Archiwa tagu: wojna

Radar geopolityczny Hollistera z okresu od 31 sierpnia do 6 września 2026 r.

Opublikowany przez

Radar geopolityczny Hollistera z okresu od 31 sierpnia do 6 września 2026 r.

Radar geopolityczny Hollistera z okresu od 31 sierpnia do 6 września 2026 r.

apolut/hollisters-geopolitik-radar-vom-24-30-august-2026

Bezpośrednie starcia między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, ponowne ataki na struktury naftowe i finansowe, negocjacje na Ukrainie bez widocznego przełomu, rosnący dostęp do rosyjskich aktywów państwowych, długoterminowe zabezpieczone interesy naftowe w Wenezueli oraz region Pacyfiku uwięziony między testami rakietowymi, walkami o władzę i zbrojeniami: nowy radar geopolityczny Hollistersa gromadzi najważniejsze strategicznie wydarzenia tygodnia.

Obejmuje on również temat, który prawdopodobnie stanie się znacznie bardziej widoczny w przyszłości: komercyjne dane o lokalizacji jako infrastruktura o przeznaczeniu militarnym. Piętnaście tickerów i cztery sekcje analityczne ilustrują, jak obecnie organizowana jest władza poprzez dostęp, kontrolę i zależności.

====================================================

Radar geopolityczny od 31 sierpnia do 6 września 2026 r.

Artykuł publicystyczny autorstwa  Michaela Hollistera.

W tym tygodniu kilka konfliktów jednocześnie przeszło ze sfery zagrożenia politycznego do poziomu praktycznej interwencji. W Zatoce Perskiej siły irańskie, według doniesień USA, zaatakowały amerykańskie okręty wojenne; dowództwo centralne (CENTCOM) odpowiedziało atakiem na trzy irańskie tankowce. W Europie ponownie rozważa się zamrożenie rezerw rosyjskiego banku centralnego jako potencjalne źródło finansowania Ukrainy, podczas gdy Niemcy przypisują Rosji udaremniony atak dronów na lotnisko Lipsk/Halle, a NATO wyraźnie odniosło się do tej kwestii. W Wenezueli negocjacje nie dotyczą już tylko dostępu do ropy naftowej, ale praw do udziału, warunków i umów kupna, które mogą trwać dekady.

Uderzające jest również jednoczesne występowanie eskalacji militarnej i ograniczonej współpracy. Podczas gdy siły USA i Iranu wymieniają ogień w Zatoce Perskiej, a w Jemenie ponownie toczą się walki o terytorium w pobliżu globalnego szlaku żeglugowego, w elektrowni jądrowej w Zaporożu osiągnięto lokalne zawieszenie broni w celu przeprowadzenia napraw technicznych.

Vitkov i Kushner kontynuują również rozmowy w Moskwie na temat wynegocjowanej ścieżki, mimo że stanowiska militarne stron konfliktu pozostają od siebie odległe. Radar zatem rozróżnia te poziomy: rozmowy to rozmowy, porozumienia to porozumienia, a fakty wojskowe pozostają faktami wojskowymi.

Nawet poza głównymi frontami, problem uderzająco często dotyczy kontroli: nad szlakami morskimi w cieśninie Bab al-Mandab, nad przepływami surowców, nad danymi, nad infrastrukturą finansową i nad organizacjami regionalnymi na Pacyfiku. Wspólnym mianownikiem nie jest rzekomy plan generalny. Interesy i pozycje prawne uczestników różnią się. Porównywalnym jest fakt, że władza geopolityczna jest coraz bardziej widoczna tam, gdzie państwa i firmy decydują, kto ma dostęp, kto może płacić, kto widzi dane, kto kupuje surowce i jakie przepisy pozostają w mocy po zmianie rządu.

SERCE

1. Iran i USA starły się bezpośrednio na morzu (5 września 2026 r.)

Według Centralnego Dowództwa USA, irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej ostrzelał pociskami balistycznymi amerykański lotniskowiec i niszczyciel rakietowy. Dowództwo Centralne (CENTCOM) poinformowało, że żaden z amerykańskich żołnierzy nie został ranny, a następnie poinformowało o zaatakowaniu trzech irańskich tankowców. M/T Downy u wybrzeży Kharg i M/T Stark 1 w pobliżu Jask zostały trwale unieruchomione; pusty M/T Kylo, ​​znany również jako Noxen, został zniszczony w Zatoce Omańskiej.

Iran ze swojej strony oświadczył, że zaatakował jednostki amerykańskie lub jednostki afiliowane z USA; w momencie publikacji nie było potwierdzonych uszkodzeń amerykańskich okrętów wojennych. Aktualna aktualizacja sytuacji w Iranie z 6 września 2026 r. umieszcza eskalację działań wojennych w kontekście trwającego konfliktu.

2. Waszyngton i europejscy sojusznicy jednocześnie zwiększają presję nuklearną i finansową na Iran (4 września 2026 r.)

Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja i Niemcy lobbują w Radzie Gubernatorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA), domagając się rezolucji, która po raz pierwszy od 20 lat skierowałaby Iran do Rady Bezpieczeństwa ONZ. Jednocześnie Departament Skarbu USA umieścił turecki Golden Global Bank i dwie spółki zależne na liście sankcji. Waszyngton oskarża te firmy o ułatwianie transakcji na rzecz sił Al-Kuds Gwardii Rewolucyjnej oraz o zamianę irańskich dochodów z ropy naftowej na gotówkę i złoto. Golden Global zaprzecza tym zarzutom. W ten sposób działania w dziedzinie energii jądrowej, bankowość i finansowanie ropy naftowej zbiegają się w tym samym tygodniu, aczkolwiek za pośrednictwem odrębnych kanałów instytucjonalnych.

3. Izrael melduje kontrolę operacyjną nad wzgórzami Ali al-Taher – front libański pozostaje aktywny (4-5 września 2026 r.)

Izrael oświadczył, że jego siły wyparły bojowników Hezbollahu z systemów tuneli w strategicznie położonym paśmie górskim Ali al-Taher w południowym Libanie i obecnie sprawują kontrolę operacyjną nad tym obszarem. Libański urzędnik wojskowy potwierdził obecność Izraela przy południowych wejściach, ale nie sprecyzował, jak daleko izraelskie siły wdarły się do systemu tuneli. W następstwie tego doszło do ponownych wzajemnych ataków: Izrael poinformował o ataku dronów Hezbollahu i zaatakował cele w południowym Libanie i Dolinie Bekaa. Według libańskich źródeł zginęły trzy osoby, a dziesiątki zostały ranne. Jednocześnie uwolniono kolejnych więźniów. Zawieszenie broni ograniczyło zatem, ale nie zakończyło, walki.

4. Ambasador USA Huckabee odwiedza rodziny poległych obywateli USA na Zachodnim Brzegu (5 września 2026 r.)

Ambasador USA Mike Huckabee odwiedził Turmus Ayya i spotkał się z krewnymi palestyńskich obywateli USA, którzy zginęli w atakach izraelskich osadników. Według agencji Reuters, około 80 procent z około 3000 mieszkańców miasta posiada również obywatelstwo amerykańskie. Huckabee, który od lat wspiera budowę izraelskich osiedli, wezwał do ścigania brutalnych osadników i nazwał ich sprawcami terrorystami. Krewni skrytykowali fakt, że śledztwa i procesy rzadko przynoszą konsekwencje. Godna uwagi jest nie tyle zmiana stanowiska Waszyngtonu, co otwarty konflikt między jego wcześniejszym politycznym przywiązaniem do osiedli a ochroną własnych obywateli.

5. Witkoff i Kushner rozmawiają z Putinem przez ponad trzy godziny – nie ma mowy o żadnym przełomie (5-6 września 2026 r.)

Steve Witkoff i Jared Kushner spotkali się z Władimirem Putinem w Moskwie na ponad trzygodzinne rozmowy na temat możliwego rozwiązania konfliktu na Ukrainie w drodze negocjacji. Doradca Kremla Jurij Uszakow określił spotkanie jako pożyteczne, konstruktywne i otwarte; szczegóły amerykańskich propozycji nie zostały ujawnione. Nie ogłoszono żadnego porozumienia w kwestiach terytorialnych, gwarancji bezpieczeństwa ani statusu NATO. Negocjatorzy mieli następnie udać się do Kijowa. Tymczasem ataki trwają; 4 września, według ukraińskich źródeł, rosyjski dron zaatakował budynek w centrum Kijowa. Tło militarne zostało udokumentowane w aktualizacji z Ukrainy z 28 sierpnia ; metody negocjacyjne Witkoffa opisano w artykule „Steve Witkoff: The Dealmaker ” .

6. Lipsk/Halle zostanie uznany przez Niemcy za kwestię NATO (1-5 września 2026 r.)

Rząd niemiecki obwinia Rosję za udaremnioną próbę ataku drona na ukraiński samolot transportowy na lotnisku Lipsk/Halle w sierpniu. Rosja odrzuca to oskarżenie jako bezpodstawne. Niemcy zareagowały między innymi zamknięciem rosyjskiego konsulatu i centrum kulturalnego. 5 września ambasador USA przy NATO, Matthew Whitaker, wyraźnie odniósł się do sprawy, stwierdzając, że ukierunkowane ataki hybrydowe na członków sojuszu nie będą tolerowane. Publicznie dostępne doniesienia medialne dokumentują przypisanie winy rządowi i zaprzeczenie Rosji. Jednak publicznie dostępne informacje, na których opiera się ten radar, nie przedstawiają łańcucha dowodowego, który pozwoliłby na niezależną weryfikację osoby odpowiedzialnej.

7. Cztery państwa UE chcą wznowić debatę na temat rezerw rosyjskiego banku centralnego (4 września 2026 r.)

Około 210 miliardów euro rezerw rosyjskiego banku centralnego jest unieruchomionych w Unii Europejskiej. Według wysokiego rangą urzędnika ukraińskiego rządu, Holandia, Polska, Hiszpania i Szwecja zamierzają wznowić rozmowy na temat dalszego wykorzystania tych funduszy. Belgia, gdzie Euroclear posiada znaczną część aktywów, podtrzymuje swoje zastrzeżenia prawne i finansowe. Nie podjęto jeszcze żadnej decyzji. Spór dotyczy zatem nie tylko finansowania Ukrainy, ale także kwestii, kto ponosi ciężar potencjalnych pozwów i rosyjskich środków zaradczych. Struktura prawna i finansowa stojąca za tymi funduszami została przeanalizowana w filmie dokumentalnym „300 miliardów bumerangów ” .

8. Waszyngton chroni swoje 35-procentowe udziały w wenezuelskim przemyśle naftowym przed rozwodnieniem (4 września 2026 r.)

Przedstawiciel rządu USA wyjaśnił, że amerykański udział w North American Blue Energy Partners (NABEP) został ustrukturyzowany za pomocą tzw. warrantów groszowych, aby zapobiec rozwodnieniu kapitału podczas przyszłych podwyższeń kapitału. NABEP nabył prawa do 17 wenezuelskich złóż ropy naftowej na okres 100 lat. Według źródeł amerykańskich, Pentagon posiada również prawo pierwokupu w odniesieniu do wydobycia i może nabyć do 20% udziałów po cenie opartej na kosztach produkcji. Jednocześnie GeoPark podpisał 25-letni kontrakt na zagospodarowanie złoża Bare. Umowa ta opiera się na wcześniej zidentyfikowanej zmianie w przepływach ropy naftowej w Wenezueli.

9. Milei zaostrza stanowisko Argentyny wobec wydobycia ropy naftowej wokół Falklandów (3-5 września 2026 r.)

Prezydent Argentyny Javier Milei ogłosił ustawę zaostrzającą sankcje wobec firm wydobywających ropę naftową w pobliżu kontrolowanych przez Brytyjczyków Falklandów. Jednocześnie obiecał dodatkową infrastrukturę morską i środki bezpieczeństwa w południowej Argentynie. Kluczowym elementem jest projekt Sea Lion, którego zasoby szacuje się na około 1,7 miliarda baryłek, a pierwsze wydobycie planowane jest na 2028 rok. Wielka Brytania powtórzyła, że ​​suwerenność będzie zależeć od woli mieszkańców wysp; zaangażowane firmy utrzymują, że ich licencje są ważne. W ten sposób długotrwały spór o suwerenność coraz bardziej przeplata się z konkretnymi inwestycjami i przyszłymi przepływami ropy naftowej.

10. Śledztwo ONZ opisuje zagraniczną broń, drony i sieci rekrutacyjne w Sudanie (3 września 2026 r.)

Niezależne dochodzenie ONZ w sprawie Sudanu wykazało, że rekrutacja zagraniczna, dostawy broni, logistyka i technologia dronów wzmocniły potencjał militarny obu walczących stron. Raport wymienia między innymi międzynarodową sieć, która zapewniła personel, szkolenie i sprzęt Siłom Szybkiego Wsparcia, a także stwierdza, że ​​istnieją wystarczające podstawy, by sądzić, że sudańskie siły zbrojne używały dronów dostarczonych z zagranicy w operacjach, w których zginęli cywile. Wymienione państwa i podmioty zaprzeczają niektórym zarzutom. Tło strukturalne zostało zgłębione w dokumencie „Sudan – Zapomniana Masakra ” .

XI Forum Pacyfiku debatuje na temat chińskiego testu rakietowego i roli Tajwanu (3-4 września 2026 r.)

Większość uczestników Forum Wysp Pacyfiku wyraziła zaniepokojenie chińskim międzykontynentalnym testem rakiety balistycznej w lipcu i domagała się większej przejrzystości oraz wczesnego ostrzegania; Nauru nie zgodziło się z tym konsensusem. Chiny stwierdziły, że test został przeprowadzony bezpiecznie i był częścią polityki obronnej. Jednocześnie zaostrzył się spór o udział Tajwanu. Minister spraw zagranicznych Tajwanu Lin Chia-lung oskarżył przedstawicieli Chin o wywieranie nacisków i udział w szpiegostwie; Pekin uznał jego zeznania za sfabrykowane. Palau jest jednym z niewielu państw wyspiarskich Pacyfiku, które utrzymują stosunki dyplomatyczne z Tajwanem. Spór ten pokazuje również, że rywalizacja Pekinu z Waszyngtonem i Tajpej nie ogranicza się wyłącznie do kwestii wojskowych, ale obejmuje również dyplomację, infrastrukturę i długoterminowe partnerstwa.

12. Wojsko USA wyłącza identyfikatory reklamowe, ponieważ komercyjne dane o lokalizacji mogą sprawić, że żołnierze będą widoczni (4 września 2026 r.)

Kilka rodzajów sił zbrojnych USA wyłączyło identyfikatory reklamowe na smartfonach i komputerach wydawanych przez rząd. Działanie to zostało wywołane doniesieniami i dochodzeniami Kongresu sugerującymi, że dane o lokalizacji, będące przedmiotem obrotu komercyjnego, mogły być wykorzystywane do śledzenia amerykańskich żołnierzy na Bliskim Wschodzie. Dezaktywacja tych identyfikatorów została potwierdzona; trwają jednak dochodzenia mające na celu ustalenie, kto konkretnie zakupił, przeanalizował lub wykorzystał te zbiory danych do ataków. Incydent ten uwypukla problem bezpieczeństwa, który wynika nie z włamań do sieci wojskowych, lecz z legalnego lub częściowo publicznego obrotu danymi z branży reklamowej. Problem bezpieczeństwa dotyczy zatem nie tylko samego urządzenia, ale także infrastruktury danych i reklam.

13. Komisja Europejska przygotowuje daleko idący zakaz eksportu złomu aluminiowego do krajów spoza OECD (4 września 2026 r.)

Komisja Europejska przygotowuje szerszy zakaz eksportu odpadów i złomu aluminiowego do krajów spoza OECD. Dotknąłby on w szczególności głównych importerów, takich jak Chiny i Indie. Komisarz ds. przemysłu, Stéphane Séjourné, wycofał węższą propozycję, ponieważ obejmowałaby ona jedynie część eksportu; obecnie ma zostać wydany akt delegowany na mocy rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów. Ostateczna decyzja jest wciąż w toku i spodziewana jest do końca roku, po konsultacjach. Dla europejskiego przemysłu aluminiowego chodzi o zabezpieczenie surowców wtórnych, zużycie energii i bezpieczeństwo dostaw. Film dokumentalny „Pułapka tlenku glinu” ilustruje, jak sankcje i łańcuchy dostaw aluminium wzajemnie się ograniczają .

14. Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej pośredniczy w lokalnym zawieszeniu broni w celu przeprowadzenia remontu elektrowni jądrowej w Zaporożu (5 września 2026 r.)

Wokół kontrolowanej przez Rosję elektrowni jądrowej w Zaporożu weszło w życie lokalne zawieszenie broni , aby umożliwić naprawę uszkodzonej linii energetycznej. Elektrownia jest odcięta od zewnętrznego zasilania od 20 sierpnia i korzysta z awaryjnych generatorów diesla. Oczekuje się, że ukraińscy technicy zajmą się linią po jej oczyszczeniu z min; prezes Rosatomu Aleksiej Lichaczow oświadczył, że prace potrwają około tygodnia. Nie jest jasne, czy naprawy pozwolą na natychmiastowe przywrócenie zewnętrznego zasilania. Mechanizm jest godny uwagi: pomimo niezmiennych celów wojennych obu stron, możliwe było zawarcie ograniczonego porozumienia lokalnego, wynegocjowanego przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej.

15. Walki w Jemenie koncentrują się na punktach dostępu do Bab al-Mandab (4-5 września 2026 r.)

Zacięte walki między siłami Huti a oddziałami uznanego przez społeczność międzynarodową rządu pochłonęły ponad 60 ofiar śmiertelnych, według źródeł wojskowych i medycznych, w tym bojowników obu stron oraz cywilów. Starcia koncentrują się w zachodnim Ta’izz i południowej Al-Hudajdzie. Siły rządowe podobno przeprowadziły naloty; siły Huti próbują przejąć kontrolę nad wybrzeżem Morza Czerwonego i Al-Machą. Obie strony obwiniają się wzajemnie o ataki na ludność cywilną. Znaczenie militarne tego obszaru wynika z jego bliskości do cieśniny Bab al-Mandab, jednego z kluczowych punktów dostępu między Morzem Czerwonym a Oceanem Indyjskim.

PUNKTY ANALIZY

Iran : Od blokady gospodarczej do bezpośredniego ataku na transport ropy naftowej

Wydarzenia wokół Chargu przesunęły punkt ciężkości Tygodnia Iranu. Do tej pory presja militarna, polityka sankcji i porozumienie nuklearne przebiegały niezależnie. 5 września w efekcie doszło do ich zbiegu. Według CENTCOM, irańskie ataki rakietowe na amerykańskie okręty wojenne zapoczątkowały natychmiastową sekwencję wydarzeń; Stany Zjednoczone odpowiedziały nie tylko na ataki na wyrzutnie rakiet i okręty wojenne, ale także na trzy tankowce. Według doniesień amerykańskich, dwa statki zostały trwale unieruchomione, a jeden zniszczony. W ten sposób sama infrastruktura transportowa stała się częścią konfliktu zbrojnego.

Równocześnie Waszyngton pracuje nad ograniczeniem kanałów finansowania. Sankcje wobec Golden Global w Turcji wymierzone są w bank w państwie NATO i uderzają dokładnie w punkt, w którym dochody z ropy naftowej mają być przekształcane w międzynarodowe przepływy płatności. Jednocześnie Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja i Niemcy zamierzają ponownie przedstawić ustawę o broni jądrowej Radzie Bezpieczeństwa za pośrednictwem Rady Gubernatorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA). Presja militarna na statki, presja finansowa na banki i presja instytucjonalna za pośrednictwem MAEA wykorzystują różne metody, ale ostatecznie wpływają na tę samą zdolność państwa do działania.

Dla sektora energetycznego i żeglugowego kluczowe jest zrozumienie, że tankowiec to nie tylko ładunek, ale także zdolność transportowa. Trwałe unieruchomienie poszczególnych statków wiąże się z koniecznością ich wymiany, ryzykiem ubezpieczeniowym i dodatkowymi kosztami, nawet jeśli ilość wydobytej ropy pozostanie niezmieniona. Z kolei położenie Iranu nad Cieśniną Ormuz pozwala mu na przerzucanie tych kosztów na strony trzecie. Właśnie dlatego skutków tych ataków nie można mierzyć wyłącznie liczbą zaangażowanych statków. Decydującym czynnikiem będzie to, czy taka praktyka stanie się powtarzalna oraz jak zareagują na nią firmy żeglugowe, ubezpieczyciele i klienci.

Pozostaje pytanie, jak Teheran zareaguje na tę kombinację czynników. Irańskie władze mogą zintensyfikować ataki na siły USA, jeszcze bardziej ograniczyć żeglugę, zaangażować innych aktorów regionalnych lub zdecydować się na ograniczone działania. Każda opcja zmienia strukturę kosztów dla samego Iranu, państw Zatoki Perskiej i międzynarodowych firm żeglugowych. To, która z tych dźwigni okaże się ostatecznie skuteczna, jest niepewne i zależy między innymi od reakcji Iranu, żeglugi w Zatoce Perskiej oraz decyzji głównych azjatyckich konsumentów energii.

Pytania

  • Czy dalsze ataki na irańskie tankowce staną się stałą taktyką, czy też wydarzenia z 5 września pozostaną ograniczoną serią ataków odwetowych?
  • Jaką odpowiedź wybierze Teheran, gdy transport ropy naftowej, banki i działania nuklearne znajdą się pod jednoczesną presją?
  • Jak długo państwa Zatoki Perskiej i główni klienci azjatyccy będą w stanie ekonomicznie tolerować dalsze ograniczenia w żegludze?
  • Jaki skutek będzie miało ponowne zwrócenie się do Rady Bezpieczeństwa ONZ, jeśli Rosja i Chiny nie poprą linii Zachodu?

Wenezuela: prawa uczestnictwa, czas trwania i kwestia odwracalności politycznej

Nowe szczegóły dotyczące wenezuelskiego modelu naftowego wykraczają poza doniesienia z zeszłego tygodnia. Co najważniejsze, nie chodzi tylko o to, że amerykańscy gracze uzyskują dostęp do złóż. Rząd USA, według własnych oświadczeń, ustrukturyzował swój 35-procentowy udział w taki sposób, aby przyszłe podwyższenia kapitału nie doprowadziły do ​​jego rozwodnienia. Jednocześnie prawa do 17 złóż obowiązują przez 100 lat, a Pentagon ma prawo pierwokupu ropy, której część może zostać zakupiona po cenach uwzględniających koszty produkcji. Jednocześnie 25-letnie kontrakty wiążą innych międzynarodowych operatorów z wenezuelskimi złożami.

Tworzy to strukturę, której przyszłe rządy nie będą mogły łatwo przywrócić do punktu wyjścia.

Porównanie okresów obowiązywania umów ujawnia polityczne sedno. Rząd może zmienić prawo; o wiele trudniej jest rozwikłać sieć inwestycji, roszczeń, umów kupna i międzynarodowych mechanizmów arbitrażowych po zainwestowaniu miliardów. Nie można definitywnie ocenić, czy wenezuelskie umowy zawierają takie mechanizmy w szczegółach, bez ich pełnej publikacji. Właśnie z tego powodu nieujawnione dotąd szczegóły umów nie są bez znaczenia: decydują one o tym, czy ogłoszona suwerenność Wenezueli opisuje jedynie formalny tytuł własności, czy też obejmuje również faktyczną kontrolę nad produkcją, dochodami i późniejszą renegocjacją.

Nawet jeśli prawa własności formalnie pozostaną w Wenezueli, finansowanie, ochrona inwestycji, umowy odbioru, prawa górnicze i istniejąca infrastruktura mogą stwarzać poważne ograniczenia. Właśnie dlatego okres kredytowania jest politycznie równie istotny, jak nominalny właściciel.

„Half-Enforcement” pokazuje, jak wenezuelskie przepływy eksportowe już się zmieniły. „Operation Pivot” umieszcza dostęp do wenezuelskich surowców w szerszej amerykańskiej strategii wobec Chin. „Insider Trading off Caracas” śledzi kwestie własności, finansowania i spekulacji w tej reorganizacji. Podsumowując, nie dowodzi to pojedynczego planu, a raczej udokumentowanej architektury ropy, kapitału i praw długoterminowych.

Pytania

  • Który rząd Wenezueli mógłby skutecznie zerwać umowy zawarte na okres 25 lub 100 lat – i za jaką cenę?
  • Jakie prawa posiada Wenezuela w kwestii cen, siły nabywczej, decyzji inwestycyjnych i rozwiązywania sporów?
  • W jaki sposób polityka kwalifikowalności Pentagonu zmienia granicę między inwestycjami komercyjnymi a dostawami strategicznymi?
  • Jakie będą konsekwencje nowej struktury dla chińskich roszczeń, pożyczek i długoterminowych relacji energetycznych z Caracas?

Pacyfik: Małe państwa między testami rakietowymi, Tajwanem i ofertami głównych mocarstw

Tegoroczne Forum Wysp Pacyfiku pokazało, jak głęboko nawet małe państwa wyspiarskie są wciągnięte w rywalizację między Chinami, Tajwanem, Stanami Zjednoczonymi, Australią i Nową Zelandią. Palau domagało się jednolitej odpowiedzi na chiński test rakietowy na Pacyfiku. Zdecydowana większość wyraziła zaniepokojenie i domagała się większej przejrzystości, ale Nauru się z tym nie zgodziło. Sam ten sprzeciw pokazuje, że region Pacyfiku nie ma jednolitego stanowiska w polityce zagranicznej.

Jednocześnie obecność Tajwanu stała się przedmiotem otwartego sporu. Palau, Tuvalu i Wyspy Marshalla należą do nielicznych państw regionu, które utrzymują stosunki dyplomatyczne z Tajwanem. Chiny odrzucają suwerenność Tajwanu i ostrzegają przed politycznymi konsekwencjami jego udziału. Tajwan z kolei oskarża chińskich przedstawicieli o wywieranie presji i angażowanie się w tajne działania. Obie strony wykorzystują to samo forum regionalne, aby zademonstrować swoją legitymację i poparcie.

Istnieje również drugi poziom: pieniądze, infrastruktura i bezpieczeństwo. Podczas spotkania Stany Zjednoczone i Australia ogłosiły nowe finansowanie dostaw energii, przepustowości portów, nadzoru i współpracy policyjnej. Chiny od lat oferują infrastrukturę, pożyczki i relacje handlowe. Sygnały wojskowe, uznanie dyplomatyczne i oferty gospodarcze są ze sobą powiązane. „Kontratak – cicha odpowiedź Chin bez strzału” opisuje, dlaczego odpowiedź Pekinu na presję amerykańską często nie polega na natychmiastowym kontrataku, lecz na długoterminowym zaangażowaniu i reorientacji gospodarczej.

Pytania

  • Czy państwa wyspiarskie Pacyfiku mogą wypracować wspólne stanowisko w sprawie bezpieczeństwa, skoro ich zależności dyplomatyczne i gospodarcze różnią się?
  • Czy udział Tajwanu w organizacjach regionalnych stanie się w przyszłości większym sprawdzianem stosunków Chin z poszczególnymi państwami wyspiarskimi?
  • Jakie znaczenie mają projekty portowe, energetyczne i nadzorujące, jeśli infrastruktura cywilna może jednocześnie umożliwiać wykorzystanie jej w celach wojskowych?
  • Gdzie leży granica między oferowaniem dodatkowych usług a pogłębiającą się zależnością strategiczną dla małych państw?

Zakupione współrzędne docelowe: Kiedy dane reklamowe stają się częścią infrastruktury bezpieczeństwa

Proces wyłączania identyfikatorów reklamowych jest nietypowy z geopolitycznego punktu widzenia, ponieważ nie wymaga dostępu tradycyjnych agencji wywiadowczych. Mobilne identyfikatory reklamowe zostały stworzone, aby sieci reklamowe mogły rozpoznawać urządzenia, budować profile użytkowników i dostarczać ukierunkowane reklamy. Gdy takie identyfikatory są powiązane z danymi o lokalizacji i oferowane za pośrednictwem brokerów danych, produkt komercyjny może stać się zagrożeniem dla bezpieczeństwa. Właśnie dlatego amerykańskie siły zbrojne dezaktywowały identyfikatory na oficjalnych urządzeniach.

Potwierdzonym faktem jest zabezpieczenie techniczne. Niejasne pozostaje, którzy aktorzy uzyskali konkretne zbiory danych i czy faktycznie wykorzystali je do poszczególnych ataków. To rozróżnienie jest kluczowe. Nie umniejsza to jednak powagi sprawy. Sama możliwość wyprowadzenia wzorców przemieszczania się personelu wojskowego z komercyjnych baz danych przenosi część gromadzenia informacji wywiadowczych z sieci chronionych przez państwo na rynek, którego produkty mogą być sprzedawane i odsprzedawane klientom.

Rodzi to nowe pytanie o odpowiedzialność. Broker danych nie wybiera celów, firma analityczna nie wystrzeliwuje pocisków, a sieć reklamowa nie prowadzi wojny. Jednak połączenie tych poszczególnych kroków pozwala na generowanie informacji o celach, które można wykorzystać w celach militarnych, dzięki profilom lokalizacji, fuzji danych i automatycznej analizie. „Front cyfrowy” opisuje infrastrukturę geofencingu, analityki danych i cyfrowej kontroli wpływów, z której mogą wyłonić się takie możliwości.

Pytania

  • Jakie wzorce przemieszczania się o znaczeniu militarnym można wywnioskować z legalnie pozyskanych danych komercyjnych?
  • Kto ponosi odpowiedzialność, gdy gromadzeniem, sprzedażą, analizą i wykorzystaniem danych do celów wojskowych zajmują się różne podmioty?
  • Czy wyłączenie identyfikatorów reklamowych wystarczy, jeśli urządzenia nadal będzie można korelować za pomocą innych identyfikatorów i źródeł danych?
  • Jak zmienia się wywiad wojskowy, skoro prywatne rynki danych udostępniają informacje, do których wcześniej miały dostęp wyłącznie służby wywiadowcze?

+++

Michael Hollister  służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – daleką od dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com  oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych. 

+++

Źródło obrazu: Michael Hollister

+++

LISTA ŹRÓDEŁ

A) Źródła pierwotne i źródła zewnętrzne

Iran

Liban i Zachodni Brzeg

Rosja, Ukraina i Niemcy

Wenezuela i Falklandy

Sudan

Pacyfik, dane i surowce

Jemen

B) Własne analizy i raporty sytuacyjne

Ławrow: „Znowu chcą wojny”

Opublikowany przez

Thomas Röper anti-spiegel.ru/lawrow-sie-wollen-wieder-krieg

Stosunki niemiecko-rosyjskie

Ławrow: „Znowu chcą wojny”

Rosyjski minister spraw zagranicznych skomentował oświadczenia niemieckiego rządu, nazywając niemieckie oskarżenia dotyczące drona w Lipsku początkiem prawdziwej wojny. Były to jak dotąd najdobitniejsze słowa, jakie Moskwa skierowała do Berlina.

Anti-Spiegel 6 wrzesień 2026

Minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow w wywiadzie dla agencji informacyjnej „Wiesti” odniósł się do oskarżeń Niemiec i UE wobec Rosji w związku z incydentem z dronem w Lipsku, określając decyzje niemieckiego rządu jako początek prawdziwej wojny:

„Znaleźli jakiegoś drona na lotnisku w Lipsku. Powiedzieli, że to rosyjski dron, ale nikt tego nie zbadał. W gruncie rzeczy to początek prawdziwej wojny. Usunęli konsulat generalny w Bonn i ogłosili zerwanie umowy. Zamykają Dom Rosyjski w Berlinie. Przypominam, że Niemcy zamknęli również swoje placówki dyplomatyczne przed wybuchem II wojny światowej, Wielkiej Wojny Ojczyźnianej”.

Określił taką grę jako „absolutnie niedopuszczalną” i dodał:

„Nie sądzę, żeby to wymagało wielu wyjaśnień. Oni znowu chcą wojny”.

To charakteryzuje sposób, w jaki polityka niemieckiego rządu i UE jest odbierana i interpretowana w Moskwie. I nie ma żadnych sygnałów z Europy, które wskazywałyby na coś innego.

Kiedy myślimy o tym, co to oznacza dla przyszłości, słowa Ławrowa wydają się szczególnie trafne: Nie sądzę, żeby to wymagało wielu wyjaśnień.

Kłopoty w Pentagonie, ponieważ wyciekły raport przedstawia konflikt z Iranem jako „niemożliwy do utrzymania”

Opublikowany przez

Kłopoty w Pentagonie, ponieważ wyciekły raport przedstawia konflikt z Iranem jako „niemożliwy do utrzymania”

Symplicjusz 6 września 2026 r. simplicius/trouble-in-the-pentagon-as-leaked

Coś – nie tak po cichu – narastało w Pentagonie.

Wyciek informacji, nazwany przez niektórych „buntem generałów”, ujawnił, że garstka wysokich rangą dowódców amerykańskich formalnie sprzeciwiła się Hegsethowi, ostrzegając jednocześnie, że plany USA dotyczące Bliskiego Wschodu są nie do utrzymania.

==========================================================

Podsumowanie:

„Bunt generałów” w Pentagonie w związku z wojną z Iranem: czterech wysokich rangą dowódców USA sprzeciwia się niekończącemu się uwikłaniu na Bliskim Wschodzie

Szefowie Dowództwa Europejskiego, Indo-Pacyfiku i Południowego, a także Szef Operacji Morskich, formalnie „nie zgodzili się” z naciskiem Sekretarza Obrony Pete’a Hegsetha, aby utrzymać ponad 50 000 żołnierzy na Bliskim Wschodzie — ostrzegając, że przedłużone rozmieszczenie jest nie do utrzymania i osłabia gotowość USA gdzie indziej, w tym w kraju. Sprzeciw został odnotowany w tajnej Księdze Rozkazów Sekretarza Obrony, o której jako pierwszy poinformował The Washington Post.

Ponad 50 000 żołnierzy USA pozostaje w regionie; niektóre jednostki mają pozostać do września, inne do 2027 roku. Dowódcy sygnalizowali wyczerpanie zapasów pocisków Patriot, THAAD i Tomahawk — a USA zużyły około jednej czwartej swojej floty dronów MQ-9 Reaper.

Rzecznik Pentagonu, Sean Parnell, nazwał przeciek „zbrodnią” i „zdradą sił zbrojnych” – przyznając jednocześnie, że same zastrzeżenia są prawdziwe: „odmowy zgody są standardem… Sekretarz widzi je stale”.

Chaos na tym się nie kończy: Sekretarz Armii Dan Driscoll – sojusznik Vance’a, który pomógł ukształtować ścieżkę negocjacji rosyjsko-ukraińskich – właśnie zrezygnował ze stanowiska po miesiącach wojny o wpływy z Hegsethem.

https://www.washingtonpost.com/national-security/2026/08/30/military-leaders-warn-hegseth-against-extending-iran-war-operations

Z powyższego artykułu WaPo, który ujawnił tę historię:

Jak twierdzą osoby zaznajomione z oceną przygotowaną niedawno dla szefa Pentagonu, kilku amerykańskich przywódców wojskowych poinformowało ministra obrony Pete’a Hegsetha, że ​​przedłużanie zakrojonych na szeroką skalę operacji przeciwko Iranowi jest niemożliwe do utrzymania i grozi osłabieniem zdolności USA do stawiania czoła zagrożeniom w innych miejscach,w tym na terytorium USA.

Ostrzeżenia – wydane Hegsethowi przez dowódców armii, marynarki wojennej i sił powietrznych oraz czterogwiazdkowych dowódców nadzorujących operacje USA w Europie, Azji i Ameryce Łacińskiej – pojawiły się w wydaniu „Secretary of Defense Orders Book” (SDOB) z 14 sierpnia – twierdzą te osoby. Opisali oni tę ocenę w „The Washington Post” pod warunkiem zachowania anonimowości, ponieważ dokument jest tajny.

Jak widać powyżej, ostrzeżenia rzekomo pojawiły się w wewnętrznym tajnym dokumencie, a ich opisy są uważane za poważne przecieki, co doprowadziło Trumpa do szału:

https://www.nytimes.com/2026/09/04/us/politics/pentagon-staff-polygraph-tests.html

Skupmy się jednak na najważniejszej części, która wiąże się z ogólną tezą, do której przejdziemy później:

W związku z tym Centralne Dowództwo USA, czyli kwatera główna odpowiedzialna za prowadzenie wojny z Iranem, przez wiele miesięcy utrzymywało w gotowości siły liczące ponad 50 tys. żołnierzy na wypadek, gdyby prezydent wydał rozkaz przeprowadzenia kolejnych ataków.

Stany Zjednoczone utrzymują w gotowości około 50 000 żołnierzy na wypadek kontynuacji wojny z Iranem, a najwyżsi rangą generałowie Pentagonu w zasadzie deklarują, że taki stan rzeczy jest nie do utrzymania, szczególnie po tym, jak amerykańskie bazy w Bahrajnie i innych miejscach zostały starte z mapy.

Szef Operacji Morskich, admirał Daryl Caudle, podobno jest jednym z głównych przeciwników. On sam oświadczył w tym tygodniu , że Marynarka Wojenna USA nie wróci do Bahrajnu w najbliższym czasie:

Marynarka Wojenna USA nie powróci wkrótce do Bahrajnu, a USS Theodore Roosevelt będzie kolejnym lotniskowcem, który rozpocznie służbę na Morzu Arabskim.Taką decyzję podjął w poniedziałek główny admirał Marynarki Wojennej podczas „światowego spotkania z marynarzami”, w trakcie którego poruszono również tematykę wynagrodzeń, zakwaterowania, opieki zdrowotnej, a nawet kosztów strzyżenia.

Raport o kolizji@ clashreport

Marynarka Wojenna USA stoi w obliczu poważnego problemu logistycznego na Bliskim Wschodzie. Około 20 okrętów przewożących około 20 000 marynarzy i marines potrzebuje ponad 420 000 posiłków i około 8 milionów galonów paliwa tygodniowo. Sytuacja stała się znacznie trudniejsza po tym, jak Iran zniszczył kluczową jednostkę Marynarki Wojennej…

21:57 · 3 września 2026 · 240 tys. wyświetleń

—————————————–

Jeśli chodzi o „brak zgody”, oznacza to, że generałowie nie zgadzają się z oceną Hegsetha, ale mimo to wykonają rozkazy:

Dowódcy Dowództwa Europejskiego USA, Dowództwa Pacyfiku USA i Dowództwa Południa USA, wraz z najwyższym rangą admirałem Marynarki Wojennej, odpowiedzieli w sposób określony przez SDOB jako „brak zgody” – twierdzą osoby zaznajomione z oceną, co oznacza, że ​​nie zgadzają się z rozkazem sekretarza o rozszerzeniu swoich sił, ale mimo to go wykonają.

Ogólnie rzecz biorąc, ton dowództwa wojskowego jest taki, że trwająca juższeść miesięcy operacja przeciwko Iranowijest „zbyt intensywna i trwa zbyt długo” – powiedziała osoba zaznajomiona z oceną.

Stało się to zaledwie kilka dni po tym, jak sekretarz armii Dan Driscoll zrezygnował ze stanowiska z powodu nieporozumień z Hegsethem, zwłaszcza dotyczących „czystek” przeprowadzanych przez sekretarza obrony:

https://www.wsj.com/politics/national-security/army-secretary-resigns-after-months-of-friction-with-hegseth-9c124207

WASZYNGTON — Sekretarz Armii Dan Driscoll złożył rezygnację na ręce prezydenta Trumpa po miesiącach napięć z sekretarzem obrony Pete’em Hegsetem na temat kierownictwa sił zbrojnych i odsunięcia wielu wysokich rangą oficerów armii.

Oczekuje się, że opuści Pentagon w najbliższych dniach.

Po odejściu Driscolla w armii zabraknie czołowych cywilnych i wojskowych dowódców zatwierdzonych przez Senat. Generał Christopher LaNeve pełni obowiązki szefa sił zbrojnych od czasu, gdy Hegseth zwolnił swojego poprzednika, generała Randy’ego George’a. Mike Obadal, podsekretarz armii, byłby najwyższym rangą cywilem po odejściu Driscolla.

Choć na pierwszy rzut oka wygląda na spokojną, pod tą fasadą armia amerykańska, a zwłaszcza Marynarka Wojenna, zdaje się ulegać bezprecedensowemu rozkładowi. Kilka dni temu USS Lincoln zawinął do portu w Tajlandii, wyglądając jak żywcem wyjęte z kiepskiej karykatury sztucznej inteligencji:

Could not load video.

Podczas gdy Trump wykrzykiwał standardowe slogany o domniemanej porażce Iranu:

Porusza jednak ostatnią kwestię, do której nawiązaliśmy wcześniej. Trump najwyraźniej wierzy, że czas działa na korzyść USA i że kontynuując gospodarcze dławienie Iranu, Stany Zjednoczone mogą powalić ten kraj na kolana szybciej, niż same USA staną w obliczu jakiegokolwiek poważnego zagrożenia. Niektórzy krytykowali nasze relacje z wojny w Iranie, wskazując na ich stronniczość wobec Iranu i ignorując rzeczywisty wpływ blokady USA, która rzekomo wpędza Iran w kryzys gospodarczy, masową inflację, dewaluację waluty itp.

DORSZ na tropie ! Groźne stado ptaków z Białorusi. Helikoptery w akcji.

Opublikowany przez

Wojsko szukało „niezidentyfikowanego obiektu nadlatującego z kierunku Białorusi.” Okazało się, że to stado ptaków

6.09.2026 nczas/wojsko-szukalo-niezidentyfikowanego-obiektu-nadlatujacego-z-kierunku-bialorusi-okazalo-sie-ze-to-stado-ptakow

NCZAS.INFO | Śmigłowce Wojska Polskiego. Zdjęcie ilustracyjne. Źródło: PAP
NCZAS.INFO | Śmigłowce Wojska Polskiego. Zdjęcie ilustracyjne. Źródło: PAP

Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych poinformowało w niedzielę po południu, że prowadzi czynności sprawdzające w związku z podejrzeniem naruszenia przestrzeni powietrznej Polski przez niezidentyfikowany obiekt nadlatujący z kierunku Białorusi. Po godzinie 14.00 DORSZ wydał komunikat, że tym obiektem było stado ptaków.

„W związku z podejrzeniem naruszenia przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej przez niezidentyfikowany obiekt nadlatujący z kierunku Białorusi, Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych, poprzez Centrum Operacji Powietrznych – Dowództwo Komponentu Powietrznego, prowadzi czynności sprawdzające” – poinformowało Dowództwo na platformie X.

Dodano, że w ramach weryfikacji zapisów systemów radiolokacyjnych w rejon skierowany został wojskowy śmigłowiec. „Prowadzone działania mają na celu potwierdzenie charakteru zarejestrowanego obiektu oraz wykluczenie m. in. możliwości, że zarejestrowany sygnał był efektem zjawisk lub anomalii meteorologicznych” – podkreśliło DORSZ.

Jednocześnie przekazało, że „w ostatnich godzinach nie obserwowano aktywności lotnictwa dalekiego zasięgu Federacji Rosyjskiej związanej z uderzeniami na cele znajdujące się na terytorium Ukrainy”. „Sytuacja jest na bieżąco monitorowana” – zapewniło DORSZ.

Rzecznik Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych podpułkownik Jacek Goryszewski, powiedział w niedzielę w Polsat News, że ograniczona została część przestrzeni powietrznej na wschód od Lublina, do granicy kraju.

– Trwają tam czynności sprawdzające, operuje nasz śmigłowiec – powiedział Goryszewski.

Zaznaczył, że niezidentyfikowany obiekt wykryły polskie systemy radiolokacyjne, prowadzone działania mają na celu potwierdzenie charakteru zarejestrowanego obiektu, a także wykluczenie m.in. możliwości, że zarejestrowany sygnał był efektem zjawisk lub anomalii meteorologicznych.

Rzecznik prasowy Portu Lotniczego Lublin Piotr Jankowski poinformował w niedzielę PAP, że przestrzeń powietrzna jest zamknięta od godz. 12.45, ale częściowo. – Na razie nie ma to wpływu na planowane operacje lotnicze – zaznaczył. Jak dodał, odleciał samolot do Burgas; według rozkładu to godz. 12.15. Na godz. 14.30 planowany jest przylot samolotu z Warszawy.

Stado ptaków

Krótko po godzinie 14.00 Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych wydało komunikat, że tym „niezidentyfikowanym obiektem” okazało się… stado ptaków.

„Czynności sprawdzające dotyczące podejrzenia naruszenia przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej zostały zakończone” – poinformowało DORSZ.

„W wyniku przeprowadzonej weryfikacji ustalono, że zarejestrowane przez systemy radiolokacyjne wskazania nie były związane z naruszeniem polskiej przestrzeni powietrznej. Ich przyczyną było duże stado ptaków, którego przelot został zarejestrowany przez systemy obserwacji przestrzeni powietrznej.”

„Nie odnotowano zagrożenia dla bezpieczeństwa przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej.”

„Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych na bieżąco monitoruje sytuację, a podległe siły i środki pozostają w gotowości do realizacji powierzonych zadań.”

Misja Trumpa w Moskwie i Kijowie. Dlaczego to Putin dyktuje warunki?

Opublikowany przez

Misja Trumpa w Moskwie i Kijowie. Dlaczego to Putin dyktuje warunki?

Posted by Marucha w dniu 2026-09-05 marucha/misja-trumpa-w-moskwie-i-kijowie-dlaczego-to-putin-dyktuje-warunki

Donald Trump twierdzi, że problemem wojny na Ukrainie jest nienawiść między Zełenskim a Putinem. 

[Spalenie żywcem kilkudziesięciu Rosjan, bombardowanie ludności w Donbasie, zabijanie cywilów – to pestka, to się nie liczy. Najważniejsza jest „nienawiść”. Zapewne z powodu źle dobranego krawata – admin]

Wysłał więc Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera najpierw do Moskwy, a potem do Kijowa z pomysłem na pokój. Wysłannicy wylądowali w Rosji w sobotę. Jutro mają odwiedzić Zełenskiego. Na czas wizyty ogłoszono tymczasowe wstrzymanie ataków.

Z perspektywy Waszyngtonu wygląda to jak kolejna próba zakończenia konfliktu. Z Moskwy widać to inaczej. Trump chce zdjąć Ukrainę z biurka, ponieważ ma drugi, wciąż niezamknięty front: Iran. I właśnie dlatego Putin może stawiać warunki, zamiast je przyjmować.

Wojna z Iranem, rozpoczęta uderzeniami USA i Izraela pod koniec lutego, na miesiące zepchnęła Ukrainę na drugi plan. Te same osoby, które dziś jeżdżą do Putina i Zełenskiego — Witkoff i Kushner — prowadziły rozmowy wokół cieśniny Ormuz i zawieszenia broni z Teheranem. Amunicja, systemy Patriot i uwaga Białego Domu trafiły wtedy głównie na Bliski Wschód. Ukraińskie rozmowy zamarzły.

Amerykańskie służby raportowały później, że Putin odczytał to jako osłabienie Trumpa. Skoro Waszyngton jest związany Iranem, Moskwa może czekać i podbijać stawkę w Ukrainie. Szef CIA John Ratcliffe jeździł do Moskwy między innymi po to, by ostrzec Kreml, aby nie liczył zbyt mocno na rozproszenie uwagi Amerykanów. Sam fakt, że taki komunikat trzeba było dostarczyć osobiście, pokazuje, jak Kreml interpretuje sytuację.

Trump od początku traktuje wojnę w Ukrainie jako spadek po Joe Bidenie. Obiecywał szybkie zamknięcie tematu, czego nie zrobił. Teraz wraca do niego w momencie, gdy Iran nadal uszczupla jego kapitał polityczny, a Stany chcą od Rosji przynajmniej częściowego odcięcia Teheranu od wsparcia i handlu.

Dla Putina to nie jest prośba o pokój. To sygnał, że Waszyngton potrzebuje porządku w Europie, aby opanować sytuację na Bliskim Wschodzie.

Dlatego rosyjskie warunki nie łagodnieją. Kreml wciąż mówi o Donbasie, neutralności Ukrainy, ograniczeniu jej armii, sankcjach oraz pisemnej deklaracji Zachodu, że NATO nie przesunie się dalej na wschód. Źródła zbliżone do Moskwy przed tym weekendem mówiły wprost: oczekiwania są niskie, a Putin zgodzi się tylko na własnych warunkach, gdyż uważa, że ma przewagę.

Opowieść o osobistej nienawiści dwóch prezydentów jest wygodna. Pozwala Trumpowi przedstawić impas jako problem charakterów, a nie rozkładu sił. Nienawiść naprawdę istnieje i utrudnia bezpośrednie rozmowy. Jednak wojna nie stoi w miejscu od lat dlatego, że dwaj przywódcy się nie lubią. Trwa, bo Moskwa chce ziemi i określonego statusu Ukrainy, a Kijów tego nie oddaje. Wysłannicy mogą przywieźć propozycję, ale nie zmienią faktu, że to Trump bardziej zależy na wygaszeniu tematu.

Produkcja mniej zaawansowanych Patriotów w Ukrainie wpisuje się w ten obraz. Waszyngton nie chce oddawać najnowszej technologii, ale chce pokazać Kijowowi gest. Dla Moskwy nie jest to argument do ustępstw. To potwierdzenie, że Amerykanie szukają tańszego sposobu na wycofanie się z linii frontu.

Jeśli w ten weekend nie pojawi się nic poza kolejnym konstruktywnym komunikatem, logika Kremla tylko się wzmocni. Trump potrzebuje zamknięcia ukraińskiego frontu bardziej niż Putin potrzebuje amerykańskiej zgody. W takiej konfiguracji warunki dyktuje ten, kto może poczekać. A poczekać może Moskwa.

https://youtube.com/watch?v=tC0Pzw7xxoo%3Fversion%3D3%26rel%3D1%26showsearch%3D0%26showinfo%3D1%26iv_load_policy%3D1%26fs%3D1%26hl%3Dpl%26autohide%3D2%26wmode%3Dtransparent

https://zmianynaziemi.pl

https://widgets.wp.com/likes/index.html&origin=marucha.wordpress

========================================

Komentarze 2 to “Misja Trumpa w Moskwie i Kijowie. Dlaczego to Putin dyktuje warunki?”

  1. Быдлошевский Л.З.'s awatarБыдлошевский Л.З. said 2026-09-05 (Sobota) @ 22:05:06 https://www.youtube.com/embed/1NnQMZ1Dghk?version=3&rel=1&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&fs=1&hl=pl&autohide=2&wmode=transparent 13 minut. Константин Сивков – pułkownik i bardzo mądry człowiek dzisiaj powiedział że Banderowiec Буданов ocenił miesięczne straty jego armii na 30 000 Banderowca w miesiąc a Putin rzekł że 12 000 Banderowca na miesiąc i wszystko się zgadza Putin ocenił tylko zabitych a Буданов zabitych i rannych niezdolnych do walki…Dobry rok temu wyczytałem w „Nowinach Rzeszowskich” że jest ponad
    100 000 Banderowców bez ręki, nogi, a nawet bez dwóch rąk i bez dwóch nog. Glupi prezydent miasta z dumą opowiadał że Polska tym ludziom oczywiście że za darmo daje protezy i ich leczy…Jak to glupia Polska… 🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦
  2. Быдлошевский Л.З.'s awatarБыдлошевский Л.З. said 2026-09-05 (Sobota) @ 22:23:15 https://www.youtube.com/embed/eZ6S0NPaRmc?version=3&rel=1&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&fs=1&hl=pl&autohide=2&wmode=transparent 14 minut.
  3. W Moskwie się odbywają rozmowy z Putinem i dwoma Amerykancami a już są dobre filmy z tego spotkania i komentarz dziennikarza…

Iran ostrzeliwuje rakietami statki po tym, jak USA odcięły ekonomiczny krwiobieg Turcji

Opublikowany przez

Iran ostrzeliwuje rakietami statki po tym, jak USA odcięły Turcję od dostaw energii elektrycznej – z prof. Marandim

W ostatnich godzinach napięcia między Waszyngtonem a Teheranem ponownie wzrosły. Departament Skarbu USA, w ramach operacji „Economic Outcast”, nałożył sankcje na turecki Golden Global Bank i jego spółki zależne, odcinając go od dostępu do amerykańskiego systemu finansowego. Jednocześnie Iran ostrzeliwuje rakietami balistycznymi statki płynące po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz – co stanowi eskalację wcześniejszych ataków dronów i pocisków manewrujących. W wywiadzie dla Mario Nawfala, profesor Seyed Mohammad Marandi ocenia te wydarzenia jako część kompleksowej wojny gospodarczej, na którą Teheran odpowie militarnie.

https://youtube.com/watch?v=_wahiJUx_OI%3Ffeature%3Doembed

Sankcje wobec Golden Global Yatirim Bankasi Anonim Sirketi (Golden Global Bank) i dwóch spółek zależnych zostały ogłoszone 4 września 2026 r. Biuro Kontroli Aktywów Zagranicznych (OFAC) oskarża bank o ułatwianie transakcji o wartości dziesiątek milionów dolarów na rzecz Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC-QF) oraz zapewnianie reżimowi irańskiemu dostępu do płatności międzynarodowych za pośrednictwem banków korespondentów. Bank rzekomo transferował dochody z irańskiej ropy naftowej z Chin do Turcji, gdzie były one wymieniane na gotówkę i złoto. Sekretarz Skarbu Scott Bessent nazwał ten krok częścią kampanii mającej na celu systematyczne blokowanie irańskich kanałów finansowych. Licencja na likwidację daje partnerom biznesowym czas do 19 września na rozliczenie istniejących transakcji. Bessent zapowiedział nałożenie kolejnych sankcji na kolejny bank w przyszłym tygodniu.

Dla Marandiego nie jest to odosobniony akt finansowy, lecz wojna. Stany Zjednoczone próbują zagłodzić i zdemontować irańskie społeczeństwo. Takie oblężenie to akt wojny. Iran nie może nałożyć na USA sankcji, ponieważ nie ma porównywalnej siły nacisku finansowego. Dlatego pozostaje tylko opcja militarna. Czołowi irańscy politycy otwarcie o tym mówili w ostatnich tygodniach: przewodniczący Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, przewodniczący parlamentu i pierwszy wiceprezydent. Ten ostatni w dosadnym oświadczeniu ogłosił „mroczne czasy” dla amerykańskiej gospodarki. Marandi postrzega to również jako próbę położenia kresu spekulacjom na temat wewnętrznych podziałów w Iranie, które od miesięcy rozpowszechniają zachodnie i niektóre arabskie media.

Niedawne ataki rakietowe wpisują się w ten schemat. Według wywiadu Iran kilkukrotnie wystrzelił balistyczne pociski przeciwokrętowe w statki po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz. Trafienia pociskami balistycznymi powodują znacznie większe szkody niż drony czy pociski manewrujące. Marandi postrzega to jako kolejny krok na drodze eskalacji. Celem nie jest koniecznie całkowite zamknięcie Cieśniny Ormuz – znaczna część handlu odbywa się już za zgodą Iranu – ale raczej jej ograniczenie lub, w dłuższej perspektywie, blokada, jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować swoje działania.

Iran jasno dał do zrozumienia: jeśli Teheran nie będzie mógł eksportować ropy i przeznaczać dochodów na budżet, leki i żywność, to nikt nie będzie eksportował ropy. Dotyczy to również Morza Czerwonego.

Eskalacja zależy od Waszyngtonu, a zwłaszcza od Bessenta i Trumpa. Bessent zajął ostatnio zdecydowanie twarde stanowisko i posługuje się agresywnym językiem. Iran jest gotowy do ostrej odwetowej reakcji. Irańczycy przygotowują się do niej od dziesięcioleci i postrzegają konflikt jako walkę o przetrwanie. USA, Izrael i lobby syjonistyczne chcą udusić Iran. Dlatego Teheran będzie „walczył do końca”. Marandi nie wierzy, że wojna potrwa lata. Konsekwencje ekonomiczne dla gospodarki światowej i amerykańskiej są większe i bardziej bezpośrednie, niż wielu przypuszcza. Powszechne zakłócenia w handlu ropą naftową przez Cieśninę Ormuz i Morze Czerwone spowodowałyby gwałtowny wzrost cen ropy naftowej, oleju napędowego i innych surowców, destabilizację rynków obligacji i walut oraz wywarłyby presję na sojuszników USA w regionie Zatoki Perskiej. Ich państwa nie byłyby w stanie przetrwać w takich warunkach.

Centralnym punktem spornym jest Porozumienie o Porozumieniu (MOU), zawarte po wcześniejszych fazach konfliktu. Marandi oskarża USA o podważanie samego porozumienia: odmowę zwrotu irańskich aktywów, ciągłe groźby, sankcje wobec irańskiej ropy naftowej, próby otwarcia własnego korytarza w Cieśninie Ormuz oraz współpracę niektórych państw Zatoki Perskiej. Iran wydał dwutygodniowe ostrzeżenie przed atakiem na statki. Z perspektywy Iranu jedynym wyjściem jest wdrożenie Porozumienia i jego żądań. Opłaty za przeprawę nie są prawdziwą kwestią sedna. Iran chce utrzymać Zatokę Perską jako centrum handlu.

Prawdziwym problemem jest Izrael i projekt „Wielkiego Izraela”: kontynuacja działań w Strefie Gazy i południowym Libanie. Bez zakończenia wydarzeń w Strefie Gazy i bez wycofania się Izraela z Libanu do granic ustalonych przed 7 października, nie będzie normalizacji.

Komentarze Marandiego na temat sytuacji w Libanie były ostrożne, ale jednoznaczne. Wzgórze Ali al-Taher (znane również jako Ali Alaher lub Ali Taher) w południowym Libanie, które siły izraelskie ogłosiły pod swoją kontrolą operacyjną po miesiącach działań, było mniej istotne, niż często przedstawiano. Kompleks został ewakuowany jakiś czas temu. Prawdziwe fortyfikacje Hezbollahu znajdowały się gdzie indziej. Hezbollah był lepiej przygotowany niż kiedykolwiek wcześniej. Iran wyznaczył Bejrut jako czerwoną linię i monitorował wydarzenia na południu. W pewnym momencie kalkulacje miały się zmienić. Marandi odrzucił doniesienia Reutera o irańskiej czerwonej linii specjalnie dla tego wzgórza i obecności tam Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej jako niewiarygodne. Opierając się na swoim doświadczeniu z negocjacji nuklearnych, Reuters często powoływał się na anonimowe „irańskie źródła”, które były nieprecyzyjne. Twierdził, że raport został podłożony przez Izrael. Prawdziwy konflikt, jak twierdził Marandi, toczył się w regionie Zatoki Perskiej. Los Libanu i Gazy zależy od wyniku konfliktu między Iranem i USA.

Marandi umieszcza politykę sankcji w szerszym kontekście historycznym. Badanie opublikowane w czasopiśmie „The Lancet Global Health” szacuje, że jednostronne sankcje Zachodu w latach 1971–2021 wiązały się z około 38 milionami dodatkowych zgonów – więcej niż liczba ofiar śmiertelnych bezpośrednio na wojnie od wielu lat. Sankcje zabijają po cichu: brak leków, tlenu i specjalistycznej żywności dla dzieci. W Strefie Gazy i innych miejscach ludzie umierają z powodu uleczalnych chorób, podczas gdy bombardowania przykuwają uwagę opinii publicznej. Ta sama logika ma zastosowanie w Iranie, na Kubie, w Wenezueli, Syrii, Iraku i Afganistanie. Słynne stwierdzenie Madeleine Albright o 500 000 zabitych irackich dzieciach („cena jest tego warta”) jest tego symbolem.

Pod koniec rozmowy wspomniano o doniesieniach o irańskich wystrzeleniach rakiet w kierunku Jordanii i kolejnych atakach na okręty marynarki wojennej USA. Marandi obarcza Jordanię i innych aktorów regionalnych częściową odpowiedzialnością, ponieważ są częścią zjednoczonego frontu przeciwko Iranowi. „Grzech” Iranu, jak powiedział, leży w jego niepodległości i nazywaniu ludobójstwa w Strefie Gazy po imieniu. Oś oporu jest po prawej stronie, ponieważ dokonuje poświęceń, aby położyć kres temu, co się dzieje. Ci, którzy milczą lub współpracują, są po drugiej stronie.

Marandi wielokrotnie podkreśla, że ​​Iran nie chciał wojny. Teheran zgodził się na zawieszenie broni i podpisał Memorandum o Porozumieniu (MOU) po 40 dniach walk, aby uniknąć zniszczenia światowej gospodarki. Stany Zjednoczone i Izrael zmusiły Iran do znalezienia się w sytuacji, w której nie ma on innego wyjścia.

Jeśli Iran teraz zaatakuje militarnie – przeciwko okrętom, w regionie Zatoki Perskiej lub gdzie indziej – to dlatego, że Waszyngton próbuje udusić 90 milionów Irańczyków, a Trump publicznie chełpi się upadkiem irańskiej waluty i niedoborami żywności. Iran będzie walczył do końca.

Nadchodzące dni i tygodnie pokażą, jak daleko obie strony zdołają się posunąć. Ryzyko gospodarcze i militarne jest znaczne. Dalsze zaostrzanie sankcji lub ataki na żeglugę mogłyby jeszcze bardziej obciążyć Cieśninę Ormuz, a tym samym kluczowy element globalnego handlu ropą naftową – z konsekwencjami wykraczającymi daleko poza region.

Hej Amerykanie! Ucieknijcie od długów, idąc na wojnę z Iranem!

Opublikowany przez

Caitlin Johnstone

Hej Amerykanie! Ucieknijcie od długów, idąc na wojnę z Iranem!

Dziś, w dystopii, eksperci wojenni zaczęli sugerować, że Stany Zjednoczone mogłyby zrekrutować wystarczającą liczbę żołnierzy do przeprowadzenia lądowej inwazji na Iran, oferując młodym Amerykanom umorzenie długów w zamian za zaciągnięcie się do wojska.

Caitlin Johnstone 3 września 2026 r. caitlinjohnstone/hey-americans-escape-debt-by-going-to-war-with-iran

Dziś, w dystopii, eksperci wojenni zaczęli sugerować, że Stany Zjednoczone mogłyby zrekrutować wystarczającą liczbę żołnierzy do przeprowadzenia lądowej inwazji na Iran, oferując młodym Amerykanom umorzenie długów w zamian za zaciągnięcie się do wojska.

Sądzę, że to była tylko kwestia czasu.

W artykule zatytułowanym „ Wojny z Iranem nie wygramy za pomocą nalotów, więc co pozostaje? ” AJ Jaff z Jerusalem Post pisze:

„Liczba rekrutów jest niższa niż ta, której wymagałaby lądowa inwazja na Iran. Szacunki na udaną kampanię lądową przeciwko 31 irańskim dowództwom prowincjonalnym i jego doktrynie obrony mozaikowej wahają się od 750 tysięcy do 1,5 miliona amerykańskich żołnierzy. Obecnie aktywna armia amerykańska liczy około 452 tysiące. Oczywiście, obliczenia się nie sprawdzają.

„Biorąc jednak pod uwagę historię Ameryki, istnieje droga naprzód. Nie pobór do wojska ani nie pobór do wojska w sensie z czasów II wojny światowej, ale zaciągnięcie się do wojska w ramach „programu umorzenia długów”.

Przeciętny Amerykanin w wieku od 18 do 34 lat ma ponad 40 tys. dolarów długu innego niż kredyt hipoteczny, obejmującego pożyczki studenckie, salda kart kredytowych, kredyty samochodowe i kredyty osobiste, a według niektórych szacunków kwota ta sięga nawet 100 tys. dolarów.

„To jest kohorta, której potrzebuje Pentagon. Federalny program umorzenia długów, który w pełni umorzyłby saldo kredytów studenckich, kart kredytowych i pożyczek po 24 lub 36 miesiącach służby, a także przedłużyłby ustawę o GI Bill, umożliwiłby dobrowolny zaciąg na dużą skalę”.

„To nie jest teoria.

„To państwo amerykańskie robi to, co zawsze robiło, gdy potrzebowało personelu, którego inaczej nie byłoby w stanie wygenerować. II wojna światowa przyniosła ustawę o prawach weteranów (GI Bill). Wietnam przyniósł odroczenie studiów. Wojny po 11 września przyniosły premie za podpisanie umowy i ścieżki uzyskania obywatelstwa. Wojna z Iranem będzie musiała przynieść ulgę w spłacie długów. Ekonomia zadłużonych Amerykanów w wieku 20-30 lat sprawia, że ​​jest to najskuteczniejszy mechanizm konwersji dostępny dla Pentagonu i administracji Trumpa.

„Moralna interpretacja tego jest niepokojąca. Ale państwa generują potrzebnych im żołnierzy dzięki zachętom, które wpływają na populację, którą dysponują”.

W eseju na Twitterze na ten sam temat, opublikowanym na początku tego miesiąca, AJ Jaff użył bardziej dosadnego języka:

„Kiedy wybór to dekady przykute do długu ponad 45 000 dolarów albo kilka lat służby, które go wymazują i dają nowy start, ogromna część zdesperowanych młodych ludzi skorzysta z oferty. Nie dlatego, że „popierają wojnę”. Ponieważ dług został wrobiony w klatkę, a służba wojskowa to JEDYNA droga wyjścia”.

Według Jerusalem Post Jaff jest Kanadyjczykiem, który obecnie pełni funkcję szefa ochrony w nieokreślonej „organizacji międzynarodowej”, opisując go w swojej biografii jako „emerytowanego oficera Kanadyjskich Sił Zbrojnych i uznanego eksperta w dziedzinie bezpieczeństwa międzynarodowego, zarządzania kryzysowego i ryzyka geopolitycznego”. 

Poza tym niewiele jest publicznie dostępnych informacji o Jaffie, a mimo to jest on nagłaśniany przez jedną z największych anglojęzycznych gazet w Izraelu. Możemy się więc spodziewać, że ten pomysł pojawi się ponownie w innych miejscach. 

To po prostu cała brzydota amerykańskiego imperium, zwinięta w jeden zgrabny pakunek, prawda? Zmagający się z problemami obywatele amerykańscy, obciążeni górami rachunków, bo żyją w dystopii, która wpędza ich w długi za przywilej życia na planecie, na której się urodzili, desperacko zaciągając się do imperialistycznej wojny za granicą, by zabijać ludzi w nadziei, że pewnego dnia uda im się finansowo stanąć na nogi.

Być może jest to najbardziej amerykański pomysł, jaki kiedykolwiek ktokolwiek miał.

Po co ta wojenna histeria?

Opublikowany przez

Po co ta wojenna histeria?

Po co ta wojenna histeria?

Rząd niemiecki, notujący rekordowy poziom niepopularności – postanowił zastosować metodę Tuska, tzn. uderzyć w histeryczne tony wojenne i antyrosyjskie.

Zanim jeszcze na dobre ruszyło śledztwo w sprawie aktów sabotażu, a raczej niebyt udolnych aktów sabotażu, na terenie tego kraju (lotnisko w Lipsku, sieci energetyczne w Dormagen w Nadrenii Północnej-Westfalii,  elektrownia Jaenschwalde w Brandenburgii) – rząd kanclerza Friedricha Merza oficjalnie oskarżył Rosję o próbę destabilizacji kraju poprzez ataki „terrorystyczne”.

Od samego początku każdy rozsądny obserwator poddawał w wątpliwość tę wersję, ale niemieckie media i politycy wiedzieli swoje. Mechanizm jest ten sam co w Polsce – dochodzi do uszkodzenia toru kolejowego pod Puławami, najpierw rząd zapowiada śledztwo, ale na drugi dzień wychodzi Donald Tusk i oficjalnie obwieszcza, że za tym wszystkim stoją „rosyjskie służby specjalne”. Radosław Sikorski wzywa „na dywanik” ambasadora Rosji i wyraża stanowczy sprzeciw a przy okazji nakazuje zamknąć kolejny rosyjski konsulat. Notujemy kolejny rekord świata – „śledztwo” trwa góra 48 godzin.

Merz posłużył się tą samą metodą rządzenia – wskazano winnego nie w wyniku śledztwa, ale decyzją polityczną. Niemieckie służby potrzebowały dwóch lat, żeby ustalić sprawców wysadzenia Nord Stream, a Merz potrzebował kilku dni, by rozwikłać zagadkę w sumie niezbyt groźnych incydentów w kilku miejscach kraju. Akurat tak się „przypadkowo złożyło”, że te ustalenia rządu zbiegły się z końcem kampanii wyborczej w wyborach do Landtagu Saksonia-Anhalt, gdzie opozycyjna Alternatywa dla Niemiec (AfD) prowadzi z sondażach, co wywoływało panikę establishmentu. AfD w propagandzie oficjalnej jest „V kolumną Putina”. Jeśli tak, to jaki cel miałby Putin, żeby tymi atakami osłabić pozycję swojego ewentualnego politycznego sojusznika? Na to logiczne pytanie nikt oczywiście nie ma zamiaru odpowiadać.

Politolodzy z prawdziwego zdarzenia od kilku lat zastawiają się nad przyczynami irracjonalnego zachowania tzw. elit europejskich, zarówno tych brukselskich, jak i większości państw, w tym Polski. Chyba rację ma Emmanuel Todd, który w swojej głośnej książce pt. „Klęska Zachodu” napisał:

„Pomimo jednak tych absurdów i niedorzeczności Europa nie uwikłała się w tę wojnę przez przypadek, z głupoty czy przez pomyłkę. Coś ją do tego pchnęło – i nie wszystko można zrzucić na Stany Zjednoczone. Tym czymś jest jej własna implozja. Projekt europejski umarł. Poczucie społecznej i historycznej pustki ogarnęło nasze elity i klasy średnie. W tym kontekście rosyjski atak na Ukrainę jawił się jako dar losu. Komentatorzy medialni zresztą się z tym nie kryli: Putin, swoją „specjalną operacją wojskową” przywracał sens idei integracji europejskiej; Unia potrzebowała zewnętrznego wroga, by się na nowo zjednoczyć i ruszyć naprzód. Ten optymistyczny ton skrywał jednak mroczniejszą prawdę. Unia jest biurokratycznym molochem, niemożliwym do zarządzania i – dosłownie – nienaprawialnym. Jej instytucje funkcjonują, ale jak maszyna na jałowym biegu – pracują, lecz niczego nie napędzają. Wspólna waluta doprowadziła do nieodwracalnych nierównowag wewnętrznych. Reakcja na „zagrożenie ze strony Putina” niekoniecznie świadczy o próbie odzyskania równowagi, lecz może być – przeciwnie – wyrazem impulsu samobójczego, niewypowiedzianej nadziei, że ta niekończąca się wojna ostatecznie wszystko wysadzi w powietrze”.

Jan Engelgard

PS. W tych godzinach pojawiały się informacje, które poddają w wątpliwość wersję rządu Merza. Do niemieckich mediów zaczęły trafiać listy osoby podającej się za autora ataków. Co niezwykłe, pisma zostały podpisane nazwiskiem. Według dziennika „Taz” policja poszukuje obecnie mężczyzny z Gevelsbergu w Nadrenii Północnej-Westfalii. Gazeta podaje, że chodzi o Daniela V., mężczyznę po 40., z wykształceniem medycznym. Policja potwierdza poszukiwania osoby z Gevelsbergu, ale wciąż sprawdza autentyczność listów. Być może to fałszywy trop, ale należało się raczej nie spieszyć z ferowaniem przedwczesnych wyroków. Jednak rząd niemiecki uznał, że musi go wydać przed datą wyborów w Saksonii-Anhalt.

Szef rosyjskiej Służby Wywiadu Zagranicznego: Zachodnie elity „uziemiły” Ukrainę przeciwko Rosji

Opublikowany przez

Sergey Naryszkin tass.com/politics

Sergey Naryszkin, szef rosyjskiej Służby Wywiadu Zagranicznego, SVR, jest
jednym z najlepiej poinformowanych ludzi na świecie.

SANKT PETERSBURG, 4 września. /TASS/.

Ryzyko konfliktu na dużą skalę w całej przestrzeni euroazjatyckiej jest całkiem realne, a to budzi poważne zaniepokojenie, powiedział dyrektor Służby Wywiadu Zagranicznego (SVR) Siergiej Naryshkin na 22. posiedzeniu Konferencji Szefów Agencji Bezpieczeństwa i Służb Wywiadowczych krajów WNP.

Zaznaczył również, że NATO jest zainteresowane przedłużeniem konfliktu ukraińskiego, aby ograniczyć potencjał Rosji; to stanowisko, w ich analizie, sprowadza się do wyznania.

TASS zebrał kluczowe oświadczenia szefa SVR.

Konflikt na Ukrainie

Europa storpeduje wszystkie próby rozwiązania konfliktu na Ukrainie:„Europejskie elity zapewniają ogólnoświatowe wsparcie wojskowe i finansowe reżimowi neonazistowskiemu w Kijowie, jednocześnie torpedując wszelkie próby pokojowego rozwiązania na Ukrainie”. Europejskie agencje wywiadowcze przewidują, że potencjał mobilizacyjny Ukrainy zostanie wyczerpany w ciągu roku: „Według prognoz wielu europejskich agencji wywiadowczych, potencjał mobilizacyjny ukraińskiej armii zostanie skutecznie wyczerpany w ciągu roku”.

Zachodnie elity „uziemiły” Ukrainę przeciwko Rosji:

„Do tej pory europejskie elity po prostu zużyły tę niegdyś kwitnącą republikę w Związku Radzieckim. Zużyli ją przeciwko Rosji. „Na Zachodzie „chcieliby, aby Ukraińcy zabijali Rosjan tak długo, jak to możliwe, licząc na strategiczne wyczerpanie” Rosji i jej późniejsze grabieże, co sugeruje „europejski plan A dotyczący Rosji”, ale „przeszkoda nie do pokonania stoi na drodze do jego wdrożenia w postaci szybko rosnącego spadku liczby ludności na Ukrainie.

„Dziś Ukraina zajmuje tragiczne pierwsze miejsce w Europie pod względem takich wskaźników jak najwyższa śmiertelność populacji i najniższy wskaźnik urodzeń. Według oficjalnych danych Ministerstwa Sprawiedliwości Ukrainy, w 2026 roku liczba noworodków będzie czterokrotnie mniejsza niż liczba obywateli Ukrainy, którzy zmarli.

Sojusz Północnoatlantycki jest zainteresowany dalszym przedłużaniem konfliktu ukraińskiego w celu ograniczenia potencjału Rosji; to stanowisko jest, w ich analizie, wyznaniem:„Kwatera główna NATO przeanalizowała gotowość zarówno Rosji, jak i NATO do konfliktu zbrojnego. Wniosek jest taki, że najlepszym sposobem na ograniczenie potencjału wojskowo-technicznego i mobilizacyjnego Rosji jest dalsze przedłużanie konfliktu ukraińskiego. To zdanie brzmi jak wyznanie.

„Polityka europejska

Kraje europejskie stoją w obliczu rosnącej stagnacji gospodarczej i kryzysu energetycznego:„Kraje europejskie, które kiedyś były w czołówce globalnego rozwoju, zmagają się z rosnącą stagnacją gospodarczą, deindustrializacją oraz kryzysami energetycznymi i migracyjnymi od 2008 roku, nie wspominając o ich praktycznie całkowitej militarnej i politycznej zależności od Stanów Zjednoczonych Ameryki i utraty ich tożsamości.

„Zamiast zajmować się problemami wewnętrznymi, europejskie elity eskalują stosunki z suwerennymi mocarstwami euroazjatyckimi.

„Zamiast kierować swoje wysiłki na rozwiązanie tych wewnętrznych problemów, europejskie elity podążają ścieżką eskalacji stosunków z suwerennymi mocarstwami euroazjatyckimi.

„Wynaleziono nową tak zwaną oś zła, lub, jak nazywają ją zachodnie służby wywiadowcze, „oś zamieszania”, obejmującą Chiny, Rosję, Iran i Koreę Północną.Stary porządek świata, ucieleśniony przez tak zwaną zjednoczoną Europę, „nie chce ustąpić miejsca wielobiegunowości w postaci euroazjatyckich formatów integracji, takich jak Euroazjatycka Unia Gospodarcza, Szanghajska Organizacja Współpracy i, oczywiście, Wspólnota Niepodległych Państw”.

Europa i kraje WNP

Zachodnie służby wywiadowcze postrzegają kraje postsowieckiej przestrzeni jako pole bitwy:„Jeśli chodzi o przestrzeń postsowiecką jako całość, w dokumentach zachodnich agencji wywiadowczych jest ona postrzegana przede wszystkim jako pole bitwy dla konfrontacji między Zachodem a nowymi ośrodkami władzy.”„Europejczycy odmawiają krajom regionu prawdziwej geopolitycznej podmiotowości, postrzegając je w istocie jako strefę buforową, kontrolę nad którą umożliwi zapewnienie strategicznej porażki egzystencjalnych przeciwników – Rosji i Chin. „Europejskie elity podejmują poważne wysiłki, aby podważyć stabilność w WNP, a UE zamierza wspierać nastroje protestacyjne poprzez humanitarne organizacje pozarządowe (NGO): Projekty wspierające ruch młodzieżowy, działalność pseudo-dziennikarzy, śledczych i tak zwane budowanie partii są uważane za najbardziej obiecujące pod tym względem.

„Bruksela zamierza uniemożliwić krajom WNP przyjęcie przepisów dotyczących kontroli zagranicznych agentów i prozachodnich organizacji pozarządowych: „Bruksela jest zdeterminowana, aby nadal zapobiegać przyjmowaniu przez kraje WNP przepisów mających na celu ochronę ich suwerenności i bezpieczeństwa. Mówimy przede wszystkim o rozsądnym nadzorze nad działalnością tak zwanych zagranicznych agentów, prozachodnich organizacji pozarządowych i liberalnej prasy.

„Ryzyko konfliktu na dużą skalę

Unia Europejska uwzględniła gotowość na duży konflikt z Rosją do 2030 roku w swoich głównych dokumentach koncepcyjnych:„Gotowość do konfliktu zbrojnego na dużą skalę do 2030 roku jest osadzona w głównych dokumentach koncepcyjnych Unii Europejskiej, w Białej Księdze w sprawie obrony europejskiej, zatytułowanej „Plan Zbrojenia Europy. Gotowość do 2030 roku.

„Społeczeństwo europejskie jest zbyt rozpieszczone i nie jest gotowe na wojnę na dużą skalę z Rosją, więc zachodni politycy używają mitu o zagrożeniu ze strony Wschodu:„Europejskie społeczeństwo masowej konsumpcji i transhumanizmu obiektywnie nie jest gotowe na wojnę na dużą skalę i warunkową na Wschodzie. Jest zbyt rozpieszczone i zboczone. Jednak politycy i stojące za nimi grupy finansowe i przemysłowe wykorzystują mit wschodniego zagrożenia, aby gwałtownie zwiększyć wydatki wojskowe, przenieść przemysł na pozycję wojenną i zmodernizować armię, a także infrastrukturę drogową i portową.

„Ryzyko konfliktu na dużą skalę na kontynencie jest realistyczne i poważnie niepokojące:

„Ryzyko konfliktu na dużą skalę w całej przestrzeni euroazjatyckiej jest całkiem realne i budzi najpoważniejsze obawy. Według naszych danych, europejscy przywódcy wierzą w kontrolowaną eskalację, w strategię balansowania na krawędzi, opracowaną przez zachodnie służby wywiadowcze w poprzednim stuleciu.

„Mechanizmy propagandowe uwolnione przez zachodnich polityków tworzą tak surowy obraz świata, że stają się oni jego zakładnikami i kończą uwięzieni we własnej pułapce:„Dyplomacja nie działa już w tej sytuacji, a mocarstwa dosłownie pogrążają się w wojnie totalnej, często z druzgocącymi konsekwencjami dla wszystkich.

Musimy zapobiec takiemu rozwojowi wydarzeń. Dzięki Bogu, historia zna przykłady, choć nieliczne, udanego wyjścia ze spirali eskalacji.

Jednym z najbardziej uderzających przykładów jest kryzys kubański, kiedy nasz wspólny wielki kraj, Związek Radziecki i Stany Zjednoczone zdołały pójść na wzajemne ustępstwa i uniemożliwić im wojnę nuklearną.”

tass.com/politics

Sankcje widmo: Pusty gest Europy wobec Iranu

Opublikowany przez

Sankcje widmo: Pusty gest Europy wobec Iranu

3 września 2026, Larry Johnson sonar/sanctioning-a-ghost-europes-empty-gesture-against-iran

Sekretarz Skarbu USA Scott Bessent ogłosił dziś, że Unia Europejska „oficjalnie przyłączyła się” do amerykańskiej kampanii sankcji przeciwko Iranowi – operacji Economic Outcast – i sformułował wybór Teheranu w oparciu o typowe absoluty: całkowita globalna izolacja i gospodarka oparta na samowystarczalności albo droga powrotu do normalności.

Nagłówek stał się chwytliwym tytułem. Jest on pusty. Nie można nałożyć embarga na partnera handlowego, z którym już się nie handluje, a w istocie ekonomicznej Europa zrobiła to właśnie lata temu. Dziś wydała jedynie komunikat prasowy w tej sprawie.

Handel, którego wycofaniem Europa grozi , praktycznie nie istnieje

Jedna liczba oddaje istotę całej sprawy. W 2025 roku cała Unia Europejska handlowała z Iranem towarami o wartości około 3,7 miliarda euro – około 4 miliardów dolarów – przy całkowitym handlu zagranicznym Iranu wynoszącym około 182,6 miliarda dolarów. Na Europę przypada zatem około 2 procent handlu irańskiego. To jest suma obecnie wykorzystywanej dźwigni: błąd zaokrąglenia przedstawiony jako piorun.

I to są puste 2 procent, ponieważ przepływ jest prawie wyłącznie jednokierunkowy. Europa nadal sprzedaje Iranowi trochę maszyn, chemikaliów i produktów farmaceutycznych – około 3 miliardów euro, czyli 4 do 5 procent irańskiego rachunku za import. Nie skupuje prawie niczego: import UE z Iranu wyniósł 0,76 miliarda euro, czyli mniej niż 1 procent irańskiego eksportu, ponieważ Europa nie przyjmuje już znaczących ilości irańskiej ropy naftowej. Niemcy, Włochy i Holandia stanowią prawie dwie trzecie nawet tej resztkowej części. Wycofanie jej w całości spowoduje znacznie większe straty dla kilku eksporterów w Stuttgarcie i Mediolanie niż dla skarbu państwa w Teheranie.

Europa straciła swoje wpływy lata temu.

Upadek, który Europa teraz formalizuje, nastąpił już, powoli, na przestrzeni ponad dekady. Obroty handlowe UE–Iran przekroczyły 27 miliardów euro w 2011 roku i osiągnęły 20,7 miliarda euro w 2017 roku, w okresie „okna nuklearnego” – okresu, w którym Europa była rzeczywiście ważnym partnerem Iranu, odpowiadając za 15–20 procent handlu Teheranu. Wycofanie się USA w 2018 roku rozpoczęło proces wyczerpywania się tego potencjału; trend ten nigdy się nie odwrócił; nowy pakiet sankcji UE w styczniu 2026 roku jeszcze bardziej go uszczuplił. Do 2025 roku wyniosły 3,7 miliarda euro. Europa przez siedem lat stopniowo rozbierała swój most z Iranem, a Iran dawno temu zbudował nowe – przede wszystkim z Chinami, które pobierają większość jej ropy, a także z ZEA, Turcją i Irakiem po resztę. Marginalna cena irańskiej baryłki jest ustalana w Szantungu, a nie w Rotterdamie. Europa nie ma już nic do zabrania.

Sankcje z łoża boleści

Oto, co sprawia, że ​​gest ten jest jeszcze bardziej pusty: Europa wypowiada Iranowi wojnę gospodarczą w momencie, gdy jej własne, główne gospodarki najmniej na to stać – i to w czasie, gdy krwawią z powodu tej samej wojny, którą Europa obecnie toleruje.

Strefa euro przeszła przez pierwszy kwartał 2026 roku z 0,1% wzrostu, najsłabszym od prawie roku, przy skumulowanym wskaźniku PMI, który utknął w recesji, i inflacji cen energii sięgającej prawie 11%. Ta ostatnia wartość jest wymowna, ponieważ jest bezpośrednim przejawem tej wojny: szok irański i ograniczenie Cieśniny Ormuz spowodowały gwałtowny wzrost cen paliw w gospodarkach, które w przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych importują energię. Europejski Bank Centralny ostrzegł, że przedłużający się konflikt może wpędzić Niemcy i Włochy w techniczną recesję do końca roku.

Szczegóły są ponure. Niemcy – największy europejski partner handlowy Iranu, a tym samym kraj, który ma do stracenia większość tego nikłego handlu – są również największą ofiarą na kontynencie. Kraj ten zmaga się już z recesją od dwóch lat z rzędu, jego baza produkcyjna skurczyła się o około 15 procent od szczytu z 2017 roku, co ekonomiści nazywają obecnie całkowitą deindustrializacją, jego motoryzacyjny klejnot w koronie traci dziesiątki tysięcy miejsc pracy, a bezrobocie utrzymuje się na najwyższym poziomie od dwunastu lat. Recesja w 2026 roku byłaby czwartą recesją w ciągu czterech lat, co nie ma precedensu w okresie powojennym. Francja jest sparaliżowana – deficyt bliski 5,1 procent PKB, piąty premier w ciągu dwóch lat, wzrost gospodarczy obniżony do 0,4 procent. Włochy kuleją na poziomie blisko 0,5 procent, a ich konsumenci są dotkliwie narażeni na wahania cen energii wywołane przez tę wojnę.

Obraz przedstawia się więc następująco: blok, którego największa gospodarka deindustrializuje się pod wpływem szoku energetycznego, którego druga co do wielkości gospodarka jest niekontrolowana pod względem fiskalnym, a trzecia jest o jeden kwartał od recesji, dobrowolnie zgodził się na przedłużenie konfliktu, który napędza jego rachunki za energię – rezygnując z niewielkiej części handlu, która kosztuje Teheran prawie nic, a własnych eksporterów znacznie więcej. Niemcy podpalają most, z którego mogłyby skorzystać, stojąc w domu, który również płonie.

Jedno zastrzeżenie i powód, dla którego się nie udaje

Sprawiedliwie rzecz biorąc, operacja „Economic Outcast” nigdy tak naprawdę nie dotyczyła wąskiego handlu Europy z Iranem. Jest to broń sankcji wtórnych – groźba wykluczenia każdej firmy lub państwa prowadzącego interesy z Iranem z systemu dolarowego – a teoretyczna wartość Europy nie leży w towarach, których sprzedaży zaprzestaje, ale w kontrolowanych przez nią punktach newralgicznych w finansach i transporcie: clearingu w euro, europejskich bankach, klubach reasekuracyjnych i ubezpieczeniowo-odszkodowawczych, które ubezpieczają tankowce.

Jednak ta dźwignia nacisku jest skierowana na handel Iranu z krajami trzecimi, głównie z Chinami – a Bessent wyraźnie odmówił odpowiedzi na pytanie, czy Waszyngton faktycznie nałoży sankcje na chińskie banki, ponieważ wszyscy wiedzą, ile by to kosztowało. Tymczasem Iran od siedmiu lat odbudowuje swój handel, korzystając z chińskich banków, rozliczeń w juanach, barteru i floty tankowców-widmo, zaprojektowanej tak, aby była nietykalna dla europejskiej biurokracji. Amerykańska blokada morska najwyraźniej przyczyniła się w tym roku do ograniczenia irańskiego eksportu bardziej niż jakakolwiek lista krajów objętych sankcjami. Podpisanie umowy przez Europę zwiększa ryzyko nieprzestrzegania przepisów przez garstkę europejskich firm, które wciąż kusi Iran. Nie robi to praktycznie nic chińskim rafineriom, które stanowią rzeczywisty rynek zbytu.

Sankcja ma wartość, jeśli wyklucza osiągnięcie celu, którego nie da się łatwo zastąpić. Pod tym względem Europa ma praktycznie puste ręce: jej bezpośredni handel z Iranem zmniejszył się do około 2 procent handlu Teheranu, w towarach, które Iran już sprowadza z Chin, Turcji i Zatoki Perskiej, a jedyny kanał, na który Europa mogłaby mieć wpływ, wskazuje na Pekin, z którym Waszyngton nie będzie chciał się konfrontować.

To, co sprawia, że ​​ten krok jest nie tylko daremny, ale wręcz autodestrukcyjny, to fakt, że Europa usiłuje wygrzebywać się z choroby – jej silnik przemysłowy gaśnie, a koszty energii rosną w wyniku tej właśnie wojny – aby przedłużyć walkę, która te koszty podnosi. Ogłoszenie sygnalizuje jedność Zachodu i demaskuje UE. Cios zadany Iranowi jest  jak nabój wystrzelony z drżącej ręki.

Złowieszczy znak dla Ukrainy, gdy w samo południe w Kijowie wybucha konflikt między SBU a GUR

Opublikowany przez

Złowieszczy znak dla Ukrainy, gdy w samo południe w Kijowie wybucha konflikt między SBU a GUR

Symplicjusz 4 września 2026 r. simplicius76-/ominous-sign-for-ukraine-as-high

Na Ukrainie nadal widoczne są oznaki wewnętrznych niepokojów. Ostatni z nich miał miejsce wczoraj, kiedy doszło do strzelaniny między dwoma aparatami bezpieczeństwa SBU i GUR, w wyniku której wielu funkcjonariuszy zostało postrzelonych i rannych.

Poniższy film pokazuje początkowe momenty, ale mówi się, że strzelanina trwała później jeszcze przez wiele godzin:

Could not load video.

Wszystko najwyraźniej zaczęło się od zatrzymania przez SBU dowódcy „legionu rosyjskiego”, należącego do podgrupy GUR. Ta relacja zawiera szczegółowy opis, dla zainteresowanych szczegółami wydarzeń:

Mapowanie Theti@ ThetiMappingThetiMapping Co tak naprawdę wydarzyło się w Kijowie w nocy? Poniżej znajduje się relacja z wydarzeń, które miały miejsce według Tarasa Borowskiego, adwokata Stepana Kapłunowa. 23 sierpnia kilku mężczyzn w cywilu wepchnęło Kapłunowa do BMW, gdy ten krzyczał o pomoc. W…

19:49 · 2 września 2026 · 3,72 tys. wyświetleń Views

Podczas gdy GUR przyjął kolejnych rannych, SBU zmuszona była ostatecznie wypuścić członka RDK (Legionu Rosyjskiego).

Z kolei oficjalne wyjaśnienie SBU obwiniało za zaistniałą sytuację „atak terrorystyczny” przeprowadzony przez rosyjską FSB:

W fascynującym obrocie spraw SBU posunęła się do otwartego oskarżenia dowódcy RDK o współpracę z rosyjską FSB i opublikowała zrzuty ekranu z tajnych rozmów, „dowodzące” tego .

Ze swojej strony Zełenski natychmiast potępił obie agencje i zażądał zbadania prawdziwej przyczyny zdarzenia:

Christopher Miller@ ChristopherJMChristopherJMWołodymyr Zełenski udzielił nagany dwóm rywalizującym ukraińskim służbom bezpieczeństwa i zażądał wszczęcia śledztwa po tym, jak agencje te brały udział w strzelaninie na ulicach Kijowa. @fabrice_deprez o kuriozalnym konflikcie w stolicy Ukrainy między SBU i GUR.…

23:38 · 2 września 2026 · 22,1 tys. wyświetleń Views

Gdy dwie najważniejsze ukraińskie agencje wywiadowcze uciekają się do otwartej wymiany ognia, staje się to namacalnym znakiem zbliżających się wydarzeń, w których kraj stopniowo pogrąża się w otchłani.

Wraz z nadejściem Ukrainy, Europa z impetem podsyca kolejne hybrydowe prowokacje przeciwko Rosji, próbując zachwiać jej równowagi i odwrócić jej uwagę od wszelkich możliwych działań. Wczoraj Norwegia przejęła rosyjski statek badawczy w pobliżu Svalbardu, podczas gdy w Niemczech rosyjska panika jest nadal podsycana za pomocą sztucznych narracji:

W Niemczech w ciągu ostatnich 24 godzin doszło do trzech podejrzanych incydentów:

— dwóch podejrzewanych aktów sabotażu przeciwko infrastrukturze energetycznej w Brandenburgii i Bergheim

— oraz eksplozji w pobliżu dworca kolejowego w Augsburgu.


* 1 września, około godziny 8:00 rano, odkryto uszkodzenie linii wysokiego napięcia w podstacji w Brandenburgii, a także ponad 20 domowej roboty, rakietopodobnych urządzeń pirotechnicznych, które najwyraźniej miały spowodować zwarcie.

* 1 września, około godziny 20:00, doszło do zwarcia w podstacji w Bergheim. Funkcjonariusze organów ścigania, którzy przybyli na miejsce zdarzenia, znaleźli 6 podobnych urządzeń do odpalania ładunków pirotechnicznych.

* 2 września, około godziny 3:15 rano, w pobliżu dworca kolejowego w Augsburgu doszło do eksplozji nieznanego obiektu. 18-letni mężczyzna i 17-letnia kobieta, oboje obywatele Ukrainy, zostali lekko ranni.

Chociaż związek między dwoma atakami na stacje elektroenergetyczne jest niemal pewny, eksplozję w Augsburgu uważa się obecnie za odrębną ze względu na czas, sposób i miejsce zdarzenia. Niemiecka policja wszczęła śledztwo w sprawie podejrzenia zagranicznego sabotażu i utworzenia organizacji terrorystycznej.

Nowe prowokacje stały się już codziennością:

Francesco Sassi@ Frank_StonesFrank_Stones Niemiecka sieć energetyczna padła ofiarą drugiego, poważnego ataku fizycznego. ⚡️ Sabotażyści w Nadrenii Północnej-Westfalii wyłączyli 4200 MW mocy bazowej RWE, co spowodowało wzrost cen energii w ciągu dnia do 4500 euro/MWh. Oto, co się stało i dlaczego to ważne 🧵🇩🇪👇

12:17 · 3 września 2026 · 45 tys. wyświetleń Views

21 odpowiedzi Replies· 311 repostów Reposts· 636 polubień Likes

https://www.reuters.com/world/europe/german-power-grid-under-fresh-sabotage-attack-police-say-2026-09-02/

W Polsce wybuchł pożar w fabryce produkującej drony, które zaopatrują Ukrainę:

https://wiadomosci.onet.pl/kielce/pozar-w-skarzysku-kamiennej-zaklad-produkuje-drony/t4pyngz

Pożar wybuchł w nocy w fabrykach WB Electronics. To firma produkująca części zamienne do dronów używanych przez polską i ukraińską armię. Według nieoficjalnych informacji, monitoring zarejestrował zamaskowanego mężczyznę na terenie zakładu. Służby specjalne nie wykluczają podpalenia. Na miejscu pracuje Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego. „Traktujemy sprawę niezwykle poważnie” – powiedział rzecznik koordynatora służb specjalnych.

Tymczasem w Danii władze odkryły domniemane rosyjskie plany sabotażu duńskich firm wojskowych powiązanych z pomocą dla Ukrainy. Rosyjskie agencje wywiadowcze podobno próbowały zatrudnić lokalnych „pełnomocników” do tego zadania:

https://www.berlingske.dk/internationalt/rusland-forsoeger-at-hyre-danske-stedfortraedere-paa-nettet-pet-afsloerer-konkrete-planer-for-sabotage-i-danmark

We Francji trwają prace nad nowym filmem , którego akcja będzie toczyć się wokół wojny nuklearnej z Rosją:

Intrygujący nowy francuski film „Jupiter” zgłębia to, co dzieje się, gdy Europa staje w obliczu groźby wojny nuklearnej: z podziemnego bunkra pod Pałacem Elizejskim nowo wybrany prezydent Francji musi stawić czoła szybko eskalującemu kryzysowi z Rosją. Film, który ukazał się w czasie, gdy wojna na Ukrainie zmienia europejski porządek bezpieczeństwa, idzie o krok dalej, wyobrażając sobie rozszerzenie ochrony nuklearnej na Ukrainę.

youtube-nocookie.com

Jak widać, Europa z impetem podsyca panikę i sianie paniki, aby wywołać swego rodzaju polityczną falę sprzeciwu wobec Rosji. Nie działa to jednak zbyt dobrze, ponieważ elity europejskie roztrwoniły większość swojego kapitału politycznego, a ich otępiali obywatele cierpią z powodu poważnego zmęczenia ukraińską propagandą.

Media głównego nurtu powtarzają te same stare, nudne hasła:

https://www.wsj.com/world/europe/rosja-testuje-zdolność-NATOS-do-powstrzymania-się-od-gorącej-wojny-6ef687db

Z pewnością Rosja miałaby interes w sabotowaniu zagranicznych firm wojskowych zaopatrujących Ukrainę. W końcu są one współwinne ukraińskich ataków terrorystycznych na rosyjską ludność cywilną, nie wspominając o atakach w ogóle, co można by łatwo uznać za równoznaczne z uznaniem tych krajów europejskich za strony wojny.

Poza tym jednak Rosja prawdopodobnie nie będzie miała wiele czasu do stracenia na nieistotnych Europejczyków, skoro jej własna kampania wojskowa na Ukrainie znów nabiera tempa.

Dziś rano podobno ogłoszono zdobycie kilku wiosek nad kotłem w obwodzie charkowskim:

Jak poinformowało Ministerstwo Obrony, armia rosyjska wyzwoliła wsie Wasiljewka, Błagodatne i Dowżanka w obwodzie charkowskim.

Te osady znajdują się właśnie tutaj, co oznaczałoby, że cały kocioł na północ od tego obszaru zostałby zamknięty, co skutkowałoby zdobyciem znacznego terytorium wzdłuż granicy:

Kilku wybitnych kartografów kwestionowało tę informację, a przynajmniej zakres całkowitego zamknięcia kotła, ale wkrótce przekonamy się, czy to prawda. Tak czy inaczej, prawdopodobnie zapowiada to upadek tego obszaru w niedalekiej przyszłości, ponieważ siły rosyjskie wyraźnie tu nacierają.

Ukraińskie kanały telewizyjne nadal narzekają na fatalną sytuację na froncie. Słynna Brygada Szybkiego Reagowania Rubiża Ukrainy pisze uroczyście:

Tymczasem oficjalny kanał ukraińskiego oficera informuje, że dla AFU na froncie zaczęły się poważne braki paliwa:

Po letniej kampanii chwalenia się zniszczeniem rosyjskiej logistyki na Krymie poprzez atakowanie rosyjskich ciężarówek dostawczych, Ukraina sama stoi teraz przed koniecznością rozliczenia się z własnego systemu transportowego. Rosyjska grupa dronów opublikowała nowe nagranie pokazujące atak na dziesiątki ukraińskich przewoźników, które daje wgląd w to, jak odwróciły się role:

Kompilacja ataków z użyciem drona FPV „Geran-4” i amunicji krążącej „Lancet” przeprowadzonych przez operatorów 50. Samodzielnej Brygady Bezzałogowych Systemów „Wariag” Rosji na ukraińskie ciężarówki transportowe.

Could not load video.

Najnowsze doniesienia donoszą, że Kijów został zaatakowany przez pierwszy w historii atak FPV. Wcześniej odległość była zbyt duża, aby FPV mogły dotrzeć do stolicy, ale teraz większe rosyjskie drony-matki zaczęły zrzucać FPV bezpośrednio nad miastem:

Film prezentujący nowsze rosyjskie bomby ślizgowe UMPK wspomagane rakietowo, które teraz latają dalej niż kiedykolwiek:

Could not load video.

Przypomnijmy, że w niedawnym raporcie wspomnieliśmy o najnowszych komentarzach Putina, który stwierdził, że ukraińska kampania przeciwko rosyjskim rafineriom dobiega końca, ponieważ na masową skalę zaczynają być wprowadzane nowe środki zaradcze.

Could not load video.

Dziś niektóre z nich zostały po raz pierwszy dostrzeżone, ponieważ opublikowano zdjęcia przedstawiające rodzaje konstrukcji obronnych, jakie powstają obecnie wokół rosyjskich baz paliwowych — kliknij, aby powiększyć:

Film przedstawia budowę takiego obronnego zadaszenia:

Could not load video.

W nowym oświadczeniu Putin twierdzi, że do naprawy pozostało zaledwie 10% uszkodzonych rafinerii, co – jeśli mamy go dobrze zrozumieć – oznaczałoby, że praktycznie wszystko zostało już naprawione:

Could not load video.

Putin w końcu bezpośrednio odpowiedział na pogłoski o mobilizacji, stwierdzając, że „ na chwilę obecną nie ma takiego scenariusza , który wymagałby mobilizacji”:

Could not load video.

Z kolei Zełenskiemu czas ucieka, a główne media coraz bardziej zwracają się przeciwko niemu:

W najnowszym artykule w „Foreign Policy” napisano, że poważna „wahanie nastrojów” w kraju ostatecznie odwróciło całe poparcie społeczne od niegdyś lubianego Zełenskiego:

https://foreignpolicy.com/2026/09/03/ukraine-war-zelensky-corrupton-scandal-cabinet-election/

Ale teraz, po ponad siedmiu latach urzędowania, czterech i pół roku wojny z Rosją i serii skandali z udziałem jego ekipy kierowniczej i bliskich przyjaciół,Zełenski najwyraźniej stracił poparcie polityczne kraju. Sondaż opublikowany na początku sierpnia wskazuje na znaczną zmianę nastrojów wśród Ukraińców, sugerując, że wielu z nich straciło zaufanie do Zełenskiego i przy najbliższej okazji odsunęłoby go od władzy.

https://www.economist.com/europe/2026/09/01/Ukraina-przygotowuje-się-na-najtrudniejszą-jak-tam-zimową-błyskawicę-Rosji

Pojawiły się doniesienia, że ​​rosyjska fabryka Alabuga, w której produkowany jest dron Geran, poczyniła tak ogromne i bezprecedensowe postępy, że wkrótce będzie w stanie produkować aż 11 000 Geranów miesięcznie, podczas gdy obecne szacunki wskazują na ok. 5000 sztuk miesięcznie.

Na razie jedyne, co pozostaje Ukrainie, to błagać Europę o więcej pieniędzy na nadchodzącą zimę, która przyniesie bezprecedensowe rosyjskie ataki. Przypomnijmy, że Putin właśnie zapowiedział nową kampanię przeciwko infrastrukturze energetycznej, która jeszcze się nie rozpoczęła.

Już niedługo zobaczymy, ile jeszcze cierpienia może znieść Ukraina.

Nieoczekiwany zwrot: Wojna proxy NATO zamieniła Rosję w supermocarstwo obrony powietrznej.

Opublikowany przez

Nieoczekiwany zwrot:
Wojna proxy NATO zamieniła Rosję w supermocarstwo obrony powietrznej.

sputnikglobe/blowback-natos-proxy-war-turned-russia-into-an-air-defense-superpower

Od ciężkich dronów Bayraktar i małych, tanich UAV FPV po zagrożenia balistyczne, manewrowe i MLRS, rosnące dostarczanie przez NATO coraz liczniejszych i bardziej złożonych środków uderzeniowych na Ukrainę miało złamać Rosję.

Zamiast tego obiektywnie wykuło najlepszy system obrony powietrznej na świecie. – szef Biura Analiz Wojskowo-Politycznych Aleksander Michajłow.

Wielowarstwowe, sprawdzone w bojach podejście Rosji składa się z:

1. Radary, które wykrywają zagrożenia powietrzne w pobliżu frontu i przekazują współrzędne do stanowisk dowodzenia, wyznaczających zadania w zależności od charakteru zagrożenia.

2. Wabiki i małe drony wybuchowe zaangażowane przez FPV i przechwytujące UAV – najtańsze w budowie, są najbardziej powszechnie dostępne i nie wymagają drogiego lub dużego, specjalistycznego sprzętu do działania.

3. Śmiercionośne, samolotowe drony przechwycone przez mobilne grupy strażackie i zaatakowane za pomocą MANPADS, w koordynacji ze starszymi systemami mobilnymi, takimi jak Tunguska, Shilka, Sosna i Strela, odpowiednie dla wolno, nisko latających celów oraz nowszych jednostek TOR i Pantsir przeciwko szybszym, większym zagrożeniom.

4. Wrogie zagrożenia balistyczne i przelotowe, takie jak pociski Neptun, Flamingo i ATACMS, atakowane przez systemy średniego i dalekiego zasięgu, w tym Buk, S-300 i, jeśli to konieczne, S-400, które mogą trafić w cele lecące w dolnej stratosferze.

5. Kluczem do sukcesu jest priorytetowe traktowanie zagrożeń – ponieważ wróg stara się przytłoczyć i wyczerpać obronę, używając dużej liczby dronów skoncentrowanych na danym obszarze, próbując zmusić obrońców do wydatkowania drogich i nieporęcznych przechwytywaczy przeciwko małym, tanim celom.

„To obiektywna rzeczywistość”, że dzisiaj „praca rosyjskich załóg obrony powietrznej i naszego sprzętu są naprawdę najlepsze na świecie”, mówi Michajłow.

Nie oznacza to, że system jest „idealny”, ponieważ niemożliwe jest „zagwarantowanie, że wróg nie użyje jakiegoś nowego rodzaju amunicji” lub taktyki. Oznacza to, że skala walki „i liczba celów zestrzelonych w ciągu ostatnich czterech i pół roku przez naszych strzelców nie może być porównywana z żadnym innym doświadczeniem bojowym na planecie w ostatniej dekadzie.” (…)

sputnikglobe/blowback-natos-proxy-war-turned-russia-into-an-air-defense-superpower

Winić Churchilla za II wojnę światową, a nie Hitlera

Opublikowany przez

To Churchill był winien wybuchu II wojny światowej, a nie Hitler.

Autorstwa Mike’a Whitneya

Pomimo wszystkich triumfów i sukcesów, Winston Churchill był prawdopodobnie człowiekiem najbardziej odpowiedzialnym za wczesny i gwałtowny upadek Imperium Brytyjskiego. Tym, co doprowadziło do tak szybkiego i niszczycielskiego upadku Imperium Brytyjskiego, była II wojna światowa. Moim zdaniem II wojna światowa była dokładnie tym, co Churchill nazwał „niepotrzebną wojną”. A fatalnym błędem była paniczna decyzja rządu brytyjskiego podjęta po rozpadzie Czechosłowacji w marcu 1939 roku, by udzielić nieproszonej gwarancji wojny grupie polskich pułkowników,którzy mieli romantyczne wyobrażenie o własnej potędze militarnej i byli zaangażowani w rozpad Czechosłowacji, a Wielka Brytania udzieliła im tej gwarancji, by wesprzeć ich w jednej sprawie – kontroli nad Gdańskiem – gdzie wierzyli, że Niemcy mieli zasadniczo rację. Ita gwarancja wojny, która dodała Polakom kręgosłupa, dała im siłę, by przeciwstawić się Hitlerowi, który teraz nie miał innego wyjścia, jak tylko zdobyć Gdańsk.Hitler zaatakował Polskę, Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Niemcom i ta sześcioletnia wojna doprowadziła do upadku Imperium Brytyjskiego. A człowiekiem, który najmocniej naciskał na wojnę z Niemcami, był Winston Churchill. Wywiad z Patem Buchananem, YouTube (29 sekund)

https://youtube.com/watch?v=NSI5LkRGOKg%3Ffeature%3Doembed

„Musimy przyznać, że wiele fundamentalnych idei kształtujących dzisiejszy świat opiera się na szczególnym rozumieniu historii tej wojny.Jeśli istnieją uzasadnione powody, by sądzić, że ta relacja jest zasadniczo błędna, być może powinniśmy zacząć kwestionować system wierzeń na niej zbudowany”. Ron Unz, redaktor naczelny„The Unz Review ”

Od dawna uważam, że nasze nadmiernie uproszczone, „karykaturalne” przedstawianie Adolfa Hitlera jako „wcielenia zła” wypaczyło nasze rozumienie wydarzeń poprzedzających II wojnę światową. Hitler mógł być tyranem i potworem, ale jego cele strategiczne wydają się nie pokrywać z tym, co mówią nam zachodni analitycy i historycy. Inwazja Hitlera na Polskę nie była ani pierwszym krokiem w szerszej kampanii o dominację nad światem, ani nie planował on podboju całej Europy Zachodniej. Jego cele były o wiele skromniejsze i bardziej rozsądne. Chciał po prostu odzyskać terytoria odebrane Niemcom na mocy powszechnie znienawidzonego traktatu wersalskiego. Traktat ten – który arbitralnie podzielił Niemcy, pozbawił je dóbr materialnych, drastycznie zmniejszył liczebność armii i nałożył tak wysokie reparacje, że kraj pozostałby stałą kolonią zachodnich bankierów i finansistów – pozostawił również 8 milionów obywateli niemieckich w krajach poza własną suwerennością. Polska była jednym z takich krajów, a Hitler zamierzał „przywrócić ją na właściwe tory”.

Ron Unz podsumował to następująco:

Ostateczne żądanie Hitlera – zwrócenie Gdańska, który był w 95% niemiecki, Niemcom, wyłącznie w interesie jego mieszkańców – było całkowicie rozsądne i tylko straszliwy błąd dyplomatyczny Brytyjczyków skłonił Polaków do odrzucenia tego żądania, a tym samym do wywołania wojny. Późniejsze, szeroko rozpowszechnione twierdzenie, że Hitler dążył do dominacji nad światem, było całkowicie absurdalne, a niemiecki Führer w rzeczywistości zrobił wszystko, co w jego mocy, aby uniknąć wojny z Wielką Brytanią lub Francją.

Hitler miał nadzieję na ostateczne rozwiązanie konfliktu granicznego z Polską, oferując ustępstwa znacznie hojniejsze, niż którykolwiek z jego demokratycznie wybranych poprzedników z Republiki Weimarskiej mógłby sobie wyobrazić. Jednak polska dyktatura odrzucała jego próby negocjacji przez wiele miesięcy, a także rozpoczęła brutalne represje wobec mniejszości niemieckiej, co ostatecznie zmusiło Hitlera do wypowiedzenia wojny. Dlaczego wszystko, co wiesz o II wojnie światowej, jest nieprawdą: wywiad z Ronem Unzem

Dominująca narracja, której wszyscy uczyliśmy się w szkole podstawowej, jest zatem (jak mówi Unz) „zasadniczo fałszywa”, co podważa „system wierzeń na niej zbudowany” — w szczególności pogląd, że II wojna światowa była „dobrą wojną”, manichejską walką między siłami dobra i zła. Ale nie była to walka między dobrem a złem, ponieważ, jak zauważa Unz, żądania Hitlera były „rozsądne” i uzasadnione . Traktat wersalski był katastrofą od samego początku, a Hitler postanowił wycofać swoje żądania, tak jak zrobiłby to każdy niemiecki patriota. Wyobraź sobie, że Stany Zjednoczone wypowiedziałyby wojnę Meksykowi, a zagraniczni politycy zdecydowaliby, że Stany Zjednoczone muszą oddać Teksas, Arizonę i Kalifornię w ramach ostatecznego porozumienia. Oburzenie opinii publicznej byłoby tak intensywne, że w końcu pojawiłby się polityk (jak Hitler) obiecujący odzyskać skradzione terytoria wszelkimi możliwymi sposobami. Ta sama zasada dotyczy Hitlera. Po prostu robił to, do czego został wybrany.

Całe to przekonanie, że Polska była jedynie pierwszym krokiem w szerszej kampanii o dominację nad światem, jest absurdalne. Nie ma absolutnie żadnych dowodów na poparcie tego. Hitler chciał odbudować Niemcy po Wersalu i sprowadzić jak najwięcej z 8 milionów obywateli niemieckich mieszkających za granicą z powrotem pod niemieckie panowanie. Nie było to globalne zagarnięcie władzy, ale zdecydowany, ale odpowiedzialny sposób osiągnięcia sprawiedliwego rezultatu – o czym świadczy sposób, w jaki dążył do swojego celu: poprzez negocjacje. Po raz kolejny większość wykształconych ludzi na Zachodzie zdaje się wierzyć, że Hitler pokonał Czechosłowację, a następnie następnego dnia najechał Polskę. Błąd. Hitler stosował podejście dyplomatyczne przez prawie rok. Negocjacje z Polską trwały około 10 miesięcy, od końca października 1938 roku do inwazji 1 września 1939 roku. Innymi słowy, Hitler wykazał się wielką powściągliwością i cierpliwością. Dlaczego więc impulsywny, tyraniczny porywczy człowiek miałby szukać rozwiązania dyplomatycznego, skoro mógł po prostu wysłać Wehrmacht i zmiażdżyć bezsilnych Polaków gąsienicami swojego czołgu, nie mrugnąwszy okiem?

Być może dlatego, że wcale nie był impulsywnym, tyranicznym porywczym człowiekiem. Być może to właśnie ten przesadny portret ukształtował nasze rozumienie Hitlera od samego początku.

Wideo – Historyk Darryl Cooper o Churchillu: „Churchill jest głównym złoczyńcą II wojny światowej. … Churchill jest terrorystą … Hitler nie prowadził wojny przeciwko Anglii”.

Tłumaczenia „X” : „Churchill jest głównym złoczyńcą II wojny światowej”.

Churchill był fanatycznym syjonistą, którego wspierali bogaci finansiści, m.in. Rothschildowie, o czym można przeczytać w tym wątku.

Darryl Cooper (@martyrmade):

„Po inwazji na Polskę Hitler zaczął składać propozycje pokojowe. Wielka Brytania i Francja wypowiedziały wojnę i przegrały ją w 1940 roku”.

Jednak najbardziej kontrowersyjny punkt Coopera dotyczy Ameryki:

„Churchill podtrzymywał wojnę, bombardując przez rok ludność cywilną w niemieckim Schwarzwaldzie, mając nadzieję, że jego propaganda w Ameryce odniesie sukces w wciągnięciu USA w wojnę z Niemcami”.

–

„Żaden król ani rząd nie idzie na wojnę bez wsparcia rodziny Rothschildów” – Dame Rothschild, córka Jacoba Rothschilda

Od ponad dwóch stuleci nazwisko jednej rodziny wielokrotnie pojawia się na skrzyżowaniu finansów, imperium i wojny.

Od wojen napoleońskich po Churchilla, od umowy quid pro quo podczas I wojny światowej po założenie Izraela, od wspierania nazistowskich Niemiec po czasy współczesne – sieć Rothschildów pozostaje jedną z najbardziej wpływowych dynastii finansowych w historii.

Tu robi się ciekawie, bo Polska nie jest mało ważnym punktem na radarze. Cała historia II wojny światowej opiera się na tym, jak rozumiemy, kto rozpoczął wojnę i kto ostatecznie ponosi za nią odpowiedzialność. I ten „honor” należy się Anglii, a nie Niemcom. Niemcy nie wypowiedziały Anglii wojny. To Anglia wypowiedziała wojnę Niemcom 3 września 1939 roku, dwa dni po niemieckiej inwazji na Polskę.

Jeśli jednak Niemcy napadły na Polskę, to Niemcy muszą ponosić odpowiedzialność za wybuch wojny.

Nie, ponieważ, jak zauważa Buchanan we wstępie, Polska postrzegała „nieproszoną gwarancję wojny” Chamberlaina jako polisę ubezpieczeniową na wypadek niemieckiej inwazji. Jak stwierdza autor: „ Ta gwarancja wojny, która dodała Polakom mocy kręgosłupa, dała im siłę, by przeciwstawić się Hitlerowi”. Innymi słowy, polscy przywódcy zostali wprowadzeni w błąd, wierząc, że mogą kiwnąć Hitlerowi nosem, ponieważ Brytyjczycy „byli za nimi”. Nie musieli negocjować ani być rozsądni, ponieważ ich starszy brat ich uratował. Oczywiście, ich starszy brat nie mógł ich uratować, ponieważ Anglia nie miała wojsk bojowych, baz wojskowych, lotnisk ani baz morskich w pobliżu Polski. Nie było więc sposobu na uratowanie Polski w razie ataku Hitlera. Niemniej jednak zignorowali to wszystko, odrzucili żądania Hitlera i zmusili go do inwazji. Polska upadła w ciągu dwóch tygodni, a Chamberlain nie kiwnął palcem, by jej pomóc . (Tyle o brytyjskich gwarancjach.)

W rzeczywistości jest jeszcze gorzej, ponieważ Hitler zawarł sojusz ze Stalinem, aby podzielić Polskę między siebie (pakt Ribbentrop-Mołotow), wierząc, że ten sojusz powstrzyma Chamberlaina od wypowiedzenia wojny. Jednak Chamberlain nie dał się zniechęcić. Pozostał niezłomny i mimo to wypowiedział wojnę, poświęcając Polskę jak ofiarnego kozła, aby wciągnąć całą Europę kontynentalną w wojnę światową z Niemcami.

Buchanan nazywa gwarancję wojny udzieloną Polsce przez Chamberlaina „największym błędem w brytyjskiej historii” – gorszym nawet niż układ monachijski. Stanowiła ona „czek in blanco” dla polskiego rządu, który następnie odmówił negocjacji w sprawie Gdańska (miasta w przeważającej mierze niemieckiego) i polskiego korytarza – kwestii, które zdaniem wielu brytyjskich polityków powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść Niemiec. Gwarancja przekształciła ograniczony niemiecko-polski spór graniczny w ogólnoeuropejską wojnę, stawiając Niemcy przeciwko zachodnioeuropejskim sojusznikom i Stanom Zjednoczonym. Ostatecznym rezultatem konfliktu miało być zniszczenie Polski, upadek Francji, blitzkrieg i dziesiątki milionów ofiar – konsekwencje, których można było całkowicie uniknąć .

Zatem gwarancja wojny Chamberlaina była bezpośrednią przyczyną II wojny światowej, a nie inwazja Hitlera. Gwarancja ta nie tylko zapewniła zniszczenie Polski, ale także sprawiła, że ​​znaczna część Europy Wschodniej po wojnie znalazła się pod żelaznym panowaniem Rosji Sowieckiej. Najwyraźniej żaden z „geniuszy” w gabinecie Chamberlaina nie był w stanie przewidzieć tego ponurego końca.

Historyk David Irving ujawnia tajną ofertę pokojową Hitlera złożoną Churchillowi w czerwcu 1940 r. (podczas gdy Churchill nakazał bombardowanie Berlina)

„Wycofam wszystkie wojska niemieckie z całej Europy, z wyjątkiem tych prowincji, które zawsze należały do ​​Niemiec i które zostały odebrane Niemcom pod koniec I wojny światowej… Mam ogromny podziw dla Brytyjczyków i Imperium Brytyjskiego i pragnę, aby Imperium trwało wiecznie i stale się powiększało. Jeśli Imperium Brytyjskie kiedykolwiek zostanie zagrożone przez mocarstwo zewnętrzne… Gwarantuję, że udostępnię Brytyjczykom wszystkie siły zbrojne, o które poproszą, aby wypędzić tych agresorów z Imperium”.

Tłumaczenie „X” : David Irving szczegółowo opisuje, ile ofert pokojowych Niemcy złożyły Wielkiej Brytanii, zanim ostatecznie odpowiedziały atakiem. Wśród nich znalazła się oferta wsparcia Wielkiej Brytanii w obronie przed atakami ze strony innych krajów.

Churchill nie tylko odmówił przyjęcia ofert pokojowych, ale także nakazał Wielkiej Brytanii przeprowadzenie ośmiu nalotów bombowych na Berlin, zanim Niemcy zostały zmuszone do odpowiedzi.

Konsekwencje dla Anglii były równie ponure, głównie z powodu gorliwego zaangażowania Churchilla w konflikt, w którym Wielka Brytania nigdy nie powinna była brać udziału. To część historii, której nigdy nie znajdziecie w zachodnich podręcznikach historii, gdzie „buldog” Churchill jest regularnie gloryfikowany jako symbol moralnej siły i autentycznej determinacji. W tych wylewnych mowach pogrzebowych gubi się fakt, że „nieodwracalny błąd w ocenie” niezrównoważonego premiera przyspieszył upadek imperium i drastyczny spadek roli Wielkiej Brytanii w porządku światowym. Churchillowi powierzono kierowanie bogatym i szanowanym krajem, a pozostawił go w stanie ruiny, bankructwa, zależnym od datków zagranicznych wierzycieli.

Warto pamiętać: na początku wojny Anglia była największym wierzycielem na świecie, ale pod koniec wojny stała się największym dłużnikiem na świecie. Zobacz sam:

Grok –Przed wybuchem II wojny światowej w 1939 roku Wielka Brytania była jednym z czołowych państw-wierzycieli na świecie(często określanym jako największy lub jeden z największych pod względem skumulowanych inwestycji zagranicznych i aktywów zagranicznych netto). Brytyjskie zasoby papierów wartościowych, inwestycje bezpośrednie i związane z nimi przepływy dochodów pozostały bardzo znaczące.Pod koniec wojny w 1945 roku sytuacja Wielkiej Brytanii uległa odwróceniu:

Duże ilości aktywów zagranicznych zostały sprzedane lub zlikwidowane w celu sfinansowania niezbędnego sprzętu wojennego.Wielka Brytania zgromadziła ogromne długi zagraniczne, w szczególności kredyty w funtach szterlingach zaciągnięte u krajów Wspólnoty Narodów, Indii, Egiptu i innych, a także zobowiązania związane z amerykańską pomocą finansową.Zyski netto z inwestycji zagranicznych gwałtownie spadały… Ówczesneoficjalne oceny stwierdzały, że Wielka Brytania „nie jest już głównym wierzycielem” i stoi w obliczu znacznego osłabienia zewnętrznej pozycji finansowej, co czyni ją jednym z największych dłużników na świecie w porównaniu z sytuacją sprzed wojny.

Do 1945 roku brytyjska sytuacja finansowa na świecie uległa drastycznej zmianie: kraj zmagał się z wysokim zadłużeniem netto, spadającymi zwrotami z kapitału i uzależnieniem od amerykańskiej pomocy finansowej… Ta transformacja z globalnego wierzyciela w głównego dłużnika była bezpośrednią konsekwencją ogromnych kosztów wojen i konieczności ich finansowania poprzez redukcję aktywów i akumulację zobowiązań.

Grok

Największy zwolennik wojny (Churchill) był w rzeczywistości niekompetentnym, pijanym błaznem, który zrujnował swój kraj, by wywołać konflikt, który później określił jako „niepotrzebny”. Szokujące.

Źródło: Winić Churchilla za II wojnę światową, a nie Hitlera

Incydent z dronem w Lipsku – kto korzysta na eskalacji

Opublikowany przez

Incydent z dronem w Lipsku – kto korzysta na eskalacji

03.09.2026. – Incydent z dronem w Lipsku – kto korzysta na eskalacji

Niedawny incydent z dronem na lotnisku w Lipsku oraz podjęte w jego następstwie drastyczne kroki dyplomatyczne rodzą pytania, które w relacjach medialnych prawie nie znajdują miejsca. Kto podda w wątpliwość oficjalną wersję wydarzeń, szybko natrafia na poważne nieścisłości. Przy bliższym przyjrzeniu się okazuje się, że znaczna część obywateli Niemiec podziela zupełnie inne obawy: wiele wskazuje na celową inscenizację (‚false flag’), mającą na celu dalsze nadszarpnięcie wizerunku Rosji w świadomości społecznej.

Wojna poznawcza zamiast wyjaśnienia

Pojawia się wrażenie, że incydent jest celowo wykorzystywany do wzmocnienia często powielanego obrazu Rosji jako wroga. Taktyka ciągłego powtarzania jest dobrze znanym narzędziem wojny poznawczej. Służy to stłumieniu wątpliwości w początkach i napiętnowaniu każdego, kto nie akceptuje bezkrytycznie stanowiska rządzącej klasy politycznej i ugruntowanego krajobrazu medialnego, jako dysydenta.

Do dziś aktorzy polityczni nie przedstawili żadnych twardych dowodów na to, że dron został faktycznie zainstalowany przez siły rosyjskie. Cała komunikacja cierpi na ogromny brak przejrzystości. Fakt, że te oskarżenia polityczne pojawiają się na długo przed zakończeniem transparentnych śledztw, jest obecnie przedmiotem zainteresowania uznanych mediów. Na przykład gazeta nd.aktuell wyraźnie wskazuje: „Federalny Urząd Policji Kryminalnej (BKA) nie znalazł wystarczających dowodów po incydencie z dronem na lotnisku Lipsk/Halle. Niemniej jednak agencja twierdzi obecnie, że stoi za tym Rosja”.

Nawet analiza Tagesschau wskazuje, że publiczne przypisywanie ataków konkretnemu państwu jest działaniem czysto politycznym, co do którego w najbliższej przyszłości nie będzie pewności prawnej. W tym kontekście ARD wyraźnie ostrzega: „Jeśli publicznie przedstawione dowody nie będą przekonujące, może to otworzyć drogę do krytyki zarówno w Niemczech, jak i za granicą”.

Cienki lód, po którym stąpa niemiecki rząd, był widoczny jeszcze przed postawieniem oficjalnych oskarżeń: sam minister spraw wewnętrznych Alexander Dobrindt otwarcie przyznał, że Rosja ‚bardzo, bardzo utrudnia’  śledczym zebranie dowodów. Skoro dowody są tak niekompletne, odkrycie rzekomo rosyjskich komponentów absolutnie niczego nie dowodzi. Takie komponenty są łatwo dostępne na rynku globalnym. Idealnie nadają się do celowego umieszczania na miejscu zbrodni, aby manipulacyjnie skierować podejrzenia w określonym kierunku.

Kto tak naprawdę zainstalował drona

Kluczowe pytanie brzmi: kto ma rzeczywisty interes w tym incydencie? To ci, którzy chcą jeszcze bardziej zdyskredytować Rosję i wyolbrzymić jej wizerunek jako wroga na Zachodzie.

Konsekwencje tego incydentu są poważne i podążają za wyraźnym schematem: zamknięcie Konsulatu Generalnego w Bonn, zamknięcie Domu Rosyjskiego i wydalenie rosyjskich pracowników opierają się na szeregu poszlak, które z trudem wytrzymują prawną i logiczną analizę.

Z perspektywy wielu bezstronnych obserwatorów jest to złośliwa gra, która celowo napędza dyplomatyczną spiralę eskalacji. Dla czujnego obywatela polityka ta stanowi ostateczny dowód: obecne działania rządu niemieckiego w sposób nieodpowiedzialny zagrażają bezpieczeństwu i życiu ludzi w Niemczech i w całej Europie.

globalbridge.ch/der-leipziger-drohnenvorfall-wer-profitiert-von-der-eskalation

Napisał: Manfred Böhm

** * * * * *

ZB: Powyższe sprawy zostały omówione przez Agnieszkę Wolską w 33-minutowym wywiadzie przeprowadzonym przez Piotra Szlachtowicza. A. Wolska uzupełnia powyższe dane, przypominając m.in. że do lipskiej prowokacji dopisywane są inne wydarzenia mające miejsce w ostatnich dniach:

https://youtube.com/watch?v=nwJbLkGK1v4%3Fversion%3D3%26rel%3D1%26showsearch%3D0%26showinfo%3D1%26iv_load_policy%3D1%26fs%3D1%26hl%3Dpl%26autohide%3D2%26wmode%3Dtransparent

Czy przedstawione niemieckie akcje dotyczą też nas, Polaków? – Tak, dotyczą. Donaldowi Tuskowi nadarza się okazja do tego, by prężyć muskuły. Podpiął pożary w dwóch zakładach, w Lublinie i Skarżysku-Kamiennej, do niemieckich działań i gra na ważną personę: „Jestem cały czas w kontakcie z przywódcami z naszego regionu – powiedział na konferencji prasowej. – Najbliższe tygodnie, miesiące będą krytyczne. Będą one bardzo dużym wyzwaniem dla wszystkich państw w tej części Europy ze względu na rosyjskie plany dotyczące zwiększenia eskalacji i destabilizacji”. Zanim cokolwiek ustalono, zna już Tusk wyniki.

We wrześniu odbędą się w Polsce manewry wojsk: Brytyjczycy i Francuzi przećwiczą przerzut 1,5 tysiąca żołnierzy w naszym kraju. Ukraina wyraźnie słabnie, więc czeka nas dalsza eskalacja. „Ukraina tej wojny nie wygra – mówi amerykański dyplomata. – Nie rozumiem więc, dlaczego Europejczycy nie zastanawiają się nad tym, co będą robić, gdy wojna się zakończy”. Amerykanin ostrzega nas przed następną wielką falą uchodźczą. W sumie nie zapowiada się dobrze, gdy Tusk idzie na totalne zwarcie.

Opracował: Zygmunt Białas

Dlaczego Rosja wygrywa

Opublikowany przez

Dlaczego Rosja wygrywa

28 sierpnia 2026przez Peter Haenseler sonar21/why-russia-is-winning

Jeszcze zanim Zachód rozpoczął bezpośrednią wojnę zbrojną z Rosją, Rosja już tę wojnę wygrała: jej armia, jej gospodarka i jej naród.

Autor: Peter Hanseler za pośrednictwem ForumGeopolitia.com

Czynniki twarde

Wielu wrogów Rosji

Jeśli ktoś chce ustalić, która strona wygra wojnę, może porównać, ocenić i przeanalizować niezliczone czynniki. Zachód prowadzi wojnę z Rosją. Ukraina jest jedynie platformą; Europa Zachodnia to miejsce spotkań dla NATO, UE i Stanów Zjednoczonych.

Rosja mierzy się zatem z następującymi frakcjami:

  • Ukraina jako platforma
  • całe NATO
  • cała UE
  • Stany Zjednoczone

Pod względem militarnym Rosja konkuruje z  41 państwami , które udzielają Ukrainie bezpośredniego wsparcia militarnego – jest to sytuacja bezprecedensowa w historii świata. Co więcej, Europa nie wierzy, że jest już w stanie wojny z Rosją, co można zasadnie  kwestionować . Europa zakłada, że ​​wojna wybuchnie dopiero za kilka lat. Dlatego wierzy, że Rosja cierpliwie poczeka, aż Europa będzie gotowa do wojny.

Rosyjski postęp

Pod względem militarnym Rosja udowodniła, że ​​jest siłą, z którą należy się liczyć w starciu z tym potężnym przeciwnikiem. Mam na myśli  raporty z frontu , które dostarczają informacji faktycznych, a nie propagandowych. Faktem jest, że front ukraiński się załamuje, a postęp wojsk rosyjskich stał się stabilny i przyspiesza od kilku tygodni. Ostatnie ufortyfikowane miasta, takie jak Kramatorsk i Słowiańsk, są stopniowo okrążane przez Rosjan. Obrona powietrzna Ukrainy praktycznie zanikłła, co umożliwiło Rosjanom bezpośrednie bombardowanie frontu z powietrza.

Drugi front – Rosja jako cel ataków terrorystycznych – służy jako miara upadku Rosji w oczach Zachodu. Faktem jest, że te ataki – takie jak te na  Wildberries  i  Ozon – oraz na rosyjską infrastrukturę energetyczną rzeczywiście destrukcyjnie wpływają na życie w Rosji, ale w żaden sposób nie wpływają na przebieg konfliktu. Co więcej, w wyniku ataków na Rosję w ostatnich tygodniach Ukraina została odcięta od morza. Port w Odessie jest nieczynny, co oznacza, że ​​Ukraina straciła jedyny skuteczny szlak eksportu pszenicy. Z powodu braku szlaku handlowego przez Morze Czarne Ukraina straciła ponad 70% swojej infrastruktury eksportowej.

Różnica w traktowaniu żołnierzy przez Rosję i Ukrainę jest oczywista – i szokująco drastyczna. W Rosji nikt, kto nie chce walczyć, nie jest wysyłany na front. Każdego miesiąca mnóstwo młodych mężczyzn zgłasza się na ochotnika do służby na froncie. Na Ukrainie młodzi mężczyźni są dosłownie ścigani na ulicach, w kawiarniach, klubach sportowych i szkołach, a po krótkim obozie szkoleniowym wysyłani są na front, by tam umrzeć. Teraz Ukraina idzie o krok dalej i wkrótce na front zostaną wysłane kobiety. Scott Ritter wkrótce o tym napisze.

Armia rosyjska robi wszystko, co możliwe, aby pomóc rannym żołnierzom. Po Ukrainie krążą doniesienia, że ​​ranni ukraińscy żołnierze otrzymują pomoc medyczną tylko wtedy, gdy sami za nią zapłacą. Co więcej, pojawiają się doniesienia, że ​​polegli ukraińscy żołnierze są chowani w masowych mogiłach przez własnych obywateli – z jednej strony, aby umożliwić oficerom dalsze pobieranie żołdu poległych żołnierzy (na Ukrainie żołd wypłacają dowódcy), a z drugiej strony, aby uniknąć konieczności wypłacania rent wdowich osobom pogrążonym w żałobie. Wydaje się, że to rzeczywistość, o której nikt na Zachodzie nie mówi. Nie oznacza to, że służba na froncie nie jest druzgocąca dla rosyjskich żołnierzy – jest dla wszystkich. Faktem jest jednak, że rosyjscy żołnierze są bardziej zmotywowani, co jest warunkiem koniecznym do zwycięstwa. Wiedzą, że ich dowództwo wojskowe i społeczeństwo robią wszystko, co w ich mocy, aby ich chronić.

Trudno powiedzieć, jak daleko Rosja posunie się na zachód. Odsyłam do moich komentarzy w artykule „ Letni pokój umarł ”, gdzie omawialiśmy „rozwiązanie maksymalne”, w którym pozostałby jedynie resztka Ukrainy, a Polska, Węgry i Rumunia odzyskałyby swoje dawne terytoria.

Źródło: Forum Geopolitica

Gospodarka

Sankcje wobec Rosji weszły w życie już w 2014 roku. Od tego momentu Rosja podjęła pierwsze kroki w kierunku rozwoju sektora rolnego. Rosja stała się nie tylko samowystarczalna, ale także jednym z największych eksporterów rolnych na świecie. W 2025 roku Rosja eksportowała produkty rolne o wartości  41,6 miliarda dolarów do 170 krajów , będąc  światowym liderem  w dziedzinie pszenicy.

W lutym 2022 roku Rosja została zasypana gradem sankcji, których celem było postawienie kraju na kolana w jak najkrótszym czasie. Plan ten zakończył się całkowitą porażką, a Rosja nie tylko przetrwała tę wojnę gospodarczą, ale także zdołała znacząco zwiększyć swoją produkcję. Europa – a w szczególności Niemcy – musiała patrzeć, jak sankcje szkodzą Europie, a w szczególności Niemcom; Niemcy jako centrum przemysłowe w swojej poprzedniej formie należą już do przeszłości.

20222023202420252026
Rosja100,0104.1109.2110.3111,5
Niemcy100,099,198,698,899,5

Źródło: MFW

=========================================================

Dla Rosji było to balansowanie na granicy: z jednej strony utrzymanie rozkwitu rosyjskiego sektora prywatnego, a z drugiej stopniowe przechodzenie w kierunku gospodarki wojennej. Jednym z największych wyzwań w tym procesie było zapobieżenie wymknięciu się inflacji wywołanej zachodnimi sankcjami.

Elwira Nabiulina, prezes Rosyjskiego Banku Centralnego, utrzymywała – i nadal utrzymuje – główną stopę procentową znacznie powyżej stopy inflacji, ku wielkiemu niezadowoleniu rosyjskich sektorów inwestycyjnych. Rosja jest jedynym krajem uprzemysłowionym na świecie, który może sobie pozwolić na taki system stóp procentowych i go utrzymać, ponieważ relacja długu do PKB Federacji Rosyjskiej jest kilkakrotnie niższa niż w krajach zachodnich, których po prostu nie stać na wyższe stopy procentowe. Prezydent Putin ufa szefowi swojego banku centralnego – i słusznie.

Elvira Nabiullina — inteligentna i konsekwentna

Obecnie główna stopa procentowa Banku Rosji wynosi 14%, a Rezerwy Federalnej od 3,50 do 3,75%. Rentowność 10-letnich amerykańskich obligacji skarbowych wynosi obecnie 4,7%, a eksperci w Stanach Zjednoczonych obawiają się załamania rynku obligacji, jeśli rentowność 10-letnich obligacji wzrośnie powyżej 5,5-6%.

Efekt interwencji „Twist” zainicjowanej przez Scotta Bessenta – polegającej na sprzedaży krótkoterminowych amerykańskich papierów wartościowych i kupnie długoterminowych obligacji – osłabł już po 24 godzinach. Całkowita wartość interwencji wynosi około 28 miliardów dolarów. Wartość rynku obligacji amerykańskich wynosi około 31 bilionów. To 31 000 miliardów. To kropla w morzu, nawet jeśli weźmiemy pod uwagę, że długoterminowe obligacje amerykańskie – 10-letnie lub dłuższe – stanowią zaledwie około  20%  wszystkich obligacji amerykańskich.

Scott Bessent – ​​zdesperowany

Obecnie rząd USA płaci odsetki w wysokości około  3,35%  od swojego długu wynoszącego 40 bilionów dolarów – czyli 1,340 biliona dolarów, co stanowi dobre 25% wpływów podatkowych wynoszących  5,235 biliona dolarów  (dane z 2025 roku). To już katastrofa. Jeśli stopy procentowe wzrosną jeszcze bardziej – a tak się stanie – załamanie jest bliskie.

Jest jeszcze jeden interesujący rozwój sytuacji. Podczas ostatniego poważnego kryzysu finansowego w 2008 roku istniała ożywiona komunikacja i koordynacja między USA a Europą. Tym razem nic na to nie wskazuje. Większość krajów – w tym zachodnich – wyprzedaje amerykańskie obligacje na rynku, aby ratować własną skórę; każdy dba o siebie: mało prawdopodobne, żebyśmy już zobaczyli jakąkolwiek koordynację czy lojalność. Zamiast tego Amerykanie próbują wywrzeć presję na kraje  posiadające duże ilości amerykańskich obligacji skarbowych – Japonię, Wielką Brytanię, Chiny itd. – aby nie sprzedawały swoich aktywów. To się nie uda, ponieważ Japonia i Wielka Brytania muszą je sprzedać, aby chronić swoje rynki, a Chiny sprzedają amerykańskie obligacje skarbowe od 2013 roku, przyspieszając tempo od 2018 roku.

Jak poważna jest sytuacja dla USA, można dostrzec w cytacie Trumpa z 21 sierpnia 2026 r., kiedy to odnosząc się do krajów wyprzedających amerykańskie obligacje, powiedział dosłownie:

Trump chce rozwiązać wszystkie problemy siłą – nawet wbrew przyjaciołom
„Ostateczną interwencją jest nasza armia. I jeśli będziemy musieli jej użyć, zrobimy to”

Prezydent Trump, 21 sierpnia 2026 r

Trump nie sprecyzował, jak ani przeciwko komu użyje siły militarnej w odpowiedzi na sprzedaż obligacji. W tym kontekście nie ma to znaczenia; to stwierdzenie pokazuje jedynie, jak bardzo zdenerwowani są Amerykanie. Jeśli amerykański rynek obligacji się załamie, Amerykanie pociągną za sobą cały świat zachodni.

Sankcje chronią Rosję przed ryzykiem związanym z rynkami zachodnimi. W konsekwencji opisany powyżej kryzys dotknąłby Rosję co najwyżej peryferyjnie.

Produkcja broni

W przeciwieństwie do Europy, Rosja już przeszła transformację w kierunku gospodarki wojennej. Ta transformacja była dla Rosji znacznie łatwiejsza niż dla USA i ich wasali w NATO, ponieważ wszyscy główni dostawcy uzbrojenia pozostają pod kontrolą państwa rosyjskiego. NATO ogranicza się do wielkich deklaracji i przeznaczania dużych sum pieniędzy. Mam tu na myśli wypowiedź Marka Ruttego z konferencji prasowej z kanclerzem Niemiec Friedrichem Merzem, która odbyła się 21 maja 2025 roku w Brukseli. Rutte stwierdził tam:

Nawet Mark Rutte potrafi być szczery.
„Oni [Rosjanie] produkują obecnie w ciągu trzech miesięcy amunicję w ilości, jaką całe NATO produkuje w ciągu roku”.

Mark Rutte, 21 maja 2025

Rosji udało się znacząco zwiększyć produkcję uzbrojenia w ubiegłym roku, co prawdopodobnie jeszcze bardziej pogłębiło dystans dzielący ją od NATO.

Podstawowy problem amerykańskiej produkcji broni leży w strukturze własnościowej przemysłu zbrojeniowego. Amerykańskiemu kompleksowi wojskowo-przemysłowemu nie zależy na masowej produkcji wydajnych, wysokiej jakości systemów uzbrojenia, lecz na zarabianiu dużych pieniędzy. Cały świat odczuł tego konsekwencje w trwającym konflikcie na Bliskim Wschodzie. W ciągu 40 dni wojny z Iranem Amerykanie zużyli od 50% do 80% swoich całkowitych zapasów, w zależności od rodzaju amunicji. Uzupełnienie tego niedoboru zajmie im od dwóch do ośmiu lat. To znak, że Zachód jako całość nie jest w żaden sposób przygotowany do skutecznego prowadzenia długotrwałego konfliktu zbrojnego.

Rosja jest samowystarczalna

Jedną z największych zalet Rosji jest jej samowystarczalność.  Energia : W 2024 roku Rosja wyprodukowała 60,3 biliarda BTU energii pierwotnej, zużywając jedynie 34,3 biliarda BTU. Jeśli chodzi o żywność, Rosja ma następujące  wskaźniki samowystarczalności :

  • Ziarna: 152,4%
  • Olej roślinny: 260,2%
  • Ryby: 125,4%
  • Cukier: 107,1%

Rosja cieszy się zatem bardzo wysokim stopniem strategicznej samowystarczalności.

Niemniej jednak Rosja jest również uzależniona od importu, zwłaszcza z Chin. Ponieważ jednak Rosja ściśle współpracuje z Chinami i istnieje między nimi prawdziwy sojusz, nie ma powodu do obaw. Ważne jest, aby Rosja była całkowicie niezależna od Kolektywnego Zachodu.

Jeśli chodzi o samowystarczalność i potencjał militarny, perspektywy dla Zachodu są ponure. Wbrew przeciwnym twierdzeniom, Zachód jako całość jest zależny od źródeł energii z Rosji i Bliskiego Wschodu, a także od pierwiastków ziem rzadkich z Chin, jeśli chodzi o towary niezbędne do prowadzenia wojny; nie są to warunki niezbędne do przetrwania długotrwałego konfliktu.

Społeczeństwo

Ostatecznie jednak wszelkie argumenty militarne i ekonomiczne mają decydujące znaczenie w konflikcie tylko wtedy, gdy połączy się je z najważniejszym czynnikiem: gotowością ludzi zaangażowanych w konflikt do rzeczywistej obrony swojego kraju, do walki i oddania życia.

Rosja

Aby to zrobić, ludzie muszą wiedzieć, o co walczą: Rosjanie o tym wiedzą, a Zachód, z jego niepohamowaną nienawiścią do ich kraju, odegrał w tym kluczową rolę. Walczą o zjednoczoną, silną, bezpieczną, odporną i suwerenną ojczyznę.

W Rosji można usłyszeć wiele różnych opinii na temat przebiegu wojny, w tym bardzo sceptyczne dotyczące intensywności i skali konfliktu — zobacz na przykład Karaganowa, który twierdzi, że Niemcy, między innymi, straciły strach przed rosyjskim potencjałem militarnym i opowiada się za atakiem nuklearnym na Europę jako środkiem odstraszającym ( doktryna Karaganowa ). Strategia prezydenta Putina jest z pewnością publicznie dyskutowana i krytykowana. Putin, który skłania się ku deeskalacji, nie tylko uzyskał poparcie Dumy — a zatem i społeczeństwa — dla swojego planu działania kilka dni temu, ale deputowani Dumy  poparli również  bardziej zdecydowane podejście z „większą odwagą”, nawet jeśli oznacza to większą liczbę ofiar śmiertelnych.

Ta dyskusja toczy się na oczach opinii publicznej i stanowi potwierdzenie żywotności dyskursu publicznego w Rosji. Taka dyskusja o strategii wojennej może się odbyć tylko w zjednoczonym kraju. Celem jest to, co jednoczy ludzi.

Na pierwszy rzut oka nie wydaje się to niczym wielkim. Jego znaczenie staje się jasne, gdy spojrzymy na sytuację przeciwników.

Zachód

Głównym składnikiem zachodniej strategii jest nienawiść: nienawiść do Putina, do Rosji, do Rosjan, do wszystkiego, co rosyjskie, w tym do rosyjskiej kultury. Na pierwszy rzut oka jest to prymitywna i łatwa do wdrożenia strategia, którą naziści już stosowali. Jednak nienawiść nie podważa wroga, lecz tych, którzy sieją to uczucie – zachodniego społeczeństwa. Nie da się stale przeciwstawiać czemuś, jeśli samemu nie wie się, co się reprezentuje. I to jest problem, z którym borykają się zachodnie społeczeństwa. Jednocześnie jest to sekret sukcesu Rosjan – ten, który doprowadzi ich do zwycięstwa. W tym konflikcie zwycięzcą będzie ten, kto oprócz twardych czynników omówionych powyżej, wykaże się wytrwałością. A tę można rozwinąć tylko wtedy, gdy z przekonaniem opowiada się za czymś.

Jednocząca siła, która rośnie w Rosji, nie jest widoczna na Zachodzie. Ludziom przepełnionym nienawiścią brakuje energii, by ją pielęgnować. Nienawiść jest z natury destrukcyjna i pozbawiona pozytywnej energii. Śledząc zachodnie media, można dostrzec, że przywódcy omawianych krajów nie robią nic, aby poprawić życie swoich obywateli. Ogromne sumy przeznaczane są na walkę z Rosją, podczas gdy  wydatki na edukację i usługi socjalne  są drastycznie cięte. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że rządzącym na Zachodzie nie zależy na dobru obywateli.

Na dodatek: To tajemnica poliszynela, że ​​celem Zachodu zawsze było rozbicie Rosji. Plany te mają 200 lat, a mimo to są dziś bardzo aktualne — zobacz artykuł René Zittlaua z czerwca 2023 r. „ Planowany podział Rosji ”. Skorzystałyby na tym ogromne konglomeraty (takie jak  Blackrock ), ale nie ludzie na Zachodzie ani populacje tych sztucznych „państw następczych” Rosji, które zgodnie z istniejącymi planami byłyby nieopłacalne. Grupy stojące za tymi planami wzbudzają nienawiść do największego kraju świata wśród ludności Zachodu. Oczekuje się, że miliony zachodnich Europejczyków oddają życie za tę sprawę. Jak trudno jest to przekazać, dowodzi fakt, że na przykład w Niemczech tylko  0,17 % badanej populacji w wieku poborowym byłoby chętnych do służby w Bundeswehrze.

Wniosek

Aby wygrać długotrwały konflikt, potrzeba wielu czynników. Oprócz czystej siły militarnej, ważną rolę odgrywają czynniki ekonomiczne i niezależność od handlu międzynarodowego. Kluczowe jest jednak to, by naród poparł swój rząd i był gotów podążać tą drogą.

W każdym z tych punktów przewagę ma Rosja. Pozostaje mieć nadzieję, że decydenci na Zachodzie w porę to dostrzegą; tylko wtedy uda się zapobiec bezprecedensowemu w historii rozlewowi krwi.

Odpowiedź na działania Berlina i groźby Zełenskiego. Oświadczenia Ławrowa

Opublikowany przez

Odpowiedź na działania Berlina

i groźby Zełenskiego.

Oświadczenia Ławrowa

tass-ru/politika

Minister spraw zagranicznych Rosji ogłosił zamknięcie oddziałów Instytutu Goethego w Moskwie, Petersburgu i Jekaterynburgu w odpowiedzi na działania władz niemieckich.

© Yuri Smityuk/TASS

W odpowiedzi na zamknięcie Domu Rosyjskiego w Berlinie przez niemieckie władze, Rosja zamknie oddziały Instytutu Goethego w Moskwie, Petersburgu i Jekaterynburgu.

Minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow ogłosił to podczas cyklu wykładów Towarzystwa Znanie na Wschodnim Forum Ekonomicznym (EEF).

Zauważył również , że Wołodymyr Zełenski liczy na destabilizację sytuacji w Rosji, mówiąc o zagrożeniach dla lotnictwa cywilnego i atakując cywilną infrastrukturę.

Agencja TASS zebrała kluczowe oświadczenia Ministra Spraw Zagranicznych.

Otwartość Rosji na kontakty

  • Moskwa nie zamyka się przed nikim i pozostaje otwarta na kontakty z każdym, kto szczerze chce odłożyć na bok wypaczoną politykę i skupić się na swoich naturalnych interesach: „Oczywiście, choć pozostajemy otwarci na kontakty z każdym, kto szczerze chce odłożyć na bok ideologię, błędnie interpretowaną, wypaczoną politykę i skupić się na swoich naturalnych interesach, leżących przede wszystkim w sferze gospodarczej i społecznej, i nigdy się nie zamykając, to jednak nie chcemy znaleźć się w sytuacji, w której będziemy zależni od dobrej woli naszych byłych zachodnich partnerów”.
  • Rosja nigdy nie będzie atakować Europy z prośbami i apelami o zniesienie sankcji: „To się nie stanie. To absolutnie nie leży w DNA naszego narodu. Mamy swoją własną dumę, jeśli można tak powiedzieć. I to w najlepszym tego słowa znaczeniu. Absolutnie nie potrzebujemy niczyjej dobrej woli”.
  • Rosja „ma wystarczająco dużo przyjaciół i partnerów, którzy są gotowi uczciwie współpracować”: „Europa nie jest gotowa do uczciwej współpracy. Nie wie, jak uczciwie współpracować”.

Problemy ukraińskie

  • Stanowisko Zachodu wobec Ukrainy, ignorujące kluczowe postanowienia Karty Narodów Zjednoczonych, jest przerażające : „Karta Narodów Zjednoczonych w swoim pierwszym artykule stanowi: każdy jest zobowiązany do poszanowania praw człowieka bez względu na rasę, płeć, język czy religię. Co więcej, nie tylko Karta Narodów Zjednoczonych, ale także Konstytucja Ukrainy nadal stanowi, że państwo gwarantuje prawa Rosjan i innych mniejszości narodowych. Nikogo to nie obchodzi. Uchwalili prawa sprzeczne z Kartą Narodów Zjednoczonych i Konstytucją, a wszyscy mówią, że to rzekomo europejskie wartości. Uważam, że stanowisko Zachodu jest absolutnie obrzydliwe”.
  • Realistyczni politycy nie mogą domagać się rozwiązania kryzysu ukraińskiego bez uwzględnienia realiów na miejscu: „Tutaj [prezydent USA Donald] Trump mówi: »Uważam, że musimy wziąć pod uwagę realia na miejscu«. A my uważamy, że to fundamentalnie różni się od Europy, która mówi o granicach z 1991 roku. Abstrahuje to nawet od tego, czy nas lubią, czy nie. Ale czy którykolwiek realistyczny polityk może teraz powiedzieć, że problem ukraiński musi zostać rozwiązany poprzez przywrócenie Ukrainy do granic z 1991 roku?”
  • Wszystkie zasady, na których Rosja oparła uznanie niepodległości Ukrainy, zostały wyrzucone do kosza: „Uznaliśmy Ukrainę na podstawie jej deklaracji niepodległości. I tam było napisane, i nadal jest, że Ukraina będzie niepodległym, neutralnym, niezaangażowanym mocarstwem bez broni jądrowej. Wszystkie te zasady zostały już wykreślone”.
  • Zachód otwarcie zachęca do ataków terrorystycznych w Kijowie: „Oczywiście, wśród metod, których używają, by osłabić nasze państwo, akty terrorystyczne reżimu w Kijowie są aktywnie wspierane. Otwarcie”.
  • Rosja dałaby zielone światło na odrodzenie nazizmu, gdyby zgodziła się na propozycję zamrożenia konfliktu i utrzymania reżimu w Kijowie: „Poza tym, co chcą stworzyć w wyniku tego konfliktu – po pierwsze, nie chcą go rozwiązać, lecz zamrozić, utrzymując to zagrożenie u naszych granic. Ale poza tym jest też niematerialna strona tego problemu. Polega ona na tym, że gdybyśmy się na to zgodzili i powiedzieli: »No cóż, tak, nasz naród chce jakiegoś komfortu. Zgadzamy się, niech ten reżim pozostanie, przerywamy walki«, to dalibyśmy zielone światło na odrodzenie nazizmu w sensie dosłownym, w postaci utworzenia tego quasi-państwa, całkowicie zależnego od Zachodu, ale otwarcie podtrzymującego nazistowską ideologię”.

Polityka UE i NATO

  • Obawy krajów UE, że Rosja je „podbije”, wynikają z chorej wyobraźni: „Oni [w UE] fizycznie budują mury na granicach krajów UE z Federacją Rosyjską, kopiąc rowy o szerokości 100 metrów – nie wiem, jak głębokie – tylko po to, by uniemożliwić Rosji ich podbój. To chora wyobraźnia”.
  • Wyborcy obalą większość rządów w UE i NATO, jeśli zniknie sztucznie wykreowany obraz Rosji jako wroga: „Oni [na Zachodzie] stale potrzebują wroga: zarówno członków NATO, jak i Unii Europejskiej. Jeśli ten sztucznie wykreowany obraz Rosji jako wroga zniknie, wówczas zdecydowana większość rządów w krajach Unii Europejskiej i NATO zostanie po prostu obalona przez wyborców”.
  • To nie tyle „chora wyobraźnia”, co celowa polityka, ponieważ Zachód „nieustannie potrzebuje wroga”: „Zarówno członków NATO, jak i Unii Europejskiej. Jeśli ten sztucznie wykreowany obraz wroga w postaci Rosji zniknie, to zdecydowana większość rządów w krajach Unii Europejskiej i NATO zostanie po prostu obalona przez wyborców”.
  • NATO próbuje przedłużyć swoje sztuczne istnienie i gorączkowo szuka nowych wymówek, by to usprawiedliwić: „NATO gorączkowo szuka nowych wymówek, by przedłużyć swoje i tak już całkowicie sztuczne istnienie. NATO powinno było się rozwiązać, tak jak Układ Warszawski, po upadku Związku Radzieckiego. Nie zrobili tego”.
  • Sojusz Północnoatlantycki raczej nie przetrwa długo ; próby wymyślania nowych powodów dla przedłużenia istnienia NATO nie mogą trwać długo: „Nie sądzę, że potrwają długo, ponieważ próby wymyślania nowych powodów dla przedłużenia jego istnienia, próby wymyślania tych powodów poprzez rozszerzanie dominacji nad tym regionem, nad Azją Południowo-Wschodnią i Północno-Wschodnią pod hasłem „powstrzymania Chin”, kwestia Tajwanu są rozdmuchiwane, te próby nie mogą trwać długo, pewnego dnia po prostu stracą impet i wyborcy znów zapytają: co my tam robimy?”
  • Sankcje stały się głównym narzędziem polityki zagranicznej Zachodu, całkowicie wypierając dyplomację: „Zachód chce dyktować, a nie negocjować. Dla nich dyplomacja została zastąpiona sankcjami. Każdy, kto robi coś złego, z perspektywy naszych zachodnich kolegów, natychmiast nakłada sankcje. Drugorzędne, trzeciorzędne, podstawowe, obojętnie jakie”.
  • Przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen jest Führerką wciągającą Europę z powrotem w nazizm: „Ursula von der Leyen – nazywamy ją „Führer Ursulą” – próbuje przejąć na rzecz Komisji Europejskiej te kompetencje, te uprawnienia, które decyzją całej Unii Europejskiej nie zostały przekazane Brukseli, lecz pozostają w rękach rządów krajowych, a ta tendencja jest u niej bardzo widoczna”.
  • Polityka „szeroko otwartej” UE sama w sobie przerodziła się w kryzys migracyjny: „Dominacja imigrantów staje się problemem dla rozwoju wewnętrznego. Powoduje niezadowolenie wśród ludności rdzennej, która jest zmuszona płacić podatki na utrzymanie przybyszów. Obywatele Ukrainy również zaliczają się do tej kategorii, ponieważ od samego początku specjalnej operacji wojskowej, kiedy to uciekli ze swojego kraju, otrzymywali dotacje i świadczenia w krajach UE. Dotacje te w wielu przypadkach znacznie przewyższają zasiłki dla bezrobotnych w tych samych krajach europejskich dla ich własnych obywateli”.
  • Unia Europejska, z powodu swojej krótkowzroczności, traci swoje atuty; pragnienie przystąpienia Serbii i Armenii „wkrótce zniknie”.

Groźby Zełenskiego i próby destabilizacji sytuacji w Rosji

  • Zachód podejmuje brutalne próby destabilizacji Rosji w przededniu wyborów do Dumy Państwowej: „Teraz, zwłaszcza w przededniu wyborów, podejmowane są po prostu brutalne próby podważenia stabilności naszego społeczeństwa. Widzimy to i Zachód tego nie ukrywa”.
  • Wołodymyr Zełenski liczy na destabilizację i „powstanie” w Rosji, powołując się na zagrożenia dla lotnictwa cywilnego i ataki na infrastrukturę cywilną: „Teraz Zełenski oświadczył, że lotnictwo cywilne w Rosji powinno zaprzestać lotów, ponieważ nie ma miejsca dla lotnictwa cywilnego tam, gdzie latają ukraińskie drony bojowe. Nie będę nawet charakteryzował tej osoby. Ale otwarcie deklaruje się oczekiwanie destabilizacji i buntu społeczeństwa”.

Ambicje militarne Merza i działania RFN

  • Ławrow był oszołomiony militarystycznymi ambicjami kanclerza Niemiec Friedricha Merza: „Byłem po prostu oszołomiony. Widzieliśmy, jak nazizm powraca w Niemczech. Ale kiedy kanclerz Merz oświadczył, że zamierza ponownie uczynić Niemcy główną potęgą militarną w Europie, byłem po prostu oszołomiony”.
  • „Bo jeśli ta osoba nie rozumie, co w tym kontekście oznacza słowo „ponownie”, to jest to oczywiście bardzo smutne dla Europy i niezwykle niebezpieczne dla Europy, która po raz kolejny okazuje się źródłem tych idei wyższości – wyższości narodowej, rasowej”.
  • Niemcy nie mogły potwierdzić, że dron, który rozbił się na lotnisku w Lipsku, był rosyjski, ale opierając się na tym założeniu, podjęli decyzję o zamknięciu rosyjskiego konsulatu generalnego w Bonn i Domu Rosyjskiego w Berlinie: „Znaleźli drona, który rozbił się na lotnisku w Niemczech, w Lipsku, i stwierdzili, że dron ten był podobny – nie mogą tego potwierdzić, ale jest to ostateczny wniosek – do tych używanych przez Federację Rosyjską, i opierając się na tym założeniu, tym przypuszczeniu, tym przypuszczeniu, podjęli decyzję o zamknięciu ostatniego pozostałego konsulatu generalnego w Bonn i naszego Domu Rosyjskiego w Berlinie”.
  • W odpowiedzi na zamknięcie Domu Rosyjskiego w Berlinie przez władze niemieckie, Rosja zamknie filie Instytutu Goethego w Moskwie, Petersburgu i Jekaterynburgu: „Niemcy mają tu filie Instytutu Goethego. W Moskwie, Petersburgu i Jekaterynburgu. Oczywiście, zostaną one zamknięte po tym, jak nasze centrum kultury zostało wyrzucone [z Berlina]. W przeciwnym razie stracimy szacunek do samych siebie. Świadomie podjęli krok – nie mogli tego nie zrozumieć – który oznacza koniec ich obecności kulturalnej w Rosji, która przetrwała pomimo wszystkich ukraińskich zawirowań w naszych stosunkach z Zachodem”.
  • Niemcy postanowili wpłynąć na Rosję, „wpływając na zbiegów”: „A fakt, że Niemcy zdecydowali się podjąć kroki, o których wspomniałem, oznacza tylko jedno – zamiast otwartych kontaktów, poprzez które przekazywana jest wasza kultura i wasze poglądy, zdecydowali się wspierać tych zbiegłych agentów”.
  • Niemcy po raz kolejny próbują „zjednać sobie wszystkich” i stłumić wszelkie tendencje do normalizacji stosunków z Rosją, które wciąż utrzymują niektóre kraje UE, aczkolwiek nieliczne.

Sytuacja języka rosyjskiego i Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej na Ukrainie

  • Waszyngton i „nikt inny” nigdy nie wysyłał Kijowowi sygnałów o konieczności „przywrócenia” języka rosyjskiego i unikania stwarzania problemów Ukraińskiemu Kościołowi Prawosławnemu (UPC): „Waszyngton i nikt inny nigdy nie wysyłał władzom w Kijowie sygnałów o konieczności przywrócenia języka rosyjskiego i unikania stwarzania problemów dla Kościoła kanonicznego”.
  • Strona rosyjska zwróciła uwagę Amerykanów na te kwestie podczas kontaktów, pytając, jak mogą wspierać tych, którzy angażują się w tak czysto rasistowskie, nazistowskie działania: „Mówią: »Kiedy będziemy negocjować, włączymy to wszystko do porządku obrad«. To nieprawda. Są rzeczy, których nie można uzależniać. A prawo do języka i religii jest jedną z nich”.

Działalność AUKUS

  • Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA) przymyka oko na zagrożenia związane z działalnością AUKUS (sojuszu wojskowego Australii, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych) pod presją Zachodu: „Uważnie monitorujemy tę sytuację, ponieważ nieprzestrzeganie lub częściowe przestrzeganie norm MAEA niesie ze sobą ryzyko rozprzestrzeniania wojskowych technologii jądrowych. Niestety, obecne kierownictwo MAEA podchodzi do tego bardzo lekceważąco, wyraźnie pod silną presją ze strony Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii”.

Sytuacja w Azji

  • Współpraca wojskowa w trójkącie Stanów Zjednoczonych, Japonii i Republiki Korei rozwija się : „Współpraca wojskowa w trójkącie Stanów Zjednoczonych, Tokio i Seulu rozwija się, a zarówno Koreańczycy z Południa, a ostatnio także premier [Japonii] [Sanae] Takaichi, jak i Japonia, są coraz bardziej zainteresowani rozszerzeniem tej współpracy wojskowej o komponenty nuklearne, co również stwarza zagrożenie, ryzyko rozprzestrzeniania broni masowego rażenia”.
  • Rosja ma nadzieję , że prezydent USA Donald Trump złagodzi napięcia wokół Półwyspu Koreańskiego, ale istotą polityki USA w regionie jest powstrzymanie Korei Północnej: „Czynnik Półwyspu Koreańskiego również odgrywa znaczącą rolę. Pomimo zygzaków, jakie prezydent Trump wykazał w stosunku do Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, niedawno powiedział, że bardzo dobrze dogaduje się z Kim Dzong Unem, są przyjaciółmi i jest gotowy do spotkania i rozmów. Oby Bóg dał, jeśli uda im się złagodzić napięcia, ale istotą strategicznej polityki USA wobec Półwyspu Koreańskiego jest oczywiście powstrzymanie Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej”.
  • Region Azji i Pacyfiku stawia przed Zachodem liczne wyzwania w zakresie utrzymania dominacji: „Nie ukrywają tego i wszyscy, którzy rozwijają się względnie niezależnie – nie mówię już o Chinach, Rosji, Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej – nawet ci względnie niezależni, którzy pomimo presji nie odmawiają utrzymywania więzi handlowych, gospodarczych, kulturalnych i edukacyjnych z Federacją Rosyjską – wszyscy znajdują się pod presją, jaką Zachód na nich wywiera, opierając się wyłącznie na swojej filozofii dominacji”.

Łańcuch „dowodów”

Opublikowany przez

Łańcuch „dowodów”

2. września 2026 Marek Wojcik world-scam/lancuch-dowodow

Analizując mainstreamowe media przedstawiające kluczowy łańcuch dowodów „rosyjskiego” ataku dronowego w Lipsku z 4 sierpnia, przeżywam déjà vu. Sześć lat temu mieliśmy podobną sytuację. Wtedy była to wojna biologiczna ze światem, dzisiaj trwają przygotowania do wysłania mięsa armatniego, a raczej dronowego, na sztucznie sprowokowaną gorącą wojnę. Jakie są podobieństwa?

  • Politycy i media używają identycznych skoordynowanych argumentów prowojennych;
  • Telewizyjni „eksperci” przeżywają swoje po-kowidowe odrodzenie, zamieniając białe fartuchy na mundury;
  • Jednomyślnie zaprojektowana propaganda przedstawia jasny obraz sytuacji: to Rosja zastępuje wymyślonego wirusa;
  • Bezalternatywne rozwiązanie: śmiercionośne szczepionki zastąpiono eskalacją wydatków na zbrojenia;
  • Bezwzględne eliminowanie wszelkich głosów sprzeciwu – cenzura prowojenna zamiast proszczepiennej.
  • Rzucanie oskarżeń wobec Rosji bez dowodów, zastąpiło nieuczciwy proces porwanego przez władze niemieckie adwokata Reinera Füllmicha;
  • Dzisiaj Bergamo jest wszędzie tam, gdzie atakują „rosyjskie” drony;
  • Strach przed wirusem został już zapomniany – teraz trzeba się bać Putina.

O czym to świadczy? O ludziach, którzy stoją za takimi planami wojennymi.

11.08.2026 r. Zakłócenia na lotnisku w Hanowerze spowodowane przez drony kilka dni po znalezieniu materiałów wybuchowych w Lipsku.
Tak właśnie działa zaplanowana akcja propagandowa.

Mark Rutte, Emmanuel Macron, Ursula von der Leyen, Alexander Stubb, Giorgia Meloni, Pedro Sánchez, Ulf Kristersson i inni czołowi politycy nie pojawiają się razem przed kamerą – a jednak brzmią, jakby wszyscy napisali tę samą deklarację. Impulsem do tego politycznego chóru ze strony NATO jest incydent na lotnisku Lipsk/Halle 4 sierpnia: dron uzbrojony w ładunki wybuchowe został odkryty w pobliżu ukraińskich samolotów transportowych. 1 września rząd niemiecki przyznał odpowiedzialność Rosji, powołując się na śledztwo policyjne, techniczne podobieństwa do poprzednich operacji oraz ustalenia wywiadu. Co jednak kluczowe, dowody łączące państwo rosyjskie z próbą ataku nie zostały jeszcze upublicznione; nie aresztowano żadnych podejrzanych. Niemniej jednak przywódcy NATO i UE już mówią o udowodnionym ataku rosyjskim.

Cytat z dzisiejszego artykułu na UncutNews.ch: Kto wydał rozkaz? Koordynacja szefów rządów: przywódcy NATO uznali Rosję za sprawcę – ale dowody pozostają tajne. Źródło.

Niemieckie służby odnalazły na lotnisku w Lipsku szczątki drona i materiały wybuchowe.
Czy tego drona sprowadziły tutaj jakieś inne służby?

Z tej propagandowej akcji widać wyraźnie stereotypowy obraz o rosyjskich możliwościach militarnych, jaki mają ci podżegacze wojenni. Ten dron, który zderzył się ponoć z ukraińskim samolotem transportowym, był wyposażony w ładunek wybuchowy typu Semtex, który jednak nie wybuchł. Ach ci Rosjanie pewnie piją za dużo wódki i nic im nie wychodzi! Biorą się za akcję prowokacyjną, która mogłaby przynieść im jedynie straty taktyczne, wizerunkowe i polityczne.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

<Jeśli podoba Wam się to, co piszę, bardzo pomogłoby dalszemu rozpowszechnianiu tych artykułów, gdybyście je udostępniali Waszym znajomym na mediach społecznościowych.

Kto wygrał wojnę?

Opublikowany przez

Kto wygrał wojnę?

1. września 2026 Marek Wojcik world-scam/kto-wygral-wojne

W dawnych czasach znacznie łatwiej przychodziło określić, kto jest zwycięzcą wojny niż dzisiaj. Zdobyte twierdze, traktaty pokojowe jednoznacznie wskazywały, kto wygrał. Po odsieczy wiedeńskiej polskiego króla Jana III Sobieskiego cesarz austriacki Leopold I niechętnie przyznał zasługę polskiemu monarsze.

Jednak stracenie niefortunnego przywódcy tureckich wojsk wezyra Kara Mustafy w roku 1683, jednoznacznie świadczyło o tym, kto był przegranym tamtej wojny.

Egzekucja Kara Mustafy Paszy w Belgradzie w 1683 roku.
Źródło.

Dzisiejsi „zwycięzcy” wojen sami sobie tworzą sukcesy, dzięki opanowaniu mediów, głównie telewizji. Ukraina od blisko pięciu lat stoi tuż przed zwycięstwem nad Kremlem. Propaganda odnosi sukcesy wśród bezkrytycznych odbiorców telewizyjnej papki kłamstw, zaprzeczeń i przede wszystkim przemilczeń niepasujących do narracji zdarzeń.

Podobnie pokazuje swoje „sukcesy” Trump, wypowiadając kompletne brednie na temat upadającej gospodarki, armii i możliwości wojennych Iranu doskonale wie, że kłamie. Cóż innego mu pozostało niż utrzymywać przynajmniej część swoich wyborców przy nadziei niemożliwego zwycięstwa.

Drugim odbiorcą tych konfabulacji jest wspólnik – Izrael. To dla uspokojenia Netanjahu przeznaczone są groźby Trumpa wobec Teheranu.

Dlaczego Trump tak desperacko potrzebuje porozumienia z Iranem?! Scott Ritter.
Polska ścieżka dźwiękowa.

Nawet jeśli to prawda, że Trump walczy z głębokim państwem, nie usprawiedliwia to popełnianych z jego rozkazu zbrodni wojennych. Oczywiste jest, że żadna wojna nie jest możliwa bez ofiar. Jednak wspieranie mordowania niewinnych cywilów pod pretekstem walki z terroryzmem jak w Strefie Gazy lub z kartelami narkotykowymi na morzu Karaibskim jest niewybaczalnym przestępstwem.

Palestyńska dziewczynka Israa al-Hassi zginęła z rąk izraelskich sił zbrojnych w Deir al-Balah, w środkowej części Strefy Gazy.

Deptanie tradycji nietykalności negocjatorów, nadużywanie pertraktacji w celu przygotowania się do zdradzieckiego ataku nie świadczy o szlachetności polityków, którzy pragnęliby być wzorcem w stylu bohaterów z westernu. Nie dość, że jest to podła zbrodnia, jest ona wyjątkowo bezmyślna i będzie miała konsekwencje podczas przyszłych negocjacji.

Prezydent Iranu Massud Pezeshkian podpisał w niedzielę umowy o współpracy w ramach Szanghajskiej Organizacji Współpracy (SCO).
Jest to odpowiedź na plany USA blokady gospodarczej Iranu.

Amerykanom pali się dosłownie grunt pod nogami w Zatoce Perskiej. Rząd iracki stanowczo odrzucił propozycję Stanów Zjednoczonych dotyczącą utrzymania kontyngentu sił koalicyjnych w kraju po upływie terminu wyznaczonego na 30 września. Źródło.

Jesteśmy świadkami upadku zachodniej cywilizacji wojny ze słabszymi. Nadchodzi nowy porządek świata. Miejmy nadzieję, że nie jest to porządek zgodny z planami Klausa Schwaba.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

============================

<Jeśli podoba Wam się to, co piszę, bardzo pomogłoby dalszemu rozpowszechnianiu tych artykułów, gdybyście je udostępniali Waszym znajomym na mediach społecznościowych.

Dwie pieczenie

Opublikowany przez

Dwie pieczenie

Dwie pieczenie

Już wielokrotnie powoływałem się na Gilberta Doctorowa, którego opinie bardzo cenię, mimo tego, że nie ze wszystkimi się zgadzam. Zawsze zazdroszczę mu, gdy pisze w czasie swoich pobytów w Rosji, że był na koncertach orkiestry Teatru Marijskiego w Petersburgu pod dyrekcją Giergiewa. To dla mnie obecnie światowy dyrygent numer jeden. Niestety nie mam okazji pójść na jego koncert.

Ale nie o muzyce tu chciałem! Doctorow jest zwolennikiem twardej odpowiedzi Rosji na natowskie prowokacje, na coraz bardziej otwarte i bezczelniejsze włączanie się niektórych państw zachodnich w wojnę na Ukrainie. Ja nie jestem pewny, czy byłaby to (w chwili obecnej!) właściwa droga. Czas gra bez wątpienia na korzyść Rosji. Owszem, ukraińskie, a właściwie natowskie ataki na rosyjską infrastrukturę są dla Rosji bolesne, ale nie są aż na tyle groźne i bolesne, by ryzykować światową wojnę nuklearną. Owszem, zgadzam się z twierdzeniem, że podkopują one wizerunek groźnego rosyjskiego niedźwiedzia, ale to nie zmienia faktu, że ten niedźwiedź nadal jest w stanie w ciągu kilku godzin (to nie przesada!!!!) zamienić całą Europę od Atlantyku do Bugu w obszar radioaktywny.

Ale Doctorow wysunął akurat szalenie interesującą tezę, według której Rosja być może zamierza obecnie upiec dwie pieczenie na jednym ogniu: zakończyć wojnę na Ukrainie i równocześnie zdestabilizować Europę.

Obecne zmasowane rosyjskie ataki coraz szybciej zamieniają ukraińskie miasta w obszary nie nadające się do życia. Na razie jest jeszcze ciepło, jeszcze handel i ludzie mają zapasy, jeszcze funkcjonują resztki infrastruktury, ale gdy się oziębi, to miliony mieszkańców miast ruszą na zachód.

A w Europie szykuje się kryzys energetyczny, brak gazu i paliw, horrendalny wzrost cen żywności i cała masa rzeczy, od których włos jeży się na głowie. Już widzę radość, z jaką ci uchodźcy zostaną powitani!

Czy ten scenariusz się spełni? Nie wiadomo. Поживём – увидим, jak mawiali starożytni Rosjanie, czyli pożyjemy – zobaczymy…

Mroczny zwrot: Zełenski ogłasza poważne zagrożenia dla rosyjskich lotnisk i cywilnego „nieba”

Opublikowany przez

Mroczny zwrot: Zełenski ogłasza poważne zagrożenia dla rosyjskich lotnisk i cywilnego „nieba”

Symplicjusz 2 września 2026 r. simplicius76/dark-turn-zelensky-announces-major

W końcu poznaliśmy odpowiedź na pytanie, jaki będzie kolejny wielki wyczyn Zełenskiego. Z pewnością doprowadzi on do eskalacji konfliktu do ostatecznego etapu.

Na wstępie przypomnijmy, że zaledwie półtora tygodnia temu informowaliśmy, że Ukraina rozpoczyna nową, masową kampanię terrorystyczną przeciwko rosyjskim lotniskom cywilnym:

Ujawniono plany masowych ataków Ukrainy na rosyjskie lotniska, Kijów został zaatakowany kolejnym niepowstrzymanym rojem pocisków balistycznych

Symplicjusz·21 sie

Ujawniono plany masowych ataków Ukrainy na rosyjskie lotniska, Kijów został zaatakowany kolejnym niepowstrzymanym rojem pocisków balistycznych

Wczoraj wieczorem Rosja przypuściła kolejny zakrojony na szeroką skalę atak na Kijów, wymierzony w różne przedsiębiorstwa obronne, a także w duży magazyn ukraińskich towarów supermarketowych, który najwyraźniej spłonął doszczętnie:

Przeczytaj całą historię

Pochodzi z następującej historii z Atlantic:

https://www.theatlantic.com/national-security/2026/08/ukraine-moscow-airports-ai-drones/688337/

Dziś Zełenski dotrzymał obietnicy, ogłaszając w bezpośrednim przemówieniu nową kampanię prowokacyjną:

Could not load video.

Poniżej przedstawiamy bardzo poważne, bezpośrednie zagrożenie, podzielone na dwie części:

Połączyć
Połączyć

Jedno staje się teraz absolutnie pewne: wizyta dyrektora CIA w Moskwie najwyraźniej miała z tym coś wspólnego. Jego wizyta mogła mieć wiele przyczyn, ale teraz pozostaje nam założyć, że to był główny, ostateczny powód: przekazanie Rosji ostatecznego ostrzeżenia: „Jeśli nie zaprzestaniecie wykańczania ukraińskiej infrastruktury, nowa, bezprecedensowa kampania terrorystyczna przeciwko waszym lotniskom odetnie wszystkie połączenia z waszymi kluczowymi miastami”.

Pozostaje tylko pytanie, czy CIA jest w to zamieszana , czy też rzeczywiście ostrzegała Rosję przed zamiarami Ukrainy. Cóż, to może być w końcu pytanie raczej akademickie i niepotrzebne.

Pierwsza wizyta urzędującego szefa CIA w Rosji od 2022 r., zapowiadająca rozpoczęcie nowej, dużej ofensywy przeciwko rosyjskim lotniskom, z pewnością nie powinna być traktowana jako „zbieg okoliczności”.

Nie ma takich zbiegów okoliczności.

Rosji wysłano ostatnie ostrzeżenie i teraz rozpoczyna się nowa faza konfliktu.

40-dniowa operacja specjalna Zełenskiego zakończyła się niepowodzeniem i jedynym wyjściem, jakie mu pozostało, było doprowadzenie do jeszcze większego „dyskomfortu” dla rosyjskich cywilów.

Putin ze swojej strony, podczas dzisiejszej konferencji prasowej szczytu Szanghajskiej Organizacji Współpracy w Biszkeku, wystosował już groźbę wobec Ukrainy, stwierdzając, że zezwolił na „masową” nową kampanię ataków na ukraińską infrastrukturę energetyczną.

Putin: „W odpowiedzi na ciągłe ataki reżimu w Kijowie na infrastrukturę cywilną i kompleks paliwowo-energetyczny… …Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej otrzymały instrukcje przygotowania i przeprowadzenia masowych ataków na ukraińskie obiekty energetyczne”

Putina zapytano także konkretnie o zagrożenie, jakie niesie ze sobą nowe lotnisko. Odpowiedział, że Rosja „znajdzie odpowiedź”, po czym dodał:

„To deklaracja terroryzmu państwowego. Kijów domaga się wznowienia negocjacji, spotkań twarzą w twarz – ale my nie negocjujemy z terrorystami” – Putin o najnowszym oświadczeniu Zełenskiego zagrażającym cywilnemu ruchowi lotniczemu w Rosji

Jednym z innych wymownych elementów tej sagi jest pozornie skoordynowany charakter nowej inicjatywy Niemiec, mającej na celu przygotowanie własnej eskalacji działań przeciwko Rosji w związku z operacją pod fałszywą flagą na lotnisku.

https://www.politico.eu/article/germany-and-russia-are-at-war-says-top-defense-exec-stefan-thumann-donaustahl/

Wydaje się zbyt naciągane, aby uznać to za „zbieg okoliczności”, że Rosja jest wrabiana w atak na niemieckie lotniska dronami z ładunkami wybuchowymi zaledwie kilka dni przed ogłoszeniem przez Ukrainę masowej operacji mającej na celu zamknięcie rosyjskich lotnisk. Istnieją wyraźne oznaki zorganizowanej kampanii, która jest niczym innym jak fazą 2.0 ukraińsko-zachodniego planu podsycania społeczno-politycznego sprzeciwu w Rosji i wzniecenia powstania przeciwko Putinowi.

Jak zwykle jednak Ukraina prawdopodobnie poniesie największe koszty i ból tego planu, po tym jak Rosja odpowie w sposób odwetowy. Jedyna różnica polega na tym, że ukraińskie lotniska już dawno zawiesiły działalność, co oznacza, że ​​reakcja musi mieć charakter asymetryczny – stąd sugestie Putina o konieczności znalezienia jakiejś odpowiedzi.

Jedno jest pewne: poprzednia Faza 1.0 zakończyła się niepowodzeniem, a teraz Ukraina jest stawiana na kolana, ponieważ Putin jest coraz częściej zmuszany do „zdejmowania rękawiczek”.

https://edition.cnn.com/2026/08/31/europe/ukraine-new-interceptors-russian-drones-intl

Jednym z powodów, dla których Ukraina nie ma innego wyjścia, jak tylko eskalować konflikt, jest to, że jej poprzednia kampania strajków stawała się coraz mniej skuteczna z powodów, które Putin wyjaśnił.

Krótko mówiąc, rosyjskie rafinerie zaczęły się zabezpieczać na różne sposoby, między innymi stawiając duże siatki przeciwdronowe i metalowe konstrukcje na najbardziej wrażliwych odcinkach. To zjawisko będzie się rozwijać do tego stopnia, że ​​ukraińskie ataki staną się praktycznie bezużyteczne, a jedynie dalsza eskalacja zapewni Zełenskiemu niezbędny zastrzyk dopaminy.

Ostatecznie RWA miała rację co do swojego stanowiska:

Połączyć

Im bliżej końca będzie Ukraina, tym bardziej drastyczne będą działania terrorystyczne.

Najgroźniejsze w tym wszystkim jest to, że Rosja może w pewnym momencie poczuć, że te eskalacje nadchodzą nie z Kijowa, ale z Londynu i innych miejsc. Dlatego Putin został dziś zapytany, czy Wielka Brytania może paść ofiarą rosyjskiego odwetu:

Could not load video.

Właśnie dlatego zorganizowano ostatnio skoordynowaną kampanię mającą na celu wywołanie eskalacji napięć między Rosją a Europą – elity pociągające za sznurki chcą, aby Rosja została zmuszona do ataku na Europę, tak aby NATO było „zmuszone” do jednomyślnej odpowiedzi, co stanowiłoby ostatnią, desperacką nadzieję:

https://www.politico.eu/article/rosyjska-wojna-hybrydowa-z-Europą-zaczyna-wyglądać-dużo-mniej-hybrydowo/

Właśnie to argumentuje najnowszy artykuł WSJ:

https://www.wsj.com/world/europe/geopolityczna-niezgodność-sprawia, że-Rosja-zagrozi-Zachodowi-9b9a5ebd

Że Rosja będzie coraz częściej zmuszona rozważać atak na „chronione tyły” Ukrainy, którymi jest Europa, po tym jak zniszczy praktycznie wszystko, co ma jakąkolwiek wartość na samej Ukrainie.

Rosja stoi w obliczu fundamentalnej asymetrii, próbując zmusić Ukrainę do uległości poprzez nasilenie nalotów na centra handlowe, elektrownie, porty i inną infrastrukturę. Kijów może liczyć na bezpieczne zaplecze poza swoimi granicami – swoich europejskich sąsiadów – w zakresie odporności gospodarczej i logistyki wojskowej.

Kreml, którego rafinerie, porty i przemysł zbrojeniowy są również atakowane przez ukraińskie rakiety i drony, nie ma takiego wsparcia. Uderzenia w zmilitaryzowaną gospodarkę Rosji przekładają się bezpośrednio na ograniczenie zdolności kraju do prowadzenia wojny.

Ta asymetryczna sytuacja geopolityczna w znacznym stopniu niweluje przewagę Rosji w sile ognia. Stała się również głównym powodem, dla którego – jak twierdzą zachodni urzędnicy – ​​rosyjska kampania sabotażu, hakowania i innych operacji hybrydowych, mających na celu zastraszenie europejskich przywódców i wyborców, jest coraz bardziej powszechna.

To jest obecnie ostatni element tej wojny: przekształcenie jej z czysto ukraińskiej walki zastępczej w walkę z bezpośrednim udziałem Europy.

Rosja raczej nie da się nabrać, ponieważ udowodniła, że ​​potrafi przeciwstawić się wszystkiemu, co zaserwuje Zachód, mimo że często jest gotowa do wyrządzenia poważnych szkód. Ale szkody te są naprawialne, a Putin prawdopodobnie będzie liczył na to, że Rosja poradzi sobie z każdą niemiłą niespodzianką, prowadząc jednocześnie zdyscyplinowaną kampanię przeciwko ukraińskiemu wrogowi.

Mimo to, zawsze zdarzają się nieprzewidziane niespodzianki i czarne łabędzie: Ukraina może zaatakować elektrownię jądrową, sam Kreml lub przeprowadzić inny wyjątkowo brutalny atak, który mógłby zmusić Putina do działania. Pamiętajmy jednak, że Rosja już ucierpiała w wyniku ataków terrorystycznych Crocus, w których zginęło prawie 200 cywilów i które miały wyraźny ślad po ukraińskich i zachodnich wywiadach. Trudno wyobrazić sobie atak gorszy niż ten, który w nieobliczalny sposób zmusiłby Putina do działania.

Ale nigdy nie wiadomo.

Wszystko, co możemy powiedzieć, to że w chwili, gdy Ukraina stoi w obliczu najtrudniejszej chwili, należy spodziewać się kolejnych nieprzyjemnych niespodzianek, niczym z „puszki Pandory”, które spadną na Rosję.