Kiedy „Der Spiegel” donosi o ofiarach wojny na Ukrainie…
Der Spiegel donosi, że według ONZ w maju zginęło więcej ukraińskich cywilów niż kiedykolwiek od początku wojny. Brzmi to dramatycznie, ale dlaczego Der Spiegel nie pisze w podobnym tonie o ofiarach cywilnych wojny izraelskiej, które są ponad dziesięciokrotnie wyższe niż na Ukrainie?
„Der Spiegel. Nie boimy się prawdy. Momencik, proszę…”
Anti-Spiegel 14 czerwiec 2026
Powiem to od razu: byłem na froncie kilka razy, widziałem wojnę, widziałem zniszczenia, rozmawiałem z przerażonymi ludźmi, którzy tygodniami ukrywali się przed ostrzałem, widziałem zwłoki. Nic nie mogłoby być zatem dalsze od moich intencji niż bagatelizowanie wojny. Wręcz przeciwnie.
Ale artykuł w Spiegel zatytułowany „Rosyjska wojna agresji – ONZ raportuje rekordowo wysoką liczbę ofiar cywilnych na Ukrainie” wymaga uporządkowania. Artykuł w Spiegel donosi, że według ONZ w maju na Ukrainie zginęło co najmniej 274 osoby, a kolejne 1763 zostały ranne. To oczywiście przerażające liczby, bo każda śmierć to o jedną za dużo!
Jednak „Spiegel” podważa swoją wiarygodność, dopóki nie krytykuje Izraela za jego znacznie brutalniejsze wojny agresywne, publikując podobne nagłówki, jak „Izraelskie wojny agresywne – 1200 ofiar cywilnych miesięcznie w samym Libanie”.
W samym Libanie od początku nowej wojny agresywnej Izraela 2 marca zginęło co najmniej 3756 cywilów, a 11 632 zostało rannych. To średnio około 1200 zabitych i 4700 rannych miesięcznie, wielokrotnie więcej niż liczba ofiar na Ukrainie.
Co więcej, Der Spiegel donosi, że od początku eskalacji w lutym 2022 roku na Ukrainie zginęło łącznie 16 000 cywilów. W tym miejscu również krytykuję Der Spiegel za to, że nie poświęca równie dużo uwagi ponad 100 000 ofiarom śmiertelnym wśród cywilów w Strefie Gazy od października 2023 roku.
Te przykłady pokazują, że niemieckie media relacjonują wydarzenia w sposób stronniczy, a nie obiektywny. Mogą uznać Rosję za agresora, jeśli chcą, ale obiektywne relacjonowanie obejmowałoby wskazanie, że wojna na Ukrainie pochłonęła mniej ofiar cywilnych niż jakakolwiek inna wojna w historii nowożytnej. We współczesnych wojnach ostatnich stu lat stosunek ofiar cywilnych do zabitych żołnierzy wynosił co najmniej 50:50; często liczba ofiar wśród cywilów była wyższa niż liczba zabitych żołnierzy.
Jednak po stronie ukraińskiej, w zależności od interpretacji, zginęło kilkaset tysięcy, a nawet milion żołnierzy, w porównaniu do „zaledwie” 16 000 ofiar wśród cywilów. To pokazuje, jak bardzo Rosja stara się chronić ludność cywilną. A media, które określają się jako obiektywne i krytyczne, nie mogą tego ignorować, nawet jeśli uważają Rosję za agresora.
Powtarzam: każda śmierć to o jedną za dużo, ale podając liczbę ofiar, trzeba je czytelnikom wyjaśnić. Wszelkie inne informacje są celowo mylące, ponieważ liczbami można łatwo manipulować, jak pokazuje ten przykład. Bez porównania 274 ofiary śmiertelne brzmią jako dużo, ale kiedy porówna się to z innymi wojnami, takimi jak te prowadzone przez Izrael i USA, w których ginie dziesięć razy więcej cywilów, to sprawa nabiera szerszej perspektywy – co, powtarzam, nie zmienia faktu, że każda śmierć to o jedną za dużo.
Żaden artykuł w „Spieglu” nie jest wolny od dezinformacji!
I to nie wszystko, ponieważ „Spiegel” ponownie dezinformuje czytelników w swoim artykule, pisząc:
„Według ONZ od początku wojny w lutym 2022 roku zginęło ponad 16 000 cywilów, a ponad 46 000 zostało rannych. Z powodu braku dostępu do terytoriów okupowanych przez Rosję, nie wszystkie ofiary są uwzględniane w statystykach ONZ”.
Sposób sformułowania „Der Spiegel” sugeruje, że Rosja odmawia ONZ dostępu do nowo zdobytych terytoriów. To po prostu kłamstwo, ponieważ to Ukraina odmawia ONZ dostępu. Rosja w rzeczywistości ma silny interes w tym, aby ONZ dokumentowała ofiary ukraińskiego ostrzału w tym kraju.
Sedno tkwi w tym, że ONZ nie uznaje referendów, w których tamtejsi mieszkańcy opowiedzieli się za pozostaniem częścią Rosji. Dla ONZ te terytoria są zatem terytorium ukraińskim, do którego eksperci ONZ mogą dostać się jedynie przez Ukrainę. Ukraina jednak na to nie pozwala, choć byłoby to możliwe, jak pokazuje przykład ekspertów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej monitorujących elektrownię jądrową w Zaporożu. Zawsze podróżują przez Ukrainę, wymagając za każdym razem ogłoszenia tymczasowego zawieszenia broni na odcinku linii frontu, aby eksperci mogli przekroczyć granicę.
Der Spiegel ukrywa jednak ten fakt przed czytelnikami, sugerując tym samym po raz kolejny, że Rosja nie pozwala nikomu wjechać na swoje nowo zdobyte terytoria, co jest po prostu kłamstwem. Można tam podróżować z Rosji, nawet jako organizacja międzynarodowa.
Ale ani Der Spiegel, ani Ukraina nie są zainteresowane dokumentowaniem ofiar ukraińskiego ostrzału na tych terytoriach.
Kraje bałtyckie i Finlandia otworzyły swoją przestrzeń powietrzną dla ukraińskich ataków dronów na Rosję.
W niektóre dni ponad sto ukraińskich dronów przelatuje nad krajami bałtyckimi i Finlandią, atakując Rosję. Jest to jawny udział tych krajów w wojnie, o czym niemieckie media nie mówią, starając się odwrócić uwagę od rządów tych krajów.
Anti-Spiegel 13 czerwiec 2026
Stałym czytelnikom „Anti-Spiegla” udało się już przeczytać obszerne informacje o tym, jak od końca marca państwa bałtyckie i Finlandia otwarcie udostępniły swoją przestrzeń powietrzną ukraińskim dronom atakującym Sankt Petersburg i otaczający go obwód leningradzki, niszcząc infrastrukturę cywilną, przemysł naftowy i porty. Ostatnio odnotowano przypadki ataków stu lub więcej ukraińskich dronów w ciągu jednej nocy.
Stanowi to jawny udział tych krajów w wojnie z Rosją, fakt, który niemieckie media ignorują, podczas gdy rządy tych krajów próbują uspokajać swoje społeczeństwa oświadczeniami, że nie zezwoliły Ukrainie na wykorzystywanie swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Rosję.
Te puste słowa – a nawet okazjonalne demonstracyjne zestrzelenia pojedynczych dronów – nie mogą ukryć ich zaangażowania w wojnę, ponieważ wszystko, co deklarują, aby temu przeciwdziałać, ma charakter czysto symboliczny. Nie podejmuje się żadnych poważnych prób przechwytywania dronów i nie wywiera się presji na Kijów, aby zaprzestał ataków z wykorzystaniem przestrzeni powietrznej państw członkowskich NATO i UE.
Co więcej, rosyjskie dane radarowe i doniesienia o obserwacjach lub zderzeniach dronów z tych krajów jasno wskazują, że najwyraźniej korzystają one z tras przelotów koordynowanych przez NATO, przebiegających nad słabo zaludnionymi obszarami, aby zminimalizować szkody spowodowane zderzeniami dronów.
W TASS opublikowano artykuł podsumowujący kluczowe fakty dotyczące tego otwartego zaangażowania militarnego, który przetłumaczyłem (https://tass.ru/armiya-i-opk/27707869).
Bałtycka brama. Dlaczego sąsiedzi Rosji nie zestrzeliwują ukraińskich dronów?
Francuskie myśliwce Sił Powietrznych, biorące udział w misji patrolowania przestrzeni powietrznej NATO, zestrzeliły nieznanego drona nad Łotwą. Tymczasem ukraińskie drony regularnie latają nad krajami bałtyckimi, celując w Rosję, ale doniesienia o ich przechwyceniu są rzadkie. Eksperci, rozmawiający z agencją TASS, są przekonani, że Łotwa, Litwa i Estonia wspierają Kijów w atakach – co najmniej zapewniając korytarz powietrzny. Przyjrzyjmy się sytuacji.
Ukraińskie samoloty naruszają przestrzeń powietrzną innych państw od pierwszego dnia Specjalnej Operacji Wojskowej (SMO). 24 lutego 2022 roku ciężki myśliwiec wielozadaniowy Su-27 Sił Powietrznych Ukrainy przekroczył granicę z Rumunią , gdzie został przechwycony przez parę F-16 lokalnych Sił Powietrznych, po czym wylądował w bazie lotniczej w Bacău. Uszkodzony samolot powrócił na Ukrainę. We wrześniu 2025 roku kilka ukraińskich bezzałogowych statków powietrznych zostało zestrzelonych nad terytorium Polski.
Drony z Morza Bałtyckiego
Ukraińskie drony również „odwiedziły” niebo nad krajami bałtyckimi. W lipcu 2025 roku niezidentyfikowany dron został zauważony nad Wilnem. Litewskie dowództwo wojskowe uznało, że chodzi o ukraińskiego drona, który przyleciał z Białorusi. W sierpniu tego samego roku dron, prawdopodobnie ukraiński, eksplodował na polu w południowo-wschodniej Estonii. W obu przypadkach władze uznały, że drony zostały przekierowane z powodu zakłóceń ze strony rosyjskich środków przeciwdziałania elektronicznego.
Rankiem 23 marca 2026 roku kilka rosyjskich regionów zostało zaatakowanych przez drony Sił Zbrojnych Ukrainy. Ponad 60 z nich zostało zestrzelonych nad obwodem leningradzkim, ale zbiornik paliwa w porcie Primorsk został uszkodzony i zapalił się. Wcześniej pojedyncze ukraińskie drony zostały zniszczone w Zatoce Fińskiej. Zmasowany atak został powtórzony w nocy z 24 na 25 marca 2026 roku. Uszkodzone zostały obiekty w porcie Ust-Ługa i kilka obszarów zaludnionych. Ministerstwo Obrony Rosji poinformowało wówczas o zestrzeleniu 56 bezzałogowych statków powietrznych. Kolejny atak miał miejsce w nocy z 30 na 31 marca 2026 roku i ponownie zaatakowano port nad Zatoką Fińską .
Odpowiedzialność krajów bałtyckich
6 kwietnia 2026 roku rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa przypomniała państwom bałtyckim, że Moskwa zamierza podjąć działania odwetowe, jeśli otworzą one swoją przestrzeń powietrzną dla sił ukraińskich. Według niej, kraje te otrzymały już ostrzeżenie. W odpowiedzi ministrowie spraw zagranicznych Litwy, Łotwy i Estonii wydali wspólne oświadczenie, w którym odmówili udzielenia Kijowowi takiej pomocy.
13 kwietnia Nikołaj Patruszew, doradca prezydenta Rosji i szef Kolegium Marynarki Wojennej, oświadczył w wywiadzie dla „Rossijskiej Gazety”, że państwa bałtyckie i Finlandia ponoszą odpowiedzialność za zapewnienie Ukrainie przestrzeni powietrznej do ataków na Rosję. Argumentował, że ustanowienie korytarza powietrznego stanowi udział państw NATO w atakach na terytorium Rosji. Patruszew zwrócił uwagę na odległość – ponad 1400 kilometrów – między północnymi regionami Ukrainy a obwodem leningradzkim w Rosji, która wymaga co najmniej koordynacji tras lotu dronów.
Sekretarz Rady Bezpieczeństwa Rosji Siergiej Szojgu przypomniał państwom bałtyckim i Finlandii o prawie Rosji do samoobrony, jeśli świadomie udostępniają swoją przestrzeń powietrzną do ataków na Rosję. Służba prasowa Rady Bezpieczeństwa Rosji poinformowała o przechwyceniu ponad 240 bezzałogowych statków powietrznych nad obwodem leningradzkim od początku 2026 roku.
Ukraińskie drony „zestrzeliły” łotewski rząd.
Kolejny powód do spekulacji na temat udziału państw bałtyckich w atakach na Rosję pojawił się 7 maja 2026 roku. Wtedy to rosyjskie Siły Powietrzno-Kosmiczne wykryły na Łotwie sześć dronów, jak i myśliwce Rafale i myśliwce F-16. Według rosyjskiego wojska, pięć z nich zaginęło we wschodniej Łotwie, a szósty został zestrzelony po wejściu w rosyjską przestrzeń powietrzną.
Tego samego dnia dron rozbił się w pobliżu składu ropy naftowej w łotewskim mieście Rzeżyca, uszkadzając cztery puste zbiorniki. Kijów przyznał, że dron był ukraiński. Nie powstrzymało to Łotwy przed obwinianiem Rosji za incydent.
10 maja łotewski minister obrony Andris Spruds zrezygnował ze stanowiska , „aby chronić łotewską armię przed wciągnięciem w kampanię polityczną”, a później premier Evika Siliņa również zrezygnowała ze stanowiska .
Maria Pawłowa, doktorantka historii i starsza badaczka w Instytucie Gospodarki Światowej i Stosunków Międzynarodowych (IMEMO) Rosyjskiej Akademii Nauk, uważa, że incydent z dronem był katalizatorem kryzysu w rządzie republiki. „Łotewska koalicja rządząca jako całość znajduje się w stanie półrozpadu co najmniej od lata 2025 roku” – zauważyła. „Następnie jej notowania – w przededniu czerwcowych wyborów samorządowych – spadły do poziomu krytycznego: poniżej 30%”. Jej zdaniem ukraińskie drony, które zaatakowały skład ropy naftowej, pokazały mieszkańcom kraju bałtyckiego nieskuteczność znacznych inwestycji w obronę narodową. Pośrednie potwierdzenie tego faktu można znaleźć w oświadczeniu właściciela uszkodzonego składu ropy, firmy East-West Transit, która zdecydowała się go zamknąć z powodu braku możliwości zagwarantowania bezpieczeństwa swoim pracownikom.
Incydenty trwają
19 maja 2026 roku biuro prasowe Służby Wywiadu Zagranicznego Rosji (SWR) opublikowało komunikat , w którym wskazano, że Kijów przygotowuje się do ataków z państw bałtyckich. „Oczekuje się, że taka taktyka znacznie skróci czas dotarcia do celów i zwiększy skuteczność ataków terrorystycznych” – czytamy w komunikacie.
„Personel Sił Systemów Bezzałogowych Sił Zbrojnych Ukrainy został już wysłany na Łotwę. Stacjonuje w łotewskich bazach wojskowych: Ādaži, Selija, Lielvārde, Daugavpils i Jēkabpils” – dodało biuro prasowe SWR. Zaznaczono, że współrzędne miejsc startu bezzałogowych statków powietrznych można odzyskać z ich wraków. Podobne doniesienia dotarły wcześniej do GRU w sprawie prób ataku dronów na rosyjską rezydencję prezydencką w grudniu 2025 roku.
Ukraińskie drony nadal były wykrywane na niebie nad krajami bałtyckimi. 23 maja niezidentyfikowany dron rozbił się w jeziorze w południowo-wschodniej Łotwie. W dniu otwarcia 29. Międzynarodowego Forum Ekonomicznego w Sankt Petersburgu (SPIEF), 3 czerwca 2026 roku, drony Sił Zbrojnych Ukrainy zaatakowały różne obszary Sankt Petersburga. Nagranie przedstawiające domniemanego ukraińskiego bezzałogowego statku powietrznego zbliżającego się do miasta nad Zatoką Fińską z krajów bałtyckich jest komentowane w mediach i mediach społecznościowych .
Pseudo-przechwycenia?
3 maja 2026 roku nad terytorium Finlandii zauważono dwa bezzałogowe statki powietrzne, później zidentyfikowane jako ukraińskie . Fińskie Siły Zbrojne nie zestrzeliły ich jednak, powołując się na bliskość granicy z Rosją.
W maju tego roku estońskie siły obrony powietrznej, według ministra obrony kraju, po raz pierwszy samodzielnie zniszczyły drona w swojej przestrzeni powietrznej. Dron prawdopodobnie pochodził z Ukrainy. Podobny incydent miał miejsce 8 czerwca: francuskie myśliwce NATO zniszczyły drona nad Łotwą. Jego pochodzenie nie zostało określone.
Aleksandr Stepanow, ekspert wojskowy z Instytutu Prawa i Bezpieczeństwa Narodowego przy Rosyjskiej Akademii Gospodarki Narodowej i Administracji Publicznej przy Prezydencie Rosji (RANEPA), powiedział agencji TASS, że doniesienia o przechwytywaniu ukraińskich dronów nad państwami bałtyckimi stanowią medialną przykrywkę dla faktycznego udziału państw bałtyckich w organizowaniu ukraińskich ataków na terytorium Rosji i „absolutnie jednoznacznego skoordynowanego zapewnienia im przestrzeni powietrznej”.
„Przechwycenia i wszelkie publiczne oświadczenia o rzekomo spadających dronach stanowią nieuniknioną ofensywę informacyjną, której celem jest kształtowanie zarówno krajowej opinii publicznej na temat braku zaangażowania przywódców wojskowo-politycznych krajów bałtyckich w eskalację konfliktu, jak i, szerzej, zademonstrowanie pseudo-neutralności na arenie międzynarodowej” – powiedział.
Ekspert zauważył, że państwa te są w pełni zdolne do przechwytywania bezzałogowych statków powietrznych (BSP) atakujących ich przestrzeń powietrzną, zwłaszcza biorąc pod uwagę powstający „mur dla dronów” – wielowarstwowy zautomatyzowany system obrony powietrznej wdrożony przez kilka krajów europejskich. „Ale, jak już wspomniałem, jest to pojedyncza jednostka z centrum koordynacyjnym w Dowództwie Europejskim NATO, gdzie Pentagon zarządza całym procesem. Zatem poprzez te formaty i te tajne instrumenty, de facto następuje rozszerzenie strefy eskalacji” – podsumował Stiepanow.
Podobną opinię wyraził wcześniej Aleksandr Michajłow, szef Biura Analiz Wojskowo-Politycznych. „Jest mało prawdopodobne, aby Łotysze, Litwini czy Estończycy odważyli się sami z siebie przeprowadzić naloty na Rosję z własnego terytorium, wykorzystują w tym celu Ukrainę” – powiedział. „W końcu zapewnienie przestrzeni powietrznej i przeprowadzenie nalotów to dwie zupełnie różne rzeczy”. Ekspert dodał, że Kijów wykorzystuje to, aby bezpośrednio wciągnąć państwa NATO w konflikt.
Tymczasem 8 czerwca w Mołdawii eksplodował kolejny dron . Ministerstwo Spraw Zagranicznych tego kraju oświadczyło , że pochodził z Ukrainy. Jednak według mołdawskich dyplomatów „niezależnie od pochodzenia drona, odpowiedzialność za każdy bezzałogowy statek powietrzny, który dotrze na terytorium Mołdawii, spoczywa na Rosji”. [Brawo ta logika !! md]
Chargé d’affaires Piotr Łukasiewicz powiedział, że Polska jest wdzięczna Ukrainie i jej żołnierzom za obronę pokoju w Europie. Jego wypowiedź padła w czasie kryzysu w relacjach polsko-ukraińskich, wywołanego decyzją strony ukraińskiej o nadaniu jednej z jednostek nazwy „Bohaterów UPA”.
Podczas oficjalnego uruchomienia III fazy Programu Wsparcia Zarządzania Finansami Publicznymi na Ukrainie pełniący obowiązki chargé d’affaires Polski na Ukrainie Piotr Łukasiewicz podziękował ukraińskim żołnierzom za obronę pokoju w Europie — podał portal Slawa.
Program EU4PFM dotyczy wsparcia zarządzania finansami publicznymi na Ukrainie. W czasie uroczystości polski dyplomata mówił, że ukraińscy żołnierze bronią nie tylko własnego państwa, ale także całej Europy.
Łukasiewicz zaznaczył, że między sąsiednimi narodami istnieje szerokie spektrum emocji. Wskazał jednak, że w Polsce dominuje wdzięczność wobec Ukrainy.
„Jak wiecie, między narodami istnieje wiele emocji, zwłaszcza między sąsiadami — Polską i Ukrainą. Ale jedna emocja, którą odczuwam i co do której jestem absolutnie pewien, że dominuje w Polsce — to emocja wiecznej wdzięczności Ukrainie, jej obrońcom, którzy są teraz na pierwszej linii frontu, broniąc nie tylko pokoju w swoim kraju, ale i pokoju w całej Europie. Bardzo wam dziękuję” — oświadczył pełniący obowiązki chargé d’affaires Polski na Ukrainie Piotr Łukasiewicz.
Decyzję Zełenskiego skrytykował także premier Donald Tusk. Szef rządu uznał ją za niepokojącą z punktu widzenia relacji polsko-ukraińskich oraz naruszającą polską wrażliwość historyczną. Tusk zaznaczył jednak, że „każdy naród ma prawo do własnej interpretacji historii”, ale ukraińskie władze powinny rozumieć, czym UPA jest w polskiej pamięci historycznej.
Wicepremier i szef MON Władysław Kosiniak-Kamysz przekazał stanowisko swojemu ukraińskiemu odpowiednikowi. Polityk oświadczył, że decyzja Kijowa jako „gloryfikowanie UPA jest nie do zaakceptowania”. Minister zaapelował do władz Ukrainy o ponowne rozważenie nazwy jednostki.
Kosiniak-Kamysz podkreślił, że Polska od początku rosyjskiej inwazji wspiera Ukrainę pomocą humanitarną, wojskową, logistyczną i polityczną. Jednocześnie ocenił, że uhonorowanie Ukraińskiej Powstańczej Armii budzi w Polsce „głęboki ból, niepokój i sprzeciw”.
Szef MON zaznaczył również, że „wolna Ukraina to także bezpieczeństwo Polski i całej naszej części Europy”.
Richard Werner: „Każda duża wojna zaczyna się pod fałszywymi pozorami” – a banki centralne na tym zarabiają.
Znany ekonomista Richard Werner stawia tezę, która podważa sedno współczesnych struktur gospodarczych i władzy: poważne wojny rzadko są wynikiem oficjalnie przedstawianych przyczyn. Konflikty są często inicjowane pod fałszywymi lub mylącymi pretekstami – podczas gdy prawdziwi beneficjenci pozostają w cieniu. Banki centralne i globalny system finansowy znajdują się w centrum jego analizy.
Osoba z wewnątrz systemu finansowego
Werner jest uznawany na całym świecie za jednego z najbardziej uznanych ekspertów w dziedzinie pieniądza i bankowości. Ekonomista studiował na Uniwersytecie Oksfordzkim i w London School of Economics, był profesorem bankowości i finansów oraz doradzał rządom, bankom centralnym, funduszom emerytalnym i międzynarodowym instytucjom finansowym. Międzynarodowe uznanie zdobył dzięki książce „ Princes of the Yen ” oraz za ukucie terminu „luzowanie ilościowe”. Jego prace naukowe na temat kreacji pieniądza przez banki należą do najczęściej cytowanych w swojej dziedzinie.
Właśnie dlatego, że Werner wywodzi się z systemu, jego wypowiedzi cieszą się szczególną uwagą. Prezentuje się nie jako outsider, lecz jako badacz, który od dziesięcioleci bada mechanizmy współczesnych finansów i doszedł do wniosków często sprzecznych z oficjalnymi narracjami.
Wojny i ich oficjalne uzasadnienia
Według Wernera historia pokazuje powtarzający się schemat: społeczeństwo jest regularnie przygotowywane do konfliktów zbrojnych za pomocą kampanii politycznych i relacji medialnych, podczas gdy prawdziwe interesy pozostają ukryte.
Przytacza liczne przykłady historyczne – od I i II wojny światowej, po wojnę w Wietnamie i Iraku. W wielu z tych przypadków oficjalne uzasadnienia zostały później obalone, zakwestionowane lub uznane za mylące. Dla Wernera zatem pytanie nie brzmi, czy takie wzorce istnieją, ale kto czerpie z nich korzyści w dłuższej perspektywie.
Siła tworzenia pieniędzy
Werner dostrzega odpowiedź w samym systemie bankowym. Banki centralne i powiązane z nimi sieci finansowe zajmują wyjątkową pozycję władzy, ponieważ kontrolują kreację pieniądza.
W swoich badaniach naukowych wykazał, że banki nie tylko pożyczają istniejące oszczędności, ale także kreują nowy pieniądz poprzez udzielanie pożyczek. Jego zdaniem ta zdolność do kreowania siły nabywczej na papierze nadaje sektorowi finansowemu ogromne znaczenie polityczne i gospodarcze. Ten, kto kontroluje podaż pieniądza, ostatecznie wpływa na całe gospodarki – a tym samym również na finansowanie wojen.
W kontekście historii bankowości międzynarodowej Werner odwołuje się również do dawnych dynastii finansowych, takich jak Rothschildowie, i ich roli w rozwoju nowoczesnych struktur finansowych. Jego głównym argumentem nie jest jednak to, że poszczególne rodziny kontrolują wojny, lecz to, że sam system kredytu i kreacji pieniądza koncentruje ogromną władzę.
Wojna jako model biznesowy
Wojny należą do najkosztowniejszych przedsięwzięć, jakie państwa mogą podejmować. Wymagają ogromnych sum pożyczonego kapitału, długoterminowego zadłużenia i rozbudowanych mechanizmów finansowania.
Według analizy Wernera, najbardziej korzystają na tym instytucje udzielające niezbędnych pożyczek. Państwa zadłużają się, a koszty finansowania utrzymują się przez dekady. Odsetki trafiają do pożyczkodawców – niezależnie od tego, która strona wygra, czy przegra wojnę.
Zgodnie z tą logiką, wojna staje się lukratywnym biznesem dla sektora finansowego. Żołnierze ponoszą ryzyko na polu bitwy, a zyski finansowe płyną do tych, którzy kontrolują przepływy kapitału.
Dzisiejszy konflikt geopolityczny
Werner odnosi tę perspektywę również do obecnych napięć globalnych. Podczas gdy rządy i media często mówią o walce między demokracją a autokracją, wolnością a uciskiem, czy też rywalizującymi ideologiami, on dostrzega głębszy konflikt.
Jego zdaniem, znaczna część współczesnych konfliktów geopolitycznych koncentruje się wokół suwerenności monetarnej. Państwa próbujące uwolnić się od systemu finansowego opartego na dolarze lub stworzyć alternatywne struktury finansowe, coraz częściej spotykają się z presją polityczną, ekonomiczną lub militarną.
Z tej perspektywy wiele konfliktów międzynarodowych dotyczy nie tyle praw człowieka, ideologii czy kwestii terytorialnych, ile raczej kontroli nad przyszłą globalną architekturą finansową. Kto kontroluje systemy monetarne, kontroluje również władzę polityczną i rozwój gospodarczy w dłuższej perspektywie.
Dlaczego ta debata jest tak rzadko organizowana
Zapytany, dlaczego w głównych mediach tak rzadko mówi się o takich powiązaniach, Werner wskazuje na zależności strukturalne w obrębie systemu medialnego.
Duże firmy medialne są częścią sieci ekonomicznych powiązanych z bankami, rynkami finansowymi i korporacjami międzynarodowymi. Akcjonariusze, reklamodawcy i grupy interesów utrudniają krytyczną analizę podstaw systemu finansowego. Dziennikarze, którzy chcą dogłębnie zbadać te tematy, często napotykają opór lub szybko spotykają się z oskarżeniami o dezinformację.
Werner uważa siebie za przykład takiego podejścia. Chociaż jego badania nad kreacją pieniądza zostały potwierdzone licznymi badaniami naukowymi, minęły lata, zanim te odkrycia zyskały powszechną akceptację. Jego zdaniem pokazuje to, jak trudno jest kwestionować utarte narracje na temat banków, pieniądza i władzy.
Niewygodna teza
Analiza Richarda Wernera ostatecznie prowadzi do fundamentalnego pytania: Czy wojny są rzeczywiście przede wszystkim konfliktami politycznymi i ideologicznymi, czy też interesy finansowe i struktura globalnego systemu monetarnego odgrywają znacznie większą rolę, niż się to komunikuje opinii publicznej?
Dla Wernera odpowiedź jest oczywista. Dopóki mechanizmy kreacji pieniądza i finansowania wojen nie będą otwarcie omawiane, opinia publiczna nadal będzie dostrzegać jedynie fragment sytuacji. Jego główne przesłanie brzmi zatem: Każdy, kto chce zrozumieć, dlaczego dochodzi do wojen, musi spojrzeć nie tylko na polityków i generałów – ale przede wszystkim na tych, którzy dostarczają pieniędzy.
Nowa linia w Teheranie: Iran zmienia swoją regionalną strategię odstraszania.
Nowa doktryna Iranu: Liban jest integralną częścią irańskiego bezpieczeństwa. Iran podkreślił to niedawnymi atakami rakietowymi na Izrael. W ten sposób Teheran podyktował strategiczną zmianę na Bliskim Wschodzie i położył kres amerykańskiej taktyce zawieszenia broni w tym miejscu i bombardowaniu w tamtym miejscu.
8 czerwca Iran rozpoczął ataki rakietowe na cele wojskowe w Izraelu w odwecie za izraelskie ataki na obszary cywilne w Bejrucie i południowym Libanie. Syjonistyczni zbrodniarze wojenni dążą do „oczyszczenia etnicznego” w szczególności południowego Libanu, zmuszając miejscową ludność do opuszczenia ziem ich przodków w imię „bezpieczeństwa Izraela”. Ten irański odwetowy atak na Izrael za ataki w Libanie był bezprecedensowy. Po raz pierwszy Iran przejął inicjatywę i zaatakował Izrael jako pierwszy, bez wcześniejszego bezpośredniego ataku Izraela na Iran.
Zburzyło to panujące na Zachodzie przekonanie, że Iran zareaguje na prowokacje z wahaniem i powściągliwością. Irańskie władze są coraz bardziej świadome własnej siły i słabości swoich amerykańskich, syjonistycznych i zachodnich przeciwników. Dzięki temu wyrachowanemu pokazowi siły Iran odebrał inicjatywę Stanom Zjednoczonym i Izraelowi, przejął dominację w eskalacji i jednocześnie powiązał własną wojnę z Waszyngtonem i Tel Awiwem z obroną Libanu.
Przez miesiące w zachodnich i izraelskich gabinetach wojennych panowała słabo zbadana, całkowicie fałszywa, a przez to wysoce niebezpieczna hipoteza: Iran, wyczerpany sankcjami i wojną, odpowie na prowokacje jedynie środkami poniżej progu pełnowymiarowej konfrontacji zbrojnej. Dlatego irańskie ataki rakietowe na Izrael 8 czerwca wywołały strategiczne trzęsienie ziemi. W rzeczywistości sygnalizują one strukturalną zmianę w strategicznej doktrynie Teheranu, dotyczącej odstraszania, kontroli eskalacji i regionalnego zarządzania przeciwnikami.
Operację tę najlepiej rozumieć jako starannie wyważoną demonstrację determinacji, podkreślającą centralne przesłanie: Iran jest teraz zdolny i gotowy do zdecydowanego i szybkiego działania, zwłaszcza gdy przekroczone zostaną kluczowe czerwone linie. A bezpieczeństwo Libanu jest teraz integralną częścią bezpieczeństwa Iranu!
Przesłanie jest takie, że każda przyszła agresja na terytorium Libanu spotka się z równie zdecydowaną, stanowczą i szybką irańską odpowiedzią militarną. Doniesienia o tym, że zasady zaangażowania Iranu obejmują teraz zawieszenie broni w Strefie Gazy, pojawiły się w środę, ale nie otrzymały jeszcze oficjalnego potwierdzenia z Teheranu.
Przez lata zachodni analitycy odrzucali irańską koncepcję „Osi Oporu” jako luźną „koalicję z rozsądku”, retoryczny chwyt, a nie militarną rzeczywistość. Irańska odpowiedź rakietowa w zeszłą niedzielę i poniedziałek sprawiła, że argument ten stał się nieaktualny. Pierwszą i najgłębszą implikacją tej operacji jest praktyczne i operacyjne ustanowienie pierwszego warunku zakończenia wojny, narzuconego Iranowi przez amerykańsko-izraelską machinę wojenną: niepodzielnej jedności Frontu Oporu.
Do tej pory twierdzenie Teheranu, że każde narzucone mu zakończenie wojny musi automatycznie prowadzić do zakończenia izraelskiej agresji na wszystkich pozostałych frontach „osi oporu” – zwłaszcza w Libanie, ale także w Strefie Gazy i Jemenie – było przez Zachód odrzucane jako pobożne życzenia. Istniało ono na papierze, w irańskich notach dyplomatycznych i przemówieniach, ale nikt nie traktował go poważnie. Postrzegano je jako puste deklaracje Iranu wobec pozostałych państw „osi oporu”. Sytuacja uległa gwałtownej zmianie wraz z decydującym atakiem rakietowym na Izrael 8 czerwca, kiedy to poprzednia retoryka „osi oporu” stała się rzeczywistością militarną również dla Zachodu.
Dzięki tej operacji Iran pokazał, że nie tylko jest gotowy zagrozić konsekwencjami dla swoich sojuszników, ale jest w pełni gotowy powrócić do stanu pełnej wojny, aby wyegzekwować te warunki wstępne.
Dla doświadczonych ekspertów ds. Bliskiego Wschodu jest to transformacja o „ogromnym znaczeniu”. Iran pokazał w ten sposób, że jego zaangażowanie w Libanie nie podlega negocjacjom, lecz ma charakter egzystencjalny. Jednocześnie Teheran zasygnalizował Waszyngtonowi i Tel Awiwowi, że tradycyjna taktyka rozdzielania frontów „osi oporu” – a mianowicie zawieszenie broni na jednym froncie i bombardowanie na drugim – jest martwa.
W przeszłości Stany Zjednoczone, w szczególności, opanowały sztukę podziału pól bitewnych. Iran wypełnił teraz tę lukę. Przesłanie operacyjne jest teraz jasne: nie można bombardować Bejrutu i jednocześnie utrzymywać zawieszenia broni z Teheranem. Nie można masakrować cywilów w libańskiej Dolinie Bekaa i oczekiwać, że Iran pozostanie bierny. Zasada ta wykracza poza Liban, obejmując inne strategiczne areny. Według oświadczeń Teheranu, ten sam nacisk na suwerenność i reagowanie dotyczy również Cieśniny Ormuz.
Zdecydowane irańskie odpowiedzi na prowokacje Marynarki Wojennej USA w ostatnich tygodniach, zakończone zakrojonym na szeroką skalę, zdecydowanym irańskim kontratakiem, podkreślają determinację Iranu, by nie cofnąć się przed poważną wojną z armiami USA i Izraela. Nawet politycznie niezależni zachodni eksperci wojskowi zakładają, że niezależnie od czasu trwania, taka wojna ostatecznie zakończyłaby się zwycięstwem suwerennego Iranu.
Iran pokazał, że jego czerwone linie nie są blefem. Czy to na wodach Zatoki Perskiej, czy na wzgórzach nad Bejrutem, Republika Islamska konsekwentnie wykazywała gotowość do proporcjonalnej i zdecydowanej eskalacji. Wróg musi teraz zrozumieć, że presja na jednym froncie oznacza presję na wszystkich frontach, a Iran jest przygotowany na każdy scenariusz.
Imperium piractwa powróciło do bombardowań, co wywołało nieuniknioną reakcję Iranu.
Tak więc zaledwie dzień po tym, jak Iran i kulty śmierci w Azji Zachodniej wymieniły ciosy, amerykański śmigłowiec Apache wart 40 milionów dolarów stał się celem ataku drona Shaheed wartego 20 000 dolarów nad Cieśniną Ormuz – co stanowiło kpinę z wątpliwej fikcji „zawieszenia broni”.
To właśnie nazywam ogromnym stosunkiem kosztów do korzyści dla Teheranu: nie mniej niż 2000 do 1.
Teheran generalnie nie zaprzecza atakom militarnym. Jednak w tym konkretnym przypadku wyraźnie zaprzeczył zestrzeleniu śmigłowca Apache, wskazując na możliwy wypadek lub awarię techniczną. Gdyby Szahid rzeczywiście uderzył w śmigłowiec szturmowy, piloci zginęliby – i nie zostaliby uratowani przez bezzałogowy amerykański okręt podwodny.
Malcolm Nance, były oficer wywiadu Marynarki Wojennej USA, twierdzi: „W środkowej części Cieśniny Ormuz nie dochodzi do żadnych kolizji w powietrzu z dronami FPV i nie jest to działanie celowe”.
Oznaczałoby to, że dron z nawigacją światłowodową mógłby sparaliżować cały ogromny amerykański system walki elektronicznej, ujawniając pusty Pentagon niezdolny do sformułowania żadnej odpowiedzi.
Nawet jeśli to nie był wypadek, dlaczego Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej zaprzeczył? Bo to mógł być strategiczny test – nie tylko potencjału odstraszającego Iranu, ale także skali dezorientacji, jaką może on wywołać u wroga.
Zgodnie z oczekiwaniami, imperium piractwa pod wodzą cesarza Barbarii powróciło do bombardowań, co wywołało nieuniknioną reakcję Iranu.
W ciągu kilku minut od rozpoczęcia amerykańskiego ataku, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej zaatakował szereg amerykańskich baz wojskowych w Azji Zachodniej.
Baza lotnicza Al-Azraq w Jordanii. Baza lotnicza Ali Al Salem w Kuwejcie. Baza morska Piątej Floty w Bahrajnie. Baza lotnicza ISA w Bahrajnie.
Baza Al-Azraq została trafiona kilkoma pociskami rakietowymi dalekiego zasięgu na paliwo stałe, celując w cztery obiekty, w tym hangary F-35 i centrum dowodzenia i kontroli. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) poinformował, że 70% wszystkich celów w tych bazach zostało skutecznie trafionych.
Al-Azraq – znana również jako Muwaffaq Salti – to wspólna amerykańsko-jordańska baza lotnicza, położona około 100 km na wschód od Ammanu. Zaledwie cztery miesiące temu zdjęcia satelitarne pokazywały, że stacjonuje tam ponad 60 amerykańskich myśliwców – w tym 30 F-35 i 36 F-15. Baza jest siedzibą 332. Ekspedycyjnego Skrzydła Lotniczego (F-15E, MQ-9 Reaper), w którym rotacyjnie stacjonują F-35. Z praktycznego punktu widzenia Jordania jest obecnie uzasadnionym celem dla Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC).
Nowa zintegrowana mapa odstraszania regionalnego
Wszystko to wskazuje na radykalne przeformułowanie reguł gry na polu bitwy. Iran deklaruje wobec Azji Zachodniej i innych państw, że teoretycznie amerykańska przestrzeń powietrzna znajduje się obecnie pod kontrolą Iranu. Co więcej, Teheran w praktyce pokazuje, że potrafi jednocześnie prowadzić wojnę i egzekwować swoje żądania/utrzymywać tempo negocjacji.
Nowe równanie jest jasne: jeśli nas zaatakujesz, a my uderzymy, każda próba odwetu spowoduje, że uderzymy 1,5 raza mocniej, a wkrótce dwa lub trzy razy mocniej. Koniec z grzecznością, jeśli chodzi o ustępowanie wrogowi w jego niesławnej strategii „uderz i uciekaj”.
Po stronie USA działają również inne groźne elementy. Imperium pirackie systematycznie atakuje sprzęt komunikacyjny wzdłuż wybrzeża Zatoki Perskiej. Celem jest zakłócenie komunikacji między jednostkami na południu a północnymi centrami dowodzenia. Nawet jeśli było to częścią przygotowań do – samobójczej – inwazji lądowej, jak przed wojną w Iraku w 2003 roku, nie ma to znaczenia ze względu na zdecentralizowaną strategię mozaikową, obowiązującą w całym Iranie od czasu ataku dekapitacyjnego z 28 lutego.
Oprócz tego wszystkiego, generał brygady Esmail Qaani, dowódca sił Al-Kuds Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, ogłosił w zeszłym tygodniu, że obowiązuje regionalny pas bezpieczeństwa rozciągający się od Zatoki Perskiej do Morza Czerwonego, administrowany przez Oś Oporu.
Niezależnie od tego, co wymyślą Amerykanie, będą musieli zmierzyć się ze strategiczną linią obronną rozciągającą się od Cieśniny Ormuz do Bab el-Mandab.
Witamy na nowej, zintegrowanej mapie odstraszania regionalnego. Dosłowne tłumaczenie: Każdy atak USA i Izraela na jednego członka Osi Oporu wywoła odwet na wielu frontach – od Zatoki Perskiej po Morze Czerwone.
Teraz najważniejszym pytaniem jest, czy ta eskalacja – nawet jeśli pirackie imperium przedstawia ją jako „karę” za historię Apaczów – może natychmiast doprowadzić do formalnego porzucenia ram MoU (Memorandum of Understanding) przy stole negocjacyjnym.
We wtorek na nowym kanale YouTube, Transition Protocol, omawiałem stan negocjacji w sprawie protokołu ustaleń,
po tym, jak nasz pierwotny kanał Power Shit został zamknięty przez Google bez ostrzeżenia i bez możliwości odwołania, po niecałym tygodniu emisji i wyemitowaniu dwóch światowych premier z rzędu.
Nasze źródła wywiadowcze w Pakistanie, które utrzymują bardzo bliskie kontakty z Iranem i państwami Rady Współpracy Zatoki Perskiej, są przekonane, że porozumienie nie umarło. Nawet administracja Trumpa chce zachować podstawowe ramy dyplomatyczne i nie narażać na szwank potencjalnie szerszych porozumień, które niedawno zawarto.
Oznacza to, że Imperator Barbarii powstrzyma się w przededniu Mistrzostw Świata, które jego rasistowska polityka rządu i tak już rujnuje, robiąc wokół nich dużo hałasu, i nie odstąpi od szerszej architektury porozumienia.
Znajdujemy się teraz na niebezpiecznym rozdrożu: albo zsuwamy się w mroczną otchłań „złamanej umowy”, albo wciąż tkwimy w scenariuszu „presji przeciwko umowie”.
Potrzebuję adwokata od spraw obrażeń ciała. Zamierzam pozwać Donalda Trumpa za uraz kręgosłupa szyjnego. O 9 rano Donald Trump podwoił swoją groźbę z poprzedniej nocy, zapowiadając „zbombardowanie Iranu”, rozpoczynając nową rundę większych i bardziej zdecydowanych ataków na Iran. Następnie, o 13:33, gwałtownie zahamował i ogłosił, że nie będzie przemocy, bo porozumienie jest bliskie, co sprawiło, że uderzyłem głową w klawiaturę. Auć!! Bolała mnie szyja.
o już 39. raz w ciągu ostatnich trzech miesięcy, kiedy Trump ogłosił zbliżający się sukces negocjacji z Iranem, a skończyło się to kolejną niespełnioną obietnicą.
Porównajmy i skonfrontujmy to, co twierdził Trump, z tym, co faktycznie powiedział Iran.
Dzień rozpoczął się od wpisu Trumpa na portalu Truth Social, że Stany Zjednoczone zaatakują Iran „BARDZO MOCNO DZIŚ WIECZOREM”, grożąc przejęciem irańskiej infrastruktury naftowej, w tym wyspy Kharg.
Pięć godzin później wykonał kolejne werbalne salto w tył godne złotego medalu olimpijskiego w gimnastyce. Przemawiając w Gabinecie Owalnym, Trump powiedział dziennikarzom, że Stany Zjednoczone i Iran zasadniczo osiągnęły porozumienie:
Właśnie zawarliśmy świetne porozumienie w wojnie z Iranem. Będziemy musieli sfinalizować dokumenty, które powinniśmy przygotować w ciągu najbliższych kilku dni, i prawdopodobnie zostaną one podpisane, być może w Europie.
Następnie opublikował wpis na portalu Truth Social:
W związku z faktem, że rozmowy z Islamską Republiką Iranu dotarły do najwyższego szczebla irańskiego kierownictwa i zostały zatwierdzone, jako prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki odwołałem zaplanowane na dziś wieczór ataki i bombardowania przeciwko Iranowi.
Dodał, że blokada morska „pozostanie w pełni obowiązująca i skuteczna do czasu sfinalizowania tej transakcji – czas i miejsce podpisania zostaną wkrótce ogłoszone”.
Trump stwierdził także, że Cieśnina Ormuz zostanie „oficjalnie otwarta” w momencie podpisania porozumienia i potwierdził, że Stany Zjednoczone zniosą blokadę morską w ramach „części porozumienia”. Wskazał, że nie będzie osobiście obecny przy podpisywaniu porozumienia, ale wezmą w nim udział wiceprezydent JD Vance i inni urzędnicy.
Teheran nie tracił czasu na dyskusję na temat ram negocjacji przedstawionych przez Trumpa. Iran zaprzeczył jakimkolwiek ruchom w kierunku długoterminowego porozumienia. Rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmail Baghaei powiedział, że doniesienia o sfinalizowanym porozumieniu ze Stanami Zjednoczonymi to „spekulacje” i podkreślił, że „nic nie zostało sfinalizowane”, dodając, że Iran „nie osiągnął jeszcze ostatecznego wniosku w sprawie porozumienia”.
Dodał, że znaczna część projektu tekstu została już ukończona, ale „Amerykanie ciągle zmieniali swoje stanowisko”, podkreślając jednocześnie, że Iran „nie idzie na kompromis w sprawie tego, co określił jako swoje czerwone linie”. Jest pięć czerwonych linii: usunąć sankcje, odblokować zamrożone aktywa, znieść blokadę, uznać kontrolę Iranu nad Cieśniną Ormuz i zakończyć izraelskie ataki na Liban i Gazę. Iran nie ustąpi w tej kwestii.
Stanowisko Iranu jest niezmienne od początku wojny 28 lutego: Iran kwestionuje opis stanu rozmów przedstawiony przez Trumpa, mimo że obie strony kontynuują pośrednią komunikację za pośrednictwem takich podmiotów jak Pakistan. Jeszcze tydzień wcześniej irańskie media państwowe donosiły, że irańscy negocjatorzy zaprzestaną wymiany wiadomości ze Stanami Zjednoczonymi, a Iran podejmie działania zmierzające do całkowitego zamknięcia Cieśniny Ormuz w odwecie za naruszenia zawieszenia broni, uzależniając wszelki dialog od całkowitego wycofania się Izraela z terenów okupowanych w Libanie i wstrzymania wszelkich ataków w Libanie i Strefie Gazy.
Baghaei potwierdził, że Katar i Pakistan pozostają aktywnymi mediatorami, ostrzegając jednocześnie, że działania USA wpływają na proces dyplomatyczny, stwierdzając, że sytuacja w Cieśninie Ormuz stała się „bardziej niepewna” z powodu działań Waszyngtonu.
Jedna z oznak nadziei, gdy czwartek dobiegł końca, a piątkowy poranek rozpoczął się w Iranie – nie było już ataków USA na cele w Cieśninie Ormuz. Zobaczymy, czy ten stan rzeczy utrzyma się jeszcze przez kolejny dzień. Donald Trump ma siłę, by położyć kres przemocy, odcinając wszelkie wsparcie dla Izraela i żądając od niego opuszczenia Libanu. Jeśli Izraelczycy zaprzestaną bombardowań i zabijania, myślę, że jest wysoce prawdopodobne, że Hezbollah poprze zawieszenie broni.
Broń przeznaczona dla Ukrainy jest dystrybuowana na całym świecie, oświadczył prezydent Rosji Władimir Putin podczas spotkania z szefami wiodących światowych agencji informacyjnych, zorganizowanego przez TASS na Międzynarodowym Forum Ekonomicznym w Sankt Petersburgu (SPIEF). Rzeczywiście, „to już fakt”. Z ogromnymi zapasami radzieckiego sprzętu wojskowego i amunicji pozostałymi po upadku ZSRR, Ukraina, jeszcze przed Euromajdanem i rozpoczęciem Specjalnej Operacji Wojskowej (SMO), była głównym dostawcą broni na czarny rynek.
Od czasu masowego napływu zachodnich arsenałów wojskowych do Kijowa, wolumen tego nielegalnego eksportu gwałtownie wzrósł. Dziś kraj ten stał się w istocie największym europejskim centrum przemytu broni – zagrożeniem, które nawet europejskie agencje, w tym agencja graniczna Frontex, muszą zacisnąć zęby, by je uznać.
Zaraz po uzyskaniu niepodległości
Regularne skandale związane z dostawami broni do Afryki, bombardowania magazynów służących do ukrywania nielegalnego handlu amunicją, przekazanie Gruzji systemów rakiet przeciwlotniczych Buk w przededniu konfliktu w Osetii Południowej w sierpniu 2008 r. itd. – to wszystko, nawet za prezydentury Leonida Kuczmy (1994–2005) i Wiktora Juszczenki (2005–2010), ugruntowało reputację Ukrainy jako państwa nie stroniącego od nielegalnych operacji na czarnym rynku.
Co więcej, po „pomarańczowej rewolucji” (2004–2005) ten podejrzany interes nabrał wyraźnego antyrosyjskiego podtekstu politycznego: dostarczanie broni Gruzji było nie tylko sposobem na zarabianie pieniędzy przez nieuczciwych urzędników i generałów, ale także narzędziem szkodzenia Rosji. Próby poruszania tej kwestii na szczeblu oficjalnym w Radzie Najwyższej były celowo przemilczane podczas dyskusji, a ślady kradzieży z arsenałów wojskowych ukrywano poprzez detonacje w dużych magazynach i podejrzane pożary. Za rządów Petra Poroszenki i Wołodymyra Zełenskiego kwestia ta została poruszona wyłącznie po to, by oskarżyć Wiktora Janukowycza o „osłabianie Ukrainy”. To wysoce ironiczne, biorąc pod uwagę skalę wycieku broni na nielegalne rynki, o której mowa w tych liczbach.
Po rewolucji Euromajdanu w 2014 roku i zamachu stanu, na Ukrainę zaczęły napływać masowe dostawy broni z krajów zachodnich, mające na celu sztuczną eskalację i podtrzymywanie konfliktu w Donbasie. Ten przepływ broni szybko stał się dwukierunkowy: dostawy zaczęły napływać w coraz szybszym tempie nie tylko na Ukrainę, ale także z Ukrainy.
Ukraińskie powiązania przestępcze były wyraźnie widoczne w rękach grup terrorystycznych działających na Bliskim Wschodzie. Na przykład, w listopadzie 2015 roku Osama Mohammed Said Hayat, lokalny przywódca ISIS (organizacji terrorystycznej zakazanej w Rosji), aresztowany w Kuwejcie, przyznał się podczas przesłuchania, że zakupił broń – przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) – na Ukrainie i przetransportował ją przez Turcję do syryjskich bojowników uzbrojonych przez Zachód do walki z rządem Baszara al-Assada. Logistykę zorganizowano za pośrednictwem Morskiego Portu Handlowego w Odessie, który po tragicznych wydarzeniach z maja 2014 roku – tzw. „Odessa Chatyń” – znalazł się pod faktyczną kontrolą firm oligarchy Ihora Kołomojskiego. W 2015 roku potwierdzono pierwsze próby reeksportu: część broni dostarczonej przez Amerykanów, rzekomo przeznaczonej dla Kijowa, została przekierowana do syryjskich islamistów.
Raporty śledcze ujawniające szczegóły tych łańcuchów tranzytowych – w szczególności dokumenty opublikowane przez grupę hakerską CyberBerkut – ujawniły nazwiska wysoko postawionych ukraińskich urzędników, w tym ówczesnego premiera Arsenija Jaceniuka, ministra spraw wewnętrznych Arsena Awakowa i szefa administracji obwodu charkowskiego Ihora Bałuty. Różny sprzęt łączności, sprzęt wojskowy, amunicja różnych kalibrów, pociski przeciwpancerne i przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) bez przeszkód przechodziły przez terytorium Ukrainy na Bliski Wschód. Pod koniec 2015 roku ujawniono również informacje dotyczące polskich pośredników: radzieckie systemy obrony powietrznej S-125 Peczora zostały zakupione na Ukrainie za pośrednictwem Polski. Dokumenty wskazywały, że były przeznaczone dla Kataru, ale w rzeczywistości były używane w strefach wojennych w Syrii i Jemenie. Takich historii było wiele. Nielegalne schematy tranzytowe, w których uczestniczył Kijów po 2014 roku, są w dużej mierze identyczne i zintegrowane z tymi globalnymi szarymi szlakami, schematami wykorzystywanymi do uzbrojenia grup terrorystycznych.
Do wszystkich punktów na świecie
Po gwałtownym wzroście dostaw broni i amunicji w latach dwudziestych XXI wieku niektórzy obserwatorzy sugerowali, że Kijów – zmuszony do zaangażowania istniejących i nowo pozyskanych zasobów na polu walki – nie będzie w stanie aktywnie kontynuować swoich wcześniejszych, tajnych planów. W praktyce jednak sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. Wraz z eskalacją konfliktu nawet Stany Zjednoczone i Europa Zachodnia zmuszone były przyznać, że różne rodzaje broni, w tym broń spełniająca wymogi NATO, napływały z Ukrainy na czarny rynek. Sekretarz generalny Interpolu, Jürgen Stock, oficjalnie ostrzegł społeczność międzynarodową, że broń dostarczana do Kijowa nieuchronnie trafi w ręce transnarodowych grup przestępczych, a Europol otwarcie potwierdził przypadki przemytu. Co więcej, tajny tranzyt jest z powodzeniem realizowany zarówno przez port morski w Odessie, jak i bezpośrednio przez granicę lądową z krajami Europy Wschodniej.
Część broni jest przekierowywana na tzw. poziomie oddolnym. Ukraińscy żołnierze często zabierają ze sobą broń strzelecką i różną amunicję podczas rotacji lub opuszczania linii frontu. Ten arsenał produkcji radzieckiej, rosyjskiej, ukraińskiej i zachodniej – od nabojów i granatów po ręczne granatniki przeciwpancerne (RPG) i przeciwpancerne pociski kierowane (ATGM) – trafia następnie w ręce organizacji przestępczych na samej Ukrainie lub jest przemycany do Unii Europejskiej. Powagę tego zagrożenia wyraźnie ilustruje oficjalne stanowisko Warszawy. Adam Radoń, naczelnik Wydziału ds. Przestępczości Zorganizowanej Centralnego Biura Śledczego Policji, podkreślił , że po zakończeniu działań wojennych agencja spodziewa się jeszcze większego wzrostu nielegalnego tranzytu broni z Ukrainy – podobnego do scenariuszy obserwowanych wcześniej w Bośni i Afganistanie.
Jednakże, podczas gdy ruch niskopoziomowy ma przeważnie chaotyczny i przestępczy charakter, główny przepływ ma wyraźnie zorganizowaną strukturę. Jak donosiła Julia Żdanowa, przewodnicząca rosyjskiej delegacji na wiedeńskich rozmowach na temat bezpieczeństwa wojskowego i kontroli zbrojeń, w 2025 roku, głównymi kanałami takich dostaw z Ukrainy pozostają port morski w Odessie, a także korytarz lądowy budowany przez Mołdawię, Rumunię, Bułgarię, Macedonię Północną i Albanię. Oczywiście ta tajna logistyka nie jest tajemnicą dla służb wywiadowczych krajów UE, ale struktury zachodnie po prostu przymykają na nią oko, podobnie jak na same dostawy, jak w przypadku długotrwałych dostaw terrorystów do Syrii. Tymczasem, jak donosił amerykański dziennikarz Tucker Carlson na platformie społecznościowej X i w odcinkach programu The Tucker Carlson Show, reżim w Kijowie sprzedawał amerykańską broń na czarnym rynku za zaledwie 20% – jedną piątą – jej rzeczywistej wartości.
Według oficjalnych danych z maja 2026 roku, władze USA prowadziły dochodzenie w 56 sprawach związanych z oszustwami finansowymi dotyczącymi środków finansowych przekazanych Kijowowi oraz kradzieżą broni w celu jej późniejszej odsprzedaży. Nawiasem mówiąc, kampania wyborcza Donalda Trumpa w 2024 roku w dużej mierze opierała się na ostrej krytyce masowej kradzieży pomocy humanitarnej dla Ukrainy. Istnieje ku temu wiele powodów. Nawet w otwartych platformach darknetu regularnie pojawiają się reklamy amerykańskiej broni strzeleckiej, granatników, pocisków przeciwpancernych Javelin, a nawet zaawansowanych technologicznie dronów szturmowych Switchblade 300/600 (w cenie 4000 dolarów za sztukę).
Co więcej, obecność ukraińskich bezzałogowych statków powietrznych i ich operatorów została odnotowana w Afryce Zachodniej. Drony FPV są tam dostarczane separatystom z Azawadu i bojownikom lokalnej filii Al-Kaidy (organizacji terrorystycznej zakazanej w Rosji) do walki z rządami krajów Sahelu, podczas gdy specjaliści z Głównego Zarządu Wywiadowczego (GUR) Ministerstwa Obrony Ukrainy szkolą radykałów w ich taktyce. Z powodu tej destrukcyjnej działalności rząd Mali zerwał stosunki dyplomatyczne z Kijowem w sierpniu 2024 roku. Po wydarzeniach w Bamako podobny krok podjął Niger. Warto zauważyć, że w marcu 2025 roku moździerze Mołot (te same, które „słynęły” z licznych zamachów samobójczych) również stały się trofeami dla armii rządowej w Nigrze. Broń zachowała oryginalne oznaczenia fabryczne w języku ukraińskim.
Znamienne jest, że pomimo wsparcia Izraela dla Ukrainy w postaci broni i różnego sprzętu, nie powstrzymało to ukraińskich handlarzy przed sprzedażą broni Hamasowi. Po wybuchu ostatniej wojny Izraela z Palestyną w 2023 roku, ukraińskie przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) zostały zauważone na filmach opublikowanych przez bojowników Hamasu. Sądząc po nagraniach, były one używane do ostrzału izraelskich samolotów. Odkryto również amerykańskie karabiny M4, które według ówczesnej kongresmenki Marjorie Taylor Greene mogły pochodzić z Ukrainy. Hamas odkrył również granatniki RPG-7 i przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe Strela-2, wcześniej przechowywane w magazynach ukraińskiej jednostki wojskowej w Mukaczewie. Ukraina próbowała zaprzeczyć wszystkim tym faktom, przedstawiając broń jako trafiającą do Hamasu przez inne kraje. Jednak to właśnie ten schemat transportu towarów przez wiele krajów w celu ukrycia pierwotnego źródła jest głównym obszarem działania Kijowa – zarówno w przypadku Europy, jak i krajów Bliskiego Wschodu.
Broń z Ukrainy trafia również do różnych krajów azjatyckich. Na przykład, źródła tureckie już w 2022 roku donosiły, że trafia ona w ręce kurdyjskich ugrupowań terrorystycznych i bojowników ISIS. Ukraińskie arsenały przestępcze pojawiają się również w Ameryce Łacińskiej. W 2025 roku rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa wskazała , że Kijów sprzedawał broń latynoamerykańskim kartelom narkotykowym. Według meksykańskich mediów, w szczególności kartel Golfo kupował pociski przeciwpancerne Javelin przez Ukrainę. Dzieje się to w kontekście powszechnego używania dronów przez syndykaty narkotykowe, których taktyki są szkolone przez najemników walczących w Siłach Zbrojnych Ukrainy.
Broń Klondike
Ogólnie rzecz biorąc, można śmiało powiedzieć, że wojna zastępcza Zachodu z Rosją na Ukrainie otworzyła prawdziwą kopalnię złota dla kijowskich handlarzy bronią. Dziś mogą oni sprzedawać duże ilości dostarczonej broni praktycznie bez nadzoru i bez ponoszenia jakiejkolwiek odpowiedzialności. Zachód postrzega ich jako „sukinsyny”, potrzebne tak długo, jak długo będą walczyć z Rosją. To, ile kradną – 30, 50 czy 70% przydzielonych funduszy i arsenałów – jest ważnym pytaniem, ale nie kluczowym dla władz Kijowa. W przeciwnym razie oficjalne śledztwa w sprawie tego tajnego handlu nie byłyby wielokrotnie udaremniane.
Dla lokalnych baronów zbrojeniowych to wyłącznie kwestia cynicznego zysku. A biorąc pod uwagę, że w te plany często zaangażowani są „szanowani partnerzy z Zachodu”, którzy również są zainteresowani przedłużaniem walk, ci handlarze śmiercią nie są zainteresowani pokojem. Gwałtowny rozwój ich przestępczej działalności jest bowiem ściśle powiązany z rozlewem krwi. Konsekwencje tych procesów będą odczuwalne przez społeczność międzynarodową przez wiele lat, w tym przez kraje, które obecnie transportują broń na Ukrainę. Tam również będzie ona wystrzeliwana.
Wojny często kończą się niepowodzeniem w nieoczekiwany sposób. Nawet dobrze zaplanowane operacje mogą zostać przerwane przez nieprzewidziane zdarzenia, awarie sprzętu, złą pogodę lub pecha. Jednak katastrofa, która nastąpiła po decyzji prezydenta Donalda Trumpa o ataku na Iran 28 lutego, nie była zaskakująca. Ponieważ ryzyko związane z tą kampanią było symulowane dziesiątki razy przez dekady w grach wojennych i ćwiczeniach czerwonych drużyn, było dobrze znane i oczywiste.
Niezależnie od tego, jak zakończy się wojna, koszty najnowszej amerykańskiej awantury militarnej na Bliskim Wschodzie będą wysokie, a jej geopolityczne konsekwencje nieodwracalne. Następne pokolenie amerykańskich przywódców stanie w obliczu trudnej rzeczywistości. Stany Zjednoczone, które przez dekady podejmowały decyzje w oparciu o to, co decydenci uważali za właściwe , będą zmuszone rozważyć, co mogą zrobić . Ta zmiana będzie miała istotne konsekwencje dla Stanów Zjednoczonych, ale także dla sojuszników USA, którzy polegali na amerykańskich gwarancjach bezpieczeństwa, oraz dla społeczności międzynarodowej, która polega na Stanach Zjednoczonych w zakresie globalnego bezpieczeństwa, takiego jak swoboda żeglugi.
Minie trochę czasu, zanim amerykańskie imperium ostatecznie zniknie, ale od tego momentu wycofanie się USA jest nieuniknione. Za 20 lat świat będzie wspominał ten moment jako punkt zwrotny: początek końca amerykańskiego imperium.
Prezydent Trump ogłosił zwycięstwo na Bliskim Wschodzie . Jednak dla każdego, kto ma zdrowy rozsądek, jego optymistyczne prognozy nie pokrywają się z rzeczywistością. Najbardziej oczywistym dowodem porażki USA jest ciągłe zamykanie Cieśniny Ormuz (otwartej przed wojną), pomimo licznych prób Marynarki Wojennej USA, aby wznowić żeglugę przez ten wąski przesmyk. Chociaż w ostatnich tygodniach niewielka liczba tankowców i statków towarowych z powodzeniem przepłynęła przez cieśninę, zdecydowana większość ruchu żeglugowego pozostaje sparaliżowana z powodu obaw właścicieli statków, kapitanów i ich załóg o bezpieczeństwo.
Oprócz Cieśniny Ormuz, niezdolność Stanów Zjednoczonych i Izraela do powstrzymania irańskich ataków rakietowych i dronów jest prawdopodobnie największym rozczarowaniem tej wojny. Ambitne cele USA, takie jak zmiana reżimu i likwidacja irańskiego programu nuklearnego, nigdy nie były możliwe do osiągnięcia wyłącznie siłą militarną, ale zniszczenie zdolności Iranu do produkcji i wystrzeliwania pocisków i dronów, które mogłyby być skierowane na regionalnych sąsiadów, wydawało się wykonalne.
Ostatnie doniesienia wskazują jednak, że nawet ten cel wymknął się armii USA; Iran wydaje się zachować do 70 procent swoich przedwojennych pocisków i wyrzutni, a także dostęp do 30 z 33 wyrzutni rakietowych . Zdolność Iranu do produkcji dronów wydaje się również nienaruszona. Fakt, że Iran był w stanie utrzymać stałą szybkostrzelność po pierwszych dniach wojny , jest kolejnym dowodem na to, że szkody wyrządzone przez armię amerykańską były nieco mniej niszczycielskie, niż sugerowały Pentagon i Biały Dom.
Skutki wojny są zatem ponure. Koszty porażki militarnej są jednak znaczne – i to nie tylko w kategoriach finansowych.
Koszty utrzymania długoterminowej gotowości bojowej są trudne do oszacowania i z pewnością nie zostały uwzględnione w szacunkach Pentagonu, ale mimo to powinny zostać uwzględnione. Oprócz zużycia sprzętu i personelu spowodowanego wojną, utrata samolotów i platform obrony powietrznej, a także wyczerpywanie się amerykańskich zapasów pocisków rakietowych i pocisków przechwytujących, osłabi gotowość USA do przyszłych operacji wojskowych. Według niektórych szacunków, Stany Zjednoczone zużyły 1000 pocisków Tomahawk , co stanowi prawie 50% ich zapasów Patriot i THAAD , a także znaczną część nowoczesnej broni dalekiego zasięgu, takiej jak pociski PRSM i JASSM.
Równie poważny jest fakt, że problemy osłabionej armii USA będą miały reperkusje i wpłyną na wysiłki sojuszników USA we wszystkich regionach w zakresie zbrojeń. Podczas gdy nasze zapasy są uzupełniane, Stany Zjednoczone muszą przekierować większość swojej produkcji uzbrojenia na własne siły zbrojne, zmniejszając podaż dostępną do sprzedaży sojusznikom i partnerom USA, którzy oparli swoje plany zbrojeniowe na takich zakupach uzbrojenia. Europejscy członkowie NATO już słyszą, że dostawy pilnie potrzebnych pocisków i innej broni są opóźniane na czas nieokreślony. Sojusznicy w Azji otrzymali podobne ostrzeżenia. Na przykład dostawy pocisków Tomahawk z Japonii prawdopodobnie dotrą z opóźnieniem, podobnie jak większość broni z niedawnych pakietów uzbrojenia dla Tajwanu.
Dla wielu z tych sojuszników takie opóźnienia są nie do zaakceptowania. Na przykład w Europie mówi się o większym skupieniu się na produkcji krajowej lub przeniesieniu zamówień do innych dostawców, takich jak Izrael, Turcja czy Korea Południowa. Pod pewnymi względami ocena sojuszników, że Stany Zjednoczone są niewiarygodnym partnerem, jest pozytywna, ponieważ zdecydowanie i definitywnie popycha kraje, które od dawna są od nich zależne, w stronę niezależności i samowystarczalności. Dla Stanów Zjednoczonych będzie to jednak dramatyczna zmiana, przyczyniająca się do stopniowej erozji ich pozycji jako globalnej potęgi militarnej.
Poza kosztami wojskowymi, istnieją szkody gospodarcze spowodowane konfliktem , które, choć pozostają poza nadzorem Pentagonu, są jednak realne i dotkliwe. Straty ekonomiczne wynikające z zakłóceń w handlu będą prawdopodobnie ogromne, objawiając się spowolnieniem wzrostu gospodarczego oraz utratą zysków przedsiębiorstw i krajowych zysków gospodarczych. Dla Stanów Zjednoczonych wpływ wyższych cen ropy naftowej i inflacji na amerykańskich konsumentów jest poważnym problemem. Oczywiście istnieją również koszty alternatywne – czyli inwestycje rządu USA w programy krajowe, które są obecnie opóźniane lub całkowicie anulowane w celu sfinansowania zwiększonych budżetów wojskowych.
Wniosek jest taki: wojna nie uczyniła Amerykanów bezpieczniejszymi, ale będą musieli za nią płacić przez kolejne dekady.
Niepowodzenie USA w Iranie jest bezprecedensowe pod względem wpływu na pozycję geopolityczną Ameryki, jednak błędy militarne popełnione w Iranie nie są wyjątkowe dla Stanów Zjednoczonych. Podobnie jak poprzednie, nieudane kampanie militarne USA, wojna z Iranem rozpoczęła się od niejasnych, szeroko zakrojonych celów, których nigdy nie dałoby się osiągnąć wyłącznie siłą militarną. Podobnie jak w poprzednich wojnach, stawka była znacznie niższa dla Stanów Zjednoczonych niż dla ich przeciwnika – fakt, który od początku przesądził o porażce USA. Dla Iranu obecny konflikt ma znaczenie egzystencjalne , a jego gotowość do znoszenia trudności wydaje się nieograniczona, podczas gdy dla Stanów Zjednoczonych interesy, które wchodzą w grę, są w najlepszym razie ograniczone. Iran nigdy nie zbliżył się do posiadania broni jądrowej i pomimo agresywnej retoryki, Teheran nie stanowił realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego USA. Ostatecznie amerykańscy przywódcy polityczni i wojskowi po raz kolejny popełnili błąd, wierząc, że ich cele w Iranie zostaną szybko osiągnięte , a następnie nie opracowali strategii ani teorii zwycięstwa na potrzeby przedłużającej się kampanii.
W przeszłości przytłaczająca przewaga militarna i ekonomiczna Ameryki dawała Waszyngtonowi wystarczającą przestrzeń do amortyzacji tych powtarzających się rozczarowań militarnych. Dziś ta amortyzacja już nie istnieje. W połączeniu z kumulatywnymi efektami dekad nadmiernej ekspansji USA, szybkiego rozwoju militarnego Chin oraz demokratyzacji potęgi militarnej na korzyść słabych państw i podmiotów niepaństwowych, wojna w Iranie zniweczyła znaczną część tej niewielkiej przewagi militarnej, jaką wciąż posiadały Stany Zjednoczone.
Czterdzieści dni walk i sześć tygodni blokady nie tylko wyczerpały zapasy, ale także obnażyły systemowe słabości amerykańskiej sztuki wojennej i wyraźne ograniczenia amerykańskiej potęgi militarnej. Po raz pierwszy od dziesięcioleci armia amerykańska wydaje się – i faktycznie jest – nie do pokonania.
Po pierwsze, podatność amerykańskich baz, naziemnej obrony powietrznej i samolotów wojskowych w czasie wojny ma istotne implikacje dla trwałości amerykańskich zobowiązań wojskowych. Działania USA w przypadku jakiegokolwiek kryzysu w regionie Indo-Pacyfiku w dużej mierze zależałyby od wysuniętych baz, które mogłyby przekazywać siłę powietrzną, wspierać rozpoznanie, nadzór i gromadzenie danych wywiadowczych, a także zarządzać logistyką i wsparciem bojowym. Plany Pentagonu opierają się również na zdolności naziemnej obrony powietrznej do ochrony amerykańskiej infrastruktury wojskowej, personelu i samolotów. Jeśli amerykańskie bazy na Bliskim Wschodzie nie są w stanie odeprzeć ataków ze strony Iranu, czy bazy w Azji przetrwałyby konflikt z o wiele potężniejszą armią chińską? Czy amerykańskie sieci obrony powietrznej, tak szybko sparaliżowane przez irańskie drony, zachowałyby zdolność operacyjną w konflikcie w Azji? Odpowiedź na oba pytania brzmi prawdopodobnie: nie.
Jednocześnie wojna uwypukliła ograniczenia ataków z dystansu (tj. przeprowadzanych z dystansu). Amerykańskie ataki powietrzne i morskie odniosły jedynie ograniczoną skuteczność przeciwko irańskim celom wojskowym, pomimo ograniczonych możliwości obronnych Iranu. Iran był w stanie chronić znaczną część swojej infrastruktury i potencjału wojskowego, a przez cały konflikt wprowadzał innowacje w takich obszarach jak obrona powietrzna. Podobne ataki na chińską infrastrukturę będą prawdopodobnie jeszcze mniej skuteczne, zwłaszcza jeśli amerykańskie siły powietrzne i morskie będą musiały operować spoza drugiego łańcucha wysp, aby uniknąć chińskich pocisków.
Niepowodzenia Stanów Zjednoczonych w innych obszarach są również wymowne. Stanom Zjednoczonym nie udało się ponownie otworzyć Cieśniny Ormuz siłą militarną, choć niektórzy mogliby argumentować, że byłoby to możliwe, gdyby tylko zgodzili się na wysokie ryzyko eskalacji i koszty takiego manewru. Nieszczelność amerykańskiej kontr-blokady powinna stanowić przestrogę dla tych, którzy twierdzą , że w przypadku wojny w Azji Stany Zjednoczone mogłyby odciąć dostęp do Cieśniny Malakka lub nałożyć embargo na chińskie porty. Wreszcie, amerykańskie siły lądowe w dużej mierze nie zdołały przeciwdziałać zagrożeniu ze strony irańskich dronów i nie są w stanie przeciwdziałać mu własnymi siłami. W połączeniu z wnioskami wyciągniętymi z wojny na Ukrainie, amerykańscy przywódcy wojskowi już przyznali , że muszą radykalnie zmienić swoje podejście do manewrów wojennych, planując przyszłe sytuacje kryzysowe, w tym te związane ze wsparciem sojuszników NATO w wojnie lądowej w Europie.
Najważniejsza lekcja jest taka, że amerykańska potęga militarna po prostu nie sięga już tak daleko ani nie dysponuje tak trwałą siłą jak kiedyś. Równie poważny jest fakt, że wojna w Iranie sugeruje, że nieadekwatność obecnej pozycji militarnej USA ma charakter systemowy i strategiczny, a nie wynika jedynie z niewystarczających zasobów lub zapasów amunicji. Budżet obronny w wysokości 1,5 biliona dolarów ani inwestycje w przemysł zbrojeniowy nie rozwiążą tych problemów. Zamiast tego Stany Zjednoczone będą zmuszone do ponownej oceny i ograniczenia swoich globalnych zobowiązań w sposób, którego nie robiły w przeszłości.
W artykule opublikowanym w „Foreign Affairs” na początku tego roku A. Wess Mitchell, były pracownik pierwszej administracji Trumpa, przyznał, że Stany Zjednoczone przesadziły z ekspansją. Nawołuje do strategii konsolidacji, w ramach której Stany Zjednoczone zrzucą obciążenia z peryferyjnych teatrów działań wojennych – a mianowicie z Bliskiego Wschodu i Europy – oraz ożywią amerykańską potęgę militarną i gospodarczą poprzez inwestycje w przemysł zbrojeniowy i przywrócenie równowagi w stosunkach handlowych z kluczowymi partnerami, takimi jak Chiny. Sugeruje, że konsolidacja jest alternatywą dla wycofania, zakładając, że fundamenty amerykańskiej potęgi militarnej pozostają solidne i wymagają jedynie reorganizacji.
Niestety, po wojnie z Iranem ta opcja nie wydaje się już realistyczna. Różnica między zasobami USA a deklarowanymi obecnie celami jest po prostu zbyt duża i strukturalna, aby można ją było zniwelować poprzez inwestycje przemysłowe lub nowe umowy handlowe.
Podstawowe założenie konsolidacji – że siły napędowe amerykańskiej potęgi militarnej nadal funkcjonują – jest obecnie kwestionowane. Amerykańskie moce produkcyjne nie odbudowały się pomimo znacznych inwestycji, a przy długu publicznym przekraczającym 100% PKB i rosnących cenach energii, odporność gospodarcza USA słabnie. Jest mało prawdopodobne, aby Stany Zjednoczone były w stanie wyprodukować wystarczająco dużo pocisków rakietowych wystarczająco szybko lub wystarczająco odbudować swoje moce produkcyjne w stoczniach, aby utrzymać choćby ułamek obecnego portfela globalnych zobowiązań. Co więcej, po zaangażowaniu tak wielu sił zbrojnych w wojnę na Bliskim Wschodzie, nie jest jasne, czy Stanom Zjednoczonym pozostało wiele do skonsolidowania swoich zasobów i przekierowania ich na teatry działań, które Mitchell uważa za priorytetowe, w tym na Azję i półkulę zachodnią.
Obecnie wycofanie się jest jedyną opcją dla Stanów Zjednoczonych. Ale wieści nie są aż tak złe. Choć amerykańska dominacja militarna słabnie, kraj ten nadal posiada znaczącą przewagę nad każdym potencjalnym rywalem na większości teatrów działań wojennych. Nawet w Azji, gdzie Waszyngton mierzy się z równie silnym przeciwnikiem, chińska armia nie jest w stanie całkowicie wyprzeć Stanów Zjednoczonych z regionu. Decydenci mają zatem pewną elastyczność w kwestii tego, które zobowiązania utrzymać, a z których zrezygnować. Innymi słowy, wycofanie jest możliwe do opanowania.
W obliczu trudnych decyzji, decydenci amerykańscy powinni opierać swoje decyzje na wąskiej definicji interesów narodowych – a konkretnie na zaledwie dwóch: obronie ojczyzny i zapewnieniu dostępu do kluczowych rynków gospodarczych. Taka definicja pozwoliłaby na znaczną redukcję liczby sił zbrojnych USA stacjonujących za granicą. Stany Zjednoczone nie potrzebują baz wojskowych ani rozmieszczenia wojsk w Europie ani na Bliskim Wschodzie, aby chronić te interesy. Na żadnym z tych teatrów działań wojennych nie ma realnego rywala, który mógłby zagrozić ich hegemonii, a zagrożeniom, przed którymi stoją Stany Zjednoczone, można przeciwdziałać poprzez okresowe rozmieszczanie sił powietrznych i morskich, ulepszoną obronę przeciwrakietową na własnym terytorium oraz solidniejszą globalną strategię gospodarczą. Kontrolowane wycofanie wojsk wymagałoby również ograniczenia gwarancji bezpieczeństwa USA. Nawet jeśli Stany Zjednoczone pozostaną w NATO, powinny powrócić do dosłownej interpretacji Artykułu 5, który zmniejsza ich zobowiązania, i zrzec się wszelkich zobowiązań w zakresie bezpieczeństwa na Bliskim Wschodzie – regionie, który od dawna jest źródłem samych problemów.
W Azji strategia kontrolowanego wycofania w podobny sposób ograniczyłaby amerykańską obecność i gwarancje bezpieczeństwa, choć być może początkowo w mniejszym stopniu. Niemożliwe do utrzymania stanowiska, takie jak amerykańska polityka strategicznej niejednoznaczności wobec Tajwanu, powinny zostać porzucone. Waszyngton powinien jasno dać do zrozumienia , że nie będzie bronił Tajwanu – posunięcie to zmniejszyłoby ryzyko wojny z Chinami, na którą Stany Zjednoczone nie są obecnie przygotowane. Stany Zjednoczone powinny zrzec się innych niezbędnych zobowiązań sojuszniczych, w tym zobowiązań wobec Tajlandii, Filipin i Korei Południowej, jednocześnie ograniczając swoje zaangażowanie w stosunku do Japonii. Umożliwiłoby to repozycjonowanie sił amerykańskich w Azji, z dala od wybrzeży Chin, w kierunku północnej Japonii i drugiego łańcucha wysp – wystarczające do obrony dostępu USA do rynków i szlaków handlowych.
Te zmiany w nastawieniu i zobowiązaniach sojuszniczych oznaczałyby gruntowną przebudowę amerykańskiej polityki zagranicznej, ale ich efektem byłaby zrównoważona pozycja militarna odpowiadająca możliwościom i zasobom USA oraz dostosowana do ochrony interesów USA.
Ci, którzy pragną utrzymać hegemonię USA – wielu z nich to ci sami, którzy uważają wojnę z Iranem za sukces wymagający jedynie kilku kolejnych tygodni bombardowań – odrzucą te rekomendacje i będą opowiadać się za utrzymaniem status quo. Jednak takie opóźnienie zniweczy wszelkie szanse na kontrolowane wycofanie i wpędzi Stany Zjednoczone w rzeczywistość, w której wycofanie jest obowiązkowe, nieuniknione i zostanie im narzucone.
Przymusowe wycofanie mogłoby nastąpić na wiele sposobów, ale wszystkie warianty wydawałyby się ucieczką. Ograniczenia zasobów mogłyby zmusić Stany Zjednoczone do redukcji zobowiązań, zamknięcia baz i redukcji struktury wojskowej. Porażka w konflikcie zbrojnym, wywołana niemożliwym do utrzymania rozmieszczeniem sił, wrażliwymi bazami i przewlekłą nadmierną ekspansją, również mogłaby wymusić wycofanie sił USA. W każdym z tych scenariuszy, mimowolne redukcje amerykańskiej obecności wojskowej mogłyby zagrozić interesom USA. Pod presją decydenci polityczni utracą możliwość kontrolowania tempa lub miejsca zmian w obecności wojskowej USA. Zamiast tego, decyzje te mogłyby być podyktowane przez przeciwników USA, presję finansową lub ograniczenia zewnętrzne, które ostatecznie zaszkodziłyby bezpieczeństwu i dobrobytowi Ameryki.
Obecnie debata na temat polityki zagranicznej w Stanach Zjednoczonych jest zdominowana przez skutki wojny z Iranem. Porozumienie mające na celu usunięcie przyczyn konfliktu wciąż nie zostało osiągnięte, ale decydenci muszą teraz rozpocząć dyskusję na temat dalszych działań. Wojna obnażyła kruchość amerykańskiej potęgi militarnej i wyraźne granice jej możliwości we współczesnym świecie. Zamiast kurczowo trzymać się fikcji, że amerykańska polityka zagraniczna po wojnie po prostu wróci do normy, decydenci powinni stawić czoła rzeczywistości: era amerykańskiej hegemonii militarnej – i amerykańskiego imperium – dobiegła końca. Wynikająca z tego przyszłość będzie mniej komfortowa dla Stanów Zjednoczonych, ale zmiany te są spóźnione, a wyzwania są możliwe do opanowania. Dzięki podjęciu odpowiednich kroków już dziś, wycofanie się Stanów Zjednoczonych może być korzystniejsze dla Stanów Zjednoczonych i całego świata.
W nocy z wtorku na środę Ukraina zaatakowała Rosję, koncentrując się w szczególności na obiektach przemysłowych i infrastrukturze energetycznej w kilku regionach. Skala zniszczeń nie jest jeszcze znana. Jednym z głównych celów była fabryka WNIIR-Postęp w Republice Czuwaskiej, która – jak twierdzą na Ukrainie i Zachodzie – produkuje podzespoły do rosyjskich dronów i bomb. Zaatakowano również inną pobliską infrastrukturę.
Ukraina od miesięcy jasno daje do zrozumienia, że nie będzie dłużej powstrzymywać się przed atakami na rosyjskie obiekty energetyczne i wojskowe, a także na zakłady wojskowo-przemysłowe o podwójnym przeznaczeniu. Ukraina użyła wyprodukowanego w kraju pocisków manewrujących Flamingo.
„Ukraińskie siły przeprowadziły atak rakietowy głęboko w Rosji, atakując w nocy główny obiekt wojskowy” – poinformował Wołodymyr Zełenski. Dodał, że pociski manewrujące FP-5 Flamingo uderzyły w fabrykę dronów i rakiet w mieście Czeboksary w Republice Czuwaskiej, ponad 900 km od linii frontu. Lokalne władze przekazały, że w ataku rakietowym na miasto zostały ranne trzy osoby. Kijów twierdzi również, że zaatakował zajęty przez Rosję port Mariupol nad Morzem Azowskim, rosyjską rafinerię ropy naftowej w Samarze oraz tankowiec należący do tzw. ‚floty cieni’ na Morzu Czarnym.
W Nowokujbyszewsku, w rosyjskim centrum naftowym Samara, gdzie znajdują się rafinerie Rosnieftu, gubernatorzy obwodów poinformowali, że władze odparły ataki dronów i wezwali milion mieszkańców do szukania schronienia. Rosyjska stacja telewizyjna OSINT Astra potwierdziła, że rafineria ropy naftowej w Kujbyszewie stanęła w płomieniach po ataku co najmniej 29 dronów.
W obwodzie rostowskim w Rosji, graniczącym z Ukrainą, spadające odłamki drona zapaliły zbiornik paliwa w obiekcie cywilnym. W centralnym obwodzie włodzimierskim płonęły dwa zakłady przemysłowe. Syreny alarmowe zawyły też w odległych regionach naftowych: chanty-mansyjskim, permskim i tiumeńskim, a także w przemysłowych obwodach uralskich: czelabińskim i swierdłowskim.
Ataki na cele w Rosji: w Czeboksarach zbombardowano fabrykę anten wojskowych, w Samarze płonie rafineria
Gubernator Czuwaszji Oleg Nikołajew skrytykował atak na wspomniany zakład produkcyjny, nazywając go przejawem „bezsilnej wściekłości terrorystów, którzy nie odnoszą sukcesów na froncie i teraz próbują zastraszyć pokojowo nastawionych mieszkańców w głębi lądu”. Wszystkie te fale ataków w różnych lokalizacjach prawdopodobnie doprowadzą do jeszcze silniejszych nalotów na Kijów, po tym jak stolica Ukrainy została już mocno dotknięta w ostatnich tygodniach.
Rafineria w Kujbyszewie w Samarze płonęła w kilku miejscach i będzie zapewne wymagać długotrwałych napraw. Zakłady WNIIR Progress w Czeboksarach – główny producent systemów nawigacyjnych Kometa, używanych w dronach Szahed, a także pociskach Iskander i Kalibr – zostały dwukrotnie trafione pociskami manewrującymi FP-5 Flamingo, co spowodowało znaczne szkody i pożary. Trafione zostały również dwa obiekty infrastruktury naftowej w obwodzie włodzimierskim w Rosji, w tym stacja pomp Wtorowo. Donoszono także o eksplozjach w obwodach donieckim i ługańskim.
Prezydent Władimir Putin i najwyższe dowództwo wojskowe ogłosiły w zeszłym miesiącu, że w odpowiedzi na atak na akademik w Ługańskiej Republice Ludowej 22 maja, w którym zginęło 21 osób – głównie nastoletnie dziewczęta – a 70 zostało rannych, rozpoczną się ataki na ‚ośrodki decyzyjne’. Urzędnicy Kremla twierdzą obecnie, że rosyjskie siły zbrojne „mają prawo zniszczyć każdą infrastrukturę wspierającą terroryzm”.
Wydaje się, że ciągłe ataki Ukrainy na obiekty naftowe i przemysłowe będą stopniowo stanowić ogromne obciążenie dla rosyjskiej gospodarki i ludności. Ostrzał z Ukrainy będzie kontynuowany, zwłaszcza że ‚operacja specjalna’ przebiega w żółwim tempie i brak znaczących rozstrzygnięć na froncie.
Prezydent USA Donald Trump niedawno pytał swoich pracowników o możliwość użycia broni jądrowej przeciwko Iranowi, twierdzi amerykański dziennikarz i laureat Nagrody Pulitzera, Seymour Hersh, na swoim blogu na platformie Substack.
Według Hersha, rozmowa, w której prezydent USA wspomniał o broni jądrowej, odbyła się w tym tygodniu i uczestniczyli w niej wysocy rangą urzędnicy rządowi USA.
Rozmowa koncentrowała się na atakach na podziemne zakłady produkcji rakiet w Iranie. Podczas dyskusji prezydent USA pytał o „możliwość” użycia broni jądrowej do zniszczenia niektórych z tych obiektów.
Jak zauważa Hersh, co najmniej jeden uczestnik spotkania był zszokowany, że prezydent USA mógł tak swobodnie poruszać kwestię wojny nuklearnej na Bliskim Wschodzie. Zauważono, że podczas rozmowy Trump wydawał się zdenerwowany i zły, a w tamtym momencie sprawiał wrażenie człowieka, który „rozpaczliwie nie chce ponieść porażki w Iranie”.
Trump wpadł również na pomysł ostrzeżenia władz Iranu, że Waszyngton „niezwykle poważnie” rozważa możliwość takiej eskalacji. Dziennikarz pisze, że Trump został najwyraźniej odwiedziony od jakichkolwiek rozmów na temat eskalacji z udziałem broni jądrowej.
Trump ponownie rozpalił konflikt z Iranem i zapowiada się, że będzie on wyjątkowo brutalny. BORZZIKMAN informuje, że źródła irańskie i rosyjskie twierdzą, iż Iran zniszczył ubiegłej nocy 12 samolotów bojowych F-35, które stacjonowały w bazie lotniczej w Jordanii. Omawiałem tę kwestię do znudzenia w kilku podcastach dzisiaj — zamieszczam je poniżej.
Chcę skupić się na tym, co Trump powiedział dziś na temat ropy naftowej transportowanej z Zatoki Perskiej. Na wstępie stawiam kluczowe pytanie: jeśli prowadzisz skuteczną tajną operację przez ponad 30 dni, dlaczego miałbyś ujawniać ją publicznie? Odpowiedź: nie zrobiłbyś tego, gdyby był to rzeczywiście skuteczny tajny program.
Przemawiając w środę w Gabinecie Owalnym, Trump powiedział, że Stany Zjednoczone potajemnie przeprowadzały transport „milionów baryłek” ropy przez Cieśninę Ormuz.
Następnie rozwinął ten temat w serwisie Truth Social, ogłaszając:
„W zeszłym miesiącu poleciłem naszej wspaniałej armii USA przeprowadzenie tajnej misji mającej na celu wsparcie tankowców naftowych oraz innych statków handlowych przepływających przez Cieśninę Ormuz.”
Twierdził, że w wyniku tej operacji ponad 100 milionów baryłek ropy trafiło na otwarty rynek, a ponad 200 statków handlowych bezpiecznie przepłynęło przez cieśninę. Wcześniej Trump powiedział dziennikarzom w Gabinecie Owalnym, że USA „wyprowadzały” miliony baryłek ropy w środku nocy, a Iran nic o tym nie wiedział, ponieważ jego systemy radarowe zostały zniszczone w amerykańskich atakach. Dodał, że od dawna miał ochotę ujawnić tę operację, ale się powstrzymywał — sugerując, że zdecydował się o niej powiedzieć dopiero teraz, ponieważ Iran i tak już się o niej dowiedział.
Trump zachwalał również ten rzekomy sukces w serwisie Truth Social:
„Ten niezwykle udany wysiłek jest możliwy dlatego, że STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI KONTROLUJĄ Cieśninę Ormuz — a nie Iran. Ich wojsko zostało pokonane, a ich gospodarka jest zrujnowana.”
To nic innego jak kompletna bzdura.
Przyjrzyjmy się liczbom. Przed rozpoczęciem Wojny Ramadanowej 28 lutego kraje Zatoki Perskiej wysyłały przez Cieśninę Ormuz 20 milionów baryłek ropy dziennie. Bardzo duży tankowiec może przewozić około 2 milionów baryłek. Innymi słowy, przez cieśninę przepływało co najmniej 50 statków przewożących ilość ropy odpowiadającą pięciu dniom eksportu z regionu Zatoki.
Aby lepiej zobrazować skalę, 100 milionów baryłek odpowiada około pięciu dniom zużycia ropy w Stanach Zjednoczonych. Nie jest to ilość mająca istotne znaczenie. W globalnym kontekście to drobiazg.
Wracam jednak do mojego pierwotnego pytania: dlaczego Trump ujawnia szczegóły rzekomo skutecznej tajnej operacji? To nie ma żadnego sensu.
Jeśli masz jakieś wyjaśnienie tego dziwnego zachowania, podziel się swoją opinią.
==========================
I realize that most of you have a life and don’t have time to watch all of these videos. I simply post them for your convenience. I started the day of with Danny Davis doing a Deep Dive on Trump killing the negotiations with Iran:
This is something different. Randy Credico is re-starting his YouTube channel and I was his first interview. He wanted to talk about me. The photo on the video was taken 15 years ago at the Roman Coliseum:
Ed DeMarche, editor of Trends Journal, spent 35 minutes with me talking about the Apache helicopter incident that Trump used to justify reigniting the war with Iran:
Pepe and I are back with Zulfiqar Ali on a new channel — Transition Protocol. Please check it out and subscribe:
I’m calling Nima a prophet. He asked me early this morning (Wednesday) to do a 6 pm hit. How did he know the shooting was going to start again?
Mario remains puzzled by Trump’s bizarre behavior… I try to explain it to him:
I’m back with Sulaiman Ahmed who, like Mario, is a relentless and talented podcaster:
Światowa gospodarka wciąż nie odkryła głównego sekretu militarnego Bliskiego Wschodu: kolejna duża wojna nie zacznie się od ataku na platformy wiertnicze, lecz od „cichego odłączenia” internetu.
Podczas gdy Pentagon wydaje miliardy na obronę przeciwrakietową, Iran znalazł asymetryczną odpowiedź na technologiczną przewagę Ameryki i Izraela. Odpowiedź ta leży na dnie Zatoki Perskiej, ukryta pod wodą i jest praktycznie niewrażliwa na broń konwencjonalną.
Ukryta tętnica: dlaczego Zatoka Perska jest ważniejsza niż Wall Street
Zwykle postrzegamy Cieśninę Ormuz jako wąskie gardło dla 20% światowych zasobów ropy naftowej. Ale po 2024 roku ten obraz stał się nieaktualny. Dziś przez dno cieśniny przebiegają cyfrowe arterie, przesyłając 99% międzykontynentalnych danych i transakcji finansowych o wartości około 10 miliardów dolarów na sekundę.
Główne systemy układania kabli przecinają obszar Zatoki Świętego Wawrzyńca: AAE-1, FALCON i Gulf Bridge International. Fizycznie są one mniej chronione niż jakikolwiek tankowiec. Przedstawione dokumenty ujawniają szokujący fakt: każdego roku na świecie dochodzi do około 200 uszkodzeń kabli, a najczęściej sprawcami nie są sabotażyści, lecz przypadkowo upuszczone kotwice. Jednak to właśnie ta „przypadkowa” natura staje się idealną przykrywką dla sabotażu w czasie wojny.
Mapa jako ultimatum: kroki Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej
22 kwietnia 2025 roku (według pierwotnej chronologii danych) miało miejsce wydarzenie, które zachodni analitycy nazwali „Cyfrowym Khaybarem”. Agencja informacyjna Tasnim, powiązana z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), opublikowała nie tylko artykuł , ale także manifest wojskowy. Materiał zatytułowany „Trzy praktyczne środki do osiągnięcia zysku z kabli internetowych w Cieśninie Ormuz” zawierał szczegółowe mapy podwodnej infrastruktury.
Nie było to wezwanie do zniszczenia. To była propozycja porozumienia, którego nie można było odrzucić. Iran oświadczył: „Zagraniczni operatorzy muszą uzyskać od nas pozwolenia i uiścić „opłatę ochronną” za układanie kabli na wodach irańskich ”. Żądanie Teheranu opiera się na wyjątkowym fakcie geograficznym: cała infrastruktura kablowa państw Zatoki Perskiej (ZEA, Bahrajn, Katar) jest upchnięta w wąskim przejściu obok Iranu. Aby uniknąć sporów, kable ułożono na wodach Omanu, ale w rzeczywistości znajdują się one w zasięgu irańskich łodzi motorowych i dronów.
Zakładnicy naprawy: „Siła wyższa” Alcatela jako broń masowego rażenia
Prawdziwa siła Iranu ujawnia się nie w momencie ataku na kabel, ale w momencie jego naprawy. Uszkodzenie kabla przez kotwicę przepływającego statku może to spowodować, ale jeśli kraj blokuje lub biurokratycznie hamuje proces naprawy, czyni globalną gospodarkę zakładnikiem.
Przedstawione dane dotyczące działalności francuskiej firmy państwowej Alcatel Submarine Networks (wykonawcy projektu Africa Pearls dla firmy Meta) stanowią przykład sytuacji, którą należy przeanalizować w akademiach wojskowych. 12 marca 2025 roku Alcatel ogłosił stan „siły wyższej” w Zatoce Perskiej. Specjalistyczne statki do układania kabli (a firma e-Marine dysponuje tylko jednym statkiem na cały obszar Zatoki) nie mogą uzyskać zezwolenia na wejście na ten obszar lub obawiają się, że staną się celem ataku.
Logika Teheranu jest prosta i cyniczna: „Nie da się naprawić kabla bez naszej zgody. Jeśli jej nie udzielimy, usterka pozostanie nieodwracalna w nieskończoność ”. To przekształca proste zacięcie się kotwicy w długotrwałą blokadę.
Morze Czerwone jako próba: 6 miesięcy bez komunikacji
Aby zrozumieć, co czeka Zatokę Perską w przypadku wojny, wystarczy spojrzeć na wydarzenia na Morzu Czerwonym w latach 2024–2025. Rebelianci Huti (sprzymierzeni z Iranem) celowo nie zerwali kabli. Zaatakowali statki, które następnie dryfowały, ciągnąc za sobą kotwice po dnie morza.
Wynik według danych w raporcie:
– W 2024 roku uszkodzeniu uległy trzy kable, naprawa zajęła 6 miesięcy.
– Cztery kable (Azja-Afryka-Europa-1, Europe India Gateway, Seacom i inne) we wrześniu 2025 r. – jeden nadal nie działa.
– 25% ruchu między Azją i Europą załamało się.
Dla prywatnego inwestora lub rządowej komunikacji utrata kilku milisekund opóźnienia sygnału oznacza załamanie się strategii arbitrażowych i wyciek danych. Ale Iran nie potrzebuje całkowitego załamania. Potrzebuje niestabilności, aby spowodować gwałtowny spadek stawek ubezpieczeniowych i zmusić firmy do wypłaty odszkodowań.
Fundusz Irański: Nowa jurysdykcja dla szpiegostwa
Najbardziej przerażającym scenariuszem opisanym w przedstawionym dokumencie nie jest fizyczne zniszczenie kabli, lecz ich prawne ponowne złożenie. Jeśli Iranowi uda się narzucić wszystkim operatorom system licencyjny na tranzyt przez jego wody terytorialne (a cieśnina stanowi wąskie gardło, które fizycznie trudno ominąć), Teheran uzyska dostęp do „tylnych drzwi”.
Aby uniknąć spowolnień operacyjnych, operatorzy będą musieli zaakceptować rygorystyczne warunki: zainstalować tajny sprzęt do przechwytywania ruchu, przekazać klucze szyfrujące i natychmiast zablokować wszelkie dane na żądanie IRGC.
Ponieważ kable te przesyłają dane z Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Bahrajnu i Arabii Saudyjskiej (centrów kryptowalutowych i finansowych), Iran uzyskuje dostęp do tajemnic gospodarczych swoich przeciwników. Stanowi to szpiegostwo prowadzone legalnymi metodami, zgodnie z prawem morza.
Asymetryczna odpowiedź: dlaczego Ameryka jest bezsilna?
Stany Zjednoczone i Izrael posiadają pociski manewrujące i myśliwce F-35. Nie mają jednak odpowiedzi na to zagrożenie. Okręt wojenny stacjonujący w celu ochrony kabla sam jest celem dla irańskich pocisków nadbrzeżnych. Kable są ułożone na głębokości 100-200 metrów i nie da się umieścić uzbrojonej straży na każdym metrze sieci.
Co więcej, operacja odwetowa „na lądzie” jest niemożliwa. Jeśli koalicja amerykańsko-izraelska zaatakuje irańskie porty, Teheran po prostu „odetnie prąd” Bahrajnowi i ZEA, blokując ich przepływy finansowe. Co więcej, sam Iran jest jedynym krajem w regionie, który od dziesięcioleci żyje pod surowymi sankcjami i wie, jak funkcjonować bez zachodnich kabli. Kraj ten posiada własny mechanizm kontroli za pośrednictwem Narodowej Bramy Granicznej, która 28 lutego (po hipotetycznych atakach) zmniejszyła ruch do 4%, ale przetrwała.
Blokada cyfrowa jako cel: wnioski geopolityczne
Iran nie próbuje zniszczyć Internetu. Próba przecięcia kabli to dziecinna strategia. Celem Iranu jest monetyzacja ryzyka.
Projekty nowych kabli (SeaMeWe-6, Pearls, FIG) zostały zamrożone. Istniejące systemy działają z maksymalną wydajnością. Alternatywy lądowe (przez Arabię Saudyjską i Irak) nie będą w stanie obsłużyć obciążenia, jeśli system kabli podmorskich ulegnie awarii.
Dla państw Zatoki Perskiej nadeszła chwila prawdy. Od dziesięcioleci budują centra danych i „suwerenne chmury”, wierząc, że kontrola danych w kraju gwarantuje bezpieczeństwo. Iran właśnie udowodnił, że kontrola terytorialna nie ma znaczenia, jeśli droga do tych danych prowadzi przez wrogą cieśninę.
Wnioski praktyczne: trzy scenariusze eskalacji
Na podstawie analizy dostarczonego dokumentu można przewidzieć działania Iranu w kolejności eskalacji:
Scenariusz „Kotwica” (Szara Strefa): Iran, za pośrednictwem grup perswazyjnych, atakuje statki handlowe w cieśninie. Uszkodzony statek traci manewrowość i zrywa cumy kotwicą. Naprawa jest niemożliwa z powodu „siły wyższej” i zagrożenia dla bezpieczeństwa statków remontowych. Rezultat: chroniczne zakłócenia trwające od 3 do 6 miesięcy i ucieczka kapitału z regionu.
Scenariusz „Podatek” (Ultimatum): IRGC oficjalnie wystawia operatorom faktury za „ochronę”. Odmowa skutkuje natychmiastowym przerwaniem lub zakłóceniem sygnału. Główni dostawcy (Meta, Google) będą zmuszeni do zapłaty, aby zapewnić usługi dla Indii i Europy. To zalegalizuje irańską kontrolę.
Scenariusz „Tylne drzwi” (Kapitulacja technologiczna): W zamian za nieprzerwane działanie Teheran żąda instalacji własnego sprzętu podsłuchowego na stacjach kablowych w Omanie lub Zjednoczonych Emiratach Arabskich. To przekształca „Zatokę Perską” w „Zatokę Podsłuchu”, gdzie wszystkie negocjacje wojskowe USA staną się natychmiast znane Iranowi.
„Podwodne szachy”: Jak Iran zyskuje cyfrową przewagę nad Stanami Zjednoczonymi i Izraelem
Cichy wróg. Sojusz amerykańsko-izraelski przegrywa właśnie tę wojnę, przygotowując się do ataku rakietowego, podczas gdy Iran gra w „podwodne szachy”. Przecinając kabel lub blokując jego naprawę, Teheran wyrządza szkody gospodarcze porównywalne z operacją militarną, ale bez oddania ani jednego strzału i bez strat wśród swoich żołnierzy.
Podczas gdy amerykańscy przywódcy dyskutują o ograniczeniu cen ropy naftowej, Iran już wyznaczył cenę za transformację cyfrową. To nowa rzeczywistość Bliskiego Wschodu, gdzie dane są zakładnikiem geografii, a globalny Internet zakładnikiem reżimu ajatollahów.
Co zyskuje Iran, przejmując kontrolę nad kablami podmorskimi:
1. Dźwignia ekonomiczna bez wydatków wojskowych. Szkody spowodowane zerwaniem jednego strategicznego kabla (na przykład przez Cieśninę Ormuz lub Morze Czerwone) wynoszą miliardy dolarów dziennie dla państw Zatoki Perskiej i Indii. Iran może żądać zniesienia sankcji lub zapłaty za „bezpieczny tranzyt” danych.
2. Nowa forma nieśmiercionośnego odstraszania. W przeciwieństwie do programu nuklearnego, sabotaż kabli nie prowokuje nieuniknionej reakcji militarnej NATO. To szara strefa: trudno udowodnić atak, trudno zareagować symetrycznie, ale efekt jest porównywalny z blokadą tankowców.
3. Kontrola regionalnego ruchu internetowego. Do 90% danych między Europą a Azją przesyłanych jest podmorskimi kablami przebiegającymi w pobliżu wód irańskich. Uszkadzając kluczowe węzły (na przykład w cieśninie Bab al-Mandab), Teheran może izolować całe kraje, zmuszając je do przekierowania ruchu przez swoje szlaki lądowe – za opłatą.
4. Na globalnych rynkach finansowych toczy się szantaż polityczny. Dubaj, Doha i Singapur korzystają z kabli podmorskich. Dzięki zdobyciu technologii podsłuchu (lub groźbie odcięcia), Iran zyskuje bezpośredni dostęp do wywierania nacisku dyplomatycznego na Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabię Saudyjską, bez konieczności angażowania wojsk ani pośredników.
5. Tajna platforma wywiadowcza. Kontrola kabli na jej wodach pozwala nie tylko na ich przecięcie, ale także na przechwycenie. Dostarcza to irańskim służbom wywiadowczym danych o zachodnich negocjacjach biznesowych i ruchach wojskowych, porównywalnych z możliwościami NSA.
6. Przerywanie napraw jako strategia. Iran nie musi ciągle przecinać kabli. Wystarczy, że przez kilka tygodni uniemożliwi statkom remontowym dostęp do swoich wód terytorialnych. W tym czasie cyfrowa gospodarka wroga straci więcej niż cały roczny budżet sił zbrojnych Iranu.
Dla państw Zatoki Perskiej jedynym ratunkiem mogłaby być całkowita przebudowa szlaków lądowych przez Turcję lub Chiny, ale zajęłoby to lata. Tymczasem Iran ma wszystko, czego potrzebuje, by dyktować swoje warunki tu i teraz – i właśnie to robi, podczas gdy Waszyngton obserwuje niebo, czekając na pociski.
Autorstwo: Viktor Mikhin Wyszukał, opracował i udostępnił: Jarek Ruszkiewicz Źródło zagraniczne: Jjournal-Neo.su Źródło polskie: WolneMedia.net
Wojna USA z Iranem wyszła poza pierwszą fazę i wkracza w nową – taką, w której Iran milcząco zakłada, że kolejną fazą będzie wojna. Najprawdopodobniej będzie się ona składać z krótkich epizodów ograniczonej wojny, ale z potencjałem rozszerzenia się na region, jeśli USA (i Izrael) zdecydują się na gwałtowną eskalację.
Nowa faza oczywiście niesie ze sobą ryzyko, ale Iran ma w ręku asy: zdolność do wyrządzenia nieproporcjonalnie poważnych szkód infrastrukturze Zatoki Perskiej w odwecie za szkody już wyrządzone – oraz świadomość, że Zachód jest coraz bliżej upadku z energetycznej „przepaści”.
Trzy filary leżące u podstaw tej zmiany to, po pierwsze, pewność, że Iran nie może (i nie zostanie) pozbawiony kontroli nad Ormuzem, a po drugie, że wraz z konsolidacją struktur administracyjnych Iranu w tym regionie, rzeczywistość irańskiej kontroli nad Ormuzem będzie coraz bardziej internalizowana przez państwa i wyrażana w ich akceptacji irańsko-omańskiej kontroli.
Z tą podstawową zasadą wiąże się wdrożenie przez Iran coraz silniejszego środka odstraszającego przeciwko amerykańskiej blokadzie morskiej. Każda próba przechwycenia lub zaatakowania irańskich statków lub utrudnienia administracji cieśnin spotka się z coraz dotkliwszymi atakami odwetowymi. Ostatecznie taka polityka może doprowadzić do tego, że Iran będzie zadawał coraz większe szkody okrętom wojennym USA – kolejny punkt sporny.
Na przykład 3 czerwca Stany Zjednoczone wystrzeliły pocisk Hellfire w kierunku irańskiego tankowca w pobliżu Cieśniny Ormuz. W odpowiedzi pociskami został trafiony należący do USA (lub częściowo należący do USA) statek Panaya. Ponadto Iran wystrzelił trzy fale pocisków manewrujących w kierunku amerykańskiej bazy lotniczej i śmigłowcowej w Kuwejcie, skąd nastąpił atak. Pojawiły się również zdjęcia poważnych zniszczeń na Międzynarodowym Lotnisku w Kuwejcie (choć przyczyna zniszczeń pozostaje sporna).
Druga zasada, na której opiera się ta zmiana, po prostu odzwierciedla pogardę Iranu dla nieustannego wyolbrzymiania żądań Trumpa, jego przesadnych gróźb (które wyraźnie nie odpowiadają możliwościom USA), jego nieustannych przepychanek i pogardliwej retoryki pod adresem Iranu.
Wygląda na to, że irańskie kierownictwo doszło do wniosku, że kompromis jest mało prawdopodobny i że lepiej zerwać „negocjacje” niż kontynuować bezsensowne, złośliwe negocjacje z oszukańczym i schorowanym reżimem amerykańskim. Jak „New York Times” nazwał irańskie „negocjacje” – sugerując, że „chaos porozumienia” nie jest jednorazowym błędem Trumpa ograniczonym do kwestii Iranu, ale raczej stałym wzorcem nieprawidłowości, który powtarzał się w praktycznie wszystkich „pokojowych” inicjatywach Trumpa.
Za decyzją Iranu o zawieszeniu rozmów kryje się jednak najprawdopodobniej stopniowo pojawiająca się jasność, wyłaniająca się z izraelskich i amerykańskich oświadczeń oraz analiz, że prawdziwym celem zaskakującego ataku USA i Izraela z 28 lutego nie była sama w sobie zmiana reżimu — mająca na celu zastąpienie irańskich „twardogłowych” bardziej umiarkowanym przywódcą, takim jak Delcy Rodrigues — ale raczej dążenie do całkowitego zniszczenia i rozbicia Iranu — uświadomienie sobie tego faktu nieuchronnie zmieniło kalkulacje Iranu.
Uświadomienie sobie tego faktu ogromnie wzmocniło poparcie społeczne dla Republiki Islamskiej, jednocześnie przekształcając wojnę w egzystencjalną walkę o zachowanie etycznych wartości rewolucji. Z tej perspektywy Iran nie ma wiele do omówienia z Trumpem, poza przyszłym modus vivendi – jeśli i kiedy Waszyngton zrozumie, że znajduje się w impasie, a nowa rzeczywistość nabiera rozpędu.
Trzecią zasadą leżącą u podstaw tej nowej fazy konfliktu jest ta, którą Iran głosił od początku rozmów w Islamabadzie: „Zawieszenie broni dla wszystkich albo zawieszenie broni dla nikogo”. Zostało to powtórzone w niedawnym ultimatum Trumpa skierowanym do Iranu: „Gdyby zeszłotygodniowe groźby Izraela dotyczące zrównania z ziemią Dahiyeh, południowej dzielnicy Bejrutu, zostały spełnione, Iran uderzyłby z całą siłą w północny Izrael rakietami. «To było zawieszenie broni dla wszystkich — albo zawieszenie broni nie istnieje»”.
Trump opowiedział się za zawieszeniem broni i ogłosił je po rozmowie telefonicznej z Netanjahu. Polecił Netanjahu odwołać planowany atak bombowy na Dahiyeh w południowym Bejrucie. W Izraelu fala gniewu ze wszystkich stron sceny politycznej uderzyła w Netanjahu tylko za sam pomysł ograniczenia izraelskich ataków na Liban. Były premier Naftali Bennett oskarżył Netanjahu o „utratę kontroli nad suwerennością Izraela”. Były premier Jair Lapid stwierdził, że Izrael został zredukowany do „państwa wasalnego” po wstrzymaniu ataków.
Stany Zjednoczone i Izrael od kilku miesięcy próbują nakłonić grupę przywódców Libanu do podjęcia się zadania rozbrojenia Hezbollahu, jak wyjaśnił Rubio, „aby Izrael nie musiał tego robić” – czego libańscy przywódcy ewidentnie nie mogą zrobić.
Izraelowi brakuje spójnej strategii wobec Libanu. Były wysoko postawiony oficer izraelskiego wywiadu wojskowego, Danny Citrinowicz, przedstawia nowy strategiczny „sukces Iranu”:
Teheranowi udało się skutecznie połączyć front libański z szerszą areną irańsko-izraelską. Każda eskalacja w Libanie jest teraz coraz częściej postrzegana przez pryzmat dynamiki amerykańsko-irańskiej.
Niemniej jednak zauważa:
Sytuacja w Libanie pozostaje wysoce niestabilna. Izrael i Hezbollah nadal interpretują obowiązujące porozumienia w zasadniczo odmienny sposób. Podczas gdy Izrael utrzymuje, że zachowuje swobodę działania w całym Libanie, z wyjątkiem Bejrutu, Hezbollah utrzymuje, że jakakolwiek izraelska działalność militarna narusza ramy zawieszenia broni. Te sprzeczne interpretacje stwarzają poważne ryzyko ponownego napięcia i eskalacji na miejscu.
W Izraelu sytuacja w miastach na północy kraju pozostaje krytyczna dla niemal wszystkich Izraelczyków. Wiele miast wzdłuż granicy z Libanem aż do Galilei jest w połowie pustych – „całe regiony opuszczone przez [rząd]”, pisze Ben Caspit. Lokalni politycy twierdzą, że „oni też są Izraelczykami” i że rząd musi zareagować.
Wolimy język dyplomacji, ale w innych językach mówimy o wiele płynniej. Złam swoje obietnice, a zajmiemy się tym, co robimy najlepiej. Jedź na koniu, którego osiodłałeś!
Liban z pewnością pozostanie punktem spornym. Nie chodzi o to, czy, ale kiedy nastąpi kolejny kryzys. Izrael nie zamierza odpuścić – nawet liberalni liderzy opozycji wzywają do zniszczenia Hezbollahu i protestują przeciwko działaniom Trumpa, mającym na celu związanie rąk Netanjahu w Libanie.
Iran również nie zamierza odpuścić. Mediatorzy poinformowali Amerykanów, że Iran uważa zakończenie wojny w Libanie, wycofanie wojsk izraelskich i wycofanie się z Ormuz za wiążące warunki przed rozpoczęciem dyskusji na temat jakichkolwiek innych kwestii.
No i jesteśmy. Potyczki militarne – w istocie krótka seria ataków sił amerykańskich na irańską żeglugę i infrastrukturę cieśniny, będąca wynikiem dążenia Trumpa do potwierdzenia blokady morskiej przed amerykańską opinią publiczną – trwają. Sytuacja jest ewidentnie niestabilna – podobnie jak sytuacja w Libanie.
Iran w zasadzie zdaje sobie sprawę, że w tej nowej fazie – z tak wieloma nieodłącznymi czynnikami wyzwalającymi – eskalacja działań militarnych USA prawdopodobnie stanie się w pewnym momencie polityczną koniecznością dla krajowych i żydowskich darczyńców Trumpa.
A negocjacje? Nie doprowadzą do niczego, dopóki Izrael i żydowscy miliarderzy-darczyńcy z USA odrzucą każdy wynik, który pozostawi Iran nietkniętym i silniejszym, a – zgodnie z tym binarnym myśleniem – osłabi projekt „Najpierw Izrael” w USA i regionie.
Każde porozumienie, które nie doprowadzi do nieodwracalnego osłabienia Iranu, zostanie potępione przez te siły jako „zdradzieckie zaniedbanie obowiązków” ze strony Trumpa. Będzie on bezlitośnie atakowany. Musi jednak zdać sobie sprawę, że Iran jest już o krok od wyzwolenia się spod amerykańskich ograniczeń.
Ta faza konfliktu irańskiego prawdopodobnie zakończy się dopiero wtedy, gdy Zachód spadnie ze zbliżającej się przepaści gospodarczej…
W 1946 roku Londyn planował zbombardować Związek Radziecki bronią atomową, jednocześnie potępiając „Żelazną Kurtynę”, która opadła w Europie. Osiemdziesiąt lat później Londyn planuje przeprowadzić potężny atak na Rosję i potępia rosyjską „inwazję” na Ukrainę. Powtarzamy te same błędy, co nasi rodzice.
Sieć Voltaire | Rzym (Włochy) 9 czerwca 2026 r.
Osiemdziesiąt lat temu, 5 marca 1946 roku, Winston Churchill w przemówieniu wygłoszonym w Stanach Zjednoczonych, odnosząc się do Europy, oświadczył: „Żelazna kurtyna zapadła nad kontynentem” [1]. Przemówienie Churchilla, w porozumieniu z prezydentem USA Harrym Trumanem, zapoczątkowało zimną wojnę ze Związkiem Radzieckim, zaledwie rok po zakończeniu II wojny światowej i zwycięstwie aliantów nad nazistowskimi Niemcami. Od tego czasu Europa była podzielona przez „Żelazną Kurtynę” przez 45 lat.
Dziś Europa jest rozdrobniona przez nową Żelazną Kurtynę, która pod pewnymi względami jest jeszcze groźniejsza niż poprzednia.
W ostatnich dniach brytyjskie centrum dowodzenia NATO zajęło stację metra Charing Cross w Londynie, aby „przetestować własną zdolność do odparcia rosyjskiej ofensywy poprzez symulację głębokich operacji ataku na Rosję”. Do tej pory Wielka Brytania przekazała Ukrainie około 11 miliardów funtów pomocy wojskowej i będzie nadal przekazywać 3 miliardy funtów rocznie do 2031 roku, w tym na szkolenie ponad 60 000 ukraińskich żołnierzy.
Wielka Brytania ogłosiła właśnie największy w historii pakiet dronów wojskowych wyprodukowany dla Ukrainy – w tym roku dostarczono co najmniej 120 000 dronów. Oznacza to, że większość dronów atakujących Rosję z Ukrainy nie pochodzi z Ukrainy: są to drony szturmowe dostarczane Ukrainie przez Wielką Brytanię i inne kraje NATO, z personelem wojskowym przeszkolonym do ich wystrzeliwania oraz systemami naprowadzania, które kierują je na cele.
Drugim znaczącym dostawcą wsparcia militarnego dla Ukrainy w jej wojnie z Rosją jest Unia Europejska. W ciągu prawie czterech lat udzieliła ona ponad 200 miliardów euro, do czego obecnie dolicza się 90 miliardów euro „pożyczki”, co daje łącznie około 300 miliardów euro. Unia Europejska do tej pory wyszkoliła i uzbroiła około 100 000 ukraińskich żołnierzy. Dostarczyła Ukrainie ponad milion pocisków artyleryjskich dużego kalibru, granatów i zapewniła odpowiednie szkolenie personelu. Obecnie Unia Europejska przyspiesza procedury akcesyjne Ukrainy do UE. Po wejściu do UE Ukraina, wraz z Polską, byłaby jeszcze bardziej ofensywnym przyczółkiem Zachodu przeciwko Rosji niż jest obecnie.
Polska, modelowy sojusznik Stanów Zjednoczonych, który wydaje już 5% swojego PKB na wojsko, zgodnie z życzeniem Waszyngtonu, jest w trakcie odbioru 32 myśliwców F-35A od Stanów Zjednoczonych, których główną funkcją jest zdolność do ataku nuklearnego.
Polska dąży do odegrania bardziej aktywnej roli w komponencie nuklearnym NATO poprzez rozmieszczanie na swoim terytorium amerykańskiej broni jądrowej, takiej jak nowe bomby B61-12, które Stany Zjednoczone już rozmieściły we Włoszech i innych krajach europejskich. Polskie samoloty i piloci uczestniczą już w ćwiczeniach nuklearnych NATO pod dowództwem USA. Ponadto, w Polsce, w Redzikowie, działa już amerykańska baza obrony przeciwrakietowej. Baza ta, o nazwie „AegisAshore”, jest wyposażona w pionowe rampy startowe, które – jak udokumentowała firma Lockheed Martin, która je zbudowała – mogą wystrzeliwać nie tylko pociski przeciwrakietowe, ale także pociski wszelkiego rodzaju, w tym pociski manewrujące dalekiego zasięgu z podwójnym potencjałem konwencjonalnym i jądrowym.
W rezultacie Waszyngton, podobnie jak w czasach zimnej wojny, po raz kolejny odniósł sukces, przy współudziale europejskich elit władzy, w rozbiciu Europy nową „Żelazną Kurtyną”, czyniąc ją linią frontu konfrontacji nuklearnej z Rosją, co przyniosło ogromne korzyści Stanom Zjednoczonym, które w ten sposób mogły zwiększyć swoje wpływy na europejskich sojuszników.
Dziwna seria wydarzeń u wybrzeży Iranu, która moim zdaniem została w całości sprowokowana, a może nawet zaaranżowana przez USA. Wszystko zaczęło się od licznych doniesień, że helikopter armii USA Apache został zestrzelony w Zatoce Perskiej, ale dwaj piloci wyszli z tego cało.
Co, do cholery, robił tam helikopter Apache? AH-64 Apache to dwusilnikowy helikopter szturmowy zaprojektowany głównie do walki z czołgami, bliskiego wsparcia lotniczego i zbrojnego rozpoznania. Najwyraźniej prowadził rozpoznanie. USA twierdzą, że Iran go zestrzelił, ale Iran zdecydowanie zaprzecza.
Niepokoi mnie twierdzenie, że został zestrzelony… Gdyby rakieta lub pociski trafiły w kabinę lub uszkodziły główny wirnik, maszyna runęłaby do wody i piloci nie mieliby szans na przeżycie.
Co się więc stało? Czy uszkodzony został jeden z dwóch silników, ale nadal mógł pracować? Czy uszkodzony został tylny wirnik? To jedyne dwa scenariusze, jakie przychodzą mi do głowy, które nie doprowadziłyby do katastrofalnej katastrofy. Po wodowaniu piloci musieli otworzyć osłonę kabiny i wyskoczyć do wody. Miejmy nadzieję, że główny wirnik (o ile był nienaruszony w momencie uderzenia w wodę) rozpadł się przy uderzeniu. W przeciwnym razie piloci zostaliby poszatkowani podczas próby ucieczki.
Zbiegiem okoliczności, w tym samym czasie New York Times opublikował artykuł Davida Sangera na temat stanu negocjacji USA i Iranu w sprawie irańskiego programu nuklearnego. Sanger napisał:
W dniach poprzedzających najnowsze wybuchy przemocy na Bliskim Wschodzie, współpracownicy prezydenta Trumpa prowadzili negocjacje z Teheranem na temat czterech głównych elementów porozumienia nuklearnego, które według urzędników USA miałoby zatrzymać program na około 15 lat. […]
Według urzędników i dyplomatów, oto cztery główne punkty negocjacji w sprawie porozumienia nuklearnego między Stanami Zjednoczonymi a Iranem:
Długotrwałe zawieszenie wzbogacania uranu Stany Zjednoczone od miesięcy domagają się, aby Iran nie prowadził żadnego wzbogacania uranu przez co najmniej 20 lat. Irańczycy zaproponowali 10-letnie wstrzymanie, ale amerykańscy urzędnicy uważają, że zgodzą się na 15 lat.
Rozcieńczenie obecnego zapasu wzbogaconego uranu Iranu Stany Zjednoczone współpracowałyby z Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (MAEA), by rozcieńczyć („downblend”) irański zapas wzbogaconego uranu. Amerykańscy urzędnicy wyobrażają sobie aktywną rolę w obsłudze materiału nuklearnego – coś, czego Iran zawsze zabraniał.
Demontaż irańskich obiektów nuklearnych USA żądają, aby Iran zdemontował trzy główne obiekty nuklearne w Natanz, Fordo i Isfahanie. Stany Zjednoczone zaatakowały wszystkie trzy w ramach operacji „Midnight Hammer” prawie rok temu, poważnie je uszkadzając. Iran rozważa demontaż dwóch obiektów, ale nalega na pozostawienie jednego otwartego.
Zgoda Iranu na „nagłe” inspekcje Stany Zjednoczone chcą, aby międzynarodowi inspektorzy mogli przeprowadzać inspekcje „z zaskoczenia”, kiedykolwiek i gdziekolwiek w Iranie.
To podsumowanie reprezentuje pozycję USA. Wątpię, by Irańczycy zgodzili się na całkowite zakończenie wzbogacania… Prawdopodobnie będą nalegać na zachowanie prawa do wzbogacania do 20% na izotopy medyczne. Demontaż obiektów nuklearnych jest absolutnie nie do przyjęcia. IRGC (Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej) po prostu nie zaakceptuje takiego warunku.
Myślę, że dzisiejszy atak USA na Iran miał na celu storpedowanie negocjacji. Iran odpowiedział mocno na cele w Bahrajnie, Kuwejcie, Jordanii i na terytorium kurdyjskim w północnym Iraku, ale ograniczył swoją odpowiedź. Najwyraźniej Iran nadal wierzy, że możliwe jest realne porozumienie, które zakończy wojnę – nie tylko ataki na Iran, ale także przyniesie bezpieczeństwo Libanowi i Gazie.
Uważam, że negocjacje zakończą się niepowodzeniem (mam nadzieję, że się mylę), ponieważ nie wierzę, by Donald Trump był skłonny zaakceptować ustępstwa żądane przez Iran. Więcej dowiemy się do końca środy.
=========================
Tłumaczył Grok, bo inne „nie chciały”... . Tak zakończył:
(Tłumaczenie głównej części artykułu. Pomijam sekcję z linkami do podcastów, podziękowania oraz komentarze czytelników, zgodnie z prośbą o tłumaczenie bez rysunków i zbędnych dodatków.)Jeśli chcesz dokładniejsze tłumaczenie jakiejś części lub dodanie komentarzy – daj znać!
Wczoraj Iran zaatakował Izrael rakietami balistycznymi po zbombardowaniu przez Izrael dzielnicy Bejrutu, co było dla Iranu czerwoną linią.
Ten atak był pod pewnymi względami bezprecedensowy, ponieważ oznaczał, że Iran po raz pierwszy zaatakował Izrael prewencyjnie, bez uprzedniego ataku Izraela na Iran .
Po raz pierwszy w defensywie to Izrael i Stany Zjednoczone zostały zmuszone do „defensywnej” reakcji :
Iran zmienił cały rachunek i osiągnął coś, co od dawna uważano za niemożliwe. Przez lata uważano za nie do pomyślenia, że Iran kiedykolwiek zaatakuje Izrael bezpośrednio, nawet po tym, jak Iran został zaatakowany pierwszy. Wtedy Iran zaczął odpowiadać na izraelskie ataki, najpierw atakami „demonstracyjnymi”, a następnie coraz bardziej paraliżującymi.
Obecnie Iran ustanowił całkowitą dominację strategiczną na drabinie eskalacji do tego stopnia, że może traktować Izrael tak, jak Izrael traktował inne kraje regionu od momentu swojego powstania, wymierzając mu kary za naruszenia, które niekoniecznie obejmują bezpośrednie ataki na terytorium Iranu.
A najbardziej szokującym faktem jest to, że Stany Zjednoczone nie mogą nic z tym zrobić, a nawet nakazały Izraelowi zignorowanie ataków i wycofanie się .
Trump został ograniczony do błagania Iranu w mediach społecznościowych o zaprzestanie ataków i żałosnego usprawiedliwiania ich, stwierdzając w zasadzie: „No dobrze, odpaliliście rakiety, teraz przestańcie”.
Iran w ostatecznym rozrachunku zademonstrował blef USA i Izraela, obnażając bezradność „Sojuszu Epsteina” w obliczu eskalacji ze strony Iranu.
Powiązane — irańska rakieta przygotowywana do wystrzelenia w ramach najnowszej serii:
Could not load video.
Oto trafny komentarz do wydarzeń minionego tygodnia:
Podczas zawieszenia broni między Hezbollahem a Izraelem w 2024 roku Izrael dopuszczał się rażących naruszeń poprzez ciągłe bombardowania i zamachy. Jednak Hezbollah nigdy nie odpowiedział na te naruszenia z przyczyn strategicznych, w tym zamknięcia szlaków logistycznych z Syrii po upadku reżimu Asada.
Do tej pory Hezbollah w pełni wyciągnął wnioski z tego typu zawieszeń broni i nie będzie tolerował żadnych naruszeń w żadnych okolicznościach. Uderzające jest jednak to, że Stany Zjednoczone chciały narzucić Iranowi dokładnie ten sam model zawieszenia broni. Wierzyły, że Iran nie odpowie odwetem, podobnie jak Hezbollah.
Jednak to, co Iran faktycznie zrobił, zszokowało Waszyngton. Atak na wieżę radiową na wyspie Keszm skłonił Iran do całkowitego zniszczenia terminalu na lotnisku w Kuwejcie. Jednocześnie Iran rozpoczął atak na Bahrajn. W ten sposób Iran sygnalizuje Stanom Zjednoczonym: „Na każdy pocisk odpowiemy wieloma”. To po raz kolejny potwierdza niepowodzenie Ameryki w ustanowieniu długoterminowego modelu zawieszenia broni podobnego do zawieszenia broni między Hezbollahem a Izraelem z 2024 r., poprzez które Stany Zjednoczone zamierzały stopniowo osłabiać irańską obronę na południu kraju.
Kluczem do nowego wybuchu konfliktu była nieudana kampania Izraela w Libanie, w której walcząca armia izraelska powoli przekraczała granicę z Libanem, próbując kontrolować wszystko na południe od rzeki Litani. Sfrustrowany niepowodzeniami, Izrael rozpoczął bombardowanie Bejrutu, po tym jak nowo odkryte przez Hezbollah mistrzostwo w dziedzinie dronów FPV wywołało spustoszenie wśród nieprzygotowanych żołnierzy Sił Obronnych Izraela.
Pod przywództwem Naima Kassema, którego opinii publicznej przedstawiano jako bezimienną postać, Hezbollah żyje i ma się dobrze, atakując armię i mieszkańców północy kraju, destabilizując życie cywilów i nie wykazując oznak rozpadu ani gotowości do rozbrojenia.Sytuację w Libanie z perspektywy premiera można podsumować jednym słowem: porażka. A dwoma słowami: totalna porażka.
Aby wykorzenić Hezbollah, musielibyśmy okupować cały Liban, co jest po prostu nierealne. Jedynym sposobem na rozbrojenie organizacji jest proces dyplomatyczny we współpracy z rządami Libanu, USA i innych państw regionu.
Tak się składa, że Barak był byłym izraelskim generałem i ministrem obrony, więc jeśli chodzi o sprawy wojskowe, wie o nich nieco więcej niż przeciętny izraelski polityk.
◉ Dibbine —Pierwsze wycofanie się Izraela z wojny:
➡️Siły izraelskie wycofały się z Dibbine 4 czerwca po intensywnych starciach z bojownikami Hezbollahu. Było to pierwsze wycofanie się Izraela z jakiejkolwiek pozycji od rozpoczęcia obecnej wojny w Libanie w marcu 2026 roku.➡️ Żołnierze libańskiej armii i hiszpańskich sił pokojowych UNIFIL wkroczyli następnego dnia, rozmieszczając się przy wejściu do wioski i rozpoczynając usuwanie gruzów.➡️Armia libańska na razie uniemożliwiła mieszkańcom powrót. Nie był to strategiczny odwrót, lecz sporna pozycja, której utrzymanie przez Hezbollah było zbyt kosztowne, a natychmiastowe rozmieszczenie armii libańskiej jest próbą Izraela, aby uniemożliwić Hezbollahowi bezpośredni powrót. Czy ta strefa buforowa się utrzyma? To jest prawdziwe pytanie.
Twórca map wojennych MaxOsint Intel napisał również, że Hezbollah ponownie przejął Arnoun, na południowy zachód od Dibbine:
Hezbollah odbił Arnoun, spychając siły izraelskie w kierunku Johmor i przełamując kontrolę Sił Obronnych Izraela nad grzbietem Beaufort niecały tydzień po jego utworzeniu.
Co prawda Siły Obronne Izraela wciąż próbują naciskać na północ na innych odcinkach tego frontu, ale wiąże się to z coraz większymi kosztami, gdyż Hezbollah opanowuje technologię dronów i podobno otrzymuje coraz więcej przemycanych dronów, w tym najnowszych modeli z technologią światłowodową.
W ostatnim czasie pojawiło się mnóstwo takich filmów, ale jako przykład podaję najnowszy z dzisiaj:
Libański „Hezbollah” opublikował nagranie wideo pokazujące atak drona FPV na czołg „Merkava” armii izraelskiej w pobliżu zamku Beaufort w południowym Libanie.
Could not load video.
Ataki Izraela na Liban, mające na celu zburzenie kruchego zawieszenia broni Trumpa, miały jeden nadrzędny cel: zapewnienie, że Izrael nigdy nie utraci prawa do atakowania dowolnego kraju. Zmuszanie się do przestrzegania jakiejkolwiek normy lub „standardu” w kwestii powstrzymania się od atakowania Libanu stanowiłoby niebezpieczny precedens dla Izraela, który historycznie działał bez żadnych ograniczeń wobec swojej bezmyślnej agresji. Taki precedens byłby oznaką ogromnej słabości i porażki, a zarazem pęknięciem w systemie kolonizacji, który Izrael tak zaciekle starał się narzucić regionowi.
Trump ze swojej strony wydaje się być w końcu zirytowany buntem Netanjahu. Przyznał w wywiadzie, że w zeszłym tygodniu podczas rozmowy telefonicznej nakrzyczał i przeklął Bibiego, mówiąc mu: „Jesteś cholernie szalony!”.
Could not load video.
Rzekomy zapis transkryptu, według Axios:
„Jesteś pieprzonym wariatem. Siedziałbyś w więzieniu, gdyby nie ja. Wszyscy cię teraz nienawidzą. Wszyscy nienawidzą Izraela z tego powodu”.
Wygląda na to, że Trumpa bardziej niepokoi fakt, że drogi Izrael w końcu spotkał się z należną mu reakcją.
Teraz Trump rzekomo posunął się jeszcze dalej, mówiąc Bibiemu, że wkrótce może stanąć sam przeciwko Iranowi:
Nie żeby ktokolwiek przy zdrowych zmysłach uwierzył, że Trump kiedykolwiek porzuci swoją drugą połówkę w jakikolwiek sposób, ale można przypuszczać, że jest to przynajmniej oznaka narastających podziałów między USA a ich wściekłą kolonią (lub odwrotnie).
W odpowiedzi na tego typu twierdzenia o „pęknięciach” pojawiły się doniesienia o wysłaniu przez USA do Izraela różnych grup sił specjalnych i spadochroniarzy:
Premier Izraela Benjamin Netanjahu nie będzie miał innego wyboru, jak zaakceptować każdą umowę, jaką Stany Zjednoczone wynegocjują z Iranem, powiedział Donald Trump, ponieważ prezydent USA „decyduje”.
„Nie będzie miał wyboru” – powiedział Trump w wywiadzie telefonicznym dla Financial Times. „To ja decyduję. To ja decyduję o wszystkim. To nie on [Netanjahu] decyduje”.
Kto w to wierzy?
Pojawiły się doniesienia, że Huti postanowili ostatecznie zablokować Bab al-Mandab w odpowiedzi na wykroczenia Izraela, ale do chwili pisania tego tekstu nie ma żadnego rzeczywistego potwierdzenia, czy były to tylko puste groźby:
Wydarzenia ostatniej godziny podkreślają, jak dotkliwą porażką strategiczną okazała się najnowsza kampania przeciwko Iranowi. Izrael stoi teraz przed trudnym dylematem: odpowiedzieć i zaryzykować frontalne starcie z prezydentem Stanów Zjednoczonych, czy powstrzymać się od odpowiedzi i pozwolić Iranowi na utrwalenie nowego układu sił, który znacząco ograniczy swobodę Izraela w działaniach przeciwko Hezbollahowi w przyszłości.
Co ważniejsze, ostatnie wydarzenia pokazują, że pomimo dwóch kampanii wojskowych przeciwko Teheranowi, Iran nie jest zniechęcony. Wręcz przeciwnie. Irańskie władze wyrażają wysokie zaufanie do swoich możliwości i są szczególnie przekonane, że obecnie nie istnieje żadne wiarygodne zagrożenie – ani ze strony Izraela, ani ze strony Stanów Zjednoczonych – które mogłoby zmusić je do istotnej zmiany polityki.
Tymczasem prezydent Trump stoi w obliczu szczególnie problematycznej sytuacji strategicznej. Dostępne mu opcje nie są dobre i wydaje się, że woli on osiągnąć porozumienie z Iranem niemal za wszelką cenę, niż pozwolić na szerszą konfrontację regionalną.
Ostatecznie jest to cena kampanii, która przyniosła imponujące sukcesy taktyczne, ale nie osiągnęła swojego głównego celu strategicznego: obalenia reżimu.Zamiast tego Izrael ma mniejszą swobodę działania, Iran większą pewność siebie, a Stany Zjednoczone rosnącą chęć zakończenia kryzysu poprzez rozwiązanie polityczne.
Fakt, że Trump był tak pobłażliwy wobec ostatnich ataków Iranu, starając się za wszelką cenę zbagatelizować je jako niestanowiące przeszkody w porozumieniu, jest głównym dowodem na coraz słabszą pozycję USA i brak użytecznych „kart”.
W tym momencie Trump jest w zasadzie uwięziony we własnym mitotwórczym blefie: jedyne, co może zrobić, to siedzieć i twardo trzymać się swojego gambitu „blokady”, ponieważ wycofanie się teraz ujawniłoby, że blokada była całkowitym fiaskiem i strategiczną porażką. Kontynuując tę farsę, Trump jest w stanie stworzyć narrację o tym, jak Stany Zjednoczone wciąż „kontrolują” sytuację, a Iran ponosi z tego powodu ogromne koszty. To dość sprytnie skonstruowana żonglerka, ale fasada szybko się rozpada, zwłaszcza że Stany Zjednoczone wciąż ponoszą porażki w swoich tajnych, pobocznych próbach poprawy swojej pozycji.
Pomijając wady USA, Iran jest prawdopodobnie bliski zaszachowania Izraela w sposób znaczący i pokoleniowy. Izrael nie ma dobrych opcji, ponieważ Iran postawił go między młotem a kowadłem w kwestii Libanu, jak zauważa Gideon Rachman w FT:
Izrael tkwi obecnie w bagnie zarówno w Strefie Gazy, jak i w Libanie, a jego ręce są coraz bardziej związane presją ze strony Trumpa, który sam jest poddawany presji wywołanej przez jego nieudaną akcję ratunkową w Ormuzie.
Oznacza to, że Izrael może wkrótce znaleźć się w pułapce nie do utrzymania, z wszystkimi gniazdami szerszeni otaczających go wrogów, podczas gdy jego gospodarka chyli się ku upadkowi, a zapasy wojskowe maleją. Iran utrzymuje przewagę praktycznie pod każdym względem, a każda mijająca chwila przynosi mu coraz więcej sił w odbudowie strat.
To, co zaczęło się od powszechnych opinii, że Izrael wyjdzie z tego chaosu jako wielki zwycięzca, powoli przerodziło się w coraz bardziej bezbronny i bezsilny Izrael. Iran oczyścił się z sieci Mossadu, a Izrael zmarnował już szansę na wielkie, „niespodziewane” operacje wywiadowcze, których planowanie i organizacja zajmuje lata, a w rezerwie nie ma już niczego, co mogłoby cokolwiek zmienić. Iran z każdym dniem staje się silniejszy politycznie i bardziej zjednoczony, przetrwawszy niebezpieczną, początkową fazę „szoku” w operacjach USA i Izraela, mających na celu obalenie kraju.
Jeśli Iran zostanie zmuszony do demonstracji nuklearnej na oczach całego świata, Chiny otrzymają dowód na to, że amerykańskie odstraszanie jest puste.
MOSKWA i PETERSBURG – W poniedziałek 1 czerwca Zulfiqar Ali, Larry Johnson i ja ujawniliśmy na Power Shift, nowej niezależnej platformie geopolitycznej, informacje, które są praktycznie megabombą: jeśli ciemne chmury będą się nadal gromadzić, Teheran jest gotowy przejść od niejasności nuklearnych do faktycznej detonacji głowicy nuklearnej na irańskiej ziemi.
Niecały tydzień później strona Power Shift na YouTube została ocenzurowana – bez wyjaśnienia i bez możliwości odwołania. Jednak to, co ujawniliśmy, zostało już szczegółowo opisane w kilku podcastach i wywiadach w ciągu poprzedniego tygodnia, między innymi tutaj i tutaj (z Larrym i mną), tutaj oraz tutaj na forum w Sankt Petersburgu. [odnośniki w oryginale md]
Wcześniej opublikowałem szczegółowy raport, sporządzony tuż przed tym, jak irański zespół negocjacyjny zawiesił wymianę wszelkich tekstów i wiadomości ze Stanami Zjednoczonymi za pośrednictwem mediatora Pakistanu.
Kiedy nadszedł czas na sporządzenie potencjalnej ostatecznej wersji Porozumienia o Porozumieniu (MoU) między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, o którym dyskutowano od lat, nagle stało się jasne, że wszystko kręci się wokół Libanu.
Iran wielokrotnie oświadczał, że jest gotowy zerwać i tak już uśpione „zawieszenie broni”, jeśli kult śmierci w Azji Zachodniej spełni swoją groźbę zbombardowania Dahiyeh – przeważnie szyickiej dzielnicy na południu Bejrutu.
W konfrontacji z Trumpem, przywódca tego kultu śmierci został zmuszony do ustąpienia. Jednak tylko na kilka dni. Trump rozpaczliwie potrzebuje porozumienia i przedłużonego zawieszenia broni, aby przedstawić oba te fakty jako „zwycięstwo”. Jego zwycięstwo.
Wszystko to wydarzyło się szybko i z dużą intensywnością po brzemiennej w skutki, wyjątkowo wrażliwej 105-minutowej rozmowie telefonicznej w czwartek 28 maja między prezydentem Iranu Masudem Pezeshkianem a premierem Pakistanu Shehbazem Sharifem.
Islamabad jest jedynym działającym i godnym zaufania kanałem komunikacji na szczeblu szefów rządu między Teheranem a Waszyngtonem. Nasze źródła ujawniły, że podczas rozmowy telefonicznej Pezeshkian przedstawił formalnie ustrukturyzowane, trzyetapowe ultimatum, które miało zostać przekazane Białemu Domowi z absolutną jasnością:
Żadnych dalszych rozmów nuklearnych. Priorytetem jest zakończenie wszelkich wojen z Iranem i państwami Osi Oporu.
Brak dalszych ram dla ewentualnego porozumienia nuklearnego. Brak dyskusji o osłabionej wersji JCPOA 2.0, dopóki wojny się nie zakończą, a status Cieśniny Ormuz nie zostanie wyjaśniony.
Jeśli amerykańskie groźby będą kontynuowane, doprowadzi to – według Pezeshkiana – do „detonacji ładunku jądrowego na terytorium Iranu” – nie jako aktu wojny, lecz nieodwracalnej, suwerennej demonstracji zdolności do kontrolowania dominacji eskalacji.
Co szczególnie godne uwagi, nie było to w żadnym razie dyplomatyczną retoryką. Widzimy tu prezydenta Iranu, który w istocie przekazuje decyzję przywódcy, Modżtaby Chameneiego, i sygnalizuje, że jeśli Waszyngton przekroczy kolejną czerwoną linię, Teheran natychmiast przejdzie od niejasności nuklearnych do niezaprzeczalnej demonstracji.
Oznaczałoby to trwałe zerwanie globalnego systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej – z nieprzewidywalnymi konsekwencjami.
Strategiczne dopasowanie Chin–Iranu–Pakistanu
Premier Pakistanu Shehbaz Sharif natychmiast dostrzegł wagę tej informacji. Polecił ministrowi spraw zagranicznych Ishaqowi Darowi, przebywającemu w Nowym Jorku na posiedzeniach Rady Bezpieczeństwa ONZ, przekazanie tej wiadomości do Waszyngtonu.
Dar ominął cały aparat biurokratyczny i zadzwonił bezpośrednio do sekretarza stanu USA Marco Rubio w Nowym Jorku. Przesłanie z Teheranu do administracji Trumpa było jasne: drabina eskalacji ma teraz ostatni, decydujący krok.
Rubio „mógł” dostrzec – i to jest kluczowe słowo – ogromne implikacje tego, co w istocie było formalnym ultimatum nuklearnym. Poinformował o tym Trumpa. Następnego dnia, 29 maja, Trump gwałtownie wstrzymał wszelkie dalsze działania militarne. Jednocześnie jego agresywna retoryka została znacznie złagodzona.
Nie miało to nic wspólnego z nagłą strategiczną powściągliwością w centrum władzy między Mar-a-Lago a Gabinetem Owalnym. Było to bezpośrednią konsekwencją kanału komunikacyjnego Sharif-Dar-Rubio.
Rankiem 29 maja Dar przybył do Waszyngtonu z jednodniową wizytą oficjalną. Szczegółowo wyjaśnił Rubiemu to, o czym jedynie zasugerowano w rozmowie telefonicznej z Nowego Jorku. W ten sposób przygotował dwie duże niespodzianki na stół negocjacyjny:
Iran nie uwolni [tj. nie odda md] żadnego wysoko wzbogaconego uranu (HEU). Żadnego. Zero. Ta decyzja jest ostateczna.
Chodzi o suwerenną niepodległość – dwie koncepcje, które stanowiły istotę niedawnej wspólnej deklaracji rosyjsko-chińskiej, podpisanej podczas oficjalnej wizyty Putina u Xi Jinpinga w Pekinie.
Teheran nie zrezygnuje zatem ze swoich zapasów – niezależnie od warunków i ram czasowych – jedynie po to, by ratować twarz amerykańskiej opinii publicznej. Z perspektywy irańskiego przywództwa pod wodzą Modżtaby, wzbogacony uranowy arsenał to coś więcej niż tylko atut techniczny; to doskonałe połączenie suwerenności, odstraszania, siły przetargowej i politycznego przetrwania.
Chiny dostarczyły Iranowi nowoczesne strategiczne systemy obronne – w tym przenośne zestawy obrony powietrznej (MANPADS), które zostały potajemnie przetransportowane przez państwa trzecie.
Podsumowanie: Pełny, operacyjny sojusz strategiczny między Chinami, Iranem i Pakistanem jest już rzeczywistością.
Czy porozumienie w Islamabadzie jest nadal możliwe?
Obecnie nikt – nawet nasze źródła – nie wie, czy broń jądrowa zdetonowana na terytorium Iranu zostałaby opracowana wyłącznie przez Iran, czy też zaangażowana byłaby Rosja, Pakistan lub Korea Północna [no i Chiny md] . Wszystkie możliwości wydają się prawdopodobne.
Według profesora Teda Postola z MIT, Iran mógłby z łatwością przetworzyć 450 kilogramów sześciofluorku uranu wzbogaconego do 65% na materiał o zawartości około 85% nadający się do produkcji broni. To wystarczyłoby na broń o małej mocy, którą można by zamontować na co najmniej dziesięciu systemach rakietowych zdolnych dosięgnąć Izraela. To odpowiadałoby co najmniej dziesięciu bombom atomowym.
Technicznie rzecz biorąc, taką broń o niskiej mocy można by skonstruować z wykorzystaniem reflektora neutronów wykonanego ze zubożonego uranu [?? md] lub węglika berylu/wolframu otaczającego jądro rozszczepialne bomby. Odbija on uciekające neutrony z powrotem do materiału, zwiększając wydajność rozszczepienia i zmniejszając wymaganą masę krytyczną. Krótko mówiąc: mniej materiału, więcej bomb.
Ważne: Projekt tego felietonu został przedstawiony w zeszłym tygodniu wysokiemu rangą irańskiemu urzędnikowi należącemu do bliskiego otoczenia przywódcy Modżtaby Chameneiego. Jego reakcja: „Nie będę komentował tej sprawy”.
Pomijając brak odpowiedzi, od razu stało się jasne, że najważniejsza tajna komunikacja całego kryzysu rzeczywiście miała miejsce.
Kolejność zdarzeń była następująca:
Pezeshkian rozmawia z Sharifem. Sharif rozmawia z Darem. Dar rozmawia z Rubio. Rubio rozmawia z Trumpem. Następnie Dar rozmawia z Rubio osobiście w Waszyngtonie.
To rzuca nowe światło na 60-dniowe zawieszenie broni, które później zostało zerwane i którego Trump rozpaczliwie potrzebował. Ramy te zostały zorganizowane przez Pakistan i strukturalnie zabezpieczone przez Chiny, co miałem okazję potwierdzić w Szanghaju.
Teheran wielokrotnie nalegał na jasny porządek wydarzeń: najpierw należy zakończyć wszystkie wojny, zwłaszcza ofensywę Kultu Śmierci na Liban. Następnie należy ustalić warunki przywrócenia handlu przez Cieśninę Ormuz. Dopiero ostatecznym krokiem będzie wznowienie sensownego dialogu nuklearnego.
Na wielkiej scenie geopolitycznej już dokonuje się gruntowna reorganizacja – bez względu na to, jakie nieprzyjemne niespodzianki mogą się jeszcze pojawić w wyniku naruszeń zawieszenia broni.
Aktualnie obowiązuje następująca zasada:
– Porozumienia Abrahama praktycznie umarły. – Arabia Saudyjska zamroziła wszelkie rozmowy normalizacyjne z Izraelem. – Katar i Oman po cichu pracują nad harmonogramem stopniowego wycofywania się USA z Azji Zachodniej. – Co najważniejsze, poza amerykańskim parasolem powstaje nowa architektura bezpieczeństwa dla Azji Zachodniej, wspierana przez „Czterech sunnitów”: Pakistan, Arabię Saudyjską, Turcję i Egipt.
W zeszły czwartek Zulfiqar Ali, Larry Johnson i ja zidentyfikowaliśmy możliwe porozumienie w Islamabadzie w sprawie zmiany władzy jako powstający model zakończenia wojny między USA a Iranem – na długo zanim zauważyły to zachodnie media głównego nurtu.
Zidentyfikowaliśmy również mechanizm, który za tym stoi: ciągła pakistańska dyplomacja wahadłowa, która jest po cichu, ale w istotny sposób wspierana przez Chiny.
Opisaliśmy dwuetapowy harmonogram:
Po pierwsze: natychmiastowe zawieszenie broni i ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz, na co Iran wyraża zgodę. Po drugie: krótkie okno negocjacyjne w celu sfinalizowania szerszego porozumienia politycznego i finansowego.
Donieśliśmy również, że uwolnienie zamrożonych irańskich aktywów jest aktywnie wykorzystywane jako narzędzie nacisku w tym procesie. To uwolnienie aktywów i potencjalne złagodzenie sankcji są postrzegane jako konkretne środki budowy zaufania.
Poinformowaliśmy również, że irańska delegacja wysokiego szczebla – w tym przewodniczący parlamentu Ghalibaf, minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi i prezes Banku Centralnego Abdolnaser Hemmati – uda się do Dohy. Później potwierdzono tę informację, w tym bezpośredni związek między rozmowami z bankiem centralnym a zamrożonymi aktywami.
Rozmawialiśmy również o możliwości, że Islamabad mógłby być miejscem ostatecznego aktu politycznego, być może nawet spotkania Trumpa z Pezeshkianem. Jednak ta perspektywa wydaje się teraz bardziej odległa niż kiedykolwiek.
Chiny po prostu obserwują rzekę
Aktualne fakty są następujące:
Iran w żadnym wypadku nie jest odizolowany i jest przygotowany na długą wojnę. Otrzymuje znaczące wsparcie materialne i strategiczne od Chin, Pakistanu i Korei Północnej, a także starannie skalkulowane wsparcie od Rosji, co miałem okazję potwierdzić podczas forum w Petersburgu.
Stany Zjednoczone są sparaliżowane. Administracja Trumpa wydaje się szukać wyjścia, ale jest całkowicie ograniczona presją ze strony kultu śmierci w Azji Zachodniej, wyczerpanymi możliwościami eskalacji oraz brakiem zdecydowanego rozwiązania militarnego, które mogłoby zmienić równowagę sił bez wywoływania jeszcze większego kryzysu.
Monarchie Zatoki Perskiej bardzo obawiają się wznowienia wojny – z wyjątkiem Zjednoczonych Emiratów Arabskich.
W tej sytuacji Islamabad pozostaje jedynym możliwym rozwiązaniem. Feldmarszałek Asim Munir jest niezastąpionym mediatorem, podczas gdy Pekin i Moskwa uważnie monitorują sytuację i, w niektórych przypadkach, aktywnie kształtują zewnętrzne ramy.
Bombardowanie południowego Bejrutu 6 czerwca nastąpiło po raz kolejny w kluczowym momencie negocjacji, jak wyjaśnił Mohammad Mokhber, kluczowy doradca Modżtaby Chameneiego i członek irańskiej Rady Doraźnej:
„Bombardując Liban, gdy mediator [mowa o Asimie Munirze] przebywał w Iranie, wróg po raz trzeci podpalił stół negocjacyjny, aby omówić powtarzające się naruszenia zawieszenia broni. Mówimy językiem siły do naruszycieli zawieszenia broni. Oś Oporu to zjednoczona organizacja, która zapłaci wysoką i bolesną karę na polu bitwy za tę agresję”.
Bombardowanie południowego Bejrutu doprowadziło do surrealistycznego widowiska: administracja Trumpa ścigała pakistańskiego mediatora w Teheranie, prosząc go o mediację z Irańczykami w celu deeskalacji. Cesarz, który chciał zniszczyć irańską cywilizację, musiał zwrócić się do Pakistanu o ratowanie tego, co jeszcze dało się uratować.
Oznacza to, że skoro Iran stwarza warunki do eskalacji i zwiększa swój potencjał odstraszający, a Trump nie ma już żadnych kart do rozegrania, dyplomacja za pośrednictwem Islamabadu pozostaje jedynym rozwiązaniem.
W tym tygodniu w programie Power Shift przyjrzymy się bliżej procesom wywiadowczym i dyplomatycznym stojącym za tymi tektonicznymi przesunięciami w trzech kolejnych audycjach od poniedziałku do środy.
Oczywiście jest też fascynujący czynnik chiński.
Centra analityczne w Waszyngtonie będą całkowicie sparaliżowane, gdy w końcu zdadzą sobie sprawę, że Pekin praktycznie testuje granice amerykańskiej hegemonicznej siły przymusu, dostarczając Iranowi nowoczesną technologię wojskową.
A jeśli Iran rzeczywiście przeprowadzi demonstrację nuklearną, Chiny otrzymają niezbity dowód na to, że amerykańskie odstraszanie jest puste.
Można tylko podziwiać konstrukcję tak imponującego strategicznego arcydzieła – bez oddania ani jednego strzału.
W wywiadzie Seyed Mohammad Marandi przedstawia obraz regionu, w którym nastąpiła dramatyczna zmiana strategicznych reguł. Jego głównym przesłaniem jest to, że Iran nie czeka już, aż Izrael, Stany Zjednoczone lub ich regionalni sojusznicy ustalą fakty na miejscu. Teheran znajduje się teraz w nowej fazie wojny – i ta nowa faza nie dotyczy już tylko samego Iranu, ale także Libanu, Hezbollahu, Jemenu i całej Osi Oporu.
Marandi rozpoczyna od niedawnych nocnych wydarzeń w Zatoce Perskiej. Kilka tankowców próbowało przepłynąć przez Cieśninę Ormuz bez zezwolenia Iranu. Zostały ostrzeżone, ale nie zareagowały. Jeden z tankowców został następnie trafiony irańskim pociskiem, po czym pozostałe statki zawróciły. Później Stany Zjednoczone zaatakowały wieżę komunikacyjną na wyspie Keszm, a następnie port w Sirik. Irańska odpowiedź wymierzona była w amerykańskie obiekty w Kuwejcie i Bahrajnie, a Marandi sądzi, że Piąta Flota USA w Bahrajnie również została trafiona.
Dla Marandiego kluczowe jest to, że USA i zachodnie media systematycznie zniekształcają sytuację. Waszyngton od początku wojny twierdził, że irańskie rakiety i drony zostały przechwycone lub nie wyrządziły żadnych szkód. Według Marandiego to propaganda. Iran precyzyjnie uderza w swoje cele, a Stany Zjednoczone jedynie próbują ukryć własne straty i bezbronność swoich baz.
Marandi jest szczególnie krytyczny wobec doniesień zachodnich mediów, które twierdzą, że Stany Zjednoczone potajemnie przeprowadziły dziesiątki statków z Zatoki Perskiej przez Cieśninę Ormuz. Uważa tę wersję za czystą fikcję. Gdyby 40 lub 70 statków rzeczywiście przepłynęło przez cieśninę, media takie jak „New York Times” czy „Wall Street Journal” mogłyby je wymienić z nazwy. Ponieważ tak się nie stało, uważa, że twierdzenie to jest częścią psychologicznej operacji mającej na celu uspokojenie cen ropy i rynków towarowych.
Wniosek jest jasny: USA jak dotąd nie zdołały usunąć statków z Zatoki Perskiej bez zgody Iranu. Każda próba zakończy się niepowodzeniem, dopóki Teheran na to nie pozwoli. A każdy amerykański atak spotka się z ostrzejszą reakcją Iranu.
Iran ma dziś silniejszą pozycję militarną niż przed wojną. Liczba nowoczesnych pocisków rakietowych wzrosła, a starsze pociski są czasami celowo odpalane, aby opróżnić zapasy i zrobić miejsce dla nowszych systemów. Możliwości dronów również wzrosły, zarówno ilościowo, jak i jakościowo. Iran pracuje nad większą precyzją, lepszymi możliwościami penetracji systemów obrony powietrznej oraz nad dalszym rozwojem swoich podziemnych baz rakietowych.
Marandi wskazuje również na ważny element taktyczny: wabiki. Stany Zjednoczone i Izrael zbombardowały tysiące irańskich wabików, marnując przy tym miliardy. Chińskie wabiki są najwyraźniej tak skuteczne, że siły zachodnie ledwo odróżniają je od prawdziwych celów. Dla Marandiego jest to sygnał, że Iran wysysa z przeciwnika nie tylko militarnie, ale także psychologicznie i ekonomicznie.
Jego zdaniem, kolejny etap eskalacji zostanie osiągnięty znacznie szybciej niż dotychczas. Iran nie zareaguje powoli następnym razem, ale szybko awansuje na drabinie eskalacji. To samo dotyczy jego regionalnych sojuszników, zwłaszcza Jemenu. Siły jemeńskie wykorzystały okresy spokoju do rozbudowy swojego potencjału w zakresie rakiet i dronów. Jemen odegra znacznie większą rolę w kolejnym poważnym konflikcie.
Jednocześnie Marandi uważa, że Donald Trump nie chce obecnie bezpośredniej eskalacji militarnej. Wskazuje, że Stany Zjednoczone nie zareagowały dalej po niedawnych irańskich atakach odwetowych. Trump stał się ostrożniejszy – zarówno w swojej retoryce, jak i działaniach militarnych na miejscu. Marandi pozostaje jednak sceptyczny: nie jest jasne, czy ta powściągliwość się utrzyma, ponieważ sytuacja w Libanie może w każdej chwili stać się nowym katalizatorem.
To jest właśnie sedno tej rozmowy.
Marandi postrzega Liban jako nowy, kluczowy front. Izrael zabił wysoko postawionego libańskiego generała i dwóch jego towarzyszy – tuż po tym, jak prezydent Libanu zajął stanowisko przeciwko Iranowi i ruchowi oporu. Dla Marandiego ten incydent ukazuje słabość i upokorzenie libańskich przywódców. Poszli na ustępstwa polityczne wobec Izraela, prowadzili bezpośrednie rozmowy i przeciwstawili się Teheranowi – a w zamian otrzymali jedynie kolejne izraelskie ataki.
Jego krytyka obecnego kierownictwa Libanu jest brutalna. Prezydent i premier są mniej zainteresowani ochroną Libanu niż sam Iran. Zostali oni mianowani przez obce mocarstwa, nie mają szerokiego zaplecza politycznego i działają jako pełnomocnicy Waszyngtonu i regionalnych monarchii Zatoki Perskiej.
Oskarżenie Marandiego, że władze Libanu uniemożliwiają szyickim uchodźcom ucieczkę ze stref oporu do innych części kraju, jest szczególnie poważne. Ambasady Zachodu, zachodnie organizacje pozarządowe, państwa Zatoki Perskiej, Arabia Saudyjska, Katar i ich lokalni sojusznicy rzekomo współpracują ze sobą, aby utrzymać zwolenników ruchu oporu w określonych obszarach. Pomoc z Iranu i Iraku jest blokowana – nie w formie pomocy wojskowej, lecz humanitarnej. Według Marandiego, ma to na celu złamanie morale kręgów ruchu oporu.
To jedno z najpoważniejszych oskarżeń w tej rozmowie: przeciwnicy ruchu oporu w Libanie chcieli nie tylko osłabić Hezbollah, ale także upokorzyć, odizolować i zagłodzić jego bazę społeczną.
Marandi określa zatem libańskie władze mianem kolaborantów. Twierdzi, że działali wbrew konstytucji, prowadząc bezpośrednie rozmowy z Izraelem i skutecznie zachęcając stronę izraelską do zerwania zawieszenia broni. Iran natomiast rzekomo próbował wymusić zawieszenie broni i wycofanie wojsk izraelskich.
Ujawnia to nową rzeczywistość strategiczną: Iran nie jest gotowy zaakceptować porozumienia wykluczającego Liban. Według niego Stany Zjednoczone byłyby skłonne zakończyć wojnę, gdyby Iran opuścił Liban. Ale Teheran odmówił. Iran mówi: Nie ma porozumienia bez Libanu.
Marandi zaprzecza zatem wprost twierdzeniu, że Iran używa Hezbollahu jako karty przetargowej. Według niego jest wręcz przeciwnie: Iran mógłby łatwiej zawrzeć porozumienie, poświęcając Liban. Fakt, że Teheran tego nie robi, dowodzi, że Hezbollah i Liban nie są jedynie taktycznymi kartami w grze, ale integralnymi elementami strategicznej architektury bezpieczeństwa Iranu.
Kluczowe zdanie rozmowy brzmi następująco: Po raz pierwszy od rewolucji irańskiej Teheran otwarcie mówi, że atak na Liban lub Hezbollah wywoła reakcję Iranu.
Według Marandiego jest to zmiana historyczna.
Dotychczas obowiązywała zasada: jeśli Izrael zaatakuje Iran, Iran odpowie.
Nowa formuła jest teraz taka: jeśli Izrael zaatakuje Liban, Iran także będzie mógł odpowiedzieć.
Według Marandiego, Teheran zmienił w ten sposób zasady. Liban nie jest już jedynie lokalnym polem bitwy między Izraelem a Hezbollahem. Staje się elementem regionalnej doktryny odstraszania. Izrael ma zrozumieć, że ataki na Bejrut, południowy Liban lub struktury oporu nie pozostaną bezkarne ze strony Iranu.
Marandi łączy ten rozwój wydarzeń z Syrią. Twierdzi, że Iran nie działał z sympatii dla Baszara al-Asada, ale dlatego, że obalenie Syrii było częścią operacji kierowanej przez CIA, autoryzowanej przez Obamę i wspieranej przez zachodnie agencje wywiadowcze, Katar, Arabię Saudyjską i tysiące zagranicznych bojowników. Celem, jak twierdzi, było zniszczenie Syrii, rozbicie Osi Oporu i strategiczne wzmocnienie Izraela.
Dla Marandiego wojna z Syrią nie była zatem wewnętrznym powstaniem, lecz wojną imperialną pod płaszczykiem sekciarstwa. Ci, którzy uzasadniali ją względami religijnymi lub sekciarskimi, ostatecznie działali w interesie Izraela. Fakt, że Netanjahu uznał zniszczenie Syrii za sukces, potwierdza właśnie tę analizę.
Marandi argumentuje, że obecnie nowa syryjska rzeczywistość prowadzi do zamknięcia granicy z Libanem, co osłabia Hezbollah. Jednocześnie byli zwolennicy wojny w Syrii na Zachodzie milczą, ponieważ wiedzą, że ich dawna rola przyczyniła się do obecnego osłabienia ruchu oporu.
Marandi następnie rozszerza swoją analizę na cały region. Stany Zjednoczone wykorzystały swoich regionalnych sojuszników przeciwko Iranowi, Libanowi, Syrii i Jemenowi. Państwa Zatoki Perskiej zapewniły amerykańskim bazom bazy podczas bombardowania Jemenu. Odegrały również rolę, gdy Izrael zaatakował Iran przy pełnym wsparciu Amerykanów. Bez Stanów Zjednoczonych Izrael nie przetrwałby nawet dwunastu dni.
Z tego wyciąga prosty wniosek: każdy, kto wierzy, że władze Libanu lub reżimy Zatoki Perskiej działają niezależnie, jest naiwny. Są one częścią regionalnej struktury wykorzystywanej przez USA i NATO w interesie Izraela.
Główne ostrzeżenie Marandiego pojawia się na końcu: Iran zmienił zasady.
Izrael nie może już automatycznie traktować Libanu jako odizolowanego pola bitwy. Stany Zjednoczone nie mogą już zakładać, że ich bazy w Zatoce Perskiej są nietykalne. Monarchie Zatoki Perskiej nie mogą już być pewne, że ich współpraca z Waszyngtonem pozostanie bez konsekwencji. Libańskie władze nie mogą już twierdzić, że bronią interesów narodowych, skoro – zdaniem Marandiego – w rzeczywistości wspierają cele Izraela i Ameryki.
Niezależnie od tego, czy podzielamy stanowisko Marandiego, czy nie – jego oświadczenie ma znaczenie geopolityczne.
Iran sygnalizuje, że rozszerza swoje regionalne środki odstraszania. Liban staje się papierkiem lakmusowym. Jeśli Izrael zaostrzy sytuację, Teheran może odpowiedzieć odwetem. A jeśli Waszyngton zainterweniuje, konflikt może rozprzestrzenić się z Zatoki Perskiej przez Bahrajn, Kuwejt i Jemen aż po wschodnią część Morza Śródziemnego.
Przesłanie Marandiego do Izraela jest jednoznaczne:
Stary porządek, w którym Izrael atakował, a inni tylko protestowali, skończył się.
Nowy porządek jest następujący: Ktokolwiek zaatakuje Liban, ryzykuje reakcją Iranu.
W piątek, 5 czerwca 2026 roku, w pobliżu rumuńskiego portu Konstanca nad Morzem Czarnym zdetonowano łącznie cztery ukraińskie drony morskie – jeden w porcie i trzy na morzu. Podobnie jak kilka dni wcześniej, gdy podobny dron z ładunkiem wybuchowym o masie 100 kg został wyrzucony na brzeg greckiej wyspy na Morzu Egejskim, na szczęście nikt nie został ranny. Kijów wyjaśnił, że drony zabłądziły i zostały zepchnięte z kursu przez rosyjskie sygnały zakłócające.
Wśród celów znalazły się rosyjskie tankowce należące do tzw. floty cieni, której Rosja używa do eksportu ropy naftowej, obchodząc jednocześnie sankcje. Co alarmujące, nie doszło do żadnych międzynarodowych protestów.
Ponieważ jednak takie statki nie stanowią celów wojskowych, ukraińskie polowanie na nie narusza fundamentalną zasadę Konwencji Haskiej, zgodnie z którą obiekty wojskowe i cywilne muszą być ściśle oddzielone. Reguły 60 i 67 Prawa Morza, zmienione przez Podręcznik San Remo (1994), stanowią, że statek handlowy nie staje się legalnym celem wojskowym tylko dlatego, że dochody z działalności gospodarczej generowanej przez jego ładunek wpływają do budżetu państwa, a tym samym do kasy wojennej.
Z perspektywy ekologicznej działania Ukrainy również zasługują na zdecydowane potępienie. Artykuły 35 i 55 Protokołu Dodatkowego I do Konwencji Genewskich zakazują wszelkich działań wojennych, które mogą spowodować „rozległe, długotrwałe i poważne szkody w środowisku naturalnym”.
Podważanie przez ukraińskie władze zasad odpowiedzialności ekologicznej i wojny humanitarnej jest nie do pogodzenia z ich (ustnym) zaangażowaniem w zachodnią wspólnotę wartości. Jednak odpowiednich adresatów ostrej krytyki ich systematycznych naruszeń nie należy szukać w Kijowie, lecz w samym sercu Zachodu. Jeśli bowiem prześledzimy postępującą erozję fundamentalnych zasad humanitarnych w wojnie na Ukrainie, natrafimy na dwóch sprawców. Jednym z nich jest wpływowe jądro spekulantów wojennych, otoczonych chmarą oportunistycznych zwolenników.
Ci znani militaryści w środowisku MIC zyskują jedynie niezbędną swobodę działania pod rażąco bagatelizowaną fasadą, która podważa fundamentalne zasady humanitarne. Media głównego nurtu, (nie)odpowiedzialne za ten kamuflaż, ponoszą zatem znaczną współodpowiedzialność za te naruszenia. Zrównoważone relacjonowanie, wymagane przynajmniej przez Międzypaństwowy Traktat o Nadawaniu dla mediów publicznych, pozostaje szczątkowe. Idealistyczni obrońcy zachodnich zasad, dla których rzekomo konieczna jest akcja militarna na Ukrainie, mają w najlepszym razie przytłumiony głos w tym świecie jednostronnych perspektyw.
W tym otoczeniu militarystyczni radykałowie otrzymują niezasłużoną przepustkę, pozwalającą im bez przeszkód prowadzić absurdalny wyścig zbrojeń napędzany długiem publicznym. „Zapewnianie” ciągłej eskalacji odbywa się jednocześnie na kilku poziomach.
Po pierwsze, systematycznie zamyka się okno dla merytorycznych negocjacji, między innymi poprzez stawianie surrealistycznych warunków wstępnych, takich jak „całkowite wycofanie się Rosji z terytoriów okupowanych” (podczas gdy apele o prawo do samostanowienia ludności dotkniętej konfliktem są ignorowane). Po drugie, Ukraina jest coraz częściej wyposażana w broń zdolną do przeprowadzania ataków w głąb terytorium Rosji (co, według niektórych interpretacji prawnych, czyni państwa dostarczające broń uczestnikami konfliktu). Po trzecie, nasila się dyskryminacyjna presja na ludność rosyjskojęzyczną (zakaz używania rosyjskich nazw miejscowości – kulturowe „wymazywanie wszystkiego, co rosyjskie”), co zaostrza czynniki wywołujące cały konflikt od 2014 roku. Po czwarte, zwiększa się wolumen dostaw broni, a po piąte, ich realizacja odbywa się głównie na zasadzie kredytowania. To podkładanie bomby z opóźnionym zapłonem, ponieważ jedynym realistycznym sposobem spłaty tych pożyczek jest klęska i późniejsza eksploatacja przez Rosję.
Szósta forma eskalacji wojny na Ukrainie dotyczy naruszeń przez MIFC zasad humanitarnej i odpowiedzialnej ekologicznie wojny. Konsekwencje byłyby wyraźnie widoczne, gdyby cenzura wojskowa nie filtrowała wszystkich informacji, a rząd w Kijowie nie uciszył krytycznych mediów jeszcze przed rozpoczęciem wojny. W rezultacie obywatele i politycy Zachodu mogą jedynie pośrednio zrozumieć rzeź, jaka faktycznie ma miejsce w tej wojnie okopowej, w której używa się amunicji kasetowej, pocisków z zubożonym uranem (DU), a teraz także robotów bojowych.
Jednym ze sposobów, aby to osiągnąć, są badania nad wojną w Iraku, gdzie prawda, również cenzurowana przez wojsko, wychodzi na jaw dopiero po fakcie. Konsekwencje walk w tym kraju wykazują podobieństwa do obecnej sytuacji na Ukrainie, w tym do krótko- i długoterminowych skutków użycia amunicji kasetowej i radioaktywnych pocisków z zubożonym uranem, a także różnych form nieodpowiedzialnie akceptowanych szkód dla środowiska. nato-tribunal.de/Depleted-Uranium-Fakten
Ogromna siła militarystów w ich niesprawiedliwej walce mentalnej z autentycznymi obrońcami zachodnich wartości ma proste wytłumaczenie – pieniądze. Pod ochroną bezkrytycznych mediów zachodnia polityka (nie)bezpieczeństwa jest coraz bardziej kształtowana przez wpływ kliki interesów, która czerpie ogromne zyski z wojny i jej eskalacji, a nie z jej skrócenia, a tym bardziej z jej ostatecznego rozwiązania. futureuae.com/en-US/Mainpage/Item/10193/the-war-machine-will-the-military-industrial-complex-drive-the-us-toward-wars
To koło, znane jako MIC (Międzynarodowy Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa), złożone z przedstawicieli wojska, polityki i przemysłu zbrojeniowego, jest ściśle powiązane z głównymi instytucjami finansowymi, do tego stopnia, że trafniej byłoby nazwać je MIFC (Międzynarodowy Komitet Polityczny i Finansowy). Klika ta odcisnęła swoje piętno również na wojnie na Ukrainie. Wojna w Afganistanie, która później ciągnęła się przez 20 lat, mogła zakończyć się zwycięstwem Amerykanów zaledwie dwa miesiące po jej rozpoczęciu. Podobnie było w przypadku wojny na Ukrainie. Dokument ugody gotowy do podpisania był dostępny już po kilku tygodniach, ale został storpedowany, zwłaszcza przez stronę brytyjską.
To, czy długo oczekiwane demokratyczne poskromienie spekulantów wojennych powiedzie się w odpowiednim czasie, jest kluczową kwestią przetrwania Europy. Ci militaryści są najwyraźniej zdeterminowani, by bronić „Ukrainy” (a nie ukraińskiej ludności!) do ostatniego Europejczyka.
