Pepe Escobar ostrzega przed niebezpieczną eskalacją wokół Iranu – Czy Iran przygotowuje się do ewentualnego ataku wyprzedzającego?

Pepe Escobar ostrzega przed niebezpieczną eskalacją wokół Iranu – Czy Iran przygotowuje się do ewentualnego ataku wyprzedzającego? Źródło wewnętrzne mówi, że pozostały zaledwie „godziny”.

Pepe Escobar opisuje sytuację z Iranem jako niebezpieczny impas: negocjacje utknęły w martwym punkcie, a jego zdaniem utrzymuje się groźba wznowienia wojny. Irański atak prewencyjny może stać się możliwy, jeśli Teheran dostrzeże nieuchronny atak ze strony USA i Izraela.

W dalszej części rozmowy moderator, pan Z, twierdzi, że źródło w irańskim ośrodku nuklearnym poinformowało go, że Iran może zdetonować bombę atomową w ciągu kilku godzin. Pepe Escobar i pan Z wyrażają daleko idące oceny i wysuwają twierdzenia, które nie zostały niezależnie zweryfikowane.

Rozmowy w Shenzhen i rola głównych mocarstw

Escobar twierdzi, że jest w Szanghaju i uda się do Shenzhen, gdzie w czwartek, na marginesie szczytu APEC, zaplanowano spotkanie prezydentów Chin i Rosji, a także prezydenta USA. Uważa porównanie do spotkania równorzędnych partnerów za niestosowne: Rosja i Chiny łączą strategiczne partnerstwo, podczas gdy Stany Zjednoczone, jego zdaniem, są imperium o słabnącej hegemonii. Wskazuje Tajwan jako najważniejszą czerwoną linię dla Pekinu. Uważa, że ​​Ukraina prawdopodobnie nie będzie tematem tego spotkania, ponieważ kwestia ta jest już poruszana innymi kanałami.

Kluczowym tematem dyskusji będzie jednak wojna z Iranem, którą Escobar opisuje jako jednostronnie zainicjowaną przez Stany Zjednoczone. Pyta, czy Chiny i Rosja mogłyby zaoferować prezydentowi USA rozwiązanie dyplomatyczne, bazujące na porozumieniu z Iranem. Według niego oba kraje mogłyby poprzeć rozwiązanie dyplomatyczne. Escobar uważa jednak, że jest mało prawdopodobne, aby prezydent USA zaakceptował taką propozycję.

Escobar spodziewa się również rozmów na temat sankcji i broni jądrowej. Uważa, że ​​Chiny i Rosja mogłyby jasno dać Stanom Zjednoczonym do zrozumienia, że ​​dalsze sankcje i sankcje wtórne wobec nich będą miały konsekwencje. Omawiane będzie również ograniczenie broni jądrowej; według Escobara Stany Zjednoczone tego nie chcą. Mówi również, że chińscy dyrektorzy i inwestorzy postrzegają obecnie ten kraj jako lidera w wyścigu technologicznym w większości obserwowanych przez nich najnowocześniejszych sektorów technologicznych. Jego szacunki wskazują na „dziewięć na dziesięć” obszarów.

Negocjacje utknęły w martwym punkcie, istnieje możliwość przeprowadzenia strajku wyprzedzającego

Escobar opisuje negocjacje z Iranem jako impas. Teraz, jak twierdzi, wszystko sprowadza się do wytrzymałości: jego zdaniem Iran mógłby wytrzymać tygodnie, miesiące, a może nawet lata. Jednocześnie sytuacja „ani wojny, ani pokoju” jest nie do utrzymania dla irańskich przywódców. Z tego Escobar wywnioskowuje możliwość ataku ze strony Iranu, który określa jako „kontratak przed uderzeniem”. Według niego, taki ruch byłby możliwy tylko wtedy, gdyby Iran dysponował wystarczającymi informacjami wskazującymi na zbliżający się masowy atak ze strony USA i Izraela.

Escobar sugeruje ostatni tydzień listopada lub pierwszy tydzień grudnia, po spotkaniu w Shenzhen, jako możliwy termin. Wiąże tę ocenę z presją polityczną na prezydenta USA i próbą utworzenia nowego rządu w Izraelu. Nie przewiduje szybkiego porozumienia. Jeśli w tym okresie nic się nie wydarzy, sytuacja pozostanie niebezpieczna, ponieważ utrzyma się stan między wojną a pokojem.

Escobar wspomina również o tym, co określa jako katarską próbę mediacji. Katar złożył propozycję prezydentowi USA, którą ten początkowo zaakceptował; później próba ta zakończyła się niepowodzeniem. Emir Kataru bezpośrednio zażądał uwolnienia ośmiu miliardów dolarów i zniesienia blokady morskiej. Escobar twierdzi, że przedstawiciele obozu „Forever Wars” i Marco Rubio udaremnili potencjalną umowę w ciągu około godziny.

Iran wielokrotnie stawiał siedem warunków, mówi Escobar. Jeśli zostaną one spełnione, negocjacje będą mogły zostać wznowione, a kwestia nuklearna rozwiązana; w przeciwnym razie nie ma czego negocjować. Opisuje te warunki jako podsumowanie deklaracji intencji, nie wymieniając ich pojedynczo. Chiny współpracują w tej sprawie z Islamabadem i Teheranem.

Ormuz, sankcje i presja ekonomiczna

Według Escobara Chiny chcą swobodnej żeglugi przez Cieśninę Ormuz. Jednocześnie należy uszanować nowy system zorganizowany przez Iran, w który zaangażowany jest również Zarząd Dróg Zatoki Perskiej. Iran i Oman podobno osiągnęły porozumienie w sprawie żeglugi wzdłuż północnego i południowego wybrzeża. Należy uwzględnić interesy bezpieczeństwa obu stron Zatoki, mówi Escobar; monarchie Zatoki Perskiej powinny omówić z Iranem nowy porządek bezpieczeństwa dla regionu.

Escobar uważa, że ​​sankcje wobec chińskich firm również będą częścią rozmów. Oczekuje, że prezydent Xi przekaże prezydentowi USA, w sposób dyplomatyczny, że Chiny nie zaakceptują dalszych sankcji, ceł i sankcji wtórnych, a Stany Zjednoczone muszą ponieść za to karę. Escobar dostrzega jednak poważne przeszkody na drodze do porozumienia: mówi o frakcjach prowojennych w rządzie USA i o presji, jaką przypisuje obozom „syjonistycznemu” i „atlantyckiemu”.

Opisuje również długoterminową strategię USA mającą na celu zakłócenie handlu Iranu z jego sąsiadami. Obejmuje ona blokadę morską i to, co nazywa inicjatywą „Żelazna Brama”. Twierdzi, że handel między Rosją a Iranem przez Morze Kaspijskie również może stać się celem ataku.

Escobar szacuje straty poniesione przez Iran w wyniku wojny na co najmniej 270 miliardów dolarów. Podaje on inflację na poziomie około 77 procent, ale zastrzega, że ​​rzeczywisty wzrost cen w życiu codziennym może wynieść co najmniej dziesięć, a nawet dwadzieścia procent miesięcznie. Te dane i szacunki są przytaczane w wywiadzie, ale nie zostały niezależnie zweryfikowane.

Twierdzenie o możliwościach nuklearnych i możliwych krokach

W drugiej części rozmowy gospodarz, pan Z, relacjonuje informacje, które rzekomo otrzymał od źródła w irańskim ośrodku nuklearnym. Tam kluczowi członkowie irańskiego kierownictwa uczestniczyli w szeroko zakrojonych działaniach. Źródło poinformowało go, że Iran jest o krok bliżej do osiągnięcia zdolności do wywołania eksplozji jądrowej. Nie podjęto jednak decyzji o detonacji broni jądrowej. Pan Z twierdzi, że źródło wskazało potencjalny czas przygotowań na „godziny, a nie dni”.

Pepe Escobar zestawia to z wcześniejszą oceną, że wyprodukowanie serii małych bomb jądrowych zajęłoby nie więcej niż dwa tygodnie. Twierdzi, że wcześniejsze informacje mówiły o dniach; teraz doniesienia wskazują na godziny. Pan Z. twierdzi, że cytowane przez niego źródło stwierdziło również, że Iran przygotowuje się na ewentualny atak ze strony Izraela i spodziewa się ataku ze strony napastnika, który zostanie „nadzwyczajnie przyjęty”. Uczestnicy rozmowy nie przedstawili żadnych niezależnych, weryfikowalnych dowodów na poparcie tych twierdzeń.

Escobar twierdzi, że irański parlament od jakiegoś czasu rozważa wycofanie się z Układu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (NPT); teraz Zgromadzenie Ekspertów również zajmuje się tą kwestią. Według niego, fundamentalna zmiana w polityce nuklearnej Iranu wymagałaby trzech kroków: prawnego wycofania się z NPT, zapewnienia możliwości szybkiego opracowania broni jądrowej oraz zniesienia zakazów religijnych, zwanych fatwami, zakazujących jej produkcji. Czy te kroki zostaną faktycznie podjęte, czas pokaże.

Pan Z. twierdzi, że jego źródło zgodziło się na publikację i że Iran podejmie działania, jeśli zostanie do tego zmuszony. Oczekuje, że impas zostanie przełamany przed końcem roku. Uważa, że ​​Iran będzie konsultować się z Chinami, Rosją i Pakistanem; Pakistan wspiera Iran w różnych powiązanych kwestiach, ale nie w rozwoju broni jądrowej. Te oświadczenia również opierają się na jego relacji z informacjami uzyskanymi od źródeł niejawnych.

Ostrzeżenie przed regionalnym pożarem lasu

Pan Z i Escobar argumentują, że atak na Iran mógłby wywołać szeroko zakrojony odwet. Pan Z twierdzi, że konsekwencje sparaliżowałyby infrastrukturę otaczających państw Zatoki Perskiej i zdewastowałyby cały region. Escobar zgadza się z tym, wspominając o dużych obszarach Azji Zachodniej.

Pan Z twierdzi również, że prezydent USA jest naciskany, a być może nawet szantażowany, przez siły pro-izraelskie. Escobar twierdzi, że jego zdaniem atak jest zgodny z określoną linią polityczną, ale zakończy się misją samobójczą. Oskarża prezydenta USA o kierowanie się przede wszystkim obrazami i uważa, że ​​przedstawiane mu są stronnicze obrazy potencjalnych sukcesów militarnych.

Pod koniec rozmowy obaj mężczyźni podtrzymują swoją ocenę, że sytuacja jest patowa i niebezpieczna. Escobar ogłasza kolejne doniesienia z Shenzhen. Pan Z powtarza, że ​​jego źródło określiło Iran jako kraj gotowy nie dać się zepchnąć z powrotem do stanu „ani wojny, ani pokoju”. Czy doprowadzi to do ataku, zmiany kursu politycznego, czy rozwiązania dyplomatycznego, pozostaje kwestią otwartą.

Źródło: Pepe Escobar: Czy Iran może uderzyć pierwszy? „Kontratak przed ciosem” i źródło w programie „Hours”

Plan RAND dotyczący wojny NATO z Rosją od 2030 r. – część II. – O stanie Zachodu

Plan RAND dotyczący

wojny NATO z Rosją od 2030 r.

– część 2 o stanie Zachodu

====================================================================

link do części I :

Tu jest część pierwsza.

========================================================

16 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/rand-plan-fuer-nato-russland-krieg-ab-2030-teil-2-zum-zustand-des-westens


W pierwszej części omówiliśmy harmonogram opublikowany przez RAND Europe 10 listopada 2026 r.: Putin umiera w styczniu 2027 r., Ukraina zostaje zamrożona, kampania hybrydowa rozpoczyna się w 2028 r., Narwa upada w maju 2030 r., a kruche zawieszenie broni zostaje wprowadzone w listopadzie 2030 r.

Druga część dyskusji na temat dokumentu  RAND pt. „ Ready for War 2030” porusza naprawdę interesujące pytanie: Co ten dokument ujawnia na temat stanu Zachodu? Bo jeśli odrzucimy dramatyczny charakter i stronę bierną, pozostaje tylko jedno długie wyznanie. Na stronie 30 znajduje się tabela bardziej obciążająca niż jakakolwiek analiza Rosji. Nosi ona tytuł „Wydajność brytyjskich sił zbrojnych a siła szkolenia docelowego” (stan na 1 kwietnia 2026 r.):

Rodzaj sił zbrojnychcelstan faktycznyróżnica
Armia73 00070 759-2241 (-3%)
Marynarka Wojenna/Piechota Morska30 45028 182-2268 (-7%)
RAF31 75027 800-3950 (-12%)
W sumie135 200126 741-8 459 (-6%)

A zdanie obok to druzgocący akt oskarżenia: Żaden z trzech rodzajów sił zbrojnych nie osiągnął docelowej liczebności. Ani w roku wojny 2022, ani w 2023, ani w 2024 – ale w kwietniu 2026 roku, po czterech latach wojny na Ukrainie, po wydatkach na obronę stanowiących dwa procent PKB, po niezliczonych niedzielnych przemówieniach o „punkcie zwrotnym”.

To nie jest armia przygotowywana do konfliktu równorzędnego. To armia, która od trzydziestu lat redukuje swój personel i inwestuje w niewłaściwy sprzęt wojskowy. Sam RAND pisze o tym w zdaniu, które nigdy nie pojawi się w żadnym komunikacie prasowym:

„Generalnie rzecz biorąc, Wielka Brytania przygotowywała się na niewłaściwy rodzaj wojny”.

Można to odczytać jako analizę. Można to również odczytać jako rozliczenie z własną klasą polityczną , która przez dekady płaciła właśnie tym instytutom, których rekomendacje są teraz przedstawiane jako „scenariusz”.

Jeden dostawca, a połowa NATO stanęła w miejscu.

Najmocniejszym fragmentem całego dokumentu jest Odsłona druga – i jest tak absurdalna, że ​​musi być prawdziwa. W 2030 roku pociski Storm-Shadow i Aster nie mogą zostać dostarczone, ponieważ mały dostawca trzeciego poziomu nie dostarcza wystarczającej ilości spoiwa polimerowego do paliwa rakietowego. Analiza przeprowadzona przez Departament Obrony wykazała, że ​​ta luka w zabezpieczeniach nie została uwzględniona w żadnym profilu ryzyka. Materiał jest klasyfikowany jako „krytyczny” – ale praktycznie nie ma alternatyw. Departament Obrony nie może sobie pozwolić na nic innego, jak tylko liczyć na to, że dostawcy będą zadowoleni.

Tak właśnie wygląda szeroko chwalona efektywność „just-in-time”. RAND opisuje ją gdzie indziej następująco:

„Ponieważ produkcja opiera się na modelu zamówień „just-in-time”, większość brytyjskiego ekosystemu przemysłowego zmaga się z problemem pozyskania ogromnych ilości kluczowych surowców i komponentów niezbędnych do zwiększenia skali produkcji”.

Następnie dokument wymienia to, od czego zależy Wielka Brytania: półprzewodniki, metale ziem rzadkich, stal, olej napędowy i nafta (importerzy netto), nawozy (duże ilości z Europy) i — co najważniejsze — aktywne składniki farmaceutyczne : „ Duża część aktywnych składników farmaceutycznych wykorzystywanych w Wielkiej Brytanii jest produkowana za granicą, w tym w Chinach, Indiach, Stanach Zjednoczonych i krajach europejskich ” .

To jest prawdziwy problem i nie ma on nic wspólnego z Rosją: Zachód przeniósł całą swoją bazę przemysłową za granicę, ponieważ było to tańsze, a teraz, w obliczu pożądanej wojny, odkrywa, że ​​nie jest w stanie sam się wyżywić, leczyć ani uzbroić.

Co gotowość do wojny ujawnia o systemie opieki zdrowotnej

Odsłona 4 jest najbardziej politycznie napięta. Opisuje, co się dzieje, gdy armia powołuje rezerwistów: znaczną ich część stanowią lekarze i pielęgniarki NHS. Działy kadr szpitali nie są tego świadome .

„Wielu rezerwistów wojskowych wykonuje główne obowiązki w NHS – co oznacza, że ​​są „liczeni podwójnie”, bez wiedzy działów kadr.”

Kraj, który rzekomo planuje wojnę, nawet nie bierze pod uwagę podwójnego wykorzystania własnego personelu medycznego. Dodajmy do tego atak dronów na londyński szpital, „w którym zginęły cztery osoby, a piętnaście zostało rannych”, oraz ocenę, że system opieki zdrowotnej przeżywa „najciemniejszy okres od najgorszej fazy pandemii COVID-19”.

Odwołanie się do pandemii koronawirusa jest wymowne. RAND wyraźnie zaleca wyciągnięcie wniosków z pandemii – a konkretnie, aby nie czekać do kryzysu z ustanowieniem „równoległych łańcuchów dostaw” sprzętu ochronnego. Pamiętajmy: to właśnie ta równoległa struktura doprowadziła do katastrofy w zaopatrzeniu z nieprzejrzystymi pośrednikami w 2020 roku. Teraz ten sam mechanizm ma służyć jako model gotowości na czas wojny.

Państwo autorytarne zażądało

Przejdźmy do części najbardziej wrażliwej ideologicznie. RAND opisuje nie tylko broń i łańcuchy dostaw, ale także transformację relacji między państwem, gospodarką i obywatelem . Kluczowe punkty:

  • Centralny organ ds. odporności z uprawnieniami przymusu. Zaleca się, aby ministerstwo posiadało „wiążące uprawnienia do wydawania dyrektyw zamiast roli koordynującej” – tj. prawo do interwencji – oraz „dedykowany budżet na rzecz odporności”.
  • Odporność jako wymóg bilansowy. Zgodnie ze szwedzkim modelem, firmy mają obowiązek uwzględniać „oświadczenia o odporności” w swoich rocznych sprawozdaniach finansowych.
  • Przymus zamiast dobrowolności. W tekście stwierdza się, że zaangażowanie musi „wykraczać poza dobrowolny udział przemysłu i uwzględniać również środki, za pomocą których rząd może zachęcać lub przymuszać sektor prywatny”.
  • Mobilizacja ludności za pośrednictwem organizacji pozarządowych. Zaleca się partnerstwa z organizacjami pozarządowymi, które już posiadają sieci wolontariuszy, takimi jak Brytyjski Czerwony Krzyż – ponieważ „często są one w stanie pozyskać inne grupy ludności do ukierunkowanej mobilizacji państwa”. Ponownie, sformułowanie: ukierunkowana mobilizacja.
  • „Cywilne wykorzystanie w czasie wojny”. Pula rezerw powinna zostać rozszerzona poprzez ustawę o siłach zbrojnych i „wyraźnie powiązana z cywilną koncepcją «wykorzystania w czasie wojny»”.

To architektura autorytarnego społeczeństwa mobilizacyjnego , w którym permanentny stan zagrożenia legitymizuje centralne kontrolowanie dużej części gospodarki, opieki zdrowotnej i społeczeństwa obywatelskiego. A RAND otwarcie stwierdza, że ​​nie stanie się to z dnia na dzień: „Narodowy dialog” na temat odporności „w najlepszym razie dopiero się rozpoczął”.

Więc państwo najpierw buduje infrastrukturę, która ma zmobilizować ludność, a potem debatuje nad jej potrzebą.

Domniemany opór ludności

Scena 7 cytuje sondaż z kwietnia 2029 roku, według którego większość Brytyjczyków – i „zdecydowana większość młodych ludzi” – uważa, że ​​wydatki na obronę są zbyt wysokie i że pieniądze te powinny być inwestowane w system opieki zdrowotnej. Dalej czytamy:

„Większość młodych ludzi nie rozważa kariery w obronie – głównie, jak się wydaje, z powodów etycznych”.

Rand nazywa to „problemem komunikacyjnym”. Należy to sformułować inaczej: autorzy napisali artykuł, w którym argumentują, że społeczeństwo nie chce wojny, do której rzekomo się przygotowuje – a ich rozwiązaniem jest lepszy marketing . Właśnie do tego służą „Defence Technical Excellence Colleges”, kampania „Be Ready” i „UK Resilience Academy”. Innymi słowy: budują struktury rekrutacyjne i propagandowe, ponieważ ich argumenty nie działają.

Ogromne problemy z zamówieniami

Rysunek 10 jest najbardziej rzetelną grafiką w całym dokumencie. Przedstawia on „segmentowaną strategię zamówień publicznych” ministerstwa:

  • Duże platformy modułowe (czołgi, fregaty, samoloty): Zakłada się, że podpisanie pierwszej umowy zajmie dwa lata, a dostawa potrwa pięć lub więcej lat.
  • Ulepszenia modułowe : rok do momentu podpisania umowy, następnie około dwóch lat.
  • Szybka komercjalizacja (drony, oprogramowanie): trzy miesiące, potem miesiące do dostawy.

Dwa lata do pierwszego kontraktu – w stanie docelowym . W wojnie, gdzie zapasy amunicji wyczerpują się po tygodniach, to perspektywa z innego świata. RAND zdaje sobie z tego sprawę i dlatego wzywa do „wcześniej uzgodnionych przyspieszonych procedur”, które można uruchomić już pierwszego dnia kryzysu – lub, jak to ujęto w tekście, „dzień wcześniej”.

To moment, w którym think tank czyni praworządność przedmiotem negocjacji: przepisy dotyczące zamówień publicznych, procedury audytu, przetargi, nadzór – wszystko powinno być dozwolone do zawieszenia w czasie kryzysu. A ponieważ samo pojęcie kryzysu jest niejasne, RAND pisze, że „jasno zdefiniowany punkt kryzysowy” może nadejść „późno – a może wcale”. Uprawnienia nadzwyczajne mają zatem być stosowane prewencyjnie, zanim zostanie ogłoszony stan wyjątkowy.

Eskalacja nuklearna – nieunikniona?

Scena 11 jest najciekawsza, ponieważ ujawnia logikę całego zdarzenia. Opisuje, jak NATO nie może dotrzeć do Estonii, więc przeprowadza ataki na niskim pułapie na Kaliningrad, Białoruś i Zachodni Okręg Wojskowy – a Rosja odpowiada kampanią przeciwko krytycznej infrastrukturze w całej Europie. A potem pojawia się ten fragment:

„Im dłużej trwa wojna, tym większe prawdopodobieństwo, że rosyjskie kierownictwo pod presją sięgnie po bardziej ekstremalne sygnały i eskaluje na poziomie strategicznym. Ostatecznie nie jest jasne, jak Wielka Brytania (i NATO bez Stanów Zjednoczonych) mogą prowadzić i wygrywać wojnę konwencjonalną bez wywoływania (potencjalnie nuklearnej) eskalacji”.

Dalej stwierdzono, że kluczową kwestią jest zasygnalizowanie Rosji, „że może przegrać wojnę konwencjonalną pod względem operacyjnym i taktycznym, a mimo to przetrwać zwycięstwo NATO”.

Przedstawiono tu sytuację, w której każda logika wojskowa przeczy logice politycznej – a jedynym wnioskiem, jaki wyciąga RAND, jest potrzeba lepszej „drabiny eskalacji” dla Londynu i NATO. Nie ma mowy o tym, czy należy unikać konfrontacji. Jest jedynie stwierdzenie, że Francja i Wielka Brytania są „beznadziejnie słabsze” pod względem taktycznej broni jądrowej – grafika przedstawia rosyjski arsenał liczący około 1800 głowic taktycznych w porównaniu z około 50 francuskimi i zerową brytyjską.

Brytyjski arsenał jest wyłącznie strategiczny, oparty na morzu i z definicji niewidzialny. RAND ujmuje to tak: Londyn „nie ma jasno określonej wizji odstraszania w czasie wojny”. Państwo ma zatem bombę, która działa tylko w sytuacjach ekstremalnych, i nie ma drabiny między nią a celem. A odpowiedzią na to nie jest rozbrojenie, ale więcej szczebli .

Co gazeta mówi o sobie

Ostatecznie myśl Randa staje się mimowolnie jasna. W uwagach końcowych stwierdza, że ​​lekcja ta nie jest listą kontrolną wojny, ale raczej:

„Zrozumienie, że aparat rządowy i modele angażowania przemysłu i społeczeństwa muszą ewoluować, aby sprostać niezliczonym i złożonym napięciom związanym z wielką wojną rosyjską w XXI wieku”.

W tym tkwi sedno sprawy. Nie chodzi o Rosję. Chodzi o „aparat rządowy” – o restrukturyzację, której nie da się przeprowadzić w czasie pokoju i której warunkiem koniecznym jest permanentny stan zagrożenia. Każdy, kto chce wiedzieć, jak będzie wyglądał kolejny etap relacji między państwem a obywatelem, nie musi czekać na program wyborczy. Wystarczy, że przeczyta fragmenty z gazety PAND.

Część 3 : Co artykuł mówi o Niemczech, dlaczego „punkt zwrotny” kończy się w tych samych tabelach co w Londynie i dlaczego europejski przemysł zbrojeniowy ma ostatnią szansę, aby udowodnić swoją konieczność.

USA dotknęła fala dziwnych awarii cybernetycznych, podczas gdy na całym świecie ostrzegają przed „tajemniczym” zagrożeniem

USA dotknęła fala dziwnych awarii cybernetycznych, podczas gdy na całym świecie ostrzegają przed „tajemniczym” zagrożeniem

Symplicjusz simplicius/spate-of-odd-cyber-outages-strikes

Dzieje się coś niesamowitego.

Od kilku tygodni kraje zachodnie zaczęły wyolbrzymiać jakąś nieznaną katastrofę lub „wydarzenie”, a Wielka Brytania w szczególności wydała swoim obywatelom pełne napięcia ostrzeżenia, nakazujące im gromadzenie zapasów i opracowanie planów awaryjnych na wypadek tajemniczych „zakłóceń”:

https://www.independent.co.uk/news/uk/home-news/be-ready-government-stockpile-uk-emergency-kit-b3083693.html
https://www.dailymail.com/news/article-16229289/brytania-rosja-ostrzeżenie-wojna-atak-władimir-putin.html

BBC nazwało to nadchodzącym wydarzeniem „Czarnego Nieba”:

https://www.bbc.com/news/articles/ck5ynnj05z8no

„Jesteśmy o dziewięć posiłków od anarchii” – to zdanie często słyszane w świecie cywilnych planów awaryjnych. Brutalne przypomnienie strachu, że trzy dni bez jedzenia wystarczą, by kryzys przerodził się w chaos.Jeśli zjawisko Czarnego Nieba spowoduje przerwy w dostawie prądu, wody, sklepach i komunikacji, istnieje dobry powód, dla którego rząd chce, abyśmy mieli własne zapasy.

Autor z BBC podkreśla zagrożenie, twierdząc, że doświadczył już mrocznego „omenu” już podczas pisania powyższego artykułu:

Pisząc ten tekst w zeszłą sobotę, musiałem zrobić sobie przerwę na godzinę, bo moja ulica nagle pogrążyła się w ciemności. Mieliśmy przerwę w dostawie prądu.

Znalazłem latarkę awaryjną, ale baterie przeciekły. Świece schowałem w głębi szafki i nie miałem pojęcia, gdzie schowałem radio na korbkę z latarką awaryjną.

To było jak omen.

Można by przypuszczać, że takie ostrzeżenia są związane z operacjami psychologicznymi dotyczącymi jakiegoś rosyjskiego ataku, ale to wydaje się inne. Czytając między wierszami, wnioskujemy, że TPTB forsują jakąś ogólnokrajową przerwę w dostawie prądu, być może w formie „cyberataku”, którego mogą zrzucić na dogodnego aktora w celu przeforsowania znacznie mroczniejszego i szerszego planu.

Kampania ta nabrała tempa także w USA, gdzie FBI ostrzega przed nieznanymi atakami na miejskie systemy wodociągowe.

Wiadomości ABC@ ABC

Rząd federalny wydał w czwartek ostrzeżenie o potencjalnych zagrożeniach cybernetycznych dla systemów wodociągowych po tym, jak 30 zakładów wodociągowych w Minnesocie padło ofiarą cyberataków, które – jak twierdzą liczni urzędnicy amerykańscy – mogły być powiązane z Iranem.

15:01 · 31 lipca 2026 · 306 TYS.

============================

https://www.epa.gov/newsreleases/epa-fbi-cisa-nsa-issue-joint-cybersecurity-advisory-water-system-regarding-iranian

W międzyczasie, w ciągu ostatnich kilku miesięcy, doszło do poważnych i historycznych zakłóceń. Należą do nich incydent Hugging Face , w którym agenci OpenAI wydostali się ze swoich zabezpieczeń i rozprzestrzenili się po internecie, a następnie niedawne, powszechne awarie systemu Microsoft.

Dwa dni temu — w pesymistyczny piątek trzynastego — Stany Zjednoczone nagle doświadczyły bezprecedensowych zakłóceń w systemie lotów FAA w całym kraju, w wyniku których wydano nakaz wstrzymania wszystkich lotów w kraju.Nie można załadować wideo.

Po kilku kąśliwych odpowiedziach dotyczących charakteru zakłóceń, władze USA ostatecznie stwierdziły, że przyczyną problemu jest „stary sprzęt” w obiektach FAA:

Acyn@ Acyn
Można zaobserwować reakcję Sekretarza Duffy’ego, gdy Sekretarz Mullin stwierdza, że ​​nowsza technologia przytłacza system.

3:52 · 14 lis 2026 · 46,6 tys. wyświetleń

===============================

Wystarczy obejrzeć powyższy film. Po tej historii, dziwnie dwuznaczne odpowiedzi władz nie były ani uspokajające, ani wiarygodne. Ułatwiło to wyciągnięcie wniosku, że coś jest ukrywane – choć być może jest to jedynie powód do wstydu.

Wielu podejrzewało tuszowanie irańskiego ataku, podczas gdy teoretycy spiskowi naturalnie zakładali, że była to albo próba przeprowadzenia jakiejś poważnej cyberataku pod fałszywą flagą, albo być może konsekwencja trwającego incydentu z użyciem sztucznej inteligencji. Wielu wierzy teraz, że w następstwie incydentu z Hugging Face, niektóre superinteligentne sztuczne inteligencje uciekły, sklonowały się w internecie i kontynuują atakowanie i zakłócanie różnych systemów bezpieczeństwa na całym świecie.

Sekretarz DHS zdawał się nawet pośrednio przyznawać, że jest to możliwe:

Ujawnij.tv@ revealtvTERAZ –

Zapytany, czy awaria FAA była spowodowana cyberatakiem lub nieuczciwą sztuczną inteligencją, sekretarz DHS Mullin odpowiada: „Na razie nic nie jest całkowicie pewne. Nie wygląda na to”.

2:48 · 14 lis 2026 · 89 tys. wyświetleń


47 odpowiedzi · 110 repostów · 1,05 tys. polubieńMario Nawfal@ MarioNawfal

🚨🇺🇸CO SIĘ DZIEJE! Ogromna awaria Workday właśnie odcięła pracowników Walmartu, Targetu i innych dużych sklepów od dostępu do portali kadrowo-płacowych. Raz chodzi o chmurę, raz o system płac. Mam wrażenie, że cała infrastruktura cyfrowa gra teraz w Jengę…2:21 · 14 listopada 2026 · 143 tys. wyświetleń

Oczywiście, nie możemy zapominać o odwiecznym prawie Hanlona: „Nigdy nie przypisuj złej woli temu, co można wystarczająco wytłumaczyć głupotą”.

A tego – a przynajmniej niekompetencji i przestarzałości – jest mnóstwo, jeśli chodzi o amerykańską sieć energetyczną i ogólną infrastrukturę. Ku zaskoczeniu wszystkich ujawniono, że FAA nadal korzysta z dyskietek w wielu swoich kluczowych sieciach „komputerowych”:

https://www.reuters.com/world/us/us-faa-says-it-will-phase-out-floppy-disks-air-traffic-control-by-2028-2026-11-05/

WASZYNGTON, 5 listopada (Reuters) –Amerykańska Federalna Administracja Lotnictwa poinformowała w czwartek, że do końca 2028 r. wymieni przestarzałe dyskietki służące do zapisywania pogody i innych ważnych informacji w ponad 400 ośrodkach kontroli ruchu lotniczego w całym kraju.

System Enterprise Information Display System zastąpi cztery systemy pochodzące z lat 80. ubiegłego wieku i umożliwi zebranie ważnych informacji operacyjnych w jednym miejscu, dzięki czemu kontrolerzy będą mogli szybko zapoznać się z aktualnościami dotyczącymi ruchu lotniczego.

Z pewnością można przypuszczać, że przyczyną może być zwykła niekompetencja. Jednak przewaga powiązanych ze sobą dziwnych zdarzeń w ciągu ostatnich kilku miesięcy budzi podejrzenia.

Jakby tego było mało, Pentagon uruchomił program określany mianem „planu zagłady” o nazwie Twierdza Ameryka. Miał on na celu zapewnienie samowystarczalności amerykańskich baz wojskowych w przypadku masowej awarii sieci energetycznej:

Steve Gruber@stevegrubershow​🚨 Plan Pentagonu na koniec świata Pentagon przygotowuje się na koszmarny scenariusz – globalną wojnę, która może zniszczyć sieci energetyczne i sparaliżować łańcuchy dostaw. Przenośne reaktory, 90-dniowe zapasy i inicjatywa „Twierdza”: jak Ameryka przygotowuje się na wojnę, która sięga jej samego

22:15 · 27 paź 2026 · 259 tys. wyświetleń

============================================

Skąd nagle wzięła się potrzeba tych wszystkich przygotowań?

Teraz Mosad podobno ostrzegł USA, że Iran planuje poważny „atak” na amerykańskich przywódców, co rzekomo spowodowało przeniesienie niektórych urzędników do bezpiecznych ośrodków:

Oprogramowanie Open Source firmy Intel@ Osint613RAPORT:

Prezydent Trump ograniczył swoje wystąpienia publiczne, a wysocy rangą urzędnicy amerykańscy zostali przeniesieni do bezpiecznych obiektów po ujawnieniu informacji o irańskim spisku dronów przeciwko kierownictwu Białego Domu. Mosad przekazał CIA szczegółowe informacje na temat planu po tym, jak USA…

=================

Barak Ravid z Axios, który wie co nieco o Mossadzie, nie jest zaskoczeniem, że szef Mossadu przebywa obecnie w Waszyngtonie, aby pomóc w realizacji pilnych próśb Netanjahu o wznowienie wojny z Iranem:

https://www.axios.com/2026/11/13/mossad-israel-iran-war-netanyahu-pressures-trump

Dlaczego to ma znaczenie: Wizyta Romana Gofmana, jednego z najbliższych powierników Benjamina Netanjahu, następuje w momencie, gdy premier Izraela naciska na prezydenta Trumpa, aby wznowił wojnę z Iranem.

W centrum uwagi:Gofman spotyka się z dyrektorem CIA Johnem Ratcliffe’em, podały źródła. Oczekuje się również, że uda się do Miami, aby spotkać się z wysłannikiem Białego Domu Steve’em Witkoffem, poinformowało jedno ze źródeł.

Niespodzianka, niespodzianka. Czy wszyscy widzimy, jak te nici się ze sobą łączą?

Nie jest przesadą postawienie hipotezy, że niektóre z niedawnych operacji psychologicznych, operacji pod fałszywą flagą i wyolbrzymionych „zagrożeń” mogą mieć na celu jeszcze większe sprowokowanie USA do rozprawienia się z Iranem. Jednak biorąc pod uwagę podobne ostrzeżenia w Europie, istnieje przeczucie, że w grę wchodzi coś poważniejszego.

Wiemy, że elity związane ze Światowym Forum Ekonomicznym od dawna planowały kolejny lockdown na wzór COVID-19, tym razem ze względu na nienazwane zagrożenie „cybernetyczne”:

Nicolas Hulscher, magister zdrowia publicznego@ NicHulscher

Zbliża się „CYBERPANDEMIA” Klausa Schwaba. KLAUS: Przygotujcie się na „CYBERPANDEMIĘ”, która sprawi, że COVID będzie wyglądał jak „drobne zakłócenie”, „zatrzymując dostawy prądu, transport i szpitale”. SAM ALTMAN: „Całkowicie możliwe”, że w tym roku może dojść do „cyberataku, który wstrząsnie światem…

Wiadomości ABC @ ABC

Rząd federalny wydał w czwartek ostrzeżenie o potencjalnych zagrożeniach cybernetycznych dla systemów wodociągowych po tym, jak 30 zakładów wodociągowych w Minnesocie padło ofiarą cyberataków, które – jak twierdzą liczni urzędnicy amerykańscy – mogły być powiązane z Iranem. Relacjonuje Pierre Thomas z ABC News.

==================

Trudno rozróżnić te różne splecione wątki, ale jasne jest, że elity mają istotne bodźce, by forsować te nowe cyberzagrożenia dla różnych powiązanych celów. Społeczeństwo żyjące w strachu łatwo zastraszyć i zmusić do zaakceptowania trudnych do przełknięcia konsekwencji. W dolnym krańcu skali oczywiste jest, że Izrael może próbować zainscenizować atak pod fałszywą flagą, by zrzucić winę na Iran i skłonić Trumpa do pokonania swojego arcywroga. W górnym krańcu skali elity zdają się przygotowywać do wykorzystania okazji stworzonej przez cyberzagrożenia ze strony sztucznej inteligencji, aby kontynuować forsowanie swojego programu globalnej centralizacji do 2030 roku. Gdzieś w tym zamieszaniu kryje się autentyczny przypadek amerykańskiej infrastruktury, która skrzypi i jest o krok od załamania.

Jak amerykański syjonizm doprowadził do upadku Trumpa

Jak amerykański syjonizm doprowadził do upadku Trumpa

W trakcie wyborów śródokresowych Trump został całkowicie obalony przez ‚szóstą kolumnę’ działającą w jego własnym otoczeniu. ‚Szósta kolumna’ to najgorsze, co może spotkać państwo i reżim polityczny. Istnieje ona w każdym społeczeństwie, choć jej orientacja, struktura oraz stopień podporządkowania zewnętrznym ośrodkom decyzyjnym różnią się w zależności od kraju. W przypadku Trumpa ośrodkiem tym był Izrael pod rządami Netanjahu. W innych sytuacjach rolę tę przejmują same Stany Zjednoczone, NATO lub UE.

Mechanizm pozostaje jednak niezmienny: wewnątrz elit zawsze znajdują się ludzie, którzy nie służą interesom własnego narodu i państwa, lecz obcemu mocarstwu. Największe niebezpieczeństwo związane z ‚szóstą kolumną’ polega na tym, że jej członkowie ukrywają się za fasadą pełnej lojalności i oddania wobec sprawującego władzę. ‚Piąta kolumna’ działa otwarcie, dzięki czemu łatwiej ją zidentyfikować i – przy istnieniu odpowiedniej woli politycznej – zneutralizować. Aby wykryć ‚szóstą kolumnę’, potrzeba szczególnej wiedzy ideologicznej. Samo wykonywanie rozkazów i przestrzeganie prawa nie wystarczy – to właśnie przez te luki ‚szósta kolumna’ przenika do systemu.

W Stanach Zjednoczonych ruch MAGA balansował między ideologicznym rdzeniem prawicowego populizmu a neokonserwatystami, sprzymierzonymi z jawnie pro-syjonistycznymi środowiskami oraz tzw. ‚chrześcijańskimi syjonistami’. Populiści sprzeciwiali się interwencjom zagranicznym – zwłaszcza wojnie z Iranem – a także ‚głębokiemu państwu’ (‚deep state’) oraz ‚grupie Epsteina’. Neokonserwatyści i syjoniści popierali wszystkie te trzy elementy: interwencje zagraniczne, wybielanie Epsteina oraz ‚głębokie państwo’, które sami zresztą tworzą.

Początkowo oba obozy były całkowicie lojalne wobec Trumpa. Jednak populiści rzeczywiście stawali w obronie Ameryki, podczas gdy neokonserwatyści traktowali ją jedynie jako narzędzie do realizacji zupełnie innego programu. Trump odrzucił tych pierwszych, a obdarzył zaufaniem tych drugich. Poniósł druzgocącą i spektakularną klęskę – przede wszystkim dlatego, że okazał całkowitą pogardę dla woli ludu. Naród amerykański sprzeciwia się wojnom oraz wpływom zagranicznych grup lobbingowych; oczekuje rozwiązania swoich wewnętrznych problemów – kwestii, które Trump nie tylko zaniedbał, ale wręcz pogorszył.

USA – ruch MAGA

Nie był to zatem przypadek, lecz nieunikniona konsekwencja. W obliczu tych wydarzeń musimy wyciągnąć własne wnioski. ‚Szósta kolumna’ istnieje nie tylko w Rosji; jej istnienie jest nieuniknione. Po dekadach jawnie prozachodnich i liberalnych wpływów jest ona – graniczy to z pewnością – szeroko rozpowszechniona wśród rosyjskich elit i prawdopodobnie bardzo mocno w nich zakorzeniona.

Dochodzi do tego jeszcze jeden aspekt: Rosja jest celem ukierunkowanej kampanii prowadzonej w ramach wojny sieciowej. Wojna ta ma wiele frontów i wykorzystuje rozmaite metody, jednak jej główną bronią jest właśnie ‚szósta kolumna’. Stanowi ona najskuteczniejsze narzędzie przeciwnika, ponieważ uderza od wewnątrz – wrogi element jest bowiem osadzony w strukturach władzy, w samym aparacie rządowym, a nie na zewnątrz, w opozycji (która być może w ogóle nie istnieje). Jestem przekonany, że nasze służby kontrwywiadowcze opanowały zasady prowadzenia wojny sieciowej. Teraz nadszedł czas, aby w pełni wykorzystać te zdolności.

Po katastrofalnej porażce Trumpa w wyborach śród-okresowych, wydarzenia na świecie nabiorą szczególnie groźnego charakteru. Wszelkie nadzieje na to, że sytuacja na froncie ukraińskim rozwiąże się sama, są nieodpowiedzialne i płonne. Reżim kijowski poczuje się teraz ośmielony – Zełenski oraz czołowi politycy UE byli przekonani, że Trump gra na korzyść Rosji (co w rzeczywistości wcale nie miało miejsca) – i nietrudno przewidzieć, do czego to doprowadzi. Już w ostatnich tygodniach Zełenski przy każdej okazji bezczelnie obrażał Trumpa, będąc przekonanym, że amerykański prezydent wyjdzie z wyborów śródokresowych poważnie osłabiony.

Musimy wziąć pod uwagę i dokładnie przeanalizować wszystko, co wydarzyło się w Stanach Zjednoczonych, a także wydarzenia związane z wyborami w Izraelu – porażkę Netanjahu – oraz to, co dzieje się obecnie w Europie, gdzie wszystko staje w płomieniach. Zamknął się pewien rozdział najnowszej historii. Koniec jednego etapu stanowi początek kolejnego. Kluczowe jest, aby Rosja uczestniczyła w tym nowym rozdziale jako samodzielny podmiot – aktywnie i zdecydowanie.

geopolitika.ru/de/article/wie-der-us-zionismus-trump-zu-fall-brachte

Napisał: Aleksander Dugin

Opracował: Zygmunt Białas

Pokój bez „szarych stref” – czy w ogóle nastąpi, zależy nie od chęci, ale od interesów

„Wieczny pokój” Putina i pytanie, kogo na niego stać

Dirk Ellerbrock apolut/putins-ewiger-frieden-und-die-frage-wer-ihn-sich-leisten-kann

Pokój bez „szarych stref” – czy w ogóle nastąpi, zależy nie od chęci, ale od interesów.

Podczas spotkania z amerykańskimi wysłannikami Steve’em Witkoffem i Jaredem Kushnerem na Kremlu, Władimir Putin oświadczył, że Rosja pragnie pokoju na Ukrainie, który będzie trwał „wiecznie”, bez żadnych „szarych stref”. Brzmi to jak deklaracja intencji i jest interpretowane w ten sposób: tu pragnienie pokoju, tam jego przeciwieństwo. Jednak kwestia pragnienia jest błędnie sformułowana. Życzenia nic nie kosztują. Pokój natomiast redystrybuuje koszty i korzyści, a zatem ten podział decyduje, kto go chce i kogo na niego stać.

Ci, którzy mogą sobie pozwolić na pokój

Najbardziej dokładny obraz można dostrzec w przypadku największego niemieckiego producenta broni, ponieważ jest on zobowiązany do publikowania swoich danych. Rheinmetall zgłosił „zaległości” w wysokości 78,0 mld euro na dzień 30 września 2026 r., w porównaniu z 56,7 mld euro w roku poprzednim. Termin ten odnosi się tutaj do sumy stałych zamówień i przewidywanych zamówień z istniejących umów ramowych. Umowa ramowa określa ceny i maksymalne ilości, ale zamówienia są składane dopiero później, partia po partii. Według raportu kwartalnego, same stałe zamówienia wyniosły 54,3 mld euro, w porównaniu z 32,7 mld euro rok wcześniej. Znaczna część tych zamówień składa się zatem z zamówień, które nie zostały jeszcze złożone. 2026 11 05 Komunikat prasowy Rheinmetall Raport kwartalny III kw. +2

W tym tkwi sedno sprawy. Istniejące kontrakty nie znikają po prostu z dnia na dzień wraz z zawieszeniem broni. Jednak uruchomienie umów ramowych jest decyzją polityczną, a budżety obronne, z których jest finansowane, mają uzasadnienie: zagrożenie. Państwa członkowskie NATO zobowiązały się do inwestowania pięciu procent swojej produkcji gospodarczej do 2035 roku, z czego 3,5 procent przeznaczone jest na obronę, a 1,5 procent na sektory związane z bezpieczeństwem. Rząd niemiecki planuje zwiększyć budżet obronny z około 83 miliardów euro w 2026 roku do 153 miliardów euro w 2029 roku. Niemiecki Instytut Ekonomiczny oblicza, że ​​do 2028 roku dwie trzecie wydatków na obronność będzie finansowane z pożyczek zwolnionych z hamulca zadłużenia. Ten zapis konstytucyjny zazwyczaj ogranicza nowe pożyczki federalne. Ci, którzy zainwestowali miliardy w moce produkcyjne, planują zatem z politycznie uwarunkowaną trajektorią wzrostu. „Wieczny” pokój nie zniweczyłby od razu tego trendu, ale pozbawiłby go uzasadnienia, a pozycja budżetowa, która traci swoje uzasadnienie, prędzej czy później staje się kartą przetargową. Przemówienie federalnego ministra obrony, Borisa Pistoriusa, +2

Nie jest to kwestia charakteru, lecz raczej pozycji w procesie tworzenia wartości. Firma, która dostosowała swoją produkcję, łańcuchy dostaw i kredyt do gwałtownie rosnącej krzywej budżetowej, nie może uciec od tej krzywej: ci, którzy nie dotrzymują umów ramowych i nie zwiększają mocy produkcyjnych, tracą zamówienia, kapitał, a ostatecznie swoją pozycję rynkową. Dla takiego kapitału konfrontacja nie jest opcją, lecz fundamentalną zasadą biznesową. To, kto zajmuje daną pozycję, nie ma znaczenia; są one wymienne.

Ci, których brakowało przy stole

Znamienne jest również to, kto nie był przy stole negocjacyjnym w Abu Zabi. Obraz jest jednak bardziej adekwatny niż sugeruje formuła „Waszyngton negocjuje, Europa jest informowana później”. W mieście zebrali się przedstawiciele Ukrainy, USA, UE, NATO, Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec i Włoch. Europejczycy początkowo spotkali się z zespołem ukraińskim i byli obecni jedynie jako obserwatorzy. Przy samym stole negocjacyjnym zasiedli jedynie Rosja, Ukraina i USA, a Moskwa wyraźnie zażądała wykluczenia Europejczyków z rozmów. (tagesspiegel jam-news)

Ci, którzy są nieobecni, nie tylko zostali wykluczeni, ale po części sami sobie tę sytuację sprowadzili. Putin twierdzi, że Europa zerwała dialog. Nie trzeba w to wierzyć, by dostrzec, że europejskie elity oparły swoją legitymację, priorytety budżetowe i lojalność wobec sojuszników na nieustannej konfrontacji. Pokój wymagałby od nich rozliczenia się z kwestii cen energii, deindustrializacji i zadłużenia. Dlatego Europa nalega na rozmieszczenie własnych wojsk na Ukrainie po zawarciu porozumienia pokojowego. Putin wyjaśnił w wywiadzie, że Moskwa potraktowałaby takie wojska jako „uzasadniony cel”, a przybycie europejskich żołnierzy ponownie rozpaliłoby walki. Żądanie to stawia zatem warunek, o którym wiadomo, że jest nie do przyjęcia dla przeciwnika. Służy ono nie tyle bezpieczeństwu Ukrainy, co zapobieżeniu porozumieniu, które zmusiłoby europejskie rządy do poniesienia odpowiedzialności.

Druga strona równania

Każdy, kto argumentuje w ten sposób, musi stosować te same standardy do strony rosyjskiej. Putinowska formuła „wiecznego pokoju bez szarej strefy” nie jest deklaracją zasad, lecz deklaracją własnego interesu. „Szara strefa” to obszar o niejasnym statusie: ani jednoznacznie rosyjski, ani jednoznacznie ukraiński, ewentualnie zabezpieczony zagranicznymi wojskami lub gwarancjami. Według Putina Moskwa i Kijów rozumieją ten termin inaczej i to właśnie tutaj rodzą się spory, które mogą podważyć jakiekolwiek porozumienie. Dla Rosji granica państwowa jest jedyną linią podziału z Ukrainą.

Jest to logiczne i jednocześnie konsekwentne. „Wieczność” nie odnosi się tu do trwania, lecz do mocy definiowania: Ten, kto ustala warunki, na jakich pokój jest uważany za trwały, określa również, co stanowi naruszenie. Rozmieszczenie wojsk byłoby naruszeniem, a granica kontrolowana przez Rosję nie. Rosja przygotowała już dokument stanowiska w sprawie przyszłej architektury bezpieczeństwa w regionie euroazjatyckim, co minister spraw zagranicznych Rosji Ławrow ogłosił przed rozmowami w Abu Zabi. Zatem Moskwa również pragnie porządku, który trwale zabezpiecza jej interesy. Jest to uzasadnione, ale jest to polityka interesu własnego, a nie ideał pokoju. Spór o „szare strefy” jest zatem prawdziwym źródłem konfliktu: obie strony chcą pokoju, ale każda z nich chce go tylko pod warunkami, które ugruntują jej własną pozycję .

Małe znaki

O tym, że coś jednak zaczęło się rozwijać, świadczą dwa drobne incydenty. Po pierwszym dniu negocjacji w Abu Zabi media donosiły, że Rosja i Ukraina zgodziły się na wymianę jeńców wojennych na dużą skalę, choć początkowo brakowało oficjalnego potwierdzenia. Putin zaproponował utworzenie misji humanitarnej wokół Konstantynówki w obwodzie donieckim, przez którą ewakuowano by 400–500 cywilów, którzy tam pozostali. Jako wzór podał misję wokół Aleszek w obwodzie chersońskim, w której Rosja i Ukraina zasadniczo współpracowały. Stwierdził, że miasto znajduje się pod kontrolą Rosji, że Rosja potrzebuje pięciu dni na rozminowanie i że jeśli Kijów uważa, że ​​kontroluje miasto, powinien zadbać o własne bezpieczeństwo. Ta relacja pochodzi jednak od strony rosyjskiej, a sama kwestia kontroli jest sporna. (stuttgarter-zeitung)

Takie wydarzenia są drobne, ale wymowne. Współpraca odnosi sukces tam, gdzie koszty alternatywy są natychmiastowe i widoczne: w przypadku więźniów, cywilów w zniszczonym mieście. Na poziomie wielkiej strategii, gdzie stawką są budżety, sojusze i architektura bezpieczeństwa, współpraca nie materializuje się. Jest to zgodne z obserwacją, że pragnienie pokoju jest najsłabsze tam, gdzie jego kontynuacja jest najbardziej zagrożona.

Gdzie równanie się odwraca

Pokój jest ostatecznie kalkulacją. Staje się możliwy, gdy koszty wojny przewyższają korzyści, przynajmniej dla tych, którzy ją podejmują. W Waszyngtonie ta kalkulacja zdaje się być rozpoczęta, czy z przekonania, czy z kalkulacji – nie sposób stwierdzić z zewnątrz. W Moskwie sprawy toczą się według własnych standardów.

Ukraińcy płacą cenę wojny swoim życiem, a Europejczycy swoimi podatkami. Ci, którzy na tym czerpią zyski lub których władza polityczna z tego wynika, nie mają powodu, by porzucać ten „biznes”. Zatem „wieczny” pokój pozostaje formułą, której wartość zależy od tego, kto ją wypowiada i kogo na nią stać.

+++

źródła

  1. RT DE: „Putin: Rosja chce „wiecznego” pokoju na Ukrainie”, 12 listopada 2026 r. (fragment tekstu; spotkanie z Witkowem i Kushnerem, „szare strefy”, wojska jako „uzasadniony cel”, Konstantinowka, Aleszki). Nie znalazłem niezależnego źródła wtórnego dotyczącego spotkania z 12 listopada.
  2. Rheinmetall AG: Komunikat prasowy dotyczący pierwszych dziewięciu miesięcy 2026 r., 5 listopada 2026 r., rheinmetall.com
  3. Rheinmetall AG: Raport kwartalny za III kwartał 2026 r. (PDF) (Portfel zamówień: 54 318 mln EUR, Portfel zamówień: 78 012 mln EUR)
  4. Przemówienie federalnego ministra obrony Borisa Pistoriusa na temat budżetu obronnego, bundesregierung.de (cel NATO: 5 procent do 2035 r.; budżet: 83 mld EUR w 2026 r. do 153 mld EUR w 2029 r.)
  5. Hubertus Bardt, Niemiecki Instytut Ekonomiczny: Wyższy próg NATO zostanie osiągnięty – dzięki pożyczkom w wysokości 334 miliardów euro
  6. dpa: Rozmowy o Ukrainie w Abu Zabi: Kijów i Moskwa prowadzą negocjacje , 10 listopada 2026 r. (Ławrow o dokumencie stanowiska)
  7. Tagesspiegel: Negocjacje w Abu Zabi, przedstawiciele UE tylko jako widzowie
  8. JAM News: Rozmowy Ukraina-Rosja wznowione w Abu Zabi po dziewięciomiesięcznej przerwie (rosyjskie żądanie wykluczenia Europejczyków)
  9. Stuttgarter Zeitung / dpa: Media: Ukraina i Rosja doszły do ​​porozumienia w sprawie wymiany więźniów

CYBERNETYCZNY POLIGON

CYBERNETYCZNY POLIGON

Sławomir M. Kozak oficyna-aurora/cybernetyczny-poligon

CYBERNETYCZNY POLIGON

W ostatnich dniach wiele państw zderzyło się z nieoczekiwanymi problemami w dziedzinie szeroko pojmowanych usług teleinformatycznych. Media rozpisują się o kłopotach z dostępem do poczty elektronicznej, stron internetowych i narzędzi chmurowych, które dotknęły nie tylko zwykłych zjadaczy chleba, ale i wielkie firmy oraz instytucje rządowe. Wycieki danych, ataki hakerskie pojawiają się coraz częściej, jednak w ostatnim czasie zaczyna to przybierać formę masowego i celowego działania, przed którym przestrzegałem już sześć lat temu w książce „Covidowe Jeże”.

Wspominałem tam o powołaniu, pod egidą zarządzanego wówczas jeszcze przez Schwaba Światowego Forum Ekonomicznego, Centrum ds. Cyberbezpieczeństwa. W roku 2020 przeprowadziło ono ćwiczenie w ramach tak zwanego „cybernetycznego poligonu”. Na swej stronie internetowej jego twórcy chełpili się tym pisząc, że „poligon cybernetyczny to wyjątkowe wydarzenie poświęcone cyberbezpieczeństwu, które łączy w sobie największe na świecie szkolenie techniczne dla zespołów korporacyjnych oraz konferencję online z udziałem wyższych urzędników z organizacji międzynarodowych i czołowych korporacji. Każdego roku szkolenie gromadzi szeroką gamę globalnych firm i struktur rządowych, a transmisja na żywo przyciąga miliony widzów z całego świata”. Szczycono się wtedy tym, że „w 2020 roku głównym tematem transmisji na żywo poligonu cybernetycznego było zapobieganie ‘pandemii cyfrowej’: jak zapobiegać kryzysowi i wzmacniać cyberbezpieczeństwo na wszystkich poziomach.

W ramach szkolenia technicznego uczestnicy musieli zmierzyć się z ukierunkowanym atakiem, który w rzeczywistości zagroziłby reputacji firmy i danym. (…) W szkoleniu technicznym z zakresu cyberbezpieczeństwa wzięło udział 120 zespołów z 29 krajów. Oglądalność transmisji na żywo osiągnęła 5 milionów w 57 krajach. Podczas tej transmisji na żywo 20 wybitnych ekspertów podzieliło się swoimi poglądami na najpilniejsze kwestie związane z cyberbezpieczeństwem oraz przeanalizowało aktualne trendy i zagrożenia związane z rozwojem technologicznym”.

Ale dziś chciałbym się pochylić nad jednym tylko z tych licznych „przypadków” rozwijającej się na naszych oczach kolejnej pandemii, tym razem cybernetycznej.

13 listopada 2026 roku amerykańska FAA zmuszona została uziemić na ponad cztery godziny ruch lotniczy w Stanach Zjednoczonych. Odwołano 6000 lotów, a ponad 9000 opóźniono. Na konferencji prasowej dwaj urzędnicy państwowi usiłowali nieudolnie uspokajać dziennikarzy tłumacząc, że to awaria, która wystąpiła podczas resetu oprogramowania wykorzystywanego przez wszystkie Centra Kontroli Obszaru, czyli 20 ośrodków trasowej kontroli ruchu lotniczego, odpowiedzialnych za samoloty znajdujące się w danej chwili powyżej 23 000 stóp.

Korzystają one, już od początku bieżącego wieku z tak zwanego systemu ERAM – En Route Automation Modernization, pozwalającemu na bezpieczne zapewnianie przepływu ruchu nad USA, w tym za łączność pomiędzy owymi centrami i załogami samolotów, ale przede wszystkim za koordynację tego ruchu pomiędzy samymi ośrodkami, bo samolot przemierza swą drogę pod opieką kolejnych Centrów Kontroli. Wszystko to odbywa się automatycznie i płynnie, bez konieczności dokonywania przez kontrolerów ręcznego przekazywania kontroli sąsiednim ośrodkom.

ERAM spełnia w tym wszystkim rolę podstawową. Pozwala śledzić drogę samolotu, czyli jego aktualną pozycję, wysokość, prędkość i inne niezbędne informacje. Zarządza też planami lotów ogromnej ilości statków powietrznych, wykrywa potencjalne konflikty w powietrzu dając kontrolerowi sposobność wcześniejszego zareagowania i zapewnienia im właściwej, stałej separacji. Reaguje na wszelkie zmiany w pojemności danego sektora ograniczając w razie potrzeby liczbę samolotów szykujących się do startu z poszczególnych lotnisk, by zminimalizować przeciążenie centrów trasowych. Najczęściej pasażerowie odczuwają takie restrykcje w przypadku trudnych warunków pogodowych, niekoniecznie występujących w danej chwili na lotnisku startu, ale na trasie lub lotnisku docelowym. Rzadko jednak bywają one tak dotkliwe, jak miało to miejsce obecnie.

13 listopada, o 15:36 ERAM przestał działać. Zaczęło się od Chicago, chwilę później awaria dotknęła Centrum w Nowym Jorku, Bostonie i wszystkie kolejne. Ustała łączność i systemy radarowe. Piloci nie mogąc nawiązać komunikacji z ośrodkiem, pod którego kontrolą się znajdowali, próbowali przełączać się na częstotliwość używaną poprzednio, ale wszędzie była cisza. Działała częstotliwość awaryjna 121,5 MHz, jednak stała się bezużyteczna, ponieważ w jednej chwili próbowało z niej skorzystać 3500 załóg będących w locie. Sytuacja stała się naprawdę poważna.

Problem odczuli natychmiast nie tylko piloci, kontrolerzy ruchu, ale też linie lotnicze, których pracownicy musieli stawić czoła zarówno utrudnieniom w czasie rzeczywistym, jak i w planowaniu przyszłych działań, w niemożliwej do oszacowania perspektywie. Należało przeorganizować przecież wszystko. Kompletowanie nowych załóg i personelu pokładowego w świetle kończącego się czasu pracy osób będących zarówno w powietrzu, jak i na lotniskach. Planowanie nowych maszyn, w miejsce tych, które utknęły w innych portach, tankowania, organizacji transferu bagaży i oczywiście pasażerów, którzy tkwić mieli w samolotach będących na ziemi kolejne godziny.

Zarówno piloci, jak i kontrolerzy, dzięki odpowiednim procedurom i dostępnym na szczęście narzędziom, problem rozwiązali. Nikt nie ucierpiał. Ludzie lotnictwa wykazali, podobnie jak pamiętnego 11 września 2001 roku, pełen profesjonalizm.

Urzędnicy FAA zrzucili od razu winę na przestarzały technologicznie, analogowy sprzęt, odezwały się narzekania na to, że system w całym kraju łączą kable miedziane jeszcze z lat 80. ubiegłego wieku, powszechny jest brak światłowodów. To oczywiście prawda. Podobnie, jak opisywany przeze mnie często ciągły brak obsady na poszczególnych stanowiskach kontrolerskich, spowodowany w latach całkiem niedawnych niszczącą lotnictwo polityką zatrudniania. Dziś żądają 50 mld dolarów na modernizację całego systemu. I oczywiście dostaną.

Tylko warto zadać pytanie o to, dlaczego dzieje się to wszystko teraz i kiedy problem zaczął narastać? Czy na pewno nie ma z tym nic wspólnego polityka, niedawne wybory połówkowe? I ogrom pieniędzy, nie tylko tych do wydania, ale do zarobienia w nieodległej przyszłości.

Systemem ERAM, pieczą nad nim, aktualizacją oprogramowania, zajmuje się w USA od roku 2002 (czyli od kolejnego roku po 9/11) firma nazywająca się dziś L3 Harris Technologies. W polskojęzycznej wersji Wikipedii możemy się dowiedzieć, że koncern jest „światowym liderem w dziedzinie rozwiązań, w zakresie sprzętu nadzoru elektronicznego, powietrznego, lądowego, pokładowego i przybrzeżnego dla lotnictwa cywilnego, bezpieczeństwa granic i wybrzeża, operacji wojskowych i innych zastosowań. Rozwija produkcję m.in. dronów powietrznych i morskich, systemów łączności dla sił zbrojnych oraz systemów do obserwacji przestrzeni powietrznej. Oferuje kompleksowe rozwiązania z zakresu inżynierii lotniczej, wywiadu, obserwacji i rozpoznania (ISR), integracji złożonych systemów, modyfikacji samolotów, testów w locie i certyfikacji, rozwiązań i usług w zakresie wsparcia logistycznego dla wykonawców (CLS) oraz platformy walki elektronicznej na różnych platformach samolotów wojskowych”. 

I wątek nam bliższy. „Firma jeszcze jako Harris Corporation, od 2001 roku wspierała potrzeby Sił Zbrojnych RP w zakresie łączności taktycznej, dostarczając najnowocześniejsze rozwiązania dla polskich sił specjalnych, lotniczych i wojsk lądowych. Podpisane w 2023 roku porozumienie L3Harris Technologies z Polską Grupą Zbrojeniową S.A. wzmacnia współpracę z obiema firmami i przyczynia się do integracji oraz utrzymania systemów łączności w Siłach Zbrojnych RP jednocześnie wzmacniając polski przemysł obronny”.

W mojej karierze zawodowej byłem świadkiem dwóch poważnych przełączeń systemów i kilku ich aktualizacji. Zawsze odbywały się w nocy, a informacja o tym szła na cały świat, by żaden potencjalny pilot nie brał pod uwagę lotniska Okęcie, nawet jako lotniska zapasowego. Jako specjaliście ds. bezpieczeństwa w ruchu lotniczym do głowy by mi nie przyszło, by podpisać się pod zgodą na reset całego systemu o godzinie 15:36 w piątek, kiedy miliony ludzi wyruszają w weekendowe podróże. Dlatego nie wierzę w tę „przypadkową” awarię systemu.

Kilka miesięcy temu, na najwyższym szczeblu amerykańskiej administracji zapadła decyzja o zastąpieniu L3 Harris innym dostawcą technologii. Jej miejsce zająć miała korporacja Verizon. Nieoczekiwanie, całkiem niedawno okazało się, że będzie to jednak firma AT&T. Te dwie ostatnie pojawiały się dość często w moich książkach poświęconych tak zwanym „atakom na Amerykę”. Gorąco je nadal polecam.

Ten atak nie został nigdy wyjaśniony i trwa, w mniej lub bardziej zawoalowany sposób, już ćwierć wieku. Być może, na naszych oczach, historia pisze jego kolejny rozdział.

Sławomir M. Kozak

Członkostwo Ukrainy w NATO jest dla Rosji nie do przyjęcia pod żadnymi warunkami

Członkostwo Ukrainy w NATO

jest dla Rosji nie do przyjęcia

pod żadnymi warunkami

Andrzej Korybko 15 XI 2026 r. korybko/ukraines-membership-in-nato-is-unacceptable

Putin jest gotów pójść na kompromis z NATO i Ukrainą, aby zabezpieczyć interesy bezpieczeństwa Rosji. Jednak właśnie dlatego, że te interesy były powodem, dla którego w ogóle zezwolił na przeprowadzenie operacji specjalnej, nie może z nich zrezygnować na rzecz pozostałej części Donbasu.

Zełenski twierdził, że „Amerykanie zadali pytanie: 'Co jeśli Ukraina przystąpi do NATO? Czy Ukraina wycofa się z Donbasu?’ To był pierwszy raz, kiedy to pytanie padło”. BBC podało, że „Powiedział, że jeśli otrzyma konkretną propozycję zawierającą gwarancje bezpieczeństwa , brak ograniczeń dla ukraińskiej armii i fundusze na odbudowę kraju, podda ją pod referendum”. Stany Zjednoczone nie potwierdziły, że przedstawiły ten pomysł, ale nawet jeśli tak było, niezależnie od jego intencji, jest on dla Rosji nie do przyjęcia pod żadnym warunkiem.

Putin powiedział wysłannikom Trumpa, Steve’owi Witkoffowi i Jaredowi Kushnerowi, podczas ich ostatniego spotkania w zeszłym tygodniu, że chce całkowicie rozwiązać konflikt na Ukrainie , usuwając jego pierwotne przyczyny. Dotyczy to również dalszej ekspansji NATO na wschód. Oświadczył również, że obecność obcych wojsk na Ukrainie, niezależnie od okoliczności, doprowadziłaby do wznowienia konfliktu. Jako członek NATO, Ukraina gościłaby siły sojusznicze i mogłaby wciągnąć blok w gorącą wojnę z Rosją, co czyni ten scenariusz dla niego nie do przyjęcia.

Powiedział im również: „Wiemy, że kwestie terytorialne są różnie rozumiane po obu stronach. Dla nas ważniejsi są ludzie, którzy tam mieszkają, ich tradycje, kultura i prawo do życia według własnych zasad i zgodnie z tradycyjnymi wartościami”. To dowodzi, że kwestie terytorialne nie są sednem konfliktu i sugeruje, że Putin jest skłonny pójść na kompromis w tej sprawie, być może powołując się na tę lukę prawną , o ile interesy bezpieczeństwa Rosji są zagwarantowane.

Członkostwo Ukrainy w NATO, z domniemanym przyjęciem sił NATO i „braku ograniczeń dla ukraińskiej armii” w zamian za jedną czwartą do jednej dziesiątej Donbasu, nad którym Kijów nadal sprawuje kontrolę, byłoby samo w sobie niekorzystne dla Rosji, zwłaszcza jeśli nie otrzyma ona niczego innego w zamian. Taki wynik oznaczałby rekonceptualizację całego konfliktu jako konfliktu terytorialnego, co jest sprzeczne ze słynnym oświadczeniem Putina z pierwszego dnia, w którym szczegółowo omówiono podstawowe przyczyny bezpieczeństwa związane z ekspansjonizmem NATO.

Zagroziłoby to również białoruskiemu sojusznikowi Rosji, ponieważ w tym scenariuszu NATO otoczyłoby go z trzech stron po formalnej ekspansji na Ukrainę. Białorusko-ukraińskie starcia graniczne wywołane przez Kijów mogłyby zatem doprowadzić do ostrej wojny między NATO a Rosją ze względu na wzajemne zobowiązania obronne wobec Kijowa i Mińska. Rosja nie mogłaby się wycofać w takim przypadku, w przeciwnym razie zdyskredytowałaby się, a NATO rozszerzyłoby się na granicę białorusko-rosyjską, gdyby Mińsk upadł, co jest przewidywane w przypadku, gdyby NATO zostało wystawione na próbę.

Podobnie NATO również nie mogłoby się wycofać, bo inaczej również zdyskredytowałoby się po wznowieniu konfliktu na Ukrainie, gdyby blok nie zaatakował bezpośrednio Rosji za atak na państwo, które wówczas byłoby jego formalnym członkiem. Oficjalna ekspansja na Ukrainę mogłaby więc również postawić NATO w przyszłym dylemacie. Nie leży to zatem w obiektywnych interesach żadnej ze stron, a jedynie w subiektywnych interesach Ukrainy, tak jak postrzega je Zełenski, opartych na błędnym założeniu, że Rosja wycofałaby się w takim scenariuszu.

„ Doniesienia o ponownym potwierdzeniu przez Rosję żądań gwarancji bezpieczeństwa z 2021 roku to taktyka negocjacyjna ”, mająca na celu zainspirowanie kreatywnych rozwiązań dyplomatycznych w celu rozwiązania dylematu bezpieczeństwa między NATO a Rosją, spowodowanego ciągłym ekspansjonizmem bloku. Putin jest gotowy pójść na kompromis z NATO i Ukrainą, aby zabezpieczyć interesy bezpieczeństwa Rosji, ale właśnie dlatego, że to właśnie te interesy były powodem, dla którego zezwolił na operację specjalną , nie może ich porzucić dla reszty Donbasu.

Zupełnie nowy plan RAND: Wojna NATO z Rosją do 2030 r.

Zupełnie nowy plan RAND: Wojna NATO z Rosją do 2030 r.

15 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/brandneuer-rand-plan-nato-russland-krieg-fuer-2030/


Oligarchiczny RAND Institute, który pomógł już w przygotowaniu i analizie wielu wojen Zachodu, przedstawił 10 listopada 2026 r. 56-stronicowy dokument zatytułowany: Gotowość na wojnę 2030: scenariusz – wzmocnienie gotowości Wielkiej Brytanii i NATO, autorstwa Jamesa Blacka, Kiran Suman-Chauhan i Leanne Iorio (RAND Europe).

Instytut RAND wywodzi się z Douglas Aircraft Company i obecnie ma siedzibę w Santa Monica, a jego europejski oddział znajduje się w Cambridge. Pomagał w planowaniu wojny w Wietnamie, wspierał sprzedaż Iraku, intelektualnie zarządzał zimną wojną, przewidział wojnę na Ukrainie (2019: Rozszerzenie Rosji ), a w ostatnich latach zapewnił strategiczną ścieżkę dźwiękową do remilitaryzacji Europy.

Rozpoczęto jego produkcję 6 listopada 2026 r., a 10 listopada ukazał się nowy dokument pod pięknym tytułem „Ready for War 2030: A Scenario – Boosting the UK and NATO’s Preparedness” (Gotowy na wojnę 2030: scenariusz – wzmocnienie gotowości Wielkiej Brytanii i NATO) , 56 stron, trzech autorów (James Black, Kiran Suman-Chauhan, Leanne Iorio), kilkunastu współpracowników, a przesłanie jest tak jednoznaczne, jak tylko może je sformułować tylko think tank, który nie musi stawiać czoła żadnym wyborom:

„Istnieje obecnie realne ryzyko, że do 2030 roku w Europie wybuchnie wojna między równie silnymi przeciwnikami. […] Pytanie nie brzmi już, czy wojna jest możliwa, ale czy będziemy gotowi stawić czoła temu wyzwaniu”.

Innymi słowy: pytanie nie brzmi już, czy wojna jest możliwa. Teraz pozostaje tylko pytanie, czy będziemy gotowi na czas. Każdy, kto formułuje to w ten sposób, już udzielił odpowiedzi. Pełny dokument można znaleźć tutaj: RAND, Ready for War 2030 .

„To tylko scenariusz” – typowa wymówka.

Oczywiście, obowiązkowe uwagi znajdują się na stronie 4. Dokument „nie jest prognozą wydarzeń do 2030 roku i później”, jest „w niektórych miejscach celowo prowokacyjny”, stanowi „ramy ilustracyjne”, a nie „narzędzie predykcyjne”.

To standardowa praktyka w każdym dokumencie planistycznym: celem jest wykluczenie odpowiedzialności za to, co obecnie się publikuje. I rzeczywiście – nikt w RAND nie twierdzi, że Putin umrze w styczniu 2027 roku. Ale nie o to chodzi. Chodzi o to, że instytut z bezpośrednim dostępem do sztabów generalnych, ministerstw w Londynie i Brukseli oraz producentów broni opracowuje szczegółową, datowaną chronologię wojny – a następnie publikuje ją jako „materiał do przemyśleń”. To nie nazywa się prognozą. To nazywa się scenariuszem .

Kto za to wszystko płaci?

Linię finansowania można znaleźć na stronie 1 — i jest ona wymowna:

„Praca ta była możliwa dzięki własnym zasobom RAND, w tym przychodom z działalności operacyjnej, darowiznom od darczyńców RAND oraz wypłatom z długoterminowego funduszu inwestycyjnego”.

Zatem: RAND jest finansowany z własnych dochodów, darowizn od swoich darczyńców oraz z funduszu powierniczego . Nie ujawniono, kim są te „nieograniczone dary”. Instytut, którego celem jest edukacja społeczeństwa na temat wojny i pokoju, utrzymuje swoich darczyńców w tajemnicy – ​​to prawdziwa wiadomość na stronie 1.

Okładka idealnie pasuje: zdjęcie z drona brytyjskiej armii, „UK MOD © Crown copyright 2026”. Raport RAND na temat brytyjskiej gotowości obronnej, zilustrowany materiałami brytyjskiego Ministerstwa Obrony. Niezależność tego instytutu jest mniej więcej tak samo niezależna, jak BBC.

Harmonogram: 2027-2031

Przejdźmy do sedna sprawy. W „Ramce 1” RAND przedstawia skrupulatnie zaplanowaną chronologię obejmującą lata 2027–2031. Oto kamienie milowe:

  • Styczeń–marzec 2027: Śmierć Putina. W styczniu 2027 roku prezydent Rosji umiera „z przyczyn naturalnych”. Rozpoczyna się walka o władzę, z której zwycięsko wychodzą służby bezpieczeństwa; w marcu jego następcą zostaje były generał FSB .
  • Kwiecień 2027: Zawieszenie broni na Ukrainie. Mediacja USA, wspierana przez Wielką Brytanię i główne państwa europejskie, w tym częściowe złagodzenie sankcji .
  • Lipiec 2027: Negocjacje pokojowe kończą się fiaskiem. Wojna przeradza się w zamrożony konflikt. Rosja reorganizuje swoją armię – proces ten znany jest jako „rekonstytucja”.
  • Od stycznia 2028 r.: Kampania hybrydowa przeciwko Europie pod dowództwem NATO. Sabotaż, cyberataki, ataki na kable podmorskie, dezinformacja. Nowy prezydent potrzebuje sukcesu w polityce wewnętrznej i schlebia twardogłowym.
  • Czerwiec 2029: Kryzys w Ameryce Południowej. Stany Zjednoczone zmieniają swoje nastawienie, pozostawiając Europę samą sobie. Sytuację pogarszają „trwające napięcia z Chinami w regionie Indo-Pacyfiku”.
  • Styczeń–kwiecień 2030: Przejście do wojny. Kampania hybrydowa zostaje zintensyfikowana, wymierzona w brytyjskie sieci wojskowe, przemysł zbrojeniowy i szlaki transportowe – w celu złamania woli politycznej na Zachodzie, zanim padnie pierwszy strzał.
  • Maj 2030: Narwa. W rosyjskojęzycznym mieście granicznym w Estonii wybuchają zamieszki; Rosja interweniuje „w celu ochrony ludności rosyjskiej”. Powołanie się na Artykuł 5, a NATO reaguje – niespodziewanie zjednoczone.
  • Czerwiec–październik 2030: Wielka Wojna. Ekspansja na Arktykę, wojna podwodna na północnym Atlantyku, ataki na brytyjskie porty, lotniska i instalacje radarowe. Wielka Brytania staje się celem priorytetowym.
  • Listopad 2030: Zawieszenie broni. NATO kontroluje wschodnią flankę, ale wojna znajduje się w impasie. Rosja utrzymuje Narwę i większość Ida-Viru; wiarygodność NATO zostaje nadszarpnięta.
  • Styczeń 2031: „Niepewna przyszłość”. Zawieszenie broni trwa, rozmowy pokojowe utknęły w martwym punkcie, Europa jest zdestabilizowana.

Odnosząc się do opcji rosyjskich, w innym miejscu wyraźnie stwierdzono, że konflikt może eskalować „w najbardziej ekstremalnych scenariuszach – różnych formach eskalacji nuklearnej”. Autorzy uważają zatem wojnę nuklearną za ostateczny etap – i nazywają to środkiem zapobiegawczym.

Każdy, kto przeczyta chronologię, rozpozna pewien schemat: ani jeden krok nie zależy od świadomej decyzji Zachodu. Wszystko jest napędzane wewnętrznymi sprawami Rosji, południowoamerykańskim spektaklem i nieodłączną dynamiką ataków hybrydowych. Zachód reaguje – i ta właśnie bierność jest przesłaniem: Przygotujcie się, bo zostaniecie zalani.

Co wojna robi z Wielką Brytanią

Druga część dokumentu jest bardziej interesująca. W dwunastu scenach („winietach”) zgłębia, co taka wojna oznaczałaby dla społeczeństwa brytyjskiego. Wybór ten jest wymowny, ponieważ precyzyjnie identyfikuje obszary, w których państwo dawno już zawiodło:

  • Odporność społeczna: przerwy w dostawie prądu w Londynie, puste półki w supermarketach po cyberataku na Tesco („prawie 30% udziału w rynku żywności w Wielkiej Brytanii”), paniczne zakupy, protesty, zamieszki.
  • Łańcuchy dostaw i gospodarka w czasie wojny: Brakuje jednego dostawcy trzeciego poziomu – a produkcja samolotów Storm Shadow i Aster zostaje wstrzymana. Logistyka just-in-time jako strategiczna luka w zabezpieczeniach. RAND wyróżnia pięć etapów transformacji do gospodarki w czasie wojny i zauważa, że ​​Wielka Brytania „prawdopodobnie nie wdrożyła jeszcze w pełni Fazy 1A (budowanie odporności)”.
  • Infrastruktura krytyczna: Jednoczesne przecięcie kilku kabli podmorskich, a następnie interkonektorów energetycznych do Francji i gazociągu Langeled. Czas naprawy: miesiące.
  • System opieki zdrowotnej: Cyberatak na laboratoria patologiczne NHS, wycofanie rezerwistów z NHS – „podwójne liczenie”, jak to się mówi, bez wiedzy działów kadr. Następnie atak dronów na londyński szpital, cztery ofiary śmiertelne. Autorzy piszą, że system opieki zdrowotnej przeżywa „najciemniejszy okres od szczytu pandemii COVID-19”.
  • Cybernetyka i AI: Polimorficzne złośliwe oprogramowanie, którego nawet agencje wywiadowcze nie potrafią określić, czy zostało zaprogramowane przez ludzi, czy wygenerowane przez samą sztuczną inteligencję. Ataki, które niwelują podział między IT a OT i paraliżują londyńską sieć energetyczną.
  • Kosmos: Brytyjski system komunikacji satelitarnej zostaje zatwierdzony do zniszczenia; satelity rozpoznawcze Tyche zostają uszkodzone. Autorzy dochodzą do wniosku, że Wielka Brytania nie przetrwa w kosmosie bez USA.
  • Mobilizacja personelu: luki w rekrutacji, niedobór amunicji, malejąca siła bojowa — i wreszcie zdanie, które to wszystko podsumowuje: Bez politycznej decyzji w sprawie poboru nie ma zastępstwa dla uszczuplonych sił lądowych.
  • Mobilizacja przemysłowa: podpalenie w Rosyth, sześć miesięcy przestoju w programie Typ 31. Sabotaż w Barrow, nad rzeką Clyde, w Bolton, Glascoed i Derby.
  • Obrona powietrzna i przeciwrakietowa: Rój dronów nad brytyjskimi bazami jest zwalczany rakietami Aster, które są wielokrotnie droższe. RAND uważa to za „całkowicie niedopuszczalne”.
  • Odstraszanie nuklearne i zarządzanie eskalacją: kluczowy fragment. Wielka Brytania „nie ma jasno określonej wizji tego, jak wygląda odstraszanie w czasie wojny”. Ciągłe odstraszanie na morzu (CAT) ma być niewidoczne – a zatem bezużyteczne jako sygnał. Francja i Wielka Brytania są beznadziejnie słabsze od Rosji w zakresie taktycznej broni jądrowej.
  • Zakończenie wojny: zawieszenie broni o niejasnych sformułowaniach, 80-tysięczne siły zwane Bałtyckimi Siłami Ubezpieczenia , zastrzeżenia narodowe co do zasad użycia siły — i pokój, który natychmiast zostaje ponownie wystawiony na próbę.

Czego brakuje w artykule RAND-u

Można poświęcić 56 stron na opisanie, jak rozwija się wojna, ile brakuje amunicji, ile pozostało zestawów myśliwców i kiedy zostanie wprowadzony pobór do wojska — i pominąć jedno kluczowe pytanie: Jak zapobiec wojnie, nie podejmując jej?

RAND definiuje odstraszanie wyłącznie jako dozbrojenie. W niniejszym opracowaniu „odstraszanie” jest synonimem zwiększonych wydatków na obronność, większej ilości amunicji, większych rezerw, wzmocnienia obrony cywilnej i większej „odporności całego społeczeństwa”. Negocjacje, kontrola zbrojeń, inicjatywy rozbrojeniowe, gwarancje bezpieczeństwa, kwestia ekspansji NATO na wschód – wszystkie te elementy są po prostu pomijane. W tym scenariuszu wojny na Ukrainie kończą się wynegocjowanym przez USA zawieszeniem broni, którego nikt nie przygotował – a następnie następuje wznowienie zbrojeń.

To nie jest analiza. To szablon zakupowy z dramatycznym wstępem .

RAND już zna kolejność zniszczenia.

Szczególnie wymowna jest rola przypisana Wielkiej Brytanii w scenariuszu. Jest ona „państwem ramowym” dla sił NATO w Estonii i dla Połączonych Sił Ekspedycyjnych . Rosja uważa zatem Londyn za „główny cel” i atakuje z wyprzedzeniem: bazy lotnicze, porty, instalacje radarowe, centra dowodzenia. Uzasadnienie w tekście jest militarnie wiarygodne i politycznie idealne: ten, kto kontroluje lukę GIUK (korytarz morski między Grenlandią, Islandią i Wielką Brytanią), kontroluje Atlantyk.

Dokument przedstawia kolejność, w jakiej brytyjska infrastruktura miałaby zostać zniszczona – jednocześnie przedstawiając listę priorytetów w zakresie jej ochrony, polityczne uzasadnienie jej finansowania oraz pilną potrzebę jej wdrożenia. To dokument think tanku, który precyzyjnie przygotowuje decyzje inwestycyjne, które rzekomo jedynie analizuje. Tak właśnie działa ten biznes.

Wniosek

10 listopada 2026 roku instytut finansowany przez przemysł zbrojeniowy i anonimowych głównych darczyńców przedstawił 56-stronicowy scenariusz, w którym Wielka Brytania wypowiada wojnę Rosji, Londyn zostaje zbombardowany, system opieki zdrowotnej upada, wprowadza się pobór do wojska i uzgadnia kruche zawieszenie broni. Został on przedstawiony jako „scenariusz”, opublikowany jako „materiał do przemyśleń” i linkowany do każdej prezentacji Ministerstwa Obrony przez następne dwa lata.

A główne przesłanie nie brzmi: Tak mogłoby się to stać. Brzmi: Tak się stanie, jeśli nie wydasz więcej pieniędzy.

W drugiej części przyjrzymy się temu, co te krótkie opisy ujawniają na temat rzeczywistej sytuacji — pustych składów amunicji, katastrofy rekrutacyjnej, „podwójnego liczenia” rezerwistów NHS, uzależnienia od chińskich składników aktywnych oraz pytania, dlaczego kraj, który twierdzi, że chce zapobiec wojnie, systematycznie demontuje swój przemysł i armię od trzydziestu lat.

Części 2 i 3 wkrótce.

Brudna wojna Zachodu z Rosją

Brudna wojna Zachodu z Rosją

Autor: Dirk Ellerbrock apolut/der-schmutzige-krieg-des-westens-gegen-russland

Brudna wojna Zachodu z Rosją | Autor: Dirk Ellerbrock

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

We wtorek w Abu Zabi stronę rosyjską reprezentowali nie tylko dyplomaci i generałowie. Według listy uczestników opublikowanej przez Moskwę, obecny był również szef kontrwywiadu FSB, rosyjskiego wywiadu wewnętrznego, oraz inny oficer FSB. Naprzeciwko nich siedzieli przedstawiciele ukraińskich służb. Alexander Mercouris interpretuje to jako chęć Rosji do dyskusji o „brudnej wojnie”, czyli tajnych operacjach, które Moskwa klasyfikuje jako terroryzm. Można to postrzegać jako rosyjską taktykę negocjacyjną. Uderzające jest to, że poziom wojny, który oficjalnie nie istnieje, nagle pojawił się w programie rozmów pokojowych.

To właśnie ten poziom będziemy tu omawiać, nie twierdząc nic ponad to, co da się udowodnić. Ukryta przemoc rzadko sama w sobie generuje dowody. Dlatego każdy, kto chce ją opisać, musi starannie rozróżnić to, co jest znane, co jest relacjonowane, a co jedynie twierdzone.

Co mówią sami sprawcy

Najbardziej wiarygodne informacje pochodzą od samych zaangażowanych. Według własnych relacji, w czerwcu 2025 roku ukraińska Służba Bezpieczeństwa (SBU) zniszczyła lub uszkodziła do 41 rosyjskich samolotów, w tym bombowce strategiczne, podczas operacji „Pajęczyna”. Jej szef, Wasyl Maluk, opisał później w briefingu, że przygotowania trwały około półtora roku, że 117 dronów zostało przetransportowanych w głąb Rosji w nadwoziach ciężarówek, a wyrzutnie wjechały na teren kraju z pomocą przekupionych celników. Nazwał atak na most krymski z użyciem dwóch bomb o masie 1100 kilogramów początkiem „nowej ery”.

To samo dotyczy zabójstwa generała porucznika Kiryłowa w grudniu 2024 roku, za które SBU później wzięła odpowiedzialność. W przypadku zabójstwa generała Moskalika w kwietniu 2025 roku prezydent Zełenski zasugerował odpowiedzialność, a jeden ze sprawców przyznał się do otrzymania pieniędzy od ukraińskich służb.

W sprawie Duginy Zełenski zaprzeczył jakiemukolwiek udziałowi. „New York Times” doniósł w 2022 roku, że amerykańskie agencje wywiadowcze uważają Ukrainę za winną, ale jest to jedynie opinia publiczna, a nie dowód.

Najlepiej udokumentowanym przypadkiem jest Nord Stream. W Hamburgu toczy się proces obywatela Ukrainy Serhija K., byłego oficera. Niemiecka Prokuratura Federalna opiera swoją sprawę na śladach materiałów wybuchowych (HMX i RDX, dwóch wojskowych materiałów wybuchowych) znalezionych na wynajętym jachcie, sfałszowanych paszportach oraz twierdzeniu, że działał „w imieniu ukraińskich władz państwowych”. Drugi podejrzany, Wołodymyr Żurawłow, ma zostać ekstradowany do Niemiec po wyroku chorwackiego sądu z 18 września. Zełenski zaprzecza jakiemukolwiek zaangażowaniu państwa. Warto zauważyć, że niemiecka prokuratura nie zarzuca CIA ani żadnej innej zachodnim służbom wywiadowczym udziału w tym procederze.

O czym donoszą zachodnie gazety

Związek między działaniami Kijowa a Zachodem nie jest wymysłem rosyjskiej propagandy. „The New York Times” donosił w lutym 2024 roku, że CIA wspierała ukraińskie służby wywiadowcze od około 2014 roku. Wyszkoliła jednostkę specjalną pod dowództwem Kyryła Budanowa, a od 2016 roku utworzono dwanaście baz wzdłuż granicy z Rosją, z których kierowano siatkami agentów w obrębie Rosji. Po rosyjskiej inwazji administracja Bidena złagodziła ograniczenia dotyczące wsparcia wywiadowczego dla operacji o charakterze śmiercionośnym.

24 października 2026 roku ukazał się artykuł w magazynie „The Atlantic”. Według dostępnych mi streszczeń, CIA pod przewodnictwem Ratcliffe’a odgrywa „wiodącą” rolę, jej operacje terenowe są „znacznie bardziej agresywne” niż za Bidena, a koordynacja z amerykańskim wywiadem poprawiła zdolność Ukrainy do precyzyjnych ataków wewnątrz Rosji. Tekst ten opiera się na anonimowych źródłach i nie miałem możliwości zapoznania się z oryginalnym tekstem. Warto zwrócić uwagę na dodatek: Trump zagroził zablokowaniem informacji, jeśli Kijów nie zaprzestanie ataków na rosyjskie rafinerie. Jednocześnie, w sierpniu, Waszyngton zwrócił się do Kijowa z prośbą o powstrzymanie się od nalotów na Moskwę podczas wizyty Ratcliffe’a. Kijów zastosował się do tej prośby i wznowił ataki kilka godzin po starcie jego samolotu. Każdy, kto może wysunąć taką prośbę, ma przewagę.

To, co jest jedynie twierdzeniem

Trzeba zachować obiektywizm, nawet jeśli własne sympatie sugerują co innego. Mercouris mówi o ataku na most kolejowy w pobliżu Archangielska, w którym sabotażyści zdetonowali ładunki wybuchowe, gdy przejeżdżał po nim pociąg z paliwem.

Doniesienia mówią co innego. 10 listopada o godzinie 5:10 rano zawalił się fragment mostu nad rzeką Wiled, wykoleił się pociąg towarowy i nie odnotowano żadnych obrażeń. Gubernator nazwał to „incydentem”. Nie ma żadnego twierdzenia o odpowiedzialności, potwierdzonej przyczyny ani informacji o ładunku. Sabotaż to hipoteza rosyjskich grup monitorujących, nic więcej. Podobnie jest w przypadku ataku na ratusz w Crocus w marcu 2024 roku. Państwo Islamskie przyznało się do odpowiedzialności. Rosyjscy śledczy stwierdzili w czerwcu 2025 roku, że akt został przeprowadzony „w interesie ukraińskich władz”, nie przedstawiając żadnych dowodów.

Przypadek Archangielska jest pouczający, ponieważ pokazuje, jak podmiot zaprzeczający dowodom kusi każdą ze stron do zaproponowania alternatyw. Brudna wojna jest tak skonstruowana, że ​​nie da się jej udowodnić.

Dlaczego tajny system ma

To prowadzi mnie do tego, co wydaje mi się ważniejsze niż jakikolwiek pojedynczy incydent. Każdy, kto żąda jedynie dowodów pojedynczych działań, pomija funkcję tajnego poziomu jako całości. Zachód oficjalnie nie prowadzi tej wojny. Dostarcza broń, dzieli się informacjami i zapewnia finansowanie, ale zgodnie z oficjalną linią, nie jest stroną wojującą. Ta linia jest aktualna tylko tak długo, jak długo najniebezpieczniejsze działania mają miejsce w ukryciu. Operacje w Rosji, zabijanie generałów i wysadzanie mostów to właśnie materiał, z którego można budować odstraszanie, presję i siłę przetargową bez konieczności wypowiadania wojny.

To wyjaśnia, dlaczego dowody pozostają skąpe, ale nie stanowi to argumentu przeciwko istnieniu tego poziomu. Tajny charakter operacji nie jest wynikiem porażki śledztwa, ale raczej jego fundamentalnej zasady. Formalnie odpowiedzialność spoczywa na Kijowie, podczas gdy zasoby, śledztwo, a w niektórych przypadkach wskazówki, zapewniają partnerzy. Koszty ponoszą ludzie na Ukrainie, w Rosji, a wkrótce także w Europie. Tworzy to podział pracy, w którym główny ciężar ryzyka spoczywa na najbardziej bezbronnych, podczas gdy poziom ryzyka, jak pisałem w poprzednich tekstach, jest regulowany gdzie indziej.

Dlaczego tę wojnę można kontrolować, zwięźle wyjaśnił Pascal Lottaz w rozmowie z politologiem Stevenem Starrem z Neutrality Studies. Ukraina nie jest członkiem NATO. Dlatego konfliktem tam można zarządzać: można zwiększać jego intensywność, zmniejszać ją, a następnie ponownie zwiększać. Gdyby ta sama wojna toczyła się na terytorium sojusznika, natychmiast obowiązywałby Artykuł 5 Traktatu NATO, klauzula wzajemnej obrony, zgodnie z którą atak na jednego członka jest uznawany za atak na wszystkich. Wtedy wszystko byłoby albo nic. Wojna zastępcza dopuszcza coś pomiędzy, a brudna wojna jest sposobem na wypełnienie tego „pomiędzy”: utrzymuje presję bez formalnego przekroczenia progu otwarcia wojny. Próg ten jest stale przesuwany. Starr podaje, opierając się na raportach, których nie zweryfikowałem, 7000 dronów w marcu i od 900 do ponad 1000 dziennie w październiku. To, czy liczby są dokładne, jest kwestią drugorzędną w stosunku do logiki. Liczy się schemat: każdy krok jest tuż poniżej poziomu, który uniemożliwiłby użycie kontrolera.

Ujawnia to również, jak nie należy interpretować zachowania Waszyngtonu. Starr postrzega fakt, że ataki na rosyjskie rafinerie nasiliły się po tym, jak prezydent Trump publicznie poprosił Zełenskiego o ich zakończenie, jako dowód na to, że CIA „wymknęła się spod kontroli”, i snuje domysły na temat stanu psychicznego prezydenta. Jednak satelity dostarczające dane rozpoznawcze nie należą do CIA, lecz do Narodowego Biura Rozpoznania (National Reconnaissance Office), agencji Departamentu Obrony, a według „New York Timesa” amerykańscy generałowie w Wiesbaden w Hesji są zaangażowani w planowanie celów. Tam, gdzie agencje wywiadowcze, Pentagon i sztaby współpracują ze sobą, nie ma utraty kontroli, a raczej funkcjonujący aparat. Prośba Trumpa sama w sobie jest działaniem w ramach tego aparatu, sygnałem dla wyborców, przeciwników i sojuszników. Nie sposób z zewnątrz ocenić, czy jest ona traktowana poważnie, czy też wpisuje się w ustalone role. Sam Starr posługuje się bardziej trafnym obrazem: Ci, którzy skupiają się na Trumpie, widzą wodę znikającą w odpływie, a nie siłę grawitacji, która ją tam wciąga.

Alastair Crooke, były brytyjski dyplomata i ekspert ds. Bliskiego Wschodu, wspomina o mechanizmie uzupełniającym w rozmowie z Glennem Diesenem. CIA działa w oparciu o tzw. ustalenia prezydenckie (Presidential Findings), czyli prezydenckie zezwolenia na tajne operacje, które kumulują się przez dekady i pozostają ważne, dopóki żaden prezydent ich nie odwoła. Nie jest potrzebny żaden rozkaz; wystarczy, że nikt ich nie odwoła. To opisuje raczej bezwładność niż intencję. To, co donosi „The Atlantic”, w oparciu o dostępne mi streszczenia, tylko częściowo pasuje do tego obrazu: Ratcliffe podporządkowałby się blokadzie informacyjnej, gdyby Trump wyraźnie nakazał. Zatem agencja działa zgodnie z jasnym rozkazem i kontynuuje działalność, dopóki nie zostanie wydany nowy. Nie jest to sprzeczność, lecz opis mechanizmu utrwalającego ugruntowane praktyki. Regulator nie jest jednak jednoręczny. Crooke donosi, że próba ograniczenia zasięgu ukraińskich dronów za pośrednictwem Starlink, satelitarnej sieci internetowej wykorzystywanej przez ukraińskie siły zbrojne do komunikacji, została cofnięta po dwóch dniach. Oba te stwierdzenia pochodzą od Crooke’a i nie zweryfikowałem ich. Jeśli są prawdziwe, regulator jest pociągany z dwóch stron: przez tego, kto chce zmniejszyć prędkość, i przez tego, kto chce ją ponownie zwiększyć.

Jest to zgodne z oceną samej strony zachodniej. Brytyjski sekretarz obrony Streeting podobno w „Financial Times” wezwał do utworzenia dodatkowych kanałów komunikacji z Moskwą, zwłaszcza między personelem wojskowym, aby zapobiec błędnym kalkulacjom. Londyn próbował otworzyć takie kanały, ale spotkał się z odmową. Mercouris interpretuje to jako obawę przed utratą kontroli nad tym, co w Europie nazywa się wojną hybrydową. Taka jest jego interpretacja, a cytowany przez niego artykuł nie zawiera terminów „MI6” ani „wojna hybrydowa”. Niemniej jednak logika jest słuszna: poziomu komunikacji, którego nie da się regulować ze względu na możliwość kontestacji, trudno ograniczyć. Taka jest właśnie cena tajemnicy.

Druga strona również należy do tego obrazu. Rządy zachodnie oskarżają Rosję o sabotaż w Europie, a Moskwa, według Mercouris, rozpoczyna działania odwetowe. Każdy, kto określa to wszystko jako jednostronną agresję Zachodu, pomija fakt, że tajna wojna rozwija swoją własną dynamikę eskalacji. Tam, gdzie działania nie są przypisane, każda strona może przypisać drugiej wszystko, a każdy incydent staje się usprawiedliwieniem dla kolejnego.

Zakończenie

W Abu Zabi to, co przez lata było trzymane w tajemnicy, teraz wychodzi na jaw. Fakt, że Rosjanie wnoszą swój kontrwywiad, to coś więcej niż tylko kwestia tradycji. Pokazuje, że brudna wojna jest dla nich punktem negocjacyjnym i że zbliża się moment, w którym Zachód zdecyduje, czy chce wyraźnie ograniczyć poziom działań wojennych, który oficjalnie zaprzecza.

Ci, którzy czynią tajną wojnę swoją naczelną zasadą, nie mogą już negocjować bez przyznania się do tego. A ci, którzy się do tego przyznają, przestali być stronami konfliktu.

+++

Larry Johnson ostrzega przed ponowną eskalacją napięć między USA a Iranem

Larry Johnson ostrzega

przed ponowną eskalacją napięć

między USA a Iranem

Były analityk i komentator CIA, Larry Johnson, dostrzega duże prawdopodobieństwo kolejnej eskalacji konfliktu między USA a Iranem. W rozmowie z Dannym Hiongiem, jako sygnały ostrzegawcze podaje on przedłużoną obecność lotniskowca USS George H.W. Bush, zerwanie stosunków dyplomatycznych i rosnące napięcia militarne. Komentuje również rolę Izraela, relacje z Rosją i Chinami oraz gospodarcze konsekwencje konfliktu.

Lotniskowce i zagrożenie nowymi atakami

Johnson szacuje prawdopodobieństwo wznowienia ataków na Iran w ciągu pięciu do sześciu dni na około 80 procent. Wskazuje, że USS George H.W. Bush ma pozostać w służbie dłużej niż planowano, zamiast zostać zastąpiony przez zbliżający się USS Theodore Roosevelt. Według Hionga, USS Bush jest już na morzu od 187 dni bez portu. Hiong opisuje również doniesienia o stresie psychicznym wśród załogi, złych warunkach bytowych i niedostatecznych warunkach sanitarnych. Członkowie rodzin wyrazili Marynarce Wojennej obawy, że jest to kolejna „niekończąca się wojna”.

Dla Johnsona przedłużenie rozmieszczenia jest sygnałem, że Stany Zjednoczone zamierzają utrzymać w regionie trzy lotniskowce. Dostrzega on kolejny sygnał w oświadczeniu Donalda Trumpa, że ​​wiceprezydent J.D. Vance nie powinien już negocjować z Iranem, lecz skupić się na zarzutach korupcji w kraju. Według Johnsona, Vance przypisywał porażkę Republikanów po wyborach uzupełniających między innymi wojnie z Iranem i wpływom Izraela. Johnson interpretuje interwencję Trumpa jako sygnał, że rząd USA spodziewa się powrotu do wojny na pełną skalę.

Według Johnsona taka eskalacja byłaby katastrofą dla USA. Uważa on, że możliwa jest utrata jednego lub kilku okrętów, a także śmierć wielu amerykańskich żołnierzy i marines. Dziesięć irańskich pocisków, które według Hionga zostały wystrzelone w kierunku amerykańskich okrętów wojennych, mogło być reakcją na zbytnie zbliżenie się niszczycieli i lotniskowców do irańskiego wybrzeża. Johnson uważa, że ​​jeśli sytuacja się pogorszy, Iran może przeprowadzić ataki za pomocą rojów dronów i pocisków. Chociaż lotniskowce są trudne do zatopienia, nie są niezniszczalne.

Johnson twierdzi, że Stany Zjednoczone mogą w nowym ataku w mniejszym stopniu polegać na bazach w Katarze, Kuwejcie, Bahrajnie i Arabii Saudyjskiej niż w poprzednich operacjach. Oczekuje zatem, że Waszyngton poszuka innych dróg i potencjalnie przeprowadzi więcej ataków z morza i południa. Według niego Iran posiada nową broń, z której część nie została przetestowana. Jednocześnie twierdzi, że nie można wykluczyć, że Teheran otrzymał przetestowaną broń z Chin lub Rosji. Johnson twierdzi również, że irańska broń mogłaby dotrzeć do wszystkich brytyjskich i europejskich lotnisk, na których stacjonują amerykańskie samoloty. Irański generał podobno zagroził odwetem przeciwko każdej takiej bazie, jeśli zostanie zaatakowana.

Johnson przewiduje również, że Hezbollah mógłby interweniować w nowym konflikcie. Twierdzi, że Arabia Saudyjska nie jest w stanie obronić się przed atakami, z którymi się mierzy. Odnosząc się do obaw Hionga, że ​​warunki na amerykańskich lotniskowcach mogą być powiązane z obawami przed atakami ze strony Iranu, Johnson przypisuje to przede wszystkim porażce dowództwa. Członkowie załogi mogą zastanawiać się, dlaczego walczą i jakie zagrożenie stanowi Iran dla USA.

Uzasadnienia wojny i ataków w Zatoce Perskiej

Johnson uważa, że ​​uzasadnienia wojny przedstawiane przez rząd USA są słabe. Przytacza doniesienia o irańskich spiskach przeciwko amerykańskim urzędnikom i rzekomym cyberataku, który miał unieruchomić zamrażarki. Wspomina również o możliwych irańskich atakach terrorystycznych i ewakuacjach baz amerykańskich w Wielkiej Brytanii, co nazywa budowaniem narracji wojennej. Jego zdaniem Trump mógłby wykorzystać te informacje do przedstawienia ataku bez zgody Kongresu jako środka ochronnego dla USA.

Odnosząc się do ostatnich ataków, Johnson twierdzi, że Stany Zjednoczone codziennie atakują cele w rejonie Serak od co najmniej dwóch tygodni. Iran nie odpowiedział jeszcze w sposób kompleksowy. Jednak trzy dni temu Iran zaatakował wyspę u wybrzeży Omanu, na której podobno znajduje się radar lub system łączności używany przez USA do naprowadzania statków przez Cieśninę Ormuz. Według doniesień, trafiony został również inny system radarowy w Bahrajnie. Johnson interpretuje te ataki jako możliwe prowokacje mające na celu wywołanie silniejszej reakcji Iranu, a tym samym wspólnej ofensywy amerykańsko-izraelskiej.

Według Johnsona sytuacja znacząco różni się od tej sprzed wybuchu wojny 27 lutego. Wskazuje on na zacieśnienie współpracy wojskowej i wywiadowczej między Iranem a Rosją i Chinami, a także na rozbudowę podziemnych składów rakietowych. Chiny dostarczyły Iranowi również wabiki i fałszywe cele: z góry fałszywy system radarowy może wydawać się prawdziwy, mimo że jest wykonany z plastiku i drewna. Johnson uważa, że ​​pomimo tych zmienionych okoliczności Trump zmierza w kierunku nowej eskalacji, a zerwanie negocjacji z Iranem zwiększa ryzyko.

Rola Izraela i możliwe operacje wojskowe

Johnson opisuje działania premiera Izraela Benjamina Netanjahu zmierzające do przeprowadzenia ataku jako próbę ostatniej szansy. Uważa, że ​​wizyta szefa Mosadu w Waszyngtonie nie oznacza, że ​​cała agencja wywiadowcza popiera nową wojnę. Kilku wysoko postawionych urzędników Mosadu wypowiedziało się przeciwko szefowi, mówi Johnson; Netanjahu osobiście powołał go na to stanowisko.

Według Johnsona, niektórzy eksperci z Mossadu mogą uznać, że atak pogorszyłby sytuację Izraela. Izrael nie osłabił Iranu, a wręcz przeciwnie, wzmocnił jego potencjał do ataku na Izrael. Co więcej, konfrontacja militarna zwiększyła poparcie społeczne w Iranie dla uzyskania broni jądrowej. Johnson twierdzi, że nie wie, czy Iran użyje tej broni, ale uważa, że ​​istnieje realne zagrożenie dla Izraela.

Johnson przytacza możliwy plan amerykańsko-izraelski, zakładający rozmieszczenie wojsk lądowych na wyspach Charg lub Keszm. Żołnierze mogliby podjąć próbę zniszczenia tam określonego sprzętu. Johnson uważa taką operację za wysoce ryzykowną: jego zdaniem wojska nie byłyby wystarczająco silne, aby przeciwstawić się zorganizowanym siłom, a zarówno ich rozmieszczenie, jak i wycofanie byłoby trudne. Nawet atak na obiekty mógłby okazać się polityczną porażką, gdyby żołnierze zostali schwytani lub zabici. Johnson wymienia izraelskie lotniska, elektrownie, rafinerie i porty jako potencjalne cele irańskiego odwetu.

Rosja, Chiny i możliwy szczyt

Według Johnsona, ewentualne spotkanie Trumpa, Władimira Putina i Xi Jinpinga w Shenzhen nie zostało oficjalnie potwierdzone. Uważa on, że wynik spotkania jest znaczący, ponieważ Rosja i Chiny mogłyby ostrzec Trumpa przed konsekwencjami kolejnego ataku na Iran. Johnson twierdzi, że Putin jasno dał do zrozumienia podczas spotkania ze specjalnym wysłannikiem USA Stevem Witkoffem i Jaredem Kushnerem, że Rosja nie jest gotowa ugiąć się pod presją USA. Europa musi zdecydować, czy chce pokoju, czy wojny. Jeśli Europa dąży do pokoju, powinna wyznaczyć negocjatora; w przeciwnym razie Rosja założy, że Europa chce wojny i odpowiednio się przygotuje.

Johnson również opisuje atmosferę tego spotkania jako chłodną. W przeciwieństwie do poprzednich spotkań, tym razem opublikowano nagrania rozmów. Na zdjęciach Witkoff i Kushner wyglądali na zaniepokojonych. Według Johnsona, wypowiedzi Putina na temat Europy dały jasno do zrozumienia przedstawicielom USA, że Moskwa nie zaakceptuje negocjacji z Europejczykami. Putin zasugerował również sprowadzenie międzynarodowych mediów do ukraińskiego miasta Kostyantyniwka, aby ustalić, kto kontroluje to miasto. Ukraina zareagowała na to ostrożnie. Johnson interpretuje to jako sygnał, że strona ukraińska nie kontroluje miasta.

Według Johnsona prawdopodobieństwo ataku na Iran zależy również od tego, czy dojdzie do spotkania w Shenzhen. Jeśli Trump nie pojedzie, jego zdaniem ryzyko nieuchronnego ataku wzrośnie. Jeśli spotkanie się odbędzie, będzie to zależało od tego, co Rosja i Chiny powiedzą Trumpowi o konsekwencjach takiego posunięcia. Johnson odnosi się do operacji, którą nazywa „Żelazną Bramą”, oraz do gróźb USA wobec krajów handlujących z Iranem. Oczekuje, że Rosja i Chiny odrzucą tego typu ingerencję w swoje stosunki handlowe.

Spór o firmę Nvidia i relacje z Chinami

Posługując się przykładem producenta chipów Nvidia, Johnson argumentuje, że jego prezes, Jensen Huang, odpowiada przed akcjonariuszami, a nie przed Trumpem. Firma chce otwierać rynki i się rozwijać; wykluczenie Chin z rynku jest sprzeczne z tym interesem. Johnson krytykuje fakt, że działalność gospodarcza służąca tym celom może być w USA postrzegana jako przestępstwo.

Według Johnsona, amerykańskie ograniczenia nałożone na chińskie firmy technologiczne skłoniły Chiny do opracowania własnych chipów. Wskazuje on na próbę odcięcia Huawei i innych chińskich firm od dostępu do zachodnich chipów. Chiny zareagowały, budując własne możliwości. Johnson uważa, że ​​możliwe jest, iż Chiny również uzyskały dostęp do technologii poprzez szpiegostwo, ale dodaje, że Stany Zjednoczone prawdopodobnie postąpiłyby podobnie w podobnej sytuacji. Krytykuje Waszyngton za potępienie praktyk, które sam stosuje.

Johnson argumentuje również, że polityka amerykańska wobec Chin jest sprzeczna: z jednej strony Waszyngton chce relacji handlowych, a z drugiej nakłada cła, sankcje i inne ograniczenia. Powołuje się również na ograniczenia dotyczące chińskich studentów na amerykańskich uniwersytetach oraz chińskich inwestycji i zakupów ziemi w USA. Według Johnsona, gdy Chiny reagują na to, Waszyngton przedstawia się jako ofiara. Przewiduje, że Rosja i Chiny mogą na szczycie wezwać Trumpa, aby nie ingerował w ich sprawy wewnętrzne i stosunki handlowe.

Hiong odnosi się również do publicznej krytyki Chin i reakcji na działania Izraela, w tym ataki na pagery w Libanie. Johnson odpowiada, że ​​USA nie wiedzą, jakiego rodzaju relacji chcą z Chinami: chcą handlu, ale jednocześnie wciąż wznoszą nowe bariery. Jego zdaniem, wybiórcze oburzenie na zachowanie innych krajów podważa wiarygodność amerykańskiej polityki.

Konsekwencje ekonomiczne konfliktów

Johnson nie dostrzega żadnej strategicznej zasady przewodniej stojącej za amerykańską polityką zagraniczną. Jego zdaniem wojny na Ukrainie i z Iranem stały się również powiązane gospodarczo. Atak na Iran 28 lutego spowodował przerwanie 20–25% światowych dostaw ropy naftowej. Johnson odrzuca jako fałszywe twierdzenie Trumpa, że ​​Stany Zjednoczone eksportują obecnie więcej ropy z Zatoki Perskiej niż kiedykolwiek wcześniej. Według niego, przy najbardziej optymistycznych założeniach, obecny eksport wynosi około jednej czwartej, a może nawet połowę poprzedniego wolumenu.

Johnson cytuje szefa saudyjskiej firmy naftowej Aramco: Według niego naprawa uszkodzeń instalacji produkcyjnych, platform wiertniczych, stacji pomp, rafinerii i rurociągów może potrwać co najmniej dwa lata. Inni analitycy, według Johnsona, szacują, że naprawa potrwa od siedmiu do dziesięciu lat. Dostawy siarki, mocznika i helu również ucierpią. Złoża gazu i zakłady przetwórcze w Katarze są poważnie uszkodzone; według Johnsona, powrót do normalnej działalności może zająć od czterech do pięciu lat.

Zakłócenia mogą doprowadzić do wzrostu cen benzyny, oleju napędowego i paliwa lotniczego na całym świecie. Johnson twierdzi, że 98% krajów płaci za te paliwa więcej niż dziewięć lub dziesięć miesięcy temu. Te podwyżki cen napędziłyby inflację i ograniczyły aktywność gospodarczą. Wyższe ceny żywności i innych dóbr konsumpcyjnych, a także droższe kredyty hipoteczne i samochodowe, mogłyby dodatkowo obciążyć gospodarkę. W związku z tym Johnson spodziewa się dalszych problemów na rynkach mieszkaniowych i rozważa spadek produkcji gospodarczej o pięć, dziesięć lub więcej procent.

Według Johnsona, Europa jest szczególnie dotknięta, ponieważ przedłuża konflikt i jest teraz bardziej zależna od amerykańskiej ropy i gazu. Wcześniej Europa mogła pozyskiwać tańszą energię z Rosji; ta opcja teraz zniknęła. Johnson twierdzi, że protesty i niepokoje społeczne nasilają się we Francji, Hiszpanii i Włoszech. Pogorszenie sytuacji gospodarczej jest początkowo stopniowe, ale może doprowadzić do gwałtownego załamania. Porównuje to do żaby, która początkowo nie dostrzega zagrożenia w wolno podgrzewanej wodzie. Nie dostrzega oznak deeskalacji ani w Zatoce Perskiej, ani w Arabii Saudyjskiej, ani na Ukrainie.

Perspektywy

Johnson stawia sobie dwa kluczowe pytania na nadchodzący tydzień: czy Trump weźmie udział w spotkaniu w Shenzhen i jakie ostrzeżenia otrzyma tam od Rosji i Chin. Będzie to kluczowy czynnik decydujący o ewentualnym kolejnym ataku na Iran. Pod koniec rozmowy Hiong stwierdza, że ​​USA i Izrael prowadzą intensywne negocjacje, a konsekwencje mogą stać się oczywiste w nadchodzących dniach lub tygodniach. Jego zdaniem motywy USA i Izraela nie zmieniły się pomimo kryzysów, a jastrzębie, a także interesy militarne i gospodarcze, nadal naciskają na eskalację.

Źródło: USS Bush w kryzysie: Iran wystrzeliwuje DZIESIĘĆ rakiet, USA i Izrael zmierzają do wojny | Larry Johnson

Polexit: Pomysł, którego czas nadszedł?

Polexit: Pomysł, którego czas nadszedł?

14 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/polexit-eine-idee-deren-zeit-gekommen-ist


W środę 11 listopada zakończyły się dwudniowe trójstronne rozmowy delegacji rosyjskiej i ukraińskiej, w których pośredniczyli specjalni wysłannicy prezydenta Trumpa Steve Witkoff i książę Jared .

Po rozmowach pan Witkoff i książę Jared polecieli do Moskwy, aby spotkać się osobiście. Poinformować prezydenta Putina o osiągniętych rezultatach. Dziwne w tym pospiesznie zorganizowanym spotkaniu było to, że pan Putin miał w Abu Zabi całą delegację, która równie dobrze mogła go poinformować o rozmowach.

Wymiana więźniów, jakiej nikt jeszcze nie widział.

Ogólnie rzecz biorąc, rozmowy nie przyniosły żadnych rezultatów. Pocieszeniem dla nieznaczących mediatorów było uzgodnienie wymiany jeńców między Rosją a Ukrainą, a ponieważ zaangażowani byli Witkoff i Kushner, ta wymiana musiała być czymś wyjątkowym: książę Jared określił ją jako „największe jak dotąd uwolnienie jeńców w ramach działań humanitarnych” w czasie wojny.

No cóż, proszę pana, jak pan sobie życzy! Ponad 80 wcześniejszych wymian więźniów, uzgodnionych telefonicznie lub przez krótkofalówki między Rosjanami a Ukraińcami, blednie w porównaniu z tym historycznym, największym w historii uwolnieniem – przynajmniej w listopadzie 2026 roku.

A tak poważnie, rozmowy w Abu Zabi pokazały aż nadto wyraźnie, jak słaba stała się pozycja Zachodu na Ukrainie i jak rola Europy, nawet w jej własnym sąsiedztwie, stała się niemal bez znaczenia.

Europa jest już tylko utrapieniem. Jeśli nic innego nie wskazuje na to, że Ukraina doszła do kresu wytrzymałości, to widok Wołodymyra Zełenskiego, który walczy ze łzami , stojąc obok księcia Jareda i wygłaszając banały.

Czy Polska będzie nową Ukrainą?

Ponieważ zachodnia strategia walki z Rosją stopniowo wyczerpuje możliwości poświęcenia Ukraińców, a wszelkie próby zjednoczenia NATO w wysiłku wojennym zawiodły, tajemniczy władcy wojny muszą uciec się do „Planu B”. Najwyraźniej postanowili szybko przygotować Polskę do podjęcia walki – jeśli to konieczne, do ostatniego Polaka – dopóki ich fantazja o zniszczeniu Rosji się nie ziści.

W raporcie z zeszłego tygodnia pt. „ Polska i potęga kapitalizmu finansowego ” zobaczyliśmy, jak Polska cudem uniknęła zamachu stanu dokonanego przez grupę proeuropejskich spiskowców pod wodzą premiera Donalda Tuska i prokuratora generalnego Waldemara Żurka . 31 października, podczas gdy prezydent Nawrocki przebywał w Afryce, polecili oni grupie siedmiu sędziów siłowe przejęcie kontroli nad polskim Trybunałem Konstytucyjnym.

Gdyby zamach stanu się powiódł, zmarginalizowałby suwerenne skrzydło polskiej klasy politycznej i wyeliminował opór wobec globalistycznej kontroli nad krajem, który dziś stanowi najsilniejszą siłę militarną w UE. Dokładny charakter działań Trybunału Konstytucyjnego utrudniających realizację globalistycznej agendy w Polsce stał się jasny w październiku 2021 roku.

Prawo krajowe ma pierwszeństwo przed „wartościami i normami” UE…

W lipcu 2020 roku szefowie państw i rządów UE uzgodnili pakiet w wysokości 750 miliardów euro na sfinansowanie odbudowy gospodarczej Europy po skutkach działań zaradczych wywołanych pandemią COVID-19. Udział Polski w tym pakiecie wyniósł około 36 miliardów euro. Jednak w październiku 2021 roku eurokraci zablokowali wypłatę tych środków Polsce, rozgniewani oficjalnym potwierdzeniem polskiej suwerenności przez Trybunał Konstytucyjny.

Po kilku orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości potępiających działania polskich władz, Trybunał Konstytucyjny potwierdził nadrzędność konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nad prawem Unii Europejskiej. Sprzeciwił się wręcz wprowadzeniu unijnego „mechanizmu warunkowości”, który miałby zapewnić, że kraje otrzymujące fundusze UE przestrzegają „wartości i norm” Unii Europejskiej oraz że UE dysponuje „instrumentami” umożliwiającymi wstrzymanie takiego finansowania w przypadku, gdyby którekolwiek zbuntowane państwo członkowskie odstąpiło od tych zasad.

Tradycyjnie „wartości i normy” UE obejmowały narzucanie nieograniczonej imigracji i nonsensów LGBTQ+ każdemu państwu członkowskiemu, ale teraz obejmują one również konfiskatę złota danego kraju, przymusowe włączenie go do strefy euro i mobilizację sił zbrojnych w celu obrony demokracji i wolności przed nieuchronną inwazją hord rosyjskich.

Czy pojawia się nowy kurs?

Problem z próbą zamachu stanu UE w Polsce polega na tym, że jasno pokazała, że ​​najpilniejsze zagrożenie dla niepodległości i suwerenności Polski pochodzi nie z Moskwy, ale z Brukseli. To znacznie zwiększyło poparcie społeczne dla prezydenta Nawrockiego i zwolenników suwerenności w polskich kręgach rządzących. Większość tej grupy żywi równie głęboką nieufność do UE i Ukrainy, co do Rosji.

Gdy ukraiński statek zatonie, podejmą próbę odzyskania historycznych terytoriów Polski na Wołyniu w zachodniej Ukrainie, a być może nawet dawnego austriackiego [sic!! md] miasta Lwów. Według niedawnego oświadczenia Dmitrija Miedwiediewa , wiceprzewodniczącego Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, Polska przygotowuje się do inwazji na Ukrainę i okupacji jej zachodniej części.

Konkretnie, Polska zawiesiła Traktat o Konwencjonalnych Siłach Zbrojnych w Europie, co oznacza, że ​​nie będzie już przestrzegać postanowień traktatu ograniczających liczebność lub rozmieszczenie jej sił zbrojnych. Zamiast walczyć z Rosją, jak chcą UE i NATO, Polska może wkrótce walczyć z resztkami ukraińskich sił zbrojnych.

Wrogowie mogą stać się przyjaciółmi.

Kreml raczej nie zgłosi sprzeciwu, a Polska mogłaby znaleźć w Rosji chętnego i chętnego do współpracy partnera w kształtowaniu nowej architektury bezpieczeństwa w regionie. Z dzisiejszej perspektywy może się to wydawać mało prawdopodobne. Jednak rosyjska dyplomacja przezwyciężyła głęboką nieufność, jaka istniała między Rosją a Chinami, a także między Rosją a Iranem.

Na swój sposób przyjęli maksymę Abrahama Lincolna , że ​​najlepszym sposobem na zniszczenie wroga jest uczynienie z niego przyjaciela. W niedalekiej przyszłości Rosja i Polska mogą stanąć przed wspólnym wyzwaniem na zachodniej Ukrainie, co zapewni obu stronom ważny temat do dialogu i współpracy. Jeśli tak się stanie, na Zachodzie będzie o wiele więcej ludzi, którzy będą płakać razem z Wołodymyrem Zełenskim.

Podobno ujawniono rosyjskie warunki pokojowe. A skąd te drony do ataku na Sankt Petersburg??

Podobno ujawniono rosyjskie warunki pokojowe, a Ukraina ponownie wykorzystuje przestrzeń powietrzną Bałtyku do ataku na Sankt Petersburg

Symplicjusz simplicius/russian-peace-terms-reportedly-revealed

Po trójstronnym spotkaniu przedstawicieli Ukrainy, Rosji i USA, ekipa Kushnera-Witkoffa udała się do Moskwy, aby przekazać swoje wiadomości bezpośrednio Putinowi.

Jednym z najciekawszych rewelacji tego spotkania są rzekome żądania Rosji dotyczące nowej „europejskiej architektury bezpieczeństwa”, która miałaby zresetować stosunki Rosji z Zachodem i zakończyć wojnę na Ukrainie. Według „BILD” i innych źródeł plotek, rosyjskie żądania całkowitego resetu bezpieczeństwa zostały usłyszane po raz pierwszy:

https://www.bild.de/politik/ausland-und-internationales/ukraine-krieg-bild-kennt-einen-geheimen-russischen-friedensvorschlag-6af482e1db4e2fa8f6eb7a55

Podobno obejmują one następujące elementy:

NOWA ARCHITEKTURA BEZPIECZEŃSTWA?

„Bild” opublikował artykuł, w którym rzekomo wymieniono rosyjskie żądania i propozycje dotyczące restrukturyzacji architektury bezpieczeństwa w Europie.

Według artykułu Rosja domaga się:

* wycofania Finlandii z NATO;
* odmowy przyjęcia baz wojskowych NATO przez Estonię, Łotwę i Litwę;
* rezygnacji Ukrainy z członkostwa w NATO, oddania całego Donbasu Rosji i uznania rosyjskiej kontroli nad pozostałymi terytoriami okupowanymi. Członkostwo w UE jest dopuszczalne;
* demilitaryzacji Odessy i Mikołajowa, które nie mogą być wykorzystywane jako bazy morskie;
* przekształcenia Mołdawii w federację obejmującą Naddniestrze i Gagauzję. Jeśli kraj ten przystąpi do UE, regiony te będą mogły organizować referenda w sprawie niepodległości.

Moskwa z kolei rzekomo jest gotowa zaoferować wycofanie broni jądrowej i pocisków średniego zasięgu z Białorusi, a także wycofanie wojsk rosyjskich z Naddniestrza.


Oficjalnie, oczywiście, nikt nie złożył takich oświadczeń. A lista wydaje się co najmniej… naiwna. Na razie są to więc wyłącznie spekulacje autorów.

================================

Powyższe brzmi rozsądnie , jeśli jest prawdą. Ustępstwa Rosji nie są znaczące: wycofanie rakiet nuklearnych z Białorusi to nic — Rosja nie musi ich tam rozmieszczać, aby móc zagrozić Europie, ani komukolwiek innemu. Pozostałe żądania Rosji nie powinny być trudne do spełnienia dla Zachodu, gdyby faktycznie pragnął pokoju na Ukrainie. Ale znając pragnienie wojny w Londynie i Brukseli, możemy wnioskować, że istnieje niewielka szansa, że ​​zgodziliby się na upokarzający krok wstecz, jakim byłoby wyrzucenie Finlandii z NATO, między innymi. Mimo to, w miarę jak ból dla Europy i Ukrainy będzie się stawał coraz dotkliwszy, warunki te prawdopodobnie zaczną wyglądać znacznie bardziej atrakcyjnie, a zatem możemy stwierdzić, że są to dość realistyczne i zdrowe warunki zakończenia wojny.

To powiedziawszy, dotyczy to jedynie warunków wobec Europy. Nie uwzględnia to nawet wcześniej sformułowanych żądań Rosji wobec samej Ukrainy : demilitaryzacji, denazyfikacji itd. Zatem prawdopodobnie droga do tego jest jeszcze długa, ale wydaje się, że jest to pierwsza w miarę realistyczna propozycja, która mogłaby doprowadzić do ostatecznego zakończenia wojny; krótko mówiąc, dobry i uczciwy punkt wyjścia do ugody.

Zdecydowanie najważniejszym punktem pominiętym w powyższym podsumowaniu było jednak bezpośrednie żądanie Putina, aby żadne obce wojska nie mogły wejść na terytorium Ukrainy po zakończeniu konfliktu. Putin powiedział to wprost Witkoffowi-Kushnerowi w publicznej części konfrontacji:Nie można załadować wideo.

Posłuchajcie uważnie słów Putina na koniec, gdy mówi, że obecność wojsk europejskich na Ukrainie będzie oznaczać natychmiastowe wznowienie wojny.

Stało się to zaledwie kilka dni po tym, jak brytyjskie publikacje chwaliły się, że brytyjskie wojska będą mogły strzelać do Rosjan po ich rozmieszczeniu na Ukrainie:

https://news.sky.com/story/brytyjskie-wojska-mogą-oddać-strzał-siłom-rosyjskim-jeśli-zostaną-zaatakowane-podczas-misji-13607272

Łatwo zrozumieć, dlaczego Putin może być zaniepokojony.

==============================

Drugą rzeczą, którą łatwo zauważyć, jest to, że Europa nie będzie w stanie przeboleć swojej dumy z zaakceptowania któregokolwiek z tych żądań w najbliższym czasie, a zatem nie ma praktycznie żadnych szans na znalezienie jakiegokolwiek pokoju w najbliższym czasie.

Jedynym pewnym scenariuszem jest dalsza eskalacja. I to miało miejsce dwa dni temu, 11 listopada, podczas największego ukraińskiego ataku na rosyjski obwód leningradzki od początku wojny. W atakach ponownie uczestniczyły ukraińskie drony, które przelatywały przez bałtycką przestrzeń powietrzną NATO, co przyznało bezpośrednio estońskie MSZ:

Margus Tsahkna@ Tsahkna

Podczas porannych ataków na cele w Rosji, kilka dronów na krótko wtargnęło w przestrzeń powietrzną Estonii. Powiedzmy sobie jasno: Estonia nigdy nie zezwoliła żadnemu państwu na używanie dronów w naszej przestrzeni powietrznej. Obrona powietrzna NATO zareagowała szybko i poinformowaliśmy o tym Sojuszników. To…

17:57 · 11 lis 2026 · 77 tys. wyświetleń

====================================================

Liczne oficjalne raporty z Litwy i Łotwy również potwierdziły, że drony ponownie przekroczyły ich przestrzeń powietrzną:

Znów obwinili rosyjską EW:

Niezidentyfikowany obiekt latający, prawdopodobnie dron, przeleciał nad litewską przestrzenią powietrzną w nocy z środy na środę.Minister obrony narodowej Robertas Kaunas twierdzi, że bezzałogowy statek powietrzny (BSP) mógł zostać zepchnięty z kursu przez rosyjskie środki walki elektronicznej.

Myśliwce realizujące misję NATO Baltic Air Policing próbowały zneutralizować bezzałogowy statek powietrzny. „Według litewskich sił zbrojnych i sił powietrznych, trwała misja obrony powietrznej. W litewskiej przestrzeni powietrznej znajdował się jeden niezidentyfikowany obiekt, najprawdopodobniej dron. Wszystkie parametry wskazują na drona i podjęto próbę jego zneutralizowania” – powiedział minister w środę telewizji LRT.

Agencja Reuters podała:

https://www.reuters.com/world/latvia-lithuania-warn-threat-airspace-near-belarus-2026-11-10/

WILNO, 11 listopada (Reuters) –NATO poderwało w nocy samoloty bojowe po tym, jak co najmniej cztery drony wdarły się w przestrzeń powietrzną państw bałtyckich podczas ukraińskich ataków na Rosję– poinformowali w środę przedstawiciele władz. W związku z tym obywatele Litwy, Łotwy i Estonii otrzymali krótkie ostrzeżenia, wzywające ich do szukania schronienia.

Wtargnięcie ukraińskich dronów wojskowych w przestrzeń powietrzną Finlandii i państw bałtyckich w tym roku wywołało obawy, że wojna na Ukrainie rozlewa się na kraje NATO graniczące z Rosją i jej sojusznikiem Białorusią.

Możemy w tym momencie stwierdzić, że nie ma wątpliwości, iż Ukraina celowo wykorzystuje przestrzeń powietrzną NATO do ataków na regiony Rosji. Wielokrotnych takich incydentów z rzędu nie da się już wytłumaczyć czystym „zbiegiem okoliczności” ani jakimkolwiek przypadkiem. Pozostaje tylko pytanie, jaką dokładnie trasą lotu posługuje się Ukraina.

Oto wskazówki z nowego ataku. Wspomniany artykuł agencji Reuters stwierdza, że ​​w Kownie na Litwie wydano ostrzeżenia i że „podjęto dwie próby zestrzelenia drona nad Litwą, ale obie zakończyły się niepowodzeniem. Dron następnie przekroczył przestrzeń powietrzną sąsiedniej Łotwy, powiedział na konferencji prasowej szef sztabu litewskich sił zbrojnych Giedrius Premeneckas”.

Jeśli ostrzeżenie o dronie pojawiło się w okolicach Kowna i „później przekroczyło granicę z sąsiednią Łotwą”, oznacza to, że trasa lotu mogła przebiegać następująco:

Pozwala nam to ponownie założyć, że drony albo przelatują przez Polskę, albo są wystrzeliwane z jej terytorium.

Inny artykuł z litewskiej gazety w dziwny sposób stwierdza, że ​​jeden z dronów najprawdopodobniej przybył z Białorusi, podczas gdy drugi przeleciał nad terytorium Polski w pobliżu Przełęczy Suwalskiej, a następnie skierował się w stronę Litwy:

„Według litewskich sił zbrojnych i sił powietrznych, trwała misja obrony powietrznej. W litewskiej przestrzeni powietrznej znajdował się jeden niezidentyfikowany obiekt, najprawdopodobniej dron. Wszystkie parametry wskazują na drona i podjęto próbę jego neutralizacji” – powiedział minister w środę telewizji LRT.

Według Kowna, litewskie wojsko otrzymało od Białorusi informację o niezidentyfikowanych obiektach we wtorek o godzinie 22:47. Informacja została przekazana za pośrednictwem technicznego kanału łączności, którym Białoruś okresowo powiadamia Litwę o obiektach zbliżających się do jej terytorium. Minister powiedział, że niektóre z początkowo wykrytych obiektów nigdy nie dotarły do ​​litewskiej przestrzeni powietrznej, kierując się zamiast tego w stronę Łotwy i Rosji. Jeden obiekt wleciał w litewską przestrzeń powietrzną z Białorusi około godziny 23:00.Według ministra obrony, obiekt ten pozostawał w litewskiej przestrzeni powietrznej przez około pięć minut,przekroczył polską granicę w kierunku Przełęczy Suwalskiej, a następnie zawrócił nad terytorium Litwy.

W artykule czytamy także, że balony wykryto również nad przestrzenią powietrzną Bałtyku:

Wykryto również balony przemytnicze. Minister obrony potwierdził również, że nocne incydenty nie ograniczały się do naruszeń przestrzeni powietrznej, ponieważ nad regionem wykryto również balony. Aktywność balonów tymczasowo zakłóciła funkcjonowanie lotnisk w Wilnie i Kownie.

Jest to szczególnie godne uwagi, ponieważ po tym, jak w tym samym czasie w Petersburgu rzekomo zginął pułkownik rosyjskich sił powietrznych, doniesienia wskazywały, że bomba użyta w ataku została dostarczona do Rosji „balonem na ogrzane powietrze lecącym z krajów bałtyckich”:

Dostarczanie przez Ukrainę przedmiotów, w tym dronów, do Rosji balonem stało się powszechnym zjawiskiem, co można zobaczyć na poniższym nagraniu wideo przedstawiającym przechwycenie rosyjskiego drona:Nie można załadować wideo.

Warto zauważyć, że minister obrony Estonii twierdził z kolei, iż drony, które naruszyły estońską przestrzeń powietrzną, nadleciały ze wschodu kraju, czyli z kierunku rosyjskiego, a nie z innych państw bałtyckich przez Polskę:

https://news.err.ee/1610193178/dron-ministra-obrony-wkroczył-w-przestrzeń-powietrzną-Estonii-z-północnego-wschodu-i-południowego-wschodu

Minister obrony Martin Herem poinformował, że ukraiński atak na Ust-Ługę rozpoczął się około północy i trwał do około 6 rano w środę. Większość dronów przelatywała w pobliżu granicy z Estonią, ale pozostała w rosyjskiej przestrzeni powietrznej.

Około 3:30 rano jeden dron na krótko wleciał w przestrzeń powietrzną Estonii od strony Łotwy, a następnie skierował się w stronę Rosji. Kilka dronów, które dotarły do ​​Ust-Ługi, zawróciło następnie na zachód i krążyło nad Zatoką Fińską w rosyjskiej przestrzeni powietrznej. Niektóre na krótko wleciały w przestrzeń powietrzną Estonii nad Zatoką.

Powód stosowania takiej techniki „omijania granic” jest oczywisty. W artykule stwierdzono, że Rosja nie zestrzeliwuje dronów znajdujących się tuż poza jej terytorium:

„Jeśli jest bardzo blisko granicy, a Rosja jest po drugiej stronie, zestrzelenie go również nie ma sensu.Nawiasem mówiąc, Rosja robi dokładnie to samo: blisko własnej granicy atakuje drony tylko wtedy, gdy może ostrzelać własne terytorium”.

Znając takie zasady walki, Ukraina prawdopodobnie stosuje taktykę omijania granicy, aby zapobiec zestrzeleniu dronów podczas ich przelotu w kierunku celu. To wyjaśniałoby, jak i dlaczego drony są w stanie dotrzeć do obwodu petersburskiego z terytorium Ukrainy bez zestrzelenia.

Jednakże najwyraźniej Ukraina korzysta z obu tras lotniczych, powyższej oraz przebiegającej przez Polskę i kraje bałtyckie, a może nawet przez Białoruś.

Mimo to Ukraina zmaga się z nowymi problemami. Jak przewidzieli niektórzy ukraińscy oficerowie w zeszłym miesiącu, ograniczenia Starlink/Starshield powróciły, ponownie poważnie ograniczając możliwości ukraińskich dronów:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUa

Wykryliśmy ograniczenia prędkości na Starshield na naszym terytorium ukraińskim – w tymczasowo okupowanych częściach Ukrainy. Ograniczenie prędkości powróciło do 161 kilometrów na godzinę – czyli 100 mil na godzinę. Ma to bezpośredni wpływ na naszą zdolność do przechwytywania rosyjskich samolotów odrzutowych…

15:19 · 12 lis 2026 · 1,26 mln wyświetleń

=====================================

W tym momencie niemal niemożliwe jest odgadnięcie, dlaczego te gry są rozgrywane od czasu do czasu. Gdybym miał zgadywać, powiedziałbym, że kiedy media zwróciły uwagę na tę kwestię, presja polityczna zmusiła osobę odpowiedzialną za to wydarzenie do ponownego włączenia Starlinka. Teraz, gdy zainteresowanie mediów zgasło, te same osoby być może uznały, że można bezpiecznie wyłączyć Starlink bez narażania się na dalszą presję.

Członek komisji spraw zagranicznych Izby Reprezentantów Gregory Meeks zauważył tę sytuację i natychmiast wydał oświadczenie:

Możemy jedynie przypuszczać, że za kulisami narasta presja, aby zmusić Zełenskiego do zaakceptowania najnowszych propozycji USA mających na celu zakończenie wojny, przy czym obecnie stosowane są taktyki „wywierania na niego ręki”.

—

Podczas gdy ukraiński Starshield zmaga się z ponownym ograniczaniem przepustowości, nowa aktualizacja przyniosła wiadomość, że rosyjskie drony Geran są teraz znajdowane z podłączonymi terminalami Bureau 1440:

Przypomnijcie sobie, że ostatnim razem, gdy znaleziono rosyjskiego drona Molniya z terminalem Rassvet, tym razem był to dron Geran.

Rosyjski kanał wojskowy podaje:

Rosja podobno rozpoczyna testy amunicji krążącej „Geran-2” wyposażonej w terminale krajowego systemu łączności satelitarnej „Rassvet”, opracowanego przez firmę „Bureau 1440”.

Wiąże się to z potencjalną integracją satelitarnego kanału komunikacyjnego bezpośrednio z wyposażeniem pokładowym drona. Umożliwiłoby to transmisję danych wideo i telemetrycznych do operatora, a także odbiór poleceń sterujących ze znacznie większej odległości niż z naziemnych stacji komunikacyjnych.

Główną różnicą między tą konfiguracją a standardowym „Geranem-2” jest możliwość utrzymywania dwukierunkowej komunikacji w trakcie lotu. Zamiast po prostu podążać zaprogramowaną trasą, dron mógłby potencjalnie odbierać zaktualizowane polecenia i przesyłać informacje z kamer pokładowych do operatora.

Rozszerza to możliwości rozpoznania, obserwacji i korygowania zadań lotu, jednocześnie zmniejszając zależność od naziemnych repeaterów.

W 2026 roku Rosja wystrzeliła na orbitę 32 satelity „Rassvet-3” w dwóch partiach po 16 sztuk każda. Na początku listopada na orbicie pozostawało 30 satelitów.

Obecny rozmiar konstelacji pozwala na komunikację tylko w określonych okresach, gdy satelity przelatują nad terytorium Ukrainy. Według szacunków ukraińskich ekspertów, odpowiada to co najmniej dwóm dłuższym sesjom komunikacyjnym dziennie.

Dlatego potencjalne wyposażenie dronów „Geran” w terminale „Rasswiet” stanowi jedno z pierwszych zastosowań rosyjskiej konstelacji satelitów niskoorbitalnych w celach wojskowych.

Wraz ze wzrostem liczby satelitów system mógłby potencjalnie zapewnić bardziej długotrwałą komunikację z dronami, zbliżając się do zasad działania amerykańskiego Starlink.

Na Ukrainie system Starshield nadal zwalnia.
Poinformował o tym Zełenski w swoim kanale.

Według szefa rządu w Kijowie, od kilku dni na całej linii frontu obowiązują ograniczenia prędkości w systemie Starshield, wynoszące 161 kilometrów na godzinę (100 mil na godzinę).

Według niego, ukraińscy wojskowi zbadali już sytuację i stwierdzili, że jest to systemowe ograniczenie prędkości.

Na koniec ankieta:

Co sądzisz o najnowszych rzekomych warunkach pokojowych zaproponowanych przez Rosję, które obejmują wystąpienie Finlandii z NATO, przyłączenie Donbasu do Rosji, brak wojsk europejskich na Ukrainie, brak baz wojskowych NATO w państwach bałtyckich, demilitaryzację Odessy i Nikołajewa oraz powstanie federacji Mołdawii

Iran–USA: Zapowiada się ulewny deszcz

Iran-USA: Nadchodzi ulewny deszcz

SZANGHAJ – „Kontrowersyjny” to za mało powiedziane. Przez chwilę wydawało się, że Katar znalazł realną drogę rozwoju dla Iranu i Stanów Zjednoczonych po osobistym spotkaniu Trumpa z premierem Mohammadem al-Thanim w Waszyngtonie. Emir Kataru poparł ten pomysł, a rząd w Teheranie krótkotrwale go poparł (patrz tutaj i tutaj ).

Ale potem, jak można było się spodziewać, wszystko się rozpadło (patrz tutaj ) – biorąc pod uwagę, jak nierealne było to posunięcie.

Mohsen Rezaee, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) i osobisty przedstawiciel przywódcy Mojtaby Chameneiego, musiał wreszcie przemówić wprost i przedstawić siedem warunków Republiki Islamskiej, których spełnienie byłoby warunkiem wznowienia negocjacji.

Rezaee podkreślił: „Prosiliśmy Amerykanów o jasną i jednoznaczną odpowiedź na nasze warunki, ale (…) ich odpowiedź jest myląca”.

A jest jeszcze gorzej: „Wszystkie twierdzenia USA o kontynuowaniu negocjacji z Iranem i zorganizowaniu spotkania w Katarze to kłamstwa. Służą one zmniejszeniu presji gospodarczej i obniżeniu cen ropy. Dotyczy to również twierdzenia, że ​​spotkam się z wiceprezydentem USA – jest to całkowicie fałszywe i bezpodstawne”.

I wreszcie najważniejsza kwestia: „Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta dopiero wtedy, gdy spełnione zostaną 7 warunków Iranu”.

Przypomnijmy: oto siedem warunków postawionych przez Iran:

  1. Koniec wojny na wszystkich frontach, czyli na osi oporu. To nieuchronnie obejmuje Liban.
  2. Całkowite zniesienie blokady morskiej USA.
  3. Uwolnienie zamrożonych aktywów Iranu. To znacznie więcej niż wspomniane kwoty: 6 miliardów dolarów, 8 miliardów dolarów, 12 miliardów dolarów, a nawet 24 miliardy dolarów.
  4. Zniesienie sankcji wobec Iranu, nałożonych po tym, jak Trump i Pezeshkian podpisali Memorandum o Porozumieniu (MoU) z Islamabadu, które wielokrotnie uznawano za nieważne.
  5. Wycofanie wszystkich sił USA z części Azji Zachodniej otaczającej Iran.
  6. Zniesienie sankcji na sprzedaż całej irańskiej ropy naftowej.
  7. Uznanie korytarza morskiego zostało już uzgodnione między Iranem i Omanem.

Zaraz po absurdalnym incydencie w Katarze stało się jasne, na czym najwyraźniej skupia się administracja Trumpa – przynajmniej w krótkiej perspektywie. Za zamkniętymi drzwiami, podczas spotkania ministrów spraw zagranicznych G7 we Francji, sekretarz stanu Rubio wygadał się.

Krótko mówiąc: Żadnej wznowionej wojny z Iranem. Przynajmniej na razie. I żadnego porozumienia: Rubio i wytatuowany minister ds. nieustannych wojen, Hegzet, są zdecydowanie przeciwni jakiemukolwiek porozumieniu.

To prowadzi nas do taktyki, którą socjopata na szczycie (na razie) obrał: ekonomiczne uduszenie Iranu. Bez końca. Oznacza to kontynuację blokady morskiej, serię sankcji i blokadę „Żelaznej Bramy”, która rozciąga się od linii kolejowych do Morza Kaspijskiego.

Jest drobny problem: Teheran po prostu tego nie zaakceptuje (podkreślenie moje). Pamiętacie niedawne wezwanie Najwyższego Przywódcy Mojtaby Chameneiego: koniec „ani wojny, ani pokoju”.

Co oznacza „ani wojna, ani pokój”

Jednym z głównych powodów niepowodzenia wątpliwego manewru katarskiego jest to, że zarówno Pekin, jak i Moskwa doradziły Teheranowi wycofanie się z „negocjacji” Kabukiego – które mogły obejmować spotkanie Rezaee i JD Vance’a w przyszłym tygodniu w Dosze.

Oczywiście, zawsze istniała możliwość zaoferowanie Trumpowi wyjścia z sytuacji. Istniało jednak również ryzyko kolejnej próby dekapitacji – że stali podejrzani zabiją Rezaee i jego zespół, podobnie jak miało to miejsce w czerwcu 2025 roku.

Co więcej, strategiczne partnerstwo między Rosją i Chinami mogło doprowadzić do zaproszenia nieudolnego Trumpa do rozmów ostatniej szansy podczas możliwego trójstronnego spotkania w przyszłym tygodniu w Shenzhen na marginesie dorocznego szczytu APEC.

Jeśli spotkanie dojdzie do skutku, Putin i Xi będą mogli powiedzieć Trumpowi osobiście: Jeśli wrócisz do dyplomacji – czyli wdrożysz memorandum o porozumieniu – masz nasze wsparcie. I możemy pomóc ci wyjść z bałaganu, który narobiłeś.

Ciekawe jest zastanowić się nad tym, w jaki sposób przywódca rewolucji Modżtaba Chamenei zainicjował w istocie politykę całkowitego powiązania z Chinami.

Przywódca rewolucji sprawuje bezpośrednią kontrolę, co potwierdził przewodniczący parlamentu Ghalibaf.

Priorytety obejmują: zapewnienie sobie pomocy Chin w rozwiązaniu dylematu „ani wojna, ani pokój”; wspieranie silniejszej roli Chin w zapewnianiu bezpieczeństwa Azji Zachodniej; pogłębianie współpracy w ramach BRICS, SCO i globalnego Południa; osiągnięcie namacalnych rezultatów 25-letniego strategicznego partnerstwa między Chinami a Iranem w zakresie inwestycji, współpracy technologicznej i projektów rozwojowych.

Wszystko to zostało zapoczątkowane zaledwie tydzień przed potencjalnym spotkaniem trójstronnym Xi, Putina i Trumpa w Shenzhen.

W tym samym czasie specjalny wysłannik Chin do Azji Zachodniej, Zhai Jun, jest już w drodze.

Pierwszy przystanek: Teheran, gdzie osobiście spotkał się z niezwykle kompetentnym Alim Bagheri-Kanim, drugim najwyższym rangą przedstawicielem SNSC.

Następnie Oman, a potem twardy orzech do zgryzienia: Arabia Saudyjska. Jak dotąd nic nie wskazuje na to, że MbS jest w końcu gotowy, by przyjąć tę wiadomość.

W ten weekend trzy amerykańskie grupy uderzeniowe lotniskowców zostaną rozmieszczone w Azji Zachodniej. Ta perspektywa nie zmienia zdania w Teheranie. Na najwyższych szczeblach panuje zgoda co do tego, że nie ma już nic do negocjacji – ani w sprawie Cieśniny Ormuz, ani w żadnej innej sprawie. W końcu wszystko zostało już wynegocjowane w ramach porozumienia – tego samego, które Trump zerwał.

Bagheri-Kani podsumował to idealnie po spotkaniu z chińskim wysłannikiem: żadnych dalszych słów, ani ustnych, ani pisemnych. Po prostu wdrażać memorandum o porozumieniu.

Moskwa i Pekin doskonale zdają sobie sprawę, że administracja Trumpa próbuje skłócić ze sobą cywilizowane państwa: Rosję, Iran i Chiny. Ku powszechnemu rozbawieniu, poplecznicy petro-szejków z Rady Współpracy Zatoki Perskiej postanowili – lub zostali na to namówieni – utworzyć wspólną kwaterę główną wojskową w Kuwejcie.

Po co? Zaatakować Iran armią kebabów?

Trump desperacko szuka wyjścia. Ale najwyraźniej nie pod siedmioma twardymi warunkami Teheranu. Potrzebuje czegokolwiek, czegokolwiek, co mógłby stale sprzedawać jako „zwycięstwo”. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej jednak nie odpuści mu, bez względu na wszystko. Jeśli chce się wycofać, będzie musiał zapłacić wysoką cenę.

Gospodarka Iranu może być w opłakanym stanie, ale nikt w bliskim otoczeniu Trumpa nie rozumie, jak sprawnie kraje Globalnego Południa radzą sobie z niedoborami. Dla bezpieczeństwa narodowego Iranu liczy się to, jak Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wykorzystuje swoje zasoby finansowe, wiedzę technologiczną i powiązania społeczne do wspierania oporu.

Tylko siła militarna może przełamać impas.

Obiektywnie rzecz biorąc, znajdujemy się w całkowitym impasie. Ani Trump, ani Teheran nie mogą przystać na warunki drugiej strony, nie narażając się na porażkę w oczach reszty świata.

A żeby jeszcze bardziej pogorszyć sytuację: obie strony wierzą, że wygrają. W rzeczywistości jednak Iran pozwala, by czas uciekał.

Mohammad Mokhber, jeden z głównych doradców przywódcy Modżtaby, oświadczył, że Iran uzna każdą formę współpracy z blokadą USA za akt wojny. Jego ocena ma swoją wagę. Między katastrofą helikoptera – a raczej zabójstwem – Raisiego a wyborem Pezeshkiana, pełnił obowiązki prezydenta.

Co więcej, w społeczeństwie irańskim panuje szerokie poparcie dla militarnej odpowiedzi na próbę gospodarczego uduszenia Iranu przez Trumpa.

Teheran w zasadzie postawił Waszyngtonowi ultimatum: albo ostateczne warunki zostaną wynegocjowane na drodze dyplomatycznej, albo będzie dalsza wojna.

Oto głębsze znaczenie wezwania przywódcy – „ani wojna, ani pokój” – wraz z całkowitym odrzuceniem blokady gospodarczej. Ostrzeżenie Rezaeego dotyczące X – spełnienia siedmiu warunków lub poniesienia konsekwencji – ustanawia podstawę prawną dla ewentualnego irańskiego ataku wyprzedzającego.

Tak zmieniła się polityczna szachownica w ostatnich dniach. Lider Rezaee, Bagheri-Kani i IRGC są na czele – podczas gdy Ghalibaf i Araghchi pozostają raczej w cieniu, krążąc między Dohą a Islamabadem.

Prawdopodobny scenariusz: siły podżegające do wojny czekają, aż Niebiański Imperator spojrzy socjopacie w oczy w przyszłym tygodniu w Shenzhen, a wtedy rozpęta się piekło.

Poważne konsekwencje. Rezaee jasno je określił. Reakcja nie będzie ograniczona do „pobliskich” baz amerykańskich: „Zaatakujemy również wszystkie odległe bazy amerykańskie”. Oraz: „Możemy zaatakować niektóre wyspy, które zdaniem Amerykanów są poza zasięgiem naszych pocisków”.

Rezaee zalecił „wszystkim krajom, które posiadają amerykańskie bazy wojskowe na swoim terytorium, aby nie brały udziału w żadnej amerykańskiej agresji militarnej (…) Każde miejsce, z którego startują amerykańskie samoloty, uznamy za zagrożenie dla nas. Deklarujemy to stanowisko już teraz, aby nie mogło ono służyć jako pretekst w przyszłości”.

Niezwykle ważne jest, aby prawidłowo ocenić obecne nastroje w całym społeczeństwie irańskim. Panuje konsensus, że trwająca blokada, dodatkowo zaostrzona przez aferę Żelazna Brama, jest nie do zniesienia. To samo dotyczy wątpliwych operacji wywiadowczych i wojny poznawczej. Iran musi zatem opracować skuteczną strategię militarną, aby przeciwdziałać maksymalnej presji ekonomicznej i poznawczej.

Dlatego w całym Iranie panuje powszechna zgoda, że ​​zakończenie blokady byłoby wystarczającym powodem do rozpoczęcia kompleksowej wojny prewencyjnej.

Ostatecznie dowództwo Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej spodziewa się ataku ze strony syndykatu Epsteina prędzej czy później. To wyjaśnia wyraźne ostrzeżenie, że irańska odpowiedź nie będzie miała granic geograficznych – i może objąć również Europę.

Listopad, a nie kwiecień, może okazać się najgorszym miesiącem. Istnieje duże prawdopodobieństwo ulewnych deszczów.

Źródło: Iran–USA: Zapowiada się ulewny deszcz

Negocjacje. Nawet nie dali szklanki wody.

Nawet nie szklanka wody

Napisane przez Larry’ego C. Johnsona

Rosjanie słyną z gościnności. Jeśli usiądziesz na pięć minut z rosyjskimi urzędnikami, ktoś zaproponuje ci herbatę, wodę, talerz czegoś do jedzenia, a jeśli spotkanie przebiega dobrze, butelkę czegoś mocniejszego. Kiedy więc Steve Witkoff i Jared Kushner siedzieli w czwartek naprzeciwko Władimira Putina w Pałacu Senackim na Kremlu, zauważyłem, co było na stole. Nic. Ani wody, ani kawy, ani herbaty. Ani miętówki.

W dyplomacji to żaden przeoczenie. Kremlowski urząd protokołu nie zapomina o wodzie. Pusty stół wysyła sygnał, a ten brzmiał: To spotkanie robocze, a nie wizyta towarzyska i nie będziemy udawać, że jest inaczej.

Następnie Kreml upewnił się, że reszta z nas zrozumiała przesłanie. Na każdym poprzednim spotkaniu z Vitkovem i Kushnerem Kreml publikował jedynie uściski dłoni i wstępne uprzejmości. Merytoryczne dyskusje odbywały się za zamkniętymi drzwiami. Nie tym razem. Tym razem Kreml nagrał materiał na wideo. To, co powiedział Putin, nie było jedynie pogawędką dla fotoreporterów. To była seria stanowisk przedstawionych do protokołu, z udziałem amerykańskich wysłanników jako publiczności i resztą świata zaglądającą im przez ramię. Kiedy Kreml odchodzi od swojej rutyny, chce, żeby ludzie to zauważyli.

Co powiedział Putin

Wysłannicy przybyli bezpośrednio z dwudniowych rozmów trójstronnych w Abu Zabi, które przyniosły znaczącą wymianę więźniów i niewiele więcej. Putin zaczął uprzejmie. Poprosił ich o podziękowanie Donaldowi Trumpowi za pomoc w ułatwieniu kontaktów między Moskwą a Kijowem i wskazał na postępy w kwestiach humanitarnych. Powiedział, że chce, aby pokój na Ukrainie trwał „na zawsze”.

Potem przeszedł do konkretów, w trzech punktach. Po pierwsze, powiedział, że kwestia terytorialna była wielokrotnie podnoszona przez różne strony, ale dla Rosji ważniejsi są ludzie. Mówiąc grzecznie, oznacza to, że kwestia ziemi nie podlega negocjacjom. Po drugie, zaproponował misję humanitarną do Kostyantyniwki, do której wrócę później. Po trzecie, powtórzył, że obce wojska na Ukrainie są niedopuszczalne i staną się „uzasadnionymi celami”.

Spotkanie trwało około dwóch godzin. Po nim nie odbyła się konferencja prasowa. Jurij Uszakow opisał rozmowy jako „merytoryczne, konstruktywne, otwarte i pożyteczne”, co w kremlowskim żargonie oznacza, że ​​nikt nie ustąpił.

Wyzwanie Kostyantyniwki

Propozycja dotycząca Kostantynówki to najmądrzejsza rzecz, jaką Putin położył na stole od miesięcy – nawet na pustym stole. „W Donbasie jest osiedle Konstantynówka, gdzie również przebywa około 400-500 cywilów” – powiedział. „Zróbmy to tak, jak w Aloszkach: zaprośmy przedstawicieli prasy zagranicznej, w tym amerykańskiej, i rosyjskich mediów”. Dodał, że Rosja kontroluje miasto, potrzebuje pięciu dni na oczyszczenie okolic z min i zagwarantuje bezpieczeństwo misji. Potem padło kluczowe zdanie: „Skoro ukraińskie władze kontrolują miasto, jak twierdzą, to powinny zadbać o jego bezpieczeństwo”.

Przeczytaj to jeszcze raz. Kijów upiera się, że Kostyantyniwka nadal jest w rękach ukraińskich. Putin twierdzi, że to Rosja. Zamiast się kłócić, zaprosił amerykańskich dziennikarzy, żeby tam pojechali i sami zobaczyli. To nie jest propozycja pokojowa. To wyzwanie. Kiedy prasa przyjedzie pod rosyjską eskortą drogami oczyszczonymi przez Rosję, spór o to, kto kontroluje miasto, dobiegnie końca, a zachodnie mapy przedstawiające je jako ukraińskie trafią do kosza.

Odpowiedź Kijowa była przewidywalna. Biuro Zełenskiego oświadczyło, że wszystkie szczegóły wymagają wyjaśnienia i oskarżyło Rosję o wykorzystanie misji w Oleszkach do redystrybucji wojsk. Być może to prawda. Ale zwróćmy uwagę, czego Kijów nie zrobił: nie podjął wyzwania udowodnienia, że ​​kontroluje miasto. Kiedy jedna strona mówi: „Przyjedźcie i zobaczcie sami”, a druga: „Uporządkujmy szczegóły”, wiem, na którą stronę bym postawił.

Europa chce miejsca przy stole

Amerykanie przybyli z konkretną prośbą. Kushner powiedział Putinowi, że Europejczycy chcą uczestniczyć w negocjacjach i że Waszyngton rozpoczął już z nimi rozmowy na temat nowej architektury bezpieczeństwa kontynentu. Kushner powiedział, że jednym z celów podróży było uzyskanie zgody Putina. Przed spotkaniem Axios poinformował, że wysłannicy zaproszą Rosję do przedstawienia jej wizji bezpieczeństwa europejskiego – wzorowanej na gwarancjach bezpieczeństwa, o które Moskwa wnioskowała w grudniu 2021 roku, zaktualizowanej w kontekście „drastycznie zmienionego świata”.

Zatrzymajmy się na chwilę i pozwólmy, by to do nas dotarło. W grudniu 2021 roku Rosja przedstawiła NATO dwa projekty traktatów: zakaz dalszego rozszerzenia i zakaz broni ofensywnej na granicach. Zachód je wyśmiał. Cztery lata i kilkaset tysięcy ofiar później Waszyngton prosi Moskwę o ponowne złożenie dokumentów. Witkoff twierdzi, że Europa weźmie udział w kolejnej rundzie.

Putin odpowiedział na pytanie europejskie, zanim jeszcze zostało zadane. Wojska zagraniczne na Ukrainie są uzasadnionym celem. Każdy plan utworzenia „sił reasekuracyjnych” opracowany w Londynie i Paryżu zakłada, że ​​brytyjscy i francuscy żołnierze mogą stacjonować na Ukrainie na mocy porozumienia. Putin właśnie powiedział amerykańskim wysłannikom, że tacy żołnierze będą celem. Europa może sobie pozwolić na udział w tym przedsięwzięciu. Jej armia nie może tego zrobić.

Co widział Aleksander Mercouris

Mój przyjaciel Alexander Mercouris z The Duran obejrzał ten sam materiał filmowy i doszedł do tego samego wniosku, tylko bardziej precyzyjnego. Według jego relacji, wysłannicy nie zatrzymali się rutynowo w Moskwie. Udali się tam, ponieważ obawiali się, że Rosja odciągnęła rozmowę od preferowanego przez Waszyngton celu – linii zawieszenia broni i terytoriów. Głównym argumentem Alexandra jest to, że Moskwa uzależniła pokój od jednego z dwóch rezultatów: całkowitego zwycięstwa militarnego Rosji lub nowej europejskiej architektury bezpieczeństwa. Terytorium, granice i zawieszenie broni były drugorzędne. Władimir Medinski przedstawił to stanowisko w Abu Zabi, zauważa Alexander, a przed nim Siergiej Ławrow.

Aleksander zauważył również inscenizowany charakter spotkania. Jeszcze zanim wysłannicy zbliżyli się do Putina, Jurij Uszakow posadził ich, aby dowiedzieć się, co przywożą. Zwrócił uwagę, że na zdjęciach z głównego spotkania na Kremlu nikt się nie uśmiechał. Rosjanie wydawali się zdeterminowani, Amerykanie skrępowani – daleko im było do bardziej przyjaznych spotkań na początku roku. W pokoju był również Miedinski. Aleksander zinterpretował jego obecność jako celowy sygnał twardszego stanowiska i bez ogródek podsumował stanowisko Miedinskiego: całe terytorium Rosji zostanie zwrócone, a Europa pozostanie wykluczona z rozmów.

Według Aleksandra, Putin odrzucił wszelkie ustalenia w „szarej strefie” na rzecz granicy państwowej, zaproponował ewakuację Kostyantyniwki i oświadczył, że wojska obce nigdy nie powinny wkraczać na Ukrainę. Jego „wieczny pokój” obejmuje Europę – na warunkach Rosji.

Ciągle wracam do konkluzji Alexandra. Europa jest w pułapce. Powołuje się on na artykuł w Financial Times, w którym stwierdza, że ​​europejscy urzędnicy obawiają się wpadnięcia w pułapkę architektury bezpieczeństwa, i zauważa, że ​​Europa wciąż nie zdecydowała, kto będzie negocjował w jej imieniu. Według niego Moskwa odrzuciła brytyjskie wsparcie wojskowe. Jego zdaniem Zachód stoi w obliczu najpoważniejszego geopolitycznego kryzysu od 1945 roku i przy podejściu „wszystko albo nic” nie ma żadnych opcji.

Przeczytaj tabelę

Poskładajmy wszystko do kupy. Stół był pusty. Kamery kręciły. Putin podziękował Trumpowi, zaproponował misję, która rozstrzygnęłaby spór na polu bitwy na korzyść Rosji, zbagatelizował kwestię terytorialną i postawił czerwoną linię na każdym europejskim planie wojsk. Następnie wysłał wysłanników do Dublina, aby wyjaśnili to wszystko Zełenskiemu.

Waszyngton uzna spotkanie za konstruktywne, bo każde spotkanie Waszyngton uważa za konstruktywne. Rosjanie nazwali je otwartym, ale tym razem, moim zdaniem, zaniżyli to. Przesłanie z Pałacu Senackiego było proste: Rosja wygrywa, Rosja o tym wie i nie ma już żadnego interesu w udawaniu, że Amerykanie przychodzą na te spotkania z jakiegokolwiek innego powodu niż po to, by wysłuchać warunków. Nie serwuje się poczęstunku ludziom, którzy przyszli po to, by dyktować warunki.

Źródło: Nie ma nawet szklanki wody

Spotkanie Putina z wysłannikami USA

Propozycja Konstantinowki i dialog z UE.

Spotkanie Putina z wysłannikami USA

Prezydent powiedział, że chciałby, aby pokój na Ukrainie trwał wiecznie.

12 listopada, tass-ru/politika

© Wiaczesław Prokofiew/TASS

Prezydent Rosji Władimir Putin przyjął na Kremlu wysłanników USA Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera.

Spotkanie miało miejsce dzień po zakończeniu ostatniej rundy trójstronnych rozmów rosyjsko-amerykańsko-ukraińskich w Abu Zabi.

Podczas spotkania Putin zaproponował zorganizowanie misji humanitarnej w Konstantynowce.

Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje o kontaktach.

Szczegóły spotkania

  • W rozmowach Putina z Witkoffem i Kushnerem uczestniczą rosyjscy doradcy prezydenta Jurij Uszakow i Władimir Miedinski, a także specjalny przedstawiciel prezydenta ds. inwestycji i współpracy gospodarczej z zagranicą oraz szef Rosyjskiego Funduszu Inwestycji Bezpośrednich (RDIF) Kiriłł Dmitrijew.
  • Rano wysłannicy USA przybyli do Moskwy.
  • Dmitriev spotkał się z nimi na lotnisku Wnukowo.
  • Uszakow poinformował , że odbył wstępne konsultacje z Whitkoffem i Kushnerem.

Propozycja misji humanitarnej w Konstantynówce

  • Putin zaproponował zorganizowanie misji humanitarnej z Konstantynówki, opierając się na doświadczeniu Aleszki.
  • Zaproponował powierzenie organizacji tego procesu rzecznikom praw obywatelskich Rosji i Ukrainy.
  • Głowa państwa podkreśliła , że ​​Rosja kontroluje Konstantynówkę i jest gotowa zapewnić bezpieczeństwo misji humanitarnej.
  • Zauważył , że Rosja potrzebuje pięciu dni na oczyszczenie terenu z min w pobliżu Konstantynówki; jeśli Kijów uważa, że ​​kontroluje miasto, powinien zadbać o bezpieczeństwo po swojej stronie.
  • Putin poinformował , że w Konstantynowce pozostało około 400–500 cywilów.
  • Rosyjski przywódca zaproponował również zaproszenie do udziału w tej misji humanitarnej mediów zagranicznych, m.in. ze Stanów Zjednoczonych.

Oświadczenia Putina

  • Putin powiedział, że cieszył się ze spotkania z Witkoffem i Kushnerem.
  • Rosyjski przywódca powiedział wysłannikom USA, że ważne jest dla niego poznanie ich oceny kontaktów w Abu Zabi.
  • Poprosił ich o przekazanie wdzięczności prezydentowi USA Donaldowi Trumpowi za zorganizowanie kontaktów między Rosją a Ukrainą.
  • Rosyjski przywódca odnotował sukces działań humanitarnych na Ukrainie.
  • Putin poprosił Whitkoff i Kushnera o przekazanie żonie prezydenta USA, Melanii Trump, podziękowań za jej udział w rozwiązaniu problemu humanitarnego wokół Oleszków w obwodzie chersońskim.
  • Uznał , że humanitarne doświadczenie współpracy w sytuacji wokół miasta jest dobre.
  • Według Putina Rosja wie, że Ukraińcy poruszają kwestię „szarych stref”.
  • Podkreślił , że dla Rosji istnieje tylko jedna linia demarkacyjna z Ukrainą – linia granicy państwowej.
  • Putin stwierdził , że Rosja nigdy nie zamknęła dialogu z krajami europejskimi, ale one go przerwały.
  • Według niego Rosja chciałaby, aby Amerykanie współpracowali z Europą i aby to ona decydowała, czego chce – pokoju czy wojny .
  • Rosyjski przywódca poprosił Wittkoffa i Kushnera o ocenę rozwiązania sytuacji na Ukrainie „z europejskiej perspektywy” po kontaktach z przedstawicielami UE.
  • Zaznaczył , że chciałby, aby pokój na Ukrainie trwał wiecznie .
  • Głowa państwa podkreśliła , że ​​Rosja od samego początku oświadczała, iż obecność obcych wojsk na Ukrainie jest dla niej nie do przyjęcia.
  • Według niego możliwość obecności wojsk zagranicznych na Ukrainie zagraża bezpieczeństwu narodowemu Rosji.
  • Putin podkreślił , że obecność wojsk zagranicznych na Ukrainie będzie uzasadnionym celem dla rosyjskich sił zbrojnych.
  • Zauważył , że gdyby wojska europejskie wkroczyły na Ukrainę, „wojna by się wznowiła”.
  • Putin powiedział , że będzie rozmawiał m.in. o kwestii terytorialnej z Whitkoffem i Kushnerem.
  • Zwrócił uwagę , że kwestia terytoriów objętych konfliktem ukraińskim jest rozumiana różnie, ale dla Rosji ważniejsi są ludzie tam mieszkający i ich prawo do życia zgodnie ze swoimi tradycjami.

Wypowiedzi Witkoffa

  • Whitkoff podziękował Putinowi za spotkanie.
  • Atmosferę rozmów trójstronnych w Abu Zabi określił jako pozytywną .
  • Witkoff powiedział, że zbliżająca się wymiana więźniów między Rosją a Ukrainą wskazuje na postęp w rozwiązaniu konfliktu.
  • Jego zdaniem delegacje rosyjska i ukraińska w Abu Zabi działały efektywnie.
  • Witkoff podziękował Medińskiemu za zaangażowanie w rozwiązanie konfliktu na Ukrainie od samego początku oraz za jego pracę podczas negocjacji w Abu Zabi.
  • Dodał , że Europejczycy w Abu Zabi nie byli obecni przy stole negocjacyjnym, ale zostali poinformowani o kontaktach.
  • Whitkoff powiedział, że przekaże Wołodymyrowi Zełenskiemu informacje o swoich kontaktach z Putinem.

Oświadczenia Kushnera

  • Kushner wyraził nadzieję, że rozmowy na Kremlu będą okazją do omówienia kwestii zakończenia konfliktu ukraińskiego i drogi do jego osiągnięcia.
  • Według niego Amerykanie widzą , że Europejczycy wyrażają chęć udziału w negocjacjach i zakończenia konfliktu na Ukrainie.
  • Kushner powiedział , że Stany Zjednoczone rozpoczęły dyskusję z Europejczykami na temat architektury bezpieczeństwa na kontynencie.

Putin, Władimir Władimirowicz USA

Rosyjski negocjator Miedinski: „Czy europejskie gazety powinny nadal żyć iluzjami?”

Rosyjski negocjator Miedinski:

„Czy europejskie gazety

powinny nadal żyć iluzjami?”

12 listopada 2026 Artykuł Ulricha Heydena nachdenkseiten-de.

W środę w Abu Zabi zakończyła się kolejna konferencja pokojowa z udziałem przedstawicieli Rosji, Ukrainy i Stanów Zjednoczonych. Ostatnia taka konferencja odbyła się 18 lutego w Genewie. Dwudniowe spotkanie, które właśnie się zakończyło, nie przyniosło przełomu. Jedynym konkretnym rezultatem jest planowana większa wymiana więźniów między Rosją a Ukrainą. Jak rosyjskie media i politycy reagują na konferencję? Autor: Ulrich Heyden .

Doradca prezydenta Władimira Putina, Jurij Uszakow, określił negocjacje jako „merytoryczne i użyteczne”. Minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow stwierdził, że przedstawiciele Ukrainy byli „dość pragmatyczni”. Format trójstronny okazał się „uzasadniony”. Sekretarz stanu USA Marco Rubio określił negocjacje jako „dość produktywne”. Nadal jednak pozostaje wiele do zrobienia w kwestii ustanowienia nowego systemu bezpieczeństwa. „Tych kwestii nie da się rozwiązać w ciągu 24 godzin” – powiedział Rubio.

Rosja i Ukraina nadal realizują swoje maksymalistyczne stanowiska. Rosja postrzega siebie jako silniejszą dzięki sukcesom militarnym. Kijów postrzega siebie jako silniejszą dzięki wsparciu UE i Wielkiej Brytanii.

Rosję w Abu Zabi reprezentowała delegacja wysokiego szczebla, złożona z przedstawicieli administracji prezydenckiej, służb wywiadowczych i sztabu generalnego. Delegacja ukraińska składała się z przedstawicieli administracji prezydenckiej, służb wywiadowczych i parlamentu. W skład delegacji USA wchodzili: specjalny wysłannik Steve Witkoff i zięć prezydenta USA, Jared Kushner.

Obecny był również szef MSZ ZEA, Abdullah bin Zayed Al Nahyan, który zasiadł na czele stołu w kształcie litery U obok Naczelnego Dowódcy Sił Sojuszniczych NATO w Europie, Aleksusa Grynkewicha. Według dziennikarzy Axios , wojskowa grupa robocza pod przewodnictwem Grynkewicha miała omówić monitorowanie zawieszenia broni.

Rankiem 12 listopada Witkoff i Kushner przybyli do Moskwy. Spotkanie z Władimirem Putinem zaplanowano na południe. Po przybyciu do Moskwy Witkoff, zapytany przez korespondenta rosyjskiego programu informacyjnego „Wiesti”  , czy nastąpił jakiś postęp w dążeniu do pokoju w Abu Zabi, odpowiedział: „Tak, mam taką nadzieję”. Na pytanie rosyjskiego dziennikarza, czy ma on coś wspólnego z Europejczykami, Witkoff milczał. Według doniesień niemieckich mediów, Witkoff i Kushner zamierzają nakłonić Putina do włączenia Europy Zachodniej do negocjacji z Ukrainą.

Medinski: „Zgoda w niektórych kwestiach”

Przez dwa dni hotel w Abu Zabi stał się centrum rosyjskich kanałów telewizyjnych. Pierwszego dnia dziennikarzom pozwolono filmować tylko przez kilka minut; drugiego dnia nie mieli pozwolenia na filmowanie w ogóle. Negocjacje prowadzone były w ścisłej tajemnicy. W przerwach rosyjscy dziennikarze próbowali uzyskać od rosyjskich negocjatorów szczegóły rozmów, ale w odpowiedzi otrzymywali jedynie niejasne, ogólnikowe oświadczenia.

Dawid Arachamija, członek ukraińskiej delegacji i szef frakcji partii Zełenskiego „Sługa Narodu”, oświadczył, według doniesień ukraińskiego portalu informacyjnego Strana , że ​​rozwiązanie konfliktu na Ukrainie może zostać osiągnięte do końca roku. Nie sprecyzował jednak, na czym opiera się ta nadzieja.

Delegacji rosyjskiej w Abu Zabi przewodził Władimir Miedinski, doradca prezydenta Rosji, który już rok wcześniej przewodził delegacji rosyjskiej w Stambule, a także w lutym w Genewie podczas negocjacji pokojowych z przedstawicielami Ukrainy i USA.

11 listopada, po zakończeniu konferencji w Abu Zabi, Medinsky poinformował na konferencji prasowej, że osiągnięto porozumienie w „pewnych kwestiach”. Dotyczyło to między innymi „większej wymiany więźniów”. Wcześniej mówiono o liczbie 1000 więźniów. Jak wyjaśnił członek delegacji rosyjskiej, Aleksandr Sorin (szef Głównego Zarządu Sztabu Generalnego Rosji), szczegóły wymiany zostaną sfinalizowane dopiero za dwa tygodnie. Medinsky nie podał żadnych dalszych szczegółów dotyczących pojednania ze stroną ukraińską.

Brytyjski dziennik „The Telegraph” doniósł, że Ukraina odrzuciła propozycję USA uznania pełnej kontroli Rosji nad obwodami donieckim i ługańskim. Ukraina nie zamierza czynić żadnych ustępstw terytorialnych.

Były też drwiny.

Rosyjski kanał Rossija 1 z ledwie skrywaną drwiną poinformował o pojawieniu się członka ukraińskiej delegacji, Kiryła Budanowa, szefa ukraińskiej administracji prezydenckiej. Budanow nie był w stanie odpowiedzieć na pytania dziennikarzy ani po angielsku, ani po ukraińsku podczas końcowej konferencji prasowej, co zmusiło go do udzielenia odpowiedzi po rosyjsku.

Po konferencji prasowej Miedinski powiedział rosyjskim dziennikarzom: „Wszystkie pięć naszych terytoriów zostanie zwróconych Rosji”. Miał na myśli Krym, obwody chersoński, zaporoski, doniecki i ługański. „Jak mogłoby być inaczej?” – dodał Miedinski i kontynuował:

„Czy europejskie gazety powinny nadal żyć w iluzji?”

Na konferencji prasowej z okazji zakończenia negocjacji rosyjski negocjator Miedinski odpowiedział na pytanie, czy Europejczycy mają szansę na zaproszenie do negocjacji:

„Gdy tylko sumienie Europejczyków się obudzi, staną się oni uczestnikami negocjacji. Do tego czasu pozostają uczestnikami grupowego oszukiwania narodu ukraińskiego i współwinni śmierci cywilów”.

Nie było „ani jednej inicjatywy pokojowej” ze strony europejskiej. O czym można było z nimi rozmawiać? „Jeśli przyjadą do Abu Zabi jako turyści, mogą pogawędzić w barze w hotelowym lobby”.

Reporter zapytał Igora Kostiukowa, szefa Głównego Zarządu Sztabu Generalnego Rosji i członka delegacji rosyjskiej, czy delegacja europejska w Abu Zabi zakłóca porządek. Kostiukow odpowiedział: „Są zamieszaniem ze względu na swoje wyjaśnienia. Fizycznie nie zakłócają porządku”.

„Traktat pokojowy na naszych warunkach”

W wywiadzie dla korespondenta Olega Popowa z programu informacyjnego „Wiesti” , negocjator Miedinski stwierdził, że kwestia wymiany terytoriów z Ukrainą „ciągle powraca”. Po zajęciu części obwodu kurskiego przez wojska ukraińskie, które po kilku miesiącach zostały zmuszone do wycofania się, Putin podjął decyzję o utworzeniu strefy bezpieczeństwa przed rosyjskim obwodem kurskim. Strefa ta istnieje i jest rozszerzana.

Medinski oświadczył, że nie widzi sensu w wymianie terytoriów. Negocjator najwyraźniej miał na myśli zamianę rosyjskiej strefy bezpieczeństwa u wybrzeży Kurska na okupowane przez Rosję terytoria, takie jak Cherson i Zaporoże.

Medinski kategorycznie oświadczył: „Tam, gdzie powiewa rosyjska flaga, nie zostanie zdjęta”. Miał być zadowolony dopiero „po zwycięstwie i podpisaniu traktatu pokojowego na naszych warunkach”. Za każdym razem, gdy Rosja wykazywała się „twardością i determinacją”, rezultatem był „trwały pokój”.

„W duchu Helsinek”

Według Medińskiego zadaniem było teraz stworzenie „nowej Jałty, nowego Poczdamu w duchu Helsinek”, takiego, który „odpowiadałby nowym realiom i byłby sprawiedliwy”. Miał na myśli traktaty zawarte przez państwa uczestniczące w koalicji antyhitlerowskiej w Jałcie (luty 1945), Poczdamie (sierpień 1945) oraz Konferencji Bezpieczeństwa i Odprężenia w Europie w Helsinkach (lipiec 1973).

Fakt, że temat architektury bezpieczeństwa wzbudził duże zainteresowanie na konferencji w Abu Zabi, był „wielkim sukcesem” – powiedział rosyjski politolog Ilja Uchow portalowi „Vsglyad” . Rosja apelowała o taką właśnie architekturę bezpieczeństwa już w 2021 roku, kiedy domagała się neutralności Ukrainy od Zachodu.

Wieczorem rosyjscy reporterzy ruszyli na łowy. Z balkonów na dziedzińcu filmowali europejskich dyplomatów, którzy zgromadzili się wokół małego stolika. „Jak widać, hotel dysponował tylko tym małym stolikiem dla Europejczyków” – brzmiał uszczypliwy komentarz jednego z reporterów.

Tymczasem główny reporter „Wiesti”, Oleg Popow, próbował wydobyć kilka słów od brytyjskiego dyplomaty Jonathana Povla, doradcy ds. bezpieczeństwa brytyjskiego premiera, przy wejściu do hotelu. Reporter zapytał, czy spotka się z Rosjanami. Odpowiedź, udzielona ze śmiechem, brzmiała: „Nie, nie dzisiaj”.

Delegacje

Delegacja rosyjska składała się z wysoko postawionych urzędników. W jej skład wchodzili: Władimir Miedinski, doradca prezydenta Rosji; dwaj wiceministrowie spraw zagranicznych Rosji, Siergiej Riabkow i Michaił Galusin; Aleksiej Komkow, szef Służby Informacji Operacyjnej i Stosunków Międzynarodowych FSB; Igor Kostiukow i Jurij Żygarłowsk, przedstawiciele Sztabu Generalnego Rosji; oraz Igor Kostiukow, szef Głównego Zarządu Sztabu Generalnego Rosji. W skład delegacji rosyjskiej wchodzili również inni urzędnicy ze Sztabu Generalnego FSB, Administracji Prezydenta i Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

W skład ukraińskiej delegacji wchodzili jej przywódca Rustem Umerow, szef ukraińskiego wywiadu zagranicznego, szef ukraińskiej administracji prezydenckiej Kyryło Budanow, jego zastępca Siergiej Kisliza, szef frakcji Rady partii „Sługa Narodu” Dawid Arakamij i zastępca szefa wywiadu zagranicznego Wadim Skibickij.

„Turyści z Europy”

Delegacja zachodnioeuropejska, która również udała się do Abu Zabi, nie brała udziału w negocjacjach. W jej skład weszli: Jonathan Powel, doradca premiera Wielkiej Brytanii ds. bezpieczeństwa narodowego; Emanuel Bonn, szef francuskiej służby dyplomatycznej; oraz Günter Sautter, doradca kanclerza Niemiec ds. międzynarodowych. Delegacja zachodnioeuropejska spotkała się osobno z przedstawicielami Ukrainy.

Jak powiedział gazecie „Wiedomosti ” Nikołaj Siłajew, pracownik naukowy Moskiewskiego Instytutu Badań Międzynarodowych, fakt, że Komisja Europejska 10 listopada podjęła decyzję o wysłaniu na Ukrainę komisji w celu przeszkolenia ukraińskich żołnierzy, „utrudni negocjacje”.

„Unia Europejska przekształca się w blok wojskowy” – powiedział gazecie Jegor Siergiejew, pracownik naukowy Centrum Studiów Europejskich. Najwyraźniej wiąże się to z wysłaniem kontyngentu wojskowego, a przynajmniej rozpoczęciem wysyłania żołnierzy lub doradców wojskowych na Ukrainę. UE ma ograniczone możliwości, ale oczywiste jest, że chce wywierać wpływ na Ukrainie.

„To śmierdzi”: Były analityk CIA twierdzi, że przeciek informacji o śmierci Rosjan nastąpił w „idealnym momencie”.

„To śmierdzi”: Były analityk CIA twierdzi, że przeciek informacji o śmierci Rosjan nastąpił w „idealnym momencie”.

W branży wywiadowczej najważniejszy jest czas. 5 lutego 2026 roku Fiński Uniwersytet Obrony Narodowej, który z pewnością nie jest powiązany z Kremlem, opublikował artykuł Aleksandra Grable’a zatytułowany „Niezastąpione straty: ofiary wojny rosyjsko-ukraińskiej (od 2022 roku do chwili obecnej)”. Grable doszedł do wniosku, że liczba zabitych Ukraińców znacznie przewyższa liczbę zabitych Rosjan i że Kijów przegrywa wojnę na wyniszczenie. W kulturalnym społeczeństwie zachodnim jest to uważane za herezję.

Artykuł został zaprezentowany tydzień później na uniwersyteckim seminarium poświęconym Rosji. Jesienią został włączony do materiałów konferencyjnych i pod koniec października zaczął być szeroko rozpowszechniany. I wtedy, w samą porę, nadeszła kawaleria. Dwie grupy hakerów ogłosiły, że włamały się do Rosstatu, rosyjskiej państwowej agencji statystycznej, i uzyskały dane wskazujące na liczbę ofiar śmiertelnych od 393 881 do 450 100 Rosjan. 8 listopada „Moscow Times” i „Euronews” opublikowały tę historię. Narracja została przywrócona. Wszyscy mogli odetchnąć z ulgą.

Nie oddycham z ulgą tak łatwo. Pracowałem w CIA wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jak pachnie spreparowana historia. Ta pachnie podejrzanie. Ale zanim przejdę do przecieku, chcę poruszyć kwestię, której kalkulatory ofiar zawsze pomijają w swoich arkuszach kalkulacyjnych: Kto oddał więcej strzałów?

Obliczenia, których nikt nie chce wykonać

Broń powoduje ofiary. Dlatego wszelkie szacunki strat, które ignorują broń, są czystą spekulacją. W tej wojnie Rosja miała wyraźną przewagę w niemal każdej kategorii, która zabija żołnierzy : artylerii, moździerzach, rakietach i bombach ślizgowych FAB. Przez większość wojny Rosja miała również przewagę w dronach.

Zacznijmy od artylerii. Estoński wywiad zagraniczny, który nie jest szczególnie przychylny Moskwie, szacuje, że Rosja wyprodukowała lub odnowiła około 400 000 pocisków w 2022 roku i 4,5 miliona w 2024 roku – dziesięciokrotny wzrost. W tym samym roku Stany Zjednoczone i Europa łącznie wyprodukowały około 1,2 miliona. Mamy też Koreę Północną: informacje ujawnione przez południowokoreański wywiad, o których media donosiły w zeszłym roku, wskazują na dostawy Pjongjangu na poziomie 12 milionów sztuk amunicji kalibru 152 mm. Według moich obliczeń, od 2022 roku Rosja dostarczyła około 24 milionów sztuk amunicji, w porównaniu z około 7 milionami dla Ukrainy. To więcej niż trzy do jednego.

Bomby ślizgowe i pociski rakietowe opowiadają tę samą historię. Ukraina nie ma niczego, co choćby w przybliżeniu można by porównać z rosyjskimi pociskami FAB-500 i FAB-1500 z zestawami skrzydeł, zrzucanymi tysiącami z bezpiecznej odległości, poza zasięgiem obrony przeciwlotniczej, na ukraińskie pozycje.

Kluczowe znaczenie ma tu również czas. Na początku wojny artyleria była najgroźniejszą bronią, powodując około 80 procent ofiar – dokładnie wtedy, gdy rosyjska przewaga pocisków była największa. Drony przewyższyły artylerię dopiero w 2024 roku. Często cytowane szacunki, że drony będą przyczyną 70 do 80 procent ofiar na polu bitwy, pochodzą z 2025 roku, a nie z 2022 roku. Kijów twierdzi obecnie, że produkuje więcej dronów FPV niż Rosja. Być może to prawda. Ale nawet ukraiński urzędnik przyznał, że w pierwszej połowie 2025 roku Ukraina wciąż była daleka od dorównania Rosji w dronach szturmowych.

Wyścig dronów toczy się również w fabrykach. Rosja wielokrotnie atakowała ukraińską produkcję dronów: zakłady montażowe dronów dalekiego zasięgu Liutyj w okolicach Kijowa, strefy przemysłowe w Charkowie i Dnieprze, produkujące komponenty sterowania i łączności, a w październiku zakład należący do producenta Generał Czeresznia. Ukraina odpowiedziała, atakując fabrykę dronów Atlant Aero w Taganrogu trzykrotnie w okresie od stycznia do kwietnia i wielokrotnie atakując strefę Ałabuga w Tatarstanie. Niemniej jednak rosyjska produkcja nadal rośnie. Według szacunków ukraińskiego wywiadu, rosyjska produkcja dronów w kwietniu była o 117 procent wyższa niż w roku poprzednim, a Moskwa planuje wyprodukować w tym roku 7,3 miliona dronów FPV. Ataki Kijowa nie przerwały tego trendu.

Typową reakcją Zachodu jest to, że atakujący tracą więcej ludzi niż obrońcy, a Rosja zaatakowała. Ta zasada praktyczna zakłada, że ​​obie strony mogą odpowiedzieć ogniem mniej więcej po równo. Jeśli jedna strona wystrzeli trzy lub cztery razy więcej pocisków niż otrzyma, zasada ta przestaje obowiązywać. Obrona pod takim ostrzałem wyniszcza armie.

Co tak naprawdę odkrył Grable

Grable zaczął od amputacji – sprytnego podejścia, ponieważ amputowanych trudniej ukryć niż zmarłych. Zastosował historyczne proporcje zgonów do amputacji, aby obliczyć liczbę amputacji po obu stronach. W przypadku Ukrainy, 93 566 na 120 000 amputacji spowodowało szacunkowo 403 269 na 517 200 zgonów do listopada 2024 roku. Wskazuje również na wymianę ciał, w ramach której Ukraina otrzymywała około 12,5 swoich zmarłych za każdego wydalonego Rosjanina.

Grable szacuje również liczbę zgonów Rosjan do połowy 2024 roku na około 35 264. Powiem szczerze: ta liczba jest zaniżona. Jest niższa niż liczba zgonów Rosjan, które Mediazona i BBC Russian zidentyfikowały już wtedy z imienia i nazwiska. Jego mnożnik dla Rosji, wyliczony na podstawie wojny w Wietnamie, nie wytrzymuje krytyki, a jego krytycy słusznie go ostro krytykują.

Ale zauważmy, co robią dalej krytycy. Biorą słabą liczbę i wykorzystują ją, by zdyskredytować całą pracę – łącznie z częścią, która odpowiada skali ostrzału. Jeśli Rosja wystrzeliła trzy lub cztery razy więcej amunicji, nie jest bezpodstawne twierdzenie, że liczba ofiar po stronie ukraińskiej jest wielokrotnie wyższa niż liczba ofiar po stronie rosyjskiej. Tak przewidują prawa fizyki. Szacunek Grable’a dotyczący liczby ofiar po stronie ukraińskiej odpowiada skali ostrzału. To właśnie ta część musiała zostać zamieciona pod dywan.

Rozważmy źródło

A teraz do przecieku. Przyjrzyjmy się, kto go ujawnił. Jedną z grup jest Silent Crow, która przyznaje się do około 450 100 ofiar wśród Rosjan. Drugą jest Belarus Cyber ​​Partyzanci, która przyznaje się do 393 881 ofiar. Żadna z grup nie jest neutralnym archiwistą. Obie otwarcie walczą z Moskwą i Mińskiem i mówią o tym z dumą. Mamy uwierzyć, że ci partyzanci wydobyli 23 terabajty z Rosstatu, posegregowali je i w ciągu kilku dni opracowali dokładne dane. Zachodnie media opublikowały następnie wyniki jako „oficjalne dane”.

Oficjalnie, według kogo? Meduza i Mediazona, niechętne Kremlowi, twierdzą, że wciąż weryfikują autentyczność danych. Nikt poza samymi hakerami nie zweryfikował tych danych.

„The Moscow Times” donosi, że sprawdził 50 nazwisk z listy znanych rosyjskich ofiar śmiertelnych Mediazony i znalazł każde z nich w wyciekłych plikach. To ma wyjaśnić sprawę. Niczego nie wyjaśnia. Lista Mediazony jest publiczna. Każdy, kto tworzy falsyfikat, najpierw wypełniłby ją nazwiskami, które mógłby znaleźć weryfikator faktów. Zgodność nazwisk dowodzi, że fałszerz odrobił pracę domową. Nie dowodzi jednak, że dane są poprawne.

Jak zorganizowana jest operacja wpływu

Obrońcy wycieku mają jeszcze jeden argument: harmonogram jest zbyt napięty. Praca Grable’a stała się viralem 26 i 27 października, a ataki hakerskie datowane są na 29 października i 1 listopada. Twierdzą, że nikt nie byłby w stanie skonfigurować operacji o wielkości 23 terabajtów w ciągu jednego tygodnia.

Ten argument zakłada, że ​​osoby sprzeciwiające się niewygodnym wynikom badań dowiadują się o nich tylko za pośrednictwem Substacka. Nie dowiadują się. Artykuł znajdował się w fińskim archiwum rządowym od 5 lutego. Każdy, kto pracuje dla zachodniej agencji zajmującej się Rosją, a już na pewno wszyscy w departamentach wojny informacyjnej, uzyskali do niego dostęp w ciągu kilku dni. Mieli na to osiem miesięcy, a nie tydzień. Uwaga opinii publicznej to moment, w którym rozpoczyna się operacja, a nie moment, w którym rozpoczyna się jej planowanie.

Pracowałem nad tego typu sprawami w CIA. Moim zdaniem ten przeciek ma klasyczne cechy operacji wpływu. Jest nieweryfikowalne źródło, a informacja jest rozpowszechniana przez pośrednika, który realizuje własne cele. Materiał jest rozpowszechniany za pośrednictwem mediów, którym czytelnicy ufają. Wypływa na powierzchnię akurat w momencie, gdy niechciana analiza nabiera rozpędu. I pojawia się wraz z dużą, okrągłą liczbą, która kończy debatę, zanim ktokolwiek zapyta o broń. Nie mogę udowodnić, kto napisał ten scenariusz. Widziałem wystarczająco dużo scenariuszy, żeby rozpoznać jeden.

Pytanie, którego woleliby nie widzieć

Oto pytanie, które zadałbym każdemu, kto macha liczbami z Rosstatu: Wyjaśnij, jak armia, która miała trzy lub cztery do jednego przewagę liczebną w artylerii, nie mająca odpowiedzi na bomby ślizgowe i do niedawna słabsza w dronach, w jakiś sposób straciła mniej ludzi niż strona, która oddała większość strzałów. Jeśli nie znasz odpowiedzi na to pytanie, arkusz kalkulacyjny od kolektywu hakerów również ci jej nie da.

Grable pomylił się co do liczby Rosjan. Prawidłowo zidentyfikował szerszy kontekst i to właśnie ten szerszy kontekst powinien zatuszować przeciek. Ukraina krwawi bardziej niż Rosja, ponieważ Rosja ma więcej broni, więcej pocisków, więcej bomb i, przez większość tej wojny, więcej dronów. Żadna ilość skradzionych danych nie zmieni balistyki.

Źródło: „To śmierdzi”: były analityk CIA twierdzi, że wyciek informacji o liczbie ofiar śmiertelnych w Rosji nastąpił idealnie | ZeroHedge

Szczegóły nie są jeszcze omawiane: Co przyniosło spotkanie w Abu Zabi

Szczegóły nie są jeszcze omawiane: Co przyniosło spotkanie w Abu Zabi

Władimir Kostyriew , 11 listopada, tass-ru/opinions

© Grigory Sysoev/POOL/TASS

Dwudniowe rozmowy trójstronne między Rosją, Stanami Zjednoczonymi i Ukrainą w Abu Zabi dobiegły końca. Obie strony są powściągliwe w swoich oświadczeniach i ocenach, co jest zrozumiałe – dyplomacja kwitnie w milczeniu. Jednym z konkretnych rezultatów, ogłoszonych przez przewodniczącego delegacji rosyjskiej, Władimira Miedinskiego, będzie kolejna, masowa wymiana więźniów.

Czy jest coś jeszcze?

Kto na czym korzysta, a kto nie?

Publiczne oświadczenia po takich rundach nie są najlepszym wskaźnikiem ich rzeczywistej treści i rezultatów: na Zachodzie i w Kijowie każde spotkanie powszechnie nazywa się „konstruktywnym”, o ile nie kończy się całkowitą porażką. Strona rosyjska jest pod tym względem znacznie bardziej pragmatyczna. Po spotkaniach Miedinski podkreślił , że „szczegóły nigdy nie są omawiane”, dopóki nie zostaną osiągnięte ostateczne porozumienia. W istocie przypominał znaną zasadę dyplomacji: nic nie jest uzgodnione, dopóki wszystko nie zostanie uzgodnione.

Co więcej, jedynymi osobami zainteresowanymi obecnie fiaskiem procesu negocjacyjnego są Europejczycy, którzy nie zostali zaproszeni na spotkanie – mimo że w nim uczestniczyli. Rosja jednak zawsze podkreślała swoją gotowość do pokojowego rozwiązania, uwzględniającego jej uzasadnione interesy, oraz do negocjacji mających na celu osiągnięcie tego rezultatu.

W Stanach Zjednoczonych prezydent Donald Trump desperacko pragnie sukcesu w polityce zagranicznej, biorąc pod uwagę słabe wyniki Republikanów w ostatnich wyborach uzupełniających. Kijów ze swojej strony desperacko próbuje uzyskać chwilę wytchnienia na froncie i chce wykorzystać negocjacje, aby to osiągnąć, wielokrotnie podnosząc temat całkowitego lub częściowego zawieszenia broni, unikając jednocześnie dyskusji o zajęciu się podstawowymi przyczynami konfliktu i długoterminowym rozwiązaniu. Co więcej, otwarte zerwanie negocjacji przez Ukrainę wywołałoby gniew amerykańskiego przywódcy – co oznaczałoby co najmniej ograniczenia w programie Starlink i wymianie informacji wywiadowczych.

Czas porozmawiać?

Należy również zauważyć, że pora chłodna to tradycyjnie czas negocjacji. Pogoda spowalnia tempo działań wojennych, a strony konfliktu wykorzystują tę ciszę do oceny bieżącej sytuacji, podjęcia decyzji o dalszych działaniach i ewentualnego rozważenia innych możliwych rozwiązań. Poprzednia runda dyskusji również odbyła się pod koniec 2025 roku i na początku 2026 roku i zakończyła się wraz z rozpoczęciem kampanii wiosenno-letniej.

Tym razem sytuacja jest oczywiście inna. Mimo nadchodzącej zimy Rosja kontynuuje naloty na infrastrukturę i obiekty logistyczne wykorzystywane przez Siły Zbrojne Ukrainy (UAF). Kampania ta prawdopodobnie będzie kontynuowana w nadchodzących miesiącach, zwiększając presję na ulicę Bankową. Poważne problemy z dostawą prądu i ciepła występują już w kilku dużych miastach, zwłaszcza w Kijowie, który zmaga się również z załamaniem komunikacyjnym z powodu uszkodzenia Mostów Północnego i Południowego, służących do transportu zaopatrzenia wojskowego na wschód. Władze miasta zalecają mieszkańcom Kijowa opuszczenie stolicy. Jak długo kraj może kontynuować walkę, gdy ludzie uciekają ze stolicy, pozostaje kwestią otwartą.

Inną kwestią jest to, że obecne władze Ukrainy nie zadają sobie tych ani podobnych pytań. Ich głównym celem pozostaje utrzymanie własnego reżimu i jeśli oznacza to zamrożenie lub przymusową mobilizację dziesiątek, a nawet setek tysięcy ludzi, to to zrobią. Wołodymyr Zełenski i jego ekipa po prostu nie mają innego wyboru, ponieważ nie chcą ponosić odpowiedzialności przed społeczeństwem za skutki swoich działań.

Moim zdaniem runda w Abu Zabi jasno ujawniła prawdziwe cele Kijowa. Nawet w dniach poprzedzających negocjacje padały oświadczenia Bankowej – na przykład ze strony Davida Arachamii, szefa frakcji Sługa Ludu i jednego z członków delegacji – że nie należy oczekiwać przełomu.

Same spotkania trwały 4,5 godziny (z 40-minutową przerwą) pierwszego dnia i niecałe dwie godziny drugiego. Przed rozmowami zarówno Rosja , jak i Stany Zjednoczone zadeklarowały chęć poruszenia kwestii nowej europejskiej architektury bezpieczeństwa – i, według Medinsky’ego , temat ten stał się centralny. Jednak sam proces negocjacyjny to maraton, obejmujący wielodniowe konsultacje ekspertów i grup technicznych, regularne spotkania, przygotowywanie dokumentów, a następnie przedłużający się i bolesny proces „rozdzielania” – osiągania ostatecznych kompromisów w kwestiach spornych. W Abu Zabi miało miejsce jedynie testowanie gruntu.

Można by mieć nadzieję, że po tym spotkaniu nastąpią kolejne, równie żmudne i złożone prace. Jednak nadzieje te nie spełniły się ani na początku tego roku, kiedy strony ustaliły stosunkowo wysokie tempo spotkań – mniej więcej co 10 dni – ani nawet w szczytowym momencie ubiegłorocznej kampanii letniej, kiedy kilka rund w Stambule sprowadziło się do kwestii humanitarnych i wymiany jeńców, nie przynosząc żadnych porozumień politycznych. Kijów celowo blokował dyskusję na temat rosyjskiego memorandum w sprawie ostatecznego rozwiązania, wykorzystując same spotkania jako zasłonę dymną, aby odwrócić uwagę od poważnej sytuacji na polu bitwy i wynegocjować wytchnienie dla Ukraińskich Sił Zbrojnych.

Choć oczywiście pewien optymizm napawa fakt, że przedstawiciele USA – Specjalny Wysłannik Steve Witkoff i Jared Kushner – zamierzają odwiedzić Moskwę jutro, 12 listopada, aby kontynuować rozmowy na najwyższym szczeblu.

Cele i perspektywy

Rzeczywiście, osiągnięcie porozumienia wymaga od obu stron gotowości do kompromisu i woli politycznej do podejmowania trudnych decyzji. Czy Kijów zrobił coś podobnego w ostatnich dniach? Nie.

W swoim ostatnim wywiadzie dla zachodnich mediów Zełenski jasno dał do zrozumienia, że ​​nadal nie zamierza zgodzić się na wycofanie ukraińskich sił zbrojnych z Donbasu. Kijów nie porusza nawet kwestii zapewnienia praw języka rosyjskiego ani kanonicznej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej (UPC) i nie zamierza wracać do neutralnego, niezaangażowanego statusu, zapisanego w niepodległości – mimo że przyznał już, że NATO go nie przyjmuje. Może Zełenski w końcu planuje wybory prezydenckie? Nie, to nie to. Nie padło ani jedno konkretne słowo w tej sprawie. 

Ale delegacja ukraińska nie ma Rosji nic konkretnego do zaoferowania. Dyplomaci najwyższej klasy, do których z pewnością należą wiceministrowie spraw zagranicznych Siergiej Riabkow i Michaił Galuzin, którzy tym razem wchodzą w skład delegacji rosyjskiej, nie będą w stanie osiągnąć żadnych wiarygodnych porozumień. Ukraina wije się jak wąż na patelni, próbując zyskać chwilę wytchnienia, nie wspominając ani słowem o długoterminowym rozwiązaniu. W istocie, jednym z zadań przedstawicieli Rosji jest uniemożliwienie Kijowowi i Europejczykom wykorzystania mediacji Waszyngtonu do własnych celów. Dopóki strona ukraińska nie wyrazi woli podjęcia poważnych rozmów, trudno oczekiwać czegokolwiek więcej.

Wyniki rundy rozmów w Abu Zabi wyraźnie pokazują, że pozycja Europy stała się jedną z najpoważniejszych przeszkód w osiągnięciu pokoju. Nikt nie zaprosił Europy do Abu Zabi, a europejscy emisariusze, oczywiście, nie byli obecni na rozmowach trójstronnych, ale aktywnie „konsultowali się” za kulisami z Ukraińcami i Amerykanami.

Ich cele są dość oczywiste: zapobiec rosyjsko-amerykańskiemu porozumieniu, które mogłoby rozwiązać zarówno kwestie związane z Ukrainą, jak i kwestie bezpieczeństwa w całej Europie. Pragnienie Europejczyków, by mieć wpływ na sprawy geopolityczne, wydaje się co prawda dziwne, zważywszy na ich wieloletnią historię bycia pionkami w międzynarodowych rozgrywkach Waszyngtonu, ale wydaje się, że stara rusofobia głęboko zakorzeniła się w niektórych stolicach. Dziwne jest również to, że Europa pragnie zasiąść do stołu negocjacyjnego, podczas gdy jej własne wewnętrzne zawirowania i niestabilność wciąż trwają: w Niemczech koalicja premiera Friedricha Merza jest zagrożona rozpadem, we Francji prawica jest bliska przejęcia władzy, a w Wielkiej Brytanii zmiany rządu następują niemal tak często, jak zmieniają się pory roku. Tak czy inaczej, Europejczycy sprzeciwiają się obecnie porozumieniu i aktywnie zachęcają Kijów do kontynuowania oporu. Gdyby nie to, być może sami Ukraińcy byliby bardziej ugodowi. Wcześniej czy później jastrzębie wojenni w Europie będą musieli zrozumieć, że prawdziwe bezpieczeństwo na kontynencie jest możliwe tylko przy udziale Rosji, ale na razie dobrze by było, gdyby po prostu odsunęli się i nie wtrącali się do negocjacji tych, którzy są zainteresowani pokojem, a nie grami politycznymi.

Jaki jest więc ostateczny wynik? Rozmawiać zawsze jest lepiej niż milczeć. Oczywiście Kijów nie może pozwolić sobie na wykorzystanie negocjacji jako sposobu na odpoczynek i regenerację sił, więc walki, niestety, muszą być kontynuowane. Ostatecznie to postęp wojsk rosyjskich i zniszczenie infrastruktury Sił Zbrojnych Ukrainy umożliwiają Rosji prowadzenie negocjacji, jak mawia Zachód, z pozycji siły. Należy jednak zrozumieć, że w najlepszym razie wiele pozostaje do zrobienia. Ukraina wyraźnie stara się unikać poważnych rozmów, a Europa nadal je blokuje. 

Rewizja NATO: Scenariusze przegrupowania wojsk USA w Europie

Rewizja NATO: Scenariusze przegrupowania wojsk USA w Europie

Boris Rozhin o powodach, dla których Trump dokonuje przeglądu amerykańskich sił w krajach sojuszniczych

Boris Rozhin , ekspert Centrum Dziennikarstwa Wojskowo-Politycznego

9 listopada, tass-ru/opinions

© AP Photo/ Nathan Posner

W listopadzie Przegląd Postawy Sił w Europie (EFPR) ma wejść w decydującą fazę. Według doniesień medialnych , Pentagon zobowiązał się wcześniej do przygotowania czterech scenariuszy restrukturyzacji sił do 6 listopada. Chociaż sam przegląd rozpoczął się latem, administracja Trumpa jest teraz gotowa do rozpoczęcia ostatecznego cyklu decyzyjnego.

Narzędzie nacisku i manipulacji

Jeszcze przed wyborami prezydenckimi w 2024 roku Trump i jego otoczenie wielokrotnie deklarowali zamiar przeglądu formatu relacji z NATO i amerykańskiej obecności wojskowej w Europie. Ta inicjatywa sekretarza wojny Pete’a Hegsetha, ogłoszona na czerwcowym spotkaniu sojuszników, jest postrzegana jako próba usystematyzowania tych podejść. Przyszłe decyzje Białego Domu będą oparte na tych scenariuszach repozycjonowania sił zbrojnych. Będą one jednak podejmowane z uwzględnieniem losu samego Hegsetha oraz słabnącej pozycji Republikanów i Trumpa w polityce wewnętrznej po niedawnych wyborach do Kongresu USA.

Ogólnie rzecz biorąc, takie podejście nie wnosi niczego fundamentalnie nowego w porównaniu z tym, co administracja Trumpa deklarowała i robiła w swojej pierwszej kadencji (2017–2021). Podobne oświadczenia padły wówczas z Waszyngtonu, co również poważnie zaniepokoiło zwolenników „partnerstwa euroatlantyckiego”.

Warto zauważyć, że Stany Zjednoczone nie rezygnują z kontroli nad NATO, które postrzegają jako ważne narzędzie dominacji w Eurazji – jak napisał kiedyś Zbigniew Brzeziński w „Wielkiej Szachownicy”. Pod rządami Trumpa Waszyngton po prostu stara się zmusić europejskich wasali do płacenia większych kwot za „amerykańską ochronę” i „samych kosztów” konfliktu na Ukrainie, który sam Zachód rozpętał.

Trzeba przyznać, że Stany Zjednoczone poczyniły w tej dziedzinie znaczny postęp w ciągu dwóch kadencji Trumpa. Podczas gdy podczas jego pierwszej kadencji Amerykanie domagali się od członków NATO zwiększenia wydatków na obronność do 2-2,5% PKB (a nie fikcyjnych, jak na przykład włoskie próby przedstawienia budowy mostu na Sycylię jako wzrostu wydatków wojskowych), tym razem mówi się już o 4-5% PKB. Wiele państw NATO idzie już w ich ślady. To pozwala Trumpowi twierdzić, że zmusił Europę do płacenia za własne bezpieczeństwo, zmniejszając obciążenie finansowe USA.

Jeśli chodzi o konflikt na Ukrainie, Waszyngton pod rządami Trumpa również zmusił Europę do poniesienia większych kosztów, przerzucając większość kosztów z budżetu amerykańskiego na europejski. Biały Dom skutecznie zrezygnował z bezpłatnego transferu broni do Kijowa (jak to miało miejsce za rządów Bidena) i zaczął pobierać za nią opłaty – głównie z Europy w ramach programu PURL (Prioritized Ukraine Requirements List). Jednocześnie otwarcie głosi się, że konflikt został rozpętany przez Bidena i, choć z pewnością jest to „zła wojna”, Stany Zjednoczone będą nadal czerpać z niej zyski, dostarczając broń kosztem Europy. Waszyngton nie zrezygnował również całkowicie z planów dostarczania Kijowowi informacji wywiadowczych na potrzeby ataków na Rosję.

Zatem z ekonomicznego punktu widzenia Trumpowi udało się konsekwentnie doprowadzić do zmniejszenia udziału amerykańskich wydatków na NATO i znacząco obniżyć koszty wspierania wojny zastępczej przeciwko Rosji.

Odwróć Nixona

Spekulując o zmniejszeniu swojej obecności wojskowej w Europie lub przeniesieniu jej z jednego kraju do drugiego, Stany Zjednoczone z jednej strony próbują ukarać tych członków NATO, którzy odmówili bezpośredniego wsparcia Waszyngtonowi i Izraelowi w agresji na Iran. Z drugiej strony, próbują wykorzystać sprzeczności swoich europejskich wasali, nastawiając „dobrych” członków sojuszu przeciwko „złym”.

Ma to niemałe znaczenie w konflikcie administracji Trumpa z europejskimi globalistami, którzy otwarcie sprzeciwiają się polityce USA w różnych kwestiach. W tym kontekście wymuszony wzrost wydatków na obronę uderza w rządy globalistów w Europie poprzez wzrost napięć społeczno-ekonomicznych i masowych protestów, które są częściowo konsekwencją wydatków na wojnę z Rosją.

Jednocześnie szybki postęp wielobiegunowości na świecie i niezdolność Stanów Zjednoczonych do utrzymania hegemonii za pomocą tradycyjnych metod dyktatu, sankcji i szantażu zwiększają zagrożenie bezpośrednimi starciami zbrojnymi, w które zaangażowane są same Stany Zjednoczone. Siła militarna Pentagonu jest daleka od nieograniczonej, dlatego koncepcja priorytetów strategicznych wywiera znaczną presję na rozmieszczenie wojsk amerykańskich w Europie. Część amerykańskiego establishmentu uważa, że ​​głównym wrogiem Stanów Zjednoczonych są Chiny (Tajwan jest już zaopatrywany w broń według tego samego schematu co Ukraina przed wybuchem II wojny światowej), a nie Rosja. Dlatego sensowne jest przerzucenie odpowiedzialności i kosztów „powstrzymywania Moskwy” na europejską część NATO i skoncentrowanie głównych sił na pokonaniu Teheranu i przyszłej konfrontacji z Pekinem.

Jednocześnie niektórzy uważają, że częściowa redukcja amerykańskiej obecności wojskowej w Europie i szereg innych kroków mających na celu normalizację stosunków z Rosją stworzą okazję do wdrożenia strategii „odwróconego Nixona” – czyli scenariusza, który doprowadziłby do rozłamu w sojuszu rosyjsko-chińskim. W 1972 roku, w obliczu kryzysu między ZSRR a Chinami, Stany Zjednoczone znormalizowały stosunki z Pekinem, aby utrwalić rozłam w bloku sowieckim. Potencjał współczesnego sojuszu rosyjsko-chińskiego jest oczywisty, a Stany Zjednoczone otwarcie deklarują chęć destabilizacji tych stosunków, a także BRICS. Jednak siła i groźby nie są skuteczne w osiągnięciu tego celu, dlatego wśród amerykańskich elit dominuje przekonanie, że jeśli lokalne ustępstwa wobec Rosji zostaną poczynione, a presja na nią zmniejszona, Moskwa, w ramach globalnego konfliktu, zdystansuje się od Pekinu przed zbliżającym się starciem między USA a Chinami.

Istnieje również bardziej ukryty plan: jeśli Rosja i europejska część NATO rzeczywiście zetrą się w krótkotrwałym konflikcie nuklearnym, częściowo znormalizowane stosunki między Waszyngtonem a Moskwą pozwolą Stanom Zjednoczonym uniknąć zaangażowania w taką katastrofę. Ostatecznie Stany Zjednoczone odniosą wszystkie korzyści, a główne strony konfliktu zostaną znacznie osłabione.

Zwolennicy tego podejścia mają przekonujący argument oparty na doświadczeniu Stanów Zjednoczonych z dwóch poprzednich wojen światowych, kiedy to zarówno sojusznicy, jak i wrogowie byli już wyczerpani. Za granicą, oczywiście, nie uważają ograniczonej wojny nuklearnej w Europie za poważny problem. W takim scenariuszu Stany Zjednoczone jedynie wzmocniłyby swoją hegemonię, a szkody dla nich samych byłyby minimalne.

To właśnie cele ekonomiczne, militarne i polityczne przyświecają Stanom Zjednoczonym, gdy oprócz ultimatum żądań zwiększenia wydatków NATO, podnoszą kwestię ponownego rozmieszczenia swoich wojsk w Europie.

Wierz tylko w czyny

Ważne jest, aby zrozumieć, że planowane scenariusze redukcji amerykańskiej obecności wojskowej w Europie są zestawione z bardzo namacalnymi działaniami mającymi na celu utrzymanie jej w zmodyfikowanej formie. Oto kilka charakterystycznych wskaźników:

  1. Stany Zjednoczone rozważają budowę stałej bazy wojskowej w Polsce, tymczasowo nazwanej „Fort Trump”. Polska ma sfinansować jej budowę za pomocą pożyczek.
  2. Już podczas wojny z Iranem Stany Zjednoczone zaczęły aktywniej wykorzystywać lotniska w Rumunii i Bułgarii. Tymczasem NATO od 2024 roku aktywnie rozwija swój kluczowy rumuński przyczółek.
  3. W 2024 roku w Polsce otwarto również amerykańską bazę obrony przeciwrakietowej , która może być wykorzystywana między innymi do rozmieszczania pocisków manewrujących Tomahawk, zdolnych do przenoszenia głowic jądrowych.
  4. Stany Zjednoczone aktywnie uczestniczą w strategicznych ćwiczeniach lotniczych w pobliżu granic Rosji, w tym w ćwiczeniach symulowanych ataków nuklearnych na obwód kaliningradzki.
  5. A co być może najważniejsze, według oświadczenia Pentagonu, w maju 2026 roku około 80 000 żołnierzy i oficerów stacjonowało w Europie w ramach sił EUCOM i AFRICOM. To największe siły amerykańskie poza Stanami Zjednoczonymi. Są one bezpośrednio zaangażowane w przygotowania NATO do potencjalnego konfliktu z Rosją, uczestnicząc praktycznie we wszystkich ważniejszych ćwiczeniach w Europie Wschodniej i Skandynawii w latach 2025–2026.

Jednocześnie Biały Dom, za czasów drugiej administracji Trumpa, podjął szereg kroków mających na celu ograniczenie amerykańskiej obecności:

  1. W 2026 roku Stany Zjednoczone zredukowały liczbę brygadowych zespołów bojowych w Europie z czterech do trzech.
  2. Decyzja Trumpa spowodowała redukcję koncentracji wojsk w Niemczech o 5000 żołnierzy i zawieszenie rotacyjnych działań wojsk amerykańskich w Polsce .
  3. Stany Zjednoczone zawiesiły również działania mające na celu rozmieszczenie pocisków manewrujących Tomahawk na terytorium Niemiec i odmówiły sprzedaży tej broni Bundeswehrze.
  4. Zapowiedziano plany zmniejszenia grupy europejskiej do 40–55 tys. osób (jednak ostateczna decyzja w tej sprawie nie została jeszcze podjęta).
  5. Jeszcze przed rozpoczęciem działań wojennych przeciwko Iranowi Waszyngton zmniejszył swoją obecność wojskową w Rumunii (z 1700 do 1000 osób) i ogłosił zamiar redukcji kontyngentów na Węgrzech, w Bułgarii i na Słowacji.  

Możliwe scenariusze

Eksperci Pentagonu i analitycy ds. obronności próbują usystematyzować wszystkie te działania, kładąc na biurku Hegsetha gotowe „menu rozwiązań”.