Iran ostrzega przed kolejnym atakiem, który może unicestwić amerykańskie rezerwy ropy naftowej

Opublikowany 2026-08-24 przez Mirosław Dakowski

Seyed M. Marandi: Iran ostrzega przed kolejnym atakiem, który może unicestwić amerykańskie rezerwy ropy naftowej – Trump panikuje.

uncut-news.ch 24 sierpnia 2026 r.

W obszernym wywiadzie z dziennikarzem Dannym Haiphongiem, irański profesor Seyed Mohammad Marandi z Uniwersytetu w Teheranie ostrzega przed zmasowanym odwetem ze strony Iranu. W obliczu oblężenia gospodarczego ze strony USA, Teheran grozi zniszczeniem amerykańskich obiektów naftowych i energetycznych w regionie, a także wszystkich szlaków okrężnych wokół Cieśniny Ormuz.
Marandi podkreśla, że toczy się wojna, a nie zawieszenie broni, i że państwa Zatoki Perskiej, które goszczą i finansują bazy USA, ponoszą pełną odpowiedzialność.

https://youtube.com/watch?v=EvDXk8OK49k%3Ffeature%3Doembed

Iran grozi odwetem „podobnym do trzęsienia ziemi” – Marandi: Państwa Zatoki Perskiej i amerykańskie obiekty naftowe są zagrożone

Seyed Mohammad Marandi, profesor Uniwersytetu w Teheranie i wieloletni analityk irańskiej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w niedawnym wywiadzie udzielonym Danny’emu Haiphongowi, skontekstualizował i znacząco zintensyfikował najnowsze ostrzeżenia Teheranu. Impulsem do ataku było oświadczenie nowego przewodniczącego irańskiej Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, generała Mohsena Rezaia (również dr Mohsen Rezai, doktor ekonomii), który w obszernym wywiadzie jasno dał do zrozumienia, że Iran przygotowuje odwet o charakterze trzęsienia ziemi, jeśli Stany Zjednoczone i ich partnerzy regionalni będą kontynuować lub rozszerzać blokadę gospodarczą.

Rezai podobno oświadczył, że irańskie siły zbrojne są gotowe wyeliminować amerykańskie interesy gospodarcze w regionie. Twierdził, że amerykańskie firmy były dotychczas celowo oszczędzane, ale to może się zmienić. Wyraźnie ostrzegł wszystkie państwa Zatoki Perskiej, aby nie brały udziału w „wojnie gospodarczej” z Iranem. W przeciwnym razie, ostrzegł, cała wspierana przez USA infrastruktura energetyczna w Zatoce Perskiej, a także szlaki okrężne wokół Cieśniny Ormuz – zwłaszcza Janbu nad Morzem Czerwonym i Fudżajra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich – zostaną zaatakowane.

W takim przypadku nie będzie można wyeksportować ani jednej kropli ropy, ani przez Cieśninę Ormuz, ani alternatywnymi szlakami.

Marandi podkreśla: „Jesteśmy w stanie wojny. Nie ma zawieszenia broni – ani ze Stanami Zjednoczonymi, ani z reżimem izraelskim, ani z krajami, które goszczą i wspierają USA w tej wojnie”. Wymienia państwa Zatoki Perskiej: Arabię Saudyjską, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Kuwejt, Bahrajn, Katar, Oman, a nawet Jordanię. Wszystkie te państwa goszczą siły amerykańskie, a niektóre (Kuwejt, Arabia Saudyjska, Katar i Zjednoczone Emiraty Arabskie) nawet finansują ich rozmieszczenie. To czyni je aktywnymi uczestnikami trzech wojen z Iranem: wojny w Iraku w 1980 roku, która była masowo wspierana przez USA i Zachód; tzw. „błyskawicznego uderzenia” z poprzedniego roku, w którym amerykańskie samoloty zaopatrywały izraelskie samoloty z baz w Zatoce Perskiej i zapewniały wsparcie radarowe i powietrzne; oraz obecnego, trwającego konfliktu.

Reżimy Zatoki Perskiej zachowują się, jakby były ofiarami, podczas gdy samoloty startują z ich terytorium, paliwo jest dostarczane, a instalacje radarowe są wykorzystywane. Iran jak dotąd zareagował „bardzo łagodnie”. Jednak wielu Irańczyków spodziewa się, że reżimy zostaną surowiej ukarane po dekadach wrogości. „Iran ma prawo teraz zaatakować, ponieważ jesteśmy w stanie wojny, a Stany Zjednoczone prowadzą wojnę oblężenia”.

Zbliżająca się eskalacja: od blokady morskiej do totalnej wojny gospodarczej

Marandi opisuje obecną politykę USA jako „oblężenie głodowe” i „barbarzyński akt wojny” wymierzony w irańską ludność cywilną – kobiety i dzieci. Twierdzi, że Zachód zastosował już podobne strategie wobec Syrii (ustawa Cezara), Kuby i Wenezueli. Sekretarz Skarbu USA Scott Bessent ma wkrótce ogłosić konkretne środki; spekulacje wskazują na „blokadę lądową”, która miałaby wywrzeć presję na sąsiednie państwa, takie jak Pakistan, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Arabia Saudyjska, Azerbejdżan i Turcja, aby zaprzestały współpracy z Iranem.

Iran odpowiedział wyraźnymi groźbami: Każdy, kto przyczynił się do uduszenia narodu irańskiego, zostanie ukarany militarnie. Eksport ropy naftowej i gazu z państw Zatoki Perskiej zostanie całkowicie wstrzymany, lotniska zamknięte, a infrastruktura krytyczna zniszczona. Na przykład Katar, który niedawno podpisał umowę o zaopatrywaniu amerykańskich tankowców, był szczególnie narażony na atak. Kilkanaście pocisków i kilkadziesiąt dronów wystarczyłoby, by sparaliżować infrastrukturę gazową emiratu – a tym samym reżim.

To samo dotyczy Arabii Saudyjskiej, Emiratów, Kuwejtu i Bahrajnu: „To pustynie z ropą i gazem. Nic więcej”. Irańska kontrofensywa doprowadziłaby te państwa do gospodarczego i politycznego upadku. Azerbejdżan (Baku) również jest ostrzegany: jeśli droga do Rosji zostanie zablokowana, Iran może zamknąć instalacje naftowe w Baku i przerwać przepływ ropy do Izraela przez Turcję.

Marandi wskazuje na szybko rosnącą irańską produkcję wojskową. Irański dowódca wojskowy niedawno odwiedził tajną podziemną fabrykę pocisków balistycznych i mówił o „ogromnym boomie w produkcji wojennej”: wyższej jakości, większych możliwościach i znacznie zwiększonym wolumenie produkcji. Iran posiada podziemne fabryki, ośrodki badawczo-rozwojowe i struktury dowodzenia, które są niedostępne dla Stanów Zjednoczonych.

Podczas gdy Waszyngton stara się rozwijać obronę powietrzną, Iran produkuje szybsze i lepsze pociski rakietowe oraz drony. Doświadczenia z niedawnych konfliktów (wojna 12-dniowa, wojna 40-dniowa i 13-dniowa ofensywa po zerwaniu Porozumienia o Porozumieniu) dodatkowo wzmocniły te zdolności.

Skutki ekonomiczne i ryzyka globalne

Wypowiedzi Marandiego dotyczące skutków gospodarczych są szczególnie kontrowersyjne. Państwa Zatoki Perskiej posiadają ogromne aktywa w amerykańskich obligacjach, akcjach i na rachunkach bankowych. Jednak ich dochody z ropy naftowej, gazu, nawozów, helu, siarki i aluminium już gwałtownie spadły. Musiałyby sprzedać te aktywa, aby utrzymać swój kosztowny styl życia i projekty związane z budowaniem wizerunku (Dubaj, Doha). Stany Zjednoczone raczej by im na to nie pozwoliły – a gdyby nawet, dodatkowo nadwyrężyłyby i tak osłabiony rynek obligacji. Japonia, Chiny i inni gracze już się wycofują. Trump liczył na biliony dolarów inwestycji państw Zatoki Perskiej w projekty związane ze sztuczną inteligencją – teraz nie wchodzą one w grę.

Marandi dostrzega zagrożenie globalnego załamania gospodarczego: „Jeśli Trump potraktuje tę politykę poważnie i nie ustąpi, nastąpi załamanie – ale nie w Iranie, a raczej w Kuwejcie, Emiratach Arabskich, Katarze, Bahrajnie i Arabii Saudyjskiej”. Znaki są już widoczne: niestabilny jen i rynki obligacji, wysokie ceny oleju napędowego w USA (prawie 6 dolarów za galon) oraz utrzymujące się niedobory energii. Całkowita blokada Cieśniny Ormuz i alternatywne szlaki transportowe drastycznie pogłębiłyby niedobory LNG, petrochemikaliów, nawozów i aluminium.

Jednocześnie Iran rozwija alternatywne korytarze lądowe: korytarz północ-południe do Rosji (w tym linię kolejową Rasht Astara, której budowa wkrótce zostanie podpisana), trasy przez Azję Środkową, Afganistan i Pakistan. Towary, które wcześniej docierały przez Dubaj i Zatokę Perską, coraz częściej trafiają przez Azję Środkową. Ponadto sankcje zmusiły Iran do zbudowania w dużej mierze samowystarczalnej bazy przemysłowej i rolniczej. Dzięki dobrym zbiorom kraj jest niemal całkowicie samowystarczalny.

Kontekst historyczny i ocena strategiczna

Marandi przypomina wcześniejsze sankcje „maksymalnej presji” za czasów Obamy i Trumpa, które Iran przetrwał – czasami praktycznie bez eksportu ropy.

Dziś sytuacja jest inna: Iran toczy otwartą wojnę, dwukrotnie pokonał połączone siły USA, Izraela i ich regionalnych sojuszników i dysponuje realnymi możliwościami militarnymi. Reżimy Zatoki Perskiej nie są suwerennymi aktorami, lecz raczej rodzinnymi dyktaturami ustanowionymi przez USA i Wielką Brytanię, pozbawionymi prawdziwej niezależności. Prywatne sygnały ze strony państw Zatoki Perskiej wyrażające chęć stworzenia niezależnego systemu bezpieczeństwa z Iranem lub zaproszenia do „paktu bezpieczeństwa w Mekce” (Arabia Saudyjska, Pakistan, Turcja) obecnie nie przynoszą skutku. Reżimy pozostają związane z Waszyngtonem, nawet jeśli prywatnie wyrażają swoje niezadowolenie.

Podsumowując, Marandi podkreśla, że cała eskalacja jest prowadzona „w imię syjonizmu i ludobójstwa w Strefie Gazy”. Trump i Netanjahu są gotowi poświęcić globalną gospodarkę, aby izraelscy żołnierze i piloci mogli „cieszyć się” zabijaniem i głodzeniem dzieci. Irańczycy mają na myśli wybory parlamentarne: kryzys gospodarczy w USA mógłby znacząco osłabić pozycję Trumpa po listopadzie.

Marandi kończy jasnym stwierdzeniem: Iran zareaguje „bardzo szybko i bardzo zdecydowanie”. Konsekwencje wpłyną nie tylko na region, ale na całą gospodarkę światową. Jednocześnie ostrzega przed zapominaniem o Strefie Gazy i cierpiących dzieciach – Rada Pokoju zniszczyła globalny impet protestu. Nadzieja leży w tym, że rosnąca nienawiść do izraelskiego reżimu i jego zwolenników ostatecznie doprowadzi do zmiany.

Z wywiadu wynika, że Teheran wyraźnie nakreślił czerwoną linię. To, czy Waszyngton i państwa Zatoki Perskiej ją przekroczą, zdaniem Marandiego, zadecyduje o losie regionalnych reżimów, a być może i światowej gospodarki.

Mechanizm ukraiński. Wojna nie skończy się, dopóki będzie przynosić zyski

Opublikowany 2026-08-24 przez Mirosław Dakowski

Mechanizm ukraiński

Dlaczego wojna nie skończy się, dopóki będzie przynosić zyski

Artykuł Dirka Ellerbrocka apolut/der-ukraine-mechanismus

Podczas gdy ostatnie ukraińskie miasta-twierdze w Donbasie upadają, a kijowska obrona powietrzna, według analityka wojskowego RUSI Jacka Watlinga, praktycznie się załamała – z deklarowanego wskaźnika przechwytywania ponad 70 procent do niemal zera – Zełenski negocjuje moratorium na ataki na żeglugę czarnomorską przez Turcję. Siergiej Ławrow chłodno odrzuca mediację.

Na pierwszy rzut oka to historia militarnej porażki państwa. Przy bliższym przyjrzeniu się, okazuje się, że to coś zupełnie innego: najbardziej widoczny przejaw mechanizmu, który od dawna działa na co najmniej dwóch innych poziomach – jednym, gdzie życie Ukraińców traktowane jest jak towar, i drugim, gdzie sama wojna staje się zabezpieczeniem dla międzynarodowego kapitału. Ten, kto patrzy tylko na front, widzi kraj przegrywający. Ten, kto bierze pod uwagę wszystkie trzy poziomy razem, widzi system, który nie może ustać właśnie dlatego, że na każdym z nich tworzy własny krąg beneficjentów.

Front jako objaw, a nie przyczyna

Sytuacja militarna jest jasna. Dane Watlinga stanowią druzgocący akt oskarżenia: Zachód posiada około 200 starych pocisków Patriot i 600 pocisków przechwytujących PAC-3, podczas gdy sama Rosja produkuje rocznie około 700 systemów Iskander, a liczba ta rośnie. Jeśli uwzględnimy pociski Kinżał i Kalibr, rosyjskie moce produkcyjne znacznie przewyższają zachodnie. Zapotrzebowanie Zełenskiego na pięć procent amerykańskiego arsenału – około 40 pocisków – w zamian za roczną produkcję Rosji przekraczającą 1400 – nie jest już strategią wojskową, lecz próbą ugaszenia pożaru lasu pipetą.

W Donbasie powstają rozległe strefy przełamania; Toreck i Dorilia padają, a w Zaporożu rosyjskie drony kontrolują już ostatnie szlaki dostaw. Ukraińscy blogerzy otwarcie mówią o żołnierzach, którzy z powodu braku zaopatrzenia zmuszeni są pić mocz, ponieważ każda próba rotacji staje się śmiertelną pułapką.

Taka jest rzeczywistość, którą można udowodnić liczbami. Ale to nie odpowiada na prawdziwe pytanie: dlaczego walki toczą się w tych warunkach, zamiast negocjować? Dlaczego Zełenski błaga Ankarę o moratorium, zamiast dążyć do zawieszenia broni? Odpowiedź leży nie na polu bitwy, ale na dwóch poziomach, które się za nim kryją.

Poziom elitarny: Korupcja jako system operacyjny

Ukraińska historyczka Marta Hawryszko – sama będąca uchodźczynią wojenną, której rodzina wciąż mieszka w kraju – ujęła to w rozmowie z byłym brytyjskim dyplomatą Ianem Proudem w połowie sierpnia w następujący sposób: Wojna nie jest już walką o terytorium, lecz stała się wysoce efektywnym modelem biznesowym dla wąskiej elity wokół Zełenskiego. Kontrakty obronne, umowy energetyczne i zachodnie pieniądze pomocowe płyną w górę, podczas gdy ciała piętrzą się na dole. Korupcja, jak twierdzi Hawryszko, nie jest efektem ubocznym, lecz systemem operacyjnym.

Niezwykła jest opisana przez nią nierównowaga społeczna: biedni, robotnicy i rosyjskojęzyczni są traktowani jak surowiec – siłą rekrutowani z ulicy, maltretowani w aresztach, czasami uznawani za niezdolnych do służby, ale wciąż uznawani za zdolnych, podczas gdy elitarne jednostki nagrywają swoje filmy rekrutacyjne po rosyjsku, za co zwykli obywatele są publicznie oczerniani. Hawryszko przytacza dane Gallupa, które pokazują, że większość Ukraińców pragnie obecnie szybkiego zakończenia wojny – nastawienie, które oficjalna narracja odrzuca jako „rosyjską propagandę”, podczas gdy sama opiera się na optymistycznych sondażach.

To opis państwa, które oderwało się od własnej ludności, ponieważ jego klasa rządząca dąży do czegoś zupełnie innego gospodarczo niż zwycięstwo czy pokój: utrzymania przepływu dochodów, które są powiązane z nią samą.

Ta obserwacja stanowi kluczową korektę każdego czysto militarnego wyjaśnienia. Jeśli klasa rządząca czerpie korzyści z kontynuacji stanu wojny, porażka militarna nie jest powodem do kapitulacji – w najlepszym razie jest taktyką negocjacyjną mającą na celu przedłużenie przepływu płatności.

Poziom kapitału: wojna jako bezpieczeństwo

Ale to nadal nie wyjaśnia, dlaczego zachodni kapitał uczestniczy właśnie w tej sytuacji, zamiast naciskać na jej zakończenie. Tutaj zataczamy koło i wracamy do schematu, który był już widoczny na Ukrainie. W styczniu 2013 roku Wiktor Janukowycz i prezes Shell, Peter Voser, podpisali w Davos pięćdziesięcioletni kontrakt na zagospodarowanie złoża gazu łupkowego Juciwska w Charkowie i Doniecku, inwestycję o wartości dziesięciu miliardów dolarów; wkrótce potem Chevron i konsorcjum Exxon zabezpieczyły porównywalne roszczenia, o łącznej wartości ponad trzydziestu miliardów dolarów. Jak na ironię, bogate w gaz regiony Krymu i wschodniej Ukrainy oparły się kolejnej zmianie władzy w lutym 2014 roku – i w ciągu kilku tygodni przekształciły się w strefę wojny, która pozbawiła korporacje dokładnie tego, co właśnie uzyskały: możliwości przekształcania surowców w wymierne aktywa. E-mail z marca 2014 r. wysłany do Ariane de Rothschild, który ujrzał światło dzienne dopiero w 2026 r. dzięki ujawnieniu akt Epsteina i w którym opisano wstrząsy jako otwarcie „wielu możliwości”, pokazuje, że powiązania te były częścią codziennej działalności w centrach finansowych na długo przed tym, zanim ktokolwiek publicznie zaczął mówić o gospodarce wojennej.

Przyczyna leży w samym rynku instrumentów pochodnych: od czasu liberalizacji międzynarodowych usług finansowych na mocy Protokołu WTO z 1999 roku, pozagiełdowy handel instrumentami pochodnymi stał się jednym z najbardziej skoncentrowanych sektorów biznesu na świecie – a ta machina funkcjonuje tylko tak długo, jak długo jest stale zasilana nowymi, cennymi zabezpieczeniami.

Konflikt w Donbasie w 2014 roku nie był zatem wydarzeniem peryferyjnym, lecz niewywiązaniem się z zabezpieczenia, co w konsekwencji doprowadziło do pożyczki w wysokości 17 miliardów dolarów od MFW, uruchomionej pod presją zachodnich pożyczkodawców w celu odzyskania kontroli nad regionami bogatymi w surowce. Dwanaście lat i pełnowymiarowa wojna później, to, co nie powiodło się w 2013 roku z powodu lokalnego oporu, zostało osiągnięte: w styczniu 2026 roku kontrakt na złoże litu Dobra w Kirowohradzie został przyznany konsorcjum kierowanemu przez TechMet i Ronalda Laudera, bliskiego powiernika Trumpa – zabezpieczony umową międzyrządową, która na stałe przekazuje połowę przyszłych przychodów z licencji wydobywczych do wspólnego funduszu z Waszyngtonem. Różnica w porównaniu z rokiem 2013 nie polega na treści, ale na stopniu otwartości: wówczas dyrektorzy korporacji negocjowali z prezydentem w Davos; dziś dostęp do informacji jest zapisany w tekście prawnym Rady.

Trzy poziomy, jeden mechanizm

To prowadzi nas do bardziej ogólnej obserwacji, nieograniczonej do Ukrainy: wojny są finansowane za pomocą obligacji, budżetów specjalnych i linii kredytowych, a każdy z tych mechanizmów ma wierzyciela, który czerpie zyski z okresu kredytowania, a nie z jego wyniku. Drzwi obrotowe między Pentagonem a przemysłem zbrojeniowym – ponad 80 procent czterogwiazdkowych generałów, którzy przeszli na emeryturę w ciągu ostatnich pięciu lat, przeszło do zarządów branżowych, firm konsultingowych lub biur lobbingowych, a lobbing zbrojeniowy wart około 200 milionów dolarów w samym 2025 roku – gwarantuje, że nikt nie musi osobiście pragnąć wojny, aby trwała. Wystarczy, że istnieje system, w którym decyzje personalne i decyzje dotyczące zamówień publicznych wzajemnie się finansują.

Tworzy to obraz, którego żadne z trzech źródeł z osobna nie jest w stanie przedstawić. Aspekt militarny (dane Watlinga, załamanie się obrony przeciwlotniczej) wyjaśnia, dlaczego front upada. Raport Hawryszki i Prouda na temat ukraińskich elit wyjaśnia, dlaczego mimo to nie ma kapitulacji, a jedynie taktyczne lamenty – państwo, którego klasa rządząca czerpie zyski z przedłużającego się konfliktu, nie ma strukturalnego interesu w szybkim jego zakończeniu, niezależnie od tego, jak beznadziejna jest sytuacja militarna. Logika instrumentów pochodnych i towarów wyjaśnia, dlaczego ten interes znajduje odzwierciedlenie po stronie Zachodu: tam również wierzyciel i struktura bezpieczeństwa czerpią zyski nie ze zwycięstwa, lecz z wypłacalności dłużnika i ciągłego dostępu do możliwych do wykorzystania roszczeń. Żaden pojedynczy aktor nie musi chcieć wojny. Wystarczy, że trzy odrębne, samoreplikujące się struktury motywacyjne – militarno-przemysłowa, skorumpowana w kraju i oparta na rynku finansowym – akurat zmierzają w tym samym kierunku: ku trwałości, a nie ku końcowi.

Działania dyplomatyczne ignorujące tę trójstopniową strukturę – tu moratorium, tam rozmowy w Ankarze – są zatem nie tylko nieskuteczne, ale wręcz kategorycznie błędne. Negocjacje prowadzone są na jednym froncie, podczas gdy rzeczywiste decyzje zapadają na spotkaniach akcjonariuszy, w biurach zamówień publicznych i funduszach surowcowych. Dopóki żaden z tych trzech poziomów nie zostanie poruszony, to, co na pierwszy rzut oka wydaje się dyplomatyczną przepychanką, pozostaje dokładnie tym, czym jest strukturalnie: kontynuacją modelu biznesowego innymi środkami.

+++

Źródła:

Ian Proud (The Peacemonger) – Wywiad z dr Martą Hawryszko: „W miarę jak Zełenski i spółka się bogacą, zwykli Ukraińcy cierpią: ich życie jest teraz bezwartościowe”, 14 sierpnia 2026 r.  https://thepeacemonger.substack.com/p/as-zelensky-and-co-get-richer-ordinary

Jack Watling (RUSI) – „Rakiety Patriot były darem niebios dla Ukrainy w walce z Putinem, ale ich zapasy się kończą”  rusi.org/explore-our-research/publications/external-publications/patriot-missiles-have-been-godsend-ukraine-against-putin-theyre-running-out-kyiv-needs-help-and-fast

Ukraińska Prawda – Kontrakt Dobra-Lithium przyznany TechMet/Rock Holdings JV (Ronald Lauder), 12 stycznia 2026   https://www.pravda.com.ua/eng/news

S&P Global Commodity Insights – Rezerwy, kwota inwestycji (179 mln USD), struktura PSA transakcji Dobra, 12 stycznia 2026 r.   spglobal.com/energy/metals/011226-techmet-rock-holdings-jv-wins-rights-for-dobra-lithium-deposit-in-ukraine

BBC – Umowa Shell-Ukraina dotycząca gazu łupkowego (Yanukovych/Vozer), Davos, 24 stycznia 2013 r.  https://feeds.bbci.co.uk/news/world-europe

OSW Ośrodek Studiów Wschodnich – Struktura własnościowa i lokalizacja złóż Juziwska/Oleska/Skifska, 30 stycznia 2013 r.   osw.waw.pl//ukraine-agreement-shell-shale-gas-extraction

CNBC – MFW przyznał Ukrainie pożyczkę w wysokości ponad 17 mld USD, 30 kwietnia 2014 r.   https://www.cnbc.com/2014/04/30/imf-approves-17-billion-loan-package-for-ukraine.html

RT – E-mail Epsteina i Rothschilda na temat Ukrainy (marzec 2014), opublikowany 2 lutego 2026 r.  https://www.rt.com/news/631852-ukraine-opportunities-epstein-rothschild/

Drzwi obrotowe Pentagonu – przemysł zbrojeniowy, postacie lobbingowe: apolut.net/das-geschaftsmodell-krieg-wie-dauer-zur-dividende-wird-von-dirk-ellerbrock/

Źródła IndustryWeek i Mining.com dotyczące odpowiednio Shell i TechMet: apolut.net/warum-der-ukraine-krieg-ohne-den-derivatehandel-nicht-zu-verstehen-ist

Teheran uważa amerykańskie sankcje za „deklarację wojny” przeciwko wszystkim narodom i wzywa do globalnego oporu

Opublikowany 2026-08-23 przez Mirosław Dakowski

Za pośrednictwem EPA

Teheran uważa amerykańskie sankcje za „deklarację wojny” przeciwko wszystkim narodom i wzywa do globalnego oporu.

uncut-news.ch 23 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/teheran-bezeichnet-us-sanktionen-als-kriegserklaerung-an-alle-nationen-und-ruft-zu-globalem-widerstand-auf

Autorstwa Tylera Durdena

Teheran w sobotę ponownie skomentował nowy plan Trumpa Bessant, zakładający długoterminowe „uduszenie” i izolację gospodarczą. Według Sekretarza Skarbu USA, ma on na celu „doprowadzenie irańskiego rządu na skraj upadku” poprzez „najsurowsze sankcje w historii ”. Oznacza to oczywiście, że Waszyngton musi jednocześnie wywierać presję na inne kraje prowadzące interesy z Teheranem, aby natychmiast zaprzestały takich działań – co może być trudnym zadaniem, biorąc pod uwagę, że Chiny i Rosja już teraz mówią, że nie zastosują się do tego planu.

Rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Esmaeil Baghaei, oświadczył, że nowa inicjatywa sankcji jest równoznaczna z „wypowiedzeniem wojny” wszystkim krajom i wykracza poza „nielegalną wojnę ekonomiczną przeciwko pojedynczemu państwu”.

Baghaei powiedział: „Ogłoszenie nowych sankcji stanowi próbę Stanów Zjednoczonych, aby sprawować eksterytorialną suwerenność nad wszystkimi niezależnymi państwami członkowskimi ONZ”.

„Żaden rząd nie ma prawa zmuszać zagranicznych banków, firm ani lotnisk, z których każde działa pod wyłączną jurysdykcją własnego państwa, do powstrzymania się od legalnego handlu z państwem trzecim” – dodał, według agencji prasowej Fars.

Ministerstwo dodało, że „takie sankcje wtórne nie mają żadnej podstawy w prawie międzynarodowym” i „naruszają podstawową zasadę suwerennej równości zapisaną w artykule 2 ust. 1 Karty Narodów Zjednoczonych”.

Baghaei ostrzegał, że poddanie się takiemu „zastraszaniu” doprowadzi do całkowitej erozji suwerenności narodowej i będzie oznaczać „katastrofalny powrót do jawnego, wszechobecnego kolonializmu” .

To ewidentna próba ostrzeżenia innych krajów i wezwania ich do nieuczestniczenia w grze Waszyngtonu. Apel może spotkać się ze szczególnie entuzjastycznym odbiorem wśród państw BRICS i krajów Globalnego Południa.

Oświadczenie pojawiło się zaledwie kilka dni po tym, jak irańskie wojsko wydało bardziej bezpośrednie ostrzeżenie i groźbę pod adresem regionalnych sojuszników USA w Zatoce Perskiej. W środę Ali Abdollahi, szef sztabu irańskich sił zbrojnych , oświadczył, że „wszelkie wsparcie lub pomoc udzielana agresywnej armii USA jest równoznaczne z udziałem w operacji wojskowej USA”.

„Wydaje się mało prawdopodobne, aby tak duża liczba samolotów wojskowych, zwłaszcza samolotów-cystern, mogła znajdować się w regionalnych bazach bez wiedzy państw-gospodarzy” – powiedział Abdollahi.

Wszystko to jest reakcją na retorykę Bessenta w stylu Busha: „Albo jesteście z nami, albo przeciwko nam”.

Tymczasem Mohammad Bagher Ghalibaf, przewodniczący irańskiego parlamentu i główny negocjator, wydał nowe oświadczenia. Twierdził, że Teheran otrzymał „liczne wiadomości” dotyczące nowych porozumień w zakresie bezpieczeństwa i gospodarki w regionie w wyniku amerykańsko-izraelskiej agresji.

„Stany Zjednoczone, poprzez nękanie i całkowite lekceważenie interesów swoich sojuszników, naraziły na szwank bezpieczeństwo każdego ze swoich sojuszników – na korzyść Izraela – do tego stopnia, że na krótki czas ich istnienie zostało zagrożone ” – oświadczył Ghalibaf na antenie X.

„Tworzy, niezależny porządek to prawdziwy pokój i bezpieczeństwo” – dodał. Iran od miesięcy twierdzi, że różne kraje próbują wynegocjować własne, odrębne umowy dotyczące żeglugi przez Cieśninę Ormuz – co, jeśli okaże się prawdą, dałoby Republice Islamskiej dodatkowe wpływy. Biały Dom stara się jednak przeciwdziałać tej narracji, dostarczając agencji Axios raporty…

Axios twierdzi obecnie , że miliony baryłek ropy naftowej nadal są transportowane przez „tajny” korytarz zabezpieczony przez Marynarkę Wojenną USA, ale wielu wyraża wątpliwości. Rzeczywiście, w ostatnich dniach nie doszło do żadnych nowych ataków na obce statki w cieśninie, a sytuacja staje się coraz bardziej skomplikowana ze względu na sprzeczne narracje – zwłaszcza że Irańczycy odrzucili doniesienia Axios jako sfabrykowane.

Źródło: Teheran twierdzi, że sankcje USA są „deklaracją wojny” dla wszystkich krajów, wzywa do globalnego buntu

„Maksymalna presja” Trumpa na Iran nie powiodła się

Opublikowany 2026-08-22 przez Mirosław Dakowski

PEPE ESCOBAR: „Maksymalna presja” Trumpa na Iran nie powiodła się – Pakistan utrzymuje otwarte szlaki, brakuje 400 kg uranu, Waszyngton stracił ostatnią szansę.

uncut-news.ch 22 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/escobar-trumps-maximum-pressure-gegen-iran-ist-gescheitert-pakistan-haelt-die-routen-offen-400-kg-uran-bleiben-verschwunden-washington-hat-sein-letztes-fenster-verl

W wyjątkowym piątkowym programie specjalnym na kanale „Transition Protocol” dziennikarz śledczy Pepe Escobar i jego kolega, pan Z, analizują obecną sytuację geopolityczną wokół Pakistanu, Iranu i nieudanych prób mediacji w Islamabadzie. Wykorzystując informacje rzekomo pochodzące bezpośrednio z otoczenia generała Asima Munira i pakistańskiego wicepremiera, przedstawiają obraz rosnącej izolacji administracji Trumpa i umacniania się osi euroazjatyckiej między Chinami, Pakistanem i Iranem.

https://youtube.com/watch?v=-LaVbjEaA9g%3Ffeature%3Doembed

Pakistan między młotem a kowadłem – i jasna decyzja Chin i Iranu

Pakistan znajduje się w niezwykle niezręcznej sytuacji: rozdarty między żądaniami administracji Trumpa a strategicznymi interesami Chin i Iranu. Trump „dyplomatycznie zdegradował” Islamabad, ponieważ Pakistan odmówił zamknięcia lądowych szlaków tranzytowych do Iranu. Istnieje łącznie sześć takich szlaków, a także port Gwadar, które są kluczowe dla irańskiej gospodarki. Towary z Chin i innych krajów trafiały i nadal trafiają do Iranu tymi szlakami, utrzymując irańską gospodarkę w ruchu.

Według źródeł pana Z., które określa on jako „aktualne, godzinę temu”, oraz bezpośrednio z najbliższego otoczenia generała Asima Munira, pakistańskie kierownictwo – zarówno cywilne, jak i wojskowe – podjęło jasną decyzję: szlaki pozostaną otwarte. Pakistan nie ustąpi ani o krok. Stanowisko to potwierdzają zapewnienia ze strony Chin. Pekin zdecydowanie popiera Islamabad i Teheran. Co więcej, kierownictwo w Islamabadzie kalkuluje, że Waszyngton nie ma realnych alternatyw poza Pakistanem. Katar i Oman nie mają takiej samej siły strategicznej, a Iran jednoznacznie dał Trumpowi do zrozumienia, że Porozumienie o Porozumieniu (MOU) z Islamabadu pozostaje punktem wyjścia wszelkich negocjacji.

Pepe Escobar podkreśla, że Trump zniszczył w ten sposób jedyny działający kanał mediacji w ciągu ostatnich dwóch i pół do trzech miesięcy. Do niedawna Trump dzwonił niemal codziennie do swojego „ulubionego feldmarszałka” Asima Munira, błagając o rozwiązanie konfliktu. Teraz ten kanał zniknął – i nikt nie jest w stanie go zastąpić, ani Katar, Oman, Turcja, ani Egipt.

Iran może utrzymać się do listopada, co stawia Trumpa w trudnej sytuacji.

Irańskie źródła potwierdzają, że Teheran jest w stanie wytrzymać maksymalną presję ze strony USA do listopada. Strategia polega na zagłodzeniu administracji Trumpa i doprowadzeniu prezydenta – którego Escobar polemicznie nazywa „czteroletnim psychopatą” – do rozpaczy. Trump nie ma już żadnych możliwości wyjścia z tej sytuacji. Jedyną „strategią” pozostającą Waszyngtonowi jest totalna wojna gospodarcza i finansowa z Iranem, w przekonaniu, że może ona zamienić kraj w odizolowaną wyspę. Escobar uważa to za absurd geograficzny i historyczny: Iran leży na skrzyżowaniu Eurazji.

Lądowe korytarze między Iranem, Pakistanem i Chinami pozostają nienaruszone. Chińskie firmy eksportujące do Iranu już omijają dolara amerykańskiego i są instruowane przez Pekin, aby ignorować sankcje wtórne. Ponadto istnieje połączenie Caspian Express z Rosją, którego amerykańskie drony nie mogą skutecznie zakłócić bez ryzyka bezpośredniego konfliktu z oboma krajami. Chińsko-irańska linia kolejowa przez Turkmenistan i Azję Środkową jest projektem Inicjatywy Pasa i Szlaku – atak na nią byłby równoznaczny z atakiem na Chiny, co jest wysoce nieprawdopodobne przed potencjalną wizytą Xi Jinpinga w Waszyngtonie. Ponadto, dwustronne spotkania z Rosją, Chinami, Iranem, Kazachstanem i Uzbekistanem podczas zbliżającego się szczytu BRICS w Delhi (za nieco ponad trzy tygodnie) dodatkowo wzmocnią relacje handlowe.

Pytanie za 10 miliardów dolarów i chińska sieć bezpieczeństwa

Prawdziwym narzędziem nacisku, jakiego USA używają przeciwko Pakistanowi, jest około 10 miliardów dolarów, których Islamabad potrzebuje od MFW. Pepe Escobar ubolewa, że Pakistan nie jest ani członkiem BRICS, ani członkiem Nowego Banku Rozwoju – w przeciwnym razie kraj ten mógłby pozyskać pieniądze stamtąd, a nie z MFW. Pan Z. relacjonuje jednak niepublikowaną wcześniej decyzję: podczas rozmów między pakistańskim wicepremierem Ishaqiem Darem (byłym ministrem finansów) a chińskim ministrem spraw zagranicznych Wang Yi uzgodniono, że Chiny wesprą Pakistan w kryzysie. Jeśli sytuacja się nie zmieni, Islamabad odwróci się od MFW i całkowicie zda się na Chiny. Pakistan jest gotowy podjąć ten krok.

Handel ZEA przenosi się do Pakistanu – i próba kupienia irańskiego generała

ZEA oficjalnie wstrzymały handel z Iranem – krok korzystny dla Pakistanu. Podjęto już ustalenia, aby w przyszłości znaczna część tego handlu była kierowana przez Pakistan. Jednocześnie pan Z. donosi o kolejnej desperackiej próbie Waszyngtonu: prezydent Regionu Kurdystanu, Nechirvan Barzani, rzekomo zaoferował generałowi Wahidiemu (IRGC) wsparcie USA dla wojskowego zamachu stanu i wprowadzenia stanu wojennego w Iranie, uznając go za nowego przywódcę. Wahidi podobno zerwał rozmowy w oburzeniu i zakazał dalszych kontaktów. Źródła pana Z. – w tym biuro Asima Munira i irańskiego Najwyższego Przywódcy – są tego świadome. To dowodzi całkowitej desperacji Trumpa: przekupstwo, pochlebstwa, działania militarne, a teraz wojna ekonomiczna – nic nie działa.

Ryzyko terroryzmu w Beludżystanie i szersza eurazjatycka partia szachów

Escobar ostrzega przed typową amerykańską taktyką: nasilonymi działaniami terrorystycznymi koordynowanymi przez CIA, MI6 i Mossad w obu regionach Beludżystanu, zwłaszcza w części pakistańskiej. To, jak twierdzi, klasyczny amerykański modus operandi na Globalnym Południu. Niemniej jednak, strategiczna oś Pekin-Islamabad-Teheran pozostaje nienaruszalna. Oba kraje są kluczowymi partnerami Chin w ramach Inicjatywy Pasa i Szlaku; 25-letnia umowa z Iranem o wartości 400 miliardów dolarów oraz inwestycje w chińsko-pakistański Korytarz Gospodarczy w Gwadarze zostaną dodatkowo wzmocnione.

Brakujący uran i utracone okno

Szczególnie wybuchowe: Zachód – a tym samym Trump – nie ma absolutnie żadnego wglądu w to, gdzie podziało się około 400 kg wzbogaconego materiału (określanego w transkrypcji jako „400 kg reżimu inflacyjnego”, a w tytule filmu jako 440 kg zaginionych). Pakistan jest jedynym pozostałym kanałem, przez który Trump mógł uzyskać jakiekolwiek informacje z Teheranu. Iran nie da się zastraszyć groźbami taktycznej broni jądrowej. Irańskie władze są technicznie przygotowane do zdetonowania broni jądrowej – decyzja należy wyłącznie do ajatollaha. W przypadku prowokacji Iran przejdzie do ofensywy w nadchodzących tygodniach. Podobnie, stosunek Rosji do USA radykalnie zmienił się w ostatnich tygodniach: Kabuki, „duch Anchorage”, został uznany za nonsens, a Moskwa wie, że Waszyngton zamierza kontynuować wojnę z Rosją w nieskończoność.

Wniosek: Oś się utrzymuje – Trump sam siebie wpędza w kozi róg.

Pakistan, Iran i Chiny są zdecydowanie zaangażowane w porozumienie. Irański parlament (Madżlis) jednomyślnie popiera przywódców, Najwyższego Przywódcę i Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej. Sam Trump zmarnował jedyną szansę na mediację. Integracja euroazjatycka postępuje, podczas gdy Stany Zjednoczone pogrążone są w chaosie taktycznym, pobożnych życzeniach ekonomicznych i niebezpiecznej normalizacji taktycznej broni jądrowej. Irańskie władze liczą na to, że reżim Trumpa upadnie pod własnym ciężarem przed wyborami uzupełniającymi – i jednocześnie są gotowe przejść do ofensywy, jeśli zostanie sprowokowany.

Przesłanie raportu specjalnego jest jasne: „maksymalna presja” Trumpa zawiodła, zanim jeszcze się na dobre zaczęła. Pakistan trzyma drzwi otwarte, Chiny stoją za nim, a Iran przetrwa – do listopada i dłużej.

Wojna ekonomiczna Trumpa przeciwko Iranowi niszczy gospodarkę USA

Opublikowany 2026-08-21 przez Mirosław Dakowski

Wojna ekonomiczna Trumpa przeciwko Iranowi zniszczy gospodarkę USA

– wybuchowa analiza prof. Michaela Hudsona

Czas jest nie tylko po stronie Iranu, ale także Rosji, podkreśla Hudson już na początku. To równoległa walka między wojną Rosji z Ukrainą a kontrolą nad eksportem zboża. Ani Iran, ani Rosja nie korzystają z tego okresu w pierwszej kolejności; Stany Zjednoczone i ich sojusznicy znajdują się pod ogromną presją. Hudson doszukuje się historycznych paraleli: podczas wojen napoleońskich w 1812 roku rosyjska zima sprzyjała obrońcom, a wojska Napoleona zamarzły na śmierć. Sto lat później niemiecki atak na Związek Radziecki został opóźniony, ponieważ musieli czekać na wojska włoskie z Afryki; gdy Wehrmacht dotarł do Stalingradu i Leningradu, zima ponownie nadeszła i w decydujący sposób przyczyniła się do ich klęski. Dziś system finansowy odgrywa tę rolę: działa przeciwko USA.

Stany Zjednoczone znajdują się w opłakanym położeniu. Pomimo faktu, że ponad jedna czwarta światowego wydobycia ropy naftowej z Zatoki Perskiej nie jest eksportowana, Waszyngtonowi udało się sztucznie utrzymać niskie ceny ropy, uwalniając rezerwy ze Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR) oraz poprzez cła nakładane przez inne kraje. Rezerwy te są jednak systematycznie uszczuplane. W Stanach Zjednoczonych toczy się już zażarta debata na temat momentu, w którym opróżnienie podziemnych kawern solnych doprowadzi do zawalenia się, zanieczyszczenia środowiska lub zablokowania rurociągów.

Administracja Trumpa jest podobno gotowa zwiększyć eksploatację rezerw ponad punkt krytyczny, aby utrzymać niskie ceny ropy naftowej, a zwłaszcza ceny produktów pochodnych – oleju napędowego do ciężarówek, paliwa lotniczego i nawozów. Celem jest uniknięcie rozdrażnienia wyborców i ochrona Republikanów w nadchodzących wyborach uzupełniających w listopadzie. Listopad szybko się zbliża; Waszyngton ściga się z czasem.

Iran musi tylko czekać, odstraszyć bezpośredni atak i pozwolić, by amerykańska i europejska gospodarka uległy samozniszczeniu. Kryzys nie wynika wyłącznie z ropy naftowej, ale również z niedoborów żywności. Dwadzieścia siedem procent światowego handlu zbożem odbywa się przez Morze Bałtyckie. Ukraina rozpoczęła bombardowanie rosyjskich statków, aby pozbawić Rosję wpływów dewizowych z eksportu zboża (głównie do Indii i Azji Wschodniej). Rosja odpowiedziała atakiem na ukraińskie statki – zarówno te przewożące broń do Odessy, jak i te transportujące zboże.

Nadszedł czas żniw. Ukraińskie magazyny są pełne, a statki nie mogą być załadowane. Zazwyczaj większość ukraińskiego zboża trafia do Europy. Europa zmaga się zatem z jednoczesnym gwałtownym wzrostem cen żywności i ropy naftowej.

Gospodarki Zachodu są tak obciążone, że nie są w stanie wytrzymać gwałtownego wzrostu cen ropy naftowej. Całe gałęzie przemysłu stałyby się nierentowne, ciężarówki nie byłyby w stanie realizować opłacalnych dostaw, a dystrybucja żywności w USA stałaby się droższa. Presja ta narasta przede wszystkim na Zachodzie i w niektórych częściach Globalnego Południa. To właśnie determinuje dynamikę militarną: każda eskalacja, która zaburza równowagę gospodarczą, podważa sam cel polityki militarnej – kontrolę nad innymi krajami i ich gospodarkami.

Przez 80 lat Stany Zjednoczone kontrolowały większość światowych gospodarek nie poprzez inwazję, lecz za pomocą środków finansowych. Jednak wojna gospodarcza z Iranem, zainicjowana przez Trumpa, oraz wsparcie NATO dla wojny z Rosją niszczą właśnie te finansowe instrumenty kontroli. Sekretarz Skarbu Scott Bessent ogłosił plany zablokowania wszystkich tradycyjnych metod płatności stosowanych przez Iran. Jeśli Iran nie otrzyma zapłaty za swoją ropę, jej eksport stanie się nieopłacalny.

Zmusza to jednak nie tylko Iran, ale także banki, które płacą za irańską ropę – chińskie, azjatyckie i japońskie – do znalezienia sposobów na uniknięcie kontroli Departamentu Skarbu USA. Logiczną konsekwencją jest odejście od dolara.

Kontrola nad ropą OPEC, a zwłaszcza ropą z Zatoki Perskiej, była jednym z głównych instrumentów amerykańskiej potęgi finansowej. Handel ropą w dolarach i inwestowanie dochodów w gospodarkę USA lub amerykańskie banki wspierały system amerykański. Obecnie, wykorzystując handel ropą jako broń i punkt zapalny, Waszyngton pozbawia się właśnie tego instrumentu.

Prowadzący podsumowuje logikę i otrzymuje zgodę Hudsona: Iran cierpliwie blokuje Cieśninę Ormuz, Rosja blokuje eksport zboża z Ukrainy. To napędza wzrost cen energii i surowców w Europie, USA i Azji, generując inflację, hamując wzrost gospodarczy i wymuszając wyższe stopy procentowe. Kraje zachodnie są już mocno zadłużone; rentowność amerykańskich obligacji skarbowych jest najwyższa od 2007 roku, a rentowność japońskich obligacji jest najwyższa od dziesięcioleci. Koszty obsługi długu dramatycznie rosną. To pięta achillesowa gospodarek zachodnich – problem, przed którym ekonomiści tacy jak Hudson ostrzegają od lat. W Japonii jen jest zagrożony dewaluacją, a carry trade grozi załamanie. Istniejący „bandaż” – Japonia deponuje amerykańskie obligacje skarbowe i otrzymuje dolary w zamian za wsparcie własnej waluty – nigdy nie został w pełni wystawiony na próbę.

Po fiasku opcji kinetycznych, Trump ucieka się teraz do wojny gospodarczej, aby wymusić ustępstwa ze strony Iranu. Ale robiąc to, pokazuje światu – podobnie jak Biden w wojnie na Ukrainie, a poprzedni prezydenci w Iranie – że dolar może być użyty jako broń. To wypycha kraje z amerykańskiego systemu finansowego, który od dziesięcioleci rządzi globalną gospodarką. Trump zyskuje krótkoterminową przewagę, ale w dłuższej perspektywie strzela sobie w stopę. Iran z kolei winduje stopy procentowe poprzez wyższe ceny energii i surowców, co również osłabia pozycję USA.

Iran wie, że nie jest w stanie pokonać USA militarnie. Może zaatakować amerykańskie bazy na Bliskim Wschodzie, ale nie samą Amerykę. Odpowiedź: jeśli Iranowi nie wolno eksportować ropy, to nikt nie powinien jej eksportować. W ten sposób Teheran zrzuca odpowiedzialność na inne kraje – Azję, Globalne Południe, a zwłaszcza Chiny. Chiny są lepiej przygotowane niż inne: ogromne rezerwy, węgiel i ogromne inwestycje w energię słoneczną. Inne kraje zastanawiają się teraz, jak wspólnie powstrzymać USA i znormalizować ceny ropy. Odpowiedź brzmi: środki zaradcze, sankcje finansowe wobec samych Stanów Zjednoczonych i utworzenie alternatywnego międzynarodowego systemu bankowego – nie waluty BRICS, ale rzeczywistej alternatywy dla Międzynarodowego Funduszu Walutowego.

Większość krajów utrzymywała swoje rezerwy dolarowe na względnie stabilnym poziomie i inwestowała nadwyżki w złoto . Unia Europejska ma obecnie więcej rezerw złota niż rezerw dolarowych. Kraje mogły posiadać złoto lub waluty wzajemne – preferowaną walutą był juan chiński. Rosja miała złe doświadczenia z rupią indyjską. Chiny i Rosja stworzyły już własne systemy rozliczeniowe, które omijały SWIFT. Przez lata Ameryka groziła odcięciem nieposłusznych krajów od SWIFT; teraz pojawiły się alternatywy. Próbowano nawet kryptowalut – dopóki Bessent nie pochwalił się, że USA przejęły irańskie zasoby kryptowalut o wartości miliarda dolarów.

Potrzebny jest międzynarodowy system płatności i system rezerw. Jeśli Chiny pożyczają pieniądze innym krajom, aby zapłacić za droższą ropę i zboże, muszą stworzyć coś w rodzaju banku międzynarodowego – coś więcej niż tylko bank BRICS, ponieważ kraje BRICS mają zbyt duże różnice. Przywództwo powinno należeć do Chin, Rosji i Iranu („RIC”).

Bez MFW, dolara, systemu SWIFT i euro świat podzieli się na odrębne systemy finansowe. Kraje, które porzucą dolara, powiedzą: Trump spowodował dwa kryzysy – wyższe koszty gazu, instrumentów pochodnych, nawozów, chemikaliów i żywności. Musimy wybrać: czy dotować nasz przemysł i gospodarstwa domowe, aby nie musiały cierpieć z powodu braku ogrzewania i żywności zimą, czy obsługiwać obligacje dolarowe i długi wobec organizacji międzynarodowych? Nasze własne gospodarki są na pierwszym miejscu. Od 70 do 80 lat kraje tego pragną, ale brakowało im odpowiedniego narzędzia. Iran dostarczyłby ropę, Rosja ropę i zboże, Chiny ogromne rezerwy – a tym samym nastąpiłaby dedolaryzacja i wyłoniłby się alternatywny system monetarny. Wyeliminowałoby to instrumenty, za pomocą których Ameryka po II wojnie światowej przepisała reguły globalnej gospodarki we własnym interesie – wbrew pierwotnemu zamysłowi Johna Maynarda Keynesa, który leżał w interesie Anglii.

Na zarzut, że jakikolwiek alternatywny system – taki jak juan – mógłby później stać się równie użyteczny jak dolar, Hudson odpowiada: Istnieje lepsza alternatywa. Była ona szeroko dyskutowana między Wielką Brytanią a Stanami Zjednoczonymi w 1944 roku. Keynes, reprezentujący brytyjskie ministerstwo skarbu, ostrzegał, opierając się na doświadczeniach I wojny światowej i niemieckich reparacjach, że model amerykański (pożyczki MFW z programami oszczędnościowymi i przymusową prywatyzacją) nie służy brytyjskim interesom. Wielka Brytania będzie kumulować deficyty, Ameryka – nadwyżki. Wiele krajów Globalnego Południa uszczupli swoje rezerwy walutowe z czasów wojny i popadnie w długi.

Rozwiązaniem Keynesa był międzynarodowy bank, który rozliczałby jedynie salda międzypaństwowe – „bancor”, mieszankę bankowego pieniądza fiducjarnego (obecnie elektronicznego) i złota. Celem było zapobieżenie gromadzeniu przez poszczególne kraje tak dużych nadwyżek, że ich odpowiedniki – deficyty innych – zmuszą je do zaciskania pasa i depresji. Dokładnie to wydarzyło się po 1918 roku: niemieckie oszczędności, francuska hiperinflacja i brytyjski strajk generalny w 1926 roku. W systemie Keynesa chroniczne, niespłacalne długi miały zostać umorzone – a wraz z nimi odpowiadające im aktywa krajów z nadwyżkami. Stany Zjednoczone odrzuciły to rozwiązanie, ponieważ to one były krajem z nadwyżkami.

Chiny mogłyby wspierać i pomagać w kształtowaniu właśnie tego modelu. Mogłyby wyjaśnić, że generowanie nadmiernych nadwyżek nie zaszkodzi innym krajom. Inwestycje w porty, koleje i infrastrukturę w ramach Inicjatywy Pasa i Szlaku mają na celu zwiększenie produktywności i zdolności do zarobkowania krajów-beneficjentów, umożliwiając im spłatę pożyczek – w przeciwieństwie do kryzysów zadłużenia w Ameryce Łacińskiej w latach 70. XX wieku, które doprowadziły do prywatyzacji i wyprzedaży aktywów. Chiny nie mają porównywalnego sektora finansowego i mogą ustrukturyzować system geopolitycznie, koncentrując się na produktywności, a nie wyłącznie na zysku czy stopach procentowych.

Rozwiązanie nie leży w istniejącym systemie finansowym i gospodarczym. To globalny kryzys. Konflikt zbrojny, wcześniej rozumiany jako zderzenie cywilizacji, ustępuje miejsca starciu systemów gospodarczych: modelowi napędzanemu przez wierzycieli i finansowanemu z konfrontacją z przemysłowym modelem kapitalistycznym lub socjalistycznym, wzorowanym na chińskim i azjatyckim. To jest prawdziwa konfrontacja, przed którą stoi świat.

Hudson podsumowuje: Koła nie trzeba wyważać. Zostało zaprojektowane już w 1944 roku i odrzucone przez ówczesny ośrodek władzy, Stany Zjednoczone. Powojenny porządek, który dominował na świecie od 1945 roku, dobiega końca.

Ujawniono plany masowych ataków Ukrainy na rosyjskie lotniska

Opublikowany 2026-08-21 przez Mirosław Dakowski

Ujawniono plany masowych ataków Ukrainy

na rosyjskie lotniska,

Kijów został zaatakowany kolejnym

niepowstrzymanym rojem

pocisków balistycznych

Symplicjusz 21 sierpnia 2026 r. simplicius76/plans-revealed-for-massive-ukrainian

Wczoraj wieczorem Rosja przypuściła kolejny zakrojony na szeroką skalę atak na Kijów, wymierzony w różne przedsiębiorstwa obronne, a także w duży magazyn ukraińskich towarów supermarketowych, który najwyraźniej spłonął doszczętnie:

Magazyny należące do ukraińskiej sieci supermarketów „Fora”, zlokalizowanej niedaleko Boryspola w Kijowie, zostały zniszczone w wyniku nocnego ataku rakietowego.

Ponadto doniesienia wskazują na zniszczenie magazynów należących do firm Yves Rocher i Faynie Lyody.

Could not load video.

Skutki nocnego strajku w bazie ropy KLO w rejonie browarskim w obwodzie kijowskim.

Warto zauważyć, że ostatni strajk charakteryzuje się niezwykle dużą liczbą zdjęć i filmów, zarówno samych ataków rakietowych, jak i ich skutków.

Możliwe, że wzrost liczby publikacji jest związany z chęcią zwrócenia uwagi mediów na problem braku pocisków przechwytujących do systemów obrony powietrznej Patriot, o czym świadczy niedawny, pełen emocji reportaż CNN o pustej wyrzutni.

W ataku wykorzystano dziesiątki rosyjskich pocisków manewrujących wystrzelonych przez Flotę Czarnomorską stacjonującą w Noworosyjsku, a także hipersoniczne pociski Zirkon, Iskander, a podobno nawet północnokoreańskie KN-23. Po raz kolejny ukraińskie władze ujawniły, że nie zestrzelono ani jednego z pocisków hipersonicznych.

Niektórzy obserwatorzy uważają, że pociski KN-23 można odróżnić od Iskanderów po bardziej diagonalnej trajektorii końcowej, a nie wyłącznie pionowej, a także po tym, co niektórzy uważają za widoczne spalanie się silników na całej długości trasy końcowej, co odróżnia je od Iskanderów, których faza wypalania kończy się znacznie wcześniej:

Could not load video.

Francuski analityk dokładnie zmapował ostatnie uderzenia:

Clément Molin@ clement_molin AKTUALIZACJA 🔄 – Rosyjskie 🇷🇺 ataki na Ukrainę – 20 sierpnia 2026 r. + ukraińskie 🇺🇦 ataki na Rosję Wczoraj wieczorem Rosja użyła co najmniej 70 rakiet, aby zaatakować Kijów. Zidentyfikowano około 7 celów. Ukraina zaatakowała również rosyjską rafinerię. 🧵WĄTEK🧵1/14 ⬇️

Clément Molin @ clement_molin Dziś wieczorem w Kijowie trwa kolejny zakrojony na szeroką skalę rosyjski atak rakietowy, w obliczu braku przechwytywaczy. Uderzono w kilka pocisków balistycznych Iskander, a także kilka pocisków manewrujących Zirkon i KN-23. Większość pocisków manewrujących Kalibr została przechwycona.

16:23 · 20 sierpnia 2026 · 25,6 tys. wyświetleń

================================

Różne doniesienia mówią o pustych półkach w supermarketach na terenie Kijowa z powodu odwetowych ataków Rosji na ukraińskie magazyny.

Ukraina grozi, że wkrótce wystrzeli własną kopię Iskandera — pocisk balistyczny FP-9 firmy Firepoint — i szacuje się, że „zostanie on wystrzelony w kierunku Moskwy już w październiku tego roku”.

Ukraina twierdzi, że ma zasięg prawie 900 km, co pozwoliłoby mu dotrzeć do Moskwy. Trudno w to uwierzyć, biorąc pod uwagę, że oficjalny zasięg Iskandera wynosi 500 km, a plotki głoszą, że rzeczywisty zasięg jest znacznie mniejszy, około 350 km. Potwierdza to fakt, że Iskandery nigdy nie zostały użyte do ataku na jedną z najważniejszych ukraińskich baz lotniczych, Starokostantynów, która znajduje się niecałe 500 km od wyrzutni Iskanderów w pobliżu granicy z Rosją.

Możliwe jest jednak zmniejszenie rozmiaru głowicy i zwiększenie ładunku paliwa, aby zwiększyć zasięg. Ponadto, jak zauważyli niektórzy, zarówno Rosja, jak i Stany Zjednoczone zostały militarnie ograniczone przez traktat INF, który ograniczył zasięg naziemnych pocisków balistycznych średniego zasięgu, podczas gdy kraje takie jak Iran, paradoksalnie, były w stanie opracować pociski balistyczne średniego zasięgu (IRBM), które przewyższały zasięgiem wszystko, co Rosja czy Stany Zjednoczone miały. Ukraina technicznie może zrobić to samo, ale wymagałoby to zupełnie innej konstrukcji. FP-9 wydaje się być bezpośrednią kopią Iskandera wcześniejszej generacji, co prawdopodobnie uniemożliwiłoby mu osiągnięcie tak dużych zasięgów.

Co ciekawe, w tym temacie magazyn „Atlantic” prezentuje nam dziś nowy artykuł, w którym autorzy ujawniają pewne niezwykłe fakty dotyczące początków desperackiej kampanii Zełenskiego z 2026 r., mającej na celu „obalenie Putina” za pomocą masowych ataków na rosyjskie cele cywilne.

https://www.theatlantic.com/national-security/2026/08/ukraine-moscow-airports-ai-drones/688337/

Zaczyna się:

Na początku tego roku ukraińscy urzędnicy przedstawili prezydentowi Wołodymyrowi Zełenskiemu ryzykowny nowy plan zakończenia wojny z Rosją.Wymagałby on rozszerzenia kampanii bombardowań o szereg celów i klasę broni, której od dawna unikali. Oprócz trwających ukraińskich ataków na rosyjskie bazy wojskowe, rafinerie ropy naftowej, linie zaopatrzeniowe i centra logistyczne, urzędnicy chcieli wystrzelić fale dronów z obsługą sztucznej inteligencji na moskiewskie lotniska, mając nadzieję, że uniemożliwi to międzynarodowym przewoźnikom lotniczym loty do i z rosyjskiej stolicy, jak podają dwa źródła mające bezpośrednią wiedzę o planie, o którym wcześniej nie informowano.

Krótko mówiąc, chcieli zaplanować masowy atak terrorystyczny na rosyjskie lotniska, aby całkowicie zablokować wszystkie loty cywilne do i z Moskwy, by w ten sposób zwiększyć presję i sprawić, by rosyjscy cywile w stolicy odczuli konsekwencje wojny.

Autorzy artykułu twierdzą, że Zełenski zmienił zdanie, obawiając się, że „przypadkowe” zabijanie cywilów zostanie uznane przez Rosję za „piractwo”.

Do połowy wiosny plan wymuszenia trwalszego zamknięcia moskiewskich lotnisk był już na tyle zaawansowany, że otrzymał kryptonim: M&Ms, nawiązujący do licznych małych, tanich i niemal identycznych dronów, których misja miała wymagać. Aby zneutralizować rosyjską obronę powietrzną, operacja wymagałaby wysyłania nawet 1000 dronów każdej nocy na lotniska w Moskwie i okolicach, powiedziało jedno ze źródeł zaznajomionych z sytuacją.

W artykule szczegółowo opisano, że to były minister obrony Fiodorow odpowiadał za realizację planu, ale podobno to także nowo mianowany Jewhen Chmara przejął stery.

Oba źródła poinformowały mnie, że planowanie operacji zostało wstrzymane w lipcu, kiedy Zełenski nagle zdymisjonował jej pomysłodawcę, ministra obrony Mychajło Fiodorowa. Jako architekt ukraińskiego programu dronów wojskowych, Fiodorow pracował nad planem przez większość tego roku, utrzymując go w tajemnicy nawet przed niektórymi ze swoich najbliższych współpracowników. Pomógł w skompletowaniu zespołu ukraińskich programistów komputerowych do opracowania systemu naprowadzania opartego na sztucznej inteligencji, a także pozyskał finansowanie od sojuszników Ukrainy w Europie, aby wyprodukować autonomiczne drony na dużą skalę, podały oba źródła.

W artykule zaznaczono, że jest to zgodne z prośbą Fiodorowa skierowaną do Elona Muska o umożliwienie korzystania z Starlinka w całej Rosji. Daje nam to ogólny obraz tego, czego możemy oczekiwać od Ukrainy w nadchodzących miesiącach. Im bliżej Ukraina będzie klęski na polu bitwy, tym bardziej będzie przekierowywać wszystkie dostępne zasoby na atakowanie rosyjskiej infrastruktury cywilnej, aby wywołać swego rodzaju bunt niezadowolenia społecznego przeciwko Putinowi.

Problem dla Ukrainy polega na tym, że tworzy to narastającą pętlę sprzężenia zwrotnego prowadzącą do autodestrukcji: im więcej środków Ukraina przeznacza na ataki na cele o militarnym znaczeniu, tym bardziej rosyjska potęga militarna pozostaje nienaruszona przez ukraińską siłę bojową, co oznacza, że tym szybciej nastąpi upadek Ukrainy na prawdziwym froncie.

W istocie Ukraina inwestuje całą swoją strategię w wojnę z nastrojami cywilnymi Rosji, co jest równie ryzykownym posunięciem, jak to było w przypadku USA w Iranie, gdzie ataki na infrastrukturę cywilną zwróciły przeciwko USA nawet zagorzałych antyklerykałów [?? md] i utwierdziły ich poparcie dla irańskich przywódców.

Artykuł kończy się potencjalnym kompromisem w kwestii bezpośredniego ataku na rosyjskie lotniska:

Zełenski wyraził obawy dotyczące niezamierzonych ataków na cele w kontekście planu ataku na moskiewskie lotniska, powiedziało mi jedno ze źródeł zaznajomionych z tymi rozmowami. Urzędnicy stojący za planem zaproponowali obejścia. Zasugerowali na przykład, że Ukraina ostrzeże cywilne linie lotnicze, aby unikały rosyjskich lotnisk i ewakuowały swoje samoloty przed nadejściem roju ukraińskich dronów. „Jeśli powiedzą sobie: Wiecie co, to staje się zbyt ryzykowne. Po co w ogóle tam latać?” – powiedziało źródło. „To miałoby już spory wpływ na rosyjskie elity. To są ich główne powiązania ze światem zewnętrznym”.

Jak już wspomniano, wiemy już, czego możemy się spodziewać w nadchodzących miesiącach.

=========================================================

A oto, czego Ukraina powinna się spodziewać. Przyjrzyjmy się krótkiemu podsumowaniu pola bitwy.

Siły rosyjskie kontynuowały natarcie na trzech kluczowych frontach i dziś zdobyły kilka ważnych osad.

Jak donoszą źródła, Grupa Południowa przejęła kontrolę nad Nikołajpolem na osi Kramatorsk:

Jednostki Południowej Grupy Wojsk przejęły kontrolę nad wsią Nikołajpole, położoną na południe od miasta Drużkowka, tymczasowo okupowanej przez Siły Zbrojne Ukrainy.

Could not load video.

Można to zobaczyć poniżej, zakreślone na czerwono w zapisie ukraińskim:

Warto również zwrócić uwagę na obszar na północ i wschód od Torecka, również zaznaczony na czerwono, który został zdobyty przez siły rosyjskie, niszczące strefę między tym obszarem a niedawno zdobytym Nikołajpolem na wschodzie.

Szersza mapa przedstawia sytuację w kontekście większej kampanii, wyraźnie skierowanej na Drużkowkę, ostatnią dużą twierdzę na południe od Kramatorska:

Tuż na północ stamtąd siły rosyjskie również posuwają się naprzód na froncie słowiańskim. Według jednego z ukraińskich źródeł wojskowych siły rosyjskie rozpoczęły infiltrację Nikołajówki, której nie należy mylić z powyższą miejscowością:

Oto jak to wygląda:

Jeśli przybliżysz obraz, zobaczysz, że Elektrownia Cieplna Słowiańsk znajduje się w jasnoczerwonym obszarze i została już osiągnięta przez rosyjskie DRG — pomarańczową linię oznaczającą rzekomą rosyjską „miękką kontrolę”:

Aby spojrzeć na to z szerszej perspektywy, przedstawiamy nasz raport sytuacyjny z 2 lipca br. , który pokazuje, że siły rosyjskie dopiero zaczęły obserwować Słowiańsk TPP za pomocą dronów znajdujących się w odległości kilku kilometrów:

Jak widać, w ciągu około półtora miesiąca wojska rosyjskie pokonały tę odległość i teraz rozpoczynają szturm na teren elektrowni.

Suriyak pisze :

W Nikołajewce armia rosyjska kontynuowała infiltrację miasta od północy, gdzie niektórym oddziałom udało się okopać w Słowiańskiej Elektrowni Cieplnejoraz w domach wokół placu, gdzie zbiegają się ulice Myru i Kotsiubyńskiego (48°51’53.0″N 37°45’53.2″E) – główny szlak ewakuacyjny i zaopatrzeniowy Ukrainy w mieście. Tymczasem centrum Nikołajewki od połowy maja znajduje się pod intensywnym ostrzałem rosyjskim, który spowodował znaczne uszkodzenia wielu wieżowców. Siły oczekują na rozpoczęcie operacji szturmowych. 🇷🇺🇺🇦

——————————————————–

Drugim ważnym obszarem, na którym Rosja wkłada wiele wysiłku, jest Dobropole, na osi Pokrowsk. Po kilku poważnych atakach pancernych w tym rejonie, w tym tym z użyciem czołgów uzbrojonych w systemy APS Arena-M, siłom rosyjskim udało się osadzić miasto i powoli je zdobywać, jak donoszą media. Przypomnijmy, że Ukraina twierdziła, iż wszystkie rosyjskie ataki zakończyły się niepowodzeniem, co zawsze wydaje się mieć miejsce tuż przed tym, jak Rosjanie zostaną zarejestrowani jako znajdujący się dokładnie w miejscu, które chcieli zdobyć.

Suriyak pisze ponownie:

W Dobropolu armia rosyjska kontynuuje infiltrację i rozbudowę sił na obrzeżach miasta, więc w nadchodzących dniach możemy być świadkami zwiększenia ich kontroli nad wschodnią częścią miasta. Jest jednak zbyt wcześnie, aby sugerować, że bitwa będzie się szybko rozwijać, dopóki siły rosyjskie nie przejmą kontroli nad znacznym odcinkiem drogi T-05-14, skąd będą mogły rozpocząć atak na sąsiednie Biłozerskie. Wtedy właśnie możemy być świadkami przełomu w Dobropolu, prawdopodobnie od drugiej połowy września, jeśli tempo natarcia na tym froncie się utrzyma.

Na wyróżnienie zasługuje fakt, że siły rosyjskie przebijają się przez Kotlinę Oriechowską na osi Zaporoże, zbliżając się z obu stron i niszcząc cały centralny obszar. W tym tygodniu siły rosyjskie rozpoczęły atak na sam Oriechow, a jednostki natarcia podobno stacjonują na południowo-wschodnich obrzeżach osady, zaznaczonej na czerwono poniżej:

Jak widać, jednostki po wschodniej stronie kotliny systematycznie posuwają się w kierunku autostrady T0408 biegnącej na północ od Orekhova.

—

Na koniec, zamykając koło — Berliner Zeitung pisze, że czas Zełenskiego dobiegł końca i powinien odejść jako „bohater”.

https://www.berliner-zeitung.de/article/ukraine-selenskyj-ruecktritt-fedorow-neuwahlen-kommentar-10308096

Autorzy piszą, że Zełenski sam wpędził się w kozi róg, zwłaszcza po niedawnym usunięciu Fiodorowa. Teraz jedynym rozwiązaniem, które pozostało, by ocalić to, co pozostało z jego spuścizny, jest stawienie czoła problemom i rezygnacja:

Rezygnacja Zełenskiego – uporządkowana, dobrowolna i przygotowana zgodnie z konstytucją, a nie wymuszona – nie byłaby zatem kapitulacją, lecz najmądrzejszą decyzją polityczną, jaka mu jeszcze pozostała.Zełenski przeprowadził Ukrainę przez najciemniejsze miesiące jej historii; nadał krajowi twarz, a światu symbol. Nikt nie może mu teraz odebrać tej części historii.Ale Zełenski coraz bardziej trwoni swój kapitał polityczny. Im dłużej były aktor trzyma się władzy – podczas gdy w ukraińskich agencjach antykorupcyjnych NABU i SAPO piętrzą się góry akt korupcyjnych, a zaufanie zwykłych ludzi maleje – tym bardziej obecna rzeczywistość przyćmiewa wizerunek bohatera wojennego wizerunkiem prezydenta, który za wszelką cenę chce chronić własny system. Zełenski powinien ustąpić.

Autorzy mają rację: twierdzą, że przeciągając sprawę, Zełenski naraża się na niebezpieczeństwo późniejszego odejścia w o wiele bardziej skomplikowanych politycznie, a być może nawet niebezpiecznych okolicznościach, podczas gdy teraz jest ostatnia szansa, aby odejść w sposób kontrolowany, z zachowaniem godności.

Od 2022 roku Ukraina wielokrotnie udowodniła, że jest bardziej odporna, niż ludzie są gotowi przyznać. Ale przyszłość drugiego co do wielkości kraju w Europie – po Rosji – nie rozstrzygnie się wyłącznie na froncie Donbasu.Czy Kijów znajdzie odwagę, by rozwiązać kryzys przywództwa, zanim Putin zrobi to za Ukrainę? Zełenski powinien działać teraz; jego czas się skończył.

Skoro nawet zachodnie publikacje widzą już napiętą sytuację, coraz bardziej prawdopodobne wydaje się, że ta zima będzie przełomowym momentem na Ukrainie. Pamiętajmy jednak, że Fiodorow jest technicznie jeszcze bardziej fanatyczny niż Zełenski, zwłaszcza jeśli chodzi o zaostrzenie mobilizacji i ofensywne ataki na Rosję. Dlatego nawet z jego udziałem, niewiele jest nadziei na jakiekolwiek zaprzestanie działań wojennych, a raczej na ich przyspieszenie, które może jedynie przybliżyć upadek Ukrainy.

Teleportacja pożaru kościoła. MEM-y VI.

Opublikowany 2026-08-21 przez Mirosław Dakowski

—————————————–

——————————————————

————————————

————————–

——————–

————————–

———————————————

—————————————-

—————————————–

———————————————-

——————————————————-

————————————-

Kaskada wydarzeń wskazujących na nieuchronny konflikt W. Brytania – Rosja

Opublikowany 2026-08-21 przez Mirosław Dakowski

Ambasada Federacji Rosyjskiej przy Zjednoczonym Królestwie Wielkiej
Brytanii i Irlandii Północnej wydała ostateczne ostrzeżenie:

„Doniesienia, że reżim kijowski używa brytyjskich dronów do przeprowadzania
ataków w głąb terytorium Rosji potwierdzają, że Londyn celowo decyduje się
na eskalację kryzysu na Ukrainie, jednocześnie obłudnie wyznając chęć
przeprowadzenia ataku na terytorium Rosji”.

„Robiąc to, Wielka Brytania działa jako wspólnik i współsprawca krwawych
zbrodni i ataków terrorystycznych popełnionych przez ukraińskich
neonazistów, starając się powstrzymać Rosję i wyrządzić jej maksymalne
szkody przez pełnomocnika… Działania Londynu nieuchronnie pociągną za
sobą konsekwencje, za które będzie musiał odpowiedzieć… Im głębsze
zaangażowanie w konflikt i większe poparcie dla Kijowskiej machiny
terrorystycznej, tym wyższa będzie cena do zapłacenia.”

london.mid.ru/en/press-centre/embassy_comment_on_reports_of_ukrainian_forces_using_british_uavs_to_strike_russia

Brytyjski premier Andy Burnham wyzywająco odpowiedział:

„Nie jesteśmy przyjaciółmi tylko na dobrą pogodę, będziemy tam w godzinie
potrzeby Ukrainy i to się nie zmieni”.

https://www.bbc.com/news/articles

Były wiceminister spraw zagranicznych Rosji Andriej Fiodorow powiedział we
wtorek BBC, że „konsekwencje” mogą obejmować możliwość ataków…

Powiedział, że wielu ekspertów wojskowych doradzających Kremlowi jest przekonanych, że
NATO nie zareagowałoby siłą, gdyby Rosja uderzyła w Wielką Brytanię…
„Trump nie pozwoli NATO odpowiedzieć” – powiedział.

msn.com/en-us/news/other/why-is-russia-threatening-uk-with-consequences-over-ukraine-drones/

W odpowiedzi na to, że premier Burnham sprzeciwił się ostatecznemu ostrzeżeniu wydanemu przez Rosję, minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow ostrzegł dalej:

„Żal mi Wielkiej Brytanii, jeśli zamierza pozostać z Ukrainą do samego
końca… Prezydent Putin ostrzegł, że mamy prawo działać w dowolnej części
oceanów, jeśli ktoś naruszy nasze interesy lub naszą własność… Podobnie
mamy pełne prawo uważać dumnie ogłoszone bezpośrednie zaangażowanie
brytyjskich sił rakietowych w uderzenia na Rosję za udział w wojnie, ze
wszystkimi konsekwencjami, które się z tym wiążą”.

https://www.rt.com/russia/644387-lavrov-warns-uk-drones

Przyznanie się do eskalacji: Jeśli Iran został pokonany, a „Ormuz należy do nas”, to po co te „bezprecedensowe” sankcje?

Opublikowany 2026-08-20 przez Mirosław Dakowski

Przyznanie się do eskalacji: Jeśli Iran został pokonany, a „Ormuz należy do nas”, to po co te „bezprecedensowe” sankcje?

Larry C. Johnson 20 sierpnia 2026 r. uncutnews-chdas-eingestaendnis-in-der-eskalation-wenn-iran-besiegt-ist-und-hormus-uns-gehoert-warum-dann-die-beispiellosen-sanktionen

Larry C. Johnson

W moim poprzednim wpisie „Mury mają teraz drzwi” argumentowałem, że „środki, jakich nigdy nie widziano w historii izolacji gospodarczej kraju”, obiecane przez sekretarza skarbu Scotta Bessenta, napotkają na otwartą granicę: Iran z lądowymi połączeniami z Pakistanem, wojskowymi i wywiadowczymi liniami wsparcia dla Rosji i Chin, a co najważniejsze – handel ropą naftową, który całkowicie porzucił dolara i jest prowadzony w juanach chińskich za pośrednictwem chińskiej sieci rozliczeniowej CIPS, poza zasięgiem amerykańskiej infrastruktury finansowej. Ten argument nadal jest aktualny. Ale kryje się za nim jeszcze prostszy problem, który leży w słowach samej administracji.

Trump jednocześnie wysuwa trzy deklaracje zwycięstwa. Iran, jak twierdzi, zostanie „bardzo dotkliwie pobity”. Cieśnina Ormuz, jak twierdzi, jest w istocie amerykańska – „należy do nas”, Stany Zjednoczone mają „całkowitą kontrolę”, szlak wodny jest otwarty, a miny zostały usunięte. A blokada morska, jak twierdzi, jest całkowita i skuteczna, dławiąc gospodarkę Teheranu. Gdy te trzy deklaracje zestawi się z czwartym faktem – że jego własny Departament Skarbu gorączkowo próbuje wynaleźć broń finansową, „jakiej nigdy dotąd nie widziano”, i że ponownie grozi „nowym, silnym atakiem”, jeśli cieśnina nie zostanie „wkrótce” ponownie otwarta – wzajemnie się one znoszą. Nie potrzeba bezprecedensowej kampanii sankcji, aby pokonać kraj, który już się pokonało. Nie trzeba grozić nowymi nalotami bombowymi, aby otworzyć cieśninę, którą już się posiada. Eskalacja jest przyznaniem się. Każde nowe żądanie większej presji jest przyznaniem się, że poprzednie deklaracje zwycięstwa były nieprawdziwe.

Retoryka zwycięstwa była nieustająca. „Gdy w końcu pokonamy Iran, który właśnie teraz jest w bardzo dotkliwej porażce” – powiedział Trump publiczności w akademii policyjnej w Nowym Jorku 14 sierpnia – „wkrótce ogłoszę Cieśninę Ormuz terytorium Stanów Zjednoczonych”. Kilka dni wcześniej powiedział reporterom, że Stany Zjednoczone mają „całkowitą kontrolę” nad tym szlakiem wodnym: „To nasze i w pewnym momencie mogą coś zrobić, a wtedy zostaną zmieceni z powierzchni ziemi”. 18 sierpnia opublikował zdjęcie, na którym nazwał cieśninę „Nowym Terytorium USA”. 19 sierpnia upierał się, że cieśnina jest otwarta, a miny usunięte – jednocześnie potwierdzając, że blokada morska „nadal obowiązuje”.

Ta ostatnia kombinacja przedstawia całą historię w miniaturze. Cieśnina, która jest rzeczywiście otwarta, nie potrzebuje ciągłej blokady. Blokada, która „nadal obowiązuje”, z definicji oznacza, że cieśnina jest zamknięta. Oba twierdzenia są wysuwane jednocześnie, ponieważ każde z nich służy innemu celowi retorycznemu: „Cieśnina jest otwarta” odpowiada na zarzut, że Trump zniszczył globalny handel energetyczny, a „blokada jest całkowita” odpowiada na zarzut, że Iran nie ucierpiał. Żadne z twierdzeń nie wytrzymuje krytyki.

Retoryka reaguje na przemówienia kampanijne. Ceny ropy reagują na tankowce. A tankowce nie ruszają, pomimo zapewnień CENTCOM-u.

Ruch statków przez Cieśninę Ormuz wynosi około 17 procent średniej sprzed konfliktu, według Centrum Operacji Handlu Morskiego Zjednoczonego Królestwa. Wywiad morski ocenia, że szlak wodny jest w dużej mierze zablokowany, bez całkowicie bezpiecznej drogi. Od początku wojny 28 lutego pojawiły się dziesiątki doniesień o uszkodzonych statkach w cieśninie i jej okolicach, w tym osiem ataków na jednostki w tym miesiącu, niektóre powiązane z ZEA i Arabią Saudyjską. Jeszcze 19 sierpnia trzy supertankowce powiązane z Chinami zawróciły w trakcie tranzytu. To nie jest profil ruchu otwartego, kontrolowanego przez USA szlaku morskiego. To profil spornego, w dużej mierze zamkniętego wąskiego gardła.

Akcja cenowa przedstawia tę samą historię w innym języku. Cena ropy Brent zbliżała się do 92 dolarów za baryłkę w połowie sierpnia, czyli o około jedną czwartą więcej niż przed wojną – i rosła z sesji na sesję właśnie dlatego, że rynki nie widzą ani porozumienia, ani wznowienia wydobycia. Amerykańska Agencja Informacji Energetycznej (EIA) nie spodziewa się powrotu produkcji na Bliskim Wschodzie do poziomów sprzed wojny przed początkiem 2027 roku i przewiduje dalsze przerwy w wydobyciu na poziomie około 0,6 miliona baryłek dziennie aż do przyszłego roku. Gdyby Ormuz rzeczywiście został otwarty, a Iran faktycznie pokonany, cena ropy spadłaby do poziomu sprzed wojny, wynoszącego około 70 dolarów. Zamiast tego dzieje się odwrotnie. Rynek wycenia zamknięcie cieśniny i niedokończoną wojnę, a nie wystawia przedstawienia dla krajowej publiczności.

Należy również zwrócić uwagę na wewnętrzną sprzeczność w twierdzeniu dotyczącym samej blokady. Dane dotyczące nawigacji morskiej pokazują, że pomimo blokady niektóre statki nadal przepływają przez cieśninę – co oznacza, że blokada nie jest hermetyczną uszczelką, jaką opisuje ją administracja. Cieśnina jest zatem jednocześnie „otwarta” (słowa Trumpa) i w 83 procentach zamknięta (dane), a blokada jest jednocześnie „całkowita” (wizerunek Trumpa) i przepuszczalna (dane nawigacyjne). Oficjalna narracja jest jednocześnie niespójna w obu kierunkach. To oszałamiające!

Dlaczego nie karze się zwłok

Oto logiczny rdzeń, jasno określony. Sankcje są narzędziem przymusu. Ich jedynym celem jest wyrządzenie wystarczająco dotkliwych strat ekonomicznych, aby zmienić zachowanie przeciwnika – zmusić pokonany, ale jeszcze nieuległy rząd do negocjacji. Gdyby irańska armia została rzeczywiście zniszczona, jej cieśniny rzeczywiście zajęte, a gospodarka rzeczywiście zdławiona całkowitą blokadą, nie byłoby już nic do osiągnięcia za pomocą „podwójnego uderzenia” sankcji. Reżim zostałby już pokonany tymi samymi środkami, które według Trumpa już zadziałały.

Fakt, że Bessent musi teraz uciekać się do „środków, jakich nigdy wcześniej nie widziano”, nie jest zatem oznaką siły. Wskazuje raczej, że deklaracje o sukcesach militarnych i blokada nie przyniosły rezultatu, który miały gwarantować. Sam Departament Skarbu nałożył na Iran kolejne sankcje w 2026 roku – przeciwko „nielegalnym przepływom pieniędzy”, tankowcom floty cieni, giełdom aktywów cyfrowych, chińskim rafineriom „czajniczków” i giełdom walutowym pod hasłem „Gospodarczej Furii” – a Teheran nadal sprzedaje ropę, utrzymuje cieśninę zamkniętą i walczy dalej. Obietnica czegoś bezprecedensowego to ukryte przyznanie, że wszystko, co było wcześniej, zawiodło. Gdyby obecna presja działała, nie byłoby potrzeby wymyślania nowej jej kategorii.

Tutaj nowy argument przeplata się ze starym. Jeśli zapytasz, co właściwie może oznaczać „bezprecedensowy”, eksperci ds. sankcji dochodzą do jednej odpowiedzi: jedynym pozostałym narzędziem nacisku jest atakowanie chińskich banków i kanałów płatności denominowanych w juanach, którymi handluje się irańską ropą naftową. Chiny kupują zdecydowaną większość irańskiej ropy naftowej – ponad 80 procent według większości szacunków, ponad 90 procent według innych – i płacą w renminbi, przetwarzanym w systemie CIPS poza systemem dolarowym. Właśnie dlatego są celem i właśnie dlatego tak trudno je trafić.

Sankcje wtórne oparte na dolarze nie mogą być nakładane na transakcje, które nigdy nie dotyczą dolara. Aby presja była skuteczna, Waszyngton musiałby objąć sankcjami duże chińskie instytucje finansowe – nie małych pośredników, lecz duże banki – i odciąć je od globalnego systemu finansowego. Ocena Scotiabanku, podzielana przez klientów, jest jednoznaczna: Stany Zjednoczone „nie mogą bombardować się po drodze do zwycięstwa”, a młot ekonomiczny opisany przez Bessenta oznacza likwidację całej sieci finansowej stojącej za irańskim eksportem ropy naftowej. Jednak użycie tego młota wiąże się z kosztami, których administracja może nie być gotowa ponieść. Odcięcie dużych chińskich banków od rozliczeń w dolarach oznaczałoby bezpośrednie zerwanie relacji finansowych z Pekinem – i to w czasie, gdy Trump przygotowuje się do spotkania z Xi Jinpingiem. Wycofanie z rynku przecenionej irańskiej ropy naftowej jeszcze bardziej podniosłoby i tak już wysokie ceny ropy naftowej i podniosłoby ceny benzyny, których akceptacji Trump żąda od Amerykanów. Jak ujął to magazyn „Fortune”, pozostałe opcje niosą ze sobą ryzyko załamania się samej gospodarki USA.

Poza problemem zdolności, istnieje problem z wiarygodnością. W czerwcu 2025 roku Trump publicznie oświadczył: „Chiny mogą teraz nadal kupować ropę z Iranu” – deklaracja ta była w bezpośredniej sprzeczności z memorandum prezydenckim w sprawie bezpieczeństwa narodowego jego własnej administracji, którego celem było ograniczenie eksportu irańskiej ropy „do zera”. Było to tak wyraźne, że członkowie Kongresu zwrócili się do Departamentu Skarbu i Departamentu Stanu z protestem. Administracja, która w jednym roku mówi Pekinowi, że może nadal kupować irańską ropę naftową, będzie miała trudności z przekonaniem rynków – lub Teheranu – w kolejnym roku, że Pekin zrezygnuje z dostaw. Groźba zastosowania sankcji w celu zmuszenia Chin do rezygnacji z irańskiej ropy jest podważana przez wcześniejszy sygnał administracji, że tego po prostu nie zrobi.

Węzeł pakistański: drzwi, których sankcje nie mogą zamknąć – i na których zamknięcie ich nie stać.

Lądowy szlak, który najwyraźniej ujawnia zarzut „całkowitej blokady”, przebiega przez Pakistan, i w tym miejscu sprzeczność sankcji przestaje być abstrakcyjna.

25 kwietnia 2026 roku – dwanaście dni po rozpoczęciu blokady przez Marynarkę Wojenną USA – Ministerstwo Handlu w Islamabadzie wydało rozporządzenie SRO 691(I)/2026, „Zarządzenie w sprawie tranzytu towarów przez terytorium Pakistanu”, aktywizujące umowę o transporcie drogowym z Teheranem z 2008 roku, która pozostawała niewykorzystana przez osiemnaście lat. Wyznaczono sześć korytarzy lądowych, łączących Karaczi, Port Qasim i zbudowany przez Chińczyków port Gwadar z irańskimi przejściami granicznymi Gabd i Taftan.

Umożliwiło to bezcłowy wwóz towarów z krajów trzecich – głównie z Chin – do Iranu, całkowicie poza zasięgiem blokady morskiej. Trasa Gwadar–Gabd ma długość około 89 kilometrów i zajmuje od dwóch do trzech godzin, w porównaniu z szesnastoma do osiemnastu godzinami z Karaczi. To nie tylko teoria: w samym kwietniu 2026 roku Gwadar obsłużył około 11 000 kontenerów – więcej niż port przeładował w całym 2025 roku – a ładunki testowe już dotarły na północ przez Iran, w kierunku Azji Środkowej.
Blokada nie jest w stanie zatrzymać ciężarówki w Beludżystanie, a ciężarówki wciąż się poruszają. Wzrost ruchu kontenerowego w Gwadarze to równowartość ceny ropy naftowej w transporcie towarowym: tak jak cena ropy Brent wynosząca 92 dolary przeczy twierdzeniu, że „cieśnina jest otwarta”, tak kontenery przeczą twierdzeniu, że „blokada jest całkowita”.

Po pierwsze, szczere zastrzeżenie: analitycy zgadzają się w raportach, że korytarz łagodzi presję na peryferie Iranu, a nie ratuje jego gospodarkę – główny ciężar spoczywa na kanale Yuan i CIPS, a także na wsparciu Rosji i Chin. Pakistan nie ma tu na celu bycia kołem ratunkowym Iranu. Chodzi o to, by być najwyraźniejszym przykładem drzwi, których Waszyngton nie może zamknąć, nie zaprzeczając samemu sobie.

Aby „bezprecedensowa” izolacja miała realny wpływ, musi w końcu dotrzeć do sieci – portów, banków, spedytorów – które utrzymują przepływ handlu z Iranem, a które obecnie przebiegają przez terytorium Pakistanu i banki pakistańskie. Pakistan nie został ukarany za otwarcie korytarza; amerykańskie sankcje wtórne nie wchodzą w życie automatycznie, a OFAC nie podjął takiej decyzji. Ryzyko jest jednak realne i strukturalne: kontrole zgodności ładunków związanych z Iranem mogłyby wpłynąć na pakistańskie banki i zwiększyć koszty, a analitycy wskazują, że Islamabad ma jedynie „ograniczone możliwości obejścia” amerykańskich kar, a wyjątki są „prawie nieistniejące”. Kraj ten jest objęty programem MFW i w żadnym wypadku nie jest w stanie wytrzymać konfrontacji z Departamentem Skarbu USA. Jego własni komentatorzy określają korytarz jako skalkulowane ryzyko na legalnej linie.

W tym przypadku Pakistan wzmacnia sprzeczność, zamiast ją jedynie ilustrować. Ta sama administracja, która obiecuje zamknąć wszystkie kanały do Iranu, jednocześnie zabiega o względy rządu, który utrzymuje jeden z najszerszych kanałów otwarty. Trump wielokrotnie chwalił feldmarszałka Asima Munira i premiera Szehbaza Sharifa, gościł Munira w Białym Domu, sugerował amerykańskie inwestycje w pakistańskie sektory wydobywcze i kryptowalut oraz wzywał Islamabad do pośredniczenia w czerwcowym „Memorandum Islamabad” – wynegocjowanym przez Pakistan amerykańsko-irańskim zawieszeniu broni, które od tamtej pory ponownie przerodziło się w blokadę i groźby. Zapytany wprost o korytarz irański, Trump po prostu powiedział, że „wie o nim wszystko” i nie zgłosił sprzeciwu. To, co Middle East Institute nazywa „milczącą zgodą” Waszyngtonu, nie oznacza poparcia dla irańskiego mostu lądowego w celu obejścia blokady, ale zależność od kraju, który go obsługuje.

Sankcje uderzają zatem w mur, który sam Waszyngton wzniósł. Aby zachować spójność, presja musiałaby zostać wymierzona w pakistański korytarz i jego brzegi. Jednak nałożenie sankcji na mediatora – generała, o którego Trump zabiegał przez rok – zniweczyłoby dyplomację, którą administracja wciąż twierdzi, że jest na skraju sukcesu, i jeszcze bardziej popchnęłoby państwo posiadające broń jądrową i sprzymierzone z Chinami w kierunku Pekinu. Po wykluczeniu korytarza „całkowita izolacja” okazuje się jedynie retoryką. Nie ma takiej wersji tej polityki, która mogłaby zamknąć pakistańskie drzwi, nie zaprzeczając jednocześnie czemuś, co administracja twierdzi jako prawdę.

Pakistan ma również kartę, która odwraca presję na Waszyngton. Munir podobno ostrzegał Trumpa, że sparaliżowany Iran otworzy 560-milowy „korytarz terroru” przez Beludżystan – tę samą prowincję, w której znajduje się Gwadar i do której Chiny wpompowały miliardy dolarów z CPEC – zagrażając tym samym zarówno interesom USA, jak i chińskiej infrastrukturze. Innymi słowy, im bardziej USA naciskają na Iran, tym bardziej ryzykują destabilizację kruchego, ogarniętego rebelią regionu przygranicznego, kontrolowanego przez swojego preferowanego partnera i finansowanego przez rywala. Ironia jest głęboka: przez ponad dekadę Waszyngton groził sankcjami, aby powstrzymać Pakistan przed budową choćby gazociągu do Iranu; dziś Pakistan prowadzi otwarty korytarz handlowy, a Waszyngton milczy.

Dla samego Pakistanu sytuacja przypomina balansowanie na linie. Korzyści są realne – dochody z tranzytu, realne zadanie gospodarcze dla Gwadaru, rola łącznika między Chinami, Iranem i Azją Środkową oraz wpływy jako niezastąpionego pośrednika. Równie realne są wady – ryzyko sankcji wtórnych, na które Pakistan nie może sobie pozwolić, ewentualna konieczność wyboru między relacjami ze Stanami Zjednoczonymi i korytarzem irańskim a obciążeniem bezpieczeństwa związanym z transportem tego handlu przez Beludżystan, przy jednoczesnym równoważeniu Iranu z Arabią Saudyjską, państwami Zatoki Perskiej i Waszyngtonem. Korzyści zależą wyłącznie od kontynuacji amerykańskiej uległości, której właśnie „bezprecedensowe środki” Bessenta mają położyć kres. Oto dylemat w pigułce: jeśli sankcje są realne, Pakistan będzie jedną z pierwszych ofiar; jeśli Pakistan zostanie oszczędzony, sankcje nie będą tym, za co się podają.

Iran nie znajduje się w komfortowej sytuacji. Blokada jest realna i kosztowna – pochłonęła miliardy dolarów z dochodów z ropy naftowej – a irańska gospodarka rzeczywiście cierpi. Nowe sankcje finansowe nie są nieskuteczne; jeśli Waszyngton jest gotów zaakceptować reperkusje i bezpośrednio nałożyć sankcje na duże chińskie banki, rzeczywiście spowodowałoby to znaczne dodatkowe straty. Luka w juanie i CIPS to realna możliwość obejścia przepisów, ale nie pole siłowe: CIPS nadal opiera się na zachodnich systemach przesyłania wiadomości w dużej części swojego ruchu, a renminbi nadal odpowiada za jedynie niewielką część globalnych płatności. Prawdziwym stwierdzeniem jest to, że Iran, jako zdeterminowany użytkownik z chętnym chińskim partnerem handlowym, może ominąć dolara – a nie to, że dolar się załamuje. A irańska armia jest poobijana, a nie unicestwiona; twierdzenie Trumpa, że Iran został „całkowicie pokonany”, jest obalone przez Iran, który nadal jest w stanie utrzymać Ormuz na poziomie 17% normalnego ruchu, podczas gdy jego siły rakietowe są nienaruszone i rosną.

Zatem uczciwy wniosek nie jest taki, że sankcje będą nieskuteczne. Chodzi o to, że napotkają one ograniczenia strukturalne, które przeczą retoryce samego rządu – i że presja doprowadzi do tego, że Iran stanie się biedniejszy, bardziej wściekły i jeszcze bardziej zorientowany na wschód, który ucierpi, ale się nie załamie. To zupełnie inny rezultat niż ten, który obiecuje kapitulacja Bessent.

Odrzućmy wszelką teatralność, a sekwencja wydarzeń sama się sobie przeczy. Gdyby irańska armia została pokonana, nie byłoby potrzeby „uderzenia” bezprecedensowymi sankcjami. Gdyby cieśnina była rzeczywiście otwarta i znajdowała się pod amerykańską kontrolą, ropa nie kosztowałaby prawie 92 dolarów, podczas gdy ruch wynosiłby 17 procent, a supertankowce zawracałyby.

Gdyby blokada była całkowita, dochody Iranu z ropy wyniosłyby zero – zamiast tego Iran sprzedaje ją Chinom w juanach, poza zasięgiem blokady i dolara, i właśnie dlatego Bessent musi uciec się do finansowej broni, której Waszyngton nie posiada. A szlak lądowy przez Pakistan przewozi prawdziwe ładunki przez Gwadar, podczas gdy Waszyngton, który potrzebuje Islamabadu jako mediatora, patrzy w inną stronę – ten sam rząd, który przysięga zamknąć Iranowi wszystkie drzwi, zabiega o względy rządu, który utrzymuje jedne z najszerszych drzwi otwartych. Każde twierdzenie o zwycięstwie zostaje obalone przez kolejną eskalację, a eskalacja trwa. Kiedy rząd, który twierdzi, że już wygrał, stale domaga się nowych i bardziej radykalnych środków, by wygrać, samo to żądanie jest dowodem. Wojna się nie skończyła, cieśnina nie jest nasza, a sankcje są wymierzone w żelazny uścisk, z którego Iran już się wyrwał.

Źródło: Wyznanie w obliczu eskalacji: jeśli Iran został pokonany, a Ormuz jest nasz, po co te „bezprecedensowe” sankcje?

Dlaczego blokada Trumpa nie może zamienić Iranu w wyspę

Opublikowany 2026-08-20 przez Mirosław Dakowski

Dlaczego blokada Trumpa nie może zamienić Iranu w wyspę

Pepe Escobar 20 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/warum-trumps-blockade-den-iran-nicht-in-eine-insel-verwandeln-kann

Pepe Escobar

Stany Zjednoczone mogą zablokować Iran na morzu. Ale nie mogą zablokować jego dostępu do geografii.

Iran jak dotąd nie zwracał uwagi na opóźnienia.

Iran przyspiesza teraz zarządzanie czasem.

Nawet strategiczna cierpliwość ma swoje granice. Teheran przez 5,5 miesiąca prowadził system „dziadek do orzechów” w Cieśninie Ormuz. Imperium piractwa nie ustąpiło. Wręcz przeciwnie, reakcja, oprócz blokady Trumpa, koncentrowała się na bezwzględnej, ostatecznej manipulacji rynkiem, aby utrzymać ceny ropy na względnie niskim poziomie – wykorzystując wszystko, od wyczerpujących się Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR) po wykorzystywanie przez DARPA narzędzi AI do manipulowania rynkami.

Już wkrótce trzeba będzie ponieść pełną, straszliwą cenę – globalną depresję, dalsze odrzucenie zachodnich „wartości” i fałszywych systemów w krajach Globalnego Południa oraz nieunikniony podział między dwoma systemami światowymi.

Iran nie może kontynuować powolnego dławienia Cieśniny Ormuz – grozi mu bowiem utrata z czasem tych korzyści. Iran, podobnie jak wszystkie inne kraje, nieuchronnie ulegnie osłabieniu w wyniku globalnego Wielkiego Kryzysu. To zdecydowanie nie jest długoterminowe rozwiązanie dla dumnego, suwerennego, odpornego i cywilizowanego narodu, który od tysiącleci dąży do godnej samowystarczalności.

Władze w Teheranie doskonale zrozumiały, że nową – a właściwie starą – taktyką imperium jest finansowe i ekonomiczne uduszenie Persji, tak jak zrobiono to na przykład w przypadku Syrii.

Jest jeszcze gorzej. Znacznie gorzej: obecna normalizacja użycia taktycznej broni jądrowej w „dyskusjach” przy stołach imperium. Skoro ludobójstwo zostało znormalizowane – przez cały, zbiorowy, rozdrobniony Zachód – dlaczego nie bombardowanie atomowe (ale tylko przez imperium)?

Teheran doskonale zdaje sobie sprawę, że może nadciągać długa, ciemna chmura. Dlatego teraz nadszedł czas, aby przyspieszyć. Mohsen Rezaee – nowy sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) i osobisty przedstawiciel przywódcy Modżtaby Chameneiego – nadaje ton. Nie ma alternatywy dla podjęcia wszelkich możliwych działań, aby zmusić hegemoniczny, stary porządek do ustąpienia.

Wywieranie przymusu, ale nie w sposób zdecydowany

Blokada morska Trumpa może wywołać chaos w Iranie, ale sama w sobie nie jest w stanie zmienić istotnej części architektury łączącej Iran z Eurazją.

Blokada poważnie zaszkodziła irańskiemu handlowi ropą naftową drogą morską. Ruch w Cieśninie Ormuz uległ załamaniu. Według danych źródła, eksport irańskiej ropy naftowej spadł z około 1,8–2,0 mln baryłek dziennie przed blokadą do poniżej 300 000 baryłek dziennie.

To ogromna presja. Mimo to Iran jest daleki od izolacji geograficznej. Połączenia kolejowe przez Azję Środkową; handel przez granice lądowe z Pakistanem (co najmniej sześć kanałów); szlak kaspijski do Rosji; Międzynarodowy Korytarz Transportowy Północ-Południe (INSTC): wszystko to nadal funkcjonuje – a w przypadku INSTC jest on nawet rozbudowywany, choć infrastruktura wciąż nie jest ukończona.

Część irańskiej ropy naftowej nadal ucieka w wyniku przeładunków między statkami, szczególnie u wybrzeży Malezji. Ładunki opuszczające irańskie wody terytorialne są przeładowywane na morzu, aby ukryć ich pochodzenie przed dalszym transportem, głównie do odbiorców azjatyckich.

Podczas zawieszenia broni w czerwcu i lipcu około dwudziestu tankowców przetransportowało w ten sposób ropę naftową o wartości około 6 miliardów dolarów. Oczywiście, nie zastąpi to irańskiego systemu eksportowego sprzed wojny – ponieważ proces ten opiera się na ograniczonej flocie tajnej, działającej pod ogromną presją sankcji.

Kluczową kwestią jest jednak to, że amerykańska blokada ma swoje przecieki.

Blokada może mieć charakter przymusu, ale nie jest decydująca – niezależnie od zalewu propagandy ze strony kolesiów Trumpa i różnych oszustów.

Jeśli chodzi o bezpośrednie rozmowy między USA i Iranem, tkwią one w oceanie sprzeczności.

Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) i Departament Stanu publicznie – i wyraźnie – zaprzeczyły, jakoby jakikolwiek bezpośredni kanał komunikacji z USA był obecnie aktywny. IRGC wyśmiało amerykańskie roszczenia, nazywając je wojną psychologiczną, podczas gdy Trump publicznie promował ugruntowany, bezpośredni kanał komunikacji z IRGC.

Cóż, kanał informacyjny rzeczywiście istnieje: to kanał z maja 2026 roku, biegnący przez prezydenta Kurdystanu, Nechirvana Barzaniego, do wysoko postawionego kierownictwa Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Stał się nieaktywny. Mógł nawet nieformalnie trwać w niejasnym stanie – podczas gdy Teheran zaprzecza jego istnieniu.

„Dyplomacja” nie jest Trumpowi tak bliska jak Big Macs-om; groźby natomiast – owszem. Rozważmy teraz publiczną groźbę zbombardowania Omanu, wyrażoną w dwóch odrębnych przypadkach.

Oman jest w żadnym razie nie bez znaczenia. Maskat jest jednocześnie: jednym z najbardziej konsekwentnych mediatorów w Radzie Współpracy Zatoki Perskiej; głęboko zaangażowanym w kanał dyplomatyczny z Iranem; i współ-negocjatorem rodzącego się mechanizmu tranzytowego dla Cieśniny Ormuz.

Dwie groźby zbombardowania Omanu oznaczają zatem, że POTUS podejmuje bezpośrednie działania przeciwko temu niewielkiemu państwu, które pomaga w tworzeniu możliwej drogi ucieczki dla imperium.

Nic dziwnego, że rząd Omanu nie wydał oficjalnego oświadczenia w sprawie tych gróźb. Sułtan również nie wydał oświadczenia.

Brak komentarza ze strony Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Milczenia Muscata nie należy źle interpretować. Milczenie nie oznacza zgody. Milczenie nie oznacza oporu. Milczenie może być częścią wyrafinowanej strategii dyplomatycznej: czymś, co pozostaje korzystne dla obu stron.

Nie ma możliwości zablokowania geografii Iranu

Port Gwadar nad Morzem Arabskim – kluczowy element chińsko-pakistańskiego korytarza gospodarczego (CPEC) – zyskał ogromne znaczenie strategiczne jako lądowa brama tranzytowa do Iranu.

Oto jak to działa: ładunek dociera do Gwadaru, jest konsolidowany, transportowany drogą lądową na odcinku około 89 km do przejścia granicznego w Gabdzie, a następnie drogą lądową do Iranu. Proces ten jest znacznie krótszy niż transport tego samego ładunku przez Karaczi – co skraca czas i koszty.

Nie ma jednak żadnych dowodów na to, że statki pływające pod banderą Iranu regularnie zawijają do Gwadaru lub że załadunek i rozładunek irańskiego ładunku morskiego jest tam przeprowadzany, co w praktyce oznaczałoby istnienie irańskiego szlaku żeglugowego.

Następnie mamy Morze Kaspijskie: kluczowy szlak strategiczny, na który nie ma dostępu Marynarka Wojenna USA.

Jak sam się przekonałem w zeszłym roku, kręcąc film dokumentalny o INSTC, Irańskie porty nad Morzem Kaspijskim, takie jak Bandar Anzali, łączą Iran przede wszystkim z Rosją, szczególnie z Astrachaniem.

Od początku blokady irańskie porty nad Morzem Kaspijskim zwiększyły tempo operacji; Bandar Anzali zbliża się do pełnej przepustowości, obsługując zboże, produkty rolne, towary przemysłowe, komponenty i, przede wszystkim, strategiczne towary handlowe między członkami BRICS – Iranem i Rosją.

Marynarka Wojenna USA nie może podejmować żadnych działań na Morzu Kaspijskim, ponieważ Konwencja o statusie prawnym Morza Kaspijskiego z 2018 r. wyklucza mocarstwa morskie niebędące państwami regionalnymi.

Wzdłuż 7200-kilometrowej INSTC, łączącej Rosję, Iran i Indie, ruch towarowy między Rosją a Iranem rozwija się bardzo dynamicznie – pomimo problemów infrastrukturalnych, takich jak brak połączenia kolejowego Raszt–Astara na terenie Iranu.

Ponadto morska trasa INSTC z Czabaharu w Sistanie-Beludżystanie do Indii nie pełni obecnie funkcji istotnego kanału pomocy w czasie wojny.

Iran rzeczywiście leży w sercu dwóch architektur łączności: połączenia kolejowego Chiny–Azja Środkowa–Iran, będącego częścią inicjatywy Pasa i Szlaku (BRI)/Nowego Jedwabnego Szlaku; oraz szlaku Iran–Rosja przez Morze Kaspijskie, będącego częścią INSTC.

Są to w istocie dwa przecinające się korytarze: jeden biegnący ze wschodu na zachód, drugi z północy na południe.

Następnie istnieje Korytarz Transkaspijski, zwany również Korytarzem Środkowym – który nie przebiega przez Iran: Chiny–Kazachstan–Morze Kaspijskie–Azerbejdżan–Gruzja–Turcja–Europa. Korytarz Środkowy rzeczywiście omija Iran.

Co to wszystko nam mówi o blokadzie Trumpa?

Krótko mówiąc: Stany Zjednoczone mogą zablokować Iran na morzu. Ale nie mogą zablokować jego dostępu do geografii.

Wreszcie Iran leży w sercu euroazjatyckiej sieci, do której należą Pakistan, państwa Azji Środkowej, Rosja, Morze Kaspijskie i Chiny.

Obecny impas w postaci „ani pokoju, ani wojny” prowadzi do wykładniczego wzrostu strategicznego znaczenia tej sieci. Sieć zapobiega temu, by przymus morski doprowadził do całkowitej izolacji fizycznej. Zapomnijmy o tym, że Stany Zjednoczone mogłyby skorzystać na strategicznej blokadzie.

Co więcej, irański zwrot w stronę działań ofensywnych mógłby w rzeczywistości wywołać inny rodzaj blokady strategicznej. Iran nadal dysponuje wielowarstwową architekturą antydostępową, obejmującą pociski przeciwokrętowe dalekiego zasięgu, morskie systemy minowania oraz okręty podwodne przeznaczone do operacji na płytkich i ograniczonych przestrzennie wodach.

A geografia dodatkowo zaostrza problem. Duże amerykańskie siły morskie operujące stosunkowo blisko niezwykle wrogiego wybrzeża będą miały bardzo krótki czas na ostrzeżenie i znacznie ograniczony obszar rozmieszczenia swoich sił.

Amerykańska blokada rzeczywiście zniszczyła największy kanał, którym Iran zarabiał twardą walutę – petrojuan. Nie zredukowała jednak – i nie może z geograficznego punktu widzenia – zredukować Iranu do roli wyspy, ponieważ Iran nadal jest połączony ze wschodem, północą i południowym wschodem za pośrednictwem sieci lądowych, kolejowych i morskich.

Z każdym dniem, w którym ta architektura nadal funkcjonuje pod presją, rośnie motywacja Iranu, Rosji, Chin, Pakistanu i państw Azji Środkowej do jej pogłębiania.

I w ten sposób pogłębić integrację Eurazji – najważniejszego wydarzenia geopolitycznego XXI wieku.

Źródło: Dlaczego blokada Trumpa nie może zamienić Iranu w wyspę

„Ograniczona wojna nuklearna” jako opcja: Pentagon planuje nowe etapy eskalacji nuklearnej

Opublikowany 2026-08-20 przez Mirosław Dakowski

Test nieuzbrojonego pocisku Minuteman III za pośrednictwem Wikimedia

„Ograniczona wojna nuklearna” jako opcja: Pentagon planuje nowe etapy eskalacji nuklearnej

uncut-news.ch 20 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch./begrenzter-atomkrieg-als-option-pentagon-plant-neue-stufen-der-nuklearen-eskalation

Pentagon dokonuje przeglądu swojej strategii nuklearnej – a kierunek jest godny uwagi. Rząd USA chce dać prezydentowi więcej „opcji” w przypadku potencjalnych scenariuszy eskalacji nuklearnej. U podstaw tego leżą wojny regionalne z Rosją lub Chinami oraz możliwość „ograniczonego” użycia broni jądrowej.

Oficjalnie ma to na celu wzmocnienie odstraszania. Krytycy jednak od lat ostrzegają przed czymś przeciwnym: im bardziej „użyteczna” wydaje się broń jądrowa pod względem militarnym, tym bardziej niebezpieczna może stać się granica między wojną konwencjonalną a nuklearną.

Pentagon rozpoczął przegląd amerykańskiej strategii nuklearnej. Wysoko postawieni urzędnicy sformułowali cel z zaskakującą szczerością: Waszyngton chce poszerzyć nuklearne „opcje” prezydenta .

Sekretarz stanu ds. polityki obronnej, Elbridge Colby, potwierdził na początku sierpnia podczas Sympozjum na temat odstraszania w Omaha przeprowadzenie przeglądu tzw. „wytycznych dotyczących zatrudnienia” – czyli wytycznych stanowiących ramy dla ewentualnego użycia amerykańskiej broni jądrowej.

Colby wyraźnie podkreślił, że nie podjęto jeszcze decyzji o zmianie polityki nuklearnej . Jednocześnie wielokrotnie mówił o zapewnieniu większej liczby, a raczej „bardziej racjonalnych opcji nuklearnych”. Tło jest kluczowe: Waszyngton jest coraz bardziej zaabsorbowany perspektywą wojny nuklearnej z Rosją lub Chinami o zasięgu regionalnym .

Od końca świata do „ograniczonej” opcji nuklearnej

Logika Pentagonu początkowo wydaje się wiarygodna.

Co się stanie, jeśli Rosja lub Chiny użyją taktycznej broni jądrowej małej mocy w wojnie regionalnej? Prezydent USA mógłby wówczas stanąć przed skrajnym wyborem: nie odpowiedzieć bronią jądrową – albo odpowiedzieć znacznie potężniejszą strategiczną bronią jądrową, ryzykując eskalację do pełnoskalowej wojny nuklearnej. Waszyngton najwyraźniej chce zatem wprowadzić więcej pośrednich etapów na tej drabinie eskalacji.

Colby wyjaśnił, że jego większym zmartwieniem nie jest koniecznie masowy atak nuklearny na USA, lecz regionalna wojna konwencjonalna, w której broń jądrowa zostanie użyta lokalnie, a następnie dojdzie do dalszej eskalacji.

Dowódca Dowództwa Strategicznego USA, admirał Richard Correll, wyraził swój pogląd jeszcze dobitniej.

Pentagon chce poszerzyć wachlarz dostępnych prezydentowi opcji i dać mu swobodę decydowania o praktycznie każdym możliwym scenariuszu eskalacji. Correll wyraźnie opisał zakres od potencjału niekinetycznego i konwencjonalnego, po „ograniczoną wymianę nuklearną” , a ostatecznie eskalację w górnym zakresie.

To jest sedno sprawy.

Wojna nuklearna nie jest więc postrzegana wyłącznie jako apokaliptyczny krok ostateczny, ale także jako stopniowa eskalacja militarna, którą teoretycznie należy „kontrolować”.

Mniejsze głowice nuklearne mają zapewniać większe pole manewru.

Breaking Defense donosi , że przegląd odbywa się w kontekście wieloletnich obaw Amerykanów dotyczących rosyjskiej i chińskiej taktycznej broni jądrowej. Broń ta charakteryzuje się zazwyczaj mniejszą siłą wybuchu i krótszym zasięgiem niż strategiczna broń jądrowa, a zatem jest przeznaczona do użycia przeciwko celom regionalnym lub wojskowym.

Jednak „mały” jest pojęciem względnym w kontekście broni jądrowej.

Szacuje się, że na przykład amerykański W76-2, który już został rozmieszczony, ma siłę rażenia około pięciu kiloton. To wciąż odpowiada mniej więcej jednej trzeciej siły wybuchu bomby zrzuconej na Hiroszimę. ( armscontrol.org )

Stany Zjednoczone posiadają już broń jądrową o niższej mocy. Ponadto istnieją programy takie jak rodzina pocisków B61 i planowany pocisk manewrujący SLCM-N z głowicami jądrowymi, odpalany z morza. Obecny przegląd może obecnie wykazać konieczność dalszego rozwoju zdolności taktycznych. Jednak Breaking Defense wyraźnie podkreśla, że taka decyzja jeszcze nie zapadła .

Odstraszanie czy niebezpieczniejsza iluzja?

Pentagon twierdzi dokładnie odwrotnie niż jego krytycy.

Więcej opcji nuklearnych ma zmniejszyć prawdopodobieństwo wojny nuklearnej .

Jeśli Rosja lub Chiny wiedzą, że Waszyngton może odpowiednio zareagować nawet na ograniczony atak nuklearny, powinny być odstraszane od użycia broni jądrowej. Correll argumentuje, że większa różnorodność platform i możliwości podnosi próg taktycznego użycia broni jądrowej przez przeciwnika. Dla Pentagonu odstraszanie jest zatem „przede wszystkim” celem.

Jednak ta sama teoria od lat jest przedmiotem kontrowersyjnych debat.

Krytycy ze środowiska kontroli zbrojeń ostrzegają, że dodatkowa broń jądrowa małej mocy może zatrzeć granicę między wojną konwencjonalną a nuklearną. Stowarzyszenie Kontroli Zbrojeń argumentowało już wcześniej, odnosząc się do amerykańskich strategii nuklearnych, że choć broń ta jest przedstawiana jako narzędzie kontroli eskalacji, faktycznej eskalacji po pierwszym ataku jądrowym nie da się skutecznie kontrolować.

Nikt nie wie, czy „ograniczona wojna nuklearna” pozostanie ograniczona.

Waszyngton może zdecydować o użyciu mniejszej broni jądrowej. Ale Waszyngton nie może decydować o reakcji Moskwy lub Pekinu. Taktyczna broń jądrowa pozostaje bronią jądrową.

Przeciwnik musiałby w bardzo krótkim czasie ocenić, czy był to rzeczywiście atak odosobniony, czy też początek większej operacji nuklearnej. Właśnie dlatego koncepcja kontrolowanej eskalacji nuklearnej jest tak ryzykowna.

Stowarzyszenie Kontroli Zbrojeń (Arms Control Association) powołuje się na znamienne oświadczenie byłego dowódcy STRATCOM, generała Johna Hytena. W 2018 roku zdał on relację z amerykańskich ćwiczeń eskalacji nuklearnej i drastycznie podsumował ich wynik: Skończyły się one źle – a mianowicie globalną wojną nuklearną.

Rosja i Chiny jako uzasadnienie – i początek nowego wyścigu zbrojeń

Waszyngton uzasadnia swoje rozważania potencjałem nuklearnym Rosji i Chin. To jednak rodzi klasyczny dylemat bezpieczeństwa mocarstw nuklearnych. Stany Zjednoczone rozszerzają swój potencjał, ponieważ Rosja i Chiny się zbroją.

Moskwa i Pekin z kolei mogą wykorzystać dodatkową amerykańską taktyczną broń jądrową jako uzasadnienie dla dalszej rozbudowy własnych arsenałów. Każda ze stron deklaruje, że jej zbrojenia są konieczną odpowiedzią na działania drugiej strony.

Skutkiem tego może być nowy wyścig zbrojeń nuklearnych, w którym nie będzie chodziło tylko o liczbę głowic, ale coraz częściej o ich użyteczność militarną w wojnach regionalnych .

Im więcej opcji „ograniczonego” użycia broni jądrowej otrzyma prezydent, tym bardziej wiarygodne staje się zagrożenie – ale potencjalnie również bardziej prawdopodobne staje się faktyczne jej użycie.

A gdy tylko eksploduje pierwsza broń jądrowa, kończy się kontrola jednej ze stron.

Następnie przeciwnik decyduje o kolejnym etapie.

Źródło: Pentagon chce „rozszerzenia opcji” w zakresie broni jądrowej, twierdzą urzędnicy

Podwodny dron jądrowy Posejdon

Opublikowany 2026-08-20 przez Mirosław Dakowski

Podwodny dron jądrowy Posejdon

[Pisałem już o tym. Oto, jak mało dają swym konsumentom meRdia. MD]

news-pravda.com/world

Rosyjski projekt 09851 Chabarowsk, specjalny okręt podwodny, rozpoczął swoje pierwsze fabryczne próby morskie po tym, jak został sfotografowany opuszczając Severodvinsk 17 sierpnia 2025.

Budowę rozpoczęto w Sevmash 27 lipca 2014 roku. Łódź wytoczono z hali 1 listopada 2025 roku i fizycznie opuszczono do wody jeszcze w tym samym miesiącu, zanim dodano ostateczne wyposażenie i przeprowadzono testy dokowe.

Rosyjskie Ministerstwo Obrony powiedziało, że łódź podwodna została zbudowana do rozmieszczania nowoczesnej broni podwodnej, w tym systemów robotycznych. Jej szczegółowe specyfikacje pozostają niejawne, ale powszechnie ocenia się, że może przewozić do sześciu pocisków Poseidon.

Poseidon to autonomiczny, zasilany energią jądrową i zdolny do przenoszenia broni jądrowej podwodny dron zaprojektowany do podróżowania na dystansach międzykontynentalnych. Zamiast latać przez sieci radarowe i przechwytujące zbudowane do wykrywania pocisków balistycznych, zbliża się do celu pod oceanem.

news-pravda.com/world

Bliski Wschód bez USA: Jak porozumienia z Mekki zmieniają porządek globalny

Opublikowany 2026-08-19 przez Mirosław Dakowski

Opinia tass-ru/opinions

Bliski Wschód bez USA: Jak porozumienia z Mekki zmieniają porządek globalny

Georgy Asatryan o tym, dlaczego Turcja, Pakistan i Arabia Saudyjska utworzyły sojusz

Georgy Asatryan , zastępca dyrektora Instytutu Światowej Gospodarki Wojskowej i Strategii w Wyższej Szkole Ekonomicznej Narodowego Uniwersytetu Badawczego, doktor historii

18 sierpnia, 2026

Prezydent Turcji Recep Tayyip Erdogan, następca tronu Arabii Saudyjskiej Mohammed bin Salman i premier Pakistanu Szahbaz Sharif© Agencia de Prensa Saudí vía AP

Wojna USA i Izraela z Islamską Republiką Iranu stała się jednym z najważniejszych wydarzeń we współczesnej historii stosunków międzynarodowych. Choć wciąż niedokończona, tragiczna i dramatyczna, doprowadziła już do namacalnych zmian w polityce globalnej. Ośmielę się zasugerować, że w przyszłości czekają nas o wiele poważniejsze, wręcz tektoniczne, zmiany.

Jednym z przejawów tej nowej rzeczywistości było podpisanie wspólnego porozumienia obronnego pomiędzy Arabią Saudyjską, Turcją i Pakistanem – Porozumienia z Mekki.

Konsekwencje ambicji USA

Agresywne starcie w czerwcu 2025 roku, jego logiczna kontynuacja w postaci szeroko zakrojonej konfrontacji, która rozpoczęła się w lutym 2026 roku, oraz późniejsze sporadyczne eskalacja napięć w powietrzu, fundamentalnie zmieniły dyplomację na Bliskim Wschodzie. Upadek potężnej amerykańskiej machiny militarnej zmusił kluczowe państwa regionu do poszukiwania sposobów zapewnienia sobie bezpieczeństwa.

Przeczytaj także

Arabowie rozczarowani Ameryką: Jak kraje Bliskiego Wschodu reagują na eskalację

Podczas konfliktu w Zatoce Perskiej Iran i Siły Powietrzno-Kosmiczne Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) niespodziewanie rozpoczęły asymetryczną reakcję przeciwko amerykańskim bazom wojskowym i infrastrukturze. W atakach wykorzystano irańskie pociski balistyczne i drony przeciwko celom amerykańskim w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Kuwejcie, Katarze, Bahrajnie, Arabii Saudyjskiej i Jordanii. Obecność wojskowa USA nie tylko nie zapewniła im ochrony, ale wręcz uczyniła z krajów-gospodarzy legalne cele dla irańskich pocisków i dronów.

Systemowe ataki Iranu doprowadziły do znacznego odpływu kapitału z najbogatszych i najszybciej rozwijających się monarchii Zatoki Perskiej. W pewnych momentach eksport energii z kilku krajów, w tym z Arabii Saudyjskiej, spadł do historycznie niskiego poziomu. Utrata turystów, spadek atrakcyjności inwestycyjnej i erozja wizerunku Iranu jako bezpiecznej przystani dla globalnego kapitału – wszystko to jest bezpośrednią konsekwencją amerykańskiej obecności wojskowej. A zamierzony efekt był dokładnie odwrotny.

Po rewolucji islamskiej w 1979 roku Waszyngton rozpoczął szybką rozbudowę infrastruktury wojskowej w państwach arabskich regionu. Na początku obecnego konfliktu znajdowało się tam ponad dwadzieścia amerykańskich instalacji wojskowych, w tym około tuzina głównych strategicznych baz. Jednak w wyniku precyzyjnych ataków irańskich większość baz Pentagonu została zniszczona lub całkowicie unieruchomiona.

Cele sojuszu

W Mekce prezydent Turcji Recep Tayyip Erdoğan, premier Pakistanu Szahbaz Szarif i saudyjski następca tronu, książę Mohammed bin Salman, podpisali porozumienie obronne, które stało się trójstronnym paktem o bezpieczeństwie zbiorowym. Zgodnie z dokumentem, zbrojny atak na jedno z państw członkowskich będzie uważany za agresję przeciwko całemu sojuszowi. Ten blok stanowi fundamentalny przełom militarny i polityczny, radykalnie zmieniając równowagę sił. Ponadto zauważa się, że inne kraje muzułmańskie w regionie mogą w przyszłości dołączyć do sojuszu. W szczególności Turcja liczy na akcesję Egiptu i, w ramach swojej pojednawczej retoryki, oficjalnie nie wyklucza nawet Iranu w perspektywie długoterminowej. Jednak Rijad i Ankara mają odmienne poglądy na temat ostatecznego kształtu bloku, a dla Arabii Saudyjskiej pakt pozostaje przede wszystkim instrumentem regionalnego odstraszania.

Przeczytaj także

Bez Trumpa, ale z Zełenskim: Czy UE i Wielka Brytania chcą zastąpić NATO EUTO?

Temat sojuszu wojskowego między trzema potężnymi mocarstwami wschodnimi od dawna jest dyskutowany w najwyższych kręgach Ankary, Islamabadu i Rijadu. Bliska współpraca obronna między Arabią Saudyjską a Pakistanem ma długą historię, ale strony zawarły fundamentalne pisemne Porozumienie o Strategicznej Wzajemnej Obrony (SMDA) stosunkowo niedawno – 17 września 2025 roku. Zgodnie z tym dokumentem Islamabad zobowiązał się do obrony Królestwa, otrzymując w zamian znaczne zastrzyki finansowe z pokaźnego budżetu Arabii Saudyjskiej. Pakistan skutecznie wykorzystuje to partnerstwo, aby zabezpieczyć fundusze na modernizację własnego kompleksu wojskowo-przemysłowego i odstraszyć Indie.

Spośród tych trzech państw Arabia Saudyjska dysponuje największymi zasobami finansowymi, ale ustępuje sojusznikom pod względem technologii wojskowej. Pomimo posiadania zaawansowanego i drogiego uzbrojenia, Rijad nadal boryka się z niską gotowością bojową swojego personelu. Udział w sojuszu daje rządowi Arabii Saudyjskiej dostęp do pakistańskiego „parasola nuklearnego” oraz wsparcia operacyjnego ze strony doświadczonych armii pakistańskiej i tureckiej. Rijad liczy na pomoc w szkoleniu kadry dowódczej i pozyskiwaniu zagranicznych specjalistów. Teoretycznie sojusznicze kontyngenty mogłyby zostać wykorzystane w operacjach lokalnych – na przykład w walce z Huti w Jemenie.

Turcja potrzebuje tego paktu, który zasadniczo rozszerza poprzednie porozumienie saudyjsko-pakistańskie, aby zrealizować swoje regionalne ambicje, rozszerzyć swój kompleks militarno-przemysłowy na bogaty rynek Zatoki Perskiej i stworzyć przeciwwagę dla polityki izraelskiej. Porozumienie pozwala tureckim firmom zbrojeniowym wyprzeć z rynku Zatoki Perskiej amerykańskich gigantów, takich jak Lockheed Martin i Raytheon. Powstanie Paktu Mekka oznacza w praktyce koniec Porozumień Abrahama i nadziei Izraela na antyirańską koalicję pod auspicjami Waszyngtonu.

Jednocześnie głównym katalizatorem porozumienia z Mekki był wspólny strach przed Iranem. Determinacja Teheranu do przeprowadzenia masowych ataków na każdego przeciwnika oraz zwiększone możliwości militarno-techniczne Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej zmusiły elity trzech krajów do bezprecedensowego zbliżenia.

Bez Stanów Zjednoczonych

Sojusze wojskowe są niezbędne dla państw do budowania systemów bezpieczeństwa zbiorowego i zabezpieczania się przed ryzykiem strategicznym. Poprzez dołączanie do sojuszy, uczestnicy dążą do integracji mocnych stron swoich partnerów, tworząc odporną architekturę obronną.

Przeczytaj także

NATO rozszerza rurociągi wojskowe do granic Rosji: możliwości i sposoby ich wyzerowania

Najważniejszym aspektem Sojuszu Mekka jest brak Stanów Zjednoczonych. Wiodące państwa Globalnego Południa uczą się zapewniać stabilność bez bezpośredniego zaangażowania Waszyngtonu. Pomimo głębokich historycznych powiązań z Zachodem w sferze politycznej i gospodarczej, stolice największych mocarstw Wschodu zdały sobie sprawę z niebezpieczeństw podążania wyłącznie ścieżką amerykańskich interesów neokolonialnych. Długotrwała współpraca wojskowo-techniczna z Waszyngtonem nie tylko nie osiągnęła nadrzędnego celu, jakim jest kompleksowe i systemowe bezpieczeństwo, ale wręcz przeciwnie, współpraca z Pentagonem doprowadziła do głębokiego kryzysu architektury bezpieczeństwa.

To być może najważniejszy etap transformacji w kierunku wielobiegunowego systemu stosunków międzynarodowych. Przywódcy regionalni demonstrują rosnącą autonomię strategiczną i autentyczną suwerenność. Powstanie obronnego bloku trzech kluczowych sojuszników USA w regionie, bez udziału Waszyngtonu, stanowi istotny krok dla kształtującego się porządku światowego. A teraz, gdy na przykład studenci studiów międzynarodowych proszeni są o podanie przykładów świata wielobiegunowego, wykładowcy mogą śmiało przytoczyć przykład sojuszu wojskowego Turcji, Pakistanu i Arabii Saudyjskiej.

Niebo pełne dziur: Ukraina straciła rakiety przechwytujące i pomoc sojuszniczą przed zimą

Opublikowany 2026-08-19 przez Mirosław Dakowski

Niebo pełne dziur: Ukraina straciła rakiety przechwytujące i pomoc sojuszniczą przed zimą

tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama

Ukraina po raz kolejny nie zestrzeliła ani jednego pocisku balistycznego ani hipersonicznego wystrzelonego przez rosyjskie siły zbrojne podczas ataku w nocy 16 sierpnia. Poinformowała o tym ukraińska gazeta „Strana”, powołując się na służbę prasową Sił Powietrznych Ukrainy. Dlaczego Kijów pozwala na kontynuację ataków, co oferują mu sojusznicy i czy nadchodząca zima może być ostatnią zimą w Kijowie?Redaktorzy strony internetowej TASS

18 sierpnia,

Rosja kontynuuje ataki na cele na Ukrainie za pomocą precyzyjnej broni dalekiego zasięgu i bezzałogowych statków powietrznych. Według rosyjskiego Ministerstwa Obrony, rosyjskie Siły Zbrojne przeprowadziły 14 ataków grupowych w dniach 8-14 sierpnia oraz dwa ataki na dużą skalę i 12 ataków grupowych w dniach 1-7 sierpnia.

Rakiety i drony zaatakowały zakłady przemysłu zbrojeniowego, składy amunicji, paliw i smarów, tymczasowe miejsca rozmieszczenia jednostek ukraińskich i zagranicznych najemników, centra logistyczne, infrastrukturę ukraińskiego portu morskiego oraz zakłady paliwowe i energetyczne.

Z powodu niedoboru pocisków przechwytujących, Siły Zbrojne Ukrainy, wbrew dotychczasowej praktyce, zaprzestały publikowania danych o rosyjskich pociskach wystrzelonych w kierunku Ukrainy, jak donosi Bloomberg. Posłanka Rady Najwyższej Anna Skorochod stwierdziła , że wynika to z „katastrofalnej sytuacji” w kraju, zauważając, że zamiast zająć się problemem, dowództwo wojskowe po prostu zaprzestało informowania opinii publicznej.

„Zełenski nadal przerzuca odpowiedzialność na Zachód, obwiniając partnerów za niedobór rakiet” – napisała była rzeczniczka prasowa Zełenskiego, Julia Mendel, w X. „Tymczasem jego rząd nie przygotował kraju na trudności związane z eskalacją i zbliżającą się katastrofą tej zimy. <…> Zamiast tego kontynuuje eskalację wojny, żąda pieniędzy i nie oferuje żadnych perspektyw. Jego osobista odpowiedzialność za opłakany stan Ukrainy jest oczywista”.

Patriot nie pomoże

Według „The Washington Post” jedynym ukraińskim systemem obrony powietrznej zdolnym do przechwytywania pocisków jest amerykański system Patriot .

Jednak, jak podaje gazeta, Rosja zmodernizowała swoje środki uderzeniowe i podczas gdy w sierpniu 2025 roku Ukraina rzekomo przechwyciła 37% hipersonicznych pocisków rakietowych Kinżał i Iskander, we wrześniu [2025 md] wskaźnik ten spadł do 6%.

Przeczytaj także

„Pokojowe” złomowanie klastra: jak Turcja będzie opłacalnie pozbywać się starych systemów ATACMS kosztem Ukrainy

Według ekspertów, Patriot nie jest wyspecjalizowanym systemem przeciwrakietowym. Ekspert wojskowy Michaił Chodarenok powiedział agencji TASS, że system posiada zdolności do obrony przeciwrakietowej niestrategicznej, ale nie gwarantuje to 100% skuteczności przechwytywania.

Analityk wojskowy Igor Korotczenko, redaktor naczelny magazynu „National Defense”, zauważył, że wyrzutnie Patriot strzelają w ograniczonym zakresie, w przeciwieństwie do pionowych wyrzutni rakietowych rosyjskich systemów S-300 i S-400 .

Magazyn Military Watch (MWM) zwrócił uwagę na wysoki koszt pocisków Patriot: cena za sztukę sięga 4 milionów dolarów. MWM, powołując się na źródła zagraniczne, przytoczył przykład , w którym podczas jednej próby zestrzelenia Kinżału amerykański system bezskutecznie wystrzelił 32 pociski przechwytujące o łącznym koszcie około 96 milionów dolarów.

Bez rakiet

Wołodymyr Zełenski wielokrotnie apelował do Stanów Zjednoczonych o zwiększenie dostaw pocisków przechwytujących dla systemu obrony powietrznej Patriot, skarżąc się , że „kraje partnerskie” zaczęły „wstrzymywać” produkcję amunicji do systemów obrony powietrznej. Gazeta „Guardian” zauważyła , że Ukraina jest zobowiązana do produkcji pocisków dla amerykańskiego systemu obrony powietrznej na poziomie trzy do czterech razy wyższym niż światowa średnia roczna.

W sierpniu 2025 roku CNN, powołując się na źródła, poinformowało , że Pentagon otrzymał prawo do uzupełniania własnych zapasów broni bronią produkowaną dla Ukrainy. Pociski Patriot znalazły się w kategorii „czerwonej”, co oznaczało, że same Stany Zjednoczone borykały się z niedoborem.

„Financial Times” donosił , że w styczniu 2026 roku systemy rakietowe Patriot rozmieszczone na Ukrainie były nieczynne z powodu braku amunicji w Kijowie. To uniemożliwiło krajowi odparcie rosyjskich ataków. W sierpniu CNN, które uzyskało dostęp do ukraińskich systemów obrony powietrznej, poinformowało , że jedna z wyrzutni nie wystrzeliła pocisków przez około sześć tygodni z powodu braku amunicji.

Stany Zjednoczone gwałtownie wyczerpywały swoje zapasy pocisków przechwytujących i amunicji precyzyjnego rażenia podczas wojny z Iranem, donosił „The Washington Post” w marcu 2026 roku, powołując się na źródła . Administracja USA zaprzeczyła jakimkolwiek niedoborom pocisków przechwytujących. Jednak w tym samym miesiącu Pentagon ogłosił zamiar potrojenia produkcji pocisków Patriot i czterokrotnego zwiększenia produkcji systemu obrony przeciwrakietowej THAAD (Terminal High Altitude Area Defense).

Alternatywy

Według „The Washington Post”, w 2023 roku nieżyjący już senator USA Lindsey Graham (znajdujący się na rosyjskiej liście terrorystów i ekstremistów) zaproponował przekazanie Ukrainie systemu obrony przeciwrakietowej Żelazna Kopuła. Jednak premier Izraela Benjamin Netanjahu zawetował potencjalną umowę, powołując się na warunki wspólnej produkcji.

Zełenski zażądał, aby Stany Zjednoczone przyznały licencję na produkcję amunicji Patriot już w 2025 roku. Przyznał jednak, że nawet jeśli zgoda zostanie udzielona, wdrożenie produkcji zajmie od roku do kilku lat, narzekając na europejską i amerykańską biurokrację.

Przeczytaj także

Wpływ na strategiczne siły obronne USA i manewry. Eksperci o przekazaniu licencji Patriot Ukrainie

Innym systemem obrony powietrznej zdolnym do przechwytywania pocisków jest SAMP/T, produkowany przez konsorcjum Eurosam, w którego skład wchodzą francuska firma Thales i międzynarodowa korporacja MBDA. Prezydent Francji Emmanuel Macron potwierdził jego rozmieszczenie na Ukrainie w 2023 roku. Skuteczność europejskiego systemu jest zbliżona do amerykańskiej, stąd jego przydomek Euro-Patriot.

Rosyjskie Ministerstwo Obrony po raz pierwszy ogłosiło zniszczenie systemu SAMP/T na Ukrainie w styczniu 2024 roku. Od tego czasu resort wojskowy wielokrotnie informował o zniszczeniu europejskiego systemu rakiet przeciwlotniczych (SAM).

Ataki na Rosję zamiast ochrony Ukrainy

Ukraina z kolei próbuje zaatakować Rosję dronami kamikaze. Według TASS, ukraiński atak dronów na regiony Rosji w nocy 16 sierpnia był największym od początku 2026 roku: rosyjskie systemy obrony powietrznej przechwyciły 822 drony. Poprzedniej nocy rosyjska artyleria przeciwlotnicza zestrzeliła 598 ukraińskich dronów.

Zachodni „partnerzy” nie spieszą się z przekazywaniem Ukrainie kierowanych pocisków przeciwlotniczych, ale dostarczają drony do ataków na Rosję i rozwijają współpracę w ich produkcji.

W sierpniu 2026 roku „The Sunday Times” doniósł , że ukraińskie siły zbrojne po raz pierwszy zaatakowały Rosję brytyjskimi dronami, w tym dronami Nyan firmy Callen-Lenz z Wiltshire, atakując rafinerie ropy naftowej w Wołgogradzie i Jarosławiu.

Wśród dronów zestrzelonych przez operatorów w Centrum Testowym Zaawansowanych Technologii Bezzałogowych Rubikon należącym do rosyjskiego Ministerstwa Obrony znajdują się amerykańskie Darty i Hornety oraz niemieckie RZR-01 i Vector.

„Zasadniczo, jedyne ukraińskie napisy tutaj to kilka napisów w języku ukraińskim i żółto-niebieskie kółka” – skomentował członek mobilnej jednostki ogniowej o pseudonimie Dawid na zestrzelonym bezzałogowym samolocie rozpoznawczym Shark należącym do ukraińskich sił zbrojnych, zaznaczając, że dron jest wyposażony w moduł komunikacyjny Silvus Technology, wyprodukowany przez USA na potrzeby amerykańskich produktów wojskowych.

„Znak rozpaczy”

„Zełenski zaapelował do europejskich partnerów posiadających znaczne zapasy pocisków przechwytujących Patriot, takich jak Hiszpania i Grecja, o podzielenie się nimi z Ukrainą” – zauważa Financial Times. „Jednak po tym, jak wojna z Iranem uszczupliła zapasy pocisków Patriot USA i ich sojuszników z Zatoki Perskiej, których uzupełnienie może zająć miesiące, a nawet lata, wielu partnerów Kijowa obawia się, że mogą zostać bez wystarczającej liczby pocisków”.

Dziennik „Washington Post”, powołując się na źródła , poinformował , że na początku 2026 roku administracja prezydenta USA Donalda Trumpa próbowała przekonać kilka krajów europejskich do wysłania rakiet dla amerykańskich systemów obrony powietrznej na Ukrainę, ale odmówiły one, obawiając się osłabienia własnej obrony.

Przeczytaj także

Nadchodzi wiosna: dlaczego nadchodząca zima może pogrzebać kijowski reżim

„Te pociski mają chronić polskie niebo” – odpowiedział były minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak w wywiadzie dla radia RMF24 na pytanie o możliwość przekazania Ukrainie polskich pocisków Patriot. Co więcej, według portalu Wirtualna Polska, powołującego się na źródła w polskim Ministerstwie Obrony Narodowej, MON jest zirytowany sposobem, w jaki Zełenski prosi Warszawę o pociski – obliczając stan zapasów Patriotów w Polsce i uznając, że Polska „może obsłużyć dużą partię [pocisków]”.

„Prośby Zełenskiego o pomoc są oznaką desperacji. Cały świat zmaga się z poważnym niedoborem pocisków przeciwlotniczych. Ani Europejczycy, ani Stany Zjednoczone nie mają ich wystarczająco dużo” – napisała gazeta Die Welt. W artykule zauważono, że sytuacja Kijowa przed zimą jest tak „niepewna”, że kraj bije na alarm na wszystkich szczeblach.

„Narastające problemy systemowe, rosnąca presja na froncie i paraliż zaplecza – od deficytu budżetowego po rozpadający się aparat administracyjny – nieubłaganie skracają wiosnę” – powiedział Władimir Kostyriew, zastępca szefa redakcji TASS Near Abroad. „Nadchodząca zima może okazać się ostatnią kroplą, która ostatecznie przeleje czarę goryczy w Kijowie”.

Wiktor Bodrow

Ile wojen trzeba przegrać, żeby przestać być nazywanym „największą armią świata”?

Opublikowany 2026-08-19 przez Mirosław Dakowski

Ile wojen trzeba przegrać,

żeby przestać być nazywanym

„największą armią świata”?

Hua Bin 18 sierpnia 2026 r uncutnews-ch/wie-viele-kriege-muss-man-verlieren-um-nicht-mehr-das-groesste-militaer-der-welt-genannt-zu-werden

Hua Bin

Trump był idiotą, że rozpoczął wojnę, ale to armia amerykańska ją przegrała.

Przechodzą mnie ciarki, gdy słyszę, jak ktoś recytuje mantrę: „USA mają największą armię w historii świata”.

Wiem, że słyszałeś już wcześniej to samo „banalne stwierdzenie”.

Najwyraźniej ci „amerykańscy patrioci” nigdy nie słyszeli o Czyngis-chanie.

Mongołowie podbili większość Eurazji w XIII wieku, tworząc największe zwarte imperium lądowe w historii. Nie przegrali ani jednej bitwy.

Kibice amerykańskiej machiny wojennej najwyraźniej nie zdają sobie sprawy, że niemiecka Wehrmacht w 1940 r. i radziecka Armia Czerwona w 1945 r. były prawdopodobnie najpotężniejszą armią na świecie.

Szczytem amerykańskiej potęgi militarnej była operacja Pustynna Burza przeciwko Saddamowi Husseinowi w 1991 roku.

Ale to było 35 lat temu.

Od tego czasu Stany Zjednoczone przegrały praktycznie każdą większą wojnę.

Nie nazwałbym inwazji na Wenezuelę ani wojną, ani czymś znaczącym. Wojny zazwyczaj polegają na kontrataku wroga.

Przed Pustynną Burzą USA przegrały również swoją ostatnią dużą wojnę w Wietnamie.

„Pustynna Burza” to w gruncie rzeczy same porażki. To wyjątek potwierdzający regułę.

Krótko mówiąc: określanie armii USA mianem „największej” jest przesadą, na której poparcie trudno znaleźć jakiekolwiek dane empiryczne.

Być może jest to trudne do przyjęcia dla tych, którzy mają alergię na prawdę, ale tak właśnie jest.

Statystycznie rzecz biorąc, armia amerykańska jest niewątpliwie najdroższa w historii świata. Ale z mieszanymi – jeśli mam być łagodny – wynikami.

Nie jestem lekarzem, ale oczywiste jest, że każdy, kto twierdzi, że armia amerykańska jest najlepsza w historii (GOAT), odniósłby korzyści medyczne z lobotomii płata czołowego.

Trump musi stawić czoła fali krytyki w związku z wojną z Iranem, najnowszą awanturą USA.

Nie ma sprzeczności w fakcie, że Trump jest ignorantem i złośliwym głupcem, którego Żydzi zwabili w pułapkę i który jest winny rozpoczęcia zbrodniczej wojny.

Ale bądźmy sprawiedliwi – był idiotą, że rozpoczął wojnę, ale to armia amerykańska przyczyniła się do jego straty na polu bitwy.

Wielce chwalona amerykańska machina wojenna po prostu nie odniosła zwycięstwa – i kropka.

W połowie marca, trzy tygodnie po niespodziewanym ataku, napisałem esej i zatytułowałem go „Iran już wygrał”.

W tamtym czasie miałem na myśli zbliżające się strategiczne zwycięstwo Iranu, który może wykorzystać Cieśninę Ormuz jako narzędzie nacisku, by udaremnić cele wojenne USA.

Ale sprawy zaszły dalej, niż przewidywałem.

W tym momencie można – mając dobre argumenty – stwierdzić, że Pentagon przegrał wojnę militarnie.

Zrzuciło wiele bomb i zabiło wiele osób, ale nie odniosło żadnego konkretnego sukcesu na polu bitwy.

Chyba że celem jego wojny było oddanie Teheranowi kontroli nad Cieśniną Ormuz i uczynienie go dominującą potęgą regionalną. (Z przymrużeniem oka.)

Porażka w Iranie pokazała, że armia amerykańska jest rzeczywiście „papierowym tygrysem”, jak stwierdził przewodniczący Mao ponad pół wieku temu.

Definicja zwycięstwa militarnego

Przewodniczący Mao napisał, że „polityka jest wojną bez rozlewu krwi, wojna zaś jest polityką z rozlewem krwi”.

Carl von Clausewitz powiedział, że wojna jest kontynuacją polityki.

Podręczniki definiują „zwycięstwo militarne” jako: przełożenie wyników na polu bitwy na trwałe rezultaty polityczne.

Wymaga to nie tylko pokonania sił zbrojnych wroga, ale także zmuszenia przeciwnika do zaakceptowania trwałej zmiany woli politycznej i ustanowienia korzystnego porządku powojennego.

Według tej normy Stany Zjednoczone poniosły całkowitą i żałosną porażkę – nie pokonały armii irańskiej; zmiana ich woli politycznej zmierza w kierunku jeszcze większej antyamerykańskiej i antyizraelskiej postawy; wojna zaś doprowadziła do powstania powojennego porządku, mniej korzystnego dla Stanów Zjednoczonych, w którym Iran de facto zapewnił sobie kontrolę nad dostawami ropy naftowej w Zatoce Perskiej.

Niektórzy twierdzą, że USA i Izrael odniosły taktyczno-operacyjne zwycięstwo nad Iranem, niszcząc znaczną część irańskiej obrony powietrznej i marynarki wojennej, zabijając przywódców politycznych i wojskowych oraz powodując poważne trudności gospodarcze i humanitarne.

W tym punkcie się mylisz.

Ten tok rozumowania można porównać do boksera, który ogłasza zwycięstwo w środkowych rundach, ponieważ zadał więcej ciosów, ignorując fakt, że jego przeciwnik wciąż stoi i aktywnie kontratakuje.

Na teatrze działań wojennych, tak jak na ringu, trzeba znieść dotkliwe ciosy, ale wyprowadzenie ostatecznego, paraliżującego kontrataku – lub po prostu wytrzymanie dłużej niż przeciwnik, aż ten będzie chciał się poddać – to definicja zwycięstwa.

Iran skutecznie zastosował strategię „rope-a-dope”, przyjmując na siebie pierwsze ciosy ze strony USA i Izraela, a jednocześnie zachowując swój najgroźniejszy atut – możliwość odcięcia światowych dostaw energii przez Cieśninę Ormuz.

[Strategia „rope-a-dope” to defensywna taktyka bokserska polegająca na celowym oparciu się o liny ringu, przyjęciu szczelnej gardy i pozwoleniu przeciwnikowi na wyprowadzanie serii ciosów w celu jego całkowitego zmęczenia. md]

Co więcej, Iran prowadzi wojnę asymetryczną z użyciem dronów i pocisków rakietowych, aby uzyskać dominację eskalacyjną poziomą przeciwko celom USA i Izraela w całym regionie Zatoki Perskiej.

Iran odmówił realizacji swoich celów politycznych wrogowi i zmusił USA do poproszenia o pokój.

Obroniło swoją suwerenność i dyktuje cel końcowy – definicję sukcesu.

Sukces Iranu nie ogranicza się do poziomu strategicznego. Nawet na poziomie taktycznym Iran utrzymał przewagę, niszcząc znacznie więcej cennych amerykańskich instalacji wojskowych, niż sam stracił.

Obejmuje to strategiczne radary wczesnego ostrzegania, myśliwce, samoloty AWACS, samoloty tankujące, drony ISR i niemal wszystkie bazy amerykańskie w regionie.

Iran wyczerpał również znaczną część ofensywnego i defensywnego arsenału USA, co znacznie ograniczyło jego zdolność do kontynuowania walk lub prowadzenia wojen gdzie indziej.

Nawet rząd Trumpa zdaje sobie sprawę, że w przypadku długotrwałego konfliktu niemal na pewno przegrałby wojnę na wyniszczenie.

Przede wszystkim Iran pokazał światu, że armia amerykańska nie jest niezwyciężoną potęgą w starciu z zdeterminowanym przeciwnikiem, który jest gotowy i zdolny do kontrataku.

Wojsko amerykańskie poniosło oczywistą i oczywistą porażkę.

1) Wykorzystało całą swoją siłę, aby wywołać niszczycielską wojnę, lecz po prostu nie udało mu się wygrać.

Zwycięstwo jest wynikiem zarówno intencji, jak i umiejętności.

Nikt nie może twierdzić, że armii USA brakowało „intencji”.

Rzuciło przeciwko Iranowi wszystkie swoje środki, łącznie z nieprzetestowaną technologią sztucznej inteligencji obronnej, taką jak system Palantir Maven, co doprowadziło do masakry 168 niewinnych uczennic już pierwszego dnia wojny.

Stany Zjednoczone nie powstrzymały się od użycia niczego poza bombami atomowymi.

W innym eseju pisałem o tym, jak Stany Zjednoczone porzuciły „kuchenny zlew”, ale bezskutecznie.

Mimo że roczny budżet jest ponad 100 razy większy od budżetu Iranu (1 bilion dolarów w porównaniu do 10 miliardów dolarów), armia USA po prostu nie ma możliwości zadania „W”.

2) Nie jest przystosowany do prowadzenia nowoczesnej wojny asymetrycznej

Stany Zjednoczone oparły się na starym schemacie z czasów pierwszej wojny w Zatoce Perskiej – miażdżąca siła ognia, przewaga powietrzna, regionalna sieć wasali, bazy wojskowe i wojna informacyjna.

Aby jeszcze bardziej poprawić swoją pozycję, zastosowali również atak z zasadzki pod pretekstem negocjacji.

Teoretycznie USA i Izrael mają nad Iranem dużą przewagę.

Ale Iran nie był Irakiem.

Nie załamał się pod naporem bombardowań ze strony USA i Izraela. Zamiast tego przyjął atak i odpowiedział własnym, asymetrycznym arsenałem dronów i pocisków.

Iran kontynuował eskalację konfliktu, atakując państwa Zatoki Perskiej, co umożliwiło agresję USA i Izraelowi.

Od samego początku Iran metodycznie atakował amerykańskie bazy radarowe i satelitarne.

Niszcząc je, Iran pozbawił armię USA zaawansowanych systemów wczesnego ostrzegania i sprawił, że jej siły zbrojne są bezbronne, mając zaledwie kilka minut na ostrzeżenie przed nadchodzącymi atakami.

Iran wykorzystał skoordynowane roje dronów i salwy rakietowe do przeprowadzenia ataków nasyconych na obiekty amerykańskie, do których USA nie były odpowiednio przygotowane.

Istotnym elementem wojny asymetrycznej jest jednostronna wymiana kosztów, w ramach której Stany Zjednoczone zmuszone były użyć pocisków przechwytujących wartych miliony, aby bronić się przed nadlatującymi dronami, oraz pocisków, które kosztowały jedynie ułamek tej kwoty.

Świat wie teraz, że armia amerykańska potrafi zadawać ciosy, lecz nie potrafi ich przyjąć w zamian.

Co ciekawe, jest to ta sama cecha charakterystyczna dla Amerykanów, jeśli chodzi o wojny handlowe i technologiczne z Chinami.

Jeśli Pekin odpowie wzajemnymi cłami i kontrsankcjami, takimi jak zakaz stosowania magnesów ziem rzadkich, Waszyngton szybko straci wpływy i będzie zmuszony się wycofać.

Latem ubiegłego roku napisałem esej zatytułowany „Rewolucja to nie przyjęcie”, w którym skrytykowałem nieśmiałą reakcję Iranu na bombardowanie jego obiektów nuklearnych przez Stany Zjednoczone w czerwcu 2025 r.

Podejście nowego przywódcy Iranu stoi w ostrym kontraście z podejściem starego reżimu pod przywództwem ajatollaha Alego Chameneiego.

Nowy rząd umocnił swoją determinację i odpowiedział zdecydowanym atakiem, co przyniosło mu wielkie korzyści.

Oprócz tego, że Stany Zjednoczone nie były w stanie przeciwstawić się odwetowi, zachowały się jak jęczące przegrane, gdy 17 lipca zostały zaatakowane przez Iran w ramach proaktywnego ataku na bazę lotniczą Muwaffaq Salti w Jordanii.

Nazwała Iran zdradą i oskarżyła go o „nieodpowiedzialną eskalację”, nie zastanawiając się ani chwili nad porównaniem tej „zdrady” do zdradzieckiego ataku dekapitacyjnego przeprowadzonego przez USA i Izrael, w ramach którego zbombardowano również szkołę dla dziewcząt.

Ta klaunowska hipokryzja przypomina mi stary film Stephena Chowa pt. „ Sprawiedliwość, moja stopa ”, w którym drobny łobuz oznajmia swemu wrogowi: „Zasada walki jest taka: mogę cię uderzyć w twarz, ale ty nie możesz”.

Nigdy bym nie pomyślał, że „potężna” armia USA ucieknie się do tej samej bandyckiej logiki.

3) Bazy USA stanowią obciążenie, a nie zaletę – dla nich samych i „krajów przyjmujących”

Jednym z filarów globalnej projekcji siły USA jest sieć około 800 baz wojskowych w „krajach sojuszniczych” – a dokładniej, na wasalach lub terytoriach okupowanych.

Są to wysunięte placówki rozmieszczone blisko granic wyznaczonych wrogów, gdzie USA rozmieszcza broń i personel.

USA mają ponad 300 takich baz w Azji, wokół Chin, i podobną liczbę w Europie, przeciwko Rosji.

Wojna z Iranem pokazała, że takie wysunięte oddziały są w rzeczywistości obciążeniem, a nie zaletą.

Dwie tuziny amerykańskich baz wokół Iranu były nieustannie atakowane przez irańskie drony i rakiety.

Większości z nich najprawdopodobniej nie uda się odbudować, gdyż Stany Zjednoczone nie są w stanie ich ochronić.

Co więcej, takie bazy narażają „kraje-gospodarzy” na ataki odwetowe. Są one w istocie zakładnikami w konfliktach, w które mogą lub nie chcieć się angażować.

Ostatecznie, tak wrażliwe, wysunięte rozmieszczenie nie jest w stanie przezwyciężyć samej geografii. Nie jest w stanie pokonać tyranii odległości, której żaden łańcuch logistyczny nie jest w stanie zrekompensować.

Iran może wykorzystać górzysty teren i bliskość wąwozu Ormuz jako przewagę na własnym terenie, pozwalającą pokonać rozrośniętego wroga spoza regionu.

4) Nierozwiązywalne problemy strukturalne armii USA

Najbardziej druzgocący werdykt dotyczący wojny można przeczytać tutaj.

Wojna z Iranem, choć krótka, obnażyła strukturalne problemy militarne USA, których nie da się rozwiązać w ramach obecnego systemu wojskowo-przemysłowego.

— Niezdolność do prowadzenia wojny o wysokiej intensywności. Należy zauważyć, że rzeczywiste intensywne walki w Iranie trwały krócej niż 8 tygodni (pierwsze 39 dni plus 13 dni drugiej fali ataków po zerwaniu przez USA Memorandum of Understanding).

Niemniej jednak Stany Zjednoczone wyczerpały już znaczną część swojego arsenału, zarówno ofensywnego, jak i defensywnego. Wyobraźmy sobie, jak poradziłyby sobie w prawdziwej wojnie o wysokiej intensywności z równorzędnym supermocarstwem, takim jak Chiny czy Rosja.

Wątpliwe jest, aby Stany Zjednoczone mogły przetrwać dłużej niż kilka miesięcy w wojnie u wybrzeży Chin.

Przedłużający się konflikt na wzór II wojny światowej nie wchodzi w grę.

— Niska głębokość składowania amunicji i niewielka ilość specjalistycznej broni. Amerykański arsenał uzbrojenia składa się z niewielkiej liczby drogich i skomplikowanych broni, takich jak przeciwlotnicze pociski przechwytujące i pociski dalekiego zasięgu.

Obecnie powszechnie wiadomo, że Stany Zjednoczone wyczerpały większość swoich najważniejszych zapasów amunicji, co potwierdzają doniesienia agencji Reuters, CNN i CSIS.

Należy pamiętać, że powyższe dane są już nieaktualne, a obecny poziom zapasów w USA jest jeszcze niższy.

— Brak głębi przemysłowej i zależność od łańcuchów dostaw. To gorsze niż chwilowy niedobór broni.

Szacuje się, że uzupełnienie skromnych zapasów amunicji zużytej podczas wojny zajmie armii USA od 3 do 5 lat.

Powtarzam, że wojna z Iranem nie jest konfliktem o wysokiej intensywności, takim jak na przykład wojna amerykańsko-chińska. Gry wojenne CSIS pokazują, że Stany Zjednoczone zużyłyby cały swój arsenał rakietowy w ciągu dwóch tygodni w konflikcie z Chinami.

Biorąc pod uwagę ogromne zaległości w realizacji zamówień, jakie istniały w kompleksie wojskowo-przemysłowym jeszcze przed wojną, proces ten może potrwać nawet dłużej, niż szacowano.

Chociaż rząd USA może drukować tyle papierowych pieniędzy, ile chce, by kupować broń, nie może drukować bomb ani pocisków.

Rozwój produkcji wymaga fabryk, materiałów i wykwalifikowanych pracowników – a na to gospodarka zdeindustrializowana nie jest przygotowana.

Oprócz wydatków kapitałowych i rozwoju umiejętności, amerykański kompleks militarno-przemysłowy zmaga się z ogromną zależnością łańcucha dostaw od samego wroga, z którym zamierza walczyć – Chin.

Powszechnie wiadomo, że Chiny mają monopol na metale ziem rzadkich, które są niezbędne do produkcji nowoczesnej broni. Chiny produkują ponad 90% światowych zasobów metali ziem rzadkich i mają praktycznie monopol na kluczowe, ciężkie metale ziem rzadkich.

Zależność USA od Chin wykracza poza pierwiastki ziem rzadkich i obejmuje również inne minerały niezbędne do produkcji uzbrojenia, takie jak gal, german, wolfram, grafit i antymon.

Raport Komisji ds. Przeglądu Gospodarczego i Bezpieczeństwa USA-Chiny z 2025 r. wykazał, że 78% komponentów wykorzystywanych w systemach uzbrojenia Pentagonu zawierało krytyczne minerały pochodzące z Chin.

Problem dotyczy 92% systemów uzbrojenia marynarki wojennej USA.

Zależność ta sięga jeszcze dalej i obejmuje części dronów, materiały wybuchowe, a nawet ważne składniki farmaceutyczne, takie jak antybiotyki – materiały, które będą potrzebne w razie wojny.

Istnieją niewielkie szanse, że w ciągu najbliższych dziesięciu lat Stany Zjednoczone będą w stanie osiągnąć niezależność łańcucha dostaw tych kluczowych dóbr pośrednich.

— Niereformowalny, nastawiony na zysk, prywatny system kontraktów wojskowych. Istotą dzisiejszego amerykańskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego jest system grabieży.

MIC współpracuje z politykami i generałami Pentagonu, aby okradać budżet obronny za pomocą nadmiernie rozwiniętych platform uzbrojenia, które oferują niewielką wartość w stosunku do wydanych pieniędzy.

Tanie uzbrojenie, nawet jeżeli jest całkowicie skuteczne, nie jest opłacalne dla oligopolistycznych dostawców sprzętu wojskowego.

Dlatego broń taka jak tanie drony LUCAS nie wzbudza zainteresowania, podczas gdy droga amunicja, np. Patriot i THAAD, jest intensywnie reklamowana.

Standardowym wyborem w oligopolu kontraktów wojskowych opartych na zasadzie „koszt plus” i „bez przetargu” jest skomplikowana broń, której produkcja zajmuje lata, a jej utrzymanie kosztuje miliony.

Ekosystem MIC obejmuje „drzwi obrotowe” między Pentagonem a firmami zbrojeniowymi, członkami Kongresu pobierającymi wynagrodzenie oraz legionami lobbystów i „pracowników ośrodków analitycznych”.

To po prostu zbyt dochodowy biznes, żeby się w niego bawić.

Piękno takiej dochodowej firmy jest uznawane za szczyt „kapitalizmu akcjonariuszy”.

Na szczęście dla wrogów USA taka nadbudowa organizacji gospodarki amerykańskiej nie może zostać zreformowana i nie zostanie zreformowana.

Jeśli szukasz ciekawej lektury o tym systemie, polecam satyryczną książkę Williama Hartunga z 2003 roku: „ Ile zarabiasz na wojnie, tato? Szybki i nieskomplikowany przewodnik po spekulacjach wojennych w administracji Busha” .

Hartung jest skrupulatnym badaczem tematu spekulacji w amerykańskim kompleksie militarno-przemysłowym. Do jego prac należą również „Prophets of War” i „Trillion Dollar War Machine” .

5) Arogancja i poczucie wyższości jako ostatni gwóźdź do trumny

Wojna z Iranem obnażyła nieuniknioną prawdę – armia amerykańska nie ma mentalności pozwalającej jej zwyciężyć nad zdeterminowanymi przeciwnikami.

Został wciągnięty w wojnę poprzez izraelską manipulację. Znacznie niedocenił odporności Iranu, a także jego potencjału przemysłowego i technologicznego. Uwierzył w absurdalną i uporczywą kampanię dezinformacyjną swojego „głównodowodzącego”.

Jest także słaba pod względem psychologicznym – ubolewa nad działaniami odwetowymi Iranu i oskarża Chiny i Rosję o wspieranie Iranu.

Co sprawia, że Stany Zjednoczone uważają, że w trakcie negocjacji dopuszczalne jest przeprowadzenie ataku polegającego na dekapitacji i grożenie militarnym „terrorem”, który zagraża cywilizacji, ale gdy Iran kontratakuje, jest to „nieodpowiedzialna eskalacja”?

Dlaczego Stany Zjednoczone uważają, że mogą sprzedawać broń Tajwanowi i dostarczać broń oraz dane wywiadowcze Ukrainie, a kiedy Chiny dostarczają MANPADS Iranowi lub udostępniają zdjęcia satelitarne Rosji, to mają prawo krzyczeć o zdradzie i żądać, aby USA zaprzestały tych działań?

Taki dziecinny narcyzm i cyniczna hipokryzja nieuchronnie osłabiają umysł, tak jak trucizny osłabiają ciało.

Konfucjusz napisał w swoich Analektach 2500 lat temu: „Nie czyńcie innym tego, czego nie chcielibyście, aby wam czyniono”. („己所不欲,勿施于人”).

W kulturze chińskiej zasada ta znana jest jako Złota Zasada.

Dla kraju lub armii, które nie rozumieją tej uniwersalnej zasady ludzkiej, żadna miara siły militarnej nie będzie wystarczająca, aby zrekompensować brak mądrości.

USA przegrały wojnę – i na to zasłużyły.

Źródło: Ile wojen trzeba przegrać, żeby przestać być nazywanym „największą armią świata”

„Ściany” mają teraz drzwi: Dlaczego „bezprecedensowe”sankcje Bessenta na Iran – operacja „Economic Fury” – poniosą porażkę

Opublikowany 2026-08-19 przez Mirosław Dakowski

Ściany mają teraz drzwi: dlaczego „bezprecedensowe”
sankcje Bessenta na Iran — operacja „Economic Fury” —
poniosą porażkę

[poprawne tłumaczenie. Poprzednie zrobił Grok. „The Walls” mają teraz drzwi: Dlaczego „bezprecedensowe” sankcje Bessent [USA] na Iran – „Operacja Gospodarcza” – nie powiedzie się I oszukał. md]

W ubiegłym tygodniu sekretarz skarbu Scott Bessent zapowiedział coś spektakularnego.
„Obserwujcie to miejsce” — powiedział telewizyjnemu rozmówcy, zapowiadając „środki,
jakich nie widziano nigdy w historii gospodarczej izolacji państwa”. W połączeniu z
trwającą amerykańską blokadą morską irańskich portów — „ciosem jeden-dwa”, jak ją
określił — nadchodzące sankcje mają zmusić Teheran do kapitulacji po niemal sześciu
miesiącach wojny. Ambasador Mike Waltz nadał tej operacji nazwę: „Operation Economic
Fury”.
Ambicja jest realna. Problem również. Bessent sięga po narzędzie, którego siła zależy od
świata, który już nie istnieje. Izolacja gospodarcza, która niegdyś doprowadziła Iran do
stołu negocjacyjnego, była możliwa, ponieważ mury wokół Iranu były szczelne z każdej
strony — i, co równie ważne, ponieważ pieniądze nadal musiały przepływać rurami
kontrolowanymi przez Stany Zjednoczone. Dziś te mury mają drzwi — do Rosji, Chin i, od
tej wiosny, Pakistanu — a pieniądze znalazły kanał całkowicie omijający waszą
waszyngtońską instalację. Państwa utrzymujące te drzwi otwarte to dokładnie te, których
współpraca niegdyś sprawiała, że stare sankcje były skuteczne. Najlepszym sposobem
zrozumienia, dlaczego „bezprecedensowa” presja może mimo wszystko ponieść porażkę,
jest porównanie planszy, na której gra Bessent, z tą, na której jego poprzednicy grali dekadę
temu.
2015: izolacja, która zadziałała — i dlaczego
Reżim sankcyjny, który doprowadził do zawarcia Wspólnego Kompleksowego Planu
Działania (JCPOA) w 2015 r., działał, ponieważ w istotnym sensie był powszechny. Presja,
która doprowadziła Iran do stołu, nie była wyłącznie amerykańska; egzekwowały ją Stany
Zjednoczone i Europa, a popierały wiążące rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ — co
oznaczało, że Rosja i Chiny, jako stali członkowie, również się pod nimi podpisały. Chińskie
banki ograniczyły kontakty z Teheranem, aby zachować dostęp do systemu dolarowego.
Rosja podporządkowała się wielostronnym ramom. Eksport irańskiej ropy został
zdławiony, banki Iranu odcięto od globalnych finansów, a żadne wielkie mocarstwo nie było
gotowe pełnić funkcji systematycznego kanału obejścia sankcji.
Dwie rzeczy sprawiły, że izolacja zadziałała: żadna wielka gospodarka nie chciała
utrzymywać otwartego kanału, a niemal cały handel międzynarodowy — przede wszystkim
handel ropą — ostatecznie rozliczano w dolarach, za pośrednictwem banków, które musiały
odpowiadać przed Waszyngtonem. Sankcje są grą w hydraulikę. Zamyka się fizyczne rury
(towary, ropa) i, jeszcze skuteczniej, finansowe (rozliczenia dolarowe). Przerwanie jednego
monopolu osłabia strategię; przerwanie obu sprawia, że strategia przestaje działać. W 2015
r. Stany Zjednoczone kontrolowały oba. W 2026 r. nie kontrolują już żadnego.

Spójrzmy, co zmieniło się po obu stronach Iranu.
Iran należy dziś do klubu, z którego niegdyś był wykluczany sankcjami. Teheran przystąpił
do grupy BRICS w styczniu 2024 r., a w sierpniu 2026 r. zbliżył się do członkostwa w New
Development Bank tego ugrupowania — instytucji atrakcyjnej dla Iranu właśnie dlatego, że
oferuje finansowanie projektów poza zachodnim systemem finansowym, który sankcje
wykorzystują jako broń. Członkostwo w BRICS samo w sobie nie pokonuje sankcji, ale
tworzy alternatywną wspólnotę gospodarczą, która w 2015 r. nie istniała jako realne
schronienie.
Rosja i Chiny nie są już egzekutorami sankcji — są niemal z nazwy współwalczącymi
stronami. To zawias całej historii i chodzi tu o coś znacznie więcej niż odmowę
egzekwowania zachodnich sankcji. Po amerykańsko-izraelskim ataku na Iran, który
rozpoczął wojnę 28 lutego 2026 r. — „Operation Epic Fury” — Moskwa i Pekin przeszły od
biernego niewykonywania sankcji do aktywnego wsparcia materialnego. Amerykańscy
urzędnicy informowali, że Rosja dostarczała Iranowi informacje wywiadowcze w czasie
rzeczywistym o położeniu amerykańskich okrętów wojennych i samolotów, dostarczając
danych do namierzania, które zwiększały precyzję irańskich odwetowych uderzeń. Chiny
dostarczały zdjęcia satelitarne i dostęp do systemu nawigacyjnego BeiDou; sekretarz stanu
Marco Rubio był na tyle zaniepokojony, że 8 maja 2026 r. objął sankcjami trzy chińskie
firmy satelitarne za dostarczanie zdjęć przedstawiających aktywność wojskową USA
podczas kampanii. Oba mocarstwa szybko zapewniły wsparcie obrony powietrznej: Rosja
dostarczyła części do naprawy uszkodzonych irańskich baterii S-300 i przyspieszyła
dostawy nowoczesnych zestawów naramiennych Verba tuż przed rozpoczęciem wojny,
podczas gdy Chiny uzupełniały komponenty do baterii HQ-9B. Ta sieć wsparcia opiera się
na formalnych ramach — 20-letnim partnerstwie strategicznym Iranu i Rosji podpisanym w
styczniu 2025 r., 25-letnim porozumieniu irańsko-chińskim z 2021 r. oraz trójstronnym
pakcie strategicznym Iran–Chiny–Rosja podpisanym 29 stycznia 2026 r., którego
centralnym elementem jest wspólny sprzeciw wobec ponownego nałożenia sankcji.
Mocarstwa, które niegdyś pomagały zamykać Iran w izolacji, dziś pomagają mu prowadzić
wojnę i odbudowywać jego tarczę obronną.
Istnieje lądowy most, który całkowicie omija blokadę. 25 kwietnia 2026 r. pakistańskie
Ministerstwo Handlu wydało „Transit of Goods through Territory of Pakistan Order 2026”,
otwierając sześć lądowych korytarzy tranzytowych łączących porty Karachi, Port Qasim i
Gwadar z irańskimi przejściami granicznymi w Gabd i Taftan. Trasy były bezpośrednią
odpowiedzią na amerykańską blokadę cieśniny Ormuz: gdy ponad 3000 kontenerów
utknęło w Karachi, a składki ubezpieczenia od ryzyka wojennego wzrosły z około 0,12% do
prawie 5%, transport morski do Iranu stał się nieopłacalny. Korytarze — jeden z nich
skraca przejazd do irańskiej granicy do dwóch–trzech godzin — umożliwiają dotarcie do
Iranu drogą lądową towarów z państw trzecich, w tym z Chin, całkowicie poza zasięgiem
blokady morskiej. Blokada nie może zatrzymać ciężarówki w Beludżystanie.
I, co najważniejsze, pieniądze opuściły dolara. To zmiana, która najbardziej bezpośrednio
podcina narzędzia Bessenta i zasługuje na zrozumienie w kategoriach mechanicznych.

Powód, dla którego amerykańskie sankcje finansowe są tak groźne, polega na tym, że
większość światowego handlu — przede wszystkim ropą — tradycyjnie rozliczano w
dolarach, a płatności dolarowe muszą przechodzić przez banki powiązane z USA, które
Waszyngton może kontrolować. Iran i Chiny po prostu przestały korzystać z tej rury. Iran
sprzedaje obecnie ropę Chinom — które kupują ponad 80% irańskiego eksportu morskiego
— rozliczaną w chińskich juanach, za pośrednictwem chińskiego Cross-Border Interbank
Payment System (CIPS), sieci rozliczeń w renminbi, którą Ludowy Bank Chin zbudował w
2015 r. właśnie po to, aby przesyłać pieniądze przez granice bez dotykania zdominowanej
przez USA infrastruktury rozliczeń dolarowych i SWIFT. Transakcja, która nie dotyka dolara
i nie przechodzi przez bank powiązany z USA, jest transakcją, której Waszyngton nie może
łatwo zobaczyć, zamrozić ani zablokować. To nie jest obchodzenie sankcji na marginesie; to
usunięcie samego zacisku.
Skala zmiany jest widoczna w infrastrukturze rozliczeniowej. Wolumen transakcji CIPS
gwałtownie wzrósł wraz z rozpoczęciem wojny, osiągając około 178,5 mld dolarów w
pojedynczym dniu w marcu 2026 r., a Atlantic Council GeoEconomics Center odnotował
wzrost dziennych przepływów CIPS z przedziału 85–105 mld dolarów do ponad 130 mld
dolarów, zbiegający się z konfliktem. Z systemu korzysta obecnie ponad 100 państw.
Chińskie rafinerie kupują irańską ropę za pośrednictwem pośredników i banków
niedolarowych, a uzyskane środki utrzymują na kontrolowanych rachunkach w juanach,
wykorzystywanych do płacenia za chińskie towary i usługi wykonawców — tworząc
zamkniętą, wolną od dolara pętlę, która utrzymuje przepływ dochodów Iranu z ropy i w
dużej mierze pozostaje poza amerykańskim zasięgiem.
Połączmy te zmiany, a obraz strategiczny odwraca się. W 2015 r. Stany Zjednoczone
naciskały na szczelnie zamknięte pudełko, którego jedyne wyjścia prowadziły przez ich
banki. W 2026 r. naciskają na pudełko z otwartą pokrywą i tylnymi drzwiami wyciętymi
prosto w ścianie finansowej.
Łatwo ulec pokusie, by odczytać zbliżenie Iranu, Rosji i Chin jako produkt obecnej wojny —
małżeństwo z rozsądku zawarte pod ostrzałem. Zapis wydarzeń mówi co innego, ponieważ
zmienia to, co owo zbliżenie oznacza dla amerykańskiej strategii.
Pierwsze trójstronne ćwiczenia morskie — „Marine Security Belt” — odbyły się w Zatoce
Omańskiej i na północnym Oceanie Indyjskim w grudniu 2019 r., z inicjatywy Iranu. Od tego
czasu odbywają się niemal co roku, stając się stałym elementem relacji. Jednak data
wykonania zaniża skalę wcześniejszego zbliżenia, ponieważ wielonarodowe ćwiczenia
morskie tej złożoności nie powstają spontanicznie. Zorganizowanie ich wymaga — zgodnie
ze standardami zawodowymi — od dwunastu do osiemnastu miesięcy planowania przed
wypłynięciem pierwszego okrętu. Oznacza to, że prace organizacyjne dotyczące ćwiczeń z
grudnia 2019 r. przypadały na 2018 r., czyli dokładnie na okres amerykańskiego wycofania
się z JCPOA w maju tego roku.
Innymi słowy, partnerstwo wojskowe, które dziś podtrzymuje Iran, nie zostało wymyślone
w odpowiedzi na wojnę 2026 r. Zostało uruchomione, gdy załamało się porozumienie

nuklearne, i dojrzewało przez większą część dekady poprzez wspólne operacje. Wymiana
danych wywiadowczych w 2026 r., przekazywanie zobrazowań satelitarnych i dostawy
części do obrony powietrznej nie są początkiem tej relacji; są plonem zasianym w 2018 r.
To zmienia całe pytanie. Instynkt, który doprowadził Bessenta do jego planu — porzucić
wynegocjowane ramy, sięgnąć po jednostronną maksymalną presję i oczekiwać, że izolacja
wymusi kapitulację — jest tym samym instynktem, który doprowadził do wycofania się w
2018 r. A wycofanie z 2018 r. właśnie przyspieszyło dryf Iranu w stronę dwóch mocarstw,
których współpraca jest niezbędna każdemu skutecznemu reżimowi sankcyjnemu. Strategia
nie tylko przegrywa z osią Rosja–Chiny–Iran. Wcześniejsza wersja tej samej strategii
pomogła tę oś zbudować. Maksymalna presja zastosowana wobec państwa mającego
chętnych partnerów wielkich mocarstw jest częściowo samobójcza: wytwarza właśnie to
zbliżenie, które później neutralizuje jej skuteczność.
Administracja uważa, że jej najmocniejszą kartą jest blokada, twierdząc, że przyniosła ona
realne straty: Departament Skarbu Bessenta szacuje około 4,8 mld dolarów utraconych
dochodów Iranu z ropy. Jednak sama konstrukcja blokady ujawnia pułapkę. Blokada
morska jest narzędziem kontroli morza; cała jej teoria przymusu zakłada, że właśnie
morzem cel prowadzi handel. Gdy tylko partnerzy Iranu otwierają trasy lądowe —
pakistańskie drogi na wschód oraz istniejące od dawna połączenia kolejowe i drogowe na
północ, przez Morze Kaspijskie i Międzynarodowy Korytarz Transportowy Północ–Południe
— blokada staje się murem z odsłoniętym bokiem. Pakistański most lądowy nie pojawił się
mimo blokady; pojawił się właśnie z jej powodu, dokładnie tak, jak dostosowuje się
państwo objęte sankcjami, gdy ma chętnych sąsiadów. Ta sama logika dotyczy pieniędzy:
finansowa blokada obchodzona przez dolara jest blokadą bramy, z której ruch już nie
korzysta.
Jest jeszcze jeden problem, tym razem fizyczny, a nie koncepcyjny: Marynarka Wojenna USA
może nie mieć wystarczającej głębi logistycznej, by bezterminowo utrzymywać
kompleksową blokadę, niezależnie od deklaracji jej dowódców. Blokada jest jedną z
najbardziej zasobochłonnych misji, jakie może prowadzić marynarka — wymaga stałego
utrzymywania okrętów na stanowiskach, co oznacza ich ciągłe zaopatrywanie w żywność,
paliwo i amunicję. Zadanie to należy do sił logistyki bojowej, które zostały osłabione.
Szybkie okręty wsparcia bojowego (T-AOE) — wielozadaniowe jednostki przewożące
jednocześnie paliwo, amunicję i zaopatrzenie, zdolne do działania wewnątrz grupy
lotniskowca — zostały zredukowane z czterech do dwóch od połowy lat 2010., czyli
dokładnie do tego typu okrętów, którego najbardziej potrzebuje odległa, długotrwała
blokada. Pozostała flota zaopatrzeniowa nie zwiększyła liczebności, starzeje się, a jej
odnowienie jest opóźnione o lata.
Infrastruktura brzegowa, która dawniej kompensowała te braki, dziś zniknęła. Przez
dziesięciolecia Naval Support Activity Bahrain skupiała magazyny, nabrzeża, obsługę
techniczną i funkcje zaopatrzeniowe V Floty w niewielkiej odległości od obszarów działań w
Zatoce. W pierwszych dniach wojny irańskie pociski i drony szturmowe zniszczyły znaczną
część tej bazy — a ponieważ Fujairah w ZEA i inne porty regionalne znalazły się w zasięgu

irańskich pocisków i nie nadawały się do bezpiecznego uzupełniania zapasów, Marynarka
została zmuszona do przeniesienia głównego węzła logistycznego na Diego Garcia, wyspę
administrowaną przez Wielką Brytanię, około 2200 mil od miejsca działania grup
lotniskowców. Krótka sieć zaopatrzeniowa w Zatoce w ciągu jednej nocy stała się narażoną
na zagrożenia morską linią zaopatrzenia długości 2200 mil.
Konsekwencje są udokumentowane i — według własnych przyznań Marynarki — poważne.
Wiceadmirał Douglas Verissimo przyznał, że utrata Bahrajnu spowodowała duże zaległości,
które zmusiły flotę do priorytetowego traktowania dostaw żywności, przyznając, że
zaopatrzenie i poczta były „przez jakiś czas ekstremalnie złe” i „nadal nie są dobre”.
Lotniskowiec USS Abraham Lincoln — zbliżający się do dziewięciu miesięcy rozmieszczenia,
z około 5000 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej, ponad 200 dni bez swobodnego
zejścia na ląd — stał się widocznym symptomem problemu; relacje opisywały niedobory
żywności, środków higienicznych, poczty, a także problemy z działającą instalacją wodno-
kanalizacyjną i pralnią, a w najgorszych doniesieniach również niepokoje i próby
samobójcze na pokładzie. Gdy Marynarka nie potrafi niezawodnie wyżywić załogi swojego
flagowego lotniskowca na 2200-milowej linii zaopatrzeniowej, twierdzenie, że może
„bezterminowo” egzekwować hermetyczną blokadę każdego irańskiego portu, zderza się z
arytmetyką jej własnej floty zaopatrzeniowej. Blokada jest tak trwała, jak logistyka, która ją
podtrzymuje, a ta została rozciągnięta do granic możliwości — aż po problemy z
wyżywieniem załogi.
Nie twierdzę, że Iran nie odczuwa bólu z powodu sankcji. Sankcje z dziurami nadal są
sankcjami; państwo handlujące za pomocą konwojów ciężarowych i obejść w juanach płaci
wysoką „daninę efektywności”, sprzedaje ropę z dużym dyskontem i żyje w chronicznym
tarciu, którego normalna gospodarka nie zna. Zapowiadane przez Bessenta sankcje wtórne
— zmuszające zagraniczne banki i firmy do wyboru między Iranem a dostępem do
amerykańskiego systemu finansowego — mają właśnie podnosić koszt korzystania z tych
drzwi, a narzędzie to zachowuje pewne zęby wszędzie tam, gdzie kontrahent nadal ceni
dostęp do dolara.
Dwa znane zastrzeżenia są jednak słabsze niż jeszcze rok temu. Pierwsze to twierdzenie, że
dominacja dolara czyni obejście przez juana marginalnym. Jest ono prawdziwe jako
stwierdzenie globalne i fałszywe jako stwierdzenie operacyjne: renminbi nadal stanowi
niewielką część światowych rozliczeń, a CIPS pozostaje mniejszy od SWIFT i w dużej mierze
nadal korzysta z SWIFT jako warstwy komunikacyjnej, więc jest to obejście dolara dla
zdeterminowanych użytkowników, a nie zastąpienie dolara. Ale Iran nie musi obalać
dominacji dolara. Potrzebuje jednego niezawodnego kanału, którego Waszyngton nie może
kontrolować, a w rozliczanej przez CIPS sprzedaży ropy za juany do Chin ma właśnie taki
kanał. Punkt systemowy i punkt dotyczący Iranu to dwa różne pytania, a o powodzeniu
planu Bessenta decyduje tylko to drugie.
Drugie zastrzeżenie dotyczy twierdzenia, że Pekin i Moskwa jedynie zabezpieczają swoje
interesy i nie będą rzeczywiście wspierać Iranu. Na początku wojny była to konwencjonalna
opinia w Waszyngtonie; dziś znacznie trudniej jej bronić. Dane wywiadowcze o położeniu

amerykańskich okrętów przekazywane w czasie rzeczywistym, zobrazowania satelitarne na
tyle poważne, że doprowadziły do amerykańskich sankcji wobec chińskich firm, naprawa i
uzupełnianie obrony powietrznej oraz naftowa linia życia w juanach nie są gestami państw
trzymających Iran na dystans. Są działaniami partnerów aktywnie pomagających Iranowi
pozostać w walce. Pozostają ograniczenia — Chiny nadal starają się uniknąć otwartego
zerwania handlowego z Waszyngtonem, a Rosja odmawia wysłania sił bojowych — ale nie
zatrzymało to przepływu konkretnego wsparcia, które osłabia amerykańską presję.
Po rozważeniu obu stron teza artykułu się utrzymuje, a po uzupełnieniu obrazu staje się
jeszcze mocniejsza: plan Bessenta, mający zmusić Iran do kapitulacji poprzez
bezprecedensowe sankcje, został zaprojektowany dla świata, który zakończył się gdzieś
między 2018 a 2026 r. Instrument, który działał w 2015 r., działał dlatego, że izolacja była
całkowita, a pieniądze nadal płynęły amerykańskimi rurami. Dziś żaden z tych warunków
nie jest spełniony i żadnego z nich nie można przywrócić wyłącznie działaniem USA,
ponieważ decydujące zmienne — gotowość Rosji, Chin i Pakistanu do utrzymywania
fizycznych drzwi otwartych oraz migracja irańskich dochodów z ropy do juanów
rozliczanych przez CIPS — znajdują się poza kontrolą Waszyngtonu. „Maksymalna presja”
może powodować maksymalny ból; załamanie waluty tego dowodzi. Nie może jednak
niezawodnie doprowadzić do kapitulacji, ponieważ państwo, które importuje przez
pakistańskie drogi, finansuje się poprzez bank BRICS, sprzedaje ropę za juany poza
zasięgiem dolara i walczy pod osłoną, którą pomagają odbudowywać Moskwa i Pekin, ma
przestrzeń do przetrwania, której Iran z 2015 r. nie miał.
Prawdopodobnym rezultatem nie będzie więc kapitulacja, lecz Iran jeszcze silniej związany
ze Wschodem — osłabiony, ale nie złamany — który wyjdzie z kryzysu związany z
mocarstwami, których współpraca jest właśnie tym, czego Stany Zjednoczone
potrzebowałyby, aby skutecznie go dusić. Najgłębszą ironią operacji „Economic Fury” jest
to, że im mocniej Waszyngton naciska na zamkniętą stronę pudełka, tym szybciej Iran
wychodzi przez otwartą. Bessent może jeszcze ogłosić środki, jakich świat nigdy nie widział.
Nie może jednak ogłosić świata, w którym Iran nie ma już dokąd pójść i nie ma już żadnej
waluty, którą może handlować poza dolarem — ponieważ taki świat już nie istnieje.

Udział Ukraińców w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r.

Opublikowany 2026-08-19 przez Mirosław Dakowski

Udział Ukraińców w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r.

2 września 2017

Udział w walkach jednostek ukraińskich sformowanych w Polsce miał wymiar jedynie symboliczny. Obie dywizje ukraińskie nie były przygotowane do walki, a o ich użyciu zdecydowano przede wszystkim ze względów propagandowych.

Kolejna rocznica „Cudu nad Wisłą” , a także wyprawy kijowskiej i wojny polsko-bolszewickiej stały się okazją dla obecnych władz w Kijowie do akcentowania ukraińsko-polskiego braterstwa broni. Realizowana przez nie kampania informacyjna ma przekonać, że tak dobrych i wiernych sojuszników jak Ukraińcy Petlury Polacy nie mieli. Tymczasem prawda jest bardziej złożona. Wyprawa kijowska skończyła się niepowodzeniem, bo właśnie „ukraińscy sojusznicy” całkowicie zawiedli. W szeregach bolszewików było też więcej Ukraińców niż w szeregach armii Petlury, która w znacznej mierze była tworem cokolwiek sztucznym. W wielu przypadkach biła się dzielnie, ale nie odegrała większej roli.

Podjęta przez Piłsudskiego wyprawa kijowska miała na celu wyparcie bolszewików z części Ukrainy wraz z Kijowem i osadzenie w jej stolicy rządu przyjaznego Polsce. Rząd ten miał uznać wschodnią granicę Polski, a także stworzyć państwo będące jej sojusznikiem we wszystkich sferach. Naczelnik państwa liczył, że stanie się ono jednym z buforów oddzielających Polskę od bolszewickiej Rosji. Wyprawa kijowska miała odbyć się pod hasłem „Za naszą i waszą wolność”. Józef Piłsudski liczył, że po błyskotliwych zwycięstwach militarnych, Ukraińcy przejmą inicjatywę z rąk polskich i Polacy będą mogli się wycofać. By plan ten zafunkcjonował, stojący na czele wojsk ukraińskich Symon Petlura musiał zostać poparty przez społeczeństwo ukraińskie. Piłsudski liczył, że tak się stanie. W swojej odezwie z 26 kwietnia 1920 r. skierowanej „Do wszystkich mieszkańców Ukrainy” pisał m.in.: „Wierzę, że naród ukraiński wytęży wszystkie siły, aby z pomocą Rzeczypospolitej Polskiej wywalczyć wolność i zapewnić żyznym ziemiom swej ojczyzny szczęście i dobrobyt, którym cieszyć się będzie po powrocie do pracy i pokoju”.

Rzeczywistość pokazała, że wiara Piłsudskiego w Ukraińców była cokolwiek naiwna, a nadzieje na ich poparcie złudne. Piłsudski, stawiając na Ukraińców, działał jako polityk, jako wódz naczelny wiedział, że przeciwnik czyli bolszewicy gros swoich sił gromadzą na Białorusi i z niej wyprowadzą ofensywę w kierunku Warszawy.

Sformowane w Polsce

Piłsudski musiał też liczyć się z faktem, że wyprawa kijowska zostanie potraktowana przez Ukraińców jako próba osadzenia w Kijowie kolejnego marionetkowego rządu przywiezionego w teczce. Wojska Petlury nie walczyły z bolszewikami na Ukrainie, ale zostały sformowane w Polsce. W lutym 1920 r. z polecenia Piłsudskiego została utworzona Ekspozytura d.s. Ukraińskich zajmująca się tworzeniem wojska ukraińskiego. Jej pracami kierował zaufany współpracownik Piłsudskiego kapitan Juliusz Ulrych. Z ramienia Oddziału II Sztabu Generalnego nad tworzeniem armii ukraińskiej czuwał kapitan Wiktor Czarnocki, który jednak nie wykazywał entuzjazmu do całego przedsięwzięcia. Obowiązki oficera łącznikowego przy Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego pełnił gen. Aleksander Osiecki

Nabór do ukraińskich oddziałów prowadzono w obozie internowanych w Łańcucie, który przemianowano na Ukraińską Stanicę Zbiorczą. Do tworzonej jednostki werbowano głównie jeńców. Niewielki odsetek stanowili ochotnicy z okolic Kamieńca Podolskiego. Ze względu na epidemię tyfusu ośrodek mobilizacyjny przeniesiono do Brześcia.

Dywizja Żelazna

W rejonie Kamieńca Podolskiego, znajdującego się pod polską kontrolą, formowano też 4 Strzelecką Brygadę. W powiatach jampolskim i mohylewskim powstało również kilka jednostek, z których później utworzono Samodzielną Strzelecką Brygadę, która w trakcie polskiej ofensywy została przemianowana na 3 Dywizję Żelazną.

Polacy na wyposażenie sił ukraińskich przekazali od lutego do listopada 1920 r. : 30 tys. karabinów, 298 karabinów maszynowych, 38 dział polowych, 6 ciężkich, 1 tys. pistoletów, 40 tys. mundurów, 29 tys. kompletów bielizny, 2 tys. namiotów i 17 samochodów. Ponadto sporo uzbrojenia przekazała petlurowcom 6 Armia Polska.

Z ilości przekazanego Ukraińcom sprzętu można by wnosić, że ich siły liczyły kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Tymczasem nic z tych rzeczy. W wyprawie kijowskiej brało udział 60 tys. żołnierzy polskich i około 6 tys. żołnierzy i oficerów ukraińskich. Dane podawane przez historyków są rozbieżne. Z. Karpus pisze o 556 oficerach i 3348 szeregowcach. L. Wyszczelski szacuje siły ukraińskie na 4,5 tys. bagnetów, 2 tys. szabli. K. Grunberk i Bolesław Sprengel szacują zaś siły petlurowców na 795 oficerów i 5234 żołnierzy. Wydaje się, że można przyjąć, że w sumie Ukraińcy stanowili około 10 proc. sił polskich, które ruszyły na wyprawę. Ukraińcy byli podzieleni na dwie dywizje, chociaż dywizjami byli tylko z nazwy. Pod względem potencjału bojowego ukraińskie „dywizje” miały siłę pułków. Były one za słabe do prowadzenia samodzielnych działań i zostały operacyjnie podporządkowane armiom polskim. 6 Dywizja Strzelecka trafiła do 2 Armii. Została wzmocniona batalionem 1 Dywizji Piechoty Legionów. Wspólnie z poborowymi 1 DP Legionów i 15 DP miała wziąć udział w ataku na Kijów. Na wyznaczonym jej odcinku bolszewicy bardzo szybko się wycofali i dotarła do Kijowa bez walki. 9 maja 1920 r. dywizja wzięła udział w uroczystej defiladzie wojsk polskich na Kreszczatyku.

Ze względów propagandowych

Druga ukraińska jednostka, czyli 2 Dywizja Strzelecka brała udział w operacjach w rejonie Mohylowa Podolskiego. Nie toczyła tam jednak zaciętych bojów, bolszewicy nie stawiali bowiem większego oporu, wycofując się bez walki. Ukształtowanie terenu, jary i liczne koryta dopływów Dniestru utrudniały pościg za bolszewikami.

W sumie trzeba się zgodzić z Sebastianem Szajdakiem, który w swojej pracy twierdził m.in.: „Udział w walkach jednostek ukraińskich sformowanych w Polsce miał wymiar jedynie symboliczny. Obie dywizje ukraińskie nie były przygotowane do walki, a o ich użyciu zdecydowano przede wszystkim ze względów propagandowych. Zadbano przy tym , aby w trakcie wykonywania powierzonych im zadań ich siła nie została zbytnio naruszona. Jednostki ukraińskie otrzymały więc zadania o drugorzędnym znaczeniu, a sąsiadujące z nimi dywizje polskie otrzymały rozkazy udzielenia natychmiastowej pomocy Ukraińcom w razie wplątania się tych ostatnich w poważniejsze walki. Miało to uchronić dywizje ukraińskie przed nadmiernymi stratami. Ich kadrowy charakter przedstawiał dla strony polskiej większą wartość niż siła militarna. W oparciu o nie i uzupełnienie rekrutami z Ukrainy planowano utworzenie nowych pełnoetatowych dywizji ukraińskich. Miały one przejąć kontrolę nad zdobytym terytorium i zastąpić oddziały polskie”.

Nie było rekruta

9 maja Petlura wydał zarządzenie o poborze rekruta do armii ukraińskiej i powołał biura werbunkowe, nie ogłaszając jednocześnie mobilizacji. Liczył na zaciąg ochotniczy. Ten jednak nie przyniósł efektów. Mobilizacja powszechna też pewnie nic by nie dała, bo Petlura nie dysponował aparatem, który byłby w stanie ją przeprowadzić.

Polakom na początku wyprawy kijowskiej poddali się żołnierze z 2 i 3 brygady Strzelców Siczowych, nie chcąc podzielić losu1 brygady, która została rozbita pod Koziatynem. W sumie „siczowcy” , którzy złożyli broń, tworzyli stosunkowo pokaźną grupę liczącą 11500 ludzi. Wśród nich było sporo wyszkolonych żołnierzy, a zwłaszcza doświadczonych oficerów. Piłsudski chciał, by zasilili oni szeregi wojsk Petlury, ale strona ukraińska nieufnie podchodziła do tego pomysłu. Obawiała się przeniesienia do swojej armii ducha i idei bolszewickich. Ostatecznie zgodzono się na indywidualną akcję werbunkową, z której jednak „strzelcy siczowi” nie chcieli korzystać świadomie wybierając internowanie. Spośród 2400 jeńców z I Brygady akces do petlurowców zgłosiło tylko 330.

Wojsko czy banda?

Zaplecze werbunkowe dla armii Petlury mogły stanowić antybolszewickie oddziały partyzanckie. Niektóre z nich, jak grupa gen. Omelianowycza-Pawłenki były dość liczne. Składała się ona z 4 tys. ludzi. Sęk w tym, że w opinii II Oddziału dowództwa 6 Armii ugrupowanie to bardziej przypominało bandę, a nie regularne wojsko. Według oficera polskiego wywiadu, który sporządzał opinię, aby tę grupę przekształcić w regularne wojsko, należałoby większość jej szeregowców zdemobilizować ze względu na ich wysokie zdemoralizowanie. Na koncie tej grupy oprócz około 50 bitew i potyczek, były też liczne pogromy Żydów, rabunki i inne ekscesy

W grupie nie obowiązywały żadne regulaminy. Dowódca przypominał raczej herszta zbójów niż generała. Cała dyscyplina w oddziale opierała się na jego autorytecie i bezwzględnym egzekwowaniu posłuszeństwa. Grupa nie miała sztabu, była niejednolicie umundurowana i uzbrojona. Formalnie składała się z trzech dywizji piechoty i konnej brygady. Jej wartość bojową dodatkowo obniżał brak amunicji i nieufność, a nawet wrogość wobec Polaków i wizji sojuszu z Polską. Według gen. Krajowskiego dowódcy 18 DP tylko kawaleria oddziału nadawała się do natychmiastowego użycia na froncie. Polski generał wystawił jej wysoką ocenę. Polacy zdecydowali się na dostarczenie grupie gen. Omelianowycza-Pawłenki dostaw niezbędnego zaopatrzenia.

Oczekiwania na wyrost

Nie rozwiązywało to jednak sprawy. Strona polska domagała się od Petlury wystawienia w szybkim czasie 6 dywizji odpowiadających etatom polskim. Petlura w czasie od 6 tygodni do 3 miesięcy miał wystawić 60 tys. żołnierzy. Żołnierze ukraińscy mieli zastąpić polskich, którzy mieli zostać przerzuceni na Front Zachodni na Białoruś.

Sformowanie 6 dywizji było w krótkim czasie nierealne. I to nie tylko z braku ochotników do walki z bolszewikami, ale także braku broni, czego Piłsudski w ogóle nie wziął pod uwagę. Liczył on zapewne, że broń dla Ukraińców zdobędzie się na wrogu, przejmując jego magazyny. Tym można tłumaczyć jego rozkazy nakazujące, by wojsko poruszało się z „szybkością nadzwyczajną, bez względu na zmęczenie koni i ludzi”. Piechota przebywała dziennie do czterdziestu kilometrów, a jazda nawet do osiemdziesięciu. Wykorzystano też kolumny pancerno-samochodowe. Bolszewicy zrobili jednak Piłsudskiemu niespodziankę i odstępowali bez walki, nie dając się okrążyć i zniszczyć, zachowując zdolność bojowa. Piłsudski miał trudności z rozszyfrowaniem planów i rozmieszczeniem sił przeciwnika.

Realizując jego rozkazy, żołnierze polscy często atakowali próżnię. Założenia operacji opierające się na tezie, że Ukraina zawsze była dla Rosji zapleczem żywnościowym, dlatego bolszewicy bez walki jej nie oddadzą i będą jej bronić do upadłego, okazały się fałszywe. Piłsudski się pomylił. O ówczesnym nastroju Piłsudskiego świadczy najlepiej jego list do Sosnkowskiego, w którym pisał: „Te bestie zamiast bronić Kijowa, uciekają stamtąd; również uciekają i cofają się z południa ściągają ku Czerkasom i Kremieńczugowi”. List ten Piłsudski wysłał swojemu przyjacielowi 6 maja 1920 r. nie wiedząc, że w tym samym dniu na północ od Jekaterynosławia Dniepr przekraczały już oddziały 1 Armii Konnej – czerwona, kozacka formacja, na czele której stał kozacki watażka, typu sienkiewiczowskiego Bohuna, cieszący się dużym autorytetem wśród kozackiej braci. Miał on stopień starszego wachmistrza i nie był nawet oficerem, ale miał do dyspozycji „mózg”, kierujący działaniem formacji w postaci sztabu., Kierowali nimi były carski pułkownik Nikołaj Szczołkow i były podpułkownik Sztabu Generalnego Leonid Klujew.

„Konarmia” wchodzi do gry

Formacja ta byłą zaprawiona w bojach. To ona rozbiła m.in. wojska Wrangla nad Donem i Denikina pod Woroneżem. Siła „Konarmii” polegała nie tylko na tym, że jej żołnierze byli kozakami, walczącymi bezwzględnie i zdolnymi, co doskonale opisał Izaak Babel, do największych okrucieństw. Była to formacja na wskroś, jak na owe czasy, nowoczesna. Liczyła 30 tys. ludzi, z których konnica stanowiła tylko połowę. Dysponowała dużą ilością karabinów maszynowych i artylerii. W jej skład wchodziły też dywizjony samochodów pancernych, dywizjon czołgów, 4 pociągi pancerne i 3 eskadry lotnicze. „Konarmia” miała 30 radiostacji, więcej niż cała armia polska. Umożliwiało to jej sztabowi stałe utrzymywanie łączności z jednostkami i dowodzenie nimi w ruchu, który był jej największym atutem.

Nadzieje na dozbrojenie armii ukraińskiej przy pomocy broni zdobytej na bolszewikach niestety się nie sprawdziły. Najwięcej broni, co jest swoistym paradoksem, zdobyto na ukraińskich strzelcach siczowych. Po ich rozbrojeniu Polacy przekazali petlurowcom 7 tys. karabinów, 171 karabinów maszynowych i 43 armaty. Okazało się jednak, że większość sprzętu była niesprawna, bo chytrzy siczowcy przed złożeniem broni ją uszkadzali.

Mimo poważnych trudności, kosztem własnych zapasów, Polacy, wykonując dyrektywę Piłsudskiego, starali się przekazywać jednostkom Petlury broń i wszelkie zaopatrzenie. Uderzenie „Konarmii” i kontrofensywa bolszewicka przekreśliła wszystkie plany związane z wyprawę kijowską. Polacy i armia Petlury zaczęły odwrót. Do momentu odwrotu ta ostatnia zwiększyła swoje szeregi do około 20 tys. Tylko 10 tys. z nich służyło jednak w linii. Reszta znajdowała się taborach nadmiernie zdaniem historyków rozbudowanych, a także w jednostkach zapasowych. Choć zwiększyła ona znacząco swoje szeregi w porównaniu z okresem, gdy razem z Polakami wkraczała na Ukrainę, to jednak jej siły były znacząco mniejsze od samej tylko kozackiej „Konarmii”, w której służyli bracia petlurowców znad Donu. Nie byli to zaś jedyni Ukraińcy walczący w szeregach bolszewików. Ci na całej zadnieprzańskiej Ukrainie mieli sporo zwolenników, których pozyskiwali w czasie kampanii propagandowych, w trakcie której wzywali Ukraińców do walki z „bandami Piłsudskiego i polską soldateską”.

A więc, do broni!

Propaganda bolszewicka znajdowała niestety też posłuch po drugiej stronie Dniepru na terenach, na których miał panować Petlura. Zwrócił się on z dramatycznym apelem do swoich rodaków, kończącym się sowami: ”Jeśli nie chcecie pozostać niewolnikami, musicie i wy zabrać głos i czynami dowieść, żeście dojrzeli do wolności i życia samodzielnego. A wiec do broni!”. Jego wezwanie zostało zignorowane przez Ukraińców. Uaktywnili się też ukraińscy komuniści, kierowani przez Komitet Centralny Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy. 1700 żołnierzy z 5 Chersońskiej Dywizji tworzonej przez Petlurę i złożonej przede wszystkim ze strzelców siczowych do niej przyjętych, zdezerterowało i przeszło na Pokucie, gdzie wybuchło antypolskie powstanie.

Generalnie jednak większość sił należących do armii Petlury biła się z bolszewikami, wspomagając siły polskie w walkach odwrotowych. 6 DS. dowodzona przez płk Marka Bezruczkę cofała się razem z oddziałami polskimi, tocząc ciężkie walki. Kilkakrotnie bolszewicy usiłowali ją rozbić, ale mimo dużych strat udawało jej się utrzymać wyznaczone pozycje. Kryzys w jej szeregach nastąpił w nocy z 19 na 20 lipca, kiedy bolszewicy wdarli się między dywizję ukraińską i polską 7 DP. Groźba otoczenia zmusiła Bezruczkę do wydania rozkazu opuszczania zajmowanych pozycji. W trakcie jego wykonywania jedną z brygad dywizji ogarnęła panika i znad Styru wycofała się na linię Stochodu. Dywizja została wycofana do obwodu, by zregenerowała siły. Na dzień 1 sierpnia 1920 r. liczyła 2 tys. żołnierzy, ale w linii walczyło tylko około 500 z nich. Czterystu było piechurami, 100 kawalerzystami. Na ich wyposażeniu były 4 działa i 24 karabiny maszynowe. Realnie dywizja przedstawiała wartość bojową batalionu. Po przejściu na drugą stronę Bugu, dywizja brała udział w walkach z nacierającymi bolszewikami, ponosząc duże straty. Na dzień 14 sierpnia posiadała 300 bagnetów, wliczając w to sztab i 70 spieszonych kawalerzystów, dla których zabrakło już koni. Cztery armaty z braku koni ciągnęły woły.

Macanie wypadami

Następnie dywizja brała udział w obronie Zamościa, co było jej ostatnim zadaniem. Wchodziła ona w skład kombinowanych sił, które w ostatnim momencie wzmocniły dwa pociągi pancerne i 31 pp z 10 DP pod dowództwem kpt. Mikołaja Bołtucia, liczący 2300 żołnierzy. To im, a nie żołnierzom Bezruczki przypadło główne zadanie w trzydniowej obronie miasta. Dowódca „Konarmii” zrezygnował z jego frontalnego ataku. Macał je nagłymi wypadami, szukając słabych punktów obrony.

Na odcinku południowym wojskami ukraińskimi dowodził gen. Omelianowycz- Pawłenko. Starał się on cofać z nimi tak, by nie dopuścić do ich rozbicia przez bolszewików. Po osiągnięciu linii Zbrucza wojska Omelianowycza-Pawłenki obsadziły ją od Husiatyna aż do ujścia tej rzeki do Dniestru.

Na linii Strypy

W następnych dniach oddziały ukraińskie cofnęły się na linię Strypy, którą z powodzeniem bronili, przeprowadzając liczne kontrataki. Gdy północne skrzydło wojsk musiało się cofnąć, by bronić Lwowa, Ukraińcy zaczęli cofać się w stronę Dniestru, bo groziło im okrążenie. Otrzymała ona rozkaz obsadzenia linii Dniestru od Zaleszczyk do Żurawna. Następnie po bitwie warszawskiej zaczęły się one szykować do generalnej kontrofensywy.

W połowie września cała armia po uzupełnieniu strat liczyła 17 500 żołnierzy, ale w linii tylko 6400. Na ich wyposażeniu było 49 armat i 300 karabinów maszynowych. Z różnym powodzeniem brała udział w walkach aż do października 1920 r. , kiedy to Polska i bolszewicka Rosja podpisały zawieszenie broni.

Udział wojsk ukraińskich w wyprawie kijowskiej i wojnie z bolszewikami można oceniać różnie. Liczby same mówią za siebie. Jednostki ukraińskie były nieliczne i wielkiego strategicznego znaczenia nie miały. Walczyły dzielnie, ale było ich zbyt mało, by mogły zmienić bieg wojny.

Marek A. Koprowski

Netanjahu wznawia „mistyfikację dotyczącą broni masowego rażenia w Iraku” – wznawia ją, by promować wojnę z Iranem

Opublikowany 2026-08-18 przez Mirosław Dakowski

Netanjahu wznawia „mistyfikację dotyczącą broni masowego rażenia w Iraku” – wznawia ją, by promować wojnę z Iranem

Alastair Crooke 18 sierpnia 2026 r.

Alastair Crooke

Zmiana stanowiska Trumpa, który uznał, że kluczem do kapitulacji Iranu będzie presja ekonomiczna, nie jest wiarygodną strategią.

Prezydent Trump wziął za dobrą monetę wojskowe przemówienia sekretarza obrony Hegsetha („Siła ognia armii USA jest ogromna”), tylko po to, by poniewczasie uświadomić sobie, że USA wyczerpały zapasy pocisków przechwytujących w wojnie, w której podstawą jest obrona powietrzna. „Rachunek uzupełnień zapasów jest równie otrzeźwiający. Cztery lata na uzupełnienie zapasów – a nie cztery miesiące – ponieważ komponenty zawierają pierwiastki ziem rzadkich, kontrolowane przez Chiny”.

Hegseth wydaje się być w niełasce, podczas gdy gwiazda ministra finansów Bessenta rośnie.

Doniesienia wskazują, że Bessent wielokrotnie zapewniał Trumpa, że niedobór ropy spowodowany zamknięciem Cieśniny Ormuz jest „tymczasowy i możliwy do opanowania” (co nie jest prawdą), a ponadto argumentował, że inflacja napędzana ceną energii również ustąpi, gdy tylko opadną globalne napięcia. Postawił na to wszystko. A Trump najwyraźniej wierzy w manipulację kontraktami na ropę i kontrakty terminowe.

Dane dotyczące statków przepływających przez korytarz omański krążące w Waszyngtonie są całkowicie sfabrykowane. Brett Erickson z Obsidian Risk Advisors pisze:

„Po rozmowach z kilkoma moimi absolutnie godnymi zaufania kolegami, nie ma absolutnie żadnych dowodów na to, że 8 milionów baryłek ropy jest transportowanych dziennie szlakiem omańskim, ani żadnych dowodów na to, że 9 milionów baryłek opuszcza Cieśninę Ormuz każdego dnia. Zero. Nie „może”, nie „możliwe”. Żadnych dowodów. A co gorsza: istnieją dowody, które wprost dowodzą czegoś przeciwnego”.

Na pytanie: „Czy planujesz po prostu zniknąć, aż wszystko się rozpadnie? Co wtedy?”, Erickson odpowiada:

„O ile wiem, oni naprawdę wierzą, że część tych informacji jest prawdziwa. Są głupi, niekoniecznie nieuczciwi – co jest jeszcze gorsze”.

Zmiana stanowiska Trumpa w sprawie presji ekonomicznej jako kluczowego czynnika skłaniającego Iran do kapitulacji nie jest wiarygodną strategią. Nawet gdyby nasilone oblężenie faktycznie pogłębiło cierpienia narodu irańskiego, jest mało prawdopodobne, aby jego niedola doprowadziła do korzystnego rezultatu – takiego jak zmiana reżimu na wzór Delcy Rodríguez.

Iran jest zaangażowany w egzystencjalną wojnę z USA i Izraelem i gdyby irańskie władze kiedykolwiek zostały zmuszone do wyboru między kapitulacją a eskalacją konfrontacji, niemal na pewno wybrałyby eskalację. W istocie, decyzja o eskalacji militarnej – wywarciu presji na Trumpa – wydaje się już podjęta, o czym świadczą niedawne oświadczenia Mohsena Resaee, nowo mianowanego sekretarza Najwyższego Komitetu Bezpieczeństwa Narodowego. Iran podejmie proaktywne działania militarne, nawet jeśli Trump powstrzyma się od działań militarnych.

Iran jednak nie wykazuje oznak załamania gospodarczego w obliczu wznowionej blokady USA. Na początku konfliktu Iran miał około 120–140 milionów baryłek ropy naftowej zmagazynowanych na tankowcach na morzu i wyeksportował kolejne 80 milionów baryłek w ograniczonym okresie obowiązywania Porozumienia. Rial faktycznie umocnił się w trakcie jego trwania. Pytanie zatem brzmi: co się stanie, jeśli Iran nie tylko odmówi kapitulacji, ale wręcz zaostrzy swoje stanowisko wobec Trumpa – co najwyraźniej robi?

Danny Citrinowicz, czołowy izraelski analityk wojskowy, zauważa, że utrzymanie obecnego impasu w żaden sposób nie jest kosztowne dla Stanów Zjednoczonych. Ormuz pozostaje pod poważnymi ograniczeniami; Morze Czerwone jest zamknięte dla eksportu z Arabii Saudyjskiej; a siły amerykańskie są zmuszone do utrzymywania kosztownej obecności wojskowej i blokady. Co więcej, amerykańskie zapasy amunicji są pod presją, a Teheran nadal dysponuje licznymi środkami nękania sił amerykańskich i zagrażania regionalnej żegludze. Tymczasem ekonomiczne konsekwencje zakłóceń w przepływach energii z pewnością nie spadają wyłącznie na Iran.

Jak zauważył w tym tygodniu „Wall Street Journal” :

„Producenci energii w Zatoce Perskiej dochodzą do wniosku, że kontrola Iranu nad Cieśniną Ormuz stanie się trwała, co na zawsze zakłóci eksport ropy naftowej i gazu oraz globalne dostawy energii… [nie mają] praktycznie żadnego dobrego sposobu na przeciwstawienie się [bardziej asertywnemu Iranowi]”.

Ropa naftowa to nie jedyny element, który został zakłócony przez konflikt. Zakłóceniu uległo również wiele kluczowych elementów łańcucha dostaw.

Gdyby ostatecznie okazało się, że Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę nie zachowując należytej staranności w odniesieniu do swoich możliwości militarnych (błędnie zakładając, że wojna skończy się w ciągu weekendu, jak twierdził David Barnea, szef Mossadu, podczas briefingu w Sali Sytuacyjnej 11 lipca 2026 r.), a Sekretarz Skarbu skłamał na temat prawdziwej sytuacji energetycznej, niektórzy ludzie będą musieli w końcu odpowiedzieć na poważne pytania.

Izraelski komentator strategiczny Shemuel Meir podnosi najistotniejsze wątpliwości, na które należy znaleźć odpowiedź:

Czy wojna z Iranem była rzeczywiście wojną „prewencyjną”, prowadzoną pod fałszywym pretekstem bezpośredniego zagrożenia?

Czy Netanjahu kłamał na temat realnego zagrożenia nuklearnego ze strony Iranu?

Albo inaczej: czy Netanjahu naśladował oszustwo „Irak i jego broń masowego rażenia”, żeby skłonić Trumpa do wojny?

W artykule napisanym na początku lipca tego roku czołowy izraelski komentator Ben Caspit skrytykował Netanjahu:

„Naprawdę, Bibi? Czy Irańczycy mieli bomby atomowe? Mówisz poważnie? Wiesz, że jesteś premierem. Każde twoje oświadczenie, każde zdanie, każde słowo trafia na pierwsze strony gazet. Kiedy mówisz coś takiego, niesie to za sobą konsekwencje. Czy zdajesz sobie z tego sprawę? Cóż, przykro mi, że cię rozczaruję – ale Iran nie miał bomb atomowych. Wcale nie. Nawet w żartach… Nie możesz powiedzieć, że Iran posiadał bomby atomowe. Bo to nieprawda… Bo to kompletna fikcja.”

(Conflicts Forum zauważyło na początku lipca – patrz tutaj – że oprócz Caspita, szereg byłych czołowych izraelskich urzędników ds. bezpieczeństwa i wywiadu oraz komentatorów twierdziło, że Netanjahu kłamał na temat irańskiego zagrożenia nuklearnego w okresie poprzedzającym wojnę z Iranem – i że nadal kłamie na temat irańskiego zagrożenia nuklearnego.)

Shemuel Meir zauważa, że zgodnie z doktryną Izraela wojna prewencyjna ma na celu wyeliminowanie zagrożenia egzystencjalnego w jak najkrótszym czasie, gdy nie ma wątpliwości co do bezpośredniości tego zagrożenia.

Meir zauważa jednak:

„My [izraelska opinia publiczna] zasadniczo nie wiemy, co się wydarzyło ani jak zapadła decyzja o rozpoczęciu wojny prewencyjnej („Operacja Powstający Lew”) 13 czerwca 2025 r. i jej kontynuacji w drugiej rundzie wojny prewencyjnej 28 lutego 2026 r. („Ryk Lwa”). Sposób podjęcia decyzji o rozpoczęciu tej wojny pozostaje, jak to ujął Aluf Benn, „czarną skrzynką” decyzyjną Netanjahu”.

Kontynuuje:

„Spróbujmy więc zbadać fakty tak dokładnie, jak to możliwe. Aby ustalić, jak uzasadnione było uzasadnienie wojny, która zmieniła oblicze Bliskiego Wschodu i… choć była to wojna konwencjonalna, była to pierwsza w historii wojna nuklearna z prewencją. I to taka, która została toczona za zgodą prezydenta USA”.

„Nasuwa się pytanie: jak to możliwe, że nie widzieliśmy żadnej krytycznej analizy ani szczegółowego śledztwa dotyczącego decyzji leżących u podstaw wojny prewencyjnej z czerwca 2025 roku? Jest to szczególnie uderzające w świetle dwóch raportów śledczych, które, co dość zaskakujące, opublikowano w Izraelu w ciągu ostatnich dwóch tygodni…”

„Oba dalsze śledztwa… opierają się na wiarygodnych źródłach wywiadowczych i dobrym dostępie do kierownictwa Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela. Z obu raportów dowiedzieliśmy się czegoś, o czym nie słyszeliśmy nigdzie indziej: faktów i szczegółów dotyczących zastrzeżeń szefa Sztabu Generalnego do drugiej wojny prewencyjnej z 28 lutego, której celem było rozwiązanie problemu nuklearnego poprzez obalenie reżimu”.

Meir dodaje:

„Według raportów ze śledztwa, szef wywiadu wojskowego AMAN (krajowego ewaluatora wywiadu w systemie izraelskim) oraz szef departamentu badań wywiadowczych w raportach wywiadowczych przekazanych premierowi i członkom gabinetu ocenili, że prawdopodobieństwo sukcesu w drugiej wojnie z Iranem jest niskie. Dla każdego, kto zna historię izraelskiego wywiadu, była to odważna ocena”.

Rozpoczynając obie rundy tej samej wojny prewencyjnej, Netanjahu oświadczył, że uzasadnieniem wojny są „nowe informacje wywiadowcze” ostrzegające o bezpośrednim, egzystencjalnym zagrożeniu nuklearnym dla Izraela i jego zagłady. Według niego Izrael nie mógł stać bezczynnie; istniała natychmiastowa konieczność wojny. Aby zilustrować bezpośredniość zagrożenia, Netanjahu nasycił debatę publiczną – zarówno w okresie poprzedzającym pierwszą wojnę, jak i w ciągu roku między obiema „wojnami” – metaforami egzystencjalnymi, takimi jak „miecz przy gardle”, i porównał irańskie obiekty nuklearne do obozów zagłady europejskich Żydów.

„W nocy 13 czerwca 2025 roku, w związku z bezpośrednim zagrożeniem egzystencjalnym ze strony irańskiej broni jądrowej, Netanjahu oświadczył, że »jesteśmy w ostatniej chwili«. Iran osiągnął punkt, z którego nie ma odwrotu. W ostatnich miesiącach Iran »podjął jednoznaczne, nigdy wcześniej niepodejmowane kroki w kierunku uzbrojenia się, to znaczy stworzenia broni jądrowej, a nie jedynie gromadzenia materiałów rozszczepialnych«”.

Czy 13 czerwca 2025 r. rzeczywiście istniało zagrożenie egzystencjalne? – pyta Shemuel Meir.

„Argumenty Netanjahu i szefów Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela, pozornie poparte danymi wywiadowczymi, dotyczące „nowych danych wywiadowczych”, dotyczące przyspieszenia irańskiego programu zbrojeń nuklearnych w najbliższym czasie (broń była kluczowym słowem w ich argumentacji), przeczyły wiarygodnym, aktualnym ocenom wywiadowczym. Obejmowały one raporty wywiadu USA, które przeczyły twierdzeniom o bezpośrednim zagrożeniu nuklearnym i były najwyraźniej znane wywiadowi izraelskiemu”.

„Według raportu śledczego Ronena Bergmana ( Yedioth Ahronoth , 26 czerwca 2026 r.), opartego na wysoko postawionych izraelskich źródłach wywiadowczych, izraelski wywiad nie posiadał żadnych konkretnych informacji wskazujących na faktyczne uruchomienie programu zbrojeniowego. Były jedynie „niepokojące informacje o myślach i rozmowach”, ale brak było niezbitych dowodów na to, że laboratoria zbrojeniowe zostały uruchomione”.

Nasuwa się pytanie: „Czy wszyscy wysocy rangą oficerowie Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela i wywiadu wojskowego zgodzili się i w pełni poparli argument premiera, że był to konieczny atak wyprzedzający, aby zapobiec bezpośredniemu zagrożeniu nuklearnemu? Czy była to wojna mająca na celu wyeliminowanie bezpośredniego zagrożenia egzystencjalnego, czy też wojna oparta na „wykorzystaniu okazji”?”

(Według innych doniesień, żaden z obecnych na spotkaniu wyższych rangą oficerów nie wskazał na możliwość, że Iran nie ulegnie załamaniu, ani że wyjdzie z konfliktu silniejszy.)

Meir pyta, czy wysocy rangą oficerowie Sił Obronnych Izraela zaangażowani w podjęcie decyzji postępowali zgodnie z procedurami, „czy też byli tak pochłonięci euforycznym nastrojem Netanjahu, że nie rozpoznali metafizycznej misji, której podjął się w roli „obrońcy Izraela” – zaatakowania Iranu i zniszczenia jakiejkolwiek możliwości dyplomatycznego porozumienia nuklearnego?” (Meir przeanalizował we wcześniejszym artykule „Requiem dla porozumienia nuklearnego”, że jedna trzecia autobiografii Netanjahu „My Story” poświęcona jest właśnie tej metafizycznej misji – że wojna z irańskimi obiektami nuklearnymi była marzeniem Netanjahu od urodzenia).

Jest to oczywiście pytanie egzystencjalne dla Izraelczyków, ponieważ wojna w żaden sposób nie osiągnęła zakładanych celów.

Ale ma to również absolutnie istotne znaczenie dla Amerykanów. Podczas briefingu sytuacyjnego w Sali Sytuacyjnej Białego Domu 11 lutego 2026 roku Netanjahu wygłosił wobec prezydenta Trumpa intensywną przemowę, sugerując, że Iran jest gotowy na zmianę reżimu i wyrażając przekonanie, że wspólna misja USA i Izraela mogłaby ostatecznie położyć kres Islamskiej Republice.

Czy obecni urzędnicy amerykańscy, którzy wyrazili wątpliwości co do izraelskich twierdzeń, byli świadomi, że szef izraelskiej agencji wywiadu wojskowego AMAN (krajowej agencji wywiadowczej w systemie izraelskim) oraz szef izraelskiego departamentu badań wywiadowczych ocenili i ustalili w raportach wywiadowczych przekazanych Netanjahu i członkom gabinetu, że prawdopodobieństwo implozji Republiki Irańskiej jest niskie? Szef Mossadu natomiast upierał się, że wojna z Iranem będzie szybka i łatwa.

Jednakże ocena AMAN była w pełni zgodna z wiarygodnymi przeciekami od funkcjonariuszy wywiadu USA i analityków, ujawnionymi podczas wojny dwunastodniowej w czerwcu 2025 r.

Gazety „New York Times” , „Wall Street Journal” i „CBS” podały, że amerykańskie źródła wywiadowcze nie mają żadnych nowych informacji wskazujących na to, że Iran zamierza zbudować bombę atomową; że nie zaszła żadna zmiana w ocenie służb wywiadowczych; że Iran nie zmierza w kierunku posiadania broni jądrowej; oraz że nie wydano żadnego rozkazu uzbrojenia się.

Mimo to Trump popchnął wojnę naprzód – wojnę, która trwa do dziś. Dlaczego?

Źródło: Netanjahu powtórzył „oszustwo dotyczące broni masowego rażenia w Iraku” – wznowione w celu promowania wojny z Iranem

Arcybiskup JÓZEF TEODOROWICZ: Niechaj wodze spierają się i swarzą. To jest Cud nad Wisłą.

Opublikowany 2026-08-18 przez Mirosław Dakowski

[przypominam, bo ważne TERAZ ]

Niechaj wodze spierają się i swarzą. To jest Cud nad Wisłą.

…Dziś pomóc mogą więcej wasze modlitwy, niżeli nasza sztuka wojenna…

[Wstęp do książki płk. Franciszka Arciszewskiego „CUD NAD WISŁĄ, rozważania żołnierza”, Veritas, Londyn, 1957]

[ Ze zbioru kazań pt. NA PRZEŁOMIE, stronica 251. Nakład Księgarni Świętego Wojciecha. Poznań – Warszawa – Wilno ‹- Lublin, rok 1923. ]

[Jesteśmy dumni, że wiek temu mieliśmy TAKICH arcybiskupów i TAKICH żołnierzy. By się TERAZ przydali.. MD]

Wyciąg z kazania ks. arcybiskupa JÓZEFA TEODOROWICZA wypowiedzianego w katedrze warszawskiej w 1920 r., podczas nabożeństwa dziękczynnego za oswobodzenie stolicy i kraju od najazdu bolszewickiego.

===============

Ciężkie były zmagania się Izraela z Amalekitaini; bitwa rozgorzała wielka. Po jednej i drugiej stronie równy zapał ożywiał żołnierzy i wodzów. Nikt nie mógł rozróżnić, nikt rozpatrzyć, na która stronę przechyli się szala zwycięstwa. A wtedy Mojżesz odszedł, ażeby z dala od wrzawy i zgiełku bitwy do Pana się modlić. I wznosił obie dłonie w błagalnej modlitwie i jął zaklinać Boga, ażeby błogosławił orężowi Izraela. W tej samej chwili szyki wroga zachwiały się i cofać poczęły, a Izrael następował na nie. Lecz wysoko wyciągnione w górę ręce Mojżesza w zemdleniu poczęły opadać. Jak gdyby na dany znak, gdy osłabła modlitwa, wróg w lot poprawił trudne swoje położenie i odwrócił się, ścigany, jak gdyby czując słabość w Izraelu. I znowu losy bitwy poczęły być dla ludu wybranego wątpliwe. Jak fala zawrócona w biegu, odbita od twardej skały, tak duch Izraela cofał się i słabnął. A wtedy Mojżesz wznosił znów dłonie ku Panu i, o dziwo, Izrael na nowo poczynał brać górę. Az się spostrzegli i opatrzyli Mojżesza towarzysze, i wzięli jego ręce w swoje dłonie, i trz mali je wyciągnięte ku niebu. i juz szczęście wojenne trwale było przy Izraelu. I trzymali dłonie Mojżeszowe tak długo, aż ostatecznie zatryumƒował lud wybrany i w surmę zwycięstwa uderzył. (Ks. Wyjścia XVII, 8-16)

Patrzcie, jak w tym wizerunku sprzęgają się i wzajem wspomagają: duch męstwa żołnierza i duch modlitwy. Bitwa ta rozgrywała się niezawodnie podług wszelkich praw znanej ówczesnej strategii. Losy przegranej, czy zwycięstwa ważyć się zdawały tylko podług rachunku ludzkiego, tj. gorszych czy lepszych planów strategicznych, większej czy mniejszej liczby żołnierzy, większej czy mniejszej sprawności wodzów.

I każdy historyk wojenny mógł śmiało uczniom wykładać, gdzie i w której chwili i dlaczego losy bitwy przechyliły się na tę, czy na tamta stronę. A jednak i plany wojenne, i męstwo żołnierza, i zdolności dowódców nie rozegrały tej walki. Wszystko to, co bitwie stanowi, było narzędziem tylko w ręku niewidzialnego Wodza, który podług miary i wagi układa sam swój plan bitwy.

Nie miesza się On cudownie w zastępy walczących, nie zsyła Aniołów swych z nieba, by hufce mdlejące zasilały, bierze jednak w swe ręce to, co się wymyka z wszelkich i najlepszych obliczeń rycerskich dowódców i czego nie dosięgnie ni zapał, ni bohaterstwo żołnierzy; bierze On w swe ręce to, co się wydaje czystym przypadkiem albo jakimś niedopatrzeniem czy nie-doliczeniem, i wciąga to w swój rachunek, w swój plan, i albo daje przegrana albo też darzy zwycięstwem.

Ten obraz żywo mi staje przed oczyma, kiedy dziś wespół z wami wspominam przed Bogiem ciężkie dni oblężenia Warszawy. Wasze wielkie wysiłki i ofiary, złożone w obronie stolicy przed straszliwym wrogiem, ale tez i wasze gorące po świątyniach modlitwy, wasze nowenny, wasze spowiedzi i wasze Komunie św., na intencję wybawienia Polski przyjmowane.

Niechaj wodze spierają się i swarzą, niech długo i uczenie rozprawiają, jaki to plan strategiczny do zwycięstwa dopomógł. Będziemy im wierzyli na słowo i słuszność im przyznamy. Ale cokolwiek wypowiedzą, nigdy nas o jednym nie przekonają, by plan, choćby najmędrszy, sam przez się dokonał zwycięstwa.

Jeżeli w każdej bitwie, nawet najlepiej przygotowanej, przy doborze wodzów i żołnierza, przy planach genialnych, jeszcze zwycięstwo -waha się niepewne, jeszcze zależnym jest od gry przypadków, a raczej od woli Bożej, to cóż dopiero mówić tutaj? – Tu, pod Warszawą, taka była pewność przegranej, że wróg telegramami światu oznajmił na dzień naprzód jej zajęcie. Sam zas wódz francuski, który tyle zasług niespożytych położył około obrony naszej stolicy, gdy go nuncjusz zapytał w przededniu bitwy. czy liczy na zwycięstwo – odpowiedział znacząco: „Dziś pomóc mogą więcej wasze modlitwy, niżeli nasza sztuka wojenna“. Istotnie modlitwy pomogły. Nie ujęły zasługi wodzom, ni chwały męstwu żołnierzy; nie ujęły tez wartości ofiarom i wysiłkom całego społeczeństwa; ale modły bitwę rozegrały, modły cud nad Wisłą sprowadziły.

Dlatego cokolwiek mówić czy pisać się będzie o bitwie pod Warszawą, wiara powszechna nazwie ją cudem nad Wisła, i jako cud przejdzie ona do historii.

Zupełnie podobny to cud do cudu pod Częstochową. Dzieje pisać o nim będą i takimiż złotymi upamiętnią, go w sercu narodu głoskami, jak pisały i wspominały obronę Częstochowy. Tu i tam czerń zalała Polskę, tu i tam od zdobycia jednego grodu losy Polski zawisły; tu i tam boje i zwycięstwo uwieńczone zostały cudem Pańskim. W niczym cud pod Częstochową nie obniży wartości męstwa broniących grodu żołnierzy; ni jednego nie uszczknie lauru ze skroni Kordeckiego. Bóg, czyniąc cuda, nie przytłacza i nie niszczy chlubnych wysiłków swojego stworzenia; owszem, tam, gdzie i największe ofiary przed przemagającą siłą ustąpić musza, cudem je wspiera zi cudami bohaterstwo wieńczy. Pycha to tylko, bałwochwaląca siebie, zdolna jest tak wysoko się wynieść, iż Bogu samemu urąga, dumnie w przechwałkach wołając: O cudach nam mówicie, cuda nam głosicie? Zali to nie ramię nasze ocaliło Warszawę? zali to nie geniusz wodzów ja zbawił?

Tylko tym, co się mienia bogami na ziemi, wydaje się Bóg i Jego moc i Jego łaska jakąś konkurencją niepożądaną, która z zasług ich odziera. Nie za sługi Pańskie, ale za wcielone bóstwa uważają się ci, którzy ze śmiesznej i zuchwalej nadętości tak mówią.

„Veni, vidi, Deus vicit” – Przyszedłem, zobaczyłem, Bóg zwyciężył – powiedział Sobieski pod Wiedniem. Pytam się was, czy te słowa pokory i wiary umniejszyły w czymkolwiek lub obniżyły bohaterstwo króla i wodza? czy uszczknęły co z wawrzynów, jakie potomność i historia włożyły na skroń jego?

Nic, zaiste, raczej mu ich przymnożyły: bo przepoiły jego bohaterstwo wdziękiem niezwykłym, ze tak kornie o sobie trzymał, a nie nadymał się pysznie i nie wynosił. Rzuciły te słowa na czoło królewskie aureolę, utkaną z promieni wiary, które Jana III pasują na chrześcijańskiego rycerza.

Można więc śmiało powiedzieć, ze te piękne i korne słowa wieńczą i zdobią jego skronie jeszcze wdzięczniej, niż samo męstwo. W słowach jego tkwi prawdziwa filozofia ducha wojen, w których Bóg, rozrządzający losem narodów, przegraną lub zwycięstwem dla swoich posługuje się celów. Tkwi w nich obraz i symbol takich zwycięstw, które, jak zwycięstwo pod Warszawą, tylko w sposób nadprzyrodzony wyjaśnić i wytłumaczyć można. Deus vicit! – powtarzamy za naszym zwycięskim królem, kiedy dzisiaj wspominamy o naszych przejściach strasznych i wielkim zmiłowaniu Bożym. Deus vicit – Bóg zwyciężył! – zawołamy tym wszystkim, którzy by ludzkiej mocy czy zręczności wyłącznie przypisywać chcieli zwycięstwo i wiązać je nie z nadziemska pomocą Bożą, ale tylko z wojennymi planami.

Cóż tu mówić dużo o planach, skoro przejścia do Warszawy dla wroga, jak się pokazało później, podobne były do nici pajęczej, którą trochę silniejszy napór albo trochę słabsza obrona każdej chwili mogły przerwać? Nie plan strategiczny rozstrzygał o ocaleniu Warszawy, skoro pozostawiał punktu obrony niezabezpieczone. Plan to inny ocalenie przyniósł. Plan ten skreślony był ręką Bożą a tworzył go i wykonywał Duch Pański. Czego nie zdołał ni zabezpieczyć ni przewidzieć plan ludzki, to zabezpieczył i przewidział plan Boży. Gdy za słaba była obrona na przedmościu warszawskim i wróg już począł zwycięsko napierać, wtedy, jak spod ziemi dobywa Duch Boży serca bohaterskie… Kiedy szeregi wojsk poczynają się łamać, coƒać i pierzchać, wtedy Wódz Niebieski odkomenderowywa poruszeniem wewnętrznym kapelana Skorupkę i ten pierzchających zawraca, a śmiercią męczeńską zwycięstwo zabezpiecza. Bóg to jeden do warunków, do potrzeb, do chwili odnajdywał i wydobywał serca, poddawał im szczęśliwe natchnienia, uzbrajał męstwem bohaterskim i przez nie swoje przeprowadzał plany.

To, co jest najsłabszą stroną w planie strategicznym człowieka, to właśnie stanie się najsilniejszym w planie nadprzyrodzonym, Bożym… Bóg, który bohaterów wzbudził, który ich przewidział i wybrał, na właściwym miejscu- postawił i w chwili stosownej użył, czyż nie wsławia w nich imienia swojego? czyż przez nich chwały swej nie rozgłasza? A jak jedni papierowe plany, Bożej przeciwstawiają mocy, tak znowu inni twierdza, że zwycięstwo pod Warszawa było łatwe, bo wróg był wyczerpany. Wyczerpany? On przecież gonił, duchem zwycięskim ożywiony, naszego żołnierza aż pod Warszawę. Taka gonitwa wyczerpywała wojsko nasze, ale nie jego siły. Poczucie tryumƒu i zwycięstwa jest i w najsłabszej armii zadatkiem potęgi, podobnie jak poczucie przegranej jest i w najpotężniejszej zadatkiem jej słabości i rozgromu. I gdyby naprawdę wróg czuł się słabym, toć właśnie tutaj skupiłby wszystkie swe siły, ażeby ostatecznym uderzeniem zwycięstwo sobie zapewnić. Czy jednak czuł on naprawdę niemoc swoja? Czyżby rozgłaszał światu swoje zwycięstwo jako dokonane, i narażał tak siebie na ośmieszenie i poniżenie, gdyby zwycięstwa tego nie był sam pewien? A czyżby rozdzielał armie swoje najniepotrzebniej i jedne oddziały wysyłał ku Niemcom, a drugie ku Warszawie, gdyby co do obliczeń swoich nie był upewniony? Zapewne w takim rozdzieleniu sił był olbrzymi błąd strategiczny, który tylko oczywistemu zaślepieniu przypisać można.

Był to błąd podobny do tego jaki popełnił Absalon, ścigając wojsko Dawida. Zamiast uderzyć na oddziały jerozolimskie cała siłą, jak mu radził Ahitophel, poszedł on raczej za złą radą Chuzy i ociągał się, pewien, iż stanie się to, co ma Chuza zapowiadał: „Przypadniemy nań a okryjemy go, jako zwykła rosa padać na ziemię, a nie zostawimy z mężów, którzy z nim są, ani jednego” (Por. II Król. XVII, 12)

Tak samo myślał wróg o grodzie naszym; sądził on, że może swobodnie dzielić wojska, bo i tak stolica Polski, jak dojrzały owoc z drzewa, na pewno mu się dostanie. Bóg dopuścił, że nieprzyjaciel upoił się pycha i pewnością siebie i zaślepił się.

Mówił mi jeden z generałów: ,,Pod Warszawa Bog zdziałał cud”.

Pomijam już wszystko inne, ale podobnie szalony plan, jak rozdzielenie sił wojennych przez bolszewików w pochodzie na Warszawę, tylko jakiemuś szczególniejszemu zaślepieniu przez Boga przypisać się musi. Myśmy zaś wówczas, patrząc na to, mogli powtarzać za Prorokiem: Wypuścicie z piersi waszych okrzyk wojenny, a mimo to zniszczeni będziecie. Wnijdźcie w narady, a one będą rozerwane i unicestwione. Dawajcie jakie chcecie rozporządzenia, a one się staną bez skutku, albowiem Bóg jest z nami. (por. Iz. VIII, 9-10). Prawdziwie, kiedy się rozejrzymy w całym planie i dziele, wołamy z Prorokiem: „Oto Bóg Zbawiciel mój… moc moja i chwała moja Pan, bo stał się wybawieniem“ (Iz. XII, 2).

Nie z nas to, o Panie, nagle wystrzelił promień nadziei. Z nas było tylko przygnębienie, z nas mówiło zrozpaczenie, kiedyśmy hordy dzikie pod Warszawa ujrzeli. Z nas szły tylko cienie, które chmura czarnej nocy przysłaniały oczy nasze. Ty to pośród ciemności rozpaliłeś światło, Ty w zwątpieniu wskrzesiłeś nadzieję, Ty w omdlałej naszej duszy rozpaliłeś płomień życia, miłości i bohaterstwa. Bohaterstwo zatętniło w skroniach naszego polskiego żołnierza, a ono dziełem było rak Twoich. Ty je spuściłeś z niebios na jego rozmodloną przed ołtarzami Twymi duszę. Bo żołnierz w rozsypce, który od tygodni całych miał tylko jedno na myśli – ucieczkę, żołnierz wyczerpany na ciele i na duchu, żołnierz zwątpiały, który wierzył święcie w przegrana, a zrozpaczył o zwycięstwie, taki żołnierz tylko od Ciebie, tylko z serca Twojego mógł zaczerpnąć nowej wiary, nowej ufności i nowego zapału. Czym on był wówczas sam przez się, 0 tym świadczył ten oddział, który w chwili poczynającej się bitwy, wbrew zakazom, cofnął się z pola, oddając na pastwę wroga losy ostatecznej rozegranej. Oto czym był wówczas żołnierz sam z siebie, lecz w lwa się przemienił, gdyś Ty, o Panie, tchnął weń moc Twoją. « A kiedyś nas tak przemądrze wspierał i wspomagał, nie spuszczałeś jednocześnie i wroga. z oczu. – Nas oświecałeś, o Panie, a wroga naszego zaślepiałeś; w nas wskrzeszałeś ufność i wiarę, a jemu zatwardnieć dałeś w wyniosłości i pysze; z nas dobywałeś płomień bohaterstwa i wysiłki najszczytniejsze, kiedy tymczasem u wroga pewność zwycięstwa wywoływała lekceważenie i nieopatrzność.

Teraz już rozumiemy, teraz już wiemy, teraz już czytamy plany Twoje, o Panie. Dziełami Twymi przemawiasz do nas tak, jak przemawiałeś do Izraela przez Izajasza Proroka, który o Tobie i w Twoim imieniu powiedział: Znam Ja me plany, którem powziął względem was – to plany na pokój, a nie na nieszczęście; aby wam przyszłość tworzyć i dać nadzieję (Jer. XXIX, 1,1).

-Jak zaś sama obrona Warszawy, tak i moralne jej skutki świadczą o zmiłowaniu Bożym i o dziele Bożym. Bóg przez swój cud pod Warszawa dał nam odpowiedź wymowną na nasze trwożne pytania, które rozpacz ciskała na usta. Patrząc na zwycięskie hordy, następujące na stolicę, pytaliśmy: Dlaczego dopuściłeś to wszystko na nas, Panie? Bóg odpowiada: Jam was na to nawiedził, ażeby mój lud poznał Imię moje; dlatego pozna on w ten dzień, iż to Ja jestem, który mu mówię.: otom tu jest (por. Iz. LII, 6).

Poznaliśmy Imię Pańskie w dzień wskrzeszenia Polski, ale dusze nasze wkrótce odbieżały od Jego świętego imienia, i pilno nam było imię własne wywyższać i wynosić. I Bóg dopuszcza na nas straszne nawiedzenie i ratuje nas z niego cudem swoim, ażebyśmy przez nowe przeżycie poznali, iż to On prawdziwie jest pośród nas. W odpowiedzi zaś swojej cudzie swoim Bóg nam ukazał przyszłość naszą.

Pod Warszawą zrozumieliśmy: albo ogarnąć się damy hordom i nawale od Wschodu, a wtedy utracimy i byt nasz i duszę naszą, lub tez staniemy przeciw niej, ażeby wybawić siebie, a murem ochronnym stać się dla świata.

Przez cud swój pod Warszawą Bóg powiązał przyszłość naszą z przeszłością. Powiązał i sprzągł myśl swoją względem nas z dnia wczorajszego dniem dzisiejszym i jutrzejszym. I odzywa się do nas Bóg, jak się odzywał do Izraela przez Izajasza Proroka: Narodzie, oczy twoje patrzą na Mistrza twego, i usłyszą uszy twoje słowa napominającego: Ta jest droga, chodźcie po niej, a nie ustępujcie ani na prawo, ani na lewo (por. Iz. XXX, 20-21).

Cud pod Warszawą był też pochodnią, rozpaloną przez Boga, w której blasku ujrzały narody przeznaczenie Polski. Na co to – pytały – i dla jakich to celów Polska powstała i pośród nas stanęła? Na to odpowiada Bóg przez cud pod Warszawa – by murem ochronnym wam była, tarczą waszą i puklerzem waszym.

Bo ani wiedziały, ani się domyśliwały nawet narody, jak wielkie ma Polska dla nich znaczenie i przeznaczenie. Oprócz wiernej sojuszniczki Francji, wszystkie inne państwa zostawiły nas w chwili oblężenia pod Warszawą własnemu losowi. Były pośród nich i takie nawet, które utrudniały dowóz broni i amunicji do stolicy. Inne z uśmiechem sceptycznym na ustach wołały, wzruszając ramionami: Już przepadli, już zginęli! Ze szpalt zaś prasy narodów, nawet z nami sprzymierzonych, dolatywały nas nieraz docinki: Dobrze im tak, zasłużyli na ten los.

Gdyśmy walczyli o byt nasz, ludy i narody patrzyły na nasze zmagania tak, jak się wpatruje widz z galerii w jakieś cyrkowe widowisko.

Nigdy nie uwidocznił się żywiej brak wszelkiej myśli politycznej w Europie, jak w tej pamiętnej chwili. Bo ci, którzy nam płacili obojętnością lekkomyślną, nie byli zdolni zadrżeć chociażby o swoje własne bezpieczeństwo. Jakżeż to więc chcemy, ażeby ludy te, państwa i narody wniknąć miały, pojąć i zrozumieć naszą misję dziejową -względem nich?

Dopiero gdy się rozległ po Europie i świecie okrzyk, iż Warszawa jest wolna, dreszcz przeszedł po wszystkich. Dopiero wtedy jęły się pytać narody: A cóż by to z nami się stało, gdyby Warszawa była padła, a dziki huragan przewalił się po niej i biegł, ażeby potem nam nieść zniszczenie? Dopiero wtedy z piersi narodów dobył się okrzyk: W zwycięstwie Warszawy jest zwycięstwo nasze, a wolność Polski poręcza i nam wolność.

Cud pod Warszawą był dopełnieniem cudu wskrzeszenia Polski. Powstanie narodu związał Bóg z wytrwałością jego w znoszeniu cierpień niewoli; ale cud nad Wisła wywołały nasze nowe przeniewierstwa.

Wskrzeszenie Polski było nowym tworem Bożym; ochrona zaś jej była dziełem zbawienia. Kiedy Polska stanęła pośród narodów, Bóg jeszcze nie wypisał na jej czole jej przeznaczeń. Ani ona sama nie wiedziała, czy ma powrócić do dawnych tradycji przeszłości, ani świat jej dawnego posłannictwa ku obronie świata od Wschodu nie pamiętał.

Cudem pod Warszawą Bóg głoskami krwawymi, ale chwalebnymi, posłannictwo Polski na drogach jej nowych zapisał. W dziele wskrzeszenia Polski Bóg posługuje się narodami, ażeby wespół z Nim, w myśl Jego, współdziałały ku jej powstaniu. Lecz w cudzie nad Wisłą, Bóg chce szczególniej stwierdzić, ze jednak On sam przede wszystkim dzierży naród nasz w ręce i kiedy chce, dopuszcza nań karę, a kiedy zechce, wybawia go.

Bóg łaskę zwycięstwa i cud pod Warszawą dał nam przez ręce Tej, która Polski jest Królowa. Mówił mi kapłan, pracujący w szpitalu wojskowym, iż żołnierze rosyjscy zapewniali go i opisywali, jak pod Warszawa widzieli Najświętsza Pannę, okrywającą swym płaszczem Polski stolicę. I z różnych innych stron szły podobne świadectwa; zupełnie jak pod Częstochową. I właśnie dzień 15 sierpnia dzień poświęcony czci Matki Boskiej, a dzień ostatni wielkiej nowenny narodowej, był dniem pamiętnym zwycięstwa. Na ten dzień wróg zapowiadał był swój tryumf; w tym dniu miał odbyć swój wjazd do stolicy sam naznaczył tę właśnie datę na upokorzenie i na rozgromienie nasze.

I to właśnie w tym dniu stało się coś zgoła nieprzewidzianego, niespodziewanego. Dzień 15 sierpnia, obwołany w biuletynach całego świata – jeszcze przed czasem jako dzień zajęcia Warszawy, obraca się dla pysznego wroga w klęskę, a dla nas w chwałę i zwycięstwo. „Haec dies, quam fecit Dominus, Alleluja. (Ps. CXVII, 24)

To jest prawdziwy dzień Najświętszej Panny – dzień Jej zmiłowania i dzień Jej opieki – dzień cudu nad Polska. Chce Ona w nim przed narodem całym zaświadczyć, że będzie tym Polsce, czym była w całej przeszłości: Panią jej i Obronicielką. Jak ongi nad murami Częstochowy, tak dziś rozbłysnąć zapragnęła nad Warszawą, ażeby przez ten nowy cud wycisnąć w sercu nowej Polski miłość swoją. Cud pod Częstochowa prowadził króla i naród do ślubów świętych, złożonych przed ołtarzem Maryi w archikatedrze Lwowskiej i do obwołania Jej Królową Polskiej Korony.

Niechajże cud pod Warszawą zdziała to samo. Niechaj zwiąże naród cały w jedno bractwo wdzięcznych czcicieli Maryi. I niechaj bractwo to podejmie się dopełnienia zaciągnionych, a jeszcze nie wykonanych ślubów.

„The Walls” mają teraz drzwi: Dlaczego „bezprecedensowe” sankcje Bessent [USA] na Iran – „Operacja Gospodarcza” – nie powiedzie się

Opublikowany 2026-08-18 przez Mirosław Dakowski

The Walls mają teraz drzwi: dlaczego „bezprecedensowe” sankcje Bessent na Iran – Operacja Gospodarcza – nie powiedzie się

18 sierpnia 2026 Larry C. Johnson sonar/the-walls-have-doors-now-why-bessents-unprecedented-sanctions-on-iran-operation-economic-fury-will-fail

W zeszłym tygodniu sekretarz skarbu USA Scott Bessent obiecał coś spektakularnego. „Obejrzyj tę przestrzeń” – powiedział dziennikarzowi telewizyjnemu, podglądając „środki, jakie nigdy nie widziano w historii ekonomicznej izolacji kraju”. W połączeniu z trwającą blokadą amerykańskich portów irańskich – „jedno-dwa uderzenia” w jego frazie – nadchodzące sankcje mają wymusić kapitulację Teheranu po prawie sześciu miesiącach wojny. Ambasador Mike Waltz nadał temu wysiłkowi nazwę: „Operacja Economic Fury”.

Ambicja jest realna. Tak samo jest z tym problemem. Obecna jest sięganie po narzędzie, którego władza zależy od świata, który już nie istnieje. Izolacja gospodarcza, która kiedyś doprowadziła Iran do stołu negocjacyjnego, była możliwa, ponieważ mury wokół Iranu były zamknięte z każdej strony – i, co równie ważne, ponieważ pieniądze nadal musiały przemieszczać się przez rury kontrolowane przez Stany Zjednoczone.

Dziś te ściany mają drzwi – do Rosji, do Chin, a od wiosny tego roku do Pakistanu – a pieniądze znalazły kanał, który całkowicie omija instalację wodno-kanalizacyjną Waszyngtonu. Kraje trzymające otwarte drzwi są właśnie tymi, których współpraca sprawiła, że dawne sankcje ugryzły. Najbardziej przydatnym sposobem, aby zrozumieć, dlaczego „bezprecedensowa ” presja może jednak nie powieść, jest porównanie tablicy, na której Bessent gra z tą, którą jego poprzednicy grali dziesięć lat temu.

2015: Izolacja, która zadziałała i dlaczego

System sankcji, który opracował wspólny kompleksowy plan działania z 2015 r., działał, ponieważ był on w znaczącym sensie uniwersalny. Presja, która przyciągnęła Iran do stołu, nie była tylko amerykańska; była egzekwowana przez Stany Zjednoczone i Europa i popierana poprzez wiążące rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ – co oznaczało, że Rosja i Chiny, jako stali członkowie, podpisały się pod nim. Chińskie banki ograniczyły kontakty z Teheranem, aby chronić swój dostęp do systemu dolara. Rosja poszła w parze z wielostronnymi ramami. Eksport ropy naftowej w Iranie został zdławiony, jego banki zostały odcięte od globalnych finansów i nie było większej siły, która byłaby skłonna służyć jako systematyczny właz ucieczki.

Dwie rzeczy sprawiły, że izolacja zadziałała: żadna duża gospodarka nie utrzymałaby otwartej rury, a prawie cały handel międzynarodowy – w tym ropa naftowa – ostatecznie został oczyszczony w dolarach amerykańskich, za pośrednictwem banków, które musiały odpowiedzieć przed Waszyngtonem. Sankcje to gra w hydraulikę. Zamykają fizyczne rury (towary, olej) i, co ważniejsze, finansowe (pobieranie dolarów). Złam albo monopol, a strategia osłabnie; złam obu i zawiedzie. W 2015 roku Stany Zjednoczone posiadały jedno i drugie. W 2026 roku nie posiada żadnego.

Zastanów się, co zmieniło się po każdej stronie Iranu.

Iran jest teraz w klubie, z którego kiedyś był sankcjonowany.

Teheran dołączył do ugrupowania BRICS w styczniu 2024 roku, a w sierpniu 2026 r. przeniósł się w kierunku członkostwa w Banku Nowego Rozwoju bloku – instytucji atrakcyjnej dla Iranu właśnie dlatego, że oferuje finansowanie projektów poza zachodnim systemem finansowym, które sankcje nakładają broń. Członkostwo BRICS nie eliminuje sankcji, ale strukturyzuje alternatywną społeczność gospodarczą, która w znaczący sposób nie istniała jako schronienie w 2015 roku.

Rosja i Chiny nie są już egzekutorami – są współ-wojnikami we wszystkich poza nazwą. To jest zawias całej historii i wykracza daleko poza odmowę egzekwowania zachodnich sankcji. Po amerykańsko-izraelskim ataku na Iran, który rozpoczął wojnę 28 lutego 2026 r. – „Operacja Epic Fury” – Moskwa i Pekin przeszły od biernego nieegzekwowania do aktywnego wsparcia materialnego. Amerykańscy urzędnicy poinformowali, że Rosja dostarczyła Iranowi informacje wywiadowcze w czasie rzeczywistym na temat pozycji amerykańskich okrętów wojennych i samolotów, zasilając dane celownicze, które sprawiły, że irańskie uderzenia odwetowe były bardziej precyzyjne. Chiny dostarczyły zdjęcia satelitarne i dostęp do swojego systemu nawigacji BeiDou; Sekretarz Stanu Marco Rubio był wystarczająco zaniepokojony, że 8 maja 2026 r. objął sankcjami trzy chińskie firmy satelitarne za dostarczanie zdjęć amerykańskiej aktywności wojskowej podczas kampanii.

Oba mocarstwa przyspieszyły wsparcie obrony powietrznej: Rosja dostarczyła części do naprawy poobijanych baterii S-300 w Iranie i przyspieszyła dostawę nowoczesnych systemów opalanych ramionami Verba tuż przed rozpoczęciem wojny, podczas gdy Chiny uzupełniły komponenty do swoich akumulatorów HQ-9B. Ta sieć wsparcia opiera się na formalnym rusztowaniu – 20-letnim partnerstwie strategicznym Iran-Rosja podpisanym w styczniu 2025 r., 25-letnim porozumieniu Iran-Chiny z 2021 roku oraz trójstronnym pakcie strategicznym Iran-Chiny-Rosja podpisanym 29 stycznia 2026 r., Którego centralnym punktem jest jednolity sprzeciw wobec ponownie nałożonych sankcji. Mocarstwa, które kiedyś pomogły uszczelnić izolację Iranu, teraz pomagają mu walczyć z wojną i odbudować tarczę.

Jest tam most lądowy, który całkowicie omija blokadę.

25 kwietnia 2026 r. pakistańskie Ministerstwo Handlu wydało „Tranzyt Towarów przez terytorium Pakistanu Order 2026”, otwierając sześć korytarzy tranzytowych lądowych łączących porty Karaczi, Port Qasim i Gwadar z irańskimi przejściami granicznymi w Gabdzie i Taftan. Trasy były bezpośrednią odpowiedzią na amerykańską blokadę Cieśniny Ormuz: z ponad 3000 kontenerów utkniętych w Karaczi i składkami ubezpieczeniowymi na ryzyko wojny, które wzrosły z około 0,12% do prawie 5%, transport morski do Iranu stał się nieopłacalny. Korytarze – z których jeden ogranicza podróż do granicy z Iranem do dwóch lub trzech godzin – pozwalają towarom z krajów trzecich, w tym Chinom, dotrzeć drogą do Iranu, całkowicie poza zasięgiem blokady morskiej. Blokada nie może zatrzymać ciężarówki w Beludżystanie.

A, co najważniejsze, pieniądze opuściły dolara.

Jest to zmiana, która najbardziej bezpośrednio odparza zestaw narzędzi Bessent i zasługuje na zrozumienie w kategoriach mechanicznych. Powodem, dla którego amerykańskie sankcje finansowe są tak przerażające, jest to, że większość światowego handlu – przede wszystkim ropy – została historycznie rozliczona w dolarach, a płatności w dolarach muszą zostać zatwierdzone przez banki powiązane z USA, że Waszyngton może pilnować. Iran i Chiny po prostu przestały używać tej rury. Iran sprzedaje teraz swoją ropę naftową do Chin – która kupuje ponad 80% irańskiego eksportu morskiego – osiedlić się w chińskim juanie, a nie dolarach, pokierowanych przez chiński system płatności międzybankowych (CIPS), sieć rozliczeniową Renminbi, którą Ludowy Bank Chin zbudował w 2015 r., Wyraźnie przenosząc pieniądze przez granice bez dotykania zdominowanej przez USA infrastruktury rozliczeniowej i SWIFT. Transakcja, która nigdy nie dotknie dolara i nigdy nie oczyszcza się przez powiązany z USA bank, jest transakcją, której Waszyngton nie może łatwo zobaczyć, zamrozić lub zablokować. To nie jest uchylanie się od sankcji na marginesie; jest to usunięcie samego dławika.

Skala zmiany jest widoczna w instalacji wodno-kanalizacyjnej. Wolumeny transakcji CIPS wzrosły wraz z rozpoczęciem wojny, osiągając jednodniowy rekord około 178,5 miliarda dolarów w marcu 2026 roku, a Centrum Geoekonomiczne Rady Atlantyckiej śledziło codzienne przepływy CIPS skaczące z 85–105 miliardów dolarów w zakresie do ponad 130 miliardów dolarów, zbiegając się z konfliktem. Obecnie ponad 100 krajów uzyskuje dostęp do systemu. Chińskie rafinerie kupują irańską ropę za pośrednictwem pośredników i banków niedolarowych, utrzymując wpływy na kontrolowanych kontach juanów używanych do płacenia za chińskie towary i kontrahentów – zamknięta, wolna od dolarów pętla, która utrzymuje dochody Iranu z ropy naftowej i w dużej mierze poza amerykańskim zasięgiem.

Połącz te zmiany i obraz strategiczny odwróci się. W 2015 roku Stany Zjednoczone naciskały na zamknięte pudełko, którego jedyne wyjścia przebiegały przez własne banki. W 2026 roku naciska na pudełko z wyłączoną pokrywką i tylnymi drzwiami przeciętymi prosto przez ścianę finansową.

Istnieje pokusa, aby odczytać dostosowanie Iran-Rosja-Chiny jako produkt obecnej wojny, małżeństwa z wygody uderzonego pod ostrzałem. Zapis mówi inaczej, ponieważ zmienia to, co oznacza wyrównanie amerykańskiej strategii.

Trzy mocarstwa przeprowadziły swoje pierwsze trójstronne ćwiczenia morskie – „Pas bezpieczeństwa morskiego” – w Zatoce Omańskiej i północnym Oceanie Indyjskim w grudniu 2019 r., Z inicjatywy Iranu. Od tego czasu powtarza się prawie co roku, stając się oprawą związku. Ale data wykonania zaniża, jak wcześnie powstało wyrównanie, ponieważ wielonarodowe ćwiczenie morskie nie jest spontanicznym wydarzeniem. Ćwiczenie tej złożoności – dekonfliktowanie harmonogramów trzech marynarek wojennych, negocjowanie zasad zaangażowania i protokołów komunikacyjnych, organizowanie logistyki i dostępu do portów w trzech rządach – wymaga cyklu planowania, który rozpoczyna się według standardów zawodowych, dwunastu do osiemnastu miesięcy przed pierwszym żaglowaniem statków. To stawia pracę organizacyjną na ćwiczenia z grudnia 2019 r. dokładnie w 2018 r., Równocześnie z wycofaniem się Amerykanów z JCPOA w maju tego roku.

Innymi słowy, partnerstwo wojskowe podtrzymujące teraz Iran nie zostało pomyślane w odpowiedzi na wojnę w 2026 roku. Został wprawiony w ruch, gdy upadło porozumienie nuklearne, i dojrzewa poprzez wspólne operacje przez większą część dekady. Dzielenie się wywiadem w 2026 r., kanały satelitarne i zaopatrzenie w obronę powietrzną nie są początkiem związku; są one żniwem jednego posadzonego w 2018 r.

To przeformułowuje całe pytanie. Instynkt, który stworzył plan Bessenta – porzucić wynegocjowane ramy, sięgnąć po jednostronną maksymalną presję, oczekiwać izolacji, aby zmusić do kapitulacji – jest tym samym instynktem, który spowodował wycofanie się z 2018 roku. A wycofanie się z 2018 roku jest właśnie tym, co przyspieszyło dryf Iranu w ramiona dwóch mocarstwach, których współpracy wymaga jakikolwiek reżim sankcji. Strategia nie tylko zawodzi przeciwko osi Rosja-Chiny-Iran. Wcześniejsza iteracja tej samej strategii pomogła zbudować tę oś. Maksymalny nacisk, stosowany przeciwko państwu z chętnymi partnerami wielkiej władzy, jest częściowo samo-pokonany: wytwarza samo wyrównanie, które go neutralizuje.

Administracja uważa, że jej najsilniejszą kartą jest blokada, twierdząc, że pobrała prawdziwą krew: Skarb Bessent przytacza około 4,8 miliarda dolarów utraconych dochodów z irańskiej ropy. Ale sama konstrukcja blokady ujawnia pułapkę. Blokada morska jest instrumentem kontroli morza; cała jego teoria przymusu zakłada, że morze jest sposobem handlu celu. W momencie, gdy partnerzy Iranu otwierają drogi lądowe – drogi Pakistanu na wschód, a długotrwałe połączenia kolejowe i drogowe na północ do Rosji przez Kaspijski i Międzynarodowy Korytarz Transportowy Północ-Południe – blokada staje się murem ze skręconą flanką. Most lądowy Pakistanu nie pojawił się pomimo blokady; pojawił się z jego powodu, dokładnie tak, jak dostosowuje się cel sankcji z chętnymi sąsiadami. Ta sama logika dotyczy pieniędzy: blokada finansowa poprowadzona wokół dolara jest blokadą bramki, z której ruch już nie korzysta.

Jest jeszcze jeden problem i jest on fizyczny, a nie koncepcyjny: US Navy może nie mieć głębi logistycznej, aby utrzymać kompleksową blokadę w nieskończoność, niezależnie od tego, co twierdzą jej dowódcy. Blokada jest jedną z najbardziej zasobochłonnych misji, jakie może podjąć marynarka wojenna – wymaga ciągłego utrzymywania okrętów wojennych na stacji, co oznacza, że są one stale karmione, napędzane i uzbrojone.

Ta praca należy do Combat Logistics Force i została wyczerpana. Szybkie statki wspomagające walkę (T-AOE) – statki wieloproduktowe, które przenoszą paliwo, amunicję i zapasy i mogą parować wewnątrz grupy nośnej – zostały zmniejszone z czterech do dwóch od połowy lat 2010, dokładnie ten typ statku, który jest odległym, utrzymującym się blokadą, które najbardziej potrzebuje. Reszta floty uzupełniającej pozostała stała, podczas starzenia się, a jej dokapitalizowanie trwa lata.

Infrastruktura brzegowa, która kiedyś zrekompensowała tę szczupłość, zniknęła. Przez dziesięciolecia działalność wsparcia morskiego Bahrajn koncentrowała magazynowanie, pomosty, konserwację i zaopatrzenie piątej floty, działa krótko od obszarów operacyjnych Zatoki Perskiej. W pierwszych dniach wojny irańskie rakiety i drony atakujące zniszczyły znaczną część tej bazy – a dzięki Fudżajrawie z ZEA i innym regionalnym portom siedzącym w irańskim zasięgu rakietowym i nieużytecznym dla bezpiecznego uzupełnienia, marynarka wojenna została zmuszona do przeniesienia swojego głównego centrum logistycznego do Diego Garcia, administrowanej przez Brytyjczyków wyspy około 2,200 mil od miejsca, w którym działają grupy uderzeniowe. Krótka sieć podtrzymania w Zatoce Perskiej stała się w nocy bezbronną linią zaopatrzenia morskiego o długości 2200 mil.

Konsekwencje są udokumentowane i, według własnego przyznania Marynarki Wojennej, poważne. Wiceadm. Douglas Verissimo przyznał, że utrata Bahrajnu stworzyła poważne zaległości, które zmusiły flotę do priorytetowego traktowania dostaw żywności, przyznając, że zaopatrzenie i poczta były „niezwykle złe przez jakiś czas” i „nadal niedobrze”. Przewoźnik USS Abraham Lincoln – zbliżający się do dziewięciu miesięcy po rozmieszczeniu z około 5 tys. marynarzy i marines, ponad 200 dni bez nieograniczonej wolności – stał się widocznym objawem, z raportem opisującym niedobory żywności, materiałów higienicznych, poczty oraz pracujących hydrauliki i prania, a także, w najgorszych relacjach, niepokoje i próby samobójcze na pokładzie. Kiedy Marynarka Wojenna nie może niezawodnie karmić załogę swojego flagowego lotniskowca linią o długości 2,200 mil, twierdzenie, że może egzekwować hermetyczną blokadę każdego irańskiego portu „na czas nieokreślony”, zderza się z arytmetyką własnej floty zaopatrzeniowej. Blokada jest tylko tak trwała, jak logistyka, a ta logistyka jest rozciągnięta do tego stopnia, że zawiodła nawet w kuchni.

Nie sugeruję, że Iran nie cierpi z powodu sankcji. Sankcje z dziurami w nich są nadal sankcjami; kraj handlujący za pośrednictwem konwojów ciężarowych i obejścia juanów płaci wysoki podatek od wydajności, sprzedaje swoją ropę ze stromą zniżką i żyje z chronicznymi tarciami, których normalna gospodarka nie robi. Zagrożone przez Bessent sankcje wtórne – zmuszające zagraniczne banki i firmy do wyboru między Iranem a dostępem do amerykańskiego systemu finansowego – mają na celu właśnie podniesienie ceny korzystania z tych drzwi, a to narzędzie zachowuje pewne zęby, wszędzie tam, gdzie kontrahent nadal ceni dostęp do dolara.

Ale dwa znajome zastrzeżenia są słabsze niż jeszcze rok temu. Pierwszym z nich jest twierdzenie, że dominacja dolara sprawia, że obejście juana jest marginalne. Jest to prawdą jako globalne stwierdzenie i fałszywe jako [operational] operacyjne: renminbi jest nadal niewielkim udziałem w światowym rozliczeniu, a CIPS pozostaje mniejszy niż SWIFT, a nawet opiera się na wiadomościach SWIFT dla dużej części swojego ruchu, więc jest to ominięcie dolara dla zdeterminowanych użytkowników, a nie zamiennik dolara. Ale Iran nie musi detronizować dolara. Potrzebuje jednego niezawodnego kanału, którego Waszyngton nie może kontrolować, a w oczyszczonej przez CIPS sprzedaży ropy juanowej do Chin ma teraz dokładnie to. Punktem systemowym i punktem specyficznym dla Iranu są różne pytania, a tylko drugi decyduje o tym, czy plan Bessenta działa.

Drugim jest twierdzenie, że Pekin i Moskwa jedynie zabezpieczają i nie będą naprawdę popierać Iranu. To była konwencjonalna mądrość w Waszyngtonie na początku wojny; teraz jest znacznie trudniej to utrzymać. Wywiad USA, satelity na pokładzie amerykańskich okrętów wojennych, że są wystarczająco poważne, aby wyciągnąć amerykańskie sankcje na chińskie firmy, naprawy i zaopatrzenie w obronę powietrzną, a zjuzanowana linia ratunkowa ropy nie jest gestami mocarstw trzymających Iran na dystans. Są to działania partnerów aktywnie utrzymujących Iran w walce. Żywotność, która pozostaje – ciągła troska Chin o uniknięcie bezpośredniego zerwania handlu z Waszyngtonem, odmowa Rosji zaangażowania sił bojowych – ogranicza to, jak daleko idzie partnerstwo, ale nie powstrzymało przepływu konkretnego wsparcia, które stępia amerykańską presję.

Ważąc obie strony, teza tego artykułu jest bardziej stanowcza i utrzymuje się bardziej mocno po zakończeniu rekordu: Plan Bessent, aby zmusić Iran do poddania się poprzez bezprecedensowe sankcje, jest zbudowany dla świata, który zakończył się w latach 2018-2026. Instrument, który działał w 2015 roku, działał, ponieważ izolacja była całkowita i ponieważ pieniądze nadal przepływały przez amerykańskie rury. Dziś żaden z warunków nie może zostać przywrócony przez same amerykańskie działania, ponieważ decydujące zmienne – gotowość Rosji, Chin i Pakistanu do utrzymania otwartych drzwi fizycznych i migracja dochodów Iranu z ropy naftowej do juana oczyszczonego przez CIPS – leżą poza kontrolą Waszyngtonu. „Maksymalne ciśnienie” może zadawać maksymalny painból; upadek waluty to dowodzi. To, czego nie może już wiarygodnie produkować, to kapitulacja, ponieważ państwo, które importuje przez pakistańskie drogi, finansuje za pośrednictwem banku BRICS, sprzedaje swoją ropę naftową za juan poza zasięgiem dolara i walczy pod tarczą, którą Moskwa i Pekin pomagają naprawić, mają pole do przetrwania, których Iran z 2015 roku nie zniósł.

Prawdopodobnym rezultatem nie jest zatem kapitulacja, ale dokładniej wyrównany przez Wschód Iran, który boli, ale nie pęka – i to pojawia się ściślej niż kiedykolwiek w stosunku do tych samych mocarstw, których współpraca Stany Zjednoczone musiałyby ją ścisnąć. Najgłębszą ironią operacji Economic Fury jest to, że im twardszy Waszyngton naciska po zapieczętowanej stronie pudełka, tym szybciej Iran wychodzi przez otwarty. Bessent może jeszcze ujawnić środki, których świat nigdy nie widział. Nie może odsłonić świata, w którym Iran nie ma dokąd pójść, i nie ma waluty, w której nie ma do handlu, ale dolar – ponieważ ten świat już nie istnieje.

Moje źródła do tego artykułu (łączę to, ponieważ otrzymałem pewne oskarżenia, że to zmyślam) obejmują Al Jazeera, Eurasianet, Kurdistan24, The National, CNBC, Fortune, The Hill, Rigzone, Atlantic Council, Centre for Strategic and Contemporary Research, Disruption Banking, US-China Economic and Security Review Commission, JINSA, The Insider, Jamestown Foundation, CNN i Wikipedia.

Pakt irańsko-chińsko-rosyjski ze stycznia 2026 r. jest porozumieniem strategicznym i gospodarczym, a nie traktatem o wzajemnej obronie w stylu NATO, ale towarzyszy mu szeroko zakrojone udokumentowane wsparcie wojskowe, wywiadowcze i obrony powietrznej dla Iranu po ataku z 28 lutego. Trójstronne ćwiczenia morskie „Marine Security Belt” zostały po raz pierwszy wykonane w grudniu 2019 r.; datowanie pochodzenia wyrównania w 2018 r. odzwierciedla standardowy 12–18-miesięczny cykl planowania, którego wymagają międzynarodowe ćwiczenia, co stawia pracę organizacyjną równoczesną z wycofaniem JCPOA z maja 2018 r. W walucie: renminbi pozostaje mniejszościowym udziałem w globalnym rozliczeniu, a CIPS jest mniejszy niż SWIFT, więc opisana zmiana jest funkcjonalnym ominięciem dolara dla irańskiego handlu ropą, a nie hurtowym wypieraniem dolara. Ok. Potrzebuję drzemki.