W kontrataku za zanegowanie przez PKN [to Prezydent md] fatalnego dla naszej suwerenności, niepodległości i przyszłości gospodarczej SAFE, PDT [a to premier md] leje łzy nad przyszłym nieuniknionym Polexitem.
Tymczasem wykluczenie Polski z europejskiego obszaru gospodarczego w razie opuszczenia Unii jest przede wszystkim dużym ciosem dla gospodarki niemieckiej. I z tego prostego powodu wyjście Polski z Unii wcale nie oznaczałoby wykluczenia z jej obszaru gospodarczego.
Oznacza za to przywrócenie suwerenności w obszarach, które już dziś przekroczyły czerwoną linię faktycznej utraty niepodległości. Jak choćby w obszarze decyzji o dysponowaniu polskimi siłami zbrojnymi jeżeli chodzi o uzbrojenie.
I już tylko krok do decyzji poza polską suwerennością o niezgodnym z polskim interesem narodowym użyciu Wojska Polskiego. Do tego przecież prowadzą co i raz rzucane pomysły o tzw. ”europejskich siłach zbrojnych”, czy jakkolwiek by się nazywały.
Kto by nimi dowodził? Bo bardzo trudno przypuścić, że nie niemieckie dowództwo. Wystarczy obserwować poza unijno-traktatowe rozpychanie się Niemców w UE. A jak mówi historia właśnie takie rozpychanie się Niemców w Europie, zawsze kończyło się źle i dla Europy i dla świata.
Możemy tylko mieć nadzieję, że znajdzie się wreszcie w Polsce przywódca polityczny, który zamiast jęczeć o tzw. „reformie Unii”, co jest kiepską bajką dla najmłodszych, oświadczy o opuszczeniu tego gremium coraz bardziej szkodliwego dla naszego bytu jako niepodległego i suwerennego państwa. [A o Grzegorzu Braunie sz. pan jakoś nie słyszał? md] .
W historii politycznej nie tylko Europy, ale przede wszystkim właśnie Europy, wola polityczna zawsze okazywała się bardziej sprawcza niż domaganie się zasad od zagranicznych partnerów politycznego porozumienia.
I na koniec myśl której użył za Aleksandrem Dumasem Rafał Ziemkiewicz – „Dalsze tkwienie Polski w Unii to jak zaszywanie się w worku z trupem” . Czy będziemy czekać aż ten trup zacznie nieznośnie cuchnąć? Bo pięknie pachnieć przestał już dawno.
„Idea europejska jest szeroko rozpowszechniona wśród narodu polskiego. Dotychczas jednak Polacy obawiali się stale, że nie będzie dla nich miejsca w tej zjednoczonej Europie. Jeśli teraz damy im nadzieję, że w tej nowej Europie będą mogli prowadzić i rozwijać życie zgodnie ze swym charakterem i kulturą, to właśnie obecnie w Generalnej Guberni przeważająca większość narodu polskiego przyjmie tę politykę niemiecką z największym zrozumieniem. Z biegiem czasu będzie się też stawało sprawą coraz bardziej oczywistą, że w interesie Zachodu Rzesza niemiecka musi być politycznym, gospodarczym, duchowym i kulturalnym ośrodkiem tej przyszłej Europy”. „Raporty Ludwiga Fischera Gubernatora Dystryktu Warszawskiego 1939-1944″, Warszawa 1987, s. 842
Nie ma się zatem co dziwić, że w Polsce został zainstalowany D.T., który ma za zadanie omamić Polaków (także tzw. SAFE).
Nie znałem tego, ale cytat znakomity. Tę samą rolę wyznaczał Polsce Friedrich Naumann, autor dzieła Mitteleuropa. Napisane w 1915 roku i wtedy wydane. Polski jeszcze nie było na mapie, ale Naumann już tam ją umieścił jako kraj służebny w stosunku do Niemiec. Warto dodać, że dzisiaj Naumann i jego dzieło to obowiązkowy punkt programu na Niemieckich uniwersytetach. Gdyby przeanalizować posunięcia ostatnich lat Unii w stosunku do Polski, to dzieło Naumanna jest adekwatne w działaniach Komisji Europejskiej. O wiele bardziej niż Manifest z Ventotene, który stanowi tylko wygodny kamuflaż w budowaniu niemieckiej Europy.
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 15 marca 2026
„Epicka furia” już dziesiąty dzień przewala się nad Bliskim Wschodem, a końca nie widać. Nawet najtwardsi amerykańscy twardziele chyba zaczynają odczuwać jaskółczy niepokój, bo właśnie zapytali prezydenta Donald Trumpa, kiedy skończy się wojna. Prezydent Trump, zamiast odpowiedzieć im wymijająco, że żadnej wojny nie ma – co wyjaśnił już ponad wszelką wątpliwość amerykański sekretarz do spraw wojny – że USA „nie są w stanie wojny z Iranem” – a „Epicka furia” jest jedną z form walki o pokój, która – jak wiadomo – nie skończy się nigdy – w niepojętym przypływie szczerości powiedział, że musi najpierw zasięgnąć opinii premiera rządu jedności narodowej bezcennego Izraela, Beniamina Netanjahu. I słusznie – bo skoro Beniamin Netanjahu z zagadkowych przyczyn nie tylko tę „Epicką furię” rozpętał, ale w dodatku nakazał prezydentu Trumpu wziąć na siebie główny ciężar furii – no to jasne jest, że tylko on wie, kiedy skończy.
Warto w związku z tym przypomnieć, że w bezcennym Izraelu w październiku mają odbyć się wybory do Knesetu, w których premier Beniamin Netanahu „wystartuje i je wygra”. Nie tylko wygra – bo jego popularność wśród Żydów jest podobna do popularności Adolfa Hitlera wśród Niemców po pokonaniu Francji w 1940 roku, a nawet większa – bo uporczywie krążą fałszywe pogłoski, jakoby Chabad Lubawicz miała go obwołać Mesjaszem – co szalenie skomplikowałoby dialog z judaszyzmem – więc „Epicka furia” powinna utrzymać się aż do tego czasu – a potem się zobaczy. Co prawda w USA w listopadzie też są uzupełniające wybory do Kongresu – ale jestem pewien, że prezydent Trump w sprawie zakończenia „Epickiej furii” będzie słuchał rozkazów Beniamina Netanjahu, bo w przeciwnym razie mógłby mieć piekło w Białym Domu – co, jak wiadomo, gorsze jest od śmierci.
Ponieważ dwukrotnie wydymani przez Amerykanów Kurdowie nie chcieli się dać wydymać po raz trzeci, prezydent Trump rozmyśla o wysłaniu do Iranu komandosów, a jak to nie wystarczy – to i regularnych wojsk. Jak tam będzie – tak tam będzie – bo przecież i prezydent Trump nie wie, co postanowi Beniamin Netanjahu ze swoimi kolaborantami – więc na wszelki wypadek przedstawia Amerykanom rozmaite „koncepcje” – jak powiedziałby Kukuniek.
A skoro już o Kukuńku mowa, to pora wrócić na teren naszego nieszczęśliwego kraju. Przez ostatni tydzień nie tylko cały nasz nieszczęśliwy kraj, ale i połowa miłującego pokój świata, wstrzymywała oddech w oczekiwaniu na ogłoszenie przez Naczelnika Państwa Jarosława Kaczyńskiego swojego faworyta na przyszłego premiera. Pojawiały się rozmaite „koncepcje” – ale w ubiegłą sobotę, 7 marca wszystko się wyjaśniło. Kandydatem Naczelnika Państwa na przyszłego premiera jest pan prof. Przemysław Czarnek, reprezentujący w PiS frakcję „maślarzy”. W jaki sposób zostanie on tym przyszłym premierem – tego na razie nie wiadomo, bo notowania PiS szorują na poziomie 22 procent, a w dodatku Mateusz Morawiecki przebąkuje o jakimści „stowarzyszeniu”, do którego wyprowadziłby z PiS swoich „harcerzy”, a wreszcie zdolność koalicyjna PiS jest znacznie mniejsza od zdolności koalicyjnej PSL, które ma zdolność stuprocentową, a w patriotycznych porywach – nawet większą.
Tymczasem ambasador USA w Warszawie, pan Tomasz Róża już po raz kolejny przestrzegł Naczelnika Państwa i jego wyznawców przed Grzegorzem Braunem. Jak pamiętamy, po raz pierwszy pan Róża powiedział, że każdy rząd w Polsce z udziałem Grzegorza Brauna byłby dla USA „problemem” – ale to jeszcze nic w porównaniu do jego reakcji na wizytę prezesa Konfederacji Korony Polskiej w ambasadzie Iranu w Warszawie. Powiedział pan Róża, że ani prezydent Trump, ani też on, Braunowi tego nie zapomni.
Nawiasem mówiąc, ja byłem pewien, że w Warszawie odkąd wybuchła „Epicka furia”, żadnej ambasady Iranu już nie ma, że budynek został wysadzony w powietrze, a personel wylądował w dole z wapnem – ale nie. Ambasada istnieje sobie jakby-nigdy-nic – bo przecież nie tylko Ameryka, ale i nasz nieszczęśliwy kraj nie jest w stanie wojny z Iranem – ale to jedna rzecz – a druga rzecz – że chociaż nie jesteśmy w stanie wojny, to do tej ambasady nie wolno chodzić pod rygorem strefienia. Toteż nic dziwnego, że pan Róża nie może ochłonąć ze zgrozy na widok strefionego Grzegorza Brauna, który w związku z tym ma przechlapane w ewentualnych kombinacjach na temat przyszłego rządu z premierem Czarnkiem na czele.
Nie wiadomo, czy Naczelnikowi Państwa wolno będzie zawrzeć koalicję i z Konfederacją – bo przecież Grzegorz Braun tam też był i nieźle musiał ją politycznie zakazić. W jaki zatem sposób pan prof. Przemysław Czarnek miałby zostać premierem – tajemnica to wielka, chyba, że stare kiejkuty dostaną od CIA rozkaz stworzenia kolejnej partii jednorazowego użytku – ale oczywiście większej od „Nowoczesnej” . PiS zawrze z nią koalicję i w ten sposób wybory zakończą się prawidłowo. Światło zostanie wyraźnie oddzielone od ciemności.
Tymczasem już 10 marca ma odbyć się u pana prezydenta Karola Nawrockiego spotkanie obywatela Tuska Donalda, obywatela Władysława Kosiniaka-Kamysza i prezesa NBP, Adama Glapińskiego w sprawie alternatywy dla SAFE. Stosowna ustawa została ostatecznie uchwalona przez Sejm 27 lutego i nie tylko vaginet obywatela Tuska Donalda, ale wszyscy mądrzy, roztropni i przyzwoici, a także prześwietna Generalicja naszej niezwyciężonej armii, zaczęli, jeden przez drugiego, nie tylko nawoływać pana prezydenta Nawrockiego do jej „niezwłocznego” podpisania, ale i grozić, że w przeciwnym razie, jako „zdrajca”, zostanie zaciągnięty przed Trybunał Stanu.
Kombinacja teoretycznie jest poprawna, bo w przypadku postawienia prezydenta przed Trybunałem, pełnienie przezeń urzędu zostaje „zawieszone”, a w tej sytuacji obowiązki prezydenta pełniłby Wielce Czcigodny Czarzasty Włodzimierz – ale w praktyce jest jeden point faible. Chodzi o to, że prezydenta przed Trybunałem Stanu może postawić dwie trzecie Zgromadzenia Narodowego, czyli Sejmu i Senatu – a nie wiadomo, czy obywatelu Tusku Donaldu udałoby się taką większość zmobilizować.
Na wszelki jednak wypadek pan prezydent uznał, że nie powinien ot tak, po prostu, ustawy o SAFE nie podpisać, tylko przedstawić korzystniejszą alternatywę. Rzecz w tym, że pożyczka SAFE jest oprocentowana „korzystnie”, niemniej jednak…. Po drugie – że jest obwarowana „mechanizmem warunkującym” co oznacza, że Komisja Europejska może pod byle pretekstem wstrzymać przekazywanie kolejnych transz pieniędzy i wreszcie po, trzecie, że – jak wychlapała pani Sobkowiak z vaginetu obywatela Tuska – cztery albo pięć procent kwoty 44 mld euro od razu zostanie przekazane Ukrainie. Obawiam się, że nie 5 a 15, a może nawet 50 procent trafiłoby na Ukrainę, gdzie oligarchowie zaczynają się już niecierpliwić.
Tymczasem pan prezydent wykombinował, że Bank Gospodarstwa Krajowego wyemituje obligacje na sumę 180 mld złotych, NBP kupi te obligacje i będzie forsa na niezwyciężoną armię bez żadnego oprocentowania. Taka kombinacja jest konieczna ze względu na konstytucję, zakazującą finansowania deficytu budżetowego bezpośrednim kredytem NBP – ale ona jest już legalna. Forsa na wojsko zatem jest – ale obywatele Tusk i Kosiniak-Kamysz twierdzą, że jeśli nawet, to pożyczka SAFE MUSI być wzięta. Od razu widać, że nie chodzi o pieniądze, tylko o wkręcenie Polski w mechanizm przepoczwarzania jej w Generalną Gubernię w ramach IV Rzeszy.
Tymczasem 8 marca odbywały się w Polsce skromniutkie „manify” feministek domagających się realizacji „praw kobiet” Jedna z „ekspertek” powiedziała, że zaległości są tak wielkie iż na całkowite zrównanie w prawach musimy poczekać 266 lat.
O co tu chodzi? Wyjaśnia to Janusz Szpotański w nieśmiertelnym poemacie „Bania w Paryżu” – „żeby Książę także zachodzić musiał w ciążę”. To rzeczywiście trudna sprawa, więc w tej sytuacji rozumiemy, iż musi to trochę potrwać.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
Wbrew pozorom, jakie mogłyby wynikać z tytułu, nie chodzi tu o panią Beatę Szydło, która w następstwie głębokiej rekonstrukcji rządu, spowodowanej felonią pana prezydenta Dudy, najwyraźniej wystraszonego perspektywą pociągnięcia do odpowiedzialności za posunięcia na pograniczu prawa, zlecane mu przez Naczelnika Państwa – co musiała mu ostatecznie uświadomić Nasza Złota Pani z Berlina podczas 45-milnutowej rozmowy telefonicznej, poświęconej praworządności – o którą mieliśmy teraz walczyć, zamiast – jak wcześniej – o demokrację – została spuszczona z wodą do luksusowego przytułku dla „byłych ludzi”, czyli – Parlamentu Europejskiego. Chodzi oczywiście o ustawę o SAFE, uchwaloną przez Sejm tego samego dnia, co uchwała potwierdzająca służebność Polski wobec narodu ukraińskiego, tak długo, „jak będzie to konieczne”.
Napaść Izraela i Stanów Zjednoczonych na złowrogi Iran tylko zintensyfikowała naciski na pana prezydenta Karola Nawrockiego, by tę ustawę podpisał, bo jak nie, to nie tylko przez vaginet obywatela Tuska Donalda, nie tylko przez mądrych, roztropnych i przyzwoitych, co to mięsistymi nosami rozpoznają się po zapachu – ale też przez prześwietną Generalicję naszej niezwyciężonej armii, z panem generałem Kukułą na czele. Nawiasem mówiąc, sam szef amerykańskiego Departamentu Wojny oświadczył niedawno z miedzianym czołem, że Stany Zjednoczone nie są bynajmniej w stanie wojny ze złowrogim Iranem, a te wszystkie „ponaddźwiękowe dzidy”, które w jego kierunku są wystrzeliwane z okrętów i samolotów amerykańskich i izraelskich, to tylko „Epicka furia”.
Dobrze, że kryptonim tej operacji został opatrzony tym przymiotnikiem, bo w przeciwnym razie można by pomyśleć, że chodzi o furię natury psychiatrycznej – co zresztą niczego nie wyklucza. Tak czy owak, na naszych oczach sprawdziło się proroctwo Radia Erewań, które jeszcze za głębokiej komuny przewidziało, że żadnych wojen już nie będzie, ale za to rozgorzeje taka walka o pokój, że nie zostanie nawet kamień na kamieniu. Czyż nie to właśnie zapowiada prezydent Donald Trump? Zresztą nie tylko to.
Właśnie dowiedzieliśmy się, że CIA chyba znowu zapakuje do naftaliny Cyrusa Rezę Pahlaviego, którego USA próbowały stręczyć mniej wartościowemu narodowi irańskiemu na jasnego idola, a wspomniany Cyrus, najwyraźniej wiedząc, komu w tej sytuacji powinien w pierwszej kolejności się nadstawić, oświadczył, że jak tylko obejmuje w Iranie władzę, to zaraz „uzna Izrael”. „Koncepcja” ta – jak powiedziałby Kukuniek – chyba przez samych autorów została jednak zarzucona, bo pojawiła się inna „koncepcja” – że CIA uzbroi Kurdów, ci zrobią w Iranie powstanie, a w zamian za to Amerykanie im obiecają, że zafundują im państwo. Podobnie Zachód w XIX wieku podpuszczał Polaków – bo Polski wtedy nie było, więc takie obiecanki oczywiście nie rodziły wobec nikogo żadnych zobowiązań, podobnie, jak dzisiaj wobec Kurdów. Podobno jednak Kurdowie udzielili na tę wielkoduszną ofertę odpowiedzi wymijającej, co wskazywałoby na to, że są znacznie mądrzejsi od Polaków, którzy – jak to zauważył Jan Kochanowski – są „i przed szkodą i po szkodzie głupi”.
Ale mniejsza o Kurdów, bo z naszego, tubylczego punktu widzenia ważniejsza wydaje się sprawa SAFE. Otóż pan prezydent Karol Nawrocki, w obliczu takich poważnych zastawek, że zostanie uznany za „zdrajcę” i jako taki pociągnięty do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu, musiał dojść do wniosku, że tak po prostu nie podpisać ustawy o SAFE nie może i ogłosił alternatywę. Po co zaciągać w Komisji Europejskiej, niechby i „korzystnie oprocentowaną” pożyczkę, obwarowaną jednak „mechanizmem warunkującym” na podstawie którego Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje mogłaby pod byle pretekstem zablokować kolejne transze forsy – jak to miało miejsce w przypadku Krajowego Planu Odbudowy – kiedy potrzebną forsę można pozyskać z Narodowego Banku Polskiego?
Nie tylko nie byłaby ona w ogóle oprocentowana, no a poza tym – nie byłaby obciążona „mechanizmem warunkującym” i innymi serwitutami, o których nieopatrznie wychlapała Tuskowa kolaborantka w vaginecie, Wielce Czcigodna Magdalena Sobkowiak-Czarnecka – że cztery, albo nawet i pięć procent pożyczonej przez Polskę forsy może trafić na Ukrainę, żeby tamtejsi oligarchowie też mogli sobie trochę pokraść. Jak już mowa o „pięciu procentach” to na Ukrainę trafiłoby pewnie nie 5, a 50 albo nawet więcej procent, zwłaszcza, że prezydent Trump właśnie poprosił Ukraińców, żeby „pomogli” Stanom Zjednoczonym strącać złowrogie irańskie drony. A prezydent Zełeński na to: „rachunek zapłacę, jak tylko z Donalda przyślecie mi macę” – oczywiście z Donalda Tuska – bo za amerykańskie pociski do wyrzutni HIMARS, których Zełeński właśnie w zamian się domaga, ktoś musiałby zapłacić, a skoro tak, to któż, jak nie Polska?
Propozycja pana prezydenta Karola Nawrockiego wywołała panikę nie tylko w vaginecie obywatela Tuska Donalda, nie tylko wśród jego kolaborantów, ale i w środowisku mądrych, roztropnych i przyzwoitych, co to rozpoznają się po zapachu. Nasza niezwyciężona armia na razie milczy, bo z punktu widzenia prześwietnej Generalicji ważne jest – żeby forsa była, a skąd się ją weźmie – to kwestia wtórna. Najwyraźniej tylko głupim cywilom Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje zagroziła, że jeśli Polska nie zaciągnie tej pożyczki, to ona przypomni im, skąd wyrastają im nogi, a może zrobi jeszcze coś gorszego.
Na takie dictum zareagował Judenrat „Gazety Wyborczej” – jakby nie tylko Ukraińcy byli na procencie, ale Żydowie też – i na łamach żydowskiej gazety dla Polaków oskarżył pana prezydenta Nawrockiego o zamiar ewentualny złamania konstytucji. To już byłaby eskalacja poprzednich poważnych zastawek, bo konstytucja rzeczywiście zakazuje pokrywania deficytu budżetowego „kredytem Narodowego Banku Polskiego”. Inna sprawa, że do postawienia prezydenta przed Trybunałem Stanu, wymagane jest co najmniej dwie trzecie głosów Zgromadzenia Narodowego, czyli posłów i senatorów – a jest wątpliwe, by aż tylu udało się obywatelu Tusku Donaldu zmobilizować. Zatem ta zastawka nie jest znowu aż tak poważna, chociaż warto przypomnieć, że w razie postawienia prezydenta przed Trybunałem Stanu, sprawowanie przezeń urzędu zostaje „zawieszone”, co oznacza, że obowiązki prezydenta przejąłby wtedy marszałek Włodzimierz Czarzasty. Na wszelki tedy wypadek warto dmuchać na zimne. Na szczęście ten konstytucyjny zakaz bardzo łatwo można legalnie obejść. Wystarczyłoby, by Bank Gospodarstwa Krajowego wypuścił obligacje na potrzebną naszej niezwyciężonej armii sumę, a Narodowy Bank Polski, w ramach „inwestowania” swoich pieniędzy, te obligacje by kupił. Takie rzeczy były robione również w przeszłości, bo – jak wiadomo – potrzeba jest matką wynalazków, a co jeden człowiek chciałby zakryć, to drugi zaraz odkryje.
Zacznijmy od niewinnych kwiatków. Każda Polka otrzymuje bukiet z takiej, lub innej okazji. Dawnymi czasy róże pachniały. Zachował się jeszcze nawyk ich wąchania, to niezrozumiała dla młodego pokolenia. Teraz pachną co najwyżej nowoczesne toalety. Bukiety róż wyglądają świeżo w chwili ich wręczania. Użycie dołączonego do nich preparatu na długi żywot kwiatów kończy go radykalnie.
Zabójcza nowoczesność dba przede wszystkim o żywność, bo ta przysparza pacjentów koncernom farmaceutycznym. Nikt się już nie dziwi, że każde urządzenie psuje się natychmiast po okresie gwarancji, bo tak jest zaprogramowane. Ogłupianie klienta, to sztuka podstawowa, którą powinien posiąść nie tylko oszukujący, ale taż oszukiwany.
Konserwatyści często demaskują obłudę i głupotę „nowoczesności”, ale i oni nie tykają jednej dziedziny – opakowań. To taka „święta krowa”, nie do ruszenia. Można oczywiście pokazywać plaże zapełnione śmieciami, można ubolewać nad zanieczyszczeniem środowiska, ale nikt nie odważy się zaproponować powrotu, chociażby do opakowań szklanych, zamiast plastiku. Może by spróbować?
„Ekolodzy”
‒ Dlaczego tak zwani ekolodzy przyklejają się do jezdni, zamiast kłaść się na śmieciach wyrzucanych przez fale morskie? – spytała Małgorzata.
‒ Może wolą asfalt od plastiku. – odpowiedział DUCH CZASU
‒ Masochiści?
‒ Ich nikt o zdanie nie pyta. Hasła typu: „Planeta płonie” i inne bzdury specjalnie wymyślono jako przykrywkę prawdziwej dewastacji środowiska.
‒ Ale po co?
‒ Nie ma na świecie drugiego tak wielkiego lobby jak producenci opakowań.
‒ Rzeczywiście wszystko jest pakowane kilkakrotnie.
‒ Po to właśnie ośmieszanie głupków zwanych ekologami, że gdyby ktoś chciał upomnieć się o prawdziwą ekologię, to zostanie wyśmiany.
Ten tytuł to nie byle co! To program artystyczny niejakiego Sajnóga. ( jak u licha odmienia się tak oryginalne nazwiska?) Wiele lat temu wpadło mi w ręce pisemko zatytułowane „brulion”. Ku najwyższemu zdumieniu przeczytałam kilka zdań, które cytuję dosłownie (za co przepraszam) lecz nikt chyba nie byłby w stanie zaprezentować poziomu tej twórczości w sposób bardziej cywilizowany.
<Flupy z pi..dy
Zbigniew Sajnóg
– mam flupy – usłyszałem
od dziewczyny i myślę: co?
– co? – pytam
– no, leci mi z pi..dy. >
==========================================
Zrozumiałam, że dziewczyna pana Sajnóga ma poważne kłopoty zdrowotne, ale czy podobne wynurzenia naprawdę można traktować jak utwór literacki? W tym samym numerze był jakiś tekst Manueli Gretkowskiej. Brulion, Sajnóg, Gretkowska – zostali raz na zawsze wykreśleni z mojej ( i chyba większości) listy lektur oraz zainteresowań choć zdarzali się i tacy, jak pewien znany socjolog, mój kolega, który bardzo głęboko się Gretkowską interesował. Nie chciałam słuchać co miał na jej temat do powiedzenia i przez wiele lat nie miałam na szczęście okazji napotkać jej nazwiska.
Usłyszałam je ostatnio w tak odrażającym kontekście, że aż trudno mi w to uwierzyć. Trudno uwierzyć w to, że osoba uważająca się zapewne za kulturalną, a w dodatku uważna za pisarkę może wypisywać takie obrzydlistwa na temat kogokolwiek, a w szczególności na temat pierwszej damy kraju. W takiej sytuacji człowiek czuje się jak ktoś, komu pijany menel napluł na buty i musi przejść nad tym do porządku dziennego, bo nie będzie go przecież odwoził do izby wytrzeźwień, gdzie potraktowano by go na powitanie zimnym prysznicem.
Taki zimny prysznic przydałby się z pewnością Gretkowskiej. Przecież nie chodzi o to, że jakieś słowa są z natury brzydkie a inne ładne. Ohydne są intencje, które stoją za użytymi słowami. Anegdoty sądowe mówią o pewnej wieśniaczce, która została ukarana przez sąd za to że obraziła sąsiada słowami „ty sufraganie”. Wieśniaczka wyraźnie nie znała tego słowa, bynajmniej nie obraźliwego, lecz jej intencje były złe i za te intencje została ukarana.
Inna anegdota mówi o góralu, który nazwał cesarza Franciszka Józefa starym pierdołą. Krakowscy językoznawcy na żądanie sądu austriackiego wystawili opinię, że w języku polskim „stary pierdoła oznacza ze wszech miar szanowanego i lubianego uroczego staruszka” i góral został uniewinniony . Czy te anegdoty opisują autentyczne wydarzenia czy są wymyślone nie wiem i nie mam zamiaru prowadzić w tym kierunku badań. Są jednak nad wyraz wymowne.
Nie chodzi o to jakie zwroty w języku polskim są zdaniem Gretkowskiej ładne a jakie brzydkie, chodzi o prymitywną nienawiść, która nią zawładnęła i której daje wyraz w wyjątkowo ohydny sposób. Takim „ pisarkom” jak Gretkowska czy Masłowska wydaje się zapewne, że wulgaryzmy, wyniesione z domu rodzinnego czy wyuczone w jakiejś melinie, a użyte w druku, są rodzajem manifestu twórczego czy też wyrazem bólu egzystencjalnego i że tak jak francuscy poètes maudits ( poeci wyklęci) przejdą do historii literatury, a ich nazwiska trafią jeżeli nie pod strzechy to przynajmniej do szkolnych podręczników.
W ich rojeniach nie ma nic nowego. Można zdefiniować artystę jako człowieka, który zajmuje się sztuką. Jednak wtedy sztuka staje się pojęciem pierwotnym, niedefiniowalnym. Można definiować sztukę jako to co uprawia artysta. Dziełem sztuki zgodnie z tą definicją może być jak wiemy porcelanowy pisuar ( „Fontanna” Marcela Duchampa 1917), a nawet odchody artysty (Piero Manzoni – Merda d’artista 1961): Artysta swą intencją zamienia każdy przedmiot w dzieło sztuki.
Przyjęcie tej drugiej definicji otwiera szeroko drzwi do świątyni sztuki wszelakiej maści hochsztaplerom i oszustom. A także Sajnógom, Gretkowskim, Masłowskim i im podobnym. Skąd się zatem biorą artyści? To nie tylko kwestia dobrej woli i determinacji. Artystę ktoś musi namaścić i wylansować. W ZSRR pisarz musiał ukończyć Akademię Literatury. W Polsce na szczęście nie, ale malarz aby być dopuszczony do wystaw musiał mieć ukończone studia w Akademii Sztuk Pięknych. Miejsca w tej uczelni były jak głosi wieść gminna zajęte na jakieś dziesięć lat naprzód. Podobnie było w Szkole Teatralnej.
Poza tym należało się wypłacać komunistycznej władzy donoszeniem, a w przypadku pisarzy produkowaniem bzdetów w rodzaju „ Nr 16 produkuje” czy „ Pamiątka z celulozy”. No ale za to otrzymywało się mieszkania, nagrody stalinowskie czy też leninowskie ( ważne, że były wysokie) i wysokie nakłady książek, które potem zapełniały składnice makulatury. Namaszczeni przez PZPR i Urząd Cenzury spłacali najpierw swój dług wobec mecenatu komunistycznego państwa donosami i produkcyjniakami, a potem przerzucili się czy zostali przerzuceni na front opozycji.
Socjalizm z ludzką twarzą powinien przecież mieć następcę w liberalizmie czy kapitalizmie z ludzką twarzą A publika miała śledzić w napięciu kolejne stadia brzydkiej choroby twórców jaką było kolaborowanie ze stalinizmem. Kolejne metamorfozy Konwickiego, Woroszylskiego czy Kołakowskiego i ich rozstawanie się z marksizmem miało być osią rozważań obywateli i bodźcem do ich przebudzenia z socjalistycznego snu. Ale obywatele mieli w nosie zarówno „ Pamiątki z celulozy” jak I wszystkie „Poematy dla dorosłych”. Stalinowska grupa interesu oblepiła szczelnie kulturę nie czekając na światłe rady Antonio Gramsciego i zostawiła po sobie kulturalną pustynię, plażę na której prym wiodą „Dzyndzylyndzy” i „ Flupy z pi..dy”( przepraszam).
Nie sposób oszacować ile autentycznych talentów zostało zmarnowanych przez rozpychającą się w kulturze do dziś dnia tę grupę i jej progeniturę. Samozwańczo uznających się za artystów, opozycjonistów, wzorce osobowe i Bóg wie jeszcze co. Jak jednak mówi Pismo Święte: „wraca pies do wymiocin swoich”. Środowisko, które wydało człowieka, które go ukształtowało zawsze się odezwie. W chwili wielkiego napięcia emocjonalnego człowiek zaczyna mówić językiem dzieciństwa, wyniesionym z domu. Być może to spotkało Gretkowską. Ale dlaczego my wszyscy mamy to znosić?
Carrie Prejean Boller zwolniona z Komisji Wolności Religijnej.
Ryszard Kulczyński
Prezydent Trump wyznaczył swoją wieloletnią katolicką przyjaciółkę Carrie Prejean Boller do Komisji Wolności Religijnej – katolickiej bohaterki, która wyzywająco głosiła: „katolicy nie przyjmują syjonizmu”.
Prezydent Trump nagle ją wczoraj zwolnił.
Carrie Prejean Boller odpaliła listem otwartym:
“Jestem zszokowana, że usunięcie jedynej katoliczki z Komisji Wolności Religijnej odbyło się za pośrednictwem krótkiego e-maila od pracownika, a nie bezpośredniej rozmowy z prezydentem, który mnie mianował.
To ten sam pracownik, który zadzwonił do mnie w sierpniu z prośbą o moją rezygnację na polecenie syjonistycznych heretyków Dana Patricka i Pauli White. Wtedy zaczęło się polowanie na czarownice przeciwko mnie.
Uważam, że dla kogoś, kto wiernie służył i bronił wolności religijnej, zasłużyłam przynajmniej na podstawowy szacunek w postaci rozmowy telefonicznej lub formalnego listu od Pana. W końcu nie wstydzi się Pan zwalniać ludzi. Myślę, że obywatele amerykańscy są traktowani z mniejszą godnością niż zagraniczny przywódca oskarżony o zbrodnie wojenne.
Stał Pan przy mnie w 2009 roku, kiedy straciłam tytuł Miss Kalifornii po tym, jak publicznie opowiedziałam się za moimi chrześcijańskimi przekonaniami. Miałam zaledwie 21 lat, kiedy wygłosiłam przemówienie z Panem stojącym obok mnie.
W swoim przemówieniu podzieliłam się czymś, co mój dziadek zawsze mi mówił: „jesteś Amerykanką, Carrie. Walczyłem o Twoje wolności. Nigdy nie pozwól, aby ktokolwiek Ci je zabrał”. To słowa, które dziś cenię.
Moje głęboko zakorzenione przekonania religijne określają, kim jestem i kim zawsze byłam, dlatego teraz nie pozwolę odebrać mi wolności religijnej.
Wiedział Pan dokładnie, kim jestem, kiedy mnie wyznaczył. Może nie mam prestiżowego tytułu ani dużej organizacji za moim nazwiskiem, ale mam przekonanie, serce, i niezachwiane zaangażowanie w chrześcijańskie zasady, za którymi się opowiadam.
Byłam w tej Komisji z jednymi z najbardziej szanowanych ludzi w Ameryce. Zdałam sobie sprawę, że wielu z nich zbyt boi się wypowiedzieć i zostać nazwanymi antysemitami po prostu za to, że nie popierają politycznego państwa Izrael.
Żaden z nich nie był skłonny zabrać głosu i bronić mojej wolności religijnej, aby nie popierać ideologii politycznej i fałszywej teologii. Ale Pan wiedział, dlaczego po raz kolejny postawił mnie na tej scenie, aby stanąć za nim, nawet jeśli oznacza to samotność.
Moja wiara w Chrystusa znaczy dla mnie więcej niż jakiekolwiek stanowisko lub tytuł. Nie zmieniłam się ani trochę od dnia, w którym stał Pan obok mnie w 2009 roku. Dlatego jest tak szokujące, że teraz zostałam usunięta z Komisji Wolności Religijnej za to, że robiłam to samo, czego kiedyś Pan bronił.
Przez prawie dwadzieścia lat stałam przy Panu. Uczestniczyłam w obu Pańskich inauguracjach. Byłam na Pańskich wiecach. Broniłam Pana publicznie, kiedy nie było to popularne. Stałam przy Panu, kiedy nazywano Pana każdym imieniem, jakie można sobie wyobrazić.
Z dumą nosiłam czerwoną czapkę Make America Great Again, gdy nie była popularna, a nawet bezpieczna, ponieważ wierzyłam w to, o co Pan walczył. Już Pana nie poznaję.
Prezydencie Trump, myślałam, że MAGA opowiada się za obroną Amerykanów, którzy wypowiadają swoje przekonania bez obawy o karę. Myślałam, że MAGA stawia Amerykę na pierwszym miejscu, a nie Izrael.
Dzisiaj staram się rozpoznać ruch, który Pan zaczął. Wygląda na to, że został porwany przez obcy rząd i religijnych fanatyków próbujących spełnić swoją heretycką fantazję o czasach ostatecznych.
MAGA, którą znałam, nigdy nie pozwoli amerykańskim żołnierzom umrzeć za obcy rząd.
Synowie i córki Ameryki są wysyłani na Bliski Wschód, aby składać ofiary na rzecz herezji i fałszywych proroctw.
Czy naprawdę jesteśmy suwerennym narodem, Panie Prezydencie? a może zagraniczne interesy i błędna stronnicza interpretacja Pisma Świętego dyktują teraz, komu wolno mieć wolność religijną tutaj w Ameryce?
Miałeś być prezydentem pokoju, a nie prezydentem wojny.
Nasi założyciele nigdy nie przyznaliby jednemu wyznaniu wyższości nad wszystkimi innymi. W rzeczywistości nasz rząd tego zabrania. To nieamerykańskie.
Zostałam niesprawiedliwie usunięta, a moja wolność religijna została naruszona, i większość katolików, którzy głosowali na Ciebie, czuje dokładnie to samo.
Dlaczego nas zdradziłeś? Zdradziłeś swoją misję, by znów uczynić Amerykę wielką.
Wasza Komisja Wolności Religijnej została porwana przez heretyków i etno-nacjonalistów z zimną krwią. Stwierdzenie, że Twoja prezydentura jest rozczarowaniem dla twoich zwolenników, jest niedopowiedzeniem.
Uwierzyliśmy w ciebie, a Ty nas zdradziłeś. Modlę się za nasz naród i za Ciebie, Panie Prezydencie.
Jak ostrzegł papież Leon XIII, “cofanie się przed wrogiem lub milczenie, gdy ze wszystkich stron taki zgiełk budzi się przeciwko prawdzie, jest oznaką tchórza…Chrystus z pewnością nie uzna takich ludzi za swoich naśladowców”.
Twoje wieczne dziedzictwo zależy od wejścia do Królestwa Niebieskiego i mam nadzieję, że pewnego dnia Cię tam zobaczę.
Wraz z rozpoczętą przez Państwo Izraela i Stany Zjednoczone wojną napastniczą przeciw Iranowi w dniu 28 lutego 2026 roku, naszą przestrzeń informacyjną zaczęły zalewać fake-newsy i dezinformacje masowo produkowane i powielane przez mass-media. Tekst ten piszę ku przestrodze. Nie jesteśmy wszystkich kłamstw wykryć i sprawdzić, lecz wobec wielu można zachować zdrowy sceptycyzm, ponieważ powielane przez media treścią są absurdalne.
Już trzeciego dnia wojny z Iranem zdążyłem się dowiedzieć, że zabity przywódca irańskich szyitów Ali Chamenei w sumie ukradł i wyprowadził z Iranu na prywatne konta lub w formie zakupu różnych akcji czy nieruchomości w sumie 90 miliardów dolarów. Może przyjąłbym tylko z niedowierzaniem te liczby, lecz już następnego dnia, czyli czwartego dnia wojny, suma ukradzionych przez Chamenei’ego pieniędzy gwałtowanie wzrosła do 200 miliardów dolarów. Obydwie te kwoty są gigantyczne, szczególnie biorąc pod uwagę, że roczny budżet Iranu to ok. 100 do 130 miliardów dolarów. To tyle, co Chamenei pośmiertnie miał zachachmęcić przez jeden dzień.
Nie były to wszystkie „newsy” o Nieżyjącym, gdyż tego samego dnia „dowiedzieliśmy się”, że w czasie niedawnych protestów w Iranie siły porządkowe zamordowały 33 tysiące osób. Ciekawe kto i na podstawie czego te liczby wyliczył? Pytam zarówno o ukradzione kwoty, jak i liczbę rzekomo zabitych protestujących? Gdzie jest źródło tych danych? Jak dobrze poszukamy, to okaże się, że jedna gazeta przepisała od drugiej, po czym ta pierwsza cytowała na dowód jeszcze trzecią.
Ostrożność tę trzeba zawsze zachowywać, czytając media „wolnego świata”, gdyż media tutaj już dawno nie zajmują się informowaniem. Dziś zajmują się propagandą i urabianiem swoich odbiorców w kierunku przyjętym przez ich właścicieli. Wszyscy widzieliśmy to jak na dłoni w czasie Covida, gdy skala kłamstw powalała każdego, kto czytał kolejne informacje z odrobiną sceptycyzmu. To samo mieliśmy (i nadal mamy) w czasie wojny ukraińsko-rosyjskiej, gdzie wszystko od samego początku było propagandą. Jako przykład weźmy bardzo popularny mit, że Putin ogłosił, iż Specjalna Operacja Wojskowa potrwa „trzy dni”, po których Kijów zostanie zdobyty, a Ukraina się podda.
Obecnie piszę książkę o toczącym się na naszych oczach globalnym konflikcie i z tego powodu zacząłem szukać wypowiedzi rosyjskiego przywódcy o „trzech dniach” i jej nie znalazłem, poza mediami, które wciąż cytowały te słowa, nigdy nie podając miejsca i daty, kiedy padły. Zapytałem o źródło tej wypowiedzi AI. Ta odpowiedziała, że słowa te nigdy nie padły. Ani Putin, ani żaden z polityków rosyjskich nic takiego nie powiedzieli. Autorem tych słów w rzeczywistości był… amerykański gen. Mark Milley, który w dniu 5 lutego (dziewiętnaście dni przez rozpoczęciem konfliktu zbrojnego) powiedział w telewizji Fox News, że „Kijów upadnie w ciągu 72 godzin pełnoskalowej rosyjskiej inwazji, o ile taka nastąpi” (ang. Kyiv could fall within 72 hours if a full-scale Russian invasion of Ukraine takes place). 72 godziny to poszukiwane przez nas „trzy dni”.
Media amerykańskie cytowały tę wypowiedź, tworząc oczekiwanie, że wojna potrwa trzy dni. Skoro jednak wojna nie skończyła się w trzy dni i przeistoczyła się w trwającą miesiące, a potem lata, z narracją o „trzech dniach” trzeba było coś zrobić. Doszło do wielkiej medialnej manipulacji zachodnich mediów, zapewne centralnie kierowanej przez CIA. Gdy tylko Rosjanie cofnęli się spod Kijowa to wypowiedź gen Milley’a, że Specjalna Operacja Wojskowa potrwa „trzy dni”, przypisano Putinowi, aby go ośmieszyć.
Takich manipulacji była w tej wojnie niesamowita ilość. Media powtarzały, wyprodukowane zapewne przez ukraińskich specjalistów od propagandy, fake-newsy w rodzaju sensacji o „Cyganach co ukradli Ruskim czołg”, o „Pani Olenie, która strąciła rosyjski dron słoikiem z pomidorami” (tutaj były dwie wersje ze słoikiem ogórków albo pomidorów, aby w końcu „ustalić”, że chodziło o pomidory) i o Rosjanach walczących pod Bahmutem łopatami z braku karabinów i amunicji. Wedle tych samych mediów Putin zmarł w czasie tej wojny przynajmniej kilka razy (i za każdym razem zmartwychwstawał), ale o kolportowanie tych kłamstw nawet i tutaj oskarżono Rosję.
Zresztą, jeśli wierzyć zachodnim mediom, życie rosyjskiego prezydenta jest straszne. Cierpi bowiem na Parkinsona; nowotwory trzustki, przewodu pokarmowego, krwi, tarczycy i prostaty; schizofrenię; chorobę nerek; przepuklinę kręgosłupa; demencję i hemoroidy. Szczytem manipulacji było wmawianie opinii publicznej, że Rosjanie sami sobie zniszczyli gazociąg Nord Stream, co miało być elementem „wojny hybrydowej” Putina przeciwko Europie (podczas gdy Rosjanie mogli rurociąg po prostu zakręcić). Słowem, gdy Ukraińców ukazywano jako pełnych oddania i inteligencji bohaterskich obrońców swojej ojczyzny, to Rosjanie mieli być bandą głupków i imbecyli, setkami tysięcy wysyłanych na rzeź przez „dyktatora”.
Gdy piszę te słowa, wojna z Iranem trwa dopiero tydzień, lecz nie mam wątpliwości, że tego typu fake newsów będzie przybywać. Ci sami ludzie, którzy tworzyli je na temat pandemii, płynnie przerzucili się na pisanie ich o Rosji i Putinie. Zapewne dziś znów ci sami ludzie tworzą je o nieżyjącym Chamenei, o Iranie i o przywódcach tego zaatakowanego państwa. Ktoś spyta: a jaki jest właściwie sens wypisywania takich idiotyzmów? Odpowiedzi jest kilka.
Po pierwsze ludzi mobilizuje się łatwo przeciwko wrogowi, który wydaje się być kompletnym kretynem. Gdy wróg jest mądry i groźny, to nikt nie będzie chciał, aby jego państwo narażało się, zadzierając z nim. Ale gdy jest kretynem, to ludzi łatwo namówić, aby finansowali wojnę na Ukrainie lub z Iranem. Wystarczy jeszcze dać sto czołgów, dwadzieścia samolotów i dwadzieścia miliardów, aby tego głupkowatego wroga dobić. Po drugie, gdy będzie trzeba wysłać własnych żołnierzy w obronie Kijowa czy Tel-Avivu, to tworzy się miraż łatwego zwycięstwa nad głupkami, prawie bez strat. Kłamstwo ma sens.
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” • 12 marca 2026 micha
W trakcie rokowań bezcenny Izrael, a na jego poduszczeniem – również Nasz Najważniejszy Sojusznik, czyli Stany Zjednoczone, napadły na Iran. W Iranie rządzili ajatollahowie, po tym, jak w roku 1978 wybuchł tam bunt przeciwko szachowi Rezie Pahlaviemu. Ówczesna policja polityczna szacha nie żartowała z buntownikami – ale sam szach w pewnym momencie uznał, że dostał mata. Tak w każdym razie powiedział wysłannikowi francuskiego prezydenta Pompidou, hrabiemu Alexandrowi de Marenches, który przybył do Teheranu, żeby się zorientować, co z tym całym szachem. Ale kiedy usłyszał od przybitego szacha, że już nie będzie zabijał „własnego ludu”, szef francuskiego wywiadu wrócił do Paryża i zameldował prezydentowi Pompidou, że szach już jest passe. W tej sytuacji nie było rady;. z Paryża wystartował do Teheranu samolot z ajatollachem Chomeinim na pokładzie, a po jego przybyciu do Teheranu, szach wyemigrował do Egiptu, gdzie w drodze wyjątku przyjął go ówczesny tamtejszy tyran Anwar Sadat i wiceprezydent Hosni Mubarak.
Wprawdzie w 1979 roku Mubarak, który po zamachu na Anwara Sadata, został prezydentem Egiptu, przystąpił do I wojny w Zatoce Perskiej przeciwko Irakowi, ale niewiele mu to pomogło, bo – jako tyran – w roku 2011 został obalony w następstwie „jaśminowej rewolucji”, którą zapoczątkował francuski wywiad w Tunezji po „szczycie” w Deauville w roku 2010, podczas którego Nasza Złota Pani z Berlina, po długim molestowaniu zgodziła się, by Francja zaczęła budować sobie wymarzone kieszonkowe imperium w basenie Morza Śródziemnego. Te „jaśminowe rewolucje” doprowadziły do obalenia nie tylko tunezyjskiego i egipskiego, ale również – libijskiego tyrana w osobie Muammara Kadafiego. Amerykański prezydent Obama miał nadzieję, że siłą inercji demokracja zwycięży również w Syrii, ale to się nie udało, bo nie powstała koalicja ze Stanami Zjednoczonymi na czele, która mogłaby również z syryjskiego tyrana zrobić marmoladę. Prezydent Obama powziął podejrzenie, że stało się tak na skutek intryg zimnego ruskiego czekisty Putina, do którego powziął śmiertelną urazę i w związku z tym zresetował swój poprzedni reset w stosunkach amerykańsko-rosyjskich z 17 września 2009 roku, wykładając 5 mld dolarów na zorganizowanie „Majdanu” na Ukrainie – od czego zaczęła się trwająca do dzisiaj wojna Rosji z Ukrainą.
Wracając do złowrogiego Iranu, to początkowo jego spacyfikowanie zostało zlecone przez państwa miłujące pokój – irackiemu tyranowi Saddamowi Husejnowi. Wojna trwała 8 lat – do roku 1988, Zginęło milion ludzi, straty oszacowano na 400 mld dolarów – ale złowrogi Iran przetrwał. Na domiar złego, Saddam Husajn, któremu nikt nie chciał wypłacić wynagrodzenia za podjęcie się tego zlecenia, sam sobie wypłacił wynagrodzenie, zajmując Kuwejt. Kraje miłujące pokój nie mogły tolerować takiej samowolki i tak oto wybuchła pierwsza wojna w Zatoce Perskiej, w następstwie której kraje niemiłujące pokój zrobiły z Iraku marmoladę, ale sam Saddam na tym etapie się uchował. Niestety zaczął się odgrażać, że w transakcjach eksportu ropy odejdzie od dolara, na rzecz japońskiego jena, albo europejskiego euro.
Takiej myślozbrodni nie można było puścić płazem, w związku z czym wybuchła następna wojna w Zatoce, wskutek której złowrogi Irak został zajęty, a Saddama Husajna tamtejszy niezawisły sąd w procesie norymberskim skazał na śmierć i powiesił.
Tymczasem złowrogi Iran pod kierownictwem ajatollahów się zbroił i nawet dopuścił sobie do głowy, że skoro bezcenny Izrael zaopatrzył się w broń jądrową, to i on też by mógł. Takie zuchwalstwo nie wywołało jeszcze „epickiej furii”, ale wzbudziło wśród krajów miłujących pokój zgorszenie tym większe, że w następstwie tych wszystkich wydarzeń bezcenny Izrael uznał, że oto nadszedł czas, by spełniła się obietnica złożona przez [ich.. md] Stwórcę Wszechświata, że „wielkiemu narodowi” żydowskiemu odda w arendę obszar „od wielkiej rzeki egipskiej do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat”. W tak zwanym międzyczasie bowiem wszystkie państwa lezące na tym obszarze zostały politycznie obezwładnione, więc w zasadzie nic nie stało na przeszkodzie, by przejść do etapu następnego, to znaczy – do utworzenia Wielkiego Izraela tym bardziej, że premier rządu jedności narodowej bezcennego Izraela Beniamin Netanjahu oznajmił, że „czuje się związany” tą ideą. Niestety złowrogi Iran sypał piasek w szprychy rozpędzonego parowozu dziejów – i to był problem.
Ale co robi dobry Stwórca Wszechświata? Dobry Stwórca Wszechświata poraził był priapizmem rozmaite wpływowe osobistości w krajach miłujących pokój, co stworzyło agentowi izraelskiego Mosadu, niejakiemu Epsteinowi okazję, by na wszystkich pozbierać kompromaty w postaci nagrań, jak to bzykają się z panienkami. Jeden z bzykających został właśnie prezydentem Stanów Zjednoczonych, więc premier rządu jedności narodowej bezcennego Izraela najwyraźniej uznał, że czas uderzyć w czynów stal, zmłotował prezydenta Trumpa, by wydał lotniskowcom stosowne rozkazy. Gwoli uśpienia czujności ajatollahów Amerykanie podjęli z nimi rokowania, żeby zrezygnowali z broni jądrowej i programu rakietowego – bo kto to widział, żeby jakiś parszywy kraik zbroił się przeciwko bezcennemu Izraelowi?
I kiedy ajatollahowie namawiali się, co z tym fantem zrobić, nagłe i niespodziewane uderzenie amerykańsko-izraelskie, podobne do japońskiego uderzenia na Pearl Harbor, wielu z nich przyprawiło o natychmiastowy, zasłużony zgon. W bezcennym Izraelu i w diasporze popularność Beniamina Netanjahu sięgnęła wyżyn, na jakie wzbił się Adolf Hitler po pokonaniu Francji, w związku z czym pojawiły się fałszywe pogłoski, że Chabad Lubawicz rozważa mianowanie go Mesjaszem, na którego Żydowie tak długo już czekają – ale dopiero po ostatecznym rozwiązaniu kwestii irańskiej.
Problem w tym, że nie bardzo wiadomo jak tę kwestię ostatecznie rozwiązać, bo Ameryka wprawdzie każdego potrafi zastrzelić na tej samej zasadzie, jak Feliks Dzierżyński każdego mógł aresztować – ale z przekształcaniem złowrogich państw w państwa miłujące pokój, to znaczy – bezcenny Izrael – wychodzi jej trochę gorzej. Po raz drugi CIA wyciągnęła z naftaliny Cyrusa Rezę Pahlaviego – ale czy złowrogi naród irański uzna go za swoją ukochaną duszeńkę? Takie wrażenie można by odnieść obserwując reakcję irańskiej diaspory, którą już w drugim, a nawet trzecim pokoleniu tworzą dawni sympatycy szacha – ale czy złowrogi naród irański tak łatwo zapomni o przyczynach dla których w swoim czasie z taką determinacją obalał szacha?
Na domiar złego Beniamin Netanjahu, próbując zachęcić Irańczyków do buntu, przemawiał do nich po hebrajsku, najwyraźniej uważając, że wszyscy oni ten język rozumieją, a jeśli nawet nie – to się go nauczą, podobnie jak separatyści w Donbasie mieli nauczyć się ukraińskiego. Na razie jednak nikt sobie nie łamie nad tym głowy i kraje miłujące pokój prowadzą przeciwko Iranowi „radosną wojnę”, którą w celu zbudowania swego imperium prowadziła Trzecia Rzesza – co podkreślał ówczesny niemiecki komentator, nieubłaganym palcem wytykając Anglikom, że oni swoje zbudowali oszustwem i podstępem.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Poniższy zapis pochodzi z najnowszego odcinka programu Radio Sputnik Escalation Show, prowadzonego przez prof. Aleksandra Dugina. Dugin argumentuje, że amerykańsko-izraelski atak na Iran jedynie wzmocnił determinację Iranu, podsycił starożytne przepowiednie i przyspieszył upadek powojennego systemu światowego.
Radio Sputnik, gospodarz programu Escalation : Trwają gwałtowne starcia na Bliskim Wschodzie. Początkowo pojawiły się doniesienia, że Steve Witkoff i Jared Kushner przygotowują się do wizyty w Izraelu, ale potem nadeszła niespodziewana wiadomość, że planowana podróż została odwołana. Powody tego posunięcia nie zostały oficjalnie ujawnione, ale sam fakt jest dość wymowny. W tym kontekście kwestia perspektyw zakończenia konfliktu jest szczególnie interesująca. Donald Trump podkreślił w swoich ostatnich komentarzach, że decyzja o zawieszeniu broni zostanie podjęta tylko za zgodą Benjamina Netanjahu. Nasuwa się zatem logiczne pytanie: kiedy nastąpi koniec? Wydaje się, że Izrael i sam Netanjahu są zdeterminowani, by zniszczyć wroga bez kompromisów, co oznacza, że szybkie zakończenie konfliktu jest mało prawdopodobne.
Alexander Dugin : Uważam, że konieczne jest poproszenie drugiej strony o opinię, której zdanie jest absolutnie ważne. Chodzi o bohaterski naród irański, który stracił przywództwo i poniósł ogromne straty. Doświadczył on żałoby i tragicznej śmierci wielu osób. Dziewczynki, małe dzieci, córki dowódców Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, zostały zabite, a ataki były celowo wymierzone w nie. To nic innego jak mordowanie niemowląt.
Netanjahu oświadczył, że ta wojna, z jego punktu widzenia, w sensie religijnym i syjonistycznym, jest prowadzona przeciwko Amalekitom. Amalek jest wrogiem Izraela, a Netanjahu w swoim przemówieniu stwierdził wprost, że zniszczą niemowlęta i dzieci, że nikt nie powinien pozostać przy życiu w tej wojnie. Właśnie taki jest nastrój Netanjahu: wojna z Iranem musi się zakończyć, gdy Amalekici zostaną zniszczeni. To jest religijno-polityczny projekt Izraela. Pierwszy atak na wrogów Izraela, Amalekitów i Iran, okazał się bardzo bolesny.
Zniszczono przywództwo religijne – to mniej więcej tyle, co zniszczenie papieża lub patriarchy prawosławnego. Cios zadano przywódcom religijnym świata szyickiego, kręgom wojskowym, naukowym i politycznym. Atak Ameryki i Izraela miał na celu ścięcie Iranu i sprowokowanie operacji zmiany reżimu, co wywołałoby powstanie. Aby zastraszyć ludzi, cynicznie unicestwiano dzieci za pomocą celowego ataku. Nie przyniosło to jednak takiego efektu, na jaki liczyli ci amerykańsko-izraelscy potworowie.
Naród irański zjednoczył się wokół swoich przywódców: wybrano nowego rahbara, nowego przywódcę polityczno-religijnej struktury Wilayat al-Faqih, syna Chameneiego, który stracił w ataku nie tylko ojca, ale i najbliższych krewnych. Naród i przywódcy Iranu są teraz zdeterminowani, by zakończyć tę wojnę dopiero po zmieceniu Izraela z powierzchni ziemi.
Teraz topór opadł: z punktu widzenia Izraela to Amalek, którego należy zniszczyć. Z punktu widzenia Iranu Izrael, podobnie jak cały Zachód pod wodzą USA, to Dadźjal, swego rodzaju antychryst, który ma zostać królem panującym nad całą ziemią.
Trump i Netanjahu mogą mieć własne plany zakończenia tej wojny. Nikt nie traktuje Kushnera i Witkoffa poważnie; to po prostu dziwacy. Negocjowali z Iranem dokładnie w momencie, gdy Amerykanie i Izraelczycy atakowali dowództwo wojskowe. Nikt w Izraelu ani nigdzie indziej na świecie nie będzie już z nimi rozmawiał. Zostali całkowicie zdyskredytowani i skompromitowani.
Wiele teraz zależy od Iranu. Iran nie zakończy tej wojny; osiągnie swoje cele – zniszczy Izrael jako taki – i ma ku temu wszelkie powody po tym, co Izrael zrobił swojemu przywódcy wojskowemu, religijnemu i politycznemu. Nie sposób teraz argumentować, że Iran zakończy wojnę pod czyjąkolwiek presją. Iran staje się brutalną siłą. Mówimy, że nie będzie rozmów pokojowych, dopóki jedna ze stron nie przegra – dopóki całkowicie się nie podda lub nie zostanie zniszczona.
CZYTAJ WIĘCEJ:
Prowadzący : Nie wiemy, jak rozwinie się sytuacja, ale chcę podkreślić, że Trump z pewnością ma pewien wpływ na tę wojnę, ale nie cały. Sam twierdzi, że wynik jest w rękach Benjamina Netanjahu, ale to tylko część prawdy. W rzeczywistości wszystko sprowadza się do tego, kto wyjdzie zwycięsko i kto pierwszy przyzna się do porażki. Gdyby, hipotetycznie rzecz biorąc, Izrael, Iran lub Stany Zjednoczone skapitulowały teraz i ogłosiły wycofanie się z konfliktu, radykalnie zmieniłoby to bieg wydarzeń. Czy w takim razie powinniśmy spodziewać się powtórki scenariusza „wojny 12-dniowej”, w której nie było wyraźnego zwycięzcy, czy też czeka nas coś innego?
Alexander Dugin : Oczywiście, że nie. W rzeczywistości nie spodziewamy się powtórzenia tego scenariusza. Po pierwsze, Iranowi nie udało się wówczas przebić przez „Żelazną Kopułę”. Nie doszło do masowych ataków, a całe irańskie kierownictwo polityczne nie zginęło.
Taka okazja istniała, a u władzy był stosunkowo życzliwy Rahbar Chamenei. Teraz u władzy jest jego syn, teraz u władzy jest Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej, teraz wszyscy Irańczycy – nawet ci, którzy mieli coś przeciwko reżimowi – są mobilizowani do całkowitej eksterminacji Izraelczyków.
Nie chodzi już o to, kto ma rację, a kto nie: ludność Iranu uważa, że Izrael musi zostać zniszczony. A to kraj liczący prawie 100 milionów mieszkańców. Jeśli dodamy do tego szyitów, siły oporu i muzułmanów, którzy stopniowo się budzą, myślę, że to dość poważny czynnik.
Trudno powiedzieć, jak bardzo Ameryka będzie zdeterminowana, by bronić Netanjahu do końca, dopóki Trump nie zaangażuje się w tę przygodę. Traci punkty w tej wojnie na własnym podwórku. Gospodarka światowa jest poważnie zagrożona, i to nie tylko na Bliskim Wschodzie. Wszyscy, którzy mogli wyjechać z Dubaju, już wyjechali, a ci, którzy nie mogą, pakują się. To, co wydarzyło się w ciągu ostatniego tygodnia, oznacza koniec pewnej ery.
Jak dotąd Trump zdecydowanie popierał Netanjahu, a nawet groził lądowa inwazją na Iran, ale to wymagałoby co najmniej sześciu miesięcy przygotowań i mobilizacji od pół miliona do 2 milionów żołnierzy, aby odnieść sukces. Trudno powiedzieć, jak poważna jest ta sytuacja, ale poparcie dla Trumpa w USA szybko spada. I w pewnym momencie, właśnie z powodu załamania sprowokowanego tymi agresywnymi działaniami USA i Izraela, które nie były w żaden sposób sprowokowane przez sam Iran, wszystko będzie zależało od tego, jak szybko nastąpi ten upadek światowego systemu – finansowej i politycznej władzy Trumpa. W pewnym momencie może ogłosić „Wygrałem”. Ale będzie to widoczne tylko w jego mediach społecznościowych, ponieważ oczywiste jest, że w obecnej sytuacji po prostu nie da się wyjść i ogłosić zwycięstwa.
Gospodarz : Czy możemy powiedzieć, kto teraz wygrywa?
Alexander Dugin : Iran teraz wygrywa. Iran wygrywa, ponieważ nie przegrywa, ponieważ nie ugiął się i ponieważ przebił się przez „żelazną kopułę” nad Izraelem. Ben-Gvir, minister w rządzie Netanjahu, który obiecał wysadzić meczet Al-Aksa, wielką muzułmańską świątynię, miał zniszczony dom. Nie wiadomo, czy żyje, czy nie: Irańczycy twierdzą, że nie, ale widziałem film, na którym mężczyzna mówi: „Mój dom został zburzony”.
Irańczycy atakują cele w Izraelu, i to bardzo ważne. Co więcej, skutecznie sparaliżowali większość amerykańskich centrów przesiadkowych na Bliskim Wschodzie, w tym centra zaawansowanych technologii; zaatakowali wszystkie amerykańskie bazy wojskowe w regionie – czasami skutecznie, a czasami nie. Dokładna liczba ofiar po obu stronach nie jest znana: Trump twierdzi, że zginęły trzy osoby, podczas gdy Irańczycy mówią o dziesiątkach tysięcy amerykańskich żołnierzy. Obiektywni analitycy szacują liczbę ofiar po stronie USA na 1000–2000, ale dla Amerykanów, którzy nie są przyzwyczajeni do takich strat, to i tak kolosalne liczby.
Iran się nie załamał; wybrał nowego przywódcę, mimo że Amerykanie i Izraelczycy obiecali go natychmiast zabić. Trump oświadczył, że nowy przywódca Iranu zostanie wybrany tylko za jego zgodą i że cała irańska ropa naftowa należy teraz do USA, ale to nie oznacza już ostatecznego upadku całego porządku międzynarodowego: teraz rację ma ten, kto silniejszy. I teraz Iran pokazuje swoją siłę. Dopadł Izraela, zadał zdecydowany i śmiały cios amerykańskiej infrastrukturze, bardzo trafnie wybrał cele w krajach Zatoki Perskiej i skutecznie podważył puls światowej gospodarki, między innymi blokując Cieśninę Ormuz.
Tym razem, w porównaniu z wojną, która miała miejsce niecały rok temu, Iran zachowuje się zupełnie inaczej: zdecydowanie, pewnie, atakuje, wyznacza poważne cele i nie zamierza negocjować z agresorem. I słusznie. Ogólnie rzecz biorąc, Iran teraz wygrywa.
Zauważyłem w mediach społecznościowych, że wielu wpływowych przeciwników amerykańskiego imperializmu, hegemonii i jednobiegunowości, z milionami odbiorców, w pewnym momencie zaczęło krytykować Rosję za jej powolność i brak interwencji – niektórzy nawet wysuwali absurdalne teorie na temat wpływu izraelskich sieci na nas. Były to bardzo ostre wypowiedzi ze strony naszych przyjaciół. Ale jednocześnie nie było ani jednego słowa niezadowolenia z irańskich kont, ani oficjalnych, ani nieoficjalnych uczestników procesu. Wręcz przeciwnie, wyrażają poparcie dla Rosji. Dlaczego? Nie mówią o tym i być może nie musimy wiedzieć. Po prostu zauważam: przeciwnicy amerykańskiej hegemonii są na krawędzi, wszyscy czekają na przystąpienie Rosji do wojny. Na razie działamy bardzo ostrożnie, rekompensując sytuację i bezwarunkowo wspierając naszego sojusznika Iran. Skala naszego wsparcia jest ukryta; obie strony wolą jej nie ujawniać. Sądząc po analizach samych irańskich źródeł, które promują skoordynowaną agendę polityczną z Rosją, to właśnie tam można usłyszeć najwięcej pozytywnych komentarzy.
Stany Zjednoczone domagają się, abyśmy zaprzestali dostarczania Iranowi informacji wywiadowczych. To znaczy, że je dostarczamy. Jednocześnie od czterech lat dostarczają informacje wywiadowcze naszemu wrogowi na Ukrainie i nadal to robią – te wojny są ze sobą powiązane. Co więcej, to dwa fronty tej samej bitwy ze wspólnym wrogiem i wspólnymi wartościami. My i Iran walczymy o świat wielobiegunowy, podczas gdy Zachód i Izrael walczą o zachowanie bolesnego, rozpadającego się świata jednobiegunowego. Obiektywnie rzecz biorąc, jesteśmy po stronie Iranu. Jeśli chodzi o to, jak Chiny i Rosja pomagają Iranowi, wolę kierować się informacjami z otwartych źródeł, OSINT. Nie spałem zbyt wiele w zeszłym tygodniu, stale monitorując to, co się dzieje – to bardzo ważne procesy, które wszystko zmieniają. Prawdopodobnie znajdujemy się w pierwszej fazie przygotowawczej III wojny światowej. Wielokrotnie ogłaszano jej początek, a potem koniec, więc może się to powtórzyć. Nikt nie może być pewien, ale sytuacja jest bardzo poważna – poważniejsza niż rok temu. Powaga tego, co widzimy na Bliskim Wschodzie, jest niemierzalna.
Zderzyły się tam cztery idee dotyczące końca świata. W Ameryce pełnię władzy przejęli zwolennicy radykalnych sekt protestanckich, tzw. chrześcijańskiego syjonizmu lub dyspensacjonalizmu. Wierzą, że to ostateczna bitwa między siłami „dobra” (do których należą USA, Netanjahu i syjoniści) a „złem” (do którego należymy my i Iran).
W ich modelu jesteśmy ważniejszym wrogiem niż islamskie siły Iranu. W Białym Domu odprawiają rytuały i modlą się za Trumpa; jest tam szefowa biura ds. religijnych Trumpa, pastorka, która krzyczy bezsensowne słowa (wśród charyzmatycznych ewangelistów nazywa się to „glosolalią”), rzuca przekleństwa i żąda pieniędzy. Nie ma to nic wspólnego z chrześcijaństwem; to warczące kobiety, które czczą jakiś wyraźnie inny duchowy lub antyduchowy byt. To bardzo poważne. Ci chrześcijańscy syjoniści są zdeterminowani, ponieważ z ich punktu widzenia wydarzenia w Izraelu poprzedzają drugie przyjście Chrystusa i pojawienie się „niezidentyfikowanych obiektów latających”, na których prawdziwi protestanci zostaną porwani do nieba – to nazywa się teorią pochwycenia.
Minister obrony Hegseth, szef Departamentu Wojny, należy do tej sekty i sprawuje ona całkowitą kontrolę nad Trumpem. Netanjahu uważa się za ostatniego premiera przed przyjściem Mesjasza – zbawiciela, który ma zostać królem Żydów i rządzić światem. To absolutnie radykalny punkt widzenia. Netanjahu twierdzi, że konieczne jest zbudowanie „Wielkiego Izraela” i zniszczenie Amalekitów. Trudno pokonać ludzi, którzy nie tylko tak myślą, ale i postępują tak radykalnie.
Irańczycy odpowiadają, że same Stany Zjednoczone i Izrael są tzw. Adżajem, antychrystem, uzurpatorem, złem świata, dziećmi ciemności, które muszą zostać zniszczone w ostatecznej bitwie . Nasze stanowisko jest mniej skoncentrowane na eschatologii, ale również istnieje i, paradoksalnie, jest bliższe irańskiemu rozumieniu tego, co reprezentują współczesny Zachód i współczesny ultrareligijny syjonistyczny Izrael.
Nie dotyczy to judaizmu ani Żydów – dotyczy to jedynie radykalnych sił ekstremistycznych, które stoją u steru Izraela.
Prowadzący : Pozwólcie, że wyjaśnię nasze stanowisko. W obliczu eskalacji Rosja przygotowała projekt rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ wzywającej do natychmiastowego zawieszenia broni w regionie. Ale skoro utrzymujemy bliskie stosunki dyplomatyczne z Iranem, dlaczego mielibyśmy domagać się rozejmu, skoro Teheran wyraźnie ma inne cele i jest zdecydowany kontynuować walkę?
Alexander Dugin : Po pierwsze, są tu dwa punkty. Po pierwsze, chodzi o zachowanie spójności. Ten dokument, ponieważ każdy członek Rady Bezpieczeństwa ma prawo go przedstawić, po prostu trafi do kosza. Robimy to dla pozorów. To nie przyniesie żadnego efektu. Po drugie, chcemy pokazać, że jesteśmy przeciwni wojnie, chcemy powiedzieć: „Błogosławieni pokój czyniący, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”. Jest to, ogólnie rzecz biorąc, zgodne z przykazaniami Ewangelii.
Ale jednocześnie uważam, że to stanowisko ma swoją słabą stronę: Rosja rozpaczliwie trzyma się porządku świata, który wyłonił się po zakończeniu II wojny światowej – tak zwanego porządku jałtańskiego, systemu ONZ – którego już nie ma. To jak ból fantomowy. Nie ma go. Musimy zbudować nowy, wielobiegunowy świat, praktycznie od podstaw, i osiągnąć w nim własne rezultaty. Pomysł powrotu do porządku świata, którego już nie ma – o którym, nawiasem mówiąc, mówił niedawno Pieskow – jest, że tak powiem, nieco spóźniony. Proponujemy: pozwólmy ONZ działać, ale ona nie działa. Niech Rada Bezpieczeństwa coś zdecyduje, ale niczego nie zdecyduje, ponieważ Amerykanie zajmują w niej pozycję biegunową. Mówimy: szanujmy suwerenność, ale nikt jej nie szanuje; we współczesnym świecie szanuje się tylko siłę.
Mam propozycję: zaakceptujmy po prostu rzeczywistość – że ten porządek międzynarodowy nie istnieje i odwoływanie się do niego jest bezcelowe. Wszelkie działania w tym zakresie będą albo bezsensowne, albo nieskuteczne. Zaproponujmy model przyszłego porządku świata. Zrealizujmy nasze interesy, które są niezbędnym warunkiem, abyśmy stali się aktywnymi uczestnikami budowy tego porządku, zamiast biernie przyglądać się, jak inni narzucają nam swoje. Osiągnijmy te cele, wesprzyjmy naszych sojuszników, połóżmy kres bolesnemu jednobiegunowemu światu, a następnie, po podziale stref wpływów i uznaniu poszczególnych państw za cywilizacje, zbudujemy zupełnie nowy porządek międzynarodowy z nowymi zasadami. Ale właśnie taki z zasadami.
Teraz żyjemy w czasach bez reguł. A w tych czasach bez reguł możemy albo marzyć o przyszłości, co jest bezużyteczne, albo pogodzić się z teraźniejszością i po prostu walczyć jak najskuteczniej na wszystkich frontach, na których jesteśmy atakowani, czasem prowadząc działania prewencyjne. Musimy zbudować nasz świat, w którym Rosja otrzyma godne miejsce, gdzie będziemy suwerenni, gdzie będziemy aktorami, gdzie będziemy poddanymi, a nie przedmiotami. To musi się stać teraz. Moim zdaniem, możemy grzecznie pożegnać się ze starym światem. On już nie istnieje. Nie ma świata dwubiegunowego. Nie ma ONZ. System westfalski odszedł w przeszłość. Świat jałtański odszedł w przeszłość. Weszliśmy w inną erę; wszystko to jest w przeszłości, za horyzontem. Przenieśmy się w przyszłość, żyjmy teraźniejszością, również w odniesieniu do sytuacji międzynarodowej. A żeby to zrobić, musimy wygrać. I pomóc naszym sojusznikom, przyjaciołom i partnerom strategicznym wygrać.
Prowadzący : Wspominaliśmy już kilkakrotnie o Mojtabie Chameneim, który został nowym najwyższym przywódcą Iranu. Chciałbym zgłębić ten temat bardziej szczegółowo. Jak znacząco, Pana zdaniem, zmieni się polityka Iranu w przyszłości i jakie znaczenie dla społeczeństwa irańskiego w tym krytycznym momencie ma wybór nowego Rahbara?
Alexander Dugin : Po pierwsze, jest on głową całego systemu, nie tylko systemu politycznego i państwa, ale także przywódcą religijnym. System Wilayat al-Faqih panujący w Iranie przekazuje najwyższą władzę rahbarowi, czyli osobie, która została wybrana na to stanowisko. Jest on trzecim przywódcą po ajatollahu Chomeinim. Ajatollah Chomeini był twórcą tego systemu, jego następcą był ajatollah Chamenei, który rządził do ostatniej chwili, a teraz jest nim jego syn. To rzadkość, ponieważ tak wyjątkowa pozycja zazwyczaj nie jest dziedziczona, ale Rada, Najwyższa Rada Iranu, prawdopodobnie podjęła wyjątkową decyzję.
Co to oznacza? Po pierwsze, to zmiana pokoleniowa. To zmiana w porównaniu z pokoleniem ludzi, którzy, z wyjątkiem wojny iracko-irańskiej, przez kilkadziesiąt lat żyli pod sankcjami, ale wciąż w stanie pokoju. Ajatollah Chamenei, w przeciwieństwie do swojego poprzednika, założyciela Republiki Iranu i systemu Wilayat al-Faqih, był bardziej umiarkowany, skłonny do kompromisu i bardziej pokojowo nastawiony. Jego syn nie jest taki, zwłaszcza po stratach osobistych poniesionych przez cały Iran, po atakach na magazyny ropy naftowej – „czarnym deszczu”. To są czasy ostateczne.
Obecny Rahbar jest znacznie bliższy Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej i z pewnością wyklucza — moim zdaniem, przynajmniej w warunkach, które mogą zostać narzucone z zewnątrz — jakiekolwiek rozmowy pokojowe z agresorem.
Będzie walczył do końca, ludzie będą walczyć do końca, a ekscesy, które nagromadziły się w irańskim społeczeństwie w ciągu ostatnich dekad, były powiązane właśnie z czymś bardzo subtelnym: Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej jest zasadniczo nastawiony na „wojnę czasów ostatecznych”, na konfrontację z wrogiem, na walkę z Adżadżalem, z Antychrystem. A kiedy rok po roku, dekada po dekadzie, ci wojownicy, którzy w istocie byli szkoleni i przygotowywani do ostatecznej bitwy, prowadzili pokojowe życie, to oczywiście wojownik w takich warunkach gnije. Zaczyna angażować się w ekonomię, biznes, korupcję. Kiedy wojownik nie walczy, jest to niebezpieczne; staje się toksycznym zasobem. Wojownik musi walczyć. A teraz ta zasłona tak zwanego pokojowego życia, gdzie wszystko straciło sens dla wielu Irańczyków, gdzie wszystko stało się nudne, gdzie nikt nie rozumiał, dlaczego nałożono te sankcje, dlaczego Zachód ma być znienawidzony – wszystko to zostało rozwiane. Teraz widzą, dlaczego trzeba to zrobić. Jeśli nie zniszczą Zachodu, jeśli nie wypełnią swojego przeznaczenia, to ich reżim, ich system, ich kultura i ich wielki kraj – który istnieje znacznie dłużej niż Stany Zjednoczone czy współczesny Izrael – zostaną zaatakowane. Przecież wszystkie te elementy tożsamości – wielkie imperium irańskie, świat islamski, który przejął ponad połowę ludzkości – są żywe i teraz budzą się w irańskim społeczeństwie.
METAFIZYKA WOJNY
Bitwa, zwycięstwo i śmierć w świecie tradycji
przezJuliusa Evolę
JUŻ DOSTĘPNEw wydawnictwieArktosw oprawionej w skórę edycji kolekcjonerskiej z oryginalnym wstępem Kevina DeAnny.
*Ograniczona do zaledwie 100 egzemplarzy*
W naszej epoce prawdziwych i pozornych konfliktów nadszedł czas na ponowne odkrycie metafizycznych tajemnic wojny i etosu wojownika.„Metafizyka wojny” Evolijest i pozostanie podręcznikiem do pielęgnowania wojownika w naszych duszach. Czerpiąc z arsenału mądrości i doświadczeń tradycji nordyckiej, wedyjskiej, rzymskiej, perskiej, islamskiej i innych, Evola pokazuje, jak sztuka wojny może prowadzić do transcendencji i wielkości w życiu codziennym.
Nowy władca Iranu uosabia to: nową energię, nową wiarę. Irańczycy wierzą, że rewolucja z 1979 roku miała miejsce w przededniu tego historycznego wydarzenia, kiedy to era złych rządów na świecie dobiegnie końca, a dwunasty imam – Imam Mahdi – wyjdzie ze swojej kryjówki, zgodnie z teologią szyicką. W rzeczywistości wszystko zostało stworzone w tym celu.
Rozmawiałem z ajatollahem Abdullahem Dżawadim Amolim, który wydał fatwę o potrzebie prowadzenia dżihadu w celu całkowitego zniszczenia Stanów Zjednoczonych i ich przywódców oraz Izraela i jego przywódców. Powiedział mi w Kom, świętej stolicy: „Żyjemy w kulturze oczekiwania”. I rzeczywiście, irańskie społeczeństwo żyło w „kulturze czekania”. Po naszym spotkaniu z nim – głębokim, filozoficznym, poetyckim i teologicznym spotkaniu – wyszliśmy, a towarzyszący nam Irańczyk powiedział: „Jakże jestem zmęczony tymi staruszkami, którzy ciągle mówią o kulturze czekania, podczas gdy my mamy sankcje, problemy, zakazy społeczne”. To była luka pokoleniowa: starsze pokolenie wierzyło, że trzeba czekać na czasy ostateczne, podczas gdy młodsze pokolenie zaczęło się rozczarowywać, uważając to wszystko za mity. A teraz wszystkie te mity – kultura czekania, ostateczna bitwa, starcie z absolutnym wrogiem – zostały w końcu historycznie potwierdzone. Czekały na swój moment.
Widzą agresję, a nowe pokolenie, które przestało rozumieć, dlaczego trzeba nienawidzić Izraela i USA, dlaczego trzeba krzyczeć „Śmierć Ameryce!”, teraz zrozumiało przyczynę. Zniszczenie przywództwa, nieszczęsne irańskie dziewczyny zabite w wyniku celowego ataku – Amerykanie wzięli za to odpowiedzialność. Wszystko to przypomniało im, na czym opiera się ta nienawiść.
Musimy bliżej przyjrzeć się temu, co dzieje się z Iranem, ponieważ walczymy z tym samym wrogiem. Pamiętając o okrucieństwach popełnionych przez ich ukraińskich satelitów na naszym narodzie, powinniśmy również szybko opamiętać się, ale jesteśmy w tej kwestii bardziej pobłażliwi. Irańczycy mają absolutną rację, nazywając rzeczy po imieniu, wyznaczając właściwe cele i realizując je zdecydowanie i bezkompromisowo. Historia ajatollaha Amoliego w Kom nabiera teraz innego znaczenia: myślę, że człowiek, który sceptycznie odnosił się do słów starca o konieczności czekania, teraz walczy z agresorem na linii frontu i broni swojego kraju. Sądząc po informacjach, które otrzymuję z Iranu, tak właśnie jest.
Jeśli Trump chciał podzielić irańskie społeczeństwo, osiągnął dokładnie odwrotny skutek: do władzy doszli bardziej radykalni politycy i duchowni, którzy zemszczą się za swoje osobiste straty, za swoich ojców i za swoich bliskich. Cały naród jest w tej samej sytuacji. Irańczycy są bardziej zjednoczeni niż kiedykolwiek i gotowi zmieść Izrael z powierzchni ziemi. Nie sądzę, żeby dotarli do Ameryki, ale mogą doprowadzić do upadku Trumpa i amerykańskiego porządku świata, wypełniając swoją misję budowy systemu wielobiegunowego, o który walczymy również na Ukrainie.
Prowadzący : Nawiasem mówiąc, amerykańskie źródła wielokrotnie donosiły, że Iran przygotował plan działania na wypadek bezpośredniego ataku ze strony USA i Izraela na długo przed obecną eskalacją. Strategia rzekomo obejmuje nie tylko ataki na bazy wojskowe i terytorium Izraela, ale także zniszczenie infrastruktury cywilnej, co mogłoby wywołać chaos nie tylko w państwach arabskich, ale na skalę globalną. W tym kontekście zamknięcie Cieśniny Ormuz, która już teraz wywiera ogromną presję na rynki światowe, nabiera szczególnego znaczenia. Chciałbym wiedzieć, na ile realistyczny jest taki scenariusz, czy Iran jest gotowy wywołać globalny kryzys gospodarczy i jakie mogłyby być tego konsekwencje.
Alexander Dugin : Po pierwsze, to już nie jest plan, to już fakt: wszystkie trzy wymienione przez ciebie punkty są już wdrażane. Iran oczywiście miał taki plan; rozumieli, jak to się skończy, że nigdy nie można ufać Zachodowi, że nie można negocjować, a tym bardziej, że nie można ufać tym negocjacjom z Trumpem.
A jednak popełnili błąd: gdyby naprawdę byli gotowi na to, że te negocjacje nie doprowadzą do niczego, to po pierwsze, nie przystąpiliby do nich, a po drugie, poświęciliby o wiele więcej uwagi ochronie swoich politycznych, wojskowych i religijnych przywódców. Uważam to za błąd. A te złowrogie postacie – Kushner i Witkoff, do których my, jak sądzę, również naiwnie się schlebiamy, biorąc ich powitalne uśmiechy za dobrą monetę – jedynie zmyliły Irańczyków, przeceniając ich gotowość do dialogu. To ważna lekcja dla nas wszystkich.
Myślę, że musimy zrozumieć, że rzeczywiste rezultaty na Ukrainie osiągniemy tylko dzięki prawdziwemu, zdecydowanemu zwycięstwu, a nie poprzez jakiekolwiek negocjacje. Ale nawet Irańczycy, którzy przygotowali ten plan i wdrożyli go tak szybko, dosłownie w tydzień, ulegli hipnozie Zachodu. Zachodowi nie można ufać – nikomu, ani Trumpowi, ani liberałom, ani Europie. Absolutnie nikomu. Bo to czyste oszustwo: jeśli chcą z nami zawrzeć rozejm, to znaczy, że jest to dla nich korzystne, ale dla nas będzie to katastrofa. Dopóki nie zwyciężymy, dopóki nie stworzymy tego nieodwracalnego, wielobiegunowego świata, nie ma o czym z nimi rozmawiać; musimy z nimi rozmawiać tylko z pozycji siły, broniąc naszych interesów. Iran opracował ten plan, wdrożył go, ale mimo to w pewnym momencie uległ hipnozie. Im mniej kontaktów z Zachodem, tym spokojniej i bardziej wiarygodnie.
Jak to się skończy? Pytanie najczęściej sprowadza się do tego, kiedy nastąpi ostateczny upadek systemu światowego i czy w toku tych katastroficznych procesów pojawi się czynnik nuklearny. Czy Stany Zjednoczone, zdając sobie sprawę z porażki całej operacji i beznadziejności swojej pozycji, poruszając się zgodnie ze scenariuszem inercyjnym, przeprowadzą atak nuklearny na Iran? Mogłoby to zmienić sytuację, ale nawet użycie strategicznej, a raczej taktycznej, broni jądrowej nie wystarczy, by złamać Iran. Mówimy więc o czymś zupełnie innym. Czy Ameryka użyje całego swojego arsenału broni, by po prostu zniszczyć Iran, zamieniając go w coś na kształt Gazy? To pytanie otwarte. Faktem jest jednak, że albo stoimy na krawędzi III wojny światowej – albo już w jej pierwszym etapie – albo stoimy na krawędzi globalnego upadku całego systemu finansowego i gospodarczego.
Jeśli ktokolwiek na świecie nadal wierzy, że „wszystko jest w porządku, wszystko się ułoży, wszystko minie”, to jest to jedynie psychologiczna obrona umysłu przed informacjami, z którymi nie może sobie poradzić.
W islamie istnieje tradycja, która głosi: kiedy aniołowie zatrąbią w trąby, ogłaszając nadejście Dnia Sądu, tylko poganiacz mułów, który w tym momencie będzie poprawiał siodło, usłyszy to i podniesie uszy ku niebu. Pobiegnie i zawoła do wszystkich: „Słuchajcie, aniołowie zatrąbili, nadchodzi koniec czasów!”. A oni mu odpowiedzą: „Nic nie słyszymy”. To idealny obraz dzisiejszego świata. Wszyscy mówią: „No dalej, ropa wróci, Dubaj zostanie odbudowany, ceny nieruchomości znów wzrosną”. Ale nigdy nie będzie tak samo jak wcześniej. Będzie inaczej.
Kto wygra, kto kogo zniszczy – nic nie jest przesądzone, ale stawka jest niezwykle wysoka. Niektóre rzeczy zależą od nas, od Rosji, niektóre od Chin, a wiele, jeśli nie wszystkie, od Iranu – czy zdoła on osiągnąć swoje cele i zetrzeć z powierzchni ziemi agresywne państwo izraelskie, które wpadło w ręce religijnych ekstremistów, i odeprzeć ataki USA. Jak zachowają się inne kraje islamskie?
Różowe marzenie Dubaju i Emiratów o bezpiecznym międzynarodowym hubie dawno prysło: to już nie centrum, gdzie można zarobić krocie, to peryferie, które wkrótce zostaną pokryte piaskiem, a wszystko wróci do beduińskich zasad. A może nawet lepiej: społeczeństwo stanie się tradycyjne, a moralny wizerunek Arabów zostanie ocalony.
Wszyscy muszą teraz przystąpić do egzaminu. Można go pominąć, można nie przystąpić, ale wtedy zostanie się wykluczonym z kategorii tych, którzy podejmują decyzje, którzy uczestniczą w polityce światowej jako podmioty, a nie przedmioty. Dlatego jestem przekonany, że każdy musi zaangażować się w to, co się dzieje, określić swoje stanowiska i strategie.
Indie, na przykład, ku mojemu wielkiemu żalowi, niedawno chwaliły się, że przekazały Izraelczykom współrzędne irańskiego statku, co pozwoliło im go zatopić. W tym przypadku Indie odchodzą od pozycji świata wielobiegunowego. Nie tak powinny postępować suwerenne państwa cywilizacyjne, zwłaszcza te należące do BRICS. Zbytnie skłanianie się ku agresorowi to posunięcie lekkomyślne. Ale Indie to wielka cywilizacja, wielkie państwo Bharatu, i będziemy tam świadkami wielu nowych wydarzeń. Wszyscy globalni gracze są teraz wystawiani na próbę i dotyczy to wszystkich, w tym nas, ponieważ znajdujemy się w zupełnie innej sytuacji.
Prowadzący : Pozwól, że zadam ci jeszcze jedno pytanie. Jak obecna globalna sytuacja gospodarcza wpłynie na Rosję? Na przykład, Kiriłł Dmitriew zauważa, że cena ropy powyżej 100 dolarów za baryłkę z pewnością działa na naszą korzyść. Czy w tej sytuacji jesteśmy beneficjentami, czy też globalny kryzys nadal będzie nas przytłaczał, jeśli nieuchronnie nastąpi?
Alexander Dugin : Przede wszystkim, widzicie, w tak krytycznej sytuacji, w której w grę wchodzą czynniki religijne, etyczne, moralne i geopolityczne, wydaje mi się nieco niestosowne mówienie tylko o tym, kto jest beneficjentem i kto na tym skorzysta. Te sankcje dotkną nas w mniejszym stopniu.
Ten upadek prawdopodobnie będzie miał mniejszy wpływ na Rosję, ponieważ jesteśmy już objęci sankcjami, odcięci od gospodarki zachodnio-centrycznej, więc nie przejmujemy się tym. Im szybciej wszystko się zawali, tym lepiej, moim zdaniem. Już się dostosowaliśmy i zwróciliśmy się ku suwerenności. Nadal mamy naszych partnerów, Iran, a reszta ludzkości pozostaje z nami. Co do Zachodu, jeśli ten upadek go zabije, zniszczy, nie sądzę, żebyśmy żałowali, bo biorąc pod uwagę jego ostatnie zachowanie, zasługuje na to.
Dlatego przyjąłbym zasadę „kopnij leżącego”. Nie warto czerpać korzyści z cierpienia i śmierci ludzi; musimy wspierać swoich, a nasi „swoi” już zostali zdefiniowani. W tej sytuacji musimy bronić naszej suwerenności wszelkimi środkami, w tym ekonomicznymi, i wykorzystywać każdą okazję, która nas wzmocni.
Nasi wrogowie wyraźnie słabną. Są podzieleni i zdezorientowani: jedni popierają Trumpa i Izrael, inni nie. Wśród krajów europejskich panuje niezgoda; spieszą się z opozycji, i to bardzo dobrze. W obozie naszych wrogów panuje panika. Jest to dla nas niezwykle korzystne, a jeśli doprowadzi do załamania i upadku obecnej globalnej gospodarki, to, szczerze mówiąc, tylko na tym skorzystamy – zbudujemy bardziej sprawiedliwy, bardziej poprawny, a jeśli tak, to bardziej humanitarny i demokratyczny globalny system finansowy i gospodarczy.
CZYTAJ WIĘCEJ autorstwa prof. Aleksandra Dugina, dzięki uprzejmości Arktos :
Apatia i nienawiść. Tak można byłoby określić nić przewodnią współczesnej kultury: apatia wobec istnienia, nienawiść do własnego dziedzictwa, do samych siebie, do świata w ogóle. Na nienawiść choruje nie tylko Zachód, ale również Wschód. Nowoczesny świat dławi się apatią i nienawiścią.
Przyczyna jest prosta: brak Boga.
Kto wyjedzie z Polski, od razu to zobaczy: brudne ulice, zniszczone sklepy, grupy młodych, agresywnych, ciemnoskórych mężczyzn wałęsających się bez celu. To rzeczywistość wielu największych miast europejskich. Patrzą z głupkowatą miną na to, co ich otacza: kościoły, pomniki, piękne budynki. Nie wiedzą, co to jest. W ogóle ich to nie obchodzi. Gdyby mogli na tym zarobić choćby kilka euro, od razu by to wszystko spalili. Część jest może owładnięta świadomą niechęcią do Zachodu, którą sufluje im ideologia islamska, ale większość jest po prostu obojętna. Ktoś dał, oni biorą, to wszystko.
Skąd się tam wzięli? Przecież w większości nie przyjechali sami. Stworzono cały skomplikowany system, który pozwolił im przekroczyć europejskie granice, a później tu zostać: brak kontroli paszportowych, instytucja rozdawanego szeroką ręką azylu, świadczenia socjalne. Imigranci przyjeżdżają tu, bo chwytają istnienie – ale ktoś ich tu sprowadził. Spisek i teoria podmiany ludności? Może, ale w krajach zachodniej Europy ludzie od dekad konsekwentnie głosują na partie, które sprowadzają im na głowę niepracujących imigrantów. Nic się nie zmienia. Stworzony raz system trwa i jest podtrzymywany, a większość społeczeństwa biernie patrzy na tego efekty. Przyglądają się, jak przyjezdni zamieniają ich piękne miasta w cuchnącą ruinę. Są obojętni w obliczu dewastacji. Może zatem zwykła inercja i głupota?
Dewastacji ulegają nie tylko miasta, ale i całe narody. W Republice Federalnej Niemiec przyszło w 2025 roku na świat 650 tysięcy dzieci. Część z nich to dzieci z rodzin imigrantów, którzy nie mówią nawet po niemiecku. Równolegle do kraju sprowadzono około 250 tysięcy przybyszów. Jeszcze wyższej liczbie ludzi nadano niemieckie obywatelstwo. Społeczeństwo spokojnie patrzy, jak z niemieckiego zamienia się w coś zupełnie nowego. To w dłuższej perspektywie oznacza śmierć narodowej kultury. Większości to jednak nie obchodzi. Są wobec tej śmierci obojętni, a głosy krytyków uważają za niepotrzebny ekstremizm.
Giną też inne narody, z innych przyczyn – w tym naród polski. W 2025 roku urodziło się u nas 238 tysięcy dzieci, rekordowo mało. Główny Urząd Statystyczny w najczarniejszych scenariuszach nie przewidywał takiej zapaści. Wskaźnik dzietności wynosi obecnie 1,09. To oznacza, że przeciętna Polka ma w życiu jedno dziecko. Z dwojga Polaków robi się jeden – i tak dalej, aż do zaniku. W Europie przodujemy, ale inni nas gonią. Niemcy, Czesi, Włosi, Hiszpanie, Brytyjczycy – oni też nie chcą mieć dzieci. To nie jest problem tylko Zachodu, Europy czy USA. Dzieci nie mają też Rosjanie i Chińczycy, Koreańczycy i Japończycy. Rozwinięty świat zrezygnował z dzieci. Wszyscy dobrze wiedzą, że wymierają, dane są na wyciągnięcie ręki – ale są obojętni.
Mamy tendencję do narzekania na „zgniły Zachód”. To zrozumiałe, w końcu żyjemy na Zachodzie. Tak naprawdę zgniły jest również Wschód – również tam obserwujemy błyskawiczną zapaść cywilizacyjną. Odrzucenie genderyzmu przez Rosjan niewiele znaczy. Wznoszenie drapaczy chmur i budowa nowych portów w Chinach to jeszcze za mało. Rosjanie i Chińczycy, podobnie jak my, wymierają. Wszyscy jedziemy na tym samym wózku, różnią się tylko szczegóły – Zachód zabija się rękami imigrantów, Rosja pijaństwem i tak dalej. Wszyscy są na samobójczym torze.
Co łączy wszystkich, od Ameryki, przez Portugalię, Francję, Polskę, aż po Rosję i Chiny? Przede wszystkim: bezbożność. Boga zabito w liberalizmie i komunizmie, z różnych przyczyn, ale z tym samym skutkiem – dominacją kompletnego bezsensu.
Życie, takie jakie jest, bywa nieznośne. Bez perspektywy wieczności nie ma też żadnego celu. Trzeba to sobie poważnie uświadomić: bez Boga życie po prostu nie ma sensu. Można tylko stwierdzić, że się wydarza – ale trzeba przyznać, że nie posiada żadnej ukierunkowanej treści. Dlatego współczesny świat może podpisać się pod znanym tekstem poezji egipskiej sprzed trzech czy czterech tysięcy lat: „Mury ich zniszczone, nie pozostały żadne ślady, tak jakby ich nigdy nie było. Ciesz się w sercu swoim, póki nie napełni się radością po brzegi. Będziesz żywy, gdy będziesz podążał za pragnieniami swego serca. Spójrz, nikt, kto odszedł, już stamtąd nie wrócił”.
Korzystanie z życia celem maksymalizacji własnej przyjemności, oto jedyna racjonalna strategia w świecie bez Boga. Nie da się wymyślić nic innego. Etyka obowiązku, samopoświęcenia, ofiary – to wszystko jest zawieszone w próżni, jeżeli nie odnosi się do Stwórcy.
Skoro cały rozwinięty świat żyje dziś bez Boga, to w konsekwencji nie ma żadnego celu poza zwykłym trwaniem. Przecież każdy rozsądny nihilista przyzna, że tak naprawdę równie dobre (równie obojętne) byłoby nie istnieć. Na pytanie, dlaczego istnieje raczej coś niż nic, nihilista nie odpowiada. Nie wie, dlaczego: zresztą nawet go to nie obchodzi: „coś” jest przecież niczym. Nihilizm – a konsekwentny ateizm zawsze jest nihilizmem – to strukturalna obojętność wobec życia, która w przypadku niemożności „napełniania serca radością po brzegi” staje się koniecznie nienawiścią.
Ludzie pozbawieni perspektywy wieczności mogą przez całe swoje życie głosować na zdegenerowane formacje polityczne, które sprowadzają migrantów i walczą z rodziną, bo te formacje gwarantują im realizację jedynego rozsądnego celu życia w paradygmacie ateistycznym, czyli maksymalizacji własnej przyjemności. Francuscy nihiliści będą patrzeć, jak imigranci spalają ich Paryż – co ich to obchodzi? Przecież w ich perspektywie ten Paryż nie ma żadnego sensu. Niemieccy nihiliści zbudowali system zalewania własnego kraju imigrantami – i nie chce im się go zmieniać, bo to wymagałoby wysiłku. Po co się wysilać, skoro da się jeszcze wegetować? Polscy nihiliści przestali mieć dzieci, ale co z tego? Niech Polska się skończy – byleby nie teraz, póki żyją. Bo po co ma istnieć Polska? Rosyjski i chiński aparat władzy zadba o własne przetrwanie, ale długa perspektywa go nie interesuje – nie może go interesować, bo bez Boga nie ma żadnej „długiej perspektywy”.
Bezbożny nihilizm, który dominuje myślenie większości współczesnych ludzi w rozwiniętych krajach, jest samobójczą obojętnością wobec cywilizacji. Ta obojętność przeradza się w nienawiść, ilekroć ktoś stara się jej rzucić wyzwanie. Stąd ta wielka nienawiść do wierzących katolików, krytyków sodomii, aborcjonizmu, imigracjonizmu. Żywe trupy chcą spokojnie gnić dalej w swoim świecie pozbawionym znaczeń. Ci, którzy mówią im o Bogu i domagają się jakiegoś wysiłku, to jedyni, do których mogą odczuć nienawiść. Żywe trupy stanowią większość, mają masę – więc uchwalają różne prawa, które zamykają usta ich krytykom. Chcą spokojnie zgnić. Zachód i Wschód stał się zbiorowym Neronem. Podpala wszystko, z czego wyrasta – dla przyjemności.
Czy jest na to recepta?
Tylko jedna: wiara w Boga, silna na tyle, by nadać życiu sens. Nie wiem, jak można ją przywrócić w szerokiej skali. W życiu ludzkim zawsze istniały momenty, które z druzgocącą mocą objawiały niedoskonałość tego życia, jego zależność. Dziś to występuje bardzo rzadko: społeczność ludzka stała się niemal doskonała, bo wyeliminowała większość poważnych przykrości, które dotąd ją trapiły. Została tylko śmierć, ale śmiercią większość nie przejmuje się, zanim ona nie nadejdzie, a kiedy nadejdzie, nie da się już nią przejmować. Widzę tu aporię – trudność, której nie da się przekroczyć. To jednak również jakiś scenariusz. Rzym z tętniącego witalnością i potęgą centrum świata stał się we wczesnych wiekach średnich wynędzniałą osadą. Taki może być los całej rozwiniętej ludzkiej kultury.
Karmiące się nienawiścią i obojętnością trupy muszą zgnić. Są jednak również ci, którzy wierzą i chcą żyć. Skupmy się właśnie na tym. Niech żyją ci, którzy żyć chcą. Nie będzie to wielu? Trudno. Do nas należy konsekwentnie wypełnianie obowiązków, które wynikają z prostego faktu: Bóg istnieje i daje nam życie wieczne. Weźmy to życie. Twórzmy kulturę, która o tym opowiada.
Czy to się uda, a jeżeli się uda, to kiedy – tego nie wiemy, ale nasza jest praca, a owoce są Pana Boga.
Bezmyślna decyzja Trumpa, by pod naciskiem przyjaciela terrorysty, zaatakować Iran przyniosła światu wspaniały prezent. Pokazała, jak pokonać to upadające mocarstwo wydając zaledwie ułamek sumy w porównaniu z rozrzutnością budżetu militarnego USA. Iran nie musi wysyłać swoich żołnierzy na front, żeby wygrać tę wojnę. Bo frontu nie ma i nie będzie. Wystarczy, żeby wytrwale kontynuował taktykę, która w najbliższych dniach doprowadzi do upadku możliwości obrony powietrznej w rejonie wojny, głównie w Izraelu.
Chiny już wiedzą, w jaki sposób odzyskać Tajwan. Kilkaset dronów ogłupi każdy system amerykańskiej obrony powietrznej. To samo dotyczy Korei Północnej. 80 lat europejskiej geopolityki opartej na błędnej wierze w skuteczność amerykańskiego parasola obronnego, dopełnia obrazu naiwnej polityki krajów, które upadną razem ze swoim wielkim Bratem.
Nikt Europy nie musi napadać – sama potrafi siebie wykończyć.
Jeszcze Iran nie wystrzelił ani jednej rakiety hipersonicznej, przed którą nie ma ochrony. Dlaczego więc jeszcze nie zatopił amerykańskich lotniskowców? Żeby zostawić tę opcję otwartą. Prezentowanie przeciwnikowi wszystkich swoich możliwości nie jest dobrą strategią.
A Iran stosuje najlepszy z możliwych i skuteczny sposób pokonania przeciwnika.
Inwazja? Stany Zjednoczone potrzebowałyby więcej żołnierzy, niż wysłały w roku 2003 do Iraku, Czyli przynajmniej milion. Przyjrzyjmy się, jak wygląda przeciętny obywatel USA.
Zagros – tak nazywa się pasmo górskie, które taki żołnierz musiałby pokonać, żeby przedostać się w głąb Iranu. Długość ok. 1600 km, szerokość 200–300 km. Najwyższy szczyt Zard Kuh, 4548 m n.p.m. Ile lat szkolenia musiałby przejść taki mieszkaniec Dakoty, Kalifornii czy Utah, zanim będzie w stanie wykonać choćby proste zadanie?
No dobrze, żarty żartami w końcu USA ma ponad 1,34 miliona żołnierzy w służbie czynnej. Spora część z nich doskonale wyszkolona.
Widzicie jakąś możliwość zgromadzenia w pobliżu Iranu większej ilości żołnierzy bez ryzyka ostrzelania ich przez irańskie rakiety?
Dawno minęły czasy, kiedy żołnierze mieli możliwość dokonania bohaterskich czynów.na froncie. Większość z nich, zanim umrze, nie zobaczy przeciwnika. Zostają rozszarpani przez pociski i rakiety wystrzeliwane z odległości wielu kilometrów lub z dronów.
Sen o bezpieczeństwie chronionym mitem o potędze USA, śniony przez polityków niedostrzegających radykalnych zmian na świecie jest niebezpieczną hipnozą. Niebezpieczne będą skutki takiej bezwarunkowej wiary, że oni nas ochronią. Dramatyczne przebudzenie państw z rejonu Zatoki Perskiej powinno być ostrzeżeniem dla naiwnych wyznawców amerykańskiego parasola. Ten parasol naprawdę istnieje jakkolwiek jedyna realne jego część to szpikulec, który przebije bańkę mydlaną zaufania w mit, że jakieś państwo stanie w obronie tych, którzy naiwnie liczą na pomoc, sami przy tym niewiele robiąc, by wzmocnić własną siłę obronną.
Prawo międzynarodowe w tym umowy nie mają dla Trumpa przecież żadnej wartości. Dla niego liczy się jedynie siła, której wszyscy z wyjątkiem Iranu i dwóch potęg światowych boją się bez sprawdzania, czy to nie jest blef.
Pamięci ofiar z wyspy Epsteina.
Cóż my możemy zrobić, kiedy zdajemy sobie sprawę, jak blisko znaleźliśmy się miejsca, gdzie nie ma żadnego dobrego rozwiązania i światu grozi totalna zagłada?
Przede wszystkim nie dajmy się zastraszyć. Wiem, że nie jest to łatwe, ale co nam pomoże panika? Sprowadzi nasze życie do poziomu, w którym nie warto naprawdę żyć. Każdy z nas musi kiedyś umrzeć. Obawa przed śmiercią jest naturalnym odruchem człowieka. Życie natomiast w nieustannym poczuciu zagrożenia jest koszmarem, który sami sobie zadajemy.
Gdybym mógł, zniszczyłbym wszystkie czerwone przyciski, tak, żeby nie dało się ich użyć. Skoro nie mogę, więc jedyne co mi zostało to cieszyć się życiem jak długo je mam. Właśnie na tym polega nasz wkład we własnym nieszczęściu, że zadręczamy siebie i innych strachem, który nie powoduje przeciwdziałania potencjalnemu złu.
Mam na przykład propozycją dla firmy Lego jak, zamiast narzekać, zarobić na tworzeniu produktów przedstawiających rzeczywistość.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
W obliczu niesprowokowanej i bezprawnej napaści USA i Izraela na Iran nie mogłam milczeć. Poznałam Iran bezpośrednio i wiem, że media głównego ścieku na potęgę kłamią na temat tego kraju. Do tej propagandy aktywnie włączają się także internetowi hejterzy – najczęściej anonimowi – którzy ze wzmożoną agresją atakują moją aktywność w mediach społecznościowych.
Ponadto jestem perfidnie atakowana przez dziennikarzy namaszczonych przez mainstream. Przykładowo, funkcjonariusz medialny Łukasz Jankowski, związany z Telewizją Republika i Radiem Wnet, zaapelował na platformie „X”, aby deportowano mnie z Polski.
Wzmożenie ataków nastąpiło po tym, jak opublikowałam artykuł demaskujący irańskich zdrajców, którzy w polskojęzycznych telewizjach opluwają swój kraj. Robią to po to, aby usprawiedliwiać brutalny atak Amerykanów i syjonistów na Iran. Agresję tych zbrodniarzy eufemistycznie nazywają „interwencją” i bezczelnie kłamią, że Irańczycy sami o nią prosili
W związku z tym, że mój artykuł uzyskał całkiem spore zasięgi, na moich profilach w mediach społecznościowych zostałam zbombardowana przez dziwne konta. Najczęściej, ale nie zawsze, były to fejkowe profile, które zostały założone tylko po to, aby torpedować niewygodne dla systemu publikacje. Było też sporo komentarzy zwykłych użytkowników, którzy mają totalnie wyprane mózgi przez propagandę płynącą z telewizora.
Wiele z tych komentarzy wyglądało tak, jakby pochodziły z jednej fabryki, której zadaniem jest kolportowanie i powielanie kłamstw o Iranie. Z tych kont atakowano mnie w następujący sposób.
Zarzucano mi, że bronię Iranu, w którym rzekomo morduje się kobiety za niezałożenie chusty na głowę. To bzdura. Nikt nie morduje kobiet za brak chusty. Ponieważ wielokrotnie przywoływano nazwisko Mahsy Amini, przypominam, że w internecie dostępne jest nagranie z monitoringu posterunku policji w Iranie, na którym wyraźnie widać okoliczności śmierci tej kobiety.
Z nagrania wynika, że nikt jej nie skatował – kobieta czekała obok innych osób w poczekalni na przesłuchanie, gdy nagle zasłabła i upadła. Podjęto natychmiastową reanimację, jednak niestety zmarła w szpitalu trzy dni później, prawdopodobnie z powodu niedotlenienia mózgu albo zawału serca. Była to oczywiście tragedia, która nie powinna się wydarzyć, jednak światowe media wykorzystały śmierć tej kobiety do rozpowszechniania narracji o rzekomym katowaniu irańskich kobiet za brak chusty.
Zarzucano mi, że bronię Iranu, który rzekomo morduje ludzi na ulicach. I tutaj pojawiają się rozbieżności wśród komentujących co do liczby ofiar. Najpierw podawano liczbę 5 tysięcy, potem 30 albo 50 tysięcy, a ostatnio mówi się już o 70 czy nawet 100 tysiącach. Niech więc w końcu oponenci Iranu ustalą jedną wersję – może od razu 6 milionów?
W każdym razie trolle pomijają kluczowy fakt. Otóż nie byłoby ofiar śmiertelnych w wyniku ostatnich zamieszek w Iranie, gdyby agenci CIA i Mossadu nie rozpętali regularnej bitwy na ulicach irańskich miast, doprowadzając do chaosu, potwornych zniszczeń i wielkiej tragedii.
I wreszcie zarzucano mi, że skoro piętnuję wiadomych irańskich imigrantów (czyli podobno jakichś opozycjonistów), którzy wyjechali z Iranu i teraz krytykują swój kraj, to znaczy, że tak samo potępiam działaczy „Solidarności” czy Polaków z opozycji, którzy wyjechali z ojczyzny w czasach PRL.
To porównanie jest wyjątkowo absurdalne. Otóż jako córka działaczy „Solidarności” uważam co najwyżej, że byli oni naiwni. Tak, dokładnie – moi rodzice byli w „Solidarności”, oboje dali się porwać temu zrywowi, a mój ojciec, Jarosław Piwar, był nawet aktywnym dziennikarzem podziemia. Jego nazwisko pojawia się w Encyklopedii Solidarności, co każdy może sprawdzić w internecie.
Wiem dokładnie, o czym mówiło się w moim rodzinnym domu, przez który przewijało się wielu działaczy „Solidarności”, w tym bardzo znane nazwiska. Nie cierpieli oni „komuny”, ale nigdy nie chcieli, aby Zachód „zainterweniował”, bombardując Polskę Ludową w ramach zaprowadzania demokracji.Tymczasem Iran jest dziś „wyzwalany” przez USA i Izrael za pomocą bomb i rakiet, które spadają między innymi na szpitale i szkoły, zabijając niewinnych cywilów – w tym dzieci. Żaden Irańczyk kochający swój kraj nigdy mnie poprałby takiej „interwencji”.
Co do zarzutów, że krytykując irańską „opozycję” za granicą, miałabym w ten sam sposób gardzić polską opozycją z czasów „komuny” – gdyby tak faktycznie było, redakcja słynnej „Bibuły”, działająca na emigracji w USA, nie przedrukowywałaby przez lata moich artykułów i wywiadów.
Istnieje zasadnicza różnica między emigracją czy opozycją a tymi, którzy publicznie popierają agresję USA i Izraela przeciw własnemu krajowi. Zdrajcy Iranu cieszący się publicznie z tej „interwencji” w praktyce popierają zrzucanie bomb na swoich rodaków.
Tymczasem na ulicach irańskich miast odbywają się właśnie manifestacje poparcia dla władz z udziałem milionów obywateli. Skandują oni hasła „śmierć USA” i „śmierć Izraelowi”, co wyraźnie pokazuje, że Irańczycy wcale nie prosili o tę „interwencję”. Jednak już tego w polskojęzycznej telewizji nie pokażą.
Ta strona internetowa opiera się na wsparciu czytelników
Czy Trump podjął złą decyzję o wojnie?
Paul Craig Roberts
Propaganda, którą Amerykanie słyszą o tym, jak mocno Waszyngton i Izrael uderzają w Iran, wydaje się nie być poparta dowodami. Wygląda na to, że Marynarka Wojenna USA, którą Trump miał użyć do eskortowania tankowców przez Cieśninę Ormuz, musiała zostać przeniesiona poza zasięg irańskich rakiet. Wygląda na to, że amerykańskie bazy w naftowych państwach-miastach już nie funkcjonują, a Stany Zjednoczone będą operować z odległych Włoch. Co więcej, retoryka Trumpa nie wspiera propagandy wojennej. Mówi teraz o wojnie w kategoriach miesięcy zamiast kilku dni, ale Stany Zjednoczone i Izrael, głupio spodziewając się szybkiego upadku Iranu, nie zgromadziły wystarczającej liczby rakiet na wojnę trwającą miesiące. Dlatego Trump zaczął wspominać o „wojskach lądowych”, których wcześniej, jak twierdził, nie było w planach. Biorąc pod uwagę ogromne rozmiary Iranu – Iran jest większy niż Francja, Niemcy, Hiszpania i Wielka Brytania razem wzięte – Stany Zjednoczone nie mają wystarczającej liczby żołnierzy i wątpliwe jest, aby Izrael zaryzykował swoją obecność. Izraelczycy sprytnie wykorzystali zachodnie wojska przeciwko Irakowi i Libii oraz siły arabskie do obalenia Syrii.
Nawet nieliczni komentatorzy, z których wielu to doświadczeni wojskowi, mówią o Rosji, Chinach czy Indiach jako mediatorach konfliktu i o tym, jak doprowadzić go do końca za pomocą mediacji. Najwyraźniej nigdy nie zastanawiali się nad tym, jak można mediatować konflikt, gdy jedna strona, izraelsko-amerykańska, zamierza zniszczyć drugą. W jaki sposób Iran zamierza mediować w tej sprawie? Dla Iranu jest to konflikt egzystencjalny. Przetrwanie Iranu jako suwerennego państwa zależy wyłącznie od zwycięstwa Iranu. Rząd irański, który poddałby się mediacji, poddałby się unicestwieniu Iranu jako państwa. Byłby to rząd zdrajców.
Nigdy nie rozumiałem, jak rząd irański mógł być tak kompletnie źle poinformowany, by sądzić, że chodzi o to, czy Iran wzbogacał uran do produkcji broni jądrowej. Kwestia nuklearna nigdy nie była niczym więcej niż pretekstem do zniszczenia Iranu. Prawdziwym problemem zawsze było usunięcie Iranu z drogi Wielkiego Izraela. Poprzednim pretekstem była „wojna z terroryzmem”, którą syjonistyczni Bush i Obama wykorzystali do zniszczenia Iraku i Libii, a która została wykorzystana do zniszczenia Syrii. Syjoniści jasno dali do zrozumienia, że ich celem jest Wielki Izrael. Sam Netanjahu i kilku izraelskich ministrów pokazywało w telewizji mapy Wielkiego Izraela, terytorium obejmującego muzułmański Bliski Wschód. To nowe określenie amerykańskiej wojny o Wielki Izrael w XXI wieku zostało zapoczątkowane przez syjonistyczny reżim Donalda Trumpa. Jak to możliwe, że rząd irański uważał, że Waszyngton jest w jakikolwiek sposób zainteresowany negocjowaniem umowy o broni niejądrowej z Iranem? Tak jak Rosja i Chiny zdają się nie rozumieć doktryny Wolfowitza, tak Iran zdaje się nie rozumieć planu Wielkiego Izraela. Nie ma żadnej możliwości, aby jakikolwiek rząd irański wynegocjował wyjście z Wielkiego Izraela. Ale spójrzmy, jak Iran ponownie oddaje zwycięską kartę i wraca do negocjacji.
Według posiadanych przeze mnie informacji, przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów USA ostrzegł prezydenta Trumpa, aby nie inicjował wojny, jeśli nie zgromadzono wystarczających zapasów broni. Jednak Trump, przekonany przez kogoś, być może Netanjahu, że wystarczy kilka pocisków i bomb, a upadek irańskiego rządu umożliwi narzucenie władzy marionetkowego władcy, takiego jak syn byłego amerykańskiego marionetkowego władcy Iranu.
Jak wiedzą moi wierni czytelnicy, zawsze obawiałem się, że syjonistyczni neokonserwatyści sprzymierzeni z Izraelem, którzy kontrolują amerykańską politykę zagraniczną od czasów George’a W. Busha, zbyt mocno naciskają na Rosję, Chiny i Iran. Plan syjonistycznych amerykańskich neokonserwatystów, zakładający amerykańską hegemonię światową i izraelską hegemonię na Bliskim Wschodzie, prowadzi do nuklearnego Armagedonu.
Moim zdaniem Rosja, Chiny i Iran są źle rządzone przez przywódców, którzy przedkładają nadzieje nad rzeczywistość i dlatego nie rozumieją, że są celem amerykańskiej i izraelskiej hegemonii. To prawie tak, jakby nigdy nie czytali doktryny Wolfowitza ani nie mieli pojęcia o syjonistycznej doktrynie Wielkiego Izraela.
Staram się zachować optymizm. Ale Rosja i Chiny, które mają powstrzymywać amerykańską neokonserwatywną agresję, całkowicie zawiodły w swoich obowiązkach. W rezultacie Putin prowadzi wojnę na Ukrainie, której nie chce wygrać. Chiny udają, że mogą uniknąć wojny, mimo że ich import ropy naftowej został zmniejszony o 50% przez wojnę, której Chiny mogłyby zapobiec. Rząd Iranu, próbując uniknąć wojny, która dla każdego inteligentnego człowieka była oczywista, po raz drugi poddał się amerykańskim „negocjacjom” i znów został oszukany i zaatakowany z zaskoczenia. Wygląda na to, że Rosją, Chinami i Iranem nie kierują ludzie kompetentni i mający kontakt z rzeczywistością. Czy zanim Rosja i Chiny ockną się i ockną, ich jedyną opcją będzie broń jądrowa?
Glenn Greenwald wskazuje na hipokryzję prezydenta Donalda Trumpa i jego zwolenników z kampanii Make Israel Great Again, którzy twierdzą, że zmiana reżimu za pomocą bomb i pocisków nie jest wojną. Prawdziwe pytanie brzmi jednak, czyj reżim zostanie zmieniony? Iranu czy Trumpa? greenwald/trump-iran-war-is-an-open-ended-regime
Twierdzenie Trumpa, że Iran to „domek z kart”, który się zawali, już okazało się błędne. Jeśli irańskie rakiety przetrwają Trumpa i Izrael, amerykańskie bazy i szatański Izrael zostaną zmiażdżone, chyba że Iran będzie miał niekompetentny rząd, który nie rozumie, że walczy o przetrwanie Iranu i głupio zgodzi się na zawieszenie broni. Dopływ ropy zostanie wstrzymany, a winą obarczony zostanie Trump. Inflacja w Ameryce wzrośnie, zatrudnienie spadnie, spadki na giełdzie wyczerpią majątek, a jeśli Trump nie będzie w stanie przekupić jakiegoś głupiego kraju, by najechał Iran (choć nie zrobiłoby to żadnej różnicy), jedyną alternatywą dla utraty twarzy jest atak atomowy na Iran lub nakazanie Izraelowi dokonania tego za zgodą prezydenta Trumpa.
Jeśli Trump będzie musiał ratować się bronią atomową, kiedy obiecano nam trzydniowy okres bez wojny, Trump i Stany Zjednoczone będą skończeni. Trump będzie skończony również, jeśli przegra wojnę z wyboru, którą głupio rozpoczął w roku wyborów parlamentarnych.
Oczywiście, nie powinniśmy tak mówić, ale fakty są faktami.
Tymczasem reżim Trumpa nadal utwierdza swoją władzę nad resztą świata. Trump jest jeszcze bardziej bezczelny w swoim twierdzeniu o hegemonii Waszyngtonu niż syjonistyczni neokonserwatyści, którzy kontrolowali amerykańską politykę zagraniczną w imieniu Izraela w XXI wieku. Zastępca sekretarza stanu oświadczył, że Waszyngton nie pozwoli Indiom stać się silnym rywalem Ameryki, takim jak Chiny. Tyle w kwestii suwerenności narodowej Indii. https://www.rt.com/india/633990-us-wont-allow-india-to/
Trump oświadcza, że „musi brać udział w wyborze następnego przywódcy Iranu”. Według Trumpa, buduje on demokrację w Iranie, ale ludzie nie mogą sami wybrać swojego przywódcy.
Trump oświadcza, że zmiana reżimu na Kubie „to tylko kwestia czasu”. Najpierw Trump zmieni reżim w Iranie, a potem zmieni reżim na Kubie.
Innymi słowy, „Prezydent Pokoju” stał się „Prezydentem Wojny”.
Traci zwolenników Trumpa. Baza Trumpa jest podzielona. Trump stracił Marjorie Taylor Green i Thomasa Masseya, swoich najskuteczniejszych zwolenników w Kongresie. Trump stracił Tuckera Carlsona, swojego najskuteczniejszego zwolennika w mediach.
Jeśli okaże się, że Trump pozwolił szatańskiemu premierowi Izraela sprowokować go do rozpoczęcia wojny, którą przegra w roku wyborów parlamentarnych, nie będzie nikogo, kto obroniłby Trumpa przed impeachmentem.
Powiedz mi, czy to świadczy o inteligencji prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Wojna, którą Trump rozpoczął w imieniu Izraela, niesie ze sobą wiele zagrożeń. Jednym z nich jest to, że aby uniknąć porażki, Trump lub Izrael mogą użyć broni jądrowej.
Pamiętajmy, że Stany Zjednoczone nie były w stanie pokonać Korei Północnej i Chin w wojnie koreańskiej. Stany Zjednoczone przegrały wojnę w Wietnamie. Stany Zjednoczone w Afganistanie nie były w stanie pokonać kilku tysięcy słabo uzbrojonych talibów. Prawdopodobieństwo, że Stany Zjednoczone pokonają kraj tak duży i pozornie spójny, jak Iran, jest niewielkie.
W każdym kraju jest pełno zdrajców, w tym w Iranie, gdzie „postępowcy” są przekupieni i opłacani przez Waszyngton i Izrael. Możliwe, że tym „postępowcom” uda się zdradzić naród irański. Jeśli im się to uda, a Iran upadnie, wzrost ego Trumpa sprawi, że kolejne cele staną się Rosja i Chiny.
Zarówno Putin, jak i Xi wystawili swoje kraje na próbę obalenia ich przez Trumpa. Każdy z nich mógłby z łatwością, niewielkim kosztem, zapobiec izraelsko-amerykańskiemu atakowi na Iran.
To było takie proste. Rosja, Chiny i Iran musiały tylko ogłosić porozumienie o wzajemnym bezpieczeństwie. Atak na jedno państwo to atak na wszystkie. Nawet egoiści tacy jak Trump i Netanjahu wiedzą, że nie mogą jednocześnie toczyć wojny z Rosją, Chinami i Iranem.
Ale Iran po raz drugi zaufał negocjacjom z Waszyngtonem, które ponownie zostały wykorzystane do podstępnego ataku na Iran. Putin wierzy, że jego „specjalne stosunki z Donaldem Trumpem” zapewnią Rosji wzajemny pakt bezpieczeństwa, który zakończy konflikt na Ukrainie. Chińskie władze najwyraźniej nie potrafią myśleć dalej niż umowy handlowe. Dlatego jeśli ten obraz przywódców Rosji i Chin jest prawdziwy, a Trump odniesie zwycięstwo nad Iranem, Trump prawdopodobnie rozpocznie większe wojny.
Przez ćwierć wieku, a właściwie dłużej, obserwowałem, jak głupi Arabowie, zajęci walką i wzajemnym wyprzedaniem, są masakrowani przez syjonistyczne siły amerykańskie, sformowane przeciwko nim przez Izrael. Przez ćwierć wieku obserwowałem, jak Rosja, Chiny i Iran nie dostrzegają śmiertelnego zagrożenia dla ich narodowego bytu, jakie stwarza Waszyngton i jego marionetkowe państwa NATO. Rosyjscy komentatorzy, tak postępowi w swoim myśleniu, łudzą się, że Rosja w jakiś sposób doprowadziła do rozłamu między Ameryką a Europą. Co za nonsens.
Poza Aleksandrem Duganem, niezwykle trudno jest znaleźć w Rosji inteligentny komentarz na temat wyzwań, przed którymi stoi kraj.
Chiny zdają się być zagubione w przekonaniu, że Chiny zwyciężają, nic nie robiąc i czekając na agresora. To działa tylko wtedy, gdy agresor współpracuje.
Być może Donald Trump, sprawdzony i niezawodny agent Izraela w czasie wojny, zostanie usunięty z urzędu po wyborach uzupełniających. Jeśli tak się stanie, perspektywa wojny nuklearnej w okresie przejściowym zmniejszy się. Jeśli nie, a Iran utrzyma władzę, Stany Zjednoczone po raz drugi w historii prawdopodobnie uciekną się do użycia broni jądrowej. Myślę, że to by wykończyło Amerykę.
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” • 10 marca 2026michalkiewicz
27 lutego Sejm uroczyście potwierdził, że Polska jest i pozostanie „sługą narodu ukraińskiego” tak długo, jak to będzie konieczne. Skoro tak, to jasne, że Polska pozostanie sługą narodu ukraińskiego jeśli nawet nie na wieki, to w każdym razie – do końca swego własnego istnienia – bo któż na Ukrainie zrezygnowałby z takiego głupiego sługi? To potwierdzenie przybrało postać uchwały w sprawie „solidarności z Ukrainą i wsparciem dla osób będących ofiarami rosyjskiej agresji”. Solidarności – wiadomo; szczegóły precyzuje umowa z 2 grudnia 2016 roku, która cały czas obowiązuje.
Jeśli chodzi zaś o „ofiary”, to jestem pewien, że z nimi będzie tak samo, jak z „ocalałymi z holokaustu”, których liczba z roku na rok rośnie, bodajże w postępie geometrycznym. Z takiego wynalazku nikt dobrowolnie nie zrezygnuje tym bardziej, że na Ukrainie Żydowie coś tam mają do powiedzenia. Dlatego też Książę-Małżonek, mówiąc w swojej gawędzie, pretensjonalnie zatytułowanej, jako „exposé”, trafił kulą w płot, twierdząc, że „nie możemy” być „frajerami”. Nie tylko „możemy”, ale nawet musimy – o czym świadczy wspomniana uchwała Sejmu, którą Książę-Małżonek, jako najbardziej bufonowaty frajer Rzeczypospolitej, przecież popiera. Taki los wypadł nam.
Tego samego dnia Sejm uchwalił ustawę o SAFE, to znaczy – o pożyczce którą Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje kazała Polsce przyjąć („przyjmuj zaszczyt, psi synu, a nie, to w gardło wtłoczymy!” – pokrzykiwali Kozacy do kandydata na atamana). Patrząc na determinację obywatela Tuska Donalda, podobnie jak Księcia-Małżonka, czy funkcjonariuszy Propaganda Abteilung w niezależnych mediach głównego nurtu, nabieramy pewności, że tym razem Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje, podobnie jak niemiecki kanclerz Fryderyk Merz nie chcą słyszeć o żadnym polskim safandulstwie. Ustawa ma być podpisana przez pana prezydenta Karola Nawrockiego.
W tym celu BND musiała uruchomić agenturę wśród prześwietnej Generalicji naszej niezwyciężonej armii, która dostała zadanie młotowania prezydenta Nawrockiego, by stosowną ustawę podpisał. Jeśli by tak się stało, to zwłaszcza w świetle przyjętej przez Sejm 27 lutego uchwały w sprawie wysługiwania się Ukrainie, gwałtownie rośnie ryzyko, że wszystko, co Polska kupi za tę pożyczkę, będzie musiało być „nieodpłatnie” przekazane Ukrainie. W ten sprytny sposób Niemcy, które pożyczki SAFE nie biorą, chcą upiec dwie pieczenie: polskimi rękami „wspierać” Ukrainę, a przy okazji uwiązać nasz nieszczęśliwy kraj w budowanej właśnie IV Rzeszy, jako Generalne Gubernatorstwo.
W tej sytuacji mamy dwie możliwości – albo Książę-Małżonek jest Pierwszym Frajerem Rzeczypospolitej i trzeba będzie na tę okoliczność obmyślić mu jakiś order Krzyża Zbolałego, albo nie jest frajerem, tylko łajdakiem, w dodatku bezczelnym, bo próbuje przytłaczać oponentów dętym autorytetem. Ciekawe, jak zachowa się prześwietna Generalicja naszej niezwyciężonej armii. Jeśli zaczęłaby pana prezydenta Nawrockiego młotować, byłby to pierwszy po stanie wojennym w roku 1981 przypadek takiego politycznego zaangażowania naszej niezwyciężonej. Ano, nie da się ukryć, że lepiej, przyjemniej, a przede wszystkim – bezpieczniej – jest schwycić za mordę własnych obywateli, niż szarpać się z obcymi agentami w ich obronie.
Inna sprawa, że chytry dwa razy traci, bo beneficjentem SAFE może być Ukraina, a prześwietna Generalicja tej forsy nawet nie powącha, oczywiście poza tym, co tam sobie załatwi na boku. W związku z tą powszechną mobilizacją pojawiły się fałszywe pogłoski, jakoby „Władek” Kosiniak-Kamysz dostał cynk, że vaginessy z koalicji !3 grudnia podjęły w czynie społecznym zobowiązanie, że po szczęśliwym przeforsowaniu u pana prezydenta Nawrockiego podpisu pod wspomnianą ustawą, każdemu dygnitarzowi – wszystko jedno – cywilnemu, czy mundurowemu – każda urządzi „nocowanko” – jak to zrobiła pani Julia Wieniawa w nagrodę za wsparcie Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy pana „Jurka” Owsiaka. „Któż widok ten opisać zdoła? Fiedin, Simonow, Szołochow? Ach, któż w ogóle go wytrzyma?!” – zastanawiał się poeta.
Ale to wszystko furda w porównaniu z paroksyzmami, jakie czekają naszą biedną Ojczyznę w związku z narastającym, politycznym zacietrzewieniem w środowisku nienawistnych sędziów. Jak wiadomo, obywatel Żurek Waldemar pod wpływem uczonych doradców, wykombinował „Plan „B””, czyli metodę „na rympał” ale zachowującą pozory legalności. Ponieważ pan prezydent Nawrocki odmówił podpisania nowelizacji ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, „Plan „B”” przewiduje mobilizację agentury, od której – jak podejrzewam – aż się roi w dwóch organizacjach skupiających nienawistnych sędziów: „Iustitia” i „Themis”. Te wyłoniłyby ze swego grona zaufany skład Krajowej Rady Sądownictwa, a właściwie – Krajowej Rady Konfidentów – zaś koalicja 13 grudnia dostałaby zadanie przyklepania tego składu, co nazywałoby się, że „Sejm wybrał”. W ten sposób obywatel Żurek Waldemar ominąłby pana prezydenta Nawrockiego, któremu mógłby pokazać „gest Kozakiewicza”.
W rezultacie na firmamencie pojawiłyby się dwie Krajowe Rady Sądownictwa; jedna uznawana przez pana prezydenta Nawrockiego, a druga – jako Krajowa Rada Konfidentów – uznaniem pana prezydenta Nawrockiego by się nie cieszyła. Wprawdzie konstytucja nie przewiduje żadnych czynności ze strony pana prezydenta, które byłyby wymagane do ważności takiej Rady – więc pozornie rympał obywatela Żurka Waldemara ma wszelkie widoki powodzenia – jednak musimy odwołać się tu do pełnej mądrości sentencji starożytnych Rzymian, którzy radzili: quidquid agis, prudenter agas et respice finem – co się wykłada, że cokolwiek czynisz, czyń rozsądnie i patrz końca.
Otóż jednym z ważnych zadań Krajowej Rady Sądownictwa jest rekomendowanie panu prezydentowi sędziów do mianowania. Nietrudno się domyślić, że skoro pan prezydent nie uznawałby Krajowej Rady Konfidentów, to nie uznawałby też żadnych rekomendacji z jej strony, a zatem żadnego sędziego rekomendowanego przez Krajową Radę Konfidentów by nie mianował. Ciekawe, w jaki sposób obywatel Żurek Waldemar zamierza sforsować tę przeszkodę? Ma dwie możliwości – albo starać się o zachowanie pozorów legalności i w tym celu wymusić na koalicji 13 grudnia, by przeforsowała w Sejmie uchwałę, że ci sędziowie będą mianowani przez Sejm – albo plunąć na pozory legalności i przy pomocy policji, powyrzucać z sądów przez okna tak zwanych „neosędziów” i na ich miejsce wprowadzić do gabinetów funkcjonariuszy rekomendowanych przez Krajową Radę Konfidentów – już bez fatygowania Sejmu.
Jak będzie – myślę, że tak, jak postanowi Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje. Sądzę, że taki dualizm sądowy w naszym bantustanie mógłby być jej nawet na rękę – bo doskonale wpasowuje się on w ogólny mechanizm obezwładniania naszego nieszczęśliwego kraju, podobnie, jak to było w wieku XVIII. Skoro po ewentualnym przyjęciu SAFE Polska byłaby całkowicie na łasce Komisji Europejskiej i luksemburskich przebierańców z TSUE – bo na tym właśnie polegają skutki „mechanizmu warunkującego” – to burdel i serdel w wymiarze sprawiedliwości musiałby doprowadzić do głębokiego kryzysu zaufania obywateli do własnego państwa. I o to właśnie Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje, podobnie jak niemieckiemu kanclerzowi Fryderykowi Merzowi chodzi – żeby Polacy machnęli ręką na Rzeczpospolitą – bo wtedy bez oporów przyjmą przepoczwarzenie się jej w Generalne Gubernatorstwo – a ewentualnych oponentów weźmie za mordę albo nasza niezwyciężona, albo – stare kiejkuty, gotowe – jak wiadomo – na każde skinienie.
Jak widzimy, wszystko zostało znakomicie przemyślane i nawet – skoordynowane – chyba, że powtórzy się sytuacja z grudnia 2016 roku, kiedy to „ciamajdan” jako kulminacja „walki o demokrację” w naszym bantustanie, został zneutralizowany przez wysłannika prezydenta-elekta Donalda Trumpa, czyli Rudolfa Giulianiego. Jak pamiętamy, w przeddzień „ciamajdanu”, czyli 15 grudnia 2016 roku przyleciał on do Warszawy i korzystając z pretekstu, jakim był wspólny znajomy jego i Jarosława Kaczyńskiego, czyli Lejb Fogelman, odbył dwugodzinną rozmowę z Naczelnikiem, po czym siadł w samolot i odleciał do Ameryki. Najwyraźniej wiedział, co się świeci, bo przecież CIA coś tam musi wiedzieć. Toteż, kiedy Volksdeutsche Partei urządziła blokadę sali plenarnej Sejmu, by nie dopuścić do uchwalenia ustawy budżetowej i w ten sposób doprowadzić do skrócenia kadencji Sejmu, Naczelnik wyprowadził swoich posłów do Sali Kolumnowej i ci tam ustawę budżetową uchwalili, czego nie mógł przeboleć nienawistny pan sędzia Igor Tuleya.
Trzy dni później w dzienniku „Die Welt” ukazała się notatka, że trudno, nie udało się – i tylko posłom Volksdeutsche Partei nikt nie powiedział, że wojna się skończyła, więc nadal okupowali salę plenarną, aż wreszcie jakaś dobra dusza poinformowała ich, że już jest po wszystkim i mogą iść do domu. W ten sposób Nasz Najważniejszy Sojusznik, bez żadnych rozruchów, ani żadnej rewolucji, storpedował w zarodku knowania Naszej Złotej Pani z Berlina, która musiała 7 lutego 2017 roku przyjechać z gospodarską wizytą do Warszawy, po której nakazała odłożyć walkę o demokrację na rzecz walki o praworządność, którą niemiecka agentura w Polsce prowadzi a nawet eskaluje, do dnia dzisiejszego.
A nasza niezwyciężona stoi i się przygląda, bo najwyraźniej znikąd nie było rozkazu, by stanąć w obronie naszego nieszczęśliwego kraju. Czyżbyśmy znowu musieli liczyć na Naszego Najważniejszego Sojusznika?
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Kiedy Zachód negocjuje, to tylko odwracanie uwagi.
Wojna w Iranie po raz kolejny pokazała, jak niebezpieczne są negocjacje z Zachodem. Zachód po prostu używa negocjacji, aby uśpić czujność przeciwnika i wprowadzić go w fałszywe poczucie bezpieczeństwa, a następnie go oszukać, a nawet zaatakować.
Anti-Spiegel 9 marca 2026
Wojna iracko-irańska z zeszłego lata i obecna mają wspólny mianownik, o którym niemieckie media nie informują. W obu przypadkach trwały negocjacje między Iranem a Stanami Zjednoczonymi i w obu przypadkach negocjacje postępowały, choć powoli. W obu przypadkach, zaledwie kilka dni po rzekomo udanych spotkaniach, Stany Zjednoczone niespodziewanie rozpoczęły bombardowanie Iranu.
Nic więc dziwnego, że po tym doświadczeniu Iran stracił zainteresowanie negocjacjami ze Stanami Zjednoczonymi i innymi państwami zachodnimi, które przynajmniej werbalnie popierają amerykańskie ataki.
Ktokolwiek myśli, że jest to specyfika Donalda Trumpa i w żadnym wypadku nie jest typowe dla polityki Zachodu, jest w błędzie, ponieważ historia jest pełna podobnych przykładów. Rosyjska telewizja wskazała na niektóre z nich w swoim cotygodniowym przeglądzie wiadomości w niedzielny wieczór, a ja przetłumaczyłem rosyjski reportaż.
========================================
Stany Zjednoczone chcą wybierać światowych przywódców według własnego gustu.
W zeszłym tygodniu wskazaliśmy, że Izrael zaatakował Iran jako pierwszy. Było to w sobotę, 28 lutego. Ale zaledwie kilka godzin wcześniej minister spraw zagranicznych Omanu, kraju, który pośredniczył między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, oświadczył, że poczyniono postępy w negocjacjach. Po pierwsze, Iran był gotowy zezwolić amerykańskim inspektorom na wizytę w swoich obiektach jądrowych, a po drugie, był gotowy zrezygnować ze składowania wzbogaconego uranu na swoim terytorium.
Można by pomyśleć, że Waszyngton mógłby ogłosić się zwycięzcą wyłącznie na podstawie tych irańskich ustępstw i powstrzymać się od działań militarnych. Porozumienie istniało.
Ale stało się inaczej. Negocjacje okazały się jedynie taktyką dywersyjną.
Zachód ma długą historię hipokryzji w negocjacjach. Rozważmy na przykład bombardowanie Jugosławii przez NATO 24 marca 1999 roku. Negocjacje toczyły się również wtedy, w Rambouillet, na przedmieściach Paryża. Brytyjczycy i Amerykanie naciskali na secesję Kosowa od Serbii, podczas gdy delegacje rosyjska i serbska były temu przeciwne. Osiągnięto nawet pewne kompromisy i sporządzono projekt porozumienia politycznego, które Serbowie byli gotowi podpisać.
Jednak Stany Zjednoczone i Wielka Brytania nalegały na rozmieszczenie wojsk NATO w Kosowie. Prezydent Jugosławii Milošević uznał to za warunek przesadny i całkowicie nie do przyjęcia.
Samoloty NATO rozpoczęły brutalne naloty bombowe na kraj. Czy pomogło to kosowskim Albańczykom? Nie, pogorszyło to ich życie. Mogły być inne skutki. Zamiast tego Stany Zjednoczone mają teraz w Kosowie bazę wojskową Bondsteel, największą w Europie Południowej.
Albo weźmy amerykańsko-brytyjską inwazję na Irak w 2003 roku. W latach 80. Irak prowadził wojnę z Iranem przez osiem lat. Stany Zjednoczone wspierały Irak w tej wojnie. Donald Rumsfeld, ówczesny specjalny wysłannik prezydenta Reagana, kilkakrotnie odwiedził prezydenta Iraku Saddama Husajna. Były serdeczne zdjęcia, a nawet nagranie wideo z serdecznym uściskiem dłoni. Stany Zjednoczone praktycznie zabiegały o poparcie Bagdadu, usuwając go z listy państw sponsorujących terroryzm, udzielając wielomiliardowej pożyczki, dostarczając broń, w tym bomby kasetowe, i zapewniając USA, że zrobią wszystko, co możliwe, aby zapobiec klęsce Iraku. Prezydent USA Ronald Reagan przyjął nawet irackiego ministra spraw zagranicznych Tarika Aziza przed trzaskającym kominkiem w Białym Domu. Ich rozmowa była wyraźnie serdeczna.
Okazało się jednak, że nic z tego nie miało znaczenia. Po anglo-amerykańskiej agresji na Irak, opartej na, jak wiemy, sfabrykowanych pretekstach, Saddam Husajn został powieszony, a 73-letni Tarik Aziz poddał się wojskom amerykańskim i stanął przed sądem. Oskarżono go o zbrodnie wojenne i zmarł na zawał serca w szpitalu więziennym.
Prezydent Libii Muammar al-Kaddafi również stracił życie z powodu wiary w rzetelność Zachodu jako partnera.
Pod koniec lat 90. Kaddafi starał się wyeliminować wszelkie niejasności i niespójności w swojej polityce i robił wszystko, co w jego mocy, aby być mile widzianym w stolicach europejskich. Osobiście przyjmował również wysoko postawionych gości. Brytyjski premier Tony Blair odwiedził Trypolis dwukrotnie: w 2004 i 2007 roku. Został przyjęty w tradycyjnym namiocie, a następnie oświadczył, że stosunki między oboma krajami „całkowicie się zmieniły” i że Kaddafi stał się człowiekiem, z którym „bardzo dobrze się współpracuje”.
Muammar żywił nieskrywane, wręcz namiętne uczucie do sekretarz stanu USA w administracji Busha, Condoleezzy Rice. Po bombardowaniu Libii w ruinach jego pałacu znaleziono przepięknie skomponowany album z jej zdjęciami. Później opisała swoje spotkanie z Kaddafim w Trypolisie jako „wyjątkowy moment w mojej karierze sekretarza stanu”.
Ale to było później. Na zdjęciu patrzy na nią gniewnie, a ona, ze skrzyżowanymi nogami, dyskretnie odwraca wzrok, choć nie może powstrzymać uśmiechu.
W tym momencie prawdopodobnie grała piosenka, którą Kaddafi zamówił u najlepszego libijskiego kompozytora specjalnie dla Condoleezzy Rice, a której tytuł sam wymyślił: „Czarny kwiat w Białym Domu”. Kaddafi nie krył swoich uczuć. W wywiadzie dla Al Jazeery z 2007 roku powiedział: „Wspieram moją drogą czarną Afrykankę, podziwiam ją i jestem bardzo dumny z tego, jak z rezerwą wydaje polecenia arabskim przywódcom. Leezza, Leezza, Leezzaaaa… Bardzo ją kocham, podziwiam i jestem z niej dumny”.
Na pamiątkę Kaddafi podarował Condoleezzie Rice diamentowy pierścień i medal ze swoim portretem.
Fascynacja Kaddafiego Zachodem nie ograniczała się jednak do Condoleezzy Rice. Jego beduiński namiot dosłownie objechał europejskie stolice: w 2004 roku odwiedził siedzibę Komisji Europejskiej w Belgii i spotkał się z Romano Prodim; w 2007 roku spotkał się z prezydentem Sarkozym we Francji; z Francji udał się bezpośrednio do Hiszpanii na spotkanie z królem i premierem; a w 2009 roku poczynił konkretne plany wizyty w Japonii i Korei Południowej.
Pod koniec 2010 roku Amerykanie podsycili w regionie tzw. „arabską wiosnę”. Prezydent Tunezji Ben Ali, niegdyś faworyzowany przez Zachód – istnieją jego zdjęcia z prezydentami USA Clintonem i George’em W. Bushem – został zmuszony do ucieczki z ojczyzny do Arabii Saudyjskiej, gdzie później zmarł.
Muammar Kaddafi, który w swoim kraju de facto zmagał się z kolorową rewolucją, został zdradzony przez Zachód. Przy wsparciu USA brytyjskie i francuskie siły powietrzne rozpoczęły bombardowanie Libii, rzekomo w celu wsparcia rebeliantów, a Kaddafi został zdany na łaskę rozwścieczonych mas. Żaden z jego zachodnich „przyjaciół” nie przyszedł mu z pomocą.
Innym przyjacielem Ameryki był prezydent Egiptu Hosni Mubarak. Spotkał się z Reaganem i George’em H.W. Bushem. Gościł Clintona w Egipcie. Jeździł wózkiem golfowym z George’em W. Bushem i wznosił toast z Margaret Thatcher. W 2009 roku rozmawiał z Obamą w Waszyngtonie. Obama zdradził Mubaraka podczas protestów w Egipcie. Ostatecznie Bractwo Muzułmańskie, przy wsparciu USA, obaliło Mubaraka.
Chory Hosni Mubarak, który cierpiał na raka żołądka i niewydolność serca, przeszedł udar i nie miał pęcherzyka żółciowego, został przewieziony na salę sądową na szpitalnym łóżku, na oczach kamer telewizyjnych, i skazany na dożywocie.
Jednak w 2017 roku wszystkie zarzuty zostały wycofane, a „ostatni faraon”, jak go nazywano, zmarł spokojnie w Kairze, otoczony rodziną.
Można by bez końca rozprawiać o hipokryzji Zachodu; wystarczy spojrzeć na porozumienia mińskie w sprawie Ukrainy. Ale tak po prostu jest. Teraz prezydent USA Donald Trump oświadczył, że chce sam wybrać przyszłego przywódcę Iranu. Jak powiedział, tak samo jak zrobił to w Wenezueli.
Spójrzmy na to z innej perspektywy. Dlaczego Waszyngton nie miałby również wybierać głów państw i rządów krajów Europy Zachodniej? Macron zostanie zastąpiony we Francji w przyszłym roku, więc dlaczego nie wyznaczyć amerykańskiego następcy?
Po co pytać Francuzów? A tak w ogóle, jeśli ktoś wygra wybory gdziekolwiek (Francja jest tu tylko przykładem), przecież można go porwać lub zabić.
W zeszłym roku wiceprezydent USA J.D. Vance skrytykował Europę na konferencji monachijskiej za zdradę demokracji. Ameryce się to nie podoba. Cóż, okazuje się, że właśnie to miał na myśli: Amerykanie chcą wybierać przywódców według własnych preferencji. Tak to tam działa.
W czasach, gdy niezadeklarowane wojny i agresja prewencyjna stały się smutną normą, były oficer piechoty morskiej USA i inspektor ds. broni ONZ Scott Ritter analizuje obecną eskalację napięć na Bliskim Wschodzie w rozmowie z sędzią Andrew Napolitano.
9 marca 2026 roku określił trwający konflikt z Iranem jako strategiczną porażkę USA – upokorzenie, które może zwiastować koniec amerykańskiej hegemonii. Ritter postrzegał te wydarzenia nie tylko jako porażkę militarną, ale także jako moralny i geopolityczny punkt zwrotny.
Nieudana zmiana reżimu
Konflikt rozpoczął się jako próba zmiany reżimu w Teheranie, ale stało się dokładnie odwrotnie: irański reżim okazał się bardziej odporny i odporny.
Ritter podkreśla, że Republika Islamska posiada struktury konstytucyjne, mechanizmy kontroli i równowagi oraz głębokie korzenie społeczne. Zabójstwa poszczególnych przywódców – takie jak wezwanie Trumpa do zabicia nowego Najwyższego Przywódcy – tego nie zmieniają.
Zamiast tego wojna wzmocniła irańskie władze i ostatecznie zniweczyła cel zmiany reżimu.
Atak na szkołę dla dziewcząt
Centralnym skandalem, który Ritter opisuje szczegółowo, był atak na szkołę dla dziewcząt w południowym Iranie pierwszego dnia wojny.
Amerykańskie pociski manewrujące Tomahawk początkowo uderzyły w puste magazyny, szpital, a na końcu w szkołę. Po pierwszej fali system namierzania celu – oparty na sztucznej inteligencji bez ingerencji człowieka – zdecydował się na drugą falę („podwójne uderzenie”).
Pocisk manewrujący z głowicą termobaryczną uderzył w dom modlitwy, z którego ewakuowano nauczycieli i ocalałych uczniów, a rodzice odbierali swoje dzieci. W rezultacie zginęło co najmniej 170 dzieci, wiele zostało poparzonych do tego stopnia, że nie dało się ich rozpoznać.
Ritter oskarża sekretarza obrony Pete’a Hegsetha o uchylenie w 2023 roku polityki łagodzenia szkód wyrządzonych ludności cywilnej, która nakazywała gruntowną analizę celów do użytku cywilnego. Zamiast tego polityka opierała się na automatyzacji opartej na sztucznej inteligencji, ignorując znane obiekty cywilne.
Trump publicznie twierdził, że Iran zbombardował szkołę – kłamstwo lub dezinformacja, którą Ritter uważa za dowód odpowiedzialności karnej przywódców USA. Hegseth musi zostać usunięty ze stanowiska i oskarżony.
Sytuacja militarna
Militarnie Stany Zjednoczone już zostały pokonane. Iran nie wyczerpał jeszcze swoich rezerw rakietowych i planuje kolejny etap eskalacji.
Amerykańskie systemy obrony powietrznej (Patriot PAC-3, THAAD) są niemal wyczerpane, radary zniszczone, a okręty odsłonięte. Izrael pozostaje bezbronny: irańskie rakiety niedawno uderzyły w dom Benjamina Netanjahu, dom Itamara Ben-Gvira oraz w źródło zasilania Tel Awiwu.
Cenzura uniemożliwia światu zobaczenie pełnego obrazu sytuacji, ale wyciekają nagrania wideo i raporty. Iran ogłosił użycie ciężkich rakiet z głowicami o masie co najmniej jednej tony – Tel Awiwowi grozi zniszczenie na miarę Strefy Gazy.
Zwycięzcy geopolityczni
Geopolitycznie, oś Rosja-Chiny odnosi największe korzyści. Rosja pozycjonuje się jako stabilny dostawca energii, podczas gdy Chiny występują jako potencjalny mediator.
Oba kraje widzą w słabości USA szansę: amerykańska potęga militarna w Zatoce Perskiej jest sparaliżowana, bazy takie jak Al Udeid są bezużyteczne, a Piąta Flota nie ma portu macierzystego.
Iran domaga się całkowitego wycofania sił USA z regionu, zniesienia sankcji i być może rezygnacji z izraelskiego programu nuklearnego w zamian za ustępstwa dotyczące własnego programu nuklearnego. Eskalacja konfliktu nuklearnego ze strony Izraela byłaby samobójstwem – Iran mógłby wyprodukować i rozmieścić broń jądrową w ciągu kilku dni.
Dlaczego Iran nie chce zawieszenia broni
Irański minister spraw zagranicznych odrzucił dwie amerykańskie oferty zawieszenia broni: Zwykłe zawieszenie broni oznaczałoby jedynie zresetowanie mapy, bez uwzględnienia poniesionych ofiar.
Iran osiągnął strategiczną przewagę i wykorzysta ją do wymuszenia trwałego pokoju – na własnych warunkach. Trump może spróbować ogłosić „zwycięstwo” i wycofać się, dokonując zamachu na nowego Najwyższego Przywódcę, ale Iran na to nie pozwoli.
Wniosek Rittera
Ritter wyciąga druzgocący wniosek: Stany Zjednoczone prowadziły wojnę agresywną, łamiąc prawo międzynarodowe, dopuściły się masakry ludności cywilnej i wpisały się w szeregi państw będących historycznymi zbrodniarzami wojennymi.
Hegemonia się chwieje: Chiny i Rosja zyskują na wpływach, Indie i Europa cierpią z powodu kryzysów energetycznych, a globalna gospodarka chwieje się. Cena arogancji i nieznajomości prawa międzynarodowego jest wysoka – i może oznaczać koniec jednobiegunowego porządku świata.
Czy Trump to dostrzeże, czy też zaostrzy sytuację, pozostaje niewiadomą. Ale dla Rittera jedno jest pewne: ta wojna jest przegrana, a Iran może być katalizatorem, który ostatecznie przełamie dominację USA.
Uwielbiam filmy. Dobre filmy, rzecz jasna. O ich wpływie na naszą rzeczywistość pisałem wielokrotnie, opisując choćby rolę ich twórców w kreowaniu u odbiorców pożądanych zachowań, jak też budowaniu oczekiwań, wobec nieświadomych na ogół niczego, milionów widzów.
W książce „Projekt Phoenix” opisałem dwa tego typu obrazy – „Pearl Harbor” i bardzo szczegółowo „Helikopter w ogniu”. Polecam tę lekturę, bo pozwala otworzyć oczy na pozornie nie mający nic wspólnego ze światem realnym przemysł filmowy Hollywood.
Pisałem wówczas, odnosząc się do tzw. ataku na Amerykę, że filmy te „ukazały się w interesującym nas 2001 roku. Oba traktują o amerykańskich zmaganiach wojennych. I oba ukazały się na ekranach amerykańskich kin w odstępie kilku miesięcy. Pierwszy, to ‘Pearl Harbor’, drugi zaś, to ‘Helikopter w ogniu’. Premiera pierwszego miała miejsce kwartał przed wydarzeniami 9/11, drugiego – kwartał po nich. Czy jest to dziełem przypadku? Wątpię.
‘Pearl Harbor’ miał w moim przekonaniu przygotować Amerykanów do zamachów 11 września. Miał podgrzać atmosferę i przypomnieć o, najbardziej spektakularnym w historii, ataku na wojska amerykańskie. Miał przyzwyczajać do kojarzenia 9/11 z ‘nowym Pearl Harbor’. Poniekąd słusznie, bo oba te dramaty nie mogłyby przecież zaistnieć bez przygotowania pod nie gruntu przez te same służby specjalne. Film podniósł Amerykanom i widzom całego świata poziom adrenaliny, zjednoczył ich w poczuciu krzywdy, by pchnąć do odwetu.
Film drugi natomiast, miał być swoistym remedium na to, co już się wydarzyło. Miał wzmocnić poczucie jedności, usprawiedliwić straceńcze misje i uświadomić potrzebę współdziałania. Nie tylko w obrębie plutonu, kompanii czy jednostki, ale nawet w ramach całej koalicji państw współuczestniczących w ‘wojnie z terrorem’. Przecież ten film obejrzały setki tysięcy młodych ludzi z całego świata. Wielu z nich znalazło się niebawem w wojskowych obozach rozsianych po bezkresnych pustyniach Iraku bądź w górzystym Afganistanie. Przybyli do obcego sobie świata, z rozmaitych miejsc o różnych tradycjach i kulturze, by odkryć, że stanowią jednolicie ubraną oraz wyposażoną armię, jaką jeszcze niedawno oglądali na ekranach rodzimych kin. Wkrótce mieli wyruszyć na pierwszy patrol, wziąć udział w miejskiej potyczce i zobaczyć z bliska śmierć kolegów, których dopiero zdążyli poznać”.
Dekadę później odnosiłem się do kolejnych arcydzieł Hollywood.
„Kiedy 35 lat temu rozpoczynałem swoją życiową przygodę z lotnictwem, na ekrany światowych kin, wchodził film ‘Top Gun’, który stał się szybko prawdziwym hitem. W Polsce zrobił furorę, rozprowadzany w ogromnych ilościach na kasetach VHS, albowiem to właśnie schyłek lat 80. XX w. był czasem rozkwitu popularności magnetowidów. W trakcie nauki w Ośrodku Szkolenia Kontroli Ruchu Lotniczego, oglądaliśmy go z kolegami z zapartym tchem, w oryginalnej wersji dźwiękowej, mając w założeniu osłuchiwać się z językiem angielskim i specyficznym żargonem. Film opowiadał o szkole lotniczej Miramar w Stanach Zjednoczonych, nazywanej Top Gun i przeżyciach uczących się w niej pilotów marynarki wojennej. Wartka akcja, wpadająca w ucho muzyka w modnym wówczas stylu teledyskowym i doskonałe zdjęcia, sprawiły, że film okrzyknięto mianem kultowego, i przez lata, żaden inny produkt Hollywood nie odebrał mu palmy pierwszeństwa w tym gatunku kinematografii. To właśnie ten film wyniósł na szczyty międzynarodowej sławy aktora Toma Cruise, grającego w nim pilota myśliwca F14 Tomcat.
Nikt z nas nie widział w nim jeszcze gwiazdora, którym wtedy zaczynał się stawać. Przez wszystkie lata kariery pozostawał w kręgu zainteresowania mediów, które rozpisywały się nie tylko o jego dokonaniach zawodowych, ale też o życiu prywatnym. Nie mieli z tym kłopotu, ponieważ Cruise dostarczał dziennikarzom tematów z dużą determinacją, stając się główną twarzą tzw. kościoła scjentologicznego, który reklamował zachęcając przede wszystkim świat aktorski do przekazywania scjentologom procentu od dochodów obiecując, że w zamian zdobędą moce, które wyniosą ich kariery w kosmos popularności. Niewątpliwie, aktor przyciąga do kin mnóstwo widzów, od kilku już dekad.
Takie tytuły, jak ‘Ostatni samuraj’, ‘Wojna światów’, ‘Walkiria’, czy kolejne części ‘Mission Impossible’, ugruntowały jego silną pozycję na rynku. Jego sprawność fizyczna i niechęć do korzystania z pomocy kaskaderów, działają na ludzi, niczym magnes. Nieustannie na szczycie, wiecznie młody i bogaty, z pewnością przysporzył swym promotorom wielu wyznawców, choć jego aktywność na tym polu była tak natrętna, że z czasem zniechęcił do siebie sporą grupę koleżanek i kolegów po fachu. Być może była to zwykła zazdrość środowiska nie mogącego wybaczyć mu, bądź to majątku wycenianego na 600 mln dolarów, bądź to atrakcyjnych partnerek, którymi zwykł się otaczać, a przypomnijmy, iż do dziś zdążył się ożenić i rozwieść trzykrotnie.
W Hollywood nikogo to nie razi, choć pojawiały się pogłoski, że to małżeństwa fikcyjne, będące przykrywką dla jego rzeczywistej orientacji seksualnej, o której całkiem głośno w kulisach. Otwarcie mówi się bowiem, że doborem jego małżonek zajmował się osobiście lider tego kościoła, który ponoć nie tylko zobowiązuje swych wyznawców do dożywotniej wierności i regularnego zasilania skarbca, ale posuwa się do aktów upokorzeń wobec nich, czy nawet zmuszania fanek do aborcji, a sam ruch znalazł się na celowniku FBI w związku z podejrzeniami o handel ludźmi. (…)
Niemniej jednak, poza tym wszystkim, chciałbym zwrócić uwagę na element w zasadzie niezauważany, a będący moim zdaniem rzeczywistym motorem napędowym sukcesu aktora, jakim była amerykańska armia. Pod koniec lat 80 ubiegłego wieku, kiedy żelazna kurtyna formalnie opadała z głuchym łoskotem, chętnych do wojskowego życia w Stanach nie było. Młodych ludzi należało w jakiś sposób zachęcić do poświęcenia dla ojczyzny, mimo braku oficjalnego wroga. ‘Top Gun’ spełnił swoją misję wyśmienicie. Do armii ruszyły rzesze młodzieży chcącej utożsamiać się z przystojnym i odważnym Maverickiem. A do tego, pilotem! Punkty werbunkowe lokalizowano obok kin. Ilość zgłoszeń do US Navy, przy której pomocy film powstał, jak opisywał to producent John Davis, wzrosła o 500%. Młodzież ta nie miała jeszcze pojęcia o tym, że trzy lata później rozpocznie się wojna w Zatoce Perskiej, a wkrótce kolejne.
Od ‘Pustynnej Tarczy’ począwszy, przez ‘Pustynną Burzę’, ‘Nagły Grom’ i wszystkie pozostałe misje pokojowe i stabilizacyjne. Ale Pentagon wiedział przecież doskonale. Później było jeszcze gorzej, bo we wrześniu 2001 roku, amerykańscy myśliwcy nie mieli okazji popisać się umiejętnościami na własnym niebie i ten blamaż ciążył dowództwu niczym kamień u szyi, przez kolejne dwie dekady. Tak zrujnowany wizerunek trudno odbudować. Niezbędne są wielomilionowe nakłady i skuteczna propaganda. I tu znowu wątek osobisty. W roku 2020, kiedy z czynną pracą w lotnictwie się rozstawałem, widzowie wyczekiwali już na tzw. sequel, czyli obraz zatytułowany ‘Top Gun – Maverick’, który miał się pojawić w kinach, w czerwcu.
Wszystko zaprzepaściła tzw. pandemia i na kontynuację przeboju kasowego przyszło nam czekać dwa lata. Tę, drugą część, podobnie, jak pierwszą, miał reżyserować Tony Scott, noszący się rzekomo z tym zamiarem już 10 lat temu. Ponoć, na dzień przed spotkaniem w tej sprawie z Tomem Cruise, popełnił samobójstwo. Z realizacją pomysłu czekano do roku 2018 i podjął się jej reżyser polskiego pochodzenia, Joseph Kosinski. Film wszedł na ekrany pod koniec maja 2022 roku i z ust tych, którzy zdążyli go obejrzeć, słychać mnóstwo pochwał. Ja też go z chęcią zobaczę i liczę na emocje nie mniejsze, niż ponad trzy dekady temu. Maverick powrócił, tym razem w roli instruktora. Na innym typie samolotu, po przejściach, ale ciągle ten sam. Jak to szybko minęło.
‘Top Gun’, w swych dwóch odsłonach, stał się klamrą czasową mojego związku z lotnictwem, jakże dla mnie pięknego i ważnego. Wiem jednak, że miał niebagatelny wpływ także na życie (i to dosłownie) tysięcy innych ludzi. Obawiam się więc, że jeśli moja ocena powodu popularności tego obrazu jest trafiona, to w ciągu najbliższych paru lat ponownie odciśnie on swe piętno, nie tylko na miłośnikach kina”.
Film obejrzałem. I myślę, że się nie pomyliłem. Na przestrzeni tych niespełna czterech lat, od kiedy napisałem te słowa, amerykańscy piloci (pewnie wielu spośród ówczesnych kinowych widzów) zrzucili setki tysięcy ton bomb na co najmniej kilka państw.
Czasem oglądam filmy izraelskie. Są dobrze zrobione, obsadzone świetnymi aktorami i osadzone w realiach niedostępnych dla twórców nieobeznanych z realiami życia na Bliskim Wschodzie. Ukazują też mentalność Izraelczyków, a to ma niezaprzeczalny walor poznawczy. A, jako że kończę właśnie pracę nad książką, której głównym motywem jest wojna sześciodniowa, z tym większym zainteresowaniem oglądałem kolejne odcinki serialu emitowanego przez Apple TV, zatytułowanego „Teheran”. Jak pisze o nim choćby portal WP film „wyróżnia się surowym realizmem i dbałością o psychologiczną głębię. Fabuła koncentruje się na losach Tamar Rabinyan (Niv Sultan), młodej hakerki pracującej dla Mosadu, która zostaje wysłana do stolicy Iranu – swojego rodzinnego miasta. Jej misja szybko przeradza się w walkę o przetrwanie w skrajnie wrogim środowisku, gdzie każdy błąd może kosztować życie. Na początku zadaniem Tamar było unieszkodliwienie irańskich systemów obronnych i sabotaż programu nuklearnego. Kiedy operacje kończą się fiaskiem, bohaterka traci wsparcie wywiadu, a granice między jej życiem prywatnym a misją zawodową zaczynają się niebezpiecznie zacierać.
W drugim sezonie, w którym gościnnie wystąpiła Glenn Close, napięcie sięga zenitu, a niepowodzenia agentki sprowadzają bezpośrednie zagrożenie na jej najbliższych, potęgując moralne dylematy wpisane w jej profesję. Trzeci sezon zmusza Tamar do desperackiej walki o odzyskanie zaufania Mosadu i zachowanie życia w obliczu narastającego zagrożenia. Największą castingową sensacją nowych epizodów jest dołączenie do serialu Hugha Lauriego (znanego z roli Doktora House’a). Aktor wystąpił w roli Erica Petersona, inspektora dozoru jądrowego. Trzeci sezon zadebiutował w styczniu 2026 r. i wszystkie osiem odcinków są już dostępne do obejrzenia. Oglądanie serialu nabiera dziś wyjątkowego znaczenia ze względu na kontekst geopolityczny. USA i Izrael rozpoczęły otwarty konflikt zbrojny z Iranem. Zresztą sama premiera trzeciego sezonu na świecie była opóźniana przez Apple TV ze względu na wojnę w Strefie Gazy”.
Film jest niezły, obsada, jak pisałem wcześniej, starannie dobrana, by rzecz cała podobała się publiczności, ale podsumowanie tego opisu wzbudzić może u czytającego zażenowanie i pytanie o człowieczeństwo redagujących takie rzeczy „dziennikarzy”. Mordowanie ludności w Strefie Gazy nie zostało bowiem zakończone, trwa nadal, a obecnie tę jej część, której udało się uciec, wybija się na oczach całego świata na terenie Syrii i Libanu.
Natomiast, premiera być może była opóźniana, ale raczej po to, by w ostatnim odcinku główna bohaterka pracująca dla Izraela zdążyła powstrzymać eksplozję bomby atomowej budowanej przez Iran. Ratując przy tym od niechybnej śmierci nieświadomą niczego ludność Teheranu. Udało się jej i, szczęśliwie dla wszystkich, odcinek wyemitowano 28 lutego 2026 roku. W dniu uderzenia na Iran koalicji pokojowego świata Zachodu. Zakończenie serialu, czasowo perfekcyjnie zgrano z rzeczywistością, na miarę naszego kultowego „Rancza Wilkowyje”, którego ostatni odcinek ukazujący Pasterkę, co roku możemy oglądać na ekranach tych samych telewizorów dokładnie w Wigilię Bożego Narodzenia.
A to, że ten atak zaczął się akurat w dniu Szabatu Pamięci, bezpośrednio poprzedzającego święto Purim, nie umniejsza przecież trafności tego skojarzenia. Co, mam nadzieję, Czytelnik zrozumie. I wybaczy.