby osiągnąć ten Święty Graal, „Porozumienie Islamabad”, Pakistan stoi przed syzyfową pracą.
Islamabad musi bezwzględnie koordynować bezpośrednie powiązania wojskowe i wywiadowcze z irańskimi przywódcami, prowadzić strategiczną współpracę z Chinami – jest to kluczowy cel poniedziałkowej wizyty w Pekinie – w szczególności w zakresie gwarancji, łańcuchów dostaw energii i powojennej architektury; a jednocześnie prowadzić stałe konsultacje z monarchiami Zatoki Perskiej.
Chiny nieuchronnie odniosą największe korzyści z porozumienia w Islamabadzie. Pekin zabezpieczy swoje strategiczne dostawy energii, utrzyma i wzmocni Iran jako ważnego partnera strategicznego oraz ostatecznie ugruntuje swoją pozycję długoterminowego geoekonomicznego centrum potęgi Azji Zachodniej. I to wszystko bez oddania ani jednego strzału.
Trump z kolei przynajmniej znalazłby jakieś wyjście z sytuacji z odrobiną godności – co nieuchronnie sprzeda jako „zwycięstwo”. Jeśli chodzi o wpływy hegemoniczne w Azji Zachodniej, mówimy jednak o głębokiej renegocjacji powojennego porządku świata jednobiegunowego – mówiąc ostrożnie.
Można śmiało powiedzieć, że Iran, Chiny i Pakistan – państwa będące ogniwem łączącym Azję Zachodnią, Południową i Wschodnią – obstawiają, że „Porozumienie z Islamabadu” może stać się rzeczywistością.
Oznaczałoby to w praktyce ostateczne przejście od porządku pozimnowojennego do prawdziwie wielobiegunowej, zorientowanej na Rosję i Chiny architektury geopolitycznej, opartej na „niepodzielności bezpieczeństwa” w całej Azji Zachodniej – z ogromnymi, dalekosiężnymi konsekwencjami dla całej Eurazji.
Nie ma wyścigu z Chinami. Chiny nie są naszym arcywrogiem. Zapomnij o wielobiegunowości. Komunistyczna Partia Chin nie jest komunistyczna. To technokracja – a podobne przyciąga podobne. Trump i arcy-technokraci w Chinach nie są tam po to, by „zdradzić Amerykę”, ale by zintegrować Chiny z globalną technokracją. Otoczyli Chiny. Każda inna narracja rozpada się, gdy tylko otworzysz oczy na technokrację. Wkrótce ukaże się biała księga tego autora. —Patrick Wood, redaktor.
Gdzieś nad Oceanem Spokojnym, na wysokości 35 000 stóp, po cichu zadecydowała się przyszłość globalnego porządku. Na pokładzie Air Force One siedział prezydent Donald Trump z dwoma mężczyznami: Elonem Muskiem i Jensenem Huangiem, prezesem Nvidii. Reszta delegacji – szesnastu najpotężniejszych prezesów amerykańskich firm, reprezentujących wszystkie kluczowe ośrodki nowoczesnej gospodarki technologicznej – podążała za nim prywatnymi odrzutowcami. Ten układ miejsc nie był zgodny z protokołem. To była hierarchia. I mówi wszystko o tym, co naprawdę dzieje się w Pekinie w tym tygodniu.
To nie jest szczyt handlowy. Nie jest to dyplomatyczny restart. Nawet nie są to negocjacje geopolityczne w konwencjonalnym sensie. To, co dzieje się w Pekinie, to formalne połączenie amerykańskiej i chińskiej technokracji w jeden, zintegrowany porządek globalny – a Chiny nie zasiadają przy stole jako równorzędny partner. Zasiadają przy stole, bo czas ucieka, a Trump trzyma rękę na pulsie.
Przyszli kontrolerzy świata
Wśród tytanów i arcy-technokratów tej delegacji znajdują się przedstawiciele bankowości, sztucznej inteligencji, przemysłu układów scalonych i globalnych inwestycji:
Elon Musk (Tesla, SpaceX, xAI) – sztuczna inteligencja, systemy energetyczne i infrastruktura kosmiczna.
Tim Cook (Apple Inc.) – Platformy technologii konsumenckich i globalne łańcuchy dostaw półprzewodników.
Larry Fink (BlackRock) – globalna firma zarządzająca aktywami o wartości ponad 10 bilionów dolarów.
David Solomon (Goldman Sachs) – Bankowość inwestycyjna i przepływy kapitału rządowego.
Stephen Schwarzman (Blackstone) – Private Equity i zarządzanie aktywami alternatywnymi.
Jane Fraser (Citigroup) – globalna bankowość biznesowa i detaliczna.
Kelly Ortberg (Boeing) – Produkcja samolotów i systemy obronne.
Cristiano Amon (Qualcomm) – projektowanie półprzewodników i standardy technologii bezprzewodowej.
Sanjay Mehrotra (Micron Technology) – produkcja układów pamięci.
Michael Miebach (Mastercard) – globalna infrastruktura płatnicza i systemy rozliczeniowe.
Ryan McInerney (Visa) – globalna sieć płatnicza i infrastruktura rozliczeniowa.
Dina Powell McCormick (Meta Platforms) – architektura mediów społecznościowych i komunikacja cyfrowa.
Lawrence Culp Jr. (GE Aerospace) – silniki i awionika obronna.
Jacob Thaysen (Illumina) – Platformy genomiczne i infrastruktura biotechnologiczna.
Jim Anderson (Coherent Corp.) – Fotonika i zaawansowane materiały optyczne.
Brian Sikes (Cargill) – globalne łańcuchy dostaw produktów rolnych.
Chuck Robbins (Cisco) – Sieci korporacyjne i infrastruktura cyberbezpieczeństwa [zaproszony; odwołany ze względu na datę przyznania nagrody].
Jensen Huang (Nvidia) – [niespodzianka ostatniej chwili] – największy na świecie producent układów scalonych AI.
Nigdy w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat tak wpływowa grupa nie przybyła z wizytą państwową do Chin.
Dwie technokracje, jedno zjednoczenie
Od dziesięcioleci dokumentuję technokratyczną transformację Chin. Jeszcze zanim zachodni analitycy na przełomie tysiącleci nazwali Pekin „komunistycznym”, Chiny już zakończyły swoją transformację. Komunistyczna Partia Chin systematycznie zastępowała rewolucyjnych generalistów inżynierami, naukowcami i menedżerami technicznymi na wszystkich szczeblach kierownictwa partii. Magazyn Time zauważył to mimochodem w 2001 roku.
Nazywałem to po swojemu. Technokracja – ta sama doktryna, ta sama filozofia działania, to samo przekonanie, że rząd to problem inżynierii technicznej, który rozwiązują wykwalifikowani eksperci, a nie kwestia polityczna, którą rozstrzygają obywatele.
Szesnastu dyrektorów, którzy przylecieli do Pekinu prywatnymi odrzutowcami, reprezentuje tę samą doktrynę po stronie amerykańskiej. Larry Fink z BlackRock zarządza globalnymi aktywami o wartości ponad 10 bilionów dolarów i zasiada w radzie doradczej Szkoły Ekonomii i Zarządzania Uniwersytetu Tsinghua – instytucji założonej przez chińskiego architekta technokracji, Zhu Rongji, a której honorowym przewodniczącym jest obecnie były wiceprezydent Chin Wang Qishan. Tim Cook przewodniczy tej samej radzie doradczej. David Solomon z Goldman Sachs jest jej członkiem. Podobnie jak Stephen Schwarzman z Blackstone. Mężczyźni ci od lat spotykają się corocznie z chińskimi wicepremierami w Diaoyutai State Guesthouse, doradzając w sprawie chińskiej strategii gospodarczej i nawiązując relacje na najwyższych szczeblach chińskiego aparatu technokratycznego.
Nie polecieli do Pekinu jako obcokrajowcy.
Przylecieli jako koledzy na spotkanie w sprawie fuzji, przygotowywane od 25 lat. To, co jest formalizowane w tym tygodniu, nie jest nową relacją. To instytucjonalna konsolidacja relacji, która istniała już wcześniej, po cichu, w ramach Rady Doradczej Tsinghua, chińskiego oddziału Goldman Sachs, relacji BlackRock z państwowymi funduszami majątkowymi oraz strategicznego dialogu gospodarczego między USA a Chinami od czasów Henry’ego Paulsona – prezesa Goldman Sachs, późniejszego sekretarza skarbu i założyciela Rady Doradczej Tsinghua SEM.
Ideologia prezentowana na flagach na zewnątrz sali konferencyjnej nie ma nic wspólnego z tym, co dzieje się w środku. To nie jest walka kapitalizmu z komunizmem. To spotkanie klasy menedżerskiej ze swoim własnym odbiciem.
Uniwersytet Tsinghua: chiński odpowiednik MIT
Założony w Pekinie w 1911 roku, Uniwersytet Tsinghua jest wiodącą chińską uczelnią naukowo-techniczną i inżynieryjną. Nieustannie plasuje się w czołówce najlepszych uniwersytetów w Azji i w pierwszej piętnastce na świecie. Jego absolwenci dominują w chińskim kierownictwie technokratycznym na szczeblu korporacyjnym, rządowym i wojskowym.
Uniwersytet Tsinghua ma radę doradczą – i zasiada w niej nie mniej niż sześciu członków delegacji Trumpa:
Larry Fink – dyrektor generalny BlackRock.
Jane Fraser – dyrektor generalny Citi.
Tim Cook – prezes Apple i obecny przewodniczący Rady Doradczej Tsinghua SEM – zajmuje najwyższą pozycję w radzie. W ramach tej funkcji spotkał się z wicepremierem He Lifengiem w Diaoyutai State Guesthouse w październiku 2025 roku.
David Solomon – dyrektor generalny Goldman Sachs.
Stephen Schwarzman – założyciel Blackstone. Sfinansował również program stypendialny Schwarzmana na Uniwersytecie Tsinghua – stypendium Rhodesa wzorowane na chińskim systemie kształcenia przyszłych globalnych liderów.
Elon Musk został powołany do Rady Doradczej Tsinghua w 2015 roku i piastował to stanowisko przez kilka lat.
Kiedy w 2000 r. powołano radę doradczą, jej pierwszym przewodniczącym został Henry Paulson: dyrektor generalny Goldman Sachs, późniejszy sekretarz skarbu USA, twórca strategicznego dialogu gospodarczego między USA i Chinami oraz człowiek, który odbył ponad siedemdziesiąt podróży do Chin, zanim objął urząd w tym kraju.
Architektura dominacji
Centralnym punktem instytucjonalnym tego szczytu jest planowana Rada Handlu i Rada Inwestycji – dwa dwustronne organy mające na celu regulację handlu i przepływów kapitału między USA a Chinami poza istniejącymi ramami WTO. Ich pomysłodawcami byli Sekretarz Skarbu Scott Bessent i Przedstawiciel ds. Handlu Jamieson Greer.
Żadna z tych organizacji nie wyznaczyła członków. Żadna nie ma regulaminu. To koncepcje przedstawiane jako fakty dokonane, przeznaczone do późniejszej sformalizowania – właśnie tak powstaje architektura technokratyczna. Najpierw powstaje struktura. Debata demokratyczna nigdy się nie odbywa.
Te dwa ciała nie istnieją samodzielnie. Uzupełniają trylogię.
Pierwszą z nich jest Rada Pokoju Trumpa – powołana rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ w listopadzie 2025 roku, rzekomo w celu zarządzania odbudową Gazy, ale z tak szerokim mandatem, że krytycy określają ją jako swego rodzaju „płać, aby grać” (pay-to-play) alternatywę dla Rady Bezpieczeństwa ONZ. Trump sprawuje stałe przewodnictwo. Członkostwo kosztuje miliard dolarów. Trzy rady. Trzy suwerenne domeny – konfliktów, handlu i kapitału. Żadna z nich nie jest rozliczana przed wyborcami. Wszystkie zostały zaprojektowane tak, aby przetrwać niezależnie od tego, którzy politycy są u władzy.
Termin „zarząd” nie jest przypadkowy. To język ładu korporacyjnego stosowany do funkcji rządowych. Na waszych oczach kształtuje się architektura porządku świata po ONZ i WTO – zarząd po zarządzie – a Chinom oferuje się miejsce: na amerykańskich warunkach albo wcale.
Pięć murów otaczających Pekin
Chiny nie przybyły na ten szczyt z pozycji siły. Przybyły, ponieważ wokół kraju równolegle budowane są pięć murów, a ich szansa na negocjacje się zamyka. Trump o tym wie – i każdy obserwator to widzi.
Izolacja technologiczna. Pax Silica – uruchomiony przez administrację Trumpa w grudniu 2025 roku – to koalicja sojuszniczych państw zaangażowanych w amerykańską infrastrukturę sztucznej inteligencji i dążących do wykluczenia chińskiej technologii ze swojej architektury cyfrowej. Do koalicji przystąpiły Australia, Indie, Japonia, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, Korea Południowa, Singapur i Wielka Brytania. Każde państwo, które dołączy do amerykańskiego stosu, zostanie trwale utracone przez Chiny. Koszty przejścia sprawiają, że wycofanie się jest praktycznie niemożliwe. Pax Silica nie jest programem technologicznym. To droga jednokierunkowa, która szybko zacieśnia się wokół Chin.
Fizyczne korytarze obejściowe. Korytarz Gospodarczy Indie-Bliski Wschód-Europa (IMEC) prowadzi handel z indyjskich portów przez Zatokę Perską, przez Izrael, do Europy Południowej – omijając w ten sposób każdy węzeł Pasa i Szlaku, który Chiny budowały przez dekadę. Wojna iracko-irańska uniemożliwiła Iranowi wykorzystanie go jako korytarza BRI. Umowa handlowa między UE a Indiami dodatkowo przyspieszyła rozwój IMEC. Najważniejszy chiński projekt infrastrukturalny ostatniej dekady jest systematycznie omijany.
Zbuntowani sojusznicy. Zjednoczone Emiraty Arabskie i Katar – najważniejsi partnerzy Chin w Zatoce Perskiej, kluczowe centra finansowe BRI i najwięksi odbiorcy irańskiej ropy – są obecnie sygnatariuszami Pax Silica, stałymi członkami Rady Pokoju i punktami tranzytowymi IMEC. Są one integrowane z amerykańską architekturą kawałek po kawałku – bez jednego wystrzału.
Uduszenie energetyczne. Trump jednocześnie odciął trzy kluczowe, przecenione źródła dostaw ropy naftowej do Chin. Interwencja wojskowa USA w Wenezueli ograniczyła dostawy ropy o 778 000 baryłek dziennie, które Chiny pozyskiwały po znacznych obniżkach. Wojna z Iranem zakłóciła transport 3,4 miliona baryłek dziennie przez Cieśninę Ormuz, w tym 1,38 miliona baryłek irańskiej ropy naftowej przeznaczonej dla Chin – co dało Pekinowi roczną sytratę cenową w wysokości od 12 do 15 miliardów dolarów. Wydalenie chińskich operatorów z obu końców Kanału Panamskiego i przejęcie infrastruktury portowej przez BlackRock dodatkowo zamknęły kluczowy korytarz logistyczny. 109-dniowe strategiczne rezerwy ropy naftowej Chin stanowią bufor, a nie rozwiązanie. Z każdym dniem przewaga konkurencyjna Pekinu maleje.
Luka w doświadczeniu bojowym. Pomimo całej wojskowej retoryki, Armia Ludowo-Wyzwoleńcza nie stoczyła żadnej większej wojny od 1979 roku. Wielu doświadczonych dowódców zostało odwołanych – obecnie obsadzonych jest tylko 21 procent kluczowych stanowisk. Jednocześnie Stany Zjednoczone prowadziły równoległe operacje wojskowe w Iranie, Jemenie i Wenezueli, testując systemy uzbrojenia, logistykę i struktury dowodzenia w rzeczywistych warunkach bojowych. Chiny obserwowały sytuację z boku. Wszelkie naciski wywierane przez Trumpa – w Wenezueli, Panamie czy Ormuz – były stosowane na obszarach, gdzie Chiny nie dysponowały wiarygodną odpowiedzią militarną.
Mężczyzna w samolocie
Następnie Trump zadzwonił do Jensena Huanga.
Huang pierwotnie nie znajdował się na liście delegacji. Jego nieobecność była celowa – jego obecność w Pekinie wywołałaby niewygodne pytania dotyczące chińskiego rynku Nvidii o wartości 50 miliardów dolarów oraz układów scalonych H200 AI, których sprzedaż rząd wcześniej ograniczył.
Trump osobiście uchylił decyzję, zadzwonił do Huanga i nakazał mu polecieć na Alaskę i wejść na pokład Air Force One. Chińscy radykałowie w Kongresie jasno dali do zrozumienia: pozwolenie firmie Nvidia na sprzedaż zaawansowanych chipów Pekinowi oznaczało zgodę Komunistycznej Partii Chin na militaryzację amerykańskiej technologii. Trump i tak zabrał Huanga ze sobą.
I właśnie to zdradza układ miejsc na pokładzie Air Force One w kontekście tego szczytu. Człowiek kontrolujący xAI – warstwę programową amerykańskiej sztucznej inteligencji – i człowiek kontrolujący Nvidię – warstwę chipów, na których działa cała sztuczna inteligencja – siedzą sam na sam z prezydentem Stanów Zjednoczonych, aby negocjować warunki amerykańskiej dominacji w dziedzinie sztucznej inteligencji z chińskim państwem technokratycznym. Pozostałych szesnastu dyrektorów lata prywatnymi odrzutowcami. Dwaj mężczyźni, których firmy stanowią niezastąpione jądro infrastruktury technologicznej mającej chronić Pax Silica, siedzą w sali, w której zapadają decyzje.
Obecność Huanga sygnalizuje, że dostęp do układów AI jest częścią negocjacji. Najbardziej ograniczona technologia w relacjach amerykańsko-chińskich – a dokładnie ta, która ma powstrzymać Pax Silica przed wejściem do Chin – trafia do stołu negocjacyjnego na zaproszenie samego prezydenta, wbrew oporowi Kongresu. To nie przypadek. To władza przekuwana w interesy – wysoko ponad Pacyfikiem.
Ostatnia szansa Chin na miejsce przy stole negocjacyjnym
Xi Jinping jest wystarczająco inteligentny, by to wszystko dostrzec. Rozumie, że Pax Silica wyrywa mu cyfrową przyszłość, kraj po kraju. Rozumie, że IMEC odwraca przepływy handlowe, które miały zdominować chińską Inicjatywę Pasa i Szlaku. Rozumie, że jego sojusznicy z Zatoki Perskiej – których przez dwie dekady zabiegał o projekty infrastrukturalne i tanie towary przemysłowe – są instytucjonalnie włączani do amerykańskiego porządku.
Rozumie, że choć chińska kontrola nad pierwiastkami ziem rzadkich jest realna, to jej termin ważności upływa wraz z finansowaniem przez Pax Silica alternatywnych centrów przetwarzania w krajach sojuszniczych. Rozumie też, że pomimo imponującego sprzętu, chińska armia nie stoczyła prawdziwej wojny od 1979 roku i nie jest w stanie zagrozić amerykańskiej projekcji siły w obecnych strefach konfliktów.
Rada Handlu i Rada Inwestycji to wyjście awaryjne. Określają one warunki, na jakich Chiny będą mogły uczestniczyć w handlu dwustronnym w przyszłości – na amerykańskich warunkach, w ramach amerykańskich ram i pod nadzorem technokratycznych organów, które przetrwają cykle wyborów politycznych. Ceną za ten udział jest akceptacja ram. Alternatywą jest obserwowanie, jak te ramy są tworzone, aż drzwi w końcu się zamkną.
Porozumienia Abrahama, podpisane w 2020 roku pod przewodnictwem Jareda Kushnera, ustanowiły pewien schemat na Bliskim Wschodzie: normalizacja gospodarcza poprzedza i ostatecznie zastępuje rozwiązania polityczne. Tajwan jest palestyńską kwestią Pacyfiku – nierozwiązanym rdzeniem politycznym, który Rada Handlu instytucjonalnie chroni, tak jak Porozumienia Abrahama chroniły palestyńską państwowość. Handel jest nieustalony. Kwestia polityczna staje się niewygodna ekonomicznie. Architektura przetrwa polityków, którzy ją zbudowali.
Jest to ostatnia realna szansa Chin na wynegocjowanie swojej pozycji w ramach rodzącego się globalnego porządku technokratycznego, zamiast pozwolić, by on zarządzał nim z zewnątrz.
Za pięć lat, gdy w państwach sojuszniczych będzie się odbywać przetwarzanie pierwiastków ziem rzadkich, gdy IMEC będzie transportować towary z Bombaju do Mediolanu, gdy wszystkie państwa Zatoki Perskiej powiążą swoją infrastrukturę cyfrową z amerykańskim stosem, a Rada Handlu i Rada Inwestycji będą jedynymi legalnymi kanałami handlu między USA a Chinami, warunki będą w całości dyktowane przez stronę, która zbudowała tę architekturę. Miejsce oferowane Chinom w Pekinie w tym tygodniu nigdy więcej nie zostanie przyznane na takich warunkach.
Różne opakowania, ten sam producent
Komisja Trójstronna poświęciła trzydzieści lat na budowę architektury WTO – wielostronnego systemu zarządzanego handlu międzynarodowego, który dominował w handlu światowym od 1995 roku do wojny celnej Trumpa. Potwierdzeni członkowie Komisji Trójstronnej pełnili funkcję Przedstawiciela Handlowego USA w kluczowych latach: Charlene Barshefsky wynegocjowała przystąpienie Chin do WTO w 2001 roku; Susan Schwab przedłużyła system do 2009 roku. Henry Paulson – prezes Goldman Sachs, sekretarz skarbu i przewodniczący-założyciel Rady Doradczej Tsinghua SEM – ustanowił Strategiczny Dialog Gospodarczy USA-Chiny jako nadrzędne ramy dyplomatyczne.
Lighthizer i Greer rozwalili ten system na kawałki. Ale teraz, w Pekinie, Larry Fink – potwierdzony członek Komisji Trójstronnej, prezes BlackRock, współprzewodniczący WEF, dyrektor CFR i członek rady doradczej Tsinghua SEM – i inni są gotowi zbudować następcę. Opakowanie się zmieniło. Architekci nie.
Doktryna ta rozprzestrzenia się za pośrednictwem instytucji, a nie list członkowskich. Doktryna, że handel globalny musi być kontrolowany przez organy technokratyczne, chronione przed demokratycznym udziałem, jest taka sama w modelu WTO, jak i w modelu Izby Handlu. Wielostronna struktura została zastąpiona dwustronną. Treść technokratyczna pozostaje ta sama.
To, co powstaje w tym tygodniu w Pekinie, nie jest ani umową handlową, ani ożywieniem dyplomacji, ani zbliżeniem geopolitycznym.
To fundamentalna architektura postdemokratycznego porządku świata – otwarcie wzniesiona przez dwa zbieżne systemy technokratyczne pod pretekstem wizyty państwowej. Rada Handlu, Rada Inwestycji i Rada Pokoju to instytucje tego porządku. Musk, Huang, Fink, Cook, Solomon i Schwarzman są jego architektami. Trump jest technokratą naczelnym.
A Xi Jinping ostatecznie wybierze technokrację – pomimo dziesięcioleci retoryki o wielobiegunowości.
„Będziemy wiedzieć, że nasz program dezinformacyjny został ukończony, gdy wszystko, w co wierzy amerykańska opinia publiczna, okaże się kłamstwem”.
– były dyrektor CIA William Casey
Jeśli od jakiegoś czasu obracasz się w kręgach teorii spiskowych, z pewnością słyszałeś ten niesławny cytat byłego dyrektora CIA/nieoskarżonego współspiskowca Iran-Contras/Rycerza Malty/członka Le Cercle, Williama Caseya. I w przeciwieństwie do wszystkich innych cytatów, które stały się viralem w internecie i rzekomo zawierają sensacyjne wyznanie spiskowca, ten może być prawdziwy!
Tak przynajmniej twierdzi Barbara Honegger. Zapytana przez internetowego detektywa o pochodzenie cytatu, była pracownica kampanii Reagana i analityczka polityczna potwierdziła, że słyszała, jak Casey wypowiadał te słowa na spotkaniu w Białym Domu w 1981 roku.
Osobiście byłem źródłem tego cytatu Williama Caseya. Wypowiedział go na spotkaniu na początku lutego 1981 roku w Sali Roosevelta w Zachodnim Skrzydle Białego Domu, w którym uczestniczyłem. Natychmiast opowiedziałem o tym mojej bliskiej przyjaciółce i mentorce politycznej/starszej korespondentce Białego Domu, Sarah McClendon, która następnie upubliczniła go, nie podając źródła.
No i proszę. Według naocznego świadka, jeden z tajemniczych spiskowców po prostu stwierdził oczywistą prawdę: CIA nie tylko chce ogłupić amerykańską opinię publiczną, ale celowo chce ją oszukać do tego stopnia, że będzie się mylić dosłownie we wszystkim, w co wierzy. Cóż za zdumiewające wyznanie!
Ale czy kiedykolwiek zastanowiłeś się nad tym, co ten cytat naprawdę oznacza? I czy kiedykolwiek pomyślałeś, że ci, którzy jako pierwsi rzucają tym cytatem w swoich ideologicznych przeciwników, mogą być w rzeczywistości największymi ofiarami tej kampanii dezinformacyjnej?
Cóż, ja osobiście zatrzymałem się, żeby się nad tym zastanowić! I wnioski, do których doszedłem, was zaskoczą.
Myślisz, że dasz radę znieść prawdę? Czytaj dalej, żeby się dowiedzieć!
WSZYSTKO W CO WIERZYSZ JEST ZŁE
Prawdopodobnie nie muszę się wysilać, żeby przekonać moich stałych czytelników, że wszystko, w co wierzy dziś amerykańska opinia publiczna, jest błędne. Ale jeśli mi nie wierzycie, rozejrzyjcie się dookoła.
Czy to nie są ci sami ludzie, którzy dwie dekady temu ostro krytykowali przemysł farmaceutyczny, a potem zaczęli wychwalać firmę Pfizer, gdy poplecznicy głównego nurtu mediów powiedzieli im, żeby zaszczepili się na COVID-19?
Oczywiście, że tak!
Czyż ci sami ludzie, którzy potępiali cenzurę państwową, gdy była prowadzona przez Scary Poppins i skierowana przeciwko zwolennikom Trumpa, nie są teraz tymi samymi ludźmi, którzy wiwatują na cenzurę państwową, gdy prowadzi ją Trump i skierowana jest przeciwko propalestyńskim protestującym na kampusach uniwersyteckich i lewicowym gospodarzom talk-show?
Wiesz o tym!
A czy ci sami ludzie, dla których noszenie maseczki było centralnym elementem tożsamości w czasie „oszustwa pandemii”, nie zdjęli po prostu maseczki i nie wywiesili ukraińskiej flagi, gdy tylko porzucono narrację o Covidzie?
Możesz w to uwierzyć, kolego!
A czyż ci sami ludzie, którzy głosowali na Trumpa, bo obiecał osuszyć bagno, ujawnić akta Epsteina i uchronić Amerykę przed niepotrzebnymi wojnami na Bliskim Wschodzie, nie są teraz tymi samymi ludźmi, którzy bronią Trumpa za zasypanie bagna, zatuszowanie akt Epsteina i wciągnięcie Ameryki w kolejną niepotrzebną wojnę na Bliskim Wschodzie?
Czy w ogóle trzeba zadawać to pytanie?
Właściwie nie trzeba szukać daleko, żeby znaleźć przykłady na to, jak Joe Q. Normie i Jane Q. Soccermom (nacisk na „Q”) dają się nabrać na każdą bzdurę, jaką serwuje nam telewizyjna prasa.
Żeby było jasne: to nie jest zjawisko wyłącznie amerykańskie. William Casey mógł celowo wprowadzić w błąd amerykańską opinię publiczną podczas spotkania w Białym Domu w 1981 roku, ale to tylko dlatego, że powszechnie przyjmuje się, że oszukiwanie reszty świata jest istotną częścią misji CIA. Casey powiedział jedynie, że kampania dezinformacyjna agencji nie będzie kompletna, dopóki amerykańska opinia publiczna nie zostanie oszukana tak samo jak wszyscy inni na świecie. I uwierzcie mi, Kanadyjczykowi mieszkającemu w Japonii, który mieszkał w Irlandii i dużo podróżował po Europie i Azji: ludzie na całym świecie są wprowadzani w błąd tak samo jak Amerykanie.
No cóż, to dopiero! Ktoś powinien zadzwonić do fotografów i przygotować kombinezon lotniczy George’a Busha. Czas na zdjęcie z napisem „Misja wykonana”!
…ale chwila. Zaczekaj chwilę. Jesteś członkiem społeczeństwa, prawda? I nie jesteś jednym z tych, którzy dali się nabrać na kampanię dezinformacyjną CIA, prawda?
Nie jestem częścią amerykańskiej opinii publicznej, ale jestem częścią globalnej opinii publicznej, która, jak już ustaliliśmy, była niewypowiedzianym celem kampanii Caseya. I z pewnością nie jestem jedną z ofiar kampanii dezinformacyjnej CIA, prawda?
Przecież nie wszystko w co wierzymy jest złe… prawda?
MYŚLISZ, ŻE WSZYSTKO JEST ZŁE
Tak, my, tu, w krainie teorii spiskowych, uważamy się za garstkę wybrańców, którym jakimś cudem udało się przejrzeć kampanie dezinformacyjne CIA. Ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się, że rosnąca świadomość społeczna kampanii dezinformacyjnych i brudnych sztuczek CIA może sama w sobie być wykorzystana do napędzania kolejnych kampanii dezinformacyjnych?
Przyjrzyjmy się fascynującemu studium przypadku, które właśnie się pojawiło: narastającemu sprzeciwowi wobec centrów danych AI. Widzowie programu „The Corbett Report” wiedzą, że narasta ruch sprzeciwu wobec budowy tych pochłaniających wodę i energię, a umożliwiających inwigilację potworów – i nie bez powodu. Centra danych niszczą lokalne środowisko, podnosząc koszty użytkowania dla mieszkańców, którzy i tak ledwo wiążą koniec z końcem, pomagają gigantom Big Tech stać się jeszcze bogatszymi, budując sieć inwigilacji „Wielkiego Brata” dla Państwa Głębokiego, a także ułatwiają zastępowanie stanowisk pracy technologiami AI.
Biorąc pod uwagę wszystkie te niezaprzeczalne fakty, z pewnością każdy może sympatyzować z ruchem przeciwko centrom danych, prawda? Młodzi/starzy, robotnicy/pracownicy umysłowi, liberałowie/konserwatyści – jak jedna z typowych taktyk „dziel i rządź” mogłaby zadziałać, by skłonić ludzi do odwrócenia się od protestujących przeciwko centrom danych?
…A potem nasi przyjaciele z głównego nurtu mediów przychodzą z nowym, szokującym odkryciem: „Finansowana przez Sorosa firma Indivisible atakuje centra danych w Temple w Teksasie”.
Zgadza się, czołowi reporterzy „The Dallas Express” odkryli skandal stulecia! Okazuje się, że ogólnokrajowa grupa, która kiedyś otrzymywała finansowanie od Sorosa, ma lokalny oddział w Temple w Teksasie, który kiedyś poparł pojedynczy „ protest i petycję ” przed ratuszem Temple, protestując przeciwko lokalnemu centrum danych. Wiecie więc, co to oznacza: sprzeciw wobec centrów danych jest całkowicie fałszywy! To część tej samej armii astroturfowej Sorosa, która odpowiada za każdy protest, jaki kiedykolwiek miał miejsce w Ameryce! Sprawa zamknięta!
…A przynajmniej taki wniosek sugeruje raport, który przenika świat teorii spiskowych, gdy „godne zaufania” „alternatywne” źródło informacji, ZeroHedge, podchwytuje tę historię i kontynuuje ją. Jak zauważył jeden z bystrych komentatorów ZeroHedge:
ZeroHedge naprawdę ujawnia swoje prawdziwe oblicze, przedstawiając opór wobec centrów danych jako rodzaj ideologii luddyzmu. Warto zauważyć, że artykuł nie łączy bezpośrednio Sorosa z tym oporem, a jedynie wskazuje na udział w nim jednej organizacji opozycyjnej, finansowanej przez niego. Kto czytając to, może faktycznie twierdzić, że te centra poprawią nasze życie? Kto ma nadwyżki wody i prądu?
Albo, cytując innego komentatora: „Wyobrażam sobie burzę mózgów na ZH: Jaki nagłówek możemy wymyślić, aby przekonać naszych czytelników o zaletach centrów danych?”
Ale tak to już jest w świecie, w którym ludzie przejrzeli kampanię dezinformacyjną CIA. Gdy już wszyscy zidentyfikujemy złoczyńcę, można go wykorzystać do zastraszenia dysydentów i voilà: problem rozwiązany!
Więc jeśli masy są o krok od rozpoczęcia dżihadu butlerowskiego, wystarczy wysłać Kevina O’Leary’ego, żeby argumentował, że wszelki opór przeciwko wielkim technologiom jest finansowany przez Chińczyków . A jeśli to nie zadziała – co oczywiście nie zadziała – po prostu powiedzcie ludziom, że Soros finansuje ten opór.
Szach-mat, teoretycy spiskowi! Teraz musicie wesprzeć centra danych. Przecież nie jesteście w drużynie Sorosa, prawda?!
Ale czekaj, będzie jeszcze gorzej! Tak, teoretycy spiskowi, którzy nie czytają dalej niż nagłówki, mogą dać się zmanipulować sztuczką „finansowania Sorosa” lub podobnymi zwodniczymi manewrami. Ale co, gdyby udało się skłonić byłych krytycznych myślicieli ze społeczności spiskowej do całkowitego odrzucenia wszelkich informacji na dany temat? Czyż nie byłby to szczytowy trik poznawczy?
No cóż, zgadnij co…
ŚWIAT POSTPRAWDY
Zatrzymaj mnie, jeśli już to słyszałeś: żyjemy w świecie postprawdy.
Oczywiście, słyszeliście już to wyrażenie. Od pierwszej inauguracji Trumpa w 2017 roku ukazały się niezliczone analizy, felietony, komentarze, a nawet artykuły naukowe, zmagające się z naturą naszej „ery postprawdy”. Te lamentujące jeremiady globalistycznych propagandystów i kolesi z establishmentu ostrzegają nas, że Trump spycha członków swojego kultu MAGA w epistemologiczną przepaść i że wkraczamy w świat, w którym „obiektywne fakty liczą się mniej niż osobiste odczucia i ideologiczna lojalność”.
Prawda jest taka, że od bardzo dawna żyjemy w tej „post-faktycznej” rzeczywistości .
Właśnie taką rzeczywistość opisał Orwell w „Retrospektywnym spojrzeniu na hiszpańską wojnę domową”, swoich wspomnieniach z 1943 roku, opisujących jego walkę po stronie republikanów w hiszpańskiej wojnie domowej. W tekście tym autor opowiada nie tylko o swoich doświadczeniach bojowych, ale także o tym, jak wojna była przeinaczana w gazetach w kraju.
Już na początku życia zauważyłem, że żadne wydarzenie nie jest dokładnie relacjonowane w gazecie, ale w Hiszpanii po raz pierwszy zobaczyłem relacje prasowe, które nie miały żadnego związku z faktami, nawet tego sugerowanego przez zwykłe kłamstwo. Widziałem doniesienia o wielkich bitwach, w których nie doszło do żadnej walki, i absolutną ciszę, w której zginęły setki ludzi. Widziałem żołnierzy, którzy walczyli dzielnie, potępianych jako tchórze i zdrajcy, a innych, którzy nigdy nie oddali strzału, czczonych jako bohaterów wyimaginowanych zwycięstw. Widziałem, jak londyńskie gazety rozpowszechniają te kłamstwa, a gorliwi intelektualiści wznoszą emocjonalne nadbudowy nad wydarzeniami, które nigdy nie miały miejsca. W rzeczywistości widziałem historię pisaną nie według tego, co się wydarzyło, ale według tego, co powinno się wydarzyć według różnych „linii partyjnych”.
To, że gazety kłamią o wydarzeniach, aby stworzyć narrację zgodną z ich poglądami politycznymi, niestety nie jest szokujące. Zszokowało jednak Orwella – i powinno zszokować nas – to, że opinia publiczna nie tylko wiedziała, że jest okłamywana, ale wręcz to akceptowała. Wręcz przeciwnie, ostrzegał, że przekonanie opinii publicznej, iż wszelkie doniesienia są propagandą, jest jeszcze bardziej niebezpieczne niż sama propaganda.
Tego rodzaju rzeczy mnie przerażają, ponieważ często sprawiają, że czuję, że koncepcja obiektywnej prawdy znika ze świata. […] Wiem, że modne jest twierdzenie, że większość udokumentowanej historii i tak składa się z kłamstw. Jestem skłonny uwierzyć, że historia jest w dużej mierze niedokładna i stronnicza, ale cechą charakterystyczną naszych czasów jest porzucenie idei, że historię można napisać zgodnie z prawdą.
To właśnie ta obserwacja – obserwacja, że społeczeństwo tak bardzo przyzwyczaiło się do kłamstw, że przestało wierzyć w samą prawdę – ukształtowała późniejszą konstrukcję państwa policyjnego Orwella w „ Roku 1984” , a w konsekwencji naszą wizję totalitarnego reżimu. Misja Wielkiego Brata nie została wypełniona, dopóki Winston nie uwierzył , że dwa plus dwa równa się pięć, czy cokolwiek innego partia mu wmówiła.
Nietrudno dostrzec paralele do naszych czasów. Jak często słyszeliśmy w społeczności zwolenników teorii spiskowych i poszukiwania rzeczywistości, że „wszystko, co nam powiedziano, jest kłamstwem”? Czy dotyczy to również samej obserwacji – że „wszystko, co nam powiedziano, jest kłamstwem” – czy też ta obserwacja jest wyłączona z tego dictum? W rzeczywistości, krótka chwila refleksji ujawnia, że destrukcyjny cynizm refrenu „wszystko jest kłamstwem” grozi nawet zniszczeniem samego refrenu.
Te rozważania nie są jedynie ćwiczeniem filozoficznym. Jeśli pozwolimy sobie na oderwanie się od prawdy, skończymy jako rozbita, apatyczna i niezdolna do działania grupa, całkowicie niezdolna do przeciwstawienia się spiskowcom i ich machinacjom.
CZY CIA WYGRAŁA?
Nic nie jest bardziej szkodliwe dla świadomego, zmotywowanego i zorganizowanego oporu niż społeczeństwo, które przestało wierzyć w prawdę.
Co może być bardziej sprzeczne z badaniami, studiami i dochodzeniami niż toksyczne wzruszenie ramion cynicznego zaprzeczenia?
Po co tracić czas na studiowanie wojny w Iranie? Nie ma broni jądrowej!
Po co tracić czas na badanie broni biologicznej? Wirusy nawet nie istnieją!
Po co marnować czas na zgłębianie tajnego programu kosmicznego? Kosmos nie istnieje (a Ziemia jest płaska, ty ignorancie, obieżyświatze!).
Po co tracić czas na martwienie się 11 września, zamachem bombowym na maratonie w Bostonie czy jakimkolwiek innym incydentem w wojnie z terroryzmem? To wszystko hologramy i aktorzy inscenizujący kryzysy!
Widzisz, nie chodzi tylko o to, że wszystko, w co wierzysz, jest fałszywe. Chodzi o to, że jeśli dasz się nabrać na kampanię dezinformacyjną Caseya, uwierzysz, że wszystko jest fałszywe! Nie ma ani jednego wydarzenia w wiadomościach ani przełomowego wydarzenia, którego nie dałoby się zignorować hasłami współczesnych teoretyków spiskowych: „To nie istnieje!”, „To się nigdy nie wydarzyło!” albo „To wszystko jest fałszywe!”.
Nie potrzeba żadnego śledztwa. Nie trzeba przyjmować żadnych informacji. Nie potrzeba żadnego wysiłku. Tylko protekcjonalne machnięcie ręką, podczas gdy spiskowcy forsują swoje plany.
A jeśli naprawdę wierzymy, że „wszystko, co nam powiedziano, jest kłamstwem” – innymi słowy, jeśli nie mamy żadnego fundamentu prawdy, na którym moglibyśmy się oprzeć, poza naszymi własnymi uczuciami i intuicją – to jaki jest sens budowania wspólnoty? Jaki jest sens podejmowania działań przeciwko przestępcom? Jaki jest pożytek ze znalezienia wspólnego gruntu z osobami o podobnych poglądach i zawiązania sojuszy, aby poprawić nasze życie?
Wreszcie, twój sąsiad, który nie wierzy w 99,99% rzeczy, w które ty nie wierzysz, prawdopodobnie potajemnie w coś wierzy. Może jest płaskoziemcą ( ups !)! A może * powie, że to nieprawda! * wierzy, że wirusy są najlepszym wytłumaczeniem rozprzestrzeniania się przeziębienia w społeczności, którego wszyscy doświadczyliśmy dziesiątki razy w życiu. A może * na litość boską! * wierzy, że broń jądrowa naprawdę istnieje i że warto uniknąć nuklearnego holokaustu!
Każdy, kto kiedykolwiek poświęcił czas na dyskusję na te tematy na forach internetowych, doskonale wie, że ludzie wolą kłócić się z sąsiadami niż współpracować z nimi w celu tworzenia równoległych struktur i ograniczania kontroli spiskowców.
W świetle powyższego, wypowiedź Caseya można przeformułować w następujący sposób: „Będziemy wiedzieć, że kampania dezinformacyjna CIA dobiegła końca, gdy ludzie na świecie przestaną wierzyć w cokolwiek”.
Gdyby tak było, jakie dictum moglibyśmy sformułować, aby temu przeciwdziałać? Co moglibyśmy ustanowić jako punkt odniesienia, mierząc nie sukces, ale porażkę CIA?
Być może: „Będziemy wiedzieć, że kampania dezinformacyjna CIA poniosła porażkę, gdy krytyczna masa społeczeństwa zacznie aktywnie współpracować ze swoimi przyjaciółmi i sąsiadami, aby weryfikować informacje, ustalać, co jest prawdą, i wspólnie pracować nad poprawą warunków życia”.
Z jakiegoś powodu wątpię, że zdanie to przyjmie się wśród ogółu społeczeństwa, ale może któryś z Was, znawców sztuki słowa, zasugeruje coś bardziej zwięzłego.
Plan rządu USA dotyczący III wojny światowej (WW3) jest taki sam, jaki realizował od początku istnienia imperium amerykańskiego i zimnej wojny, dążąc do przejęcia kontroli nad całym światem – która rozpoczęła się 25 lipca 1945 roku. Jednakże, ponieważ Stany Zjednoczone przez dekady przeznaczały ponad 50% globalnych wydatków wojskowych (w 2024 roku będzie to 65% całkowitych rocznych globalnych wydatków wojskowych), utrzymując około 900 zagranicznych baz wojskowych i monitorując świat z korzyścią dla amerykańskich miliarderów kontrolujących większość największych światowych korporacji międzynarodowych, Stany Zjednoczone stają się coraz mniej konkurencyjne na arenie międzynarodowej i w związku z tym przerzucają coraz większą część ciężaru finansowego swojego imperium na swoje kolonie (takie jak NATO). Obecnie domagają się one finansowania agresji USA, takiej jak nielegalne (niezatwierdzone przez ONZ) inwazje, sankcje gospodarcze, a także propagandy, blokad i zamachów stanu przeciwko Rosji, Chinom, Iranowi i innym krajom, których USA nie zdołały jeszcze podporządkować sobie dla korzyści swojego imperium miliarderów.
19 maja Alex Christoforou i Alexander Mercouris, dwaj eksperci zajmujący się wojnami prowadzonymi przez imperium USA, których celem jest podbój Rosji i Chin, opublikowali artykuł zatytułowany „Europejska eskalacja dronów wymyka się spod kontroli”, w którym omówili obecną fazę, w której imperium USA przerzuca bezpośrednie koszty militarne swoich wysiłków zmierzających do podboju Rosji i Chin na swoje kolonie europejskie.
Również 19 maja Gallup opublikował raport zatytułowany „Global Trust in Institutions: A 20-Year Review”, w którym stwierdzono „niski poziom zaufania do amerykańskich instytucji”, z wyjątkiem 70% zaufania do „małych przedsiębiorstw” i 62% zaufania do „wojska” (które jest najbardziej skorumpowaną instytucją w Ameryce i JEDYNĄ agencją federalną, która nigdy nie została poddana audytowi). Jednak wojsko jest również własnością właścicieli głównych mediów informacyjnych, co czyni te serwisy informacyjne narzędziami propagandowymi dla armii USA. Krótko mówiąc, miliarderzy kontrolują opinię publiczną. Dlatego „wojsko” jest jedną z zaledwie dwóch amerykańskich instytucji cieszących się szacunkiem społeczeństwa amerykańskiego.
Między 1973 a 2025 rokiem wskaźnik poparcia dla zorganizowanej religii spadł z 60% do 32%, dla systemu opieki zdrowotnej z 70% do 32%, dla urzędu prezydenta z 60% do 30%, dla gazet z 50% do 17%, dla wiadomości telewizyjnych z 50% do 11% i dla Kongresu z 45% do 10%.
16 listopada 2021 roku „The New York Times” opublikował artykuł zatytułowany: „Dane pokazują: Sojusznicy USA w dużej mierze odpowiadają za globalny upadek demokracji: Dane pokazują, że kraje sprzymierzone z Waszyngtonem wycofały się prawie dwukrotnie bardziej niż państwa niesprzymierzone, co podważa długo utrzymywane założenia dotyczące amerykańskich wpływów”. Donoszono: „Z nielicznymi wyjątkami kraje sprzymierzone z USA odnotowały w tym okresie niemal zerowy wzrost demokracji, podczas gdy wiele krajów spoza strefy wpływów Waszyngtonu odnotowało taki wzrost”. Dane „sugerują, że znaczna część globalnego regresu nie jest narzucana demokracjom przez mocarstwa zagraniczne, lecz jest raczej rozkładem, który ma swoje źródło w najpotężniejszej na świecie sieci sojuszy, w przeważającej mierze demokratycznych”. Jest to rodzaj „upadku” historycznie typowy dla imperiów w fazie schyłku, które desperacko przerzucają coraz większą część swojej agresji (wydatków wojskowych) na swoje kolonie, aby je finansować, podczas gdy samo imperium się rozpada.
W związku z tym reżim USA domaga się obecnie, aby Europa zajęła wyraźnie wiodącą pozycję w realizacji zamiaru NATO, by najpierw otoczyć Rosję wrogimi państwami na Zachodzie, a następnie podjąć inicjatywę inwazji na Rosję, zgodnie z założeniami NATO: „Niemcy ostrzegają, że Rosja może zaatakować NATO do 2029 roku, ponieważ rośnie liczba ocen zagrożenia ze strony agencji wywiadowczych”. „Rosja może zaatakować NATO w ciągu najbliższych czterech lat, ostrzega niemiecki minister obrony”. „Szef NATO ostrzega członków, aby „przygotowali się” do wojny z Rosją”. Szef NATO, Mark Rutte, mówi: „Wyobraźcie sobie, co by było, gdyby Putin postawił na swoim. Ukraina pod jarzmem rosyjskiej okupacji, jego siły posuwające się wzdłuż dłuższej granicy z NATO i znacznie zwiększone ryzyko zbrojnego ataku na nas. Wymagałoby to naprawdę gigantycznego przemyślenia naszego odstraszania i obrony. NATO musiałoby znacznie zwiększyć swoją obecność wojskową na wschodniej flance, a sojusznicy musieliby pójść znacznie dalej i szybciej w wydatkach na obronę i produkcję broni”. Rosja za bardzo się do NATO zbliża, mówi; dlatego NATO MUSI się jeszcze bardziej rozszerzyć. I nie oznaczałoby to rosyjskiej inwazji na USA, ale rosyjską inwazję na Europę.
Niemcy muszą zatem powtórzyć swoją inwazję na Rosję w ramach operacji Barbarossa, tym razem jednak, aby „obronić się” przed „rosyjską agresją”. Neokonserwatywna Kennedy School Uniwersytetu Harvarda w artykule zatytułowanym „Rosyjskie zagrożenia dla wschodniej flanki NATO: scenariusze, strategia i polityka bezpieczeństwa europejskiego” stwierdza: „Europa stoi w obliczu najniebezpieczniejszego środowiska bezpieczeństwa od dziesięcioleci. Rosja stosuje połączenie taktyk szarej strefy i jawnych gróźb działań militarnych, aby osłabić NATO i skutecznie zawetować geopolityczne więzi swoich sąsiadów. Zmiany w priorytetach amerykańskiej polityki zagranicznej i polityce sojuszniczej za rządów Trumpa zwiększają niepewność co do zakresu i wiarygodności wsparcia USA. Chociaż niektóre państwa europejskie podjęły istotne kroki w celu wzmocnienia swojego bezpieczeństwa w odpowiedzi na te wydarzenia, na całym kontynencie utrzymują się znaczne deficyty w zakresie gotowości i zdolności”.
19 maja agencja Reuters opublikowała nagłówek: „Wyłącznie: USA planują zmniejszyć siły dostępne dla NATO w czasach kryzysu, twierdzą źródła” i poinformowała: „Administracja Trumpa planuje poinformować w tym tygodniu sojuszników z NATO, że zmniejszy pulę zdolności wojskowych, które USA udostępniłyby w celu wsparcia europejskich państw NATO w przypadku poważnego kryzysu, poinformowały trzy źródła zaznajomione ze sprawą”.
Amerykański plan przewiduje, że rząd USA i jego miliarderzy wyjdą z III wojny światowej stosunkowo bez szwanku, ponieważ siły inwazyjne będą się składać wyłącznie z europejskich kolonii walczących z Rosją. W ten sposób wygrają III wojnę światową – pod warunkiem, że sama planeta przetrwa, a Rosja nie odpowie również Stanom Zjednoczonym.
Kompromis osiągnięty 15 sierpnia między prezydentami Donaldem Trumpem i Władimirem Putinem wciąż nie przyniósł konkretnych rezultatów na Ukrainie. Dzieje się tak, ponieważ przeszkody nie są takie, jakich Stany Zjednoczone się spodziewały. Ukraina odmawia współpracy, a Niemcy i Wielka Brytania chcą wojny.
[Uwage: To nie jest mój pogląd na temat Europy, szczególnie Niemiec, ale umieszczam… md]
Prezydent Donald Trump przyznał swojemu odpowiednikowi Xi Jinpingowi, że ten drugi jest mu równy. Od II wojny światowej każdy prezydent USA uważał się za lepszego, ponieważ był najpotężniejszy i najbogatszy.
Z chińskiej perspektywy Xi Jinping postrzega siebie nie tylko jako równego Donaldowi Trumpowi, ale jako równego każdemu ze swoich odpowiedników. Chińczyk nie wierzy, że posiadanie większych zasobów czyni go lepszym.
Ta koncepcja hierarchii między narodami jest typowo zachodnia. Dlatego rozwoju przekonań prezydenta USA nie należy interpretować bez odniesienia do kultury danego obserwatora.
W następnym tygodniu prezydent Rosji Władimir Putin udał się do Pekinu. Zachodni komentatorzy twierdzili, że Rosjanie są zakładnikami Chińczyków. To kolejny dowód na to, że zachodni komentatorzy zasadniczo nie rozumieją relacji rosyjsko-chińskich. Nie wynikają one z ich wzajemnych interesów, lecz z ich historii. Od splądrowania Pałacu Letniego [1917 md] po nazistowską próbę eksterminacji Słowian, obie strony doświadczyły zachowań mocarstw zachodnich. Doszły do wniosku, że mogą im się przeciwstawić jedynie pozostając zjednoczone. Absurdem jest zatem rozważanie powtórki tego, co zrobili Richard Nixon i Henry Kissinger w 1972 roku: rozdzielenia obu państw.
Podczas szczytu w Anchorage, 15 sierpnia 2025 roku, Donald Trump i Władimir Putin rozważali prowadzenie interesów między swoimi krajami i pośredniczenie w zawarciu pokoju na Ukrainie. Pomimo kilku prób, Waszyngtonowi nie udało się, ponieważ początkowo chciał sprzedawać broń Europejczykom. Dziś wydaje się to znacznie trudniejsze, a Europejczycy zaczynają sami ją produkować.
Prezydent Trump rozpoczął zatem wycofywanie wojsk z Europy i porzucenie wojny, którą Pentagon chciał rozszerzyć na Naddniestrze oraz Bośnię i Hercegowinę. Zapowiedział wycofanie co najmniej 5000 żołnierzy z Niemiec. Z kolei Władimir Putin zadekretował, że przyzna obywatelstwo rosyjskie każdemu dorosłemu Naddniestrzaninowi, który się o nie zwróci. Ostatecznie Donald Trump wycofał swoje poparcie dla Wysokiego Komisarza Unii Europejskiej, który administrował Bośnią i Hercegowiną z naruszeniem porozumienia z Dayton z 1995 roku. Jednocześnie jego były doradca ds. bezpieczeństwa narodowego, generał Michael Flynn, organizuje inwestycje USA w zamieszkanej przez większość serbską części Bośni i Hercegowiny.
Wydarzenia te sugerują, że Stany Zjednoczone opowiadają się za porozumieniem pokojowym na Ukrainie, które uznałoby całą Noworosję za terytorium rosyjskie. Jest to uzasadnione historycznie i kulturowo, ale będzie możliwe jedynie w drodze referendum w sprawie samostanowienia. Obecnie siły rosyjskie nie dążą do wyzwolenia Odessy. Jednak porozumienie pokojowe mogłoby doprowadzić do tego uznania.
Tutaj również trudności – wbrew naszym założeniom – nie są takie, jakich byśmy się spodziewali.
Trzy najważniejsze z nich to obecnie:
1) uznanie narodowo-socjalistycznego charakteru ideologicznego obecnych władz w Kijowie i denazyfikacja Ukrainy;
2) uznanie anty-demokratycznego charakteru zjednoczenia Niemiec i niepodległości Niemiec Wschodnich;
3) uznanie anty-rosyjskiej obsesji Zjednoczonego Królestwa i rozwiązanie Europejskiej Unii Obrony przed jej ostatecznym utworzeniem.
Ukraina
Mimo że Zachód pozostaje przekonany, iż rosyjska interwencja na Ukrainie jest próbą aneksji i początkiem ekspansji Rosji na zachód, Moskwa nigdy nie dokonała inwazji na sąsiada, lecz jedynie wdrożyła rezolucję 2202, którą poręczyła przed Radą Bezpieczeństwa.
Twierdzenie, że Rosja najechała Ukrainę, jest równie głupie, jak twierdzenie, że Francja najechała Rwandę. Wiemy, że Rosja interweniowała zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ mającą na celu położenie kresu ludobójstwu (za które była częściowo odpowiedzialna).
Obecny rząd Ukrainy jest nielegalny. Kadencja prezydenta Wołodymyra Zełenskiego dawno wygasła. Co trzy miesiące przedłuża on stan wyjątkowy, którego jedynym celem jest uniemożliwienie przeprowadzenia nowych wyborów. Jego najnowszy dekret w tej sprawie przedłuża jednak stan wyjątkowy z 2 maja do 4 sierpnia. Wtedy możliwe byłoby zorganizowanie kampanii wyborczej i przeprowadzenie wyborów. Listy wyborców musiałyby jednak zostać oczyszczone, ponieważ nadal znajdują się na nich żołnierze polegli na polu bitwy i cywile, którzy uciekli. Nikt nie wie, jaka jest ich liczba, ale mogą stanowić od jednej do dwóch trzecich zarejestrowanych wyborców.
Rada Najwyższa (parlament) jest równie problematyczna. Tylko jedna trzecia deputowanych uczestniczy w posiedzeniach. Uchwalane przez nią ustawy mają zatem wątpliwą legitymację. Na przykład, postanowiła zniszczyć sto milionów książek – pod pretekstem, że zostały podpisane przez rosyjskich autorów lub wydrukowane w Rosji, bez rozróżnienia między dziełami współczesnymi a klasyką literatury. Parlament ten zakazał również działalności największego kościoła w kraju i wszystkich partii opozycyjnych. Co więcej, w budynku Rady znajduje się biuro CIA, które przygotowuje wszystkie ustawy. Obecni deputowani zadowalają się jedynie ich uchwalaniem.
Najwyższym priorytetem Rosji jest denazyfikacja Ukrainy. Prezydent Putin ogłosił to podczas rozpoczęcia swojej „specjalnej operacji wojskowej”. Z rosyjskiej perspektywy jest to niepodlegające negocjacjom. Tożsamość Federacji Rosyjskiej definiuje bowiem nie pamięć o Katarzynie Wielkiej, lecz pamięć o sowieckiej walce z narodowym socjalizmem. Ideologia ta przewidywała zagładę całej ludności słowiańskiej (ale nie ludności żydowskiej ani romskiej), jak opisano w „Mein Kampf”. Nawet jeśli my na Zachodzie nie jesteśmy tego świadomi: II wojna światowa nie miała na celu dokonania Holokaustu, lecz wymordowania ludności słowiańskiej.
Nielegalny rząd niewybranego prezydenta Zełenskiego odrzuca jednak wszelkie działania denazyfikacji. Obecnie istnieje wiele pomników ku czci nazistów i ich kolaborantów, „integralnych nacjonalistów”. Historia Ukrainy została przez nich całkowicie przepisana po II wojnie światowej z pomocą brytyjskiego MI6 i amerykańskiej CIA. Ta propaganda ma na celu stworzenie wrażenia, że „banderowcy” walczyli z nazistami, co jest absolutnym kłamstwem. Nie: banderowcy byli nazistami.
Przekonani, że denazyfikacja nigdy nie nastąpi, „integralni nacjonaliści” planują obecnie budowę panteonu ku swojej chwale. 28 marca generał Kyryło Budanow, szef Administracji Prezydenta, zorganizował repatriację szczątków sprawców zbrodni przeciwko ludzkości, pochowanych na całym świecie podczas zimnej wojny. Rob Jetten i Luc Frieden, premierzy Holandii i Luksemburga, zgodzili się już na przeniesienie szczątków faszysty Jewhena Konowalca i nazisty Andrija Melnyka.
Niemcy
W naszym mniemaniu Niemcy są państwem demokratycznym, które zjednoczyło się pomyślnie w 1990 roku. Jednak, jak właśnie ogłosił Dmitrij Miedwiediew, wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, zjednoczenie jest jedynie iluzją. Niemcy Zachodnie nigdy nie konsultowały się z Niemcami Wschodnimi. Zgodnie z prawem międzynarodowym zjednoczenie jest nieważne.
Wybory federalne w 2025 roku w byłych Niemczech Zachodnich i Wschodnich przyniosły różne i kontrastujące wyniki. Niemcy Zachodni głosowali na CDU lub SPD, a Niemcy Wschodnie na AfD. To, nawiasem mówiąc, jest jedynym powodem, dla którego dwie pierwsze partie są klasyfikowane jako „demokratyczne”, a trzecia jako „skrajnie prawicowe”.
Kanclerz Friedrich Merz (chrześcijańsko-demokratyczny) kontynuował jednak szeroko zakrojone represje wobec wszystkich, którzy kwestionowali jego władzę i zostali nazwani „teoretykami spiskowymi”. Przy wsparciu monachijskiego Urzędu Ochrony Konstytucji (oddziału federalnej agencji, w którym po wojnie przetrzymywano wielu funkcjonariuszy Policji Rzeszy), zakazał działalności kilku mediom i uwięził dziennikarzy.
Jednocześnie Niemcy stopniowo odbudowują swoją armię, korzystając ze wsparcia finansowego Wielkiej Brytanii – podobnie jak jego poprzednik, kanclerz Rzeszy Adolf Hitler, odbudował armię niemiecką z pomocą gubernatora Banku Anglii, lorda Montagu Normana. Przywrócił on powszechny pobór mężczyzn i wymaga od każdego ochotnika powiadomienia Berlina przed wyjazdem na urlop zagraniczny.
Niemcy również odbudowują swoje lobby zbrojeniowe, tym razem korzystając ze środków europejskich.
Przygotowuje się do wojny podobnej do tej na Ukrainie, choć wojna z Rosją, gdyby do niej doszło, miałaby zupełnie inny charakter. Mimo to cały niemiecki przemysł produkuje obecnie ukraińskie drony i sprzedaje je w Zatoce Perskiej do walki z Iranem. W tym duchu Berlin chce przyjąć Ukrainę do Unii Europejskiej, mimo że nie spełnia ona kryteriów akcesyjnych określonych w traktatach: wystarczyłoby stworzyć nowy status „członka stowarzyszonego”, a sprawa byłaby załatwiona. Ponieważ negatywne wyniki referendów we Francji i Holandii z 2005 roku zostały zignorowane, byłaby to po prostu kolejna decyzja sprzeczna z wolą narodu.
Friedrich Merz, wnuk nazistowskiego dygnitarza, nie może sobie wyobrazić, że jego kraj nie jest sprzymierzony z ukraińskimi „integralnymi nacjonalistami” ani że mógłby pociągnąć do odpowiedzialności tych, którzy sabotowali gazociąg Nord Stream i spowodowali upadek niemieckiego przemysłu.
Zjednoczone Królestwo
Od XIX wieku Wielka Brytania postrzegała Rosję jako swojego jedynego rywala, nie tylko w Europie, ale i na całym świecie. Lord Curzon, wicekról Indii, rozpoczął „Wielką Grę” – kolonizację Azji Środkowej – aby wyeliminować Imperium Rosyjskie. Brytyjska strategia pozostaje niezmieniona do dziś.
Londyn wciąż próbuje przedstawiać Moskwę jako obskuranckie mocarstwo. Celem nie jest już wymyślenie sfałszowanego telegramu Zinowjewa (który umożliwił oskarżenie Sowietów o zamiar ingerencji w wybory w Wielkiej Brytanii), ale stworzenie wrażenia, że kremlowski urzędnik to szaleniec, który rozbiłby samolot pasażerski na Ukrainie i otruł Siergieja i Julię Skripalów lub Aleksieja Nawalnego. [a kto ich otruł, kolego?? md]
Jego najnowszym wynalazkiem jest atak na europejskie lotniska niezidentyfikowanymi dronami. Niezależnie od prawdziwych motywów, Londyn wykorzystuje tę okazję, aby przekonać państwa Morza Północnego do przyłączenia się do Połączonych Sił Ekspedycyjnych, które właśnie przekształcił w sojusz wojskowy „Marines du Nord” pod swoim dowództwem. Ma nadzieję pozyskać wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz Turcję.
Dlatego dziedziczni lordowie – których wciąż jest niewielu – robią wszystko, co w ich mocy, aby utrzymać Keira Starmera na Downing Street. Premier jest w rzeczywistości politykiem Partii Pracy, który potajemnie działa w interesach wielkiego biznesu: bez wiedzy własnej partii ani mediów uczestniczył w posiedzeniach Komisji Trójstronnej Rockefellerów. Również bez wiedzy wszystkich mianował Petera Mandelsona – wspólnika przestępcy Jeffreya Epsteina – ambasadorem Jej Królewskiej Mości w Waszyngtonie.
Ważne jest, aby stworzyć wrażenie, że Wielka Brytania nie ma żadnych powiązań ani z Państwem Izrael, ani z Hamasem; a także dodatkowo ukryć fakt, że izraelscy szefowie sztabów wielokrotnie potajemnie odwiedzali Whitehall podczas ludobójstwa w Strefie Gazy, w którym armia brytyjska aktywnie uczestniczyła.
Lepiej udawać, jak zrobił to Christian Turner, następca Petera Mandelsona, że istnieje tylko jedno państwo, które utrzymuje „specjalne stosunki” z Waszyngtonem, a mianowicie Izrael.
Jestem przede wszystkim ekonomistą. Przedstawię Wam trzeźwe spojrzenie na ewolucję technokracji i zarysuję, co przyniesie przyszłość. Przyjmijcie ją taką, jaka jest. Od ponad 48 lat śledzę losy globalnych elit i technokracji, a od czasu mojej pierwszej książki napisanej wspólnie z Antonym Suttonem, „Trilaterals Over Washington”, tomy I i II, nigdy nie owijałem w bawełnę ani niczego nie lukrowałem. Od 12 lat ostrzegam, że zbliża się koniec gry. Przedstawiłem Wam dowody na poparcie moich twierdzeń. Czas ucieka… wkrótce.
Moja nowa, epicka książka, „Nowa ekonomia technokracji: Nie będziesz mieć niczego” (*The New Economics of Technocracy: You Will Own Nothing*), obnaża strukturę, architekturę i strategię kontroli świata. Moja wcześniejsza książka, napisana wspólnie z Courtenay Turner, ukazała się w listopadzie 2025 roku: „Ostateczna zdrada: Jak technokracja zniszczyła Amerykę” (*The Final Betrayal: How Technocracy Destroyed America*).
Jeśli nie czytaliście tych książek, nie mogę wam pomóc. Nie będzie dyskusji. Ci z was, którzy już je przeczytali, powinni z determinacją zagłębić się w ten esej, aby dotrzeć do sedna sprawy.
Do reszty Ameryki, która od dziesięcioleci walczy ze mną wszelkimi dostępnymi środkami (zarówno z lewa, jak i z prawa, wiecie, o kim mówię), mam tylko jedno do powiedzenia: „Mówiłem wam i miałem rację”.– Patrick Wood, redaktor.
Kiedy Klaus Schwab oświadczył na Światowym Forum Ekonomicznym w 2016 roku, że „nie będziesz niczego posiadał i będziesz szczęśliwy”, większość obserwatorów uznała to za utopijną wizję przyszłości. Dekadę później infrastruktura zaprojektowana, aby urzeczywistnić pierwszą część tego stwierdzenia, powstaje na naszych oczach – i to szybciej, niż zdaje sobie sprawę niemal ktokolwiek spoza branży.
Dokumentuję technokrację od prawie 20 lat. Schemat jest zawsze ten sam. Technokraci opisują przyszłość, którą chcą stworzyć. Krytycy odrzucają ten opis jako paranoję. Przyszłość nadchodzi zgodnie z planem. A potem nowemu pokoleniu mówi się, że nowy porządek był nieunikniony.
Tym razem inna jest prędkość. A ta prędkość jeszcze wzrasta.
Chcę ustalić rozsądny harmonogram na maj 2026 roku, mając pełną świadomość, że za sześć miesięcy będzie on wyglądał inaczej. To nie jest zabezpieczenie. To cecha charakterystyczna dla obecnej sytuacji. Kompresory same się kompresują.
Pierwotne szacunki były zbyt ostrożne.
Analitycy branżowi prognozowali harmonogram rozwoju tokenizacji w oparciu o modele wzrostu zaprojektowane z myślą o rozwoju technologii i przepisów w tempie zbliżonym do ludzkiego. Boston Consulting Group prognozuje, że do 2030 roku aktywa tokenizowane będą warte 16 bilionów dolarów. McKinsey podał podobne dane. Światowe Forum Ekonomiczne prognozowało, że do 2027 roku 10% światowego PKB będzie pochodzić z tokenizacji.
Te liczby były akceptowalne osiemnaście miesięcy temu. Dziś nie są już akceptowalne.
W grę wchodzi sześć sił, których nie uwzględniono w żadnym z tych modeli. Każda z nich skraca oś czasu. Razem oddziałują one na siebie.
Pierwszym z nich jest sztuczna inteligencja i jej gwałtownie rosnąca krzywa wzrostu. Drugim jest przejęcie regulacji przez klasę technokratów. Trzecim jest budowa ponad 5000 centrów danych AI jako jej fizycznego fundamentu. Czwartym jest deklaracja Pax Silica, która wiąże państwa sygnatariuszy z amerykańską infrastrukturą AI. Piątym jest strategia „federalnego opakowania”, mająca na celu obejście praw własności stanowej. Szóstym jest Bank Rozrachunków Międzynarodowych jako globalny mechanizm koordynacji dla tokenizowanej infrastruktury monetarnej.
Wcześniej błędnie zaklasyfikowałem trzy z tych kompresorów jako przeszkody nie do pokonania. Nie są. To akceleratory.
Przyspieszenie AI
METR, organizacja zajmująca się oceną sztucznej inteligencji, mierzy, ile czasu model sztucznej inteligencji potrzebuje, aby niezawodnie wykonać zadanie. Czas podwojenia wynosił kiedyś siedem miesięcy; obecnie jest bliższy czterem. W przypadku benchmarków inżynierii oprogramowania czas podwojenia wynosi mniej niż trzy miesiące.
Jest to istotne, ponieważ tokenizacja, w swojej istocie, stanowi problem rozwoju oprogramowania. Inteligentne kontrakty muszą zostać napisane, przetestowane, zintegrowane z systemami depozytowymi, uzgodnione z rejestrami poza łańcuchem, połączone z wyroczniami, zabezpieczone przed atakami typu exploit, a logika zgodności musi być wbudowana.
Każde z tych zadań jest przyspieszane przez narzędzia AI, które nie istniały jeszcze dwa lata temu. Ekosystem TON już teraz dostarcza oparte na AI łańcuchy narzędzi do obsługi inteligentnych kontraktów. Base uruchomił dziesiątki projektów AI opartych na agentach, działających na tokenizowanych zasobach. W lutym 2026 roku Broadridge przeprowadził ankietę wśród 900 wiodących firm technologicznych z sektora usług finansowych, a główny wniosek był jasny: „GenAI działa już teraz; tokenizacja to kolejny krok”.
Faza rozwoju, która pierwotnie miała trwać dekadę, zostanie ukończona w ciągu trzech do czterech lat.
Technokratyczne przywłaszczenie
Drugim czynnikiem kompresującym jest to, co Sabeel Rahman z Uniwersytetu Harvarda nazwał „impulsem technokratycznym” – postawa regulacyjna, w której ustawodawcy pozostawiają tworzenie przepisów tej samej branży, którą mają regulować.
Członkowie Kongresu nie potrafią czytać kodu inteligentnych kontraktów. Nie rozumieją dowodów zerowej wiedzy. Nie potrafią oceniać mechanizmów konsensusu. Kongresmen Ro Khanna otwarcie odniósł się do problemu: Kongresowi brakuje bazy wiedzy.
Branża chętnie dostarczy brakującą wiedzę. I brakujące teksty prawne.
Same wielkie firmy technologiczne wydały 1,1 miliarda dolarów na politykę do 2025 roku, aby kształtować przepisy dotyczące sztucznej inteligencji i blokować regulacje rządowe. Branża kryptowalut wydała porównywalne kwoty na uchwalenie ustawy GENIUS i przeforsowanie ustawy CLARITY w Izbie Reprezentantów.
Ten wzór można rozpoznać w dokumentach regulacyjnych:
Ustawa GENIUS została opracowana w ścisłej współpracy z emitentami stablecoinów.
Oświadczenie SEC ze stycznia 2026 r., zgodnie z którym tokenizowane papiery wartościowe „mogą” lub „nie mogą” obejmować praw akcjonariuszy, było sformułowaniem wnioskowanym przez platformy tokenizacyjne.
Polityka bezpieczeństwa Departamentu Pracy z 30 marca 2026 r. dotycząca „neutralności aktywów” opiera się na dosłownym brzmieniu oświadczeń branżowych.
Koncepcja „Projektu Krypto” przewodniczącego Atkinsa opiera się na standardach opracowanych przez branżę, takich jak ERC-3643, jako modelu regulacyjnym.
Rozporządzenie wykonawcze w sprawie priorytetu sztucznej inteligencji od grudnia 2025 r. zostało opracowane w ścisłej współpracy z branżą.
To nie jest przekupstwo. To coś bardziej subtelnego. Ustawodawcy otrzymują gotowe rozwiązania problemów, których nie są w stanie samodzielnie ocenić. Podpisują je, bo nie mają nic innego do podpisania.
Tak wygląda kooptacja regulacyjna, kiedy osoby kooptowane nie zdają sobie sprawy, że zostały kooptowane.
5000 centrów danych
Czytelnik może się zastanawiać, dlaczego to się dzieje teraz. Odpowiedź jest częściowo polityczna. Ale ma też podłoże fizyczne.
Stany Zjednoczone są w trakcie bezprecedensowej ekspansji centrów danych AI w historii przemysłu. Szacunki wskazują, że na całym świecie działa lub jest w trakcie budowy ponad 5000 centrów danych, z czego ponad połowa przypada na Stany Zjednoczone.
Te obiekty nie tylko obsługują modele językowe. Stanowią one fizyczne podłoże, na którym będzie działać gospodarka tokenizowana.
Każda transakcja na tokenizowanych akcjach wymaga mocy obliczeniowej. Każda realizacja inteligentnego kontraktu wymaga mocy obliczeniowej. Każda aktualizacja Oracle, każda kontrola zgodności, każda weryfikacja tożsamości, każda transakcja agentowa AI w tokenizowanej infrastrukturze wymaga mocy obliczeniowej.
Rozwój centrów danych jest siłą napędową tej architektury. Jest on finansowany przez państwowe fundusze majątkowe ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Arabii Saudyjskiej, przez Microsoft, Google, Amazon, Meta, Oracle oraz nowych graczy na rynku – Stargate, CoreWeave i innych.
To jest fragment, który pominął cytat Schwaba. „Nie będziesz posiadać niczego” wymaga miejsca, w którym może zaistnieć brak posiadania. Centra danych są tym „miejscem”.
Pax Silica i obejście umowy
Wcześniej zakładałem, że transgraniczne uznanie prawne tokenizowanych aktywów wyznaczy sztywny dolny limit czasowy, biorąc pod uwagę, że cykle kontraktowe trwają od pięciu do piętnastu lat. To założenie jest już nieaktualne.
Deklaracja Pax Silica wiąże państwa-sygnatariuszy z amerykańską infrastrukturą sztucznej inteligencji (AI) jako podstawą operacyjną ich gospodarek cyfrowych. Po przystąpieniu do tego porozumienia, dany kraj przyjmuje powiązane standardy techniczne, systemy tożsamości, wymogi zgodności i procedury przetwarzania. Nie jest to traktat w tradycyjnym rozumieniu. Jest to miękka aneksja poprzez uzależnienie od infrastruktury. Uznanie prawne następuje po połączeniu.
A potem jest World Liberty Financial. Umowa WLF z Pakistanem dotycząca płatności transgranicznych nie była nawet brana pod uwagę przez większość analityków rok temu. Teraz weszła w życie. WLF pozycjonuje USD1 jako ewolucję samego dolara, wdrażaną poprzez umowy dwustronne z zaprzyjaźnionymi jurysdykcjami. Stabilna kryptowaluta emitowana przez politycznie powiązaną instytucję amerykańską jest wykorzystywana do przetwarzania płatności transgranicznych w suwerennym państwie liczącym 240 milionów mieszkańców.
To zastąpienie kontraktu, które działa z prędkością inteligentnego kontraktu. Pax Silica plus WLF plus 1 USD oznacza, że problem transgraniczny zostanie rozwiązany poprzez dwustronne umowy infrastrukturalne i tokenizowane porozumienie powiązane z dolarem, a nie przez Hagę czy ONZ.
Cykl kontraktowy trwający od pięciu do piętnastu lat zostaje skrócony do okresu podpisania umowy dwustronnej.
Federalne ramy dotyczące praw własności stanowej
Wcześniej zakładałem, że przepisy dotyczące własności poszczególnych stanów spowolnią tokenizację własności rządowej, ponieważ ustawodawstwo na poziomie stanowym zmienia się powoli, a jest ich pięćdziesiąt.
To było złe podejście.
Architekci nie muszą zastępować praw własności poszczególnych stanów. Potrzebują federalnej struktury, która formalnie zachowa prawa własności poszczególnych stanów, podczas gdy tokenizowane reprezentacje mogą pełnić funkcję instrumentów operacyjnych do transferu, finansowania, sekurytyzacji i obrotu kapitałem ekonomicznym.
To ten sam trik prawny, który jest stosowany w przypadku papierów wartościowych zabezpieczonych hipoteką w ramach MERS. Certyfikat pozostaje na swoim miejscu. Prawo do świadczeń jest przekazywane za pośrednictwem równoległego poziomu federalnego, który jest traktowany jako wiążący przez rejestratorów stanowych. Rejestracja stanowa staje się formalnością. Tokenizacja federalna staje się operacyjna.
Takie ramy federalne wymagają jednego aktu Kongresu, a nie pięćdziesięciu aktów legislatur stanowych. Ponieważ zasada pierwszeństwa w stylu ustawy CLARITY została już wdrożona, a precedens w postaci rozporządzenia o pierwszeństwie w zakresie sztucznej inteligencji z grudnia 2025 r. istnieje, ramy te można wdrożyć w ramach jednego cyklu legislacyjnego.
To wąskie gardło zostało zasadniczo wyeliminowane.
Bicz BIS
Trzecim ograniczeniem, które błędnie uznałem za wymóg minimalny, było dostosowanie 195 systemów prawnych do tokenizowanej infrastruktury monetarnej. To nie jest problem wymagający 195 decyzji. To problem dla Banku Rozrachunków Międzynarodowych.
BIS ma przewagę nad bankami centralnymi. Poprzez projekty Agorá, mBridge, Innovation Hub Network i Unified Ledger Initiative, od lat przygotowuje techniczne i zarządcze podstawy harmonizacji tokenizowanej waluty. Banki centralne będące członkami BIS już dostosowują swoje prace nad krajowymi walutami cyfrowymi (CBC) i depozytami tokenizowanymi do standardów publikowanych przez BIS.
Jeśli BIS uzna, że architektura jest gotowa, nie będzie potrzebował 195 odrębnych decyzji politycznych. Potrzeba około dwudziestu prezesów banków centralnych przy stole w Bazylei, którzy zgodzą się na skoordynowane wdrożenie, po czym pozostałe kraje dostosują się automatycznie, opierając się na bankach korespondentach, wymogach MFW i kompatybilności z systemem SWIFT.
To jest właśnie ten mechanizm. Bazylejskie zasady adekwatności kapitałowej zostały narzucone globalnemu systemowi bankowemu właśnie za pośrednictwem tego mechanizmu. Nie było żadnego globalnego porozumienia. Istniały ramy BIS, a następnie ich przestrzeganie.
Próg 195 krajów obowiązuje tylko tak długo, jak długo BIS nie zdecyduje się na wprowadzenie zmian. Gdy to zrobi, okres konwergencji skróci się z dekad do mniej więcej okresu pojedynczego, skoordynowanego wdrożenia – powiedzmy, od osiemnastu do trzydziestu sześciu miesięcy.
Trwający proces
A teraz najważniejsze pytanie: Kiedy to wpłynie na zwykłych ludzi?
Odpowiedzią nie jest data. To sekwencja.
Nikt nie budzi się we wtorek 2030 roku i nie odkrywa, że cały jego majątek zniknął. Architektura jest zaprojektowana tak, aby straty napływały falami. Różne ofiary. Różne klasy aktywów. Różne instrumenty prawne. Różne grupy społeczne.
Pierwsza fala już trwa. Inwestorzy detaliczni w kryptowaluty, kupujący tokenizowane akcje offshore – xStocks, Robinhood EU, tokenizowane akcje amerykańskie Kraken – to pierwsze pokolenie, które odkrywa, że to, co wygląda na token akcyjny, może nie obejmować praw akcjonariuszy, gwarancji wypłaty dywidendy ani możliwości dochodzenia roszczeń w przypadku awarii platformy.
Kolejna fala uderzy w posiadaczy stablecoinów, którzy muszą zmierzyć się z wymogami ustawy GENIUS Act – wykupami tylko dla uczestników z białej listy, zamrożeniem uprawnień i uświadomieniem sobie, że „token dolarowy” tak naprawdę nie jest dolarem. USD1 i wprowadzenie WLF przyspieszą tę falę.
Następnie są amerykańscy inwestorzy detaliczni, którzy kupują tokenizowane akcje od zewnętrznych emitentów w ramach wyjątku od innowacji SEC. Syntetyczna ekspozycja bez roszczeń. Cena podąża za nią. Prawa nie.
Następnie pojawią się uczestnicy programu 401(k) – około siedemdziesięciu milionów Amerykanów – których domyślne daty docelowe w ramach nowej bezpiecznej przystani Departamentu Pracy (DOL) po cichu wchłoną tokenizowane inwestycje private equity, tokenizowane pożyczki i kryptowaluty. Nikt ich o to nie poprosi. Nikt ich nie poinformuje. Brak płynności i straty w wycenie ujawnią się dopiero podczas kolejnego kryzysu.
Następnie emeryci. Następnie posiadacze samodzielnie zarządzanych kont emerytalnych IRA. Następnie nabywcy ułamkowych tokenów nieruchomości, którzy odkrywają, że posiadają udziały w spółkach LLC, a nie akty własności. Następnie konwencjonalni akcjonariusze Russell 1000, których prawa głosu są rozwadniane przez podmioty zewnętrzne. Następnie właściciele nieruchomości fizycznych objętych federalnym klauzulą własności, których federalnie zarejestrowane akty własności stają się jedynie formalnością. Następnie użytkownicy gotówki, ponieważ CBDC i tokenizowane depozyty stają się dominującą warstwą rozliczeniową.
Jest to sekwencja dziesięciu fal obejmująca około dekady – przy czym pierwsze sześć fal zostało skompresowanych do następnych czterech do pięciu lat.
Ofiary każdej fali różnią się od ofiar poprzedniej. To jest sedno sprawy. Nie wyłania się żadna wspólna tożsamość. Nie tworzy się żadna koalicja polityczna. Nie ma odwrotu.
Zmieniony harmonogram od maja 2026 r.
Jeśli połączymy sześć kompresorów i przeklasyfikujemy trzy poprzednie „punkty hamowania” jako „przyspieszacze”, wyłoni się uzasadniona odpowiedź na chwilę obecną.
Pierwotne szacunki analityków z lat 2038–2042, zakładające 80% globalnej tokenizacji aktywów, są nieaktualne w świetle wszystkich znanych mi wskaźników. Powstały one przed podwojeniem danych przez sztuczną inteligencję, przed technokratycznym cyklem podboju z lat 2025–2026, przed osiągnięciem obecnego tempa ekspansji centrów danych, przed uruchomieniem Pax Silica, przed WLF i USD1 oraz przed pojawieniem się strategii Federal wrapper.
W mojej poprzedniej rewizji okno nasycenia ustalono na lata 2030–2033, a agresywny scenariusz na lata 2029–2031. Ta prognoza jest obecnie również zbyt ostrożna.
Realny harmonogram na maj 2026 r.:
Scenariusz średnioterminowy: 80% globalnej tokenizacji aktywów do 2029–2032 r.
Scenariusz agresywnej konwergencji: 2028–2030.
Wspieranie architektury we wszystkich klasach aktywów: 2027–2028.
Pierwsze sześć fal wywłaszczeń zostało zasadniczo zakończonych: 2027–2030.
Pełna sekwencja dziesięciu fal: ukończona do 2032–2034 r.
Taki obraz widzimy dzisiaj. Szczerze mówiąc, spodziewam się, że szacunki te przesuną się o kolejne sześć do dziewięciu miesięcy, kiedy ponownie je przejrzę pod koniec 2026 roku. Kompresory same się kompresują. Podwojenie sztucznej inteligencji przyspiesza wdrażanie rozwiązań technicznych, co z kolei napędza uzyskiwanie zgód regulacyjnych, co z kolei napędza kolejną rundę dwustronnych umów infrastrukturalnych, co z kolei przyspiesza okno gotowości BIS. Każda pętla zacieśnia następną.
Piszę to z wyraźnym zastrzeżeniem, że każdy czytelnik, patrząc wstecz na listopad 2026 r., powinien założyć, że daty zostały przesunięte do przodu, a nie do tyłu.
Dlaczego będzie brutalnie
Brutalność nie tkwi w pojedynczej fali. Brutalność tkwi w ich kumulacji.
W styczniu 2026 roku ogłoszono, że wszystkie akcje notowane na NYSE zostaną tokenizowane. Platforma została zaprezentowana w kwietniu. Teraz wiemy, że zostanie uruchomiona do końca roku. Wcześniej taki proces, obejmujący regulacje, konsultacje i testy, trwałby lata; teraz jednak technokraci go napędzają.
W 2026 roku inwestor detaliczny traci pieniądze na tokenizowanej platformie akcji. W 2027 roku pracownik odkrywa, że jego fundusz docelowy osiągnął słabe wyniki z powodu niepłynnych inwestycji alternatywnych, których nie wybrał. W 2028 roku emeryt obserwuje, jak jego świadczenia są obniżane w ramach „koniecznej rekalibracji”. W 2029 roku drobny właściciel nieruchomości odkrywa, że jego token LLC został rozwodniony przez zmianę sponsora. W 2030 roku właściciel domu odkrywa, że jego akt własności stał się czysto ceremonialny w ramach federalnych ram prawnych. W 2032 roku starszy użytkownik gotówki odkrywa, że jego preferowany środek płatniczy po cichu stał się przestarzały.
Każdy z tych przykładów, rozpatrywany osobno, można zignorować. Jednak razem stanowią one najbardziej kompleksową redefinicję własności w historii Ameryki.
Technokraci o tym wiedzą. Zawsze wiedzieli. Specjalny Komitet ds. Blockchain w Wyoming jasno określił cel w 2020 roku: gdy tokeny zostaną uznane za dowód własności, zastąpią one fizyczny dowód własności. To nie metafora. To prawny plan działania.
Głosy z branży są równie entuzjastyczne. Analiza LinkedIn ze stycznia 2026 roku zatytułowana „The Programmable Square Foot” (Programowalna Stopa Kwadratowa) stwierdza: „Własność statyczna zanika. Programowalna wartość przejmuje inicjatywę”. State Street opisuje tokenizację jako proces, który „redefiniuje własność”. Better Markets ostrzega przed „akcjami cieni”, które wyglądają jak prawdziwe, ale nie mają żadnej podstawy prawnej.
Programowalne. Zdefiniowane na nowo. Cienie.
To słowa tych, którzy to budują. Nie ukrywają tego, co robią. Po prostu opisują to językiem, którego większość ludzi nie jest w stanie rozszyfrować.
Co to oznacza dla czytelnika
Nie piszę tego, żeby kogokolwiek alarmować. Piszę to, ponieważ oś czasu uległa zmianie, a publiczna dyskusja nie nadążyła. I ponieważ oś czasu zmieni się ponownie, za sześć miesięcy.
Wydawanie zezwoleń prawnych na wywłaszczenie odbywa się szybciej, niż pozwalają na to techniczne możliwości wdrożenia przepisów, a oba te dokumenty uchwalane są szybciej, niż społeczeństwo jest w stanie zrozumieć, co zostało zrobione.
Prowadzi to do czterech wniosków.
Po pierwsze , czas na opór polityczny mierzy się teraz w miesiącach, a nie latach. Skrócenie cyklu legislacyjnego oznacza, że ta architektura będzie zasadniczo realna do 2027–2028 roku. Po tym terminie jej uchylenie będzie wymagało od przyszłego Kongresu podjęcia zdecydowanych działań przeciwko zakorzenionemu przemysłowi, sieci zależności od zagranicznej infrastruktury i systemowi monetarnemu zgodnemu z wytycznymi BIS. To znacznie trudniejsza przeszkoda niż pierwotna wersja.
Po drugie, stopniowy charakter wywłaszczenia oznacza, że czekanie na decydujące wydarzenie jest zgubne. Nie będzie pojedynczego kryzysu. Będą kolejne mniejsze kryzysy, każdy dotykający inną część populacji i każdy bagatelizowany jako przypadek marginalny, aż cała sytuacja stanie się nieodwracalna.
Po trzecie , prawdziwą historię stanowi konwergencja sztucznej inteligencji, technokratycznego zawłaszczania, rozbudowy centrów danych, Pax Silica, „Federalnego Opakowań” i dostosowania do BIS. Żaden z tych elementów nie jest wystarczający sam w sobie. Razem oznaczają one zmianę systemu w zakresie tego, co oznacza własność i kto ją kontroluje.
Po czwarte, sama oś czasu jest ruchomym celem. Każdy, kto zakłada, że dane, o których tu wspomniałem, będą aktualne przez dwa lata, czyta tę samą mapę, którą analitycy czytali w 2024 roku – a ta mapa jest teraz przesunięta o dekadę.
Nazywam to technokracją od prawie dwóch dekad, bo właśnie tym ona jest. Technokraci lat 30. XX wieku uważali, że gospodarką powinni zarządzać inżynierowie, ponieważ politycy nie są w stanie poradzić sobie ze złożonością przemysłową. Technokraci roku 2026 uważają, że architekci blockchain, inżynierowie sztucznej inteligencji i specjaliści od tokenizacji powinni tworzyć zasady własności i finansów, ponieważ politycy nie są w stanie poradzić sobie ze złożonością cyfrową.
Różnica polega na tym, że dzisiejsi technokraci nie muszą sięgać po władzę. Są zapraszani przez ustawodawców, którzy szukają kogoś, kto przygotuje techniczne części ustawy.
To jest schemat. To jest oś czasu. Zatem idea, że „nie będziesz mieć niczego”, nie jest już problemem lat 30. XXI wieku. To problem, który ma swój punkt końcowy między 2028 a 2030 rokiem, rozwijający się fala po fali.
Pytanie brzmi, czy wystarczająca liczba czytelników rozpozna wszystkie dziesięć fal jako jeden wzorzec, zanim czwarta fala nieodwołalnie znormalizuje tę technologię.
To jest właśnie wkład, jaki musi wnieść ta praca.
Wrócę do tej osi czasu za sześć miesięcy. Spodziewam się, że daty będą już przesunięte.
Przypisy końcowe
Boston Consulting Group i ADDX, „Tokenizacja aktywów stanie się szansą na osiągnięcie wartości 16 bilionów dolarów do 2030 r.”, Ledger Insights, 11 września 2022 r.
Rony Dahan, „Globalne przyjęcie tokenizacji: gdzie wiodą instytucje”, LinkedIn, 23 września 2025 r.
Światowe Forum Ekonomiczne, „Świat tokenizowany: przyszłość gospodarki w roku 2030”, BBVA, 5 maja 2026 r.
METR, „Pomiar zdolności sztucznej inteligencji do wykonywania długotrwałych zadań”, 19 marca 2025 r.
METR, „Horyzonty czasowe realizacji zadań w pionierskich modelach sztucznej inteligencji”, 7 maja 2026 r.
Preprint arXiv, „Pomiar zdolności sztucznej inteligencji do wykonywania zadań długoterminowych”, 2503.14499v2.
AI Digest, „Nowe prawo Moore’a dla agentów AI”, 8 kwietnia 2025 r.
BlockchainXTech, „Jak sztuczna inteligencja przyspiesza rozwój i automatyzację Web3”, LinkedIn, 16 listopada 2025 r.
Crypto Briefing, „Nowy łańcuch narzędzi TON oparty na sztucznej inteligencji przyspiesza rozwój inteligentnych kontraktów”, 12 maja 2026 r.
BingX, „Najważniejsze projekty agentów AI w ekosystemie Base w 2026 r.”, 12 lutego 2026 r.
Broadridge, „GenAI działa już teraz, tokenizacja to kolejny krok”, PR Newswire, 24 lutego 2026 r.
K. Sabeel Rahman, „Wizja państwa regulacyjnego: technokracja, demokracja i eksperymenty instytucjonalne”, Harvard Journal on Legislation.
Public Citizen, „1,1 miliarda dolarów wydanych na politykę Big Tech napędza ataki na rządowe przepisy dotyczące sztucznej inteligencji”, 20 listopada 2025 r.
Wikipedia, „Przejęcie regulacji”.
Forbes, Zennon Kapron, „W Ameryce wkrótce powstaną dwie giełdy papierów wartościowych tej samej firmy”, 19 maja 2026 r.
Better Markets, „Poparcie SEC dla tokenizacji musi priorytetowo traktować ochronę inwestorów”, 23 marca 2026 r.
Oświadczenie SEC w sprawie tokenizowanych papierów wartościowych z dnia 28 stycznia 2026 r.
Departament Pracy Stanów Zjednoczonych, „Proponowane regulacje: obowiązki powiernicze przy wyborze niektórych alternatyw inwestycyjnych”, Federal Register Doc. 2026-06178, 31 marca 2026 r.
Komunikat prasowy Departamentu Pracy Stanów Zjednoczonych / EBSA, 29 marca 2026 r.
Latham & Watkins, „DOL proponuje nową bezpieczną przystań ERISA dla alternatywnych inwestycji w plany emerytalne”, 30 marca 2026 r.
Ogletree Deakins, „DOL przedstawia propozycję regulacyjną zniesienia ograniczeń dotyczących inwestycji alternatywnych”, 29 marca 2026 r.
Rozporządzenie 14330, „Domokratyzacja dostępu do aktywów alternatywnych dla inwestorów 401(k)”, 7 sierpnia 2025 r.
Cleary Gottlieb, „Aktualne zmiany w regulacjach dotyczących aktywów cyfrowych w 2026 r.: przełomowy rok 2025”, 14 stycznia 2026 r.
Fireblocks, „5 kluczowych zmian w polityce dotyczącej aktywów cyfrowych w 2025 r. i czego można się spodziewać w 2026 r.”, 16 grudnia 2025 r.
Latham & Watkins US Crypto Tracker, Rozwój ustawodawstwa.
Americas Credit Unions, „Przepisy GENIUS, STABLE i CLARITY oraz przepisy stanowe”, 23 czerwca 2025 r.
Morgan Stanley, „GENIUSZ większej „JASNOŚCI” w stablecoinach”, 17 lipca 2025 r.
McGuireWoods Consulting, „Regulacje wykonawcze mają na celu regulację AI na szczeblu stanowym za pośrednictwem federalnych zasad priorytetowych”, 19 stycznia 2026 r.
Buchanan Ingersoll i Rooney, „Nowe przepisy wykonawcze sygnalizują priorytet federalny nad stanowymi przepisami dotyczącymi sztucznej inteligencji”, 6 stycznia 2026 r.
Holland i Knight, „Co wziąć pod uwagę, gdy Biały Dom wprowadza federalne regulacje dotyczące sztucznej inteligencji”, 14 grudnia 2025 r.
Pillsbury, „Tokenizacja nieruchomości: najnowsze wydarzenia w New Jersey i Dubaju”, 15 lipca 2025 r.
Komisja ds. technologii blockchain w Wyoming, „Tokenizacja nieruchomości”, 19 maja 2020 r.
ScienceDirect, „Czy tokenizacja nieruchomości to kolejny krok w kierunku finansjalizacji mieszkalnictwa?”, 2026.
Lobusto, „Programowalny metr kwadratowy: tokenizacja nieruchomości i szansa na 2 biliony dolarów”, LinkedIn, 23 stycznia 2026 r.
Binaryx, „Wyjaśnienie 4-etapowego planu tokenizacji firmy BlackRock”, 27 lutego 2025 r.
State Street, „Regulacje dotyczące aktywów cyfrowych przyspieszają w 2026 r.”, marzec 2026 r.
Atlantic Council, Central Bank Digital Currency Tracker, 13 maja 2026 r.
Rada Stabilności Finansowej, „Wpływ tokenizacji na stabilność finansową”, 21 października 2024 r.
Bank Światowy ID4D, „Tokenizacja”.
Canton Network, „Raport na temat stanu tokenizacji RWA 2026”, 16 grudnia 2025 r.
Światowe Forum Ekonomiczne, „Czego oczekiwać od aktywów cyfrowych w 2026 r.”, 12 stycznia 2026 r.
Frontiers in Blockchain, „Tokenizacja i przeprojektowanie tradycyjnych finansów”, 11 lutego 2026 r.
SNS Insider, „Raport na temat wielkości, udziału i wzrostu rynku tokenizacji aktywów w 2035 r.”, 22 września 2025 r.
Pointsville, „Globalny sektor tokenizacji RWA: analiza rynku i prognoza”, 19 sierpnia 2024 r.
Oświadczenie posła Ro Khanny w sprawie regulacji dotyczących sztucznej inteligencji, 13 lipca 2023 r.
Bank Rozrachunków Międzynarodowych, materiały na temat inicjatyw Project Agorá, Project mBridge i Unified Ledger.
Sprawozdanie na temat umowy o płatnościach transgranicznych między World Liberty Financial i USD1 Pakistan, 2026 r.
Rozmowa z byłym wiceprezesem Nowego Banku Rozwoju, prof. Paulo Nogueira Batistą Jr
Zapewne jest Pan jednym z niewielu ekonomistów, którzy na podstawie własnych doświadczeń mogą porównać Międzynarodowy Fundusz Walutowy z zupełnie nową instytucją, czyli Nowym Bankiem Rozwoju działającym przy BRICS. Mamy tu zatem zachodnią instytucję finansową i instytucję finansową BRICS. Jakie widzi Pan między nimi różnice?
– Rzeczywiście spędziłem osiem lat w MFW w Waszyngtonie, a bezpośrednio po tym przeprowadziłem się do Szanghaju, gdzie zostałem jednym z członków-założycieli Nowego Banku Rozwoju. Dlaczego stworzyliśmy Nowy Bank Rozwoju? W szczególności dlatego, że MFW nie reagował na konieczność zmian. Były w MFW pewne zmiany w 2008, 2009 i 2010 roku, ale od 2010 roku struktura MFW – i to samo dotyczy Banku Światowego – uległa jakby skostnieniu. Nie przeprowadzano żadnych reform i żadne reformy nie wydawały się realne, prawdopodobne w możliwej do przewidzenia przyszłości. W pewnym momencie – myślę, że było to jakoś w 2011 czy w 2012 roku – grupa BRICS zdała sobie sprawę, że powinna zająć się tą kwestią.
Nie chodziło o opuszczenie MFW i Banku Światowego, których członkami wszystkie jej kraje nadal pozostawały, lecz o stworzenie pewnej alternatywy. Udało się to zrobić. Przeprowadziłem się do Szanghaju w 2015 roku i zostałem tam do 2017 roku. Podjęliśmy próbę stworzenia czegoś nowego. Nowy Bank Rozwoju, nazywany bankiem BRICS, tak naprawdę dopiero zaczyna działać. Nawet dziś, po 10 czy 11 latach od jego powstania, nadal tylko próbuje stać się silną instytucją. Budowa instytucji wielostronnej nie jest prostym zadaniem. Grupa BRICS nigdy wcześniej czegoś takiego nie robiła. Uczymy się na własnych błędach. Jestem rozczarowany tempem naszych postępów. Podam jeden przykład. Mieliśmy stworzyć bank globalny, a tymczasem mamy tylko 10 członków i o zasięgu globalnym nie sposób tu mówić. Mamy pięciu członków-założycieli BRICS i jeszcze pięć innych krajów, które dołączyły nieco później. Tymczasem musimy mieć znacznie więcej członków. Nie wiem co na to powiedziałaby Polska. Może Polska zechciałaby do nas dołączyć. Bank jest otwarty na wszystkie rynki wschodzące i kraje rozwijające się, bez żadnych wyjątków. Jest też otwarty na kraje zachodnie, które zechciałyby być kredytodawcami, na kraje o wysokich dochodach, które gotowe są do udzielania pożyczek. Na razie takowych nie mamy, za wyjątkiem Zjednoczonych Emiratów Arabskich, które są krajem o wysokich dochodach, ale to nieco inny przypadek. Wszyscy pozostali członkowie to państwa o średnich lub niskich dochodach. Uważam, że Polska byłaby niezłym kandydatem, choć nigdy nie słyszałem, by bank się do niej zwracał.
Nawiasem mówiąc, to bardzo ciekawe, bo mamy pewne podobieństwa między krajami Ameryki Łacińskiej a Polską, jeśli chodzi o politykę Międzynarodowego Funduszu Walutowego a także Banku Światowego wobec nich. Mam tu na myśli warunki pożyczek. Jak wiemy w latach 1980-tych pojawiło się pojęcie konsensusu waszyngtońskiego odnoszące się do krajów latynoamerykańskich. Zaraz po rozpadzie bloku wschodniego, w początkach naszej transformacji, nam również MFW i Bank Światowy stawiały podobne warunki. Czy Pana zdaniem Międzynarodowy Fundusz Walutowy i inne instytucje finansowe kontrolowane przez Zachód nadal narzucają warunki określone w przeszłości mianem konsensusu waszyngtońskiego?
– Sądzę, że one nadal obowiązują. Mamy do czynienia z instytucjami bazującymi w Waszyngtonie, z MFW i Bankiem Światowym, które kontrolowane są przez Stany Zjednoczone i największe kraje zachodnioeuropejskie oraz przez Japonię. Te trzy ośrodki wraz z Kanadą i Australią dominują w MFW i Banku Światowym. To zachodni system kontroli. Kraje Ameryki Łacińskiej nie mają do niego dostępu. Co w związku z tym robimy? Unikamy jak tylko można korzystania z tych kredytów, bo ich warunki makroekonomiczne często nie mają nic wspólnego z potrzebami naszych krajów. Brazylia od wielu lat unika już Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Jeśli się nie mylę, ostatnie programy przez niego finansowane zamknęliśmy w 2013 roku, a może nawet wcześniej. Słabsze kraje Ameryki Łacińskiej nadal jednak zabiegają o jego wsparcie. Polska to przypadek szczególny, bo otrzymywała ona wsparcie z linii kredytowej określanej mianem Elastycznej Linii Kredytowej, którą współtworzyłem i która charakteryzuje się niewygórowanymi warunkami. Polska była jednym z niewielu krajów mogących z niej korzystać. Świadczyło to o jej potencjale. Generalnie jednak sądzę, że Polska jest także jednym z tych krajów, które czują się w funduszu niereprezentowane na odpowiednim poziomie. Polska i Szwajcaria dzielą się stanowiskiem dyrektora wykonawczego, ale jest to zaledwie jedno z 25 stanowisk kierowniczych. Myślę, że strona polska nie jest z tego zadowolona. Może nie w takim stopniu jak Ameryka Łacińska, ale również nie jest usatysfakcjonowana sytuacją w MFW i Banku Światowym.
Owszem, było tak szczególnie w latach 1990-tych, kiedy postawiono nam warunki w postaci deregulacji czy prywatyzacji dużej części naszej gospodarki. W tamtych czasach cała ta agenda neoliberalna została narzucona krajom, takim jak Polska, z zewnątrz. Chciałbym jednak teraz zapytać o Nowy Bank Rozwoju. Czy istnieją jakieś warunki, jakie musi spełnić kraj zainteresowany współpracą z tym bankiem?
– Cóż, zazwyczaj bank udziela pożyczek krajom członkowskim. W kilku wyjątkowych przypadkach udzielił kredytów krajom spoza tego grona. Zazwyczaj jednak wspiera kraje członkowskie. Stworzyliśmy ten bank właśnie po to, by nie tworzyć żadnych warunków dodatkowych. Taki był nasz cel. Oczywiście, bank musi zaakceptować każdy projekt. Projekty te muszą mieć zdrowe podstawy. Jednak gdy negocjujemy je z krajami członkowskimi, stawiamy akcent na poszanowaniu ram polityki i priorytetów politycznych kraju będącego kredytobiorcą. To odróżnia nas zdecydowanie od Banku Światowego i MFW. Bank Światowy stara się przekształcać kraje, którym pożycza pieniądze, zgodnie z polityką prowadzoną w Waszyngtonie. To samo dotyczy MFW. Tymczasem Nowy Bank Rozwoju może jeszcze nie dokonał jakiegoś przełomu, ale postawił przed sobą pewne cele. Są one częścią jego strategii, zapisane zostały w tekście porozumienia tworzącego bank. Mam trochę wątpliwości, odpowiadając na Pańskie pytanie, bo jednym ze słabych punktów Nowego Banku Rozwoju jest brak przejrzystości. Tym samym, nie będąc już wewnątrz banku – tak jak ja – nie wiesz tak naprawdę co się w nim dzieje. Nawiasem mówiąc, jedną z przyczyn braku transparentności jest to, że przekazaliśmy odpowiedzialność za tą kwestię Rosjanom. Rosjanie to wspaniali ludzie, ale przejrzystość nie jest ich specjalnością. Wręcz przeciwnie – zajmują się oni zwalczaniem walki informacyjnej i ukrywaniem pewnych rzeczy. Bank jest zatem bardzo zamknięty. Nie tylko zresztą przez Rosjan, ale to właśnie oni przyłożyli do tego rękę. Obecnym prezesem Nowego Banku Rozwoju jest była prezydent Brazylii Dilma Rousseff, z pochodzenia częściowo Bułgarka. Rousseff ma bardzo wysokie kwalifikacje. Była prezydentem naszego kraju. Sądzę, że posuwa ona sprawy banku do przodu. W czerwcu prawdopodobnie wybiorę się do Szanghaju i spróbuję przyjrzeć się pracy banku. Jako jeden z jego członków-założycieli jestem szczególnie zainteresowany jego powodzeniem.
Jakie były Pańskim zdaniem najpoważniejsze przeszkody, które stanęły przed nowymi krajami planującymi bądź zamierzającymi dołączyć do Nowego Banku Rozwoju, powodujące, że jeszcze one tego nie zrobiły?
– Sam się nad tym zastanawiam, bo od czasów, gdy tam pracowałem, staramy się bardzo mocno o rozszerzenie. Prowadziłem rozmowy z ponad 50 krajami na świecie, przekonując je do dołączenia do banku. Po tym jak odszedłem ze stanowiska, mieliśmy pewien problem. Była nim po raz kolejny Rosja. Rosjanie chcieli korzystać z kredytów Nowego Banku Rozwoju na swoje potrzeby i obawiali się, że jej przeciwnicy uzyskają członkostwo w banku. To dlatego Rosja blokowała wszelkie negocjacje. Kolejnym problemem są Indie, ponieważ obawiają się one dołączenia do banku państw związanych z Chinami, co osłabiłoby ich pozycję w tej instytucji. Wielka szkoda.
Gdy pracowaliśmy nad tekstem porozumienia o utworzeniu banku, zawarliśmy w nim punkt nie pozwalający na tryb podejmowania decyzji w drodze konsensusu, bo w przypadku metody konsensusu, rozumianej restrykcyjnie jako jednomyślność, każdy kraj członkowski miałby prawo weta. Tak jest w tekście porozumienia. Ale w praktyce bank za każdym razem proceduje w ramach zasady konsensusu. Jeśli zatem Rosja jest temu przeciwna, żaden nowy kraj nie może zostać przyjęty. Podobnie się dzieje, gdy przeciwne są Indie. Niemal nigdy nie przeprowadza się głosowania mogącego odrzucić weto sprzeciwiającego się kraju, a to prowadzi do paraliżu. Wiąże się to z faktem, że wiele naszych krajów – za wyjątkiem Chin – jest na etapie starania się o status istotnych podmiotów w stosunkach międzynarodowych. Dotyczy to wszystkich, poza Chinami, krajów-założycieli Nowego Banku Rozwoju. Ale jak już powiedziałem – mam nadzieję, że ruszymy naprzód. Jest wiele innych przykładów instytucji międzynarodowych, które zaczynały bardzo słabo i nieśmiało, a później dynamicznie się rozwinęły. Jednym z nich jest bank u nas, w Ameryce Łacińskiej, CAF, czyli Comunidad Argentina de Fomento. Zaczynał bardzo skromnie, a dziś jest jednym z największych wielostronnych banków działających na rzecz rozwoju na świecie, choć wciąż jest mało znany, nawet w Ameryce Łacińskiej.
Skoro jesteśmy przy Ameryce Łacińskiej, chciałbym Pana zapytać o możliwości rozszerzenia w przyszłości grupy BRICS. Pamiętamy, że zanim nastąpiły tam polityczne zmiany gotowość do akcesji zgłaszała Argentyna. Czy dostrzega Pan jeszcze jakieś inne kraje latynoamerykańskie gotowe do dołączenia do tej grupy?
– Już dawno zaakceptowane zostało członkostwo Urugwaju. Ostatnio słyszałem, że parlament urugwajski ma jakieś problemy z ratyfikacją umowy akcesyjnej. To bardzo przykra wiadomość. Mam nadzieję, że uda się je przezwyciężyć. Kolejny kraj to Kolumbia. Kolumbia przyłączyła się do banku, sporo do niego wnosząc. A co do Argentyny – ma Pan na myśli sam bank, czy cały blok polityczny?
Blok polityczny, a właściwie polityczno-gospodarczy. Mam na myśli samą grupę BRICS. Ale chodzi mi także o bank.
– Członkami banku są Urugwaj i Kolumbia. Argentyna otrzymała zaproszenie do dołączenia do bloku politycznego, ale na szczęście to zaproszenie odrzuciła. Gdybyśmy bowiem mieli teraz Argentynę z Milei’em podporządkowanym bezpośrednio Trumpowi w procesie integracyjnym grupy BRICS, stanowiłaby ona poważny problem wewnętrzny, szczególnie w obliczu faktu, że grupa ta również działa na zasadzie jednomyślności. Argentyna byłaby w tej sytuacji poważnym elementem blokującym. Jak zapewne Pan wie, kolejnym zaproszonym krajem, który na zaproszenie nie odpowiedział, jest Arabia Saudyjska. Tu również dobrze się stało, bo Arabia Saudyjska jest dziś w obozie zachodnim, co widać szczególnie wyraźnie w kontekście wojny przeciwko Iranowi. Jak jesteśmy już poza Ameryką Łacińską, to kolejnym – poza Iranem – krajem, który otrzymał zaproszenie i je przyjął, były Zjednoczone Emiraty Arabskie. Zastanawiam się kto wpadł na pomysł, by wystosować zaproszenie dla Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Owszem, jest to kraj o wysokich dochodach, kraj bogaty, ale geopolitycznie nie ma on kompletnie nic wspólnego z BRICS. Muszę to sprawdzić, ale wydaje mi się, że przyjęcie ZEA promowane było przez Indie. Indie same stanowią obecnie problem dla BRICS.
Tak, to ciekawa kwestia. Chodzi mi o Indie nie w wymiarze ekonomicznym, lecz politycznym – z ich stosunkiem do Iranu, z ich poparciem dla niektórych działań izraelsko-amerykańskiej koalicji walczącej z Iranem. To co najmniej dziwne. Na przykładzie Indii, chciałbym zapytać Pana czy w obliczu sprzeczności wewnętrznych w bloku BRICS jego dalsza integracja jest w ogóle możliwa?
– To zawsze stanowiło problem, ale teraz stał się on jeszcze większy w związku z coraz poważniejszą sytuacją geopolityczną i militarną po ataku na Iran. Indie mogą budzić niepokój z co najmniej dwóch powodów. Jednym z nich są ich związki z Izraelem. Jak to możliwe, że krótko przed atakiem na Iran premier Modi składa wizytę w Izraelu, ściskając się ze zbrodniarzem wojennym Netanjahu i przemawiając na forum Knesetu? Gdybym był Hindusem, byłoby mi wstyd. To naprawdę skandaliczne. To zachowanie niegodne członka BRICS, bo BRICS miało być grupą krajów postulujących reformy. Nie miała to być grupa antyzachodnia, ale jednak próbująca stworzyć alternatywę dla Zachodu, niekoniecznie przy tym wchodząc z nim w konflikt.
Jak wspomniałem, Iran jest członkiem BRICS. Wygląda na to, że Iran pasuje do BRICS bardziej niż Indie, choć to Indie były jednym z państw-założycieli grupy. Problem polega na rządach Modiego. Rząd Modiego jest z tego punktu widzenia znacznie gorszy od gabinetu poprzedniego premiera, Manmohana Singha. Singh wspierał powstanie Nowego Banku Rozwoju. Wystąpił z tym pomysłem w imieniu Indii, a inne kraje poparły tą ideę. Obecne Indie to zupełnie coś innego. Nie jestem w stanie usprawiedliwić tego, co robią, ale próbując to wyjaśnić w największym skrócie – Indie mają kłopoty z Pakistanem z jednej strony, a z Chinami – z drugiej. Nie mogą już bazować na dobrych relacjach z Rosją, jak to było w przeszłości. I nie chodzi o to, że ich stosunki z Rosją są jakoś wyjątkowo złe, ale Rosja bardzo zbliżyła się do Chin, szczególnie po inwazji na Ukrainę. Rosja nie jest już zatem dla Indii tak bliskim partnerem. W którym zatem kierunku spoglądają Indie? Patrzą na Stany Zjednoczone, bo obawiają się Chin. Modi pogorszył jeszcze sytuację przez swój stosunek do mniejszości muzułmańskiej. Indie muszą zatem prowadzić politykę równowagi, ale ostatnio zbliżają się bardzo do Stanów Zjednoczonych. Dzieje się to pomimo faktu, że w ubiegłym roku Trump wbił im nóż w plecy pod postacią wprowadzenia bardzo wysokich ceł. Mimo to Indie nadal stawiają na Stany Zjednoczone. To tragiczne, bo w 2026 roku Indie przewodniczą BRICS, całemu procesowi integracji grupy. Czego można się po takim przewodnictwie Indii spodziewać? Niczego, zera i jeszcze raz zera. Choć jako Brazylijczyk mógłbym powiedzieć, że brazylijskie przewodnictwo w grupie w ubiegłym roku też okazało się porażką i wielkim rozczarowaniem. Nie mam więc większego prawa do zbyt ostrego krytykowania Indii. Spójrzmy jednak na to, czego możemy się spodziewać. W 2027 roku przewodnictwo obejmą Chiny. Mogę mieć jedynie nadzieję, że w przyszłym roku Chiny zrobią o wiele lepszą robotę niż Indie i Brazylia. Indie mają jeszcze wciąż czas. Biorąc jednak pod uwagę ich relacje z Izraelem, a przede wszystkim ze Stanami Zjednoczonymi, nie spodziewałbym się po nich niczego szczególnego.
Uważa Pan zatem, że to Chiny mogą stać się głównym motorem napędowym integracji BRICS?
– Uważam, że takimi największymi motorami napędowymi są Chiny i Rosja, a także Iran. Rosja i Chiny to olbrzymie kraje, które okazały się odporne na presję Zachodu. Chiny pokazały wspaniały przykład jak można radzić sobie z Amerykanami, gdy w ubiegłym roku odpowiedziały na politykę celną wprowadzoną przez Trumpa. Z kolei Rosja udowadnia, że zasługuje na szacunek, na polu walki. To samo robi Iran. Szczerze mówiąc, nie da się powiedzieć tego samego o innych krajach BRICS. Mówiłem już o Indiach. Jednak równie słabymi ogniwami okazują się Afryka Południowa i Brazylia. Dlaczego? Bo tu, w Brazylii, mamy sporą, bogatą mniejszość zapatrzoną w Europę, a w szczególności w Stany Zjednoczone. Jej przedstawiciele uważają, że jesteśmy częścią Zachodu. Tymczasem Brazylia częścią Zachodu nie jest. Brazylia jest częścią Globalnego Południa. Geograficznie znajduje się na zachodzie, ale geopolitycznie nie jest uznawana przez kraje zachodnie za równorzędnego partnera. Dlatego jesteśmy w BRICS. W Brazylii nie ma jednak w tej kwestii konsensusu. Gdy nasz kraj próbował podjąć pewne kroki w zeszłym roku, podniosła się opozycja, zaś groźby wysuwane przez Trumpa przestraszyły również wielu członków rządu. Nie chodzi o prezydenta Lulę, ale o wielu jego ministrów przerażonych groźbami Trumpa. Niestety, zapewne z uwagi na to, nasze działania w BRICS były sparaliżowane.
Przejdźmy do kolejnego pytania o Amerykę Łacińską. Gdy czytamy strategię Stanów Zjednoczonych, widzimy że deklarują one wprost powrót do doktryny Monroe. Niektórzy komentatorzy twierdzą nawet, że mamy doktrynę nazywaną przez nich doktryną Donroe, która jest znacznie bardziej agresywna od swego historycznego odpowiednika. Niektórzy analitycy utrzymują, że Brazylia jest jedynym krajem zdolnym do przeciwstawienia się koncepcji dominacji Stanów Zjednoczonych nad półkulą zachodnią. Czy uważa Pan, że brazylijski potencjał mógłby stać się rdzeniem dla niepodległej Ameryki Łacińskiej?
– Dokładnie przeczytałem oba dokumenty strategiczne upublicznione przez Stany Zjednoczone – strategie narodową z ubiegłego roku oraz strategię obronną ze stycznia tego roku. Oba podkreślają potrzebę hegemonii Stanów Zjednoczonych na półkuli zachodniej. Półkula zachodnia jest w nich rozumiana jako przestrzeń rozciągająca się od Grenlandii po Patagonię. Traktują ją całościowo. W moim przekonaniu atak na Wenezuelę na początku stycznia tego roku stanowił jej wcielenie w życie. To było naprawdę coś skandalicznego. Nigdy jeszcze nie było podobnej agresji na Amerykę Południową. Stało się to po raz pierwszy na przestrzeni bardzo długiej już historii. Było to szokujące, szczególnie dlatego, że – powiedzmy sobie szczerze – Stany Zjednoczone zrobiły to prawie bez żadnych kosztów lub poniosły koszty bardzo niewielkie, i kontrolują dziś rząd Delcy Rodriguez, która stała się wasalem Amerykanów. To naprawdę poważny problem. Jednak kiedy przeczytamy strategię Stanów Zjednoczonych, przekonamy się, że nie jest prawdą, że – jak niektórzy twierdzą – Amerykanie ograniczają się do półkuli zachodniej. Owszem, chcą sprawować nad nią kontrolę, jednak nie zrezygnowały ze swojego najważniejszego celu, jakim jest status hegemona globalnego. To dość oczywiste. Potwierdzają to ich kolejne działania, w tym przeciwko Iranowi. Stany Zjednoczone nie ograniczają się do półkuli zachodniej. A kogo mamy na tej półkuli zachodniej? Na Kanadę nie można liczyć. Kanada jest istotnym krajem, ale zależna jest od Stanów Zjednoczonych.
Gdy popatrzymy na południe, to obecnie które z krajów nie są związane z Trumpem? Jest Kolumbia, jest Brazylia i jest jeszcze Meksyk. Mamy jeszcze Nikaraguę i Kubę. I to chyba wszystko. Reszta jest już podporządkowana Trumpowi i jego doktrynie, doktrynie Donroe, jak Pan to nazwał. Najlepiej widać to na przykładzie Milei’a, ale mamy wiele innych przypadków.
Dlatego dla Brazylii tak istotne jest odgrywanie niezależnej roli. Nie chciałbym tu opowiadać się za żadnym ugrupowaniem. Nie jestem członkiem partii prezydenta Luli. Jestem często wobec niego bardzo krytyczny. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że opozycja przeciwko niemu w nadchodzących wyborach prezydenckich w tym roku to ludzie Trumpa w Brazylii, czyli syn byłego prezydenta Bolsonaro Flávio Bolsonaro, bardzo mocno obawiam się reelekcję Luli. Wciąż jest on faworytem sondaży, ale różnica jest niewielka. Tymczasem z punktu widzenia Donalda Trumpa i Stanów Zjednoczonych najlepszym, najłatwiejszym sposobem przejęcia kontroli nad półkulą zachodnią byłoby pokonanie Luli w wyborach, które odbędą się w październiku tego roku. Z geopolitycznego punktu widzenia wybory w Brazylii mogą być decydujące dla całego świata. Wcześniej odbędą się również bardzo istotne wybory w Kolumbii. Jeśli zdoła w nich wygrać następca prezydenta Petro, Kolumbia pozostanie w naszym obozie, co jest bardzo ważne.
Powiem jeszcze krótko, że naprawdę znakomita jest Claudia Sheinbaum, prezydent Meksyku, kobieta, Żydówka. Robi świetną robotę. Musimy zdawać sobie przy tym sprawę, że w sensie gospodarczym Meksyk jest bardzo mocno uzależniony od Stanów Zjednoczonych. Mimo to, wykazuje się ona wielką śmiałością w obliczu amerykańskiego dyktatu. Z kolei Kuba jest przykładem niewielkiego kraju, liczącego 10 milionów mieszkańców, podobnie jak Izrael, lecz zdolnego do stawiania oporu sankcjom i naciskom wielkiego supermocarstwa tuż u jej granic, jeszcze od wczesnych lat 1960-tych.
Mam nadzieję, że Brazylia będzie bardziej pomagała Kubie w zachowaniu jej niepodległości. Gdy posłuchamy przywódców kubańskich, dochodzimy do wniosku, że to wspaniali ludzie, bardzo konkretni, bardzo poważni, znacznie lepsi od przywódców w Europie czy w Stanach Zjednoczonych. Szczególnie, gdy popatrzymy na obecną Europę Zachodnią i Stany Zjednoczone. To zadziwiający widok. Naprawdę mam nadzieję, że Kubie uda się wymknąć z pułapki, do której próbuje się ją zagnać. To co teraz powiem jest dość egoistyczne, ale jeden czynnik może tu odegrać korzystną rolę: fakt, że Stany Zjednoczone ugrzęzły w Iranie i na Bliskim Wschodzie, sprawia, że nie mogą one wziąć się za nas. Koncentrują się na innym miejscu. Stany Zjednoczone są jednak potęgą zdolną do działań na różnych frontach jednocześnie. Tak czy inaczej, Iran dowiódł, że nie są one w stanie robić wszystkiego co zechcą, wszędzie, gdzie im się spodoba.
Dziękuję za rozmowę.
———————————————————-
Prof. Paulo Nogueira Batista Jr (ur. 1955 w Rio de Janeiro) – brazylijski ekonomista, w przeszłości m. in. wiceminister planowania, doradca ministra finansów, w l. 2007-2013 – dyrektor wykonawczy Międzynarodowego Funduszu Walutowego, w l. 2015-2017 – jeden z założycieli i wiceprezes Nowego Banku Rozwoju BRICS.
Całość wywiadu dostępna na kanale YouTube Wbrew Cenzurze.
W tym filozoficznym tekście Aleksander Dugin przedstawia technologię nie jako neutralne narzędzie, lecz jako destrukcyjną siłę metafizyczną, nierozerwalnie związaną z systemami kontroli, przemocy i duchowego rozkładu.
Aleksander Dugin 26 maja 2026
Czy czysto teoretycznie mogłoby w Stanach Zjednoczonych powstać potężne ruch polityczny — jawnie sprzeciwiający się sieci Epsteina i autentycznie oddany amerykańskiemu narodowi? W obecnej chwili taki rozwój wydaje się prawie niemożliwy.Sama technologia stała się klątwą ludzkości — demoniczną siłą.
Marcel Mauss i Georges Bataille już badali metafizyczne wymiary wymiany i zniszczenia poprzez koncepcję potlaczu. W tym sensie każda technologia ostatecznie staje się narzędziem dominacji, a potencjalnie — morderstwa.Obsesja na punkcie technologii jest więc obsesją na punkcie demona. „Technologiczna Republika” może być najbardziej precyzyjną nazwą dla porządku politycznego rządzonego przez to, co Pismo nazywa „księciem tego świata”.
[Potlacz to tradycyjna ceremonia i forma wielkiej uczty połączonej z rozdawnictwem lub niszczeniem mienia, praktykowana przez Indian. Jej głównym celem było zyskanie szacunku i potwierdzenie lub podniesienie swojego statusu społecznego – osobą o najwyższej pozycji stawał się ten, kto potrafił najwięcej rozdać lub publicznie zniszczyć. md]
=============================================
Istota problemu tkwi w samej zachodniej nowoczesności, a także w historycznych tendencjach uwolnionych przez Renesans i Reformację. Te procesy przygotowały drogę dla obecnego stanu cywilizacji. Jedynym prawdziwym rozwiązaniem byłaby de-modernizacja Zachodu i de-westernizacja Reszty.
Kapitalizm funkcjonuje jako maszyna zbiorowego samobójstwa.
Zewnętrzny świat materialny jest w istocie ciemną iluzją. Wszystko jest Umysłem — niekoniecznie tylko ludzkim umysłem, lecz Umysłem jako takim, w którym uczestniczy ludzka świadomość. To, co nazywamy rzeczywistością materialną, składa się jedynie z jego projekcji. [oj.. to jakiś deizm, gnoza czy co?? md]
Jak trafnie zauważył Johann Gottlieb Fichte, uczciwi i cnotliwi ludzie skłaniają się ku idealizmowi, podczas gdy okrutni i skorumpowani są bardziej skłonni ku materializmowi.
„Każda wielka wojna zaczyna się od kłamstwa” – Jak banki centralne, imperia i propaganda, według Richarda Wernera, wpędzają świat w wojnę.
uncut-news.ch
W obszernym wywiadzie ekonomista i ekspert bankowy Richard Werner analizuje geopolityczne struktury władzy stojące za wielkimi wojnami – od konfliktu o Lusitanię i I wojny światowej po współczesne konflikty z Iranem, Rosją i Chinami. Jego główna teza: Wielkie wojny nie powstają spontanicznie, lecz są przygotowywane za pomocą propagandy, interesów ekonomicznych i strategii geopolitycznych. Według Wernera banki centralne, imperialne ośrodki władzy i kontrolowane systemy finansowe odgrywają w tym procesie szczególnie istotną rolę.
„Wojna z Iranem o broń jądrową? Test na inteligencję”
Już na początku Werner wygłasza prowokacyjne stwierdzenie: Każdy, kto wierzy, że obecna wojna z Iranem jest związana przede wszystkim z irańskim programem nuklearnym, ulega propagandzie.
Twierdzi, że historycznie rzecz biorąc, wojny prawie zawsze były sprzedawane pod fałszywymi pozorami, podczas gdy prawdziwe geopolityczne i ekonomiczne motywy pozostawały ukryte.
Lusitania: I wojna światowa jako fałszywa flaga?
Jako przykład Werner podaje zatopienie RMS Lusitania w 1915 roku.
Oficjalna wersja wydarzeń głosi, że niemiecki okręt podwodny zatopił cywilny statek pasażerski, wywołując w ten sposób nastroje antyniemieckie w USA.
Werner twierdzi jednak, że brytyjskie władze celowo działały w celu wciągnięcia USA do wojny.
Podkreśla to:
Lusitania została oficjalnie zarejestrowana jako statek pomocy wojskowej.
Niemcy publicznie ostrzegły przed wejściem na pokład statku.
Niemieckie reklamy w amerykańskich gazetach wyraźnie informowały, że statek może zostać zaatakowany.
Szczególnie wybuchowe: Według Wernera niektóre gazety celowo nie publikowały tych ostrzeżeń.
Twierdzi również, że Brytyjczycy już wtedy potrafili odczytać niemieckie kody radiowe i celowo skierowali kapitana Lusitanii na trasę prowadzącą bezpośrednio obok niemieckiego okrętu podwodnego.
Winston Churchill osobiście wydał rozkaz zmniejszenia prędkości statku, choć zwiększało to ryzyko ataku.
Dla Wernera Lusitania jest klasycznym przykładem tego, jak wydarzenie może być wykorzystane do wykreowania nastroju wojennego wśród społeczeństwa.
„Normalni ludzie nie chcą wojny”
Werner wielokrotnie argumentował: Większość społeczeństwa nigdy nie chce wojny.
Właśnie dlatego:
Kampanie medialne,
Wydarzenia szokujące,
Obrazy wroga
i emocjonalne narracje
Mają one na celu nakłonienie ludności i polityki do wojny.
Ostrzega: Prawdziwym problemem jest to, że wiele osób po prostu nie potrafi sobie wyobrazić, że wpływowe kręgi mogłyby celowo prowokować globalne konflikty.
I wojna światowa jako początek całkowitej kontroli
Werner opisuje I wojnę światową jako punkt zwrotny w historii nowożytnej.
Nazywa to początkiem nowożytnej wojny totalnej.
Po raz pierwszy:
całe społeczeństwa
Przemysły,
Kobiety,
głoska bezdźwięczna
i systemy gospodarcze
został całkowicie zmilitaryzowany.
Według Wernera w tym okresie wyłoniła się nowa forma scentralizowanej kontroli , która mogła rozprzestrzeniać się pod pretekstem wojny.
Rola Wielkiej Brytanii
Imperium Brytyjskie znajduje się w centrum jego analizy historycznej.
Werner opisuje Wielką Brytanię jako ówczesną globalną potęgę hegemoniczną, która utrzymywała dominację nad:
Kolonializm,
potęga morska,
Systemy finansowe
i kontroli handlu
Zabezpieczyłem to.
Mówi szczególnie szczegółowo o:
Kompania Wschodnio-indyjska,
eksploatacja kolonialna,
Głód w Irlandii i Indiach,
jak również kontrola globalnych szlaków handlowych.
Twierdzi, że jeszcze przed I wojną światową Wielka Brytania coraz częściej postrzegała Niemcy jako zagrożenie egzystencjalne.
Prawdziwa przyczyna I wojny światowej?
Werner uważa, że kluczowym czynnikiem wywołującym I wojnę światową był niemiecki projekt infrastrukturalny linii kolejowej Berlin–Bagdad–Basra.
Pomysł był taki, że Niemcy chcieli zabezpieczyć sobie dostawy surowców i energii drogą lądową — nie uzależniając się od kontrolowanych przez Brytyjczyków szlaków morskich.
Dla Imperium Brytyjskiego była to katastrofa strategiczna.
Ponieważ: Udane połączenie kontynentalne z Europy do Bliskiego Wschodu znacznie osłabiłoby brytyjską potęgę morską.
Werner dostrzega bezpośrednie analogie do obecnej sytuacji na świecie.
Chiny jako „nowe Niemcy”
Według Wernera świat znajduje się obecnie w podobnej fazie geopolitycznej.
Chiny odgrywają obecnie tę samą rolę, którą kiedyś pełniły Niemcy.
Chiny próbują:
alternatywne szlaki handlowe,
niezależne łańcuchy dostaw,
własne systemy finansowe
i nowe projekty infrastrukturalne
budować.
Według Wernera współczesnym odpowiednikiem linii kolejowej Berlin-Bagdad jest chińska inicjatywa Pasa i Szlaku („Nowy Jedwabny Szlak”).
Iran jako klucz w walce z Chinami
Szczególnie ważny pod tym względem jest Iran.
Werner twierdzi, że Iran nie jest głównym celem ataków Zachodu ze względu na swój program nuklearny, ale ze względu na swoją rolę jako korytarz energetyczny i transportowy dla Chin.
Podkreśla, że projekty infrastrukturalne Inicjatywy Pasa i Szlaku również padły ofiarą bombardowań w atakach na Iran:
Mosty
Linie kolejowe,
Korytarze transportowe.
Dla Wernera jest to dowód , że prawdziwym przeciwnikiem geopolitycznym są Chiny.
„Wenezuela i Iran są częścią tej samej strategii”.
Werner również postrzega Wenezuelę jako część tej samej globalnej strategii.
Oba kraje:
posiadają duże zasoby energii,
dostarczać do Chin
i wyrwać się spod kontroli Zachodu.
Twierdzi , że operacje zmiany reżimu odbywają się coraz częściej otwarcie – bez możliwości „wiarygodnego zaprzeczenia”.
Banki centralne i kontrola państw
Duża część wywiadu skupia się wokół banków centralnych i systemów finansowych.
Werner opisuje:
kryzys azjatycki z 1997 r.
rola MFW
Ataki walutowe,
Kontrola kapitału
i manipulacji kredytowych.
Twierdzi, że kryzysy finansowe są często sztucznie wywoływane, aby wpędzić państwa w zależność.
Jako przykład podaje Tajlandię:
Polityka banku centralnego doprowadziła do destabilizacji bahta.
MFW zażądał wówczas wprowadzenia surowych środków oszczędnościowych.
W rezultacie aktywa tajskie zostały tanio sprzedane zagranicznym inwestorom.
Werner opisuje ten model jako: „nowoczesną kolonizację ekonomiczną”.
MFW jako nowoczesne imperium?
Werner jest szczególnie krytyczny wobec:
MFW
Bank Światowy
i systemu dolarowego.
Twierdzi, że instytucje te nie służą przede wszystkim rozwojowi, lecz kontroli.
Chińska Inicjatywa Pasa i Szlaku po raz pierwszy stanowi poważną alternatywę dla systemu finansowego zdominowanego przez Zachód.
Niebezpieczeństwo nowej wojny światowej
Na koniec Werner stanowczo ostrzega przed eskalacją konfliktu w kierunku Trzeciej Wojny Światowej.
Odnosi się do:
o masowym zbrojeniu Europy,
nowe debaty na temat poboru do wojska,
Strategie NATO,
Konflikty z Rosją,
i narastającej konfrontacji z Chinami.
Szczególnie niepokojące jest to , że wiele osób uważa, że nikt nie chce wojny światowej, podczas gdy w tym samym czasie trwają konkretne przygotowania.
Jego ponury wniosek
Richard Werner maluje obraz świata, w którym:
imperia chcą zapewnić sobie dominację,
Systemy finansowe są wykorzystywane w celach geopolitycznych.
Media wzmacniają narracje wojenne,
i rywale ekonomiczni są systematycznie zwalczani.
Dla niego są to:
wojna z Iranem,
konfrontacja z Rosją,
i presja na Chiny
nie oddzielne kryzysy — lecz części globalnej walki o kontrolę nad porządkiem świata.
Podczas gdy zachodnie media wciąż mówią o możliwych negocjacjach, dyplomatycznych przełomach i rzekomej „deeskalacji” między Waszyngtonem a Teheranem, były doradca Pentagonu, pułkownik Douglas Macgregor, przedstawia zupełnie inny obraz rzeczywistości. W kontrowersyjnym wywiadzie opisuje Bliski Wschód jako region na krawędzi historycznej geopolitycznej przebudowy – i ostrzega, że Stany Zjednoczone mogą zostać wciągnięte w wojnę, której nie będą w stanie kontrolować ani wygrać.
Macgregor jest pewien: konflikt z Iranem nie jest już tylko wojną regionalną. Stał się częścią znacznie szerszej walki o władzę.
o przyszłości Izraela,
aby utrzymać amerykańską supremację,
globalne zaopatrzenie w energię,
i strategiczna reorganizacja całego Bliskiego Wschodu.
Jego analiza jest druzgocąca: USA drastycznie niedoceniły Iranu, zignorowały własną podatność na zagrożenia i teraz stoją przed geopolitycznym dylematem, z którego nie ma łatwego wyjścia.
„Wycofanie się USA byłoby katastrofalne w skutkach dla Izraela”.
Macgregor rozpoczyna swoją analizę od stwierdzenia, które jest szokujące: Izrael po prostu nie może sobie pozwolić na wycofanie się Ameryki z wojny.
Twierdzi, że izraelskie władze doskonale wiedzą, że cała ich pozycja strategiczna opiera się na stałym wsparciu Stanów Zjednoczonych.
Czy Donald Trump powinien nagle ogłosić:
„nie ma rozwiązania militarnego”
Stany Zjednoczone wycofają się,
lub walki zostałyby zamrożone,
Według Macgregora byłoby to „katastrofalne” z perspektywy Izraela.
Ponieważ: Izrael musi stale angażować Waszyngton w konflikt. Tylko w ten sposób Tel Awiw może zapobiec izolacji geopolitycznej.
Strach przed końcem amerykańskiej ochrony
Między wierszami Macgregor opisuje ogromną panikę strategiczną w Izraelu.
Jego zdaniem izraelscy przywódcy obawiają się raczej tego, że pewnego dnia Stany Zjednoczone nie będą już chciały lub nie będą w stanie ponosić głównego ciężaru militarnego niż samego Iranu.
Właśnie dlatego, według jego analizy, ogień wojny nigdy nie powinien zostać całkowicie ugaszony.
Ponieważ gdy tylko Waszyngton się wycofa, natychmiast pojawia się niebezpieczne pytanie: dlaczego USA miałyby później ponownie interweniować militarnie — na przykład przeciwko Turcji, Iranowi lub innym regionalnym przeciwnikom Izraela?
„Wielki Izrael” i eskalacja w Libanie
Wypowiedzi Macgregora na temat strategicznych celów Izraela w Libanie są szczególnie kontrowersyjne.
Otwarcie twierdzi, że Izrael obecnie próbuje stopniowo „zgazować” południowy Liban — to znaczy zniszczyć go militarnie i w dłuższej perspektywie przekształcić w strefę kontrolowaną.
Jest to część szerszego planu: rozszerzenia terytorialnego i bezpieczeństwa polityki Izraela.
Niezależnie od tego, czy ocena ta jest trafna, czy nie — niezwykłe jest to, że były wysoko postawiony doradca wojskowy USA teraz publicznie wypowiada się w takich kategoriach.
Turcja staje się strategicznym rywalem.
Wywiad staje się jeszcze bardziej emocjonujący, gdy Macgregor zaczyna mówić o Turcji.
Obecnie uważa Ankarę za jednego z najgroźniejszych rywali geopolitycznych Izraela.
Według Macgregora tureccy stratedzy coraz częściej realizują idee neoosmańskie: strefy wpływów w:
Syria,
Irak,
Liban
i części wschodniej części Morza Śródziemnego.
Relacjonuje nawet dyskusje na temat tureckich map dawnych terytoriów osmańskich, które Ankara nadal postrzega jako historyczną strefę wpływów.
Stwarza to zupełnie nowy scenariusz: Izrael mógłby w przyszłości stanąć twarzą w twarz nie tylko z Iranem, ale również z rosnącą w siłę Turcją.
Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że Macgregor powołuje się na wypowiedzi byłego premiera Izraela Naftalego Bennetta, który stwierdził, że Turcja może być w dłuższej perspektywie groźniejszym przeciwnikiem dla Izraela niż sam Iran.
Egipt – niedoceniane państwo beczki prochu
Macgregor ostrzega również przed zjawiskiem, o którym zachodnie media rzadko mówią: narastającym gniewem w Egipcie.
Opisuje kraj, którego mieszkańcy coraz bardziej buntują się przeciwko bierności rządu w obliczu zniszczeń w Strefie Gazy i Palestynie.
Wielu Egipcjan pytało:
Dlaczego Egipt nic nie robi?
Dlaczego największy naród arabski po prostu stoi i się temu przygląda?
Dlaczego nikt nie interweniuje?
Macgregor uważa: Jeśli Egipt ulegnie wewnętrznej destabilizacji, cały Bliski Wschód może eksplodować.
„Trump działa emocjonalnie, a nie strategicznie”
Jedna z najostrzejszych części wywiadu jest skierowana przeciwko samemu Donaldowi Trumpowi.
Macgregor otwarcie stwierdza: Ataki na Iran nigdy nie były racjonalnie obliczone.
Gdyby w grę wchodziło myślenie strategiczne, Waszyngton nigdy nie zaatakowałby Iranu.
Jego zdaniem:
Emocje wzięły górę nad rozsądkiem
Trump jest impulsywny,
i coraz częściej działają pod presją polityczną.
Macgregor szczególnie krytycznie odniósł się do faktu, że Trump najwyraźniej założył, że konflikt szybko się zakończy — była to błędna ocena mogąca mieć katastrofalne skutki.
Iran dostosował się i jest silniejszy, niż oczekiwano
Ocena sytuacji militarnej dokonana przez Macgregora jest szczególnie alarmująca.
Wyjaśnia: Iran dokonał obecnie radykalnej adaptacji swoich sił zbrojnych:
rozmieszczono mobilne wyrzutnie rakiet
infrastruktura rozproszona
Struktury dowodzenia ustabilizowane,
Analiza zachodnich wzorców lotów,
Obrona przeciwlotnicza dostosowana.
Dodatkowo musieliby:
Rosja,
Chiny,
Rozpoznanie satelitarne,
Systemy ISR,
pomoc techniczna
i wsparcia rakietowego
Iran stał się znacznie bardziej odporny.
Macgregor twierdzi nawet, że zachodnie operacje powietrzne stały się przewidywalne, podczas gdy potencjał Iranu został drastycznie niedoceniony.
Cieśnina Ormuz jako globalny punkt wstrząsu
Dostawy energii pozostają kluczową kwestią. Dalsza eskalacja może zachwiać całą globalną architekturą energetyczną.
Cieśninę Ormuz uważa się za najniebezpieczniejsze wąskie gardło na świecie.
W przypadku eskalacji poważnego konfliktu:
Ceny ropy mogą gwałtownie wzrosnąć,
Łańcuchy dostaw się załamują,
Gospodarka światowa weszła w fazę szoku.
Szczególnie dramatyczne jest to, że Macgregor mówi o możliwej dekadzie globalnych zniszczeń gospodarczych.
Koniec amerykańskiej dominacji militarnej?
Jednakże najważniejsza część wywiadu nie dotyczy Iranu, lecz samych Stanów Zjednoczonych.
Macgregor wyjaśnia: Cała amerykańska strategia wojskowa ostatnich dziesięcioleci jest technologicznie przestarzała.
Doktryna światowych baz wojskowych („wysunięta obecność”) już nie działa:
nowoczesne rakiety,
Broń hipersoniczna
Roje dronów
Rozpoznanie satelitarne,
Precyzyjne uderzenia
naraziłoby na niebezpieczeństwo duże bazy amerykańskie.
Według niego wiele baz na Bliskim Wschodzie jest dziś praktycznie nie do obrony.
Stany Zjednoczone same w sobie stanowią zagrożenie dla swoich sojuszników.
Macgregor idzie jeszcze dalej: amerykańska obecność wojskowa jest coraz częściej postrzegana nie jako ochrona, a jako zagrożenie.
Ponieważ: Gdziekolwiek znajdują się bazy USA, automatycznie pojawiają się potencjalne cele ataków.
Dlatego w przyszłości:
Niemcy,
Korea Południowa,
Japonia
i inni sojusznicy
coraz bardziej kwestionując amerykańską obecność.
Prawdziwy przekaz wywiadu
Pośród wszystkich analiz geopolitycznych, przez całą rozmowę przewija się jedno, centralne przesłanie:
Porządek świata zmienia się szybciej, niż Waszyngton jest skłonny zaakceptować.
Macgregor opisuje:
Ameryka w strategicznym nadmiernym rozszerzeniu,
Izrael w rosnącej niepewności,
Iran, który jest bardziej odporny niż oczekiwano,
a Türkiye on the rise
Chiny i Rosja jako cisi zwycięzcy,
i doktryna wojskowa, która pod względem technologicznym ulega coraz większemu rozpadowi.
Jego ponury wniosek: USA być może nie wygrają wojny z Iranem, ale wciąż mogą ją jeszcze bardziej zaostrzyć.
I tu tkwi największe niebezpieczeństwo: konflikt, który początkowo miał charakter regionalny, może przerodzić się w globalny kryzys energetyczny, militarny i systemowy, którego skutki będą sięgać daleko poza Bliski Wschód.
Jest to niezwykły dokument , który zawiera prawdopodobnie najbardziej wiarygodny opis tego, jak Chiny oceniają stan swoich relacji ze Stanami Zjednoczonymi i w jakim kierunku one zmierzają.
Autorem raportu jest CICIR – Chiński Instytut Współczesnych Stosunków Międzynarodowych (中国现代国际关系研究院) – instytut badawczy potężnego chińskiego Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego (MSS), będącego w istocie połączeniem CIA i FBI. Co więcej, został on opublikowany na stronie chinadiplomacy.org.cn, prowadzonej wspólnie z CIIS, instytutem badawczym chińskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Innymi słowy, trudno zbliżyć się do źródła – chyba że weźmie się udział w posiedzeniu Biura Politycznego.
Raport nosi tytuł „Wielka globalna transformacja i droga do współistnienia USA i Chin”, a jego pełne tłumaczenie znajduje się na końcu artykułu. Najpierw jednak pozwólcie, że podkreślę, co zrobiło na mnie największe wrażenie podczas lektury.
1) Chiny postrzegają swoje stosunki z USA przez pryzmat teorii Mao o przedłużającej się wojnie.
W tekście pojawia się wyrażenie, które na pierwszy rzut oka może wydawać się nieszkodliwe: fakt, że stosunki amerykańsko-chińskie weszły w nową fazę „strategicznego impasu” (战略相持). Jest to w rzeczywistości wyrażenie ukute przez Mao Zedonga w dziele „ O przedłużającej się wojnie” (论持久战), które napisał w Yan’an w maju 1938 roku w ciągu ośmiu dni, odnosząc się do wojny z Japonią. O ile mi wiadomo, nie ma ono żadnego innego źródła w chińskim słownictwie strategicznym. Potwierdza to Huang Renwei z Uniwersytetu Fudan, który pisze wprost :
„Koncepcję „fazy strategicznego impasu” ukuł Mao Zedong w dziele O przedłużającej się wojnie ”.
„Jak ujął to Mao, wygranie długotrwałej wojny przez słabszą stronę z silniejszym przeciwnikiem składa się z trzech faz (co było prawdą w przypadku Chin w czasie wojny z Japonią): Mao opisał fazę impasu jako „punkt zwrotny całej wojny” – moment, w którym słabsza strona „przekształca się ze słabej w silną”. Jest to najtrudniejsza i najdłuższa faza, ale także ta, w której słabsza strona po cichu gromadzi siłę, która ostatecznie okaże się decydująca. Należy zauważyć, że zastosowanie terminologii maoistowskiej „długotrwałej wojny” do relacji amerykańsko-chińskich nie jest inicjatywą CICIR – jest to ugruntowana struktura analityczna w chińskich badaniach strategicznych”. Jako dowód, CISS (Centrum Bezpieczeństwa Międzynarodowego i Strategii) Uniwersytetu Tsinghua opublikował w 2022 roku artykuł – autorstwa wspomnianego Huang Renweia – w którym pisze on, że „faza strategicznego impasu między USA a Chinami może trwać nawet 30 lat”.
Jak zatem użyto tego wyrażenia w tekście CICIR?
W raporcie wyraźnie stwierdza się, że „konkurencja między USA a Chinami przeszła od wstępnego impasu podczas pierwszej kadencji Trumpa do nowej fazy impasu na pełną skalę”. (中美博弈由特朗普一任时的初步相持进入全面相持的新阶段).
Czytając to w kontekście założeń Mao, stwierdzenie to jest jednoznaczne. Pierwsza faza – obrona strategiczna – definitywnie dobiegła końca po latach amerykańskiej ofensywy: wojnie handlowej Trumpa w trakcie jego pierwszej kadencji, embargu technologicznym Bidena i budowaniu sojuszy, czy też 145-procentowych taryfach celnych w 2025 roku. Raport opisuje Chiny jako kraj, który przetrwał to wszystko – „zjednoczony, gotowy do walki i zaprawiony w boju” (众志成城、敢斗善斗) – i wyszedł z tego obronną ręką.
Co ciekawe, w raporcie opisano, że Amerykanie zgodnie przyznają, iż równowaga uległa zmianie: w raporcie przytoczono Strategię Bezpieczeństwa Narodowego USA, która opisuje relacje jako relacje „prawie równoprawnych partnerów”, samego Trumpa, który nazywa je „G2”, i Rubia, który uznaje je za „strategiczny punkt stabilności”.
Krótko mówiąc: chiński aparat wywiadowczy jest w dużej mierze przekonany, że burza już minęła, a najsilniejszy cios ze strony USA już nastąpił.
2) USA nie stanowią już aktywnego zagrożenia – jest to sytuacja, którą można opanować.
Każdy, kto przywykł do czytania takich raportów o USA z chińskich instytucji – zwłaszcza z MSS – powie: zazwyczaj przesiąknięte są one silnym poczuciem zagrożenia, uporczywym strachem, że USA wciąż mogą znaleźć sposób na powstrzymanie wzrostu potęgi Chin. Mówiąc wprost, typowy temat brzmiał: „Po prostu wiemy, że będą próbowali nas oszukać i musimy być niezwykle czujni”.
To jest właśnie uderzające w tym dokumencie: zniknął.
Stany Zjednoczone nadal są opisywane jako zaangażowane w powstrzymywanie i tłumienie, ale w czasie przeszłym, jako coś, co Chiny wchłonęły i przetrwały . Powtórzę: faza obrony strategicznej dobiegła końca.
W rzeczywistości dokument jest w tej kwestii bardzo jasny: zaleca, aby Chiny, w odniesieniu do USA, przeszły od doraźnego gaszenia pożarów do znormalizowanego zarządzania ryzykiem. Nie normalizuje się niepokojącego zagrożenia, a jedynie coś, co do czego ma się pewność, że już nie stanowi zagrożenia.
Dlaczego Chiny są tak pewne siebie w tej kwestii? Z powodu koncepcji, którą ciągle powtarzam, ale z którą, sądząc po komentarzach tutaj i na X, wiele osób wciąż ma problem: władza nie polega na tym, co CHCESZ zrobić, ale na tym, co MOŻESZ zrobić.
Czytając dokument, wniosek jest jasny: Stany Zjednoczone nie mogą już osiągać swoich celów strategicznych wobec Chin. Nie chodzi o to, że nie chcą powstrzymywać i tłumić Chin – nic nie ucieszyłoby ich bardziej – ale o to, że nie mogą. Szkody, jakie Stany Zjednoczone mogą wyrządzić, są realne, ale symetryczne i autodestrukcyjne: „Współpraca przynosi korzyści obu stronom, konflikt szkodzi obu”. Sedno sprawy jest takie, że choć Stany Zjednoczone nadal mogą wyrządzać szkody, nie mogą już przełożyć ich na korzyści strategiczne. Co najważniejsze, Chiny empirycznie to udowodniły – przetrwały wszystko, co Stany Zjednoczone im zafundowały (wojnę handlową, embargo technologiczne, cła w wysokości 145%) i wyszły z tego z nienaruszoną gospodarką, funkcjonującym systemem i zdrową trajektorią rozwoju, co dokument wielokrotnie podkreśla.
Nawiasem mówiąc, istnieje tu fascynująca paralela do amerykańskiej Strategii Bezpieczeństwa Narodowego, którą szczegółowo analizowałem w grudniu . W tym dokumencie Stany Zjednoczone po cichu przeniosły punkt ciężkości z pytania „Jak zmienić Chiny?” na pytanie „Jak żyć z Chinami, których nie możemy zmienić?” – porzucając język rywalizacji cywilizacyjnej i zastępując go językiem konkurencji gospodarczej i zarządzania ryzykiem. Dokument CICIR przechodzi dokładnie ten sam proces, tyle że w odwrotnej kolejności: przechodzi od pytania „Jak przetrwać w obliczu USA?” na pytanie „Jak postępować z USA?”.
Obie strony zdają się doszły do tego samego wniosku: że druga strona nie jest już problemem do rozwiązania, lecz rzeczywistością, z którą trzeba żyć. Różnica tkwi w emocjonalnym tonie: wersja Waszyngtonu brzmi jak znużona rezygnacja, wersja Pekinu jak ciche zadowolenie.
Żeby było jasne: dokument nie przedstawia Stanów Zjednoczonych jako państwa nieszkodliwego – nadal ostrzega przed „silnymi wiatrami i wzburzonym morzem, a nawet szalejącymi falami”, a fragment dotyczący Tajwanu wciąż zawiera kilka naprawdę ostrych punktów. Jednak zagrożenie tkwi teraz w wypadkach, a nie w celowych działaniach. Chiny nie obawiają się już, że Ameryka ma realistyczną strategię, by je osłabić, ale raczej, że Ameryka, nie mając takiej strategii, może wpaść w konflikt.
3) Sześcioetapowy program MSS na odbudowę relacji
Zatem jeśli Chiny twierdzą, że USA wymagają zarządzania, a USA twierdzą, że muszą żyć z Chinami, to ktoś musi opracować program odbudowy relacji. Chiny (a właściwie CICIR) pozwoliły sobie na stworzenie projektu.
Dokument składa się z sześciu części, które znajdują się na końcu. Szczerze mówiąc, gdyby zastąpić „Chiny” i „Stany Zjednoczone” słowami „mąż” i „żona”, treść wyglądałaby dokładnie jak standardowa ulotka od terapeuty par.
Sześć części – w wersji opracowanej przez terapeutę par:
Definicja relacji: W dokumencie użyto zwrotu 做伙伴、成朋友: „Być partnerami, stawać się przyjaciółmi”, co brzmi mniej jak słowa napisane przez chińskie Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego, a bardziej jak słowa, które wypowiedziałaby kalifornijska terapeutka par po wypiciu trzeciej kombuchy.
Przestańcie wykorzystywać dzieci jako narzędzie nacisku: Tajwan. Chiny stoją na stanowisku, że zjednoczenie jest nieuniknione, a Stany Zjednoczone muszą przestać wspierać buntowniczą fazę u dzieci. Każdy inny punkt na liście terapeuty jest bezcelowy, jeśli ten się nie powiedzie.
Nauczcie się komunikować jak dorośli: standardowe mechanizmy dialogu w biznesie, dyplomacji, organach ścigania i wojsku, z „wentylami bezpieczeństwa”. Mówiąc językiem terapeutycznym: przestańcie trzaskać drzwiami i udawać przez sześć miesięcy, że druga osoba nie istnieje.
Znajdźcie wspólne zainteresowania: zielona energia, profilaktyka narkotykowa, zarządzanie sztuczną inteligencją – geopolityczny odpowiednik pytania: „Czy kiedykolwiek uczęszczałeś na kurs gotowania?”. Rzeczy, w których, zgodnie z dokumentem, obie strony muszą dostrzegać „namacalne korzyści”. Terapeuta wie, że potrzebujesz sukcesów.
Uczciwa walka: ramy zapobiegania ryzyku, które zapobiegają „przejęciu kontroli nad całym związkiem przez nieporozumienia”. W dokumencie nazywa się to „amortyzatorem”. Terapeuta ująłby to tak: „Nie wywołujcie balonu szpiegowskiego za każdym razem, gdy ktoś zapomni pozmywać naczyń”.
Spędzajcie czas z rodzinami i przyjaciółmi: przywróćcie wymianę międzykulturową, zmniejszcie zaległości wizowe i zorganizujcie dodatkowe loty. Ostatnie zdanie jest naprawdę pięknie sformułowane, więc cytuję je dosłownie: „Tylko wtedy, gdy mieszkańcy obu krajów naprawdę się poznają i skorzystają z takiej wymiany, fundament zdrowych relacji amerykańsko-chińskich będzie mógł być stale wzmacniany i przetrwać każdą burzę”.
Ramy terapii par są oczywiście moje – ale treść, która się za nimi kryje, jest zarówno poważna, jak i miejscami autentycznie pojednawcza. Chiny proponują wzajemne wytyczne, które również ograniczyłyby ich własne zachowanie, akceptują podejście krok po kroku zamiast maksymalizmu i kończą apelem do zwykłych ludzi o wskazanie drogi. Jak na dokument napisany przez dział badawczy MSS – który, należy pamiętać, zajmuje się wyłącznie bezpieczeństwem Chin – jest to niezwykle hojne stanowisko. To, czy Waszyngton jest gotowy wyjść im naprzeciw, to zupełnie inna kwestia.
Jednakże w całym dokumencie wyczuwalne jest pewne napięcie, które chciałbym omówić na koniec – uważam bowiem, że jest to najważniejszy punkt do rozważenia.
Wszystko w rozdziałach drugim i trzecim wskazuje na autentyczną koegzystencję: bariery ochronne, wspólne hobby, wymiana międzyludzka, język partnerstwa. Ale wszystko w rozdziale pierwszym wskazuje w innym kierunku. Pamiętaj: w ujęciu Mao impas nie jest stanem ostatecznym. To druga z trzech faz. Faza trzecia to strategiczna kontrofensywa – kiedy słabsza strona odnosi zwycięstwo.
Co więc tak naprawdę proponuje ten dokument? Stałe współistnienie równych sobie? Czy też optymalną strategię na fazę impasu – cierpliwe gromadzenie sił?
A może w ogóle nie ma sprzeczności. Być może chińska wersja „zwycięstwa” w trzeciej fazie wcale nie przypomina konfrontacji – a raczej świat, który po cichu i subtelnie zreorganizował się wokół centralnej roli Chin, nie poprzez podbój, lecz poprzez kompetencje; nie poprzez przymus, lecz poprzez stopniowe przyciąganie wynikające z bycia większą gospodarką, większym producentem, bardziej niezastąpionym partnerem. Świat, w którym współistnienie jest realne, ale na warunkach całkowicie akceptowalnych dla Pekinu.
Jeśli tak, to ten dokument nie jest ani naiwny, ani mylący. To coś o wiele ciekawszego: szczera oferta partnerstwa od kraju, który uważa się za partnera wiodącego. Kontrofensywa mogłaby być po prostu tym, co się dzieje, gdy pozwolimy, by grawitacja wykonała całą pracę.
Pełne tłumaczenie „Wielka globalna transformacja i droga do współistnienia USA i Chin”
Źródło: China Institutes of Contemporary International Relations (CICIR), opublikowane 13 maja 2026 r. na stronie chinadiplomacy.org.cn. Przetłumaczone z języka chińskiego.
Dzisiejszy świat doświadcza przyspieszonego tempa zmian, niespotykanego od stulecia, a krajobraz międzynarodowy charakteryzuje się siecią transformacji i turbulencji. Społeczność międzynarodowa bardziej niż kiedykolwiek potrzebuje strategicznych, konstruktywnych i stabilnych relacji między Stanami Zjednoczonymi a Chinami – relacji, które mogą zapewnić nieocenioną stabilność i bezpieczeństwo światu w stanie nieustannych zmian. Jeśli chodzi o same relacje, to od czasu rozpoczęcia procesu normalizacji ponad pół wieku temu, stosunki amerykańsko-chińskie przetrwały wiele burz i weszły w nową fazę strategicznego impasu. Oba kraje pilnie potrzebują znalezienia drogi właściwego współistnienia, odzwierciedlającej nowe realia ich relacji. W tym celu Wydział Studiów Amerykańskich Chińskiego Instytutu Współczesnych Stosunków Międzynarodowych powołał grupę zadaniową ds. badań. W obliczu poważnych globalnych zmian i nowego etapu w stosunkach chińsko-chińskich, grupa robocza zbadała, jak stworzyć konstruktywne i strategicznie stabilne ramy, które doprowadzą oba mocarstwa do wzajemnego szacunku, pokojowego współistnienia i współpracy przynoszącej korzyści obu stronom.
I
Bezprecedensowa globalna transformacja ostatniego stulecia stanowi pierwszą logiczną przesłankę do naszej refleksji nad właściwą drogą do współistnienia Stanów Zjednoczonych i Chin. Obecnie zmiany na świecie, zmiany epoki i zmiany historii zachodzą w bezprecedensowy sposób. Wytyczenie właściwego kursu dla relacji USA-Chiny w tej nowej erze jest istotnym elementem reakcji na tę wyjątkową transformację.
Pierwszym uderzającym przejawem tej globalnej zmiany jest transformacja porządku międzynarodowego. Obecny porządek wszedł w „fazę przejściową”, w której stary porządek rozpada się, podczas gdy nowy wciąż się kształtuje. Tak zwany „liberalny porządek międzynarodowy”, który stanowił podstawę funkcjonowania systemu międzynarodowego po zimnej wojnie, upadł. Amerykański badacz polityki zagranicznej Richard Haass argumentował, że kluczową przyczyną upadku „liberalnego porządku międzynarodowego” jest to, że Stany Zjednoczone – główny architekt i strażnik tego porządku – same zaczęły odchodzić od systemu, który stworzyły. Doświadczenie historyczne pokazuje, że poważnym wstrząsom w porządku międzynarodowym często towarzyszą konflikty, a nawet wojny. Wszystkie ostatnie takie wstrząsy miały miejsce w następstwie wielkich wojen – „systemu wersalsko-waszyngtońskiego” ustanowionego po I wojnie światowej, „systemu jałtańskiego” ustanowionego po II wojnie światowej i tak dalej. Turbulencje, które nieuchronnie towarzyszą przejściu między starym a nowym porządkiem, są czymś, czego społeczność międzynarodowa woli unikać. To, czy dwa supermocarstwa, Chiny i Stany Zjednoczone, znajdą drogę wzajemnego szacunku, pokojowego współistnienia i współpracy przynoszącej korzyści obu stronom w tej fazie przejściowej, jest kwestią dotyczącą pokoju ludzkości i przyszłości świata.
Kolejnym uderzającym przejawem globalnych zmian jest ciągłe pogłębianie się globalnego deficytu pokoju, deficytu rozwoju, deficytu bezpieczeństwa i deficytu zarządzania. Na początku 2026 roku doszło do incydentu w Wenezueli, po którym natychmiast wybuchły działania wojenne z udziałem Stanów Zjednoczonych, Izraela i Iranu. Hegemonia i polityka siły zaostrzają „prawo dżungli” w stosunkach międzynarodowych, nasilając konflikty regionalne i przynosząc światu coraz większą niestabilność i niepewność. Obecnie konflikt rosyjsko-ukraiński pozostaje nierozwiązany, a wojny na Bliskim Wschodzie nadal się rozprzestrzeniają. Napięcia w Cieśninie Ormuz obciążają oczekiwania rynków światowych w sektorze energetycznym, żeglugowym, chemicznym i spożywczym, a zagrożenia bezpieczeństwa nadal wpływają na łańcuchy dostaw, rynki finansowe i oczekiwania społeczne. Jako dwa najpotężniejsze państwa świata, Chiny i Stany Zjednoczone mają obowiązek zapewnić większą stabilność i bezpieczeństwo światu pogrążonemu w chaosie. Poszukiwanie właściwej drogi współistnienia między USA i Chinami wpisuje się we wspólne oczekiwania społeczności międzynarodowej w świetle tej wyjątkowej transformacji stulecia.
Kolejnym uderzającym przejawem globalnych zmian jest rewolucyjny postęp technologiczny. Nowa rewolucja technologiczna – napędzana przez sztuczną inteligencję, komputery kwantowe, blockchain, biotechnologię i inne – daje początek nowym branżom, nowym modelom biznesowym i nowym paradygmatom. Głęboko zmienia zarówno codzienne życie ludzi, jak i relacje międzynarodowe, tworząc zupełnie nowe możliwości rozwoju dla wszystkich krajów, ale jednocześnie stawiając świat przed zupełnie nowymi zagrożeniami i wyzwaniami. Rozwój sztucznej inteligencji jest tego doskonałym przykładem: jest ona zarówno głównym motorem napędowym tej nowej fali rewolucji technologicznej, jak i nowym źródłem zagrożeń dla bezpieczeństwa. W Międzynarodowym Raporcie Bezpieczeństwa AI z 2026 roku zauważono, że możliwości systemów AI ogólnego przeznaczenia szybko się rozwijają, a zarządzanie ryzykiem z nimi związanym stało się globalnym problemem. W kwietniu Stany Zjednoczone opublikowały przełomowy model AI „Mythos” w ograniczonym zakresie, co częściowo potwierdziło te obawy. Felietonista „New York Timesa” Thomas Friedman napisał niedawno, że „pojawiające się zagrożenia wynikające z asymetrycznych cyberzagrożeń ze strony agentowych systemów sztucznej inteligencji” stanowią „wspólnego wroga Chin i Stanów Zjednoczonych” oraz że „nasze losy są teraz ze sobą powiązane”. Utrata kontroli nad sztuczną inteligencją może wywołać nowe wyzwania w zakresie bezpieczeństwa w wielu dziedzinach – nuklearnej, biologicznej, informacyjnej, finansowej i społeczno-poznawczej – jednak tylko Chiny i Stany Zjednoczone dysponują wystarczającymi możliwościami, zasobami i wpływami, aby skłonić społeczność międzynarodową do stworzenia skutecznych ram zarządzania. W tym sensie określenie właściwej drogi do współistnienia między USA a Chinami jest również decyzją konieczną do stawienia czoła wspólnym zagrożeniom w obliczu głębokich globalnych zmian.
II
Wejście strategicznej rywalizacji między USA a Chinami w nową fazę strategicznego impasu stanowi drugą logiczną przesłankę naszych rozważań nad właściwą drogą do współistnienia. Historyczne doświadczenia z rywalizacją mocarstw pokazują, że faza strategicznego impasu często wystawia stosunki dwustronne na ciężką próbę – silne wiatry i wzburzone morze, a nawet wysokie fale. Jeśli kurs nie jest właściwy, istnieje duże ryzyko wywrócenia się statku. To, jak Chiny i Stany Zjednoczone współistnieją w tej fazie strategicznego impasu, ma znaczenie nie tylko dla obu państw, ale dla całego świata.
Zmiana układu sił jest główną przyczyną i cechą definiującą tę nową fazę. W okresie obowiązywania XIV Planu Pięcioletniego potęga gospodarcza Chin znacząco wzrosła, innowacje naukowe i technologiczne przyniosły obfite rezultaty, kwitły przedsięwzięcia kulturalne i przemysłowe, skutecznie wzmocniono potencjał bezpieczeństwa narodowego, poczyniono ogromne postępy w modernizacji obrony narodowej i sił zbrojnych, a ogólna potęga państwa osiągnęła nowy poziom. Chiński model rozwoju i przewaga instytucjonalna zyskały również coraz większe uznanie społeczności międzynarodowej, w tym Stanów Zjednoczonych. Z kolei Stany Zjednoczone, choć nadal dysponują potężną siłą państwową, zarówno ich siła twarda, jak i miękka uległy względnemu osłabieniu w porównaniu z „niekwestionowaną jednobiegunową hegemonią” z początku XXI wieku. Strategia Bezpieczeństwa Narodowego USA z 2025 roku uznała, że relacje między Chinami a Stanami Zjednoczonymi przekształciły się z relacji „dojrzałej, bogatej gospodarki z jednym z najbiedniejszych krajów świata” w relację „prawie równorzędnych partnerów”. Prezydent Trump nawet kiedyś nazwał stosunki USA-Chiny „G2”.
Głębokie powiązanie interesów i złożona współzależność stanowią kolejną ważną przyczynę i cechę definiującą tę nową fazę. W przeciwieństwie do niemal równoległych relacji między USA a Związkiem Radzieckim w okresie zimnej wojny, Chiny i Stany Zjednoczone rozwijają coraz bardziej komplementarne, wzajemnie korzystne i symbiotyczne relacje gospodarcze i handlowe, ale jednocześnie „podatne na wykorzystanie jako dźwigni i zakłócenie przez drugą stronę”. W 2025 roku Chiny zdecydowanie sprzeciwiły się i energicznie sprzeciwiły bezprecedensowemu porozumieniu taryfowemu narzuconemu przez Stany Zjednoczone, przy czym cła dwustronne tymczasowo osiągnęły 145%, a wolumen handlu dwustronnego odnotował największy spadek od czasu nawiązania stosunków dyplomatycznych w 1979 roku. Jednak w tych burzliwych czasach stosunki gospodarcze i handlowe między USA a Chinami po raz kolejny wykazały się niezwykłą odpornością. Według statystyk celnych obu krajów, w 2025 roku chiński import z USA i eksport do tego kraju stanowiły 8,8% całkowitego chińskiego handlu zagranicznego, podczas gdy handel USA z Chinami stanowił 7,8% całkowitego amerykańskiego handlu zagranicznego. Chiny i Stany Zjednoczone, jako dwie największe gospodarki świata, pozostają – i pozostaną nimi jeszcze przez długi czas – najważniejszymi partnerami handlowymi.
Historyczna inicjatywa Chin – dążenie do współpracy poprzez walkę i stabilności poprzez walkę – jest również kluczowym czynnikiem, który napędza strategiczną rywalizację między USA a Chinami w nową fazę. Rok 2025 był przełomowy dla relacji amerykańsko-chińskich. Po inauguracji drugiej administracji Trumpa Stany Zjednoczone rozpoczęły serię szybkich działań przeciwko Chinom – częstych w stosowaniu, szybkich w tempie i surowych w realizacji. Pod silnym przywództwem Komitetu Centralnego KPCh, na czele z towarzyszem Xi Jinpingiem, naród chiński zjednoczył się, odważył się walczyć i umiejętnie opanował walkę; stawił czoła amerykańskim naciskom i represjom z niezachwianą determinacją, wielką pewnością siebie i zdecydowanymi krokami, szczerze broniąc uzasadnionych praw i interesów Chin oraz osiągając stopniową stabilizację stosunków amerykańsko-chińskich – powstrzymując regres i stabilizując kurs. Strategiczna rywalizacja między Chinami a Stanami Zjednoczonymi przeszła zatem z tymczasowego impasu pierwszej kadencji Trumpa w nową fazę wszechstronnego impasu.
W tym kontekście wzajemny szacunek, pokojowe współistnienie i korzystna dla obu stron współpraca między oboma krajami stanowią zarówno obiektywną konieczność, jak i racjonalną decyzję.
Po pierwsze, wzajemny szacunek jest nierozerwalnie związany z uczciwym uznaniem realności strategicznego impasu. Wejście rywalizacji USA–Chiny w nową fazę strategicznego impasu oznacza, że siły obu stron stają się bardziej zrównoważone, a każda z nich posiada przewagę zarówno ofensywną, jak i defensywną nad drugą – każda z nich jest „rywalem zasługującym na szacunek drugiej”. Historycznie wzajemny szacunek był w dużej mierze jednostronnym dążeniem Chin, ponieważ Stany Zjednoczone były przyzwyczajone do angażowania się w konflikty z Chinami z pozycji siły. Dziś staje się on coraz bardziej wzajemnym żądaniem. Chiny i Stany Zjednoczone różnią się historią i kulturą, systemami społecznymi i ścieżkami rozwoju – od dawna obiektywną rzeczywistością. Nie przeszkodziło to jednak obu krajom w przejściu od wrogości i izolacji z początków zimnej wojny do normalizacji, a ostatecznie do szerokich i głębokich relacji – korzystnych dla obu stron, korzystnych dla obu stron i korzystnych dla świata – które następnie rozwinęły. Jedną z ważnych lekcji płynących z tego doświadczenia jest znaczenie wzajemnego poszanowania podstawowych interesów. Dla stabilnych relacji między USA a Chinami fundamentalnym warunkiem jest wzajemne poszanowanie suwerenności terytorialnej, systemów społecznych i ścieżek rozwoju oraz powstrzymanie się od narzucania drugiej stronie własnej woli i modelu. W szczególności Stany Zjednoczone, jako strona silniejsza, nie mogą stale podejmować prób „kształtowania” strategicznego otoczenia Chin, a nawet „zmiany Chin” poprzez wywieranie maksymalnej presji. Kwestia Tajwanu leży u podstaw interesów Chin i stanowi fundament politycznej podstawy relacji amerykańsko-chińskich. Jeśli strona amerykańska przyjmuje niejednoznaczne, a nawet regresywne stanowisko wobec Tajwanu i wysyła niewłaściwe sygnały siłom separatystycznym opowiadającym się za „niepodległością Tajwanu”, wzajemny szacunek między Chinami a Stanami Zjednoczonymi nie wchodzi w grę. W lipcu 2025 roku sekretarz stanu USA Rubio publicznie podkreślił wagę utrzymywania relacji z Chinami, stwierdzając, że „Stany Zjednoczone dążą do relacji opartych na wzajemnym szacunku z Chinami” – oświadczenie konstruktywne, którego realizacja zależy jednak od działań USA.
Po drugie, pokojowe współistnienie jest niezbędne do złagodzenia ryzyka strategicznego impasu. W takim stanie relacje między USA a Chinami są wystawiane na ciężką próbę – zagrażają im silne wiatry i wzburzone morze, a nawet wysokie fale. Prawdopodobieństwo konfliktu między oboma krajami wzrasta, a gdyby Chiny i Stany Zjednoczone zaangażowały się w zbrojny konflikt lub konfrontację, ucierpiałyby oba narody i cały świat. Współpraca Chin i Stanów Zjednoczonych przynosi korzyści obu stronom; konflikt – straty obu stron. Gospodarki obu krajów są ogromne, a ich interesy są ze sobą ściśle powiązane. Konflikt lub konfrontacja nie tylko spowodowałyby ogromne straty dla mieszkańców obu krajów, ale także zdestabilizowałyby globalne łańcuchy przemysłowe i dostaw, wywołałyby liczne kryzysy energetyczne, żywnościowe i bezpieczeństwa oraz utrudniłyby globalną odbudowę gospodarczą. W dzisiejszym świecie, naznaczonym częstymi konfliktami geopolitycznymi i wyraźną kruchością globalnego bezpieczeństwa, większość państw nie jest gotowa opowiedzieć się po którejś ze stron Chin i Stanów Zjednoczonych, a tym bardziej nie chce, aby konfrontacja między USA a Chinami pociągnęła za sobą „nieznośne szkody” dla międzynarodowego pokoju i stabilności. Chiny i Stany Zjednoczone mają jedynie obowiązek utrzymania pokoju i współpracy, a nie jakiegokolwiek uzasadnienia dla konfliktów i konfrontacji. Przestrzeganie pokojowego współistnienia oznacza utrzymanie polityki „bez konfliktu, bez konfrontacji” i sprzeciw wobec stosowania siły w celu przymusu, a także tworzenia wrogich bloków. Oznacza to ciągłe utrzymywanie otwartych kanałów komunikacji, doskonalenie mechanizmów zarządzania kryzysowego oraz odpowiednie reagowanie na różnice i nieporozumienia. Jednocześnie zarówno Chiny, jak i Stany Zjednoczone powinny przeciwdziałać niebezpiecznym tendencjom – w tym próbom sił separatystycznych zmierzającym do uzyskania „niepodległości Tajwanu” środkami militarnymi oraz staraniom sił prawicowych w Japonii o odrodzenie militaryzmu – aby uniemożliwić tym, którzy mają ukryte motywy, wykorzystywanie chaosu dla własnych korzyści oraz aby wspólnie i zdecydowanie zachować powojenny porządek międzynarodowy.
Po trzecie, współpraca przynosząca korzyści obu stronom to cel, do którego Chiny i Stany Zjednoczone powinny dążyć w swoim rozwoju. W dobie globalizacji interesy Chin i Stanów Zjednoczonych są głęboko splecione. W licznych obszarach wspólnych interesów dwustronnych, a nawet globalnych – handlu i gospodarki, zmian klimatu, zdrowia publicznego, walki z terroryzmem, nierozprzestrzeniania broni jądrowej i innych – obie strony mają solidne podstawy do współpracy i szerokie pole do jej realizacji. Relacje amerykańsko-chińskie nigdy nie były grą o sumie zerowej, gdzie zysk jednej strony oznacza stratę drugiej, a wzrost jednej strony oznacza upadek drugiej; wzajemne korzyści i rezultaty korzystne dla obu stron stanowią istotę tej relacji. Nieustanne dążenie do polityki „mój kraj na pierwszym miejscu”, narzucanie zasady rozdzielenia, wznoszenie barier handlowych oraz stosowanie środków powstrzymywania i represji są fundamentalnie sprzeczne z globalizacją. Ostatecznie takie środki szkodzą innym, nie przynosząc korzyści własnemu krajowi, a szkodzenie innym ostatecznie szkodzi samemu sobie – to zdecydowanie nie jest właściwa droga do współistnienia. Historia pokazała, że współpraca między USA a Chinami może przynieść wiele wspaniałych, praktycznych i korzystnych rezultatów dla obu krajów i dla świata. Patrząc w przyszłość, jeśli oba kraje mają osiągnąć prawdziwie konstruktywną stabilność strategiczną, nie mogą sobie pozwolić na rezygnację z połączenia sił i ciągłego rozwoju współpracy przynoszącej korzyści obu stronom. W nowych okolicznościach oba kraje ponoszą szczególną odpowiedzialność za stawianie czoła globalnym wyzwaniom i mają jeszcze silniejsze niż dotychczas powody, by dążyć do obopólnych korzyści i wyników korzystnych dla obu stron. Obszary takie jak zwalczanie nielegalnej imigracji i oszustw telekomunikacyjnych, przeciwdziałanie praniu pieniędzy, sztuczna inteligencja i reagowanie na choroby zakaźne to ważne obszary z obiecującymi perspektywami dla współpracy USA-Chiny, w których obie strony mogą i powinny zrobić więcej.
III
Chiny konsekwentnie dążą do zbudowania konstruktywnego i strategicznie stabilnego nowego modelu relacji między mocarstwami a Stanami Zjednoczonymi. 16 listopada 2021 roku, podczas wirtualnego spotkania z prezydentem Bidenem, prezydent Xi Jinping przedstawił trzy zasady relacji amerykańsko-chińskich – „wzajemny szacunek, pokojowe współistnienie i współpraca przynosząca korzyści obu stronom” – wyznaczając ton właściwych interakcji między oboma państwami. 16 listopada 2024 roku, podczas spotkania z prezydentem Bidenem w Limie, prezydent Xi Jinping podkreślił cztery „czerwone linie” – „kwestię Tajwanu, demokrację i prawa człowieka, drogę i system rządzenia oraz prawo do rozwoju” – wyznaczając granice, w których oba państwa powinny rozwiązywać swoje różnice, zapobiegać błędnym kalkulacjom oraz unikać konfliktów i konfrontacji. Podczas spotkania prezydenta Xi Jinpinga z prezydentem Bidenem w San Francisco 15 listopada 2023 roku, prezydent zaproponował pięć filarów – „wspólne promowanie właściwej percepcji strategicznej, wspólne skuteczne zarządzanie różnicami, wspólne promowanie korzystnej dla obu stron współpracy, wspólne dzielenie się obowiązkami mocarstw oraz wspólne promowanie wymiany międzyludzkiej” – które miałyby stanowić strukturalne ramy dla obu krajów, dzięki którym mogłyby one zrealizować wspólną wizję. Te chińskie propozycje stanowią ważne ramy dla właściwej drogi do współistnienia USA i Chin w nowej erze.
Po wielokrotnych próbach i trudnościach w trakcie „wojny handlowej”, „wojny technologicznej” i rywalizacji geopolitycznej, strona amerykańska zaczęła również dostrzegać, że ramowe podejście do współistnienia USA i Chin służy potrzebom obu krajów i spełnia oczekiwania społeczności międzynarodowej. W rozmowie telefonicznej między oboma przywódcami 4 stycznia 2026 roku prezydent Trump stwierdził, że „Stany Zjednoczone i Chiny to wielkie narody, a stosunki amerykańsko-chińskie są najważniejszymi stosunkami dwustronnymi na świecie”. W swoich oświadczeniach medialnych z 25 lutego 2026 roku sekretarz stanu Rubio określił stosunki amerykańsko-chińskie jako „osiągnięte w punkcie strategicznej stabilności”, podkreślając kluczowe znaczenie utrzymywania otwartych kanałów komunikacji i unikania konfliktów wynikających z błędnych kalkulacji. Na Forum Obrony Narodowej im. Reagana w grudniu 2025 roku sekretarz obrony Hegseth oświadczył, że Stany Zjednoczone „nie zamierzają hamować wzrostu gospodarczego Chin”, ani też nie dążą do „dominacji ani upokorzenia” Chin ani do zmiany status quo w Cieśninie Tajwańskiej, a administracja Trumpa jest zdecydowana budować „relacje trwałego pokoju, uczciwego handlu i wzajemnego szacunku” z Chinami. Wszystko to sugeruje, że obecnie ustanowienie odpowiedniej ścieżki do współistnienia między USA a Chinami opiera się na pewnym konsensusie między obiema stronami i że spełnione są obiektywne warunki możliwości, konieczności i pilności tego działania.
Chociaż stosunki amerykańsko-chińskie obecnie „zatrzymały swój spadek i ustabilizowały swój kurs”, ich fundamenty pozostają stosunkowo kruche. Wielu strukturalnych nieporozumień i problemów między oboma krajami nie da się rozwiązać szybko i w krótkim okresie – jest to obiektywna rzeczywistość. W związku z tym poszukiwanie właściwej drogi do współistnienia USA i Chin nie może i nie powinno zostać „zakończone od razu”. Potrzebny jest po prostu ciągły postęp we właściwym kierunku. Jak podkreślił prezydent Xi Jinping w swojej niedawnej rozmowie telefonicznej z prezydentem Trumpem: „Krok po kroku, nieustannie budując wzajemne zaufanie i znajdując właściwą drogę do współistnienia”. Mając to na uwadze, grupa robocza uważa, że właściwa droga do współistnienia USA i Chin, oparta na zasadach, czerwonych liniach i filarach strukturalnych, może zostać dodatkowo wzbogacona poprzez skupienie się na poniższych sześciu nowych elementach.
Po pierwsze, należy sformułować nowe stanowisko w stosunkach amerykańsko-chińskich. Stanowi ono punkt odniesienia dla stabilnego i dalekosiężnego rozwoju tej relacji między mocarstwami. Oba kraje muszą postrzegać się wzajemnie ze strategicznej i długoterminowej perspektywy, wyprowadzając stosunki amerykańsko-chińskie poza fazę „zatrzymania recesji i stabilizacji kursu”. W istocie oznacza to jasne zdefiniowanie stanu współpracy, w którym obie strony „działają jak partnerzy i stają się przyjaciółmi”, potwierdzając czerwone linie i fundamentalne zasady, których żadna ze stron nie może przekroczyć, unikając strategicznych błędów, które mogłyby prowadzić do konfliktu i konfrontacji, oraz dążąc do bardziej konstruktywnych rezultatów poprzez pozytywne interakcje.
Po drugie, należy dążyć do nowego postępu w kwestii Tajwanu. Kwestia Tajwanu stanowi fundament polityczny stosunków amerykańsko-chińskich i nieprzekraczalną czerwoną linię. Strona amerykańska powinna zrozumieć, że zjednoczenie obu stron Cieśniny Tajwańskiej jest historyczną nieuchronnością, wspólnym dążeniem całego narodu chińskiego i przytłaczającą wolą społeczeństwa. Powinna również w pełni uznać prawdziwą naturę i zagrożenia, jakie stwarzają siły separatystyczne dążące do „niepodległości Tajwanu”, przełożyć swoje zobowiązanie do niepopierania „niepodległości Tajwanu” na konkretne działania i unikać wyrządzania druzgocących szkód w stosunkach amerykańsko-chińskich. Obie strony powinny współpracować, aby doprowadzić kwestię Tajwanu do ostatecznego rozwiązania, wzmacniając tym samym fundamenty długoterminowego rozwoju stosunków dwustronnych.
Po trzecie: budować nowe mosty dla komunikacji i dialogu. Utrzymywanie otwartych kanałów komunikacji stanowi infrastrukturę kształtowania relacji między głównymi mocarstwami. Oba kraje muszą dalej rozwijać i udoskonalać szereg regularnych i zinstytucjonalizowanych mechanizmów dialogu w obszarach gospodarki i handlu, dyplomacji, egzekwowania prawa, a nawet wojska, aby wypracować zrównoważone sposoby rozwiązywania problemów i stworzyć wentyle bezpieczeństwa dla konstruktywnej konkurencji między nimi. Jednocześnie powinny przywrócić i dalej rozwijać wielopłaszczyznową wymianę na poziomie akademickim, lokalnym, gospodarczym i w think tankach, przyczyniając się w ten sposób, krok po kroku, do budowy wzajemnego zrozumienia i wzajemnego uczenia się.
Po czwarte: Eksploracja nowych obszarów praktycznej współpracy. Współpraca jest wewnętrzną siłą napędową, która zbliża do siebie dwa mocarstwa. Rozszerzenie programu współpracy powinno koncentrować się na kwestiach praktycznych, w których interesy obu stron są zbieżne, tak aby podmioty w obu krajach mogły dostrzec wymierne korzyści. Oba kraje mają duże możliwości osiągnięcia nowych przełomów w obszarach, które już wykazały potencjał współpracy, takich jak zielony i niskoemisyjny rozwój, transformacja energetyczna i egzekwowanie prawa antynarkotykowego. W oparciu o to, obie strony mogłyby również rozważyć współpracę w zakresie globalnych wyzwań, takich jak regulacja sztucznej inteligencji i zdrowia publicznego, aby stale zwiększać wzajemne korzyści i zapewniać pozytywny impuls stosunkom dwustronnym.
Po piąte: Ustanowienie nowych ram zapobiegania ryzyku. Zapobieganie ryzyku jest amortyzatorem stabilnego i dalekosiężnego rozwoju tej relacji między mocarstwami. Ramy te mają na celu utrzymanie rozbieżności w zarządzaniu i przewidywalności ryzyka, aby zwiększyć odporność relacji amerykańsko-chińskich – odchodząc od „awaryjnego gaszenia pożarów” na rzecz „znormalizowanego zarządzania ryzykiem”. Należy skupić się na tworzeniu praktycznych i skutecznych „barier ochronnych” dla kwestii wysokiego ryzyka, takich jak spory gospodarcze i handlowe, konkurencja technologiczna i sytuacja w Cieśninie Tajwańskiej, wykorzystując zinstytucjonalizowane mechanizmy, aby utrzymać nieporozumienia w ryzach i zapobiec rozprzestrzenianiu się sprzeczności w określonych obszarach w nieskończoność, a tym samym wpływać na całościowe relacje.
Szósty: Budowanie nowych fundamentów przyjaźni między narodami. Przyjaźń między narodami jest fundamentem tej mocarstwowej relacji. Podstawą relacji amerykańsko-chińskiej są jej narody, ich nadzieja leży w ich narodach, ich przyszłość w ich młodzieży, a ich witalność na poziomie lokalnym. Oba kraje muszą dalej rozwijać wymianę i współpracę w dziedzinie edukacji, pracy z młodzieżą, kultury i sportu; aktywnie usuwać praktyczne przeszkody dla swobody przemieszczania się – takie jak ograniczenia wizowe i lotnicze – oraz tworzyć bardziej zinstytucjonalizowane platformy wymiany międzyludzkiej. Tylko wtedy, gdy narody obu krajów naprawdę się poznają i skorzystają z tej wymiany, fundament zdrowych relacji amerykańsko-chińskich będzie mógł być stale wzmacniany i przetrwać wszelkie burze.
Wniosek
W kontekście coraz częstszych interakcji między oboma przywódcami, rok 2026 ma potencjał, by stać się „nowym punktem wyjścia” dla bardziej konstruktywnych, strategicznych i stabilnych relacji amerykańsko-chińskich. Choć relacje amerykańsko-chińskie nie mogą powrócić do przeszłości, mogą znaleźć odpowiednią formę współpracy i obiecującą przyszłość. Wierzymy, że dopóki obie strony będą przestrzegać konsensusu osiągniętego przez obu przywódców, utrzymają pozytywny impet dialogu i przełożą serdeczność tego „nowego punktu wyjścia” na zrównoważone działania – rozwiązując po kolei każdą kwestię i stale budując zaufanie i dynamikę – relacje amerykańsko-chińskie mają potencjał, by przezwyciężyć różnice, uniknąć konfliktów i znaleźć właściwą drogę do współistnienia dla większego dobra obu narodów i świata.
Podczas gdy zachodnie media zazwyczaj traktują konflikty z Rosją, Iranem i Chinami oddzielnie, analityk geopolityczny Brian Berletic argumentuje, że wszystkie te kryzysy są częścią jednej, długoterminowej strategii. W obszernym wywiadzie były żołnierz piechoty morskiej USA i operator kanału The New Atlas opisuje obecny konflikt geopolityczny jako współczesną wersję „Wielkiej Gry” – globalnej walki o szlaki handlowe, energię, strefy wpływów i przyszłość porządku światowego.
Jego główna teza: USA nie starają się już przede wszystkim utrzymać pokoju i stabilności, lecz sabotować rozwój rywalizujących ze sobą ośrodków władzy, zanim amerykańska hegemonia ostatecznie upadnie.
„Prawdziwym celem są Chiny”
Berletic od razu zaznacza: Iran, Rosja i Chiny nie są odrębnymi konfliktami, lecz elementami jednego obrazu geopolitycznego.
Jego zdaniem cała strategia USA jest ostatecznie skierowana przeciwko Chinom.
Rosja powinna zostać osłabiona:
poprzez sankcje
rozszerzenie NATO,
Ataki na infrastrukturę energetyczną,
i wojna na Ukrainie.
Iran z kolei:
wojskowy,
ekonomicznie
i geopolityczne
wywierano presję na Chiny, aby zdestabilizowały swoje dostawy energii.
Ponieważ: Chiny są ogromnie uzależnione od importu energii z Bliskiego Wschodu.
Berletic twierdzi, że konflikty w Eurazji nie są przypadkiem, lecz częścią szeroko zakrojonych działań mających na celu spowolnienie długoterminowego wzrostu potęgi Chin.
Dyplomacja jako narzędzie eskalacji
Berletic jest szczególnie krytyczny wobec amerykańskiej dyplomacji.
Stany Zjednoczone nie podejmą rozmów w celu rozwiązania konfliktów, lecz po to, by zyskać na czasie, zbudować narrację i przygotować się na dalszą eskalację.
Odnosi się do:
na Ukrainie,
o Iranie
i na Tajwanie.
Zachodni politycy wielokrotnie mówią publicznie o „negocjacjach”, jednocześnie:
Dostarczono broń
rozszerzone sojusze wojskowe,
Zaostrzono sankcje
a konflikty będą się pogłębiać.
Berletic opisuje to jako strategię „podwójnej gry”: dyplomacji na zewnątrz i eskalacji w tle.
„USA nie chcą równowagi – chcą dominacji”.
Kluczowy punkt wywiadu: Stany Zjednoczone nie zaakceptują świata wielobiegunowego.
Berletic wyjaśnia: Waszyngton nie dąży do równowagi sił, lecz do globalnej dominacji („prymatu”).
Odnosi się do:
Dokumenty strategiczne USA,
badania RAND,
Analizy think tanków
i oficjalnych dokumentów rządowych,
w którym wielokrotnie i otwarcie dyskutowano kwestię zabezpieczenia amerykańskiej dominacji.
Według Berletica, prawdziwym strachem USA jest to, że Eurazja będzie się jednoczyć gospodarczo.
Nade wszystko:
Chiny,
Rosja,
Iran,
Azja Środkowa
i części Europy
Mogłyby wspólnie utworzyć obszar gospodarczy wymykający się spod amerykańskiej kontroli.
Kontrola szlaków handlowych
Analiza światowych szlaków morskich przeprowadzona przez Berletica jest szczególnie alarmująca.
Jego zdaniem Stany Zjednoczone systematycznie próbują:
Przepływy energii,
Szlaki handlowe,
Cieśnina
i węzłów morskich
utrzymać pod kontrolą.
Wspomina o następujących rzeczach:
Cieśnina Ormuz
Cieśnina Malakka,
Ocean Indyjski,
Morze Południowochińskie
i nawet Morze Bałtyckie.
Według Berletic obecnie trwają prace nad globalną strategią druku morskiego:
przeciwko rosyjskiej energii
przeciwko irańskiemu eksportowi,
i pośrednio przeciwko Chinom.
„USA celowo tworzą niestabilność”
Berletic idzie jeszcze dalej: Waszyngton nie stara się już koniecznie stabilizować świata, lecz raczej w sposób kontrolowany go destabilizować.
Jego zdaniem logika jest taka: jeśli USA nie są już w stanie dogonić Chin gospodarczo, to należy:
zniszczyć łańcuchy dostaw,
Szlaki handlowe są zagrożone,
Ceny energii są destabilizujące
i stworzyć globalną niepewność.
Celem jest spowolnienie wzrostu gospodarczego Chin — nawet jeśli zaszkodzi to światowej gospodarce.
Berletic ujmuje to drastycznie: USA są gotowe „podpalić wszystko”, jeśli oznacza to przedłużenie ich dominacji.
Nowa wojna energetyczna
Duża część wywiadu skupia się wokół tematu energii.
Berletic opisuje , jak Europa została już dotknięta przez:
Sankcje,
Kryzysy rurociągowe,
Zależność od LNG
i zniszczenie Nord Stream
została strategicznie ściślej powiązana ze Stanami Zjednoczonymi.
Teraz tę samą strategię stosuje się w Azji.
Odnosi się do:
kryzys w Hormus
Ataki na statki,
Presja na Indonezję,
obecność wojskowa wokół Malakki
oraz próba większego uzależnienia krajów azjatyckich od eksportu energii ze Stanów Zjednoczonych.
Tajwan jako „azjatycka Ukraina”
Wypowiedzi Berletica dotyczące Tajwanu są szczególnie wybuchowe.
Nie wierzy, że Waszyngton kiedykolwiek był poważnie zainteresowany pokojowym rozwiązaniem.
Zamiast tego Tajwan jest systematycznie:
zmodernizowany pod względem wojskowym,
politycznie zinstrumentalizowany
i wykorzystano jako dźwignię przeciwko Chinom.
W istocie odnosi się do Tajwanu jako potencjalnej „azjatyckiej Ukrainy”.
Wraz z:
Japonia,
Korea Południowa
i Filipiny
Tajwan powinien zostać włączony do regionalnego frontu antychińskiego.
Globalna „brudna wojna”
Berletic wielokrotnie powołuje się na trwającą już „brudną wojnę” przeciwko Chinom.
Przez to ma na myśli:
Sabotaż,
Wojna ekonomiczna
operacje wywierania wpływu politycznego,
Wsparcie dla grup zbrojnych,
Ataki na projekty infrastrukturalne w ramach Inicjatywy Pasa i Szlaku,
jak również destabilizacji na chińskich szlakach handlowych.
Jako przykłady podaje:
Myanmar
Pakistan,
Afganistan
i Azji Środkowej.
Stwierdził, że w szczególności chińskie projekty infrastrukturalne są celowo poddawane presji.
Prawdziwy strach Waszyngtonu
Berletic opisuje największe obawy Amerykanów w następujący sposób: Chiny mogą stać się trwale silniejsze od USA i stworzyć wielobiegunowy porządek, w którym Waszyngton nie będzie już mógł dominować.
Właśnie dlatego starają się:
Aby osłabić Rosję,
odizolować Iran
Aby kontrolować szlaki handlowe
militaryzować sojusze
i utrzymać podziały Eurazji.
„Ile jeszcze szkód wyrządzą USA?”
Jednak najciemniejszym elementem wywiadu jest konkluzja Berletica.
Uważa, że imperium amerykańskie znajduje się już w fazie strukturalnego upadku.
Kluczowe pytanie nie brzmi już, czy dominacja USA się skończy, ale raczej: jak duże szkody zostaną wyrządzone w tym procesie.
Berletic wyraźnie ostrzega, aby nie lekceważyć gotowości Waszyngtonu do eskalacji.
Odnosi się do:
w dyskusjach o broni jądrowej,
o masowej militaryzacji Azji,
o narastającej konfrontacji z Rosją,
i gotowość do zaakceptowania globalnych kryzysów gospodarczych.
Rzeczywisty wniosek
Między wierszami Berletic opisuje świat w okresie przejściowym:
od zdominowanego przez Amerykę unipolaryzmu,
ku porządkowi wielobiegunowemu.
Ale ta przemiana nie będzie pokojowa.
Według jego szacunków Waszyngton próbuje:
aby opóźnić zmianę,
Aby osłabić rywali,
do kontrolowania szlaków handlowych,
utrzymać podział Eurazji
i rozgrywać geopolitycznych rywali przeciwko sobie.
Konflikt z Iranem, eskalacja konfliktu z Rosją i okrążenie Chin
Nie są to zatem odrębne kryzysy, lecz raczej fronty tej samej globalnej walki o władzę.
Po zniszczeniu przez irańskie rakiety amerykańskich stacji radarowych w Zatoce Perskiej, w Iranie oraz Iraku nagle spadł deszcz i śnieg a jezioro Urmia podniosło swój krytyczny poziom wody.
Wiosenne opady śniegu w Iranie nie są anomalią pogodową. Przez dziesięć lat Iran zmagał się z wyjątkową suszą, aż do momentu, gdy zaatakowano amerykańskie bazy w regionie.
Od razu susza się skończyła, a nawet zaczął padać śnieg. Wszystko to nastąpiło niemal natychmiast po zniszczeniu strategicznych instalacji USA w państwach Zatoki Perskiej.
Podczas gdy media głównego nurtu mówią o „naturalnych wahaniach” i „przypadkowych zmianach pogody”, ostatnie wydarzenia w regionie Zatoki Perskiej wskazują na coś znacznie bardziej spektakularnego. .
Czy jesteśmy świadkami demontażu niewidzialnego systemu uzbrojenia?
Przez lata na zdjęciach satelitarnych widoczne było dziwne zjawisko: chmury deszczowe napływające znad Morza Śródziemnego w kierunku Iranu zdawały się po prostu rozpraszać lub zmieniać kierunek tuż przed granicą.
Dla meteorologów było to „niewytłumaczalne”, ale dla strategów wojskowych – blokada atmosferyczna. Iran był nie tylko objęty sankcjami gospodarczymi, ale także głodem meteorologicznym.
Kiedy Iran niedawno zaatakował strategiczne cele w państwach Zatoki Perskiej, „stanowiska radarowe” zostały oficjalnie zniszczone. Jednak w świecie projektów „Czarnego Budżetu ” radary często są czymś więcej niż tylko systemami detekcji.
Zaawansowane instalacje mogą manipulować jonosferą za pomocą promieniowania o wysokiej częstotliwości i ogromnej mocy (podobnie jak w projekcie HAARP), co bezpośrednio wpływa na bieg prądu strumieniowego i powstawanie obszarów niskiego ciśnienia.
Wykorzystano ściany jonizacyjne do przekierowania wilgotnego powietrza do krajów, które są „przyjazne” (takich jak duże projekty zazieleniania w Zjednoczonych Emiratach Arabskich).
Utrzymywano Iran w stanie ciągłej suszy, aby wywołać wewnętrzne niepokoje i kryzys żywnościowy.
Gdy tylko wieże transmisyjne i „radary” zostały wyłączone, sztuczna bariera znikła. Natura natychmiast się odradza, co skutkuje deszczem, a nawet śniegiem w Iranie.
Kiedy irański generał Gholam Reza Dżalali w 2018 roku stwierdził, że Izrael i jego sojusznicy „kradną chmury”, został uznany za zwolennika teorii spiskowych. Dżalali oparł swoje twierdzenia na informacjach wywiadowczych. W regionie, gdzie woda jest cenniejsza niż ropa naftowa, kontrola nad kranem w powietrzu to broń ostateczna.
W latach 60. XX wieku amerykańskie siły powietrzne skutecznie manipulowały pogodą w Wietnamie w ramach operacji Popeye, uniemożliwiając przebycie Szlaku Ho Chi Minha.
Skoro było to możliwe 60 lat temu za pomocą prostego zasiewania chmur, to co potrafią teraz, dysponując superkomputerami, satelitami i podgrzewaczami jonosfery?
Nagłe opady śniegu w Iranie to niezbity dowód, że pogoda nie jest chaotycznym zjawiskiem naturalnym, lecz panelem sterowania sterowanym przez wielkie mocarstwa.
Zniszczenie instalacji w Zatoce Perskiej tymczasowo przywróciło stery. To, co teraz obserwujemy, to nie „ekstremalna pogoda” – to natura, której w końcu pozwolono pójść własną drogą po wyłączeniu urządzeń zagłuszających.
Kto kontroluje chmury, kontroluje żniwa. Kto kontroluje żniwa, kontroluje ludzi.
Paul Craig Roberts – Ekonomista i były podsekretarz stanu w Departamencie Skarbu USA ds. polityki gospodarczej:
Kiedy Waszyngton obalił przyjazny Rosji, demokratycznie wybrany rząd na Ukrainie, byłej prowincji rosyjskiej, Putinowi zabrakło rozumu, by dostrzec to, co oczywiste. Waszyngton zamierzał wykorzystać Ukrainę do wojny zastępczej przeciwko państwu rosyjskiemu, z zamiarem destabilizacji lub izolacji rosyjskiego rządu. Zamiast stawić czoła rzeczywistości, Putin ukrył się za Porozumieniem Mińskim, którym Zachód posłużył się, by go oszukać, podczas gdy sam tworzył ukraińską armię.
Jest to klasyczna analiza geopolityczna zakładająca działanie trzech potężnych sił na świecie: Chin, Rosji i USA
Oczywiście, że te mocarstwa istnieją i mają swoje cele. Jest jednak jeszcze inna potężna siła, Nie ma swojego państwa, swojej armii, ale ma bardzo silny wpływ na politykę tych trzech najważniejszych państw. Możemy ich nazwać Deep State, globaliści lub określić jakimkolwiek innym, z reguły niepochlebnym epitetem.
To właśnie ta czwarta potęga knuje plany wojenne z uwzględnieniem interesów trzech mocarstw. Dzisiejsza wojna nie polega na tylko tym, że dwie armie strzelają do siebie nawzajem tym, co mają w swoim arsenale.
Globalizm – czwarta siła geopolityczna.
Jak inaczej wytłumaczyć dostawy rosyjskiej ropy dla Ukrainy podczas wojny, czy jak to nazywa Rosja, specjalnej operacji wojskowej? Gdyby chodziło o zmianę reżimu w Kijowie z powrotem na prorosyjski, dawno byśmy to mieli. To w interesie globalistów jest przedłużanie tego konfliktu w nieskończoność i Putin idzie im na rękę.
Politycy także wrogich państw mają ciche porozumienie, wynikłe niekoniecznie z bezpośrednich kontaktów. Najlepszym pośrednikiem w koordynacji działań wojennych są właśnie globaliści – ta czwarta siła geopolityczna. Mają oni swoje wpływy we wszystkich krajach świata. Zapewne także w Iranie, chociaż z pewnością bardzo słabe.[?? md]
Wojna biologiczna zwana również kowidową była skrupulatnie przygotowana przez globalistyczne organizacje na całym świecie. Dlaczego Chiny i Rosja także wzięły w niej udział. Z tej samej przyczyny co USA. Najważniejszym problemem dla rządów tych państw jest kontrola własnych społeczeństw. Chiny ze swoją polityką Zero Covid pokazały to bardzo wyraźnie.
Zastąpienie kowida inną wojną – tą na Ukrainie to także był plan globalistów. Z jednej strony chcą uniknąć rozliczeń za wojnę biologiczną 2020 – 2022, a z drugiej są zainteresowani utrzymaniem jakiegokolwiek poważnego ogniska zapalnego na świecie. Po to, by zająć społeczność wojnami, a w międzyczasie realizować swoje niecne plany zdobycia władzy nad całym światem.
Globaliści wymyślili kolejną wojnę biologiczną. Tym razem odkurzyli starą ebolę.
Większość dzisiejszych bolączek świata to efekt planów globalistycznych, które wykorzystują interesy różnych państw. Premier Izraela, który dzięki globalistom zajmuje to stanowisko, jest jedynie ich marionetką wraz ze swoją kretyńską i zarazem nierealną wizją wielkiego państwa Izrael. To nim posłużyli się globaliści, żeby wpłynąć na Trumpa w celu przystąpienia do wojny z Iranem, która z góry skazana była na porażkę. Wojna, także ta na Ukrainie nie jest po to, by ją wygrać – jej zadaniem jest trwanie konfliktu i w razie potrzeby większa lub mniejsza eskalacja.
Niektórzy twierdzą, że Trump zaprzedał się globalistom. To nie jest do końca tak. Inaczej nie zakończyłby histerii klimatycznej, nie wystąpił z WHO i nie realizował, przyznaję, że brutalnej, jednak skutecznej polityki antymigracyjnej. Także zerwanie z polityką antyrodzinną nie było na rękę globalistom.
Dlaczego więc wywołuje wojny? Ta wojna z Iranem była moim zdaniem efektem globalistycznego szantażu – dzięki zorganizowanej przez siły globalne sieci Epsteina.
Ostatnia wizyta Trumpa w Pekinie i zaraz po niej także Putina jest dowodem na to, że te państwa uzgadniają wspólną strategię i plany przyszłego podziału świata. USA nie będzie się więcej panoszyć po wszystkich kontynentach i zajmie się zachodnią półkulą. Stąd ta agresja USA wobec ostatniego bastiony komunizmu w tym rejonie – Kuby.
Stany Zjednoczone stracą pozycję światowego hegemona i będą zaliczane do krajów Drugiego Świata. Europa zamieni się z Azją i Afryką i stanie się regionem Trzeciego Świata. Kraje BRICS przejmą rolę przewodnią – czyli już niedługo nazwać je będziemy krajami Pierwszego Świata.
Tak wygląda moja analiza geopolityczna, która uwzględnia wszystkie siły mające wpływ na aktualną światową politykę.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Przeanalizowałem jeden z tekstów z rosyjskojęzycznej blogosfery.
Przedstawia on konflikt rosyjsko-zachodni jako walkę o biologiczne i cywilizacyjne przetrwanie. Wojna przestaje być w nim operacją polityczną, a staje się starciem ostatecznym: „albo my, albo nas”. Zachód zostaje ukazany jako siła dążąca do rozbicia i unicestwienia Rosji, zaś Ukraina jako narzędzie większego projektu prowadzonego przez struktury zachodnie i technologiczne. Analizując ten tekst, nie zatrzymuję się na nazwiskach, państwach czy ideologiach. Interesuje mnie głębsza struktura – sposób, w jaki zbiorowa świadomość buduje rzeczywistość, gdy traci poczucie sensu własnego istnienia, bowiem każda wspólnota jest formą – strukturalnym wyrazem zbiorowej świadomości, która manifestuje się w instytucjach, demografii i sposobie opowiadania o sobie
Mechanizm oblężonej twierdzy
Najważniejsze w tym tekście nie są nawet oskarżenia wobec Zachodu, lecz sposób budowania obrazu świata. Pojawia się mechanizm oblężonej twierdzy: „wszyscy przeciw nam”, „nie mamy sojuszników”, „świat chce naszego końca”. Taka narracja tworzy zamknięty układ psychiczny, w którym każda informacja wzmacnia wcześniejsze przekonania. Jeśli ktoś pomaga – robi to tylko chwilowo i cynicznie. Jeśli ktoś krytykuje – potwierdza istnienie spisku. Jeśli ktoś pozostaje neutralny – jest ukrytym wrogiem.
W tym sensie tekst odsłania coś głębszego niż konflikt militarny. Pokazuje kryzys sensu zbiorowego. Gdy wspólnota traci zdolność budowania pozytywnej wizji własnej przyszłości, zaczyna organizować swoją tożsamość wokół zagrożenia. Wtedy wojna przestaje być środkiem politycznym, a staje się fundamentem istnienia. Społeczeństwo potrzebuje wroga, ponieważ bez niego musiałoby zadać sobie pytanie: „po co właściwie istniejemy?”.
Dlatego autor nie zatrzymuje się na obronie państwa. Idzie dalej – w stronę logiki totalnej. Skoro przeciwnik rzekomo chce zabić „wszystkich”, to wszystko staje się dozwolone: terror, zemsta, mord polityczny, ataki na cywilów. Pojawia się charakterystyczny moment psychologiczny: odhumanizowanie przeciwnika. Nie ma już ludzi, są „hieny”, „szakale”, „hordy”, „kundle”. Taki język nie jest przypadkiem. Przygotowuje świadomość zbiorową do akceptacji przemocy bez granic.
Jednocześnie tekst odwołuje się do mitu dawnej wielkości i przekonania, że Rosjanie nadal posiadają potencjał zdolny przeciwstawić się całemu Zachodowi.
Współczesne konflikty coraz rzadziej są jedynie sporami o granice czy surowce. Coraz częściej stają się przejawem głębszego kryzysu świadomości zbiorowej, która traci poczucie sensu własnego istnienia. W takich momentach wojna zaczyna pełnić funkcję psychologiczną i egzystencjalną.
Demografia jako energia cywilizacyjna
Jedną z najbardziej nierealistycznych tez tekstu jest przekonanie, że demografia Rosji posiada potencjał pozwalający myśleć kategoriami globalnego hegemona.
Na początku XX wieku Imperium Rosyjskie rzeczywiście było ludniejsze niż USA. Dziś proporcje całkowicie się odwróciły: Stany Zjednoczone mają ponad 340 milionów mieszkańców, a Rosja około 140 milionów i od dekad pozostaje w kryzysie demograficznym.
To problem znacznie głębszy niż statystyka. Malejąca liczba urodzeń, wysoka śmiertelność mężczyzn, emigracja młodych i starzenie się społeczeństwa oznaczają osłabienie biologicznej podstawy państwa.
Rosja coraz bardziej przypomina ogromne terytorium z relatywnie niewielką populacją. Same zasoby i przestrzeń nie tworzą trwałej siły cywilizacyjnej.
Lustro peryferii: Polska i Turcja*
„Czy my również nie uciekamy w narracje o dziejowej misji, o »przedmurzu«, o wyjątkowym cierpieniu – dokładnie wtedy, gdy nasz realny potencjał rozwojowy słabnie?”
Na początku lat 60. XX wieku Polska i Turcja miały podobną liczbę ludności — około 30 milionów mieszkańców. Dziś Polska oscyluje wokół 37–38 milionów, podczas gdy Turcja przekroczyła 85 milionów.
Przez sześćdziesiąt lat Polska praktycznie zatrzymała się demograficznie, a Turcja stworzyła ogromną, młodą i dynamiczną bazę społeczną. Dlatego Ankara prowadzi coraz bardziej samodzielną politykę regionalną i technologiczną, podczas gdy Polska coraz częściej pełni rolę peryferyjnego elementu większych struktur.
Zarówno u Rosjan, jak i u nas widoczna jest tendencja do życia pamięcią dawnej wielkości. Im słabszy staje się realny potencjał biologiczny wspólnoty, tym silniejsze bywają narracje o historycznej misji i walce o przetrwanie.
W tej perspektywie demografia przestaje być wyłącznie statystyką ekonomiczną. Staje się jednym z najważniejszych wskaźników energii cywilizacyjnej wspólnoty.
Społeczeństwo zdolne do reprodukcji biologicznej, przyciągania ludzi i tworzenia atrakcyjnego modelu życia posiada potencjał rozwojowy. Społeczeństwo starzejące się, żyjące nostalgią i tracące zdolność przyciągania własnych młodych coraz częściej zaczyna kompensować swoją słabość mitologią dawnej potęgi.
Wysoka śmiertelność, niska dzietność i emigracja młodych nie są jedynie problemami społecznymi. Są sygnałem, że wspólnota traci zdolność tworzenia przestrzeni dającej ludziom poczucie sensu, bezpieczeństwa i przyszłości.
Apokalipsa jako mechanizm obronny
Dlatego ogromne, wyludniające się przestrzenie stają się symbolem czegoś więcej niż kryzysu demograficznego. Pokazują osłabienie zdolności organizacyjnej i twórczej danej cywilizacji. Państwo próbujące zarządzać gigantycznym obszarem przy pomocy archaicznych metod opartych głównie na przymusie i mobilizacji zużywa coraz więcej energii na samo podtrzymywanie własnej struktury.
Współczesny świat coraz mniej przypomina epokę imperiów XIX wieku. Dawniej przewagę dawała sama masa: liczba ludzi, przestrzeń i zdolność rzucenia ogromnych armii przeciw przeciwnikowi.
Dziś o sile państw decydują obok „masy” w coraz większym stopniu elementy jakościowe: technologie, organizacja, jakość instytucji, zdolność współpracy oraz atrakcyjność modelu życia.
Wspólnota wyczerpana biologicznie i psychicznie, oparta głównie na lęku, traumie i narracji oblężenia, ma coraz większy problem z tworzeniem nowoczesnej siły cywilizacyjnej. Zamiast budować atrakcyjną przyszłość, zaczyna rekompensować słabnącą dynamikę mobilizacją, konfliktem i mitologią historyczną.
Dlatego apokaliptyczne narracje o „walce z całym światem” bardzo często są mechanizmem obronnym wspólnot, które podświadomie zaczynają odczuwać własny schyłek.
Im bardziej dana forma zbiorowa kurczy się biologicznie i demograficznie, tym bardziej rozrasta się w sferze wyobrażeń i mitów. Pojawiają się opowieści o „dziejowej misji”, „ostatecznej walce”, „obronie cywilizacji” i „oblężonej twierdzy”.
W rzeczywistości są one często próbą ukrycia głębokiego lęku przed utratą znaczenia i stopniowym zanikiem własnej energii rozwojowej.
Z punktu widzenia spokojnej obserwacji analizowany tekst jest więc nie tylko manifestem politycznym. Jest również zapisem świadomości wspólnoty, która próbuje zatrzymać proces własnego osłabienia poprzez mobilizację emocjonalną, konflikt i mitologię przeszłości.
Prawdziwa siła cywilizacyjna nie wynika dziś z gotowości do poświęcania kolejnych milionów ludzi w imię dawnych symboli. Wynika ze zdolności tworzenia życia: budowania przestrzeni rozwoju, harmonii, stabilności i nowych jakości.
Wspólnocie, która nie potrafi zatrzymać odpływu własnych obywateli ani odbudować własnej dynamiki biologicznej, coraz trudniej nie tylko narzucać swoją wolę reszcie świata, ale nawet wkomponowywać się w całość ludzkości ze swoją propozycją wizji świata. A wojenna retoryka staje się wtedy nie tyle dowodem siły, ile dramatyczną próbą ukrycia własnego kryzysu.
Od czasu powrotu Neville’a Chamberlaina z negocjacji z Hitlerem w Monachium 30 września 1938 r. nie byliśmy świadkami tak widowiskowego oszustwa i fałszywej nadziei.
W ten weekend Trump z entuzjazmem ogłosił na swojej platformie Truth Social:
„W dużej mierze wynegocjowano umowę, z zastrzeżeniem jej ostatecznego sfinalizowania, między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Islamską Republiką Iranu i innymi wymienionymi krajami… Ostateczne aspekty i szczegóły umowy są obecnie omawiane i zostaną wkrótce ogłoszone. Oprócz wielu innych elementów umowy, Cieśnina Ormuz zostanie otwarta”.
Irańczycy mają jednak inne zdanie: twierdzenie Trumpa o powrocie Cieśniny Ormuz do dawnego stanu jest nieprawdziwe. Według Fars, badania dziennikarza pokazują, że to twierdzenie również jest dalekie od rzeczywistości.
Zgodnie z tym, Cieśnina Ormuz pozostanie pod kontrolą Iranu, jeśli zostanie osiągnięte potencjalne porozumienie. Chociaż Iran zgodził się na zwiększenie liczby przepływających statków do poziomu sprzed wojny, nie oznacza to w żadnym wypadku „swobodnego przepływu” jak przed wojną. Administracja cieśniną, ustalanie trasy, czasu i sposobu przepływu, a także wydawanie zezwoleń, pozostaną wyłącznie pod kontrolą i uznaniem Islamskiej Republiki Iranu. Relacja Trumpa jest zatem niepełna i sprzeczna z rzeczywistością.
Warto również zauważyć, że Trump wcześniej określił negocjacje w sprawie irańskiego programu nuklearnego jako jeden z centralnych i nieodłącznych warunków każdego porozumienia. Iran jednak nie podjął takich zobowiązań, a kwestia nuklearna nie była nawet omawiana na tym etapie.
Tymczasem Arabia Saudyjska podobno wysunęła pomysł zawarcia paktu o nieagresji z Iranem. Stało się to po tym, jak Rijad był świadkiem przełamania przez Teheran licznych warstw amerykańskiej obrony powietrznej i morskiej w Cieśninie Ormuz, przeprowadzając alarmująco szybkie ataki w ciągu pierwszych pięciu tygodni wojny ramadanowej – wojny, która rozpoczęła się 28 lutego.
Według Financial Times Arabia Saudyjska, która kiedyś polegała na „niepodważalnych” gwarancjach bezpieczeństwa Waszyngtonu, które w rzeczywistości okazały się mirażem, obecnie po cichu rozważa regionalne porozumienie wzorowane na starych porozumieniach helsińskich: współpraca gospodarcza, gwarancje bezpieczeństwa i stabilność bez imperium dyktującego zasady.
Jeśli to prawda, oznaczałoby to, że Arabia Saudyjska nie uważa już Stanów Zjednoczonych za swojego głównego obrońcę i zamiast tego akceptuje nową architekturę bezpieczeństwa, która uznaje Iran za nowego szeryfa w niebezpiecznym regionie. Kiedy twój obrońca wydaje się słaby i bezbronny, zaczynasz rozmawiać z krajem, który właśnie udowodnił, że potrafi sprostać zadaniu.
Według wysoko postawionego pakistańskiego źródła dyplomatycznego ds. bezpieczeństwa:
„Zbliżamy się do przełomowego momentu. Ramy są już praktycznie gotowe. Pozostaje pytanie, czy dyplomacja zdoła załatać tę ostatnią lukę, zanim region pogrąży się w znacznie poważniejszej konfrontacji”.
Pakistan wydaje się odgrywać kluczową rolę w tym dramacie. Feldmarszałek Asim Munir zakończył właśnie drugą misję w Teheranie, która obejmowała bezpośrednie rozmowy z wysoko postawionymi irańskimi strukturami politycznymi, wojskowymi i religijnymi – w tym z osobami z wewnętrznego kręgu Najwyższego Przywódcy.
Jednocześnie minister spraw wewnętrznych Mohsin Naqvi pozostaje aktywnie zaangażowany w umożliwianie codziennych mechanizmów pośredniej komunikacji między USA a Iranem i koordynację ram współpracy.
Pakistan wydaje się obecnie jedynym krajem, który jednocześnie utrzymuje funkcjonujące kanały zaufania z Teheranem, Pekinem, Dohą, Rijadem, Abu Zabi oraz z mediatorami bliskimi Waszyngtonowi.
Równie istotny jest szybko rosnący opór regionalny wobec ponownej eskalacji działań militarnych USA. Arabia Saudyjska, Katar, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Pakistan podobno bezpośrednio ostrzegły Waszyngton przed nowymi działaniami militarnymi.
Ich obawy nie wynikają z ideologicznej sympatii do Teheranu, lecz z niebezpieczeństwa niekontrolowanej destabilizacji regionu, która może wpłynąć na infrastrukturę Zatoki Perskiej, systemy energetyczne, szlaki żeglugowe, zakłady odsalania wody i światowe rynki ropy naftowej.
Jednocześnie Iran nie działa już z osłabionej pozycji militarnej, w jakiej znajdował się na początku tego roku. Irańska infrastruktura rakietowa została w dużej mierze odbudowana. Potencjał marynarki wojennej został redystrybuowany i wzmocniony. Struktury dowodzenia pod dowództwem Gwardii Rewolucyjnej ustabilizowały się.
Bieżące oceny wskazują, że Teheran wciąż dysponuje około 70% swojego potencjału rakietowego i przywrócił funkcjonalność operacyjną około 30 z 33 strategicznych wyrzutni rakietowych w pobliżu Cieśniny Ormuz.
Chiny i Rosja również po cichu wzmocniły odporność Iranu, nie ingerując otwarcie w konflikt. Chińskie wsparcie ma obejmować technologie podwójnego zastosowania, wsparcie satelitarne, komponenty dronów i pocisków rakietowych, integrację z BeiDou oraz pośrednią pomoc obronną za pośrednictwem tajnych kanałów.
Rosja najwyraźniej dostarcza informacji wywiadowczych i jednocześnie czerpie korzyści strategiczne z szoku energetycznego wywołanego trwającą niestabilnością.
Przygotujcie proch i poczekajcie, co przyniesie poniedziałek.
Ten, kto pozwala sobie skłamać raz,o wiele łatwiej skłamie drugi i trzeci raz,aż w końcu stanie się to nawykiem.Thomas Jefferson
Jedną z ważniejszych strategii ewolucyjnych grupy żydowskiej, wykorzystywaną do osłabiania konkurencyjności białego społeczeństwa, w którym większość stanowią biali ludzie, a w szerszej skali cywilizacji zachodniej, jest marksizm kulturowy – podstawowy mechanizm redukujący antysemityzm i zwiększający żydowski sukces konkurencyjny poprzez przełamanie zbiorowego oporu i żywotności białej rasy, dzięki czemu łatwiej ją kontrolować, wykorzystywać lub zastępować.[1][2]
Jego twórcy podkreślali konieczność ukrycia prawdziwego celu swojego projektu pod płaszczykiem niewinnych i pozytywnie brzmiących słów, szacunku i przede wszystkim „nauki” – niezbędnej uniwersalnej metody badawczej, którą przejęli i skorumpowali dla własnych potrzeb.
Projekt rasowy jest więc narzucany społeczeństwu w sposób potajemny za pomocą wyrafinowanych technik inżynierii społecznej poprzez edukację, książki, media głównego nurtu, filmy, seriale telewizyjne, komedie sytuacyjne i propagandę rządową.
Jak podsumował archeolog dr Timothy Ives, ta psychologiczna broń masowego rażenia „była wynikiem antyempirycznej szkoły frankfurckiej, która postrzegała rolę uczonego jako krytyka społecznego, bez potrzeby potwierdzania któregokolwiek ze swoich twierdzeń”.[3]
Aby złamać ducha rasy białej, w swoim artykule „Mass Propaganda in the War Against Bigotry ” (1947)[4]Żydowsko-amerykański psycholog Samuel H. Flowerman zaleca, cytuję, „obniżenie dumy kulturowej i poczucia własnej wartości”, a do wykonania tej brudnej roboty – sponsorowanie „chętnych naiwniaków lub zdrajców”.[5][6]Ale nie dajcie się zwieść zamierzonej „wojnie z bigoterią”. Nie jest to szlachetny wysiłek motywowany szczerą troską o walkę z rasizmem. Jak wykazano w poprzednim artykule „ Mojżesz, pierwszy „Führer” w historii: żydowska świadomość rasowa i supremacja” , nikt nie jest bardziej bigoteryjny niż ta grupa Żydów, zwana w tym artykule „ludem Flowermanów”.
Szkoły i uniwersytety, w których zatrudnieni są głównie przedstawiciele ideologii marksizmu kulturowego pod przywództwem Białego Kwiatu, a także niektórzy nauczyciele z krajów Trzeciego Świata, odgrywają ogromną rolę w szerzeniu tej fałszywej wojny z bigoterią.[7]Nawet białe dzieci w wieku przedszkolnym są poddawane praniu mózgu; po ukończeniu studiów nienawidzą siebie i swojej rasy do tego stopnia, że pragną zniszczyć swój gatunek, w duchu zaczerpniętym z anonimowego mema zatytułowanego „Tymczasem na przypadkowym uniwersytecie”. „Nazista” w tej diatrybie to konserwatysta, który nie chce przyszłości, jaką szykują te „pachołki Babel”; woli mięso od świerszczy, jest za Bogiem, rozumem, wolnością, prawem i porządkiem, rodziną i narodem. Z drugiej strony, lewacy są zaprogramowani, by mówić takie rzeczy:
Nienawidzę nazistów, nie potrafią samodzielnie myśleć!!! To po prostu wyprane mózgi, owce, które podążają za rasistowskimi dogmatami i robią wszystko, co każe im pasterz!!! Są też nieczułymi antysemitami, mizoginami, bigotami, homofobami, faszystami i wszyscy powinni trafić do więzienia!!!
Auschwitz, niewolnictwo i kolonializm to tylko niektóre z bardziej znanych historycznych intryg, które służą temu celowi. To, czego chętni naiwniacy i zdrajcy uczą w szkołach o cywilizacji europejskiej i jej osiągnięciach, to kolejna, mniej znana strategia ewolucyjna, stosowana w celu osłabienia dumy kulturowej i poczucia własnej wartości głównych konkurentów ludu Flowermanów.
Aby złamać wolę władzy białego człowieka i osłabić jego konkurencyjność, wszystko, co dotyczy jego wyjątkowej cywilizacji, jest umniejszane i demonizowane, a osiągnięcia pozazachodnie są wynoszone do absurdalnego poziomu „w naruszeniu najbardziej podstawowych protokołów badań naukowych, dowodów i standardów” – zauważa dr Ricardo Duchesne, były profesor socjologii na Uniwersytecie Nowego Brunszwiku, autor książki Człowiek faustowski w epoce wielokulturowej .[8]
Dr Duchesne twierdzi, że postmodernistyczna retoryka w stylu Flowermana Derridy jest rutynowo stosowana, aby „zamylić, odwrócić uwagę lub uniknąć konfrontacji z przytłaczającymi dowodami stojącymi w sprzeczności z ich absurdalnymi twierdzeniami. Źródła są niewłaściwie wykorzystywane, książki są błędnie interpretowane, dowody są rażąco błędnie interpretowane, fakty są ukrywane, zasady obiektywizmu historycznego i szacunku dla nauki są dewastowane w celu podkreślenia wyimaginowanych zalet wielokulturowości w obrębie europejskich kultur stworzonych”.[9]
Teoria Darwina i psychologia ewolucyjna zostają wymazane z dyskursu w celu udowodnienia, że istnieje tylko jedna rasa – rasa ludzka.[10]Egalitaryzm jest świętą krową „sług Babel”, więc oczywiście posuwają się do skrajności w tym nadużywaniu zawodu historyka, aby swoimi fałszywymi ideami dowieść, że wszystkie cywilizacje są równe i że cywilizacja europejska nie była wyjątkowa. Jak zauważył dr Duchesne,
Tego, co się tu dzieje, nie można przypisać jedynie niekompletności empirycznej i zrozumiałym błędom w ocenie sytuacji. Można powiedzieć, że nasi dzisiejsi studenci są celem głęboko zakorzenionych wysiłków edukacyjnych, mających na celu narzucenie wielokulturowego spojrzenia na historię Europy, silnie przesiąkniętego zmyśleniami i nadużywaniem źródeł naukowych.[11]
Aby wykonać tę brudną robotę dekonstrukcji i przepisywania historii świata zgodnie z interesami ludu Flowermana, mimo że istniejące badania nie potwierdzają ich perspektywy, chętni naiwniacy i zdrajcy tego oszustwa są hojnie opłacani, obsypywani laurami i prezentami oraz nagradzani hojnymi grantami badawczymi. W zamian za zdradę własnej rasy, stają się wybitnymi profesorami na uniwersytetach Ivy League w USA i na prestiżowych uniwersytetach na całym Zachodzie; otrzymują lukratywne stanowiska w prestiżowych think tankach i zarządach dużych korporacji; ich książki i artykuły są szeroko rozpowszechniane przez wydawnictwa i media, w większości należące do Flowermana; te niegodziwe naiwniaki narodu wybranego są wysoko cenione przez swoich rówieśników, którzy ślepo powtarzają swoim studentom każde z ich oczywistych kłamstw; ich opinia jest powszechnie przyjętą prawdą i prawie nikt nie odważy się jej podważyć bez tragicznych konsekwencji dla ich kariery i awansu.[12]
Przykładowo profesor Duchesne, człowiek niezwykle poważany przez swoich studentów, autor wielu naukowych książek, został, jak wszyscy jego podobnie myślący koledzy z innych uniwersytetów i z innych dziedzin, wciągnięty w błoto i odrzucony przez swoich słabych, ograniczonych umysłowo, skłonnych do oszustwa, zdradzieckich kolegów i zmuszony do przejścia na wcześniejszą emeryturę za krytykę tej farsy ukrytej pod płaszczykiem nauki.[13]
Pseudonauka to trafne określenie na rodzaj nauki, którą wyznają ci chętni naiwniacy i zdrajcy. Zawłaszczyli naukę, by służyła ich niegodziwym potrzebom. Wierni ulubionemu powiedzeniu Lenina: „Cel uświęca środki”, ci pożyteczni idioci siłą dostosowują rzeczywistość do idei, które chcą narzucić światu.
W co więc chcą, żeby ludzie uwierzyli, jeśli chodzi o cywilizację europejską?
Z ich punktu widzenia, z oczywistych względów, podzielili historię na dwa okresy: przed i po zachodniej rewolucji przemysłowej XVIII wieku.
Przed rewolucją przemysłową
W Europie nie było nic wyjątkowego, jak nam powiedziano. Nie posiadała ona żadnych cech kulturowych, które można by porównać z kulturami innych krajów świata. Wiele regionów Azji, zwłaszcza Chiny, dysponowało równymi, jeśli nie lepszymi, technologiami w dziedzinie broni, okrętów, tekstyliów, metalurgii i rolnictwa. Światowa gospodarka była w istocie zdominowana przez Chiny.[14]Co więcej, nauka Kopernika, Keplera, Laplace’a, Kartezjusza i Bacona miała swoje odpowiedniki w innych cywilizacjach – była zjawiskiem globalnym. Jeśli chodzi o ruchy intelektualne starożytnej Grecji, ich źródłem była Afryka i Bliski Wschód. Krótko mówiąc, według „chętnych naiwniaków i zdrajców”, którzy wyznają tę fantazję, „europocentryczne twierdzenie, że Europa ze swoją wyjątkową kulturą i instytucjami osiągnęła wyższy poziom biegłości technicznej i naukowej, jest jedynie krótkowzroczną perspektywą pozbawioną globalnej wizji. […] Główne przemiany historii wynikają z globalnych powiązań i dwustronnych wpływów kulturowych”.[15]
Wszystko do tego czasu, jak nam mówią, było zatem uczciwe i sprawiedliwe, każdy miał swoje zdanie, a każda cywilizacja korzystała w równym stopniu z dokonanych postępów artystycznych, naukowych, technicznych, ekonomicznych, filozoficznych i moralnych. Jeśli istniały jakiekolwiek rozbieżności, to wynikały one głównie z odmiennych nacisków konkurencyjnych i ekologicznych. Z tej perspektywy to, co wszystko zepsuło, co wyróżniało cywilizację europejską od innych, wydarzyło się po rewolucji przemysłowej.
Po rewolucji przemysłowej
Po tym przełomowym momencie historii, jak nam mówią, Europejczycy z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu oszaleli i zaczęli eksplorować świat, tworząc tu i ówdzie kolonie, by grabić zasoby naturalne nowo odkrytych terytoriów. „Blade twarze” zabijały, gwałciły i zniewalały spokojnych i szlachetnych dzikusów z tych regionów, czyli Trzeciego Świata. W ten sposób się wzbogacili i osiągnęli sukces we wszystkich dziedzinach życia. W zasadzie napadli na inne kultury i ukradli im wszystko, co posiadali.
Krótko mówiąc, jeśli dzisiejsze kraje Trzeciego Świata nie zmierzają donikąd, to głównie dlatego, że białe narody niewolnicze ogołociły je z jego życiodajnej krwi, zanim zbudowały swoje rewolucje przemysłowe na zyskach z niewolnictwa, a następnie splądrowały je poprzez kolonialną eksploatację. To oczywiście fantazja, jak pokazuje film „ Niewolnictwo i kolonializm”. Czy biali są odpowiedzialni za stagnację Afryki i Czarnych w ogóle?
Rasy, które są konstruktami kulturowymi, jak nam mówią, nie miały z tym absolutnie nic wspólnego. Innymi słowy, nie ma żadnych wrodzonych wpływów na zachowanie, które mogłyby dać jednej rasie przewagę nad innymi. Istnieje tylko jedna rasa, rasa ludzka, i wszyscy jesteśmy równi pod skórą i w głowie, według chętnych naiwniaków i zdrajców z ludu Flowermana: „To jest tak, bo tak mówimy. Nie ma potrzeby potwierdzania żadnego z naszych twierdzeń. Nauka jest tym, czym ją wybieramy. A jeśli ci się nie podoba, zawstydzimy cię, ujawnimy twoje dane osobowe, wyślemy na ciebie nasze psy bojowe Antifa, wyrzucimy cię z pracy, nazwiemy rasistą, bigotem, antysemitą, faszystą, nazistą i zwolennikiem białej supremacji”. To oczywiście sianie strachu, zastraszanie i kolejna fantazja.
Rola biologii
Biali są obdarzeni wyjątkowymi cechami, które zdemoralizowani i ujarzmieni biali, którzy uważają się za szumowiny tego świata, powinni wziąć pod uwagę, zanim zaczną się umniejszać i kłaniać się najeźdźcom z Trzeciego Świata oraz chętnym naiwniakom i zdrajcom, jakimi są ludzie Flowerman.[16]
Prawdę mówiąc, Whites „był twórcą i rozwinął wszystkie dyscypliny wiedzy nauczane na naszych uniwersytetach: archeologię, botanikę, ekonomię, socjologię, antropologię, historię, biologię, chemię, genetykę, fizykę, geologię, filozofię, geografię – wszystkie z nich, wliczając w to teologię”, jak pokazuje dr Duchesne w swojej najnowszej książce „ Greatness and Ruin”.[17]
Według dr. Charlesa Murraya, autora książki Human Accomplishments: The Pursuit of Excellence in the Arts and Sciences, 800 p.n.e. to 1950 :
97% osiągnięć naukowych, mierzonych liczbą osób lub wydarzeń, miało miejsce w Europie i Ameryce Północnej w latach 800 p.n.e. do 1950 roku. Sama liczba znaczących postaci w sztuce jest wyższa na Zachodzie w porównaniu z łączną liczbą pozostałych cywilizacji. W literaturze liczba ta na Zachodzie wynosi 835; podczas gdy w Indiach, świecie arabskim, Chinach i Japonii razem wziętych – 293. W sztukach wizualnych liczba ta wynosi 477 na Zachodzie w porównaniu ze 192 w Chinach i Japonii razem wziętych (bez podania znaczących postaci dla Indii i świata arabskiego). W muzyce brak tradycji kompozytorów z nazwiska w cywilizacjach pozazachodnich oznacza, że łączna liczba 522 znaczących postaci na Zachodzie nie ma realnej konkurencji.[18]
Jak powiedział Joseph Sobran w 1997 roku:
Człowiek Zachodu góruje nad resztą świata w sposób tak ogromny, że jest to niemal niewyrażalne. To zachodnie eksploracje, nauka i podboje odsłoniły świat samemu sobie. Inne rasy czują się poddanymi zachodniej potęgi długo po tym, jak kolonializm, imperializm i niewolnictwo zniknęły. Zarzut rasizmu zastanawia białych, którzy nie odczuwają wrogości, a jedynie zmieszaną dobrą wolę, ponieważ nie rozumieją, co to naprawdę oznacza: upokorzenie. Biały człowiek prezentuje obraz wyższości, nawet gdy nie jest jej świadomy. A wyższość budzi zazdrość. Zniszczenie białej cywilizacji jest najgłębszym pragnieniem ligi wyznaczonych ofiar, które nazywamy „mniejszościami”.[19]
To są fakty, których nie wolno ujawniać na uniwersytetach i w szkołach.[20]Chętni naiwniacy i zdrajcy z ludu Flowermanów na to nie pozwolą. Dlaczego? Utknęli w swojej mantrze „rasa to konstrukt społeczny”, nie mogą przyznać, że cywilizacja europejska jest najwspanialszą cywilizacją, jaką świat kiedykolwiek znał, właśnie z powodu jednego słowa: biologii. Rasy istnieją i nie są sobie równe pod względem predyspozycji. Jak pokazują poniższe artykuły, niektóre rasy, takie jak rasa biała, są w rzeczywistości bardziej inteligentne, żądne przygód i kreatywne niż inne.[21][22]
„Znajdujemy się rzeczywiście” – ubolewa dr Duchesne – „w samym środku jednego z najbardziej paradoksalnych zjawisk, jakie kiedykolwiek widziano: ta sama cywilizacja, która bardziej niż jakakolwiek inna upierała się, że prawdomówność wymaga bezstronnego rozumowania i podejścia opartego na „ciężarze dowodów”, teraz fabrykuje fakty, by pasowały do ideologicznego programu”.[23]
Podsumowując, można powiedzieć, jak stwierdza dr Duchesne w swojej książce „ Wielkość i ruina”, że to fałszowanie faktów jest „głęboko osadzonym wyrazem emancypacyjnego projektu samego zachodniego liberalizmu”[24] i nie pomyliłbyś się, gdybyś dodał, jak stwierdził dr Kevin MacDonald i inni,[25][26]że emancypacyjny projekt liberalizmu, który ziścił się w latach 60. XX wieku, był głęboko przesiąknięty marksizmem kulturowym i zdecydowanie promowany przez jego żydowskich władców, gdy Żydzi awansowali do elitarnego statusu na całym Zachodzie. To oni są „ludem Flowermanów”, jak opisano w tym artykule.
Notatki
[1] Kerry Bolton, PhD, Perwersja normalności. Od markiza de Sade do cyborgów , Arktos, 2021.
[2] Kevin MacDonald, PhD, Kultura krytyki. Ewolucyjna analiza zaangażowania Żydów w ruchy intelektualne i polityczne XX wieku , wydanie 3 , Antelope Hill Publishing, 2025.
[3] Cytowane przez Bruce’a Gilley’a, PhD, The Case for Colonialism , New English Review Press2023, s. 256.
[4] Samuel H. Flowerman, PhD, „Masowa propaganda i wojna z bigoterią”, The Journal of Abnormal and Social Psychology, tom 42 (4), październik 1977, s. 429–439.
[5] Andrew Joyce, PhD, „Modyfikacja standardów grupy wewnętrznej: o Żydach i komunikacji masowej”, The Occidental Observer, 14 stycznia 2020/24.
[6] Kevin MacDonald, PhD, „Samuel H. Flowerman: Patologizowanie białego etnocentryzmu w mediach masowych”, Culture of Critique, cytowana praca , s. 386–393.
[7] Kerry Bolton, PhD, Rewolucja z góry. Produkcja „niezgody” w nowym porządku świata , Arktos, 2011.
[8] Ricardo Duchesne, PhD, Człowiek faustowski w epoce wielokulturowej , Arktos, 2019, s. 103.
[16] Ricardo Duchesne, PhD, The Uniqueness of Western Civilization , Brill, 2011; zob. także jego najnowszą książkę, Greatness and Ruin: Self-Reflection and Universalism within European Civilization , Antelope Hill, 28 marca 2025.
[17] Ricardo Duchesne, PhD, Wielkość i ruina . Autorefleksja i uniwersalizm w cywilizacji europejskiej, Antelope Hill Publishing, 2025, s. 263.
[18] Charles Murray, PhD, Osiągnięcia człowieka: dążenie do doskonałości w sztuce i nauce, 800 p.n.e. do 1950 r. , Harper Collins, 2003.
[19] Gregory Hood, „Resentyment and Race”, American Renaissance, 13 kwietnia 2022.
[20] Ricardo Duchesne, PhD, Wielkość i ruina. Autorefleksja i uniwersalizm w cywilizacji europejskiej , Antelope Hill Publishing, 2024, s. 264.
[21] Charles Murray, PhD, Różnorodność ludzka. Biologia płci, rasy i klasy , TWELVE, 2020, cytowane przez Ricardo Duchesne w Faustian Man , s. 193.
[22] Ricardo Duchesne, PhD, The Uniqueness of Western Civilization , Brill, 2011; zob. także jego najnowszą książkę, Greatness and Ruin: Self-Reflection and Universalism within European Civilization , Antelope Hill, 28 marca 2025.
[23] Ricardo Duchesne, PhD, Wielkość i ruina. Autorefleksja i uniwersalizm w cywilizacji europejskiej , Antelope Hill Publishing, 2024, s. 264.
[25] Kevin MacDonald, PhD, Kultura krytyki. Ewolucyjna analiza zaangażowania Żydów w ruchy intelektualne i polityczne XX wieku , wydanie 3 , Antelope Hill Publishing, 2025.
[26] Kerry Bolton, PhD, Perwersja normalności. Od markiza de Sade do cyborgów , Arktos, 2021.
20 października 2025 rok. Pewnie niewiele już osób pamięta tą datę. Jest ona jednak istotna nie tylko dla tego artykułu lecz także dla nas Polaków oraz w zasadzie wszystkich Europejczyków. Tego dnia Unia Europejska zrezygnowała z dalszych zakupów rosyjskich nośników energii. A konkretnie gazu ziemnego.
Nie byłoby nic dziwnego w tym wydarzeniu gdyby nie fakt, że jeszcze tego samego dnia węgierski minister spraw zagranicznych Peter Szijjarto zadeklarował że decyzja UE zniszczy bezpieczeństwo energetyczne Węgier. Także tego samego dnia doszło do wybuchów w dwóch europejskich rafineriach, przetwarzających rosyjską ropę naftową. W Rumunii oraz oczywiście na Węgrzech.
W tzw. spontanicznej, zupełnie przypadkowej eksplozji na Węgrzech, w największej węgierskiej rafinerii położonej w Szazhalombatta, około 27 kilometrów od Budapesztu, nikt nie ucierpiał. Co innego w eksplozji w Rumunii, w rafinerii przetwarzającej ropę naftową z Rosji, należącej do rosyjskiego Łukoilu. Tam jeden z pracowników doznał poważnych obrażeń głowy i nóg. Trafił do szpitala.
Możemy oczywiście naiwnie wierzyć, że były to eksplozje przypadkowe, dokładnie w dniu w którym UE zrezygnowała z rosyjskich surowców a węgierski szef dyplomacji zanegował tą decyzję. Wszyscy jednak dobrze wiemy, znając oczywiście praktyki pewnych sił, że nie był to przypadek i kto był sprawcą. Kim byli terroryści nienawidzący Węgrów ale także innych Europejczyków, którzy dokonali tego, nie bójmy się stwierdzić dosadnie, aktu terroru. Tak go nazwałem w artykule pt. „Paryska szkoła Hyperion – oni nie chcą, abyś o niej usłyszał” z 25 października 2025 roku i podtrzymuję swoją opinię.
„W czasie tamtych jesiennych miesięcy w Aston – Clarke znalazł czas na napisanie podręcznika sabotażu. Jego »Blue Book« zawierała instrukcje dotyczące wszystkiego: począwszy od kamuflażu po materiały wybuchowe, i dodatkowo nosiła charakterystyczne piętno jego pisarstwa: materiały wybuchowe to były »słodycze«, a detonatory – »zabawki«. Jak zawsze w przypadku Clarke’a, wesoły ton był jedynie przykrywką. Rady, których udzielał, wynikały z wnikliwego podejścia do tematu sabotażu. »Praca jest dobrze wykonana – pisał – jeśli wygląda na wypadek, akt Boga lub nie ma żadnego wyjaśnienia«. Nie zostawiając śladów, sabotażysta mógł uciec z miejsca wydarzeń niezauważony, co zmniejszało również szanse odwetu” – napisał Giles Milton w książce o operacjach tajnych służb podczas drugiej wojny światowej, pt. „Ministerstwo Niedżentelmeńskich Działań Wojennych”.
Pamiętajmy, że trwa trzecia wojna światowa. Tylko nie wszyscy ją dostrzegają bo prowadzona jest także za pomocą niezwykle zaawansowanej techniki militarnej a nie wyłącznie czołgami czy też artylerią ciągniętą przez konie.
21 maja 2026 roku. Na Węgrzech wybory kilka tygodni wcześniej wygrała opcja europejska – Tisza – której głównym konkurentem była opcja amerykańsko-żydowska – Fidesz.
Porażka Fideszu od razu skutkowała tym, że nowy przywódca Peter Magyar, skądinąd wywodzący się z partii Orbana, niemal natychmiast zagroził aresztowaniem żydowskiego ludobójcy Netanjahu. Jednak nie to było najistotniejsze.
Wspomnianego już 21 maja 2026 roku przebywający w Polsce Magyar zakomunikował w rozmowie z „Rzeczpospolitą”, że Unia Europejska po zakończeniu wojny na Ukrainie powróci do rosyjskiego gazu ziemnego.
Co więcej, stwierdził, że geografia Węgier oraz ekonomia sprawiają, że kierunek rosyjski importu nośników energii jest naturalnym kierunkiem dla jego kraju. Ale także dla Polski. Stwierdził, że liczy na to iż wojna na Ukrainie skończy się jak najszybciej a więc że jak najszybciej Europa wróci do rosyjskiego gazu. „Wiem o tym, ale sądzę, że ta polityka Unii bardzo się zmieni po zakończeniu wojny. Miejmy nadzieję, że stanie się to bardzo szybko. Musimy być konkurencyjni, Węgry, Polska. A do tego konieczne są niższe ceny energii. W tym względzie jestem bardzo pragmatyczny” – zakomunikował Magyar. „Sądzę, że kiedy wojna się zakończy, cała Unia Europejska powróci do zakupu rosyjskiego gazu, bo jest on tańszy. To nakazuje konkurencyjność, geografia” – dodał.
Artykuł z tymi słowami ukazał się w serwisie „Rzeczpospolitej” o 12:00 21 maja 2026 roku. A więc wczoraj. Dzisiaj 22 maja 2026 roku rano, o 8:47, miała miejsce kolejna eksplozja na Węgrzech, w tamtejszym naftowym kompleksie przemysłowym. Oczywiście kompleksie, który podłączony jest do rosyjskiego ropociągu „Przyjaźń II” i który przetwarza rosyjską ropę naftową.
Tym razem mowa jest już nie o jednym rannym, lecz nawet wielu zabitych oraz wielu rannych. Oficjalnie podaje się jednego zabitego oraz 7 rannych. Tak podają media polskie. Jednak media węgierskie mówią, że zabitych może być znacznie więcej.
„Jedna osoba zginęła w wyniku wybuchu w zakładzie Mol w Tiszaújváros. Zgodnie z informacją premiera Pétera Magyara, minister ds. energetyki István Kapitány oraz prezes i dyrektor generalny Mol Zsolt Hernádi są w drodze na miejsce zdarzenia. Na miejsce zdarzenia wezwano trzy helikoptery ratunkowe. Według szefa rządu na uszkodzonym rurociągu obecnie widoczny jest płomień przypominający pochodnię. Zgodnie z doniesieniami lokalnej prasy w wyniku tego zdarzenia może być kilka ofiar śmiertelnych” – podał serwis index.hu.
Możemy oczywiście naiwnie wierzyć, że to kolejny cudowny zbieg okoliczności. Premier Węgier deklaruje chęć kontynuowania współpracy z Rosją i kupowania taniego rosyjskiego gazu zamiast najdroższego na świecie – amerykańskiego – który preferuje Polska. Po czym następuje zupełnie przypadkowa eksplozja w zakładzie petrochemicznym przetwarzającym rosyjski surowiec. Bądźmy jednak realistami. Na Węgrzech dzisiaj doszło do zamachu terrorystycznego, który był sygnałem aby Węgry nie kupowały rosyjskiego gazu. Tylko gaz … no właśnie, jaki? Jak państwo myślicie?
Sprawcy byli tak perfidni, że do wybuchu doszło w kombinacie chemicznym Tisza a Tisza to przecież nazwa partii, która obecnie rządzi na Węgrzech i do której należy Magyar.
Był to także najprawdopodobniej sygnał dla innych państw. Pamiętajmy, że po wybuchach październikowych Indie zadeklarowały wycofywanie się z kupna rosyjskich surowców.
Po eksplozji w węgierskiej rafinerii 20 października 2025 roku ówczesny rząd węgierski także bardzo szybko zmienił swoje podejście do kupowania rosyjskich surowców. Już 25 października media polskie obiegła wiadomość, że nowa strategia energetyczna Węgier pozycjonuje Federację Rosyjską jako zagrożenie dla bezpieczeństwa energetycznego a zależność od rosyjskich surowców jako ryzyko, które należy zniwelować. „Zmniejszenie zależności od rosyjskiego partnera leży nie tylko w interesie Węgier, ale także całego regionu” – podano.
Polska podjęła decyzję, że będzie kupować najdroższy gaz ziemny na świecie – gaz amerykański. Co więcej, będzie hubem do rozprowadzania tego gazu po całej Europie Środkowej i Wschodniej. Uznano więc, że Polacy mają być biedniejsi a polscy przedsiębiorcy mają płacić horrendalne sumy za energię. A więc że Polska ma się rozwijać wolniej aby tylko zadowolić i nakarmić żandarma zza oceanu.
Jak długo jeszcze jednak Europejczycy będą ulegać szantażowi, terrorowi i zastraszeniom i będą realizować cudze interesy zamiast własnych?
Węgry są idealnym przykładem kraju gdzie istnieje ponadpartyjna zgoda co do tego, że interes narodowy Węgier w pewnych istotnych kwestiach ma być na pierwszym miejscu, bez względu na kierunek geopolityczny który preferuje aktualny rząd, aczkolwiek rządowi Orbana jak wiele na to wskazuje kolana ugięły się pod zastraszeniem październikowym. Czy Magyar okaże się odporniejszy?
Bez względu na kłamstwa, które o tym polityku w Polsce słyszymy nowy premier Węgrów, naszych chyba jedynych przyjaciół w Europie (a jeżeli nie jedynych to i tak nielicznych), twardo od początku 2026 roku, jeszcze zanim objął swój urząd, artykułuje interes narodowy swojego kraju. To nie tylko niskie ceny energii, których chce, preferując rosyjskie surowce (oczywiście tuż po zakończeniu wojny na wschodzie) zamiast surowców, które będą pochodzić z eksportu do polskich terminali. Lecz także powstrzymanie legalnej imigracji, którą rząd Orbana rozkręcił, wyrzucają tysiące Węgrów z kraju (przejęcie najmniej płatnych zawodów przez imigrantów i zaniżanie realnych płac) oraz kwestia ukraińska i kwestia węgierskiej mniejszości w tym kraju, której prawa reżim neobanderowski łamie.
„Każdy kraj, w tym Ukraina, ma prawo i obowiązek bronić swojej integralności terytorialnej i niezawisłości. Jednak nasza sytuacja na Węgrzech jest szczególna. Mamy mniejszość węgierską żyjącą w Ukrainie, która nie ma podstawowych praw. W Europie Środkowej w 2026 r.! […] Nasz rząd jest jednak gotowy do otwarcia nowego rozdziału w relacjach z Ukrainą. Ale wcześniej nasza mniejszość musi uzyskać te podstawowe prawa” – powiedział w rozmowie z „Rzeczpospolitą” Magyar.
Zresztą, pomijając słowa Magyara, które ten wypowiedział w rozmowie z polskimi dziennikarzami, już samo to, że po objęciu przez niego władzy globalni terroryści podnoszą rękę na Węgry (nazywajmy tą eksplozję po prostu zamachem, nie bawmy się w miękkie słówka o hipotetycznym zamachu czy też możliwym zamachu) najlepiej świadczy o tym, że pan Magyar realizuje węgierski interes narodowy i narusza tym samym interesy potężniejszych od Węgier. Za samo to już należy mu się szacunek.
