Lamentacje nad mocarstwowością

Lamentacje nad mocarstwowością

Stanisław Michalkiewicz (prawy.pl)  •  24 stycznia 2026 michalkiewicz.pl

W sytuacji, gdy chwieją się fundamenty światowego porządku politycznego, ustanowionego po II wojnie światowej, wypada postawić pytanie, o obecną pozycję w świecie naszego nieszczęśliwego kraju. Odpowiedź na to pytanie zależy od tego, kto odpowiada. Jeśli na to pytanie odpowiada obywatel Tusk Donald, czy jakiś jego kolaborant, to wszystko jawi się nam w różowych barwach. Polska gospodarka jest 20 na świecie – co pokazuje, że nadal musimy odrabiać straty w stosunku do poziomu, jaki Polska osiągnęła za rządów Edwarda Gierka, kiedy to Polska była nie jakąś tam dwudziestą – ale dziesiątą potęgą gospodarczą świata – oczywiście, dopóki wszystko się nie skawaliło.

Co więcej, reprezentant naszego nieszczęśliwego kraju (czy to przypadkiem nie będzie Książę-Małżonek, bo w wiązaniu krawatów ociera się o genialność, a poza tym mówi językami?) ma wziąć udział w spotkaniu grupy G-20, która kręci całym demokratycznym światem, mówiąc mu – jak jest i jak ma być – niczym pan generał Marek Dukaczewski, kiedy tylko nasza resortowa „Stokrotka” wzywa go do TVN.

Co prawda ta znakomita pozycja naszego nieszczęśliwego kraju opiera się głównie na sponsorowanych publikacjach w tak zwanej „prasie międzynarodowej” – ale w dzisiejszych czasach nie ma co grymasić; jak się nie ma co się lubi, to się lubi, co się ma; tak krawiec kraje, jak mu staje i w ogóle – wedle stawu grobla.

Z kolei kiedy słuchamy choćby Naczelnika Państwa, to z jego wypowiedzi wyłania się inny obraz; lepiej już było, a teraz, pod rządami obywatela Tuska Donalda, nasz nieszczęśliwy kraj osuwa się coraz niżej i jak tak dalej pójdzie, to już nie będzie z niego co zbierać. Jeszcze inny obraz wyłania się z reakcji środowisk żydowskich. Jak wiadomo, nie ustają one w oskarżeniach naszego nieszczęśliwego kraju o „antysemityzm” nawet przy okazji bójki izraelskiego trenera z sędzią sędziującym zawody w judo. Wprawie panuje powszechna opinia, jakoby słowo „judo” było pochodzenia japońskiego, podobnie, jak cała ta dyscyplina sportowa – ale wcale nie musi to być prawda, ponieważ nietrudno zauważyć, iż słowo „judo” jest bardzo podobne do słowa „Jude” – a w tej sytuacji pretensje izraelskiego trenera do sędziego mogą już wyglądać całkiem inaczej.

Taka sytuacja daje naszemu nieszczęśliwemu krajowi szczególną pozycję na arenie międzynarodowej, bo jasne jest, że Żydowie i Nasz Najważniejszy Sojusznik, musi na nas chuchać i dmuchać, zanim zostaniemy wyciśnięci niczym gąbka. Tak właśnie wyrażał się o Żydach pewien średniowieczny niemiecki książę, powiadając, że Żydowie są jak gąbka; kiedy już dostatecznie nasiąkną, to my ich wyciskamy. Mocarstwowej pozycji wprawdzie nam to nie zapewnia, natomiast sprawia, że znajdujemy się w centrum zainteresowania.

Pobudza to oczywiście nasze mocarstwowe ambicje – co wyraża się między innymi w nowej, świeckiej tradycji, którą zapoczątkował prezydent Andrzej Duda, a kontynuuje pan prezydent Karol Nawrocki. Mam oczywiście na myśli zabawy w mocarstwowość z panią Swietłaną Cichanouską. Jak pamiętamy, z panią Swietłaną bardzo lubił bawić się w mocarstwowość pan prezydent Andrzej Duda, co bezpieczniacy wykorzystali, by w Pałacu Namiestnikowskim pojmać panów Kamińskiego i Wąsika, który tam się schronili – no a pan prezydent Karol Nawrocki tę tradycję właśnie kontynuuje. Ciekawe, że chociaż pani Świetłana także udała się na emigrację i korzysta z „ochrony międzynarodowej”, nikt nie robi jej z tego powodu wyrzutów, których obywatel Tusk Donald i obywatel Żurek Waldemar nie szczędzą złowrogiemu Zbigniewowi Ziobrze, że skoro poprosił o azyl, to znaczy, że się „przyznał” a tymczasem powinien stawić się przez tubylczym nienawistnym sądem.

Pani Swietłana nawet nie próbowała stawać przed żadnym nienawistnym białoruskim sądem, tylko od razu czmychnęła na Litwę. Inna sprawa, że Białoruś nie walczy o praworządność, w odróżnieniu od naszego nieszczęśliwego kraju, któremu prowadzenie walki o praworządność surowo przykazała jeszcze w lutym 2017 roku Nasza Złota Pani. A cóż lepiej wyraża wolę walki o praworządność, niż pokazowe procesy, w których specjalizował się w swoim czasie klasyk demokracji Józef Stalin? Najwyraźniej temu ideałowi pragnie sprostać obywatel Żurek Waldemar z trzódką swoich prokuratorów, na czele z panem Dariuszem Kornelukiem, który podobno jest Prokuratorem Krajowym – ale pan prezydent Karol Nawrocki zaledwie przed kilkoma dniami temu zaprzeczył, utrzymując, że Prokuratorem Krajowym jest nadal pan Dariusz Barski – bo żeby odwołać Prokuratora Krajowego, potrzebna jest zgoda prezydenta, o którą obywatel Tusk Donald nawet nie wystąpił, wprowadzając w Prokuraturze Krajowej praworządność „na rympał”. Obywatelu Żurku Waldemaru i obywatelu Tusku Donaldu zwrócił nawet uwagę szef Rady Adwokackiej pan Rosati, żeby tak się nie zacietrzewiali w sprawie złowrogiego Zbigniewa Ziobry, bo wprawdzie przedstawienie z procesem pokazowym spaliło na panewce, ale opowieści, jakoby Ziobro się „przyznał” i tak dalej, tylko pogłębiają na świecie wrażenie politycznej dintojry ze strony rządu.

Ale prawdziwej rozterki na tle mocarstwowej pozycji naszego nieszczęśliwego kraju doznajemy w związku z operacją wyzwolenia Grenlandii, o której coraz częściej mówi Nasz Najważniejszy Sojusznik, to znaczy – prezydent Donald Trump. Doszło do tego, że na tle obaw o przetrwanie Sojuszu Atlantyckiego, Norwegia wysłała na Grenlandię 2 żołnierzy, Francja – 15 – a poza tym mają tam przybyć – czy może nawet już przybyli – żołnierze z Niemiec i Wielkiej Brytanii, nie mówiąc już o Danii. Polska – co oznajmił obywatel Tusk Donald – żołnierzy na Grenlandię wysłać nie zamierza – w związku z czym wojowniczy generał Polko stwierdził, że to „tchórzostwo” a nawet gorzej – bo „błąd” – jako że nieobecni nie będą mogli wziąć udziału w podziale łupu. Tak zrozumiałem słowa pana generała, że „nieobecny traci”.

Czy jednak na Grenlandii będzie w ogóle jakiś „lup”, jeśli prezydent Donald Trump zapragnie przejść do historii, jako ten, który powiększył terytorium Stanów Zjednoczonych? Medal Pokojowej Nagrody Nobla prezydentowi Trumpowi podarowała pani Maria Machado, kiedy w Waszyngtonie licytowała się przed prezydentem Trumpem z obecną prezydentessą Wenezueli, panią Delcy Rodriguez, która lepiej się Ameryce nadstawi – ale amerykański prezydent najwyraźniej pamięta o rzymskiej zasadzie „beatus qui tenet”, co się wykłada, że szczęśliwy, który trzyma, więc medal wprawdzie przyjął, ale wolał prezydentessę Delcy Rodriguez.

W tej sytuacji może to dobrze, że pan generał Polko niczym już nie dowodzi i miejmy nadzieję, że tak już zostanie. W przeciwnym razie już chyba ze trzy, albo nawet i cztery razy zostalibyśmy wepchnięci w wojnę – przede wszystkim na Ukrainie, gdzie piękna ongiś Julia Tymoszenko, której agencja NABU właśnie przedstawiła zarzuty korupcyjne, twierdzi, że korumpował się też sam prezydent Zełeński.

W tej sytuacji nie mogę powstrzymać się przez daniem upustu swemu żalowi, że Naczelnik Państwa Jarosław Kaczyński nie posłuchał mojej rady, nie poświęcił się dla Polski, nie poślubił znacznie piękniejszej wówczas, niż teraz Julii Tymoszenko i nie założył dynastii. Obecnie na założenie dynastii jest już mocno za późno, co pokazuje, że okazja raz stracona, jest stracona na zawsze – a przecież mógł być to fundament nowej polityki jagiellońskiej, która już raz zapewniła naszemu nieszczęśliwemu krajowi pozycję mocarstwową.

Stanisław Michalkiewicz

Chiny, Rosja, USA i Europa. Jaki interes ma w tej układance Polska?

Chiny, Rosja, USA i Europa.

Jaki interes ma w tej układance Polska?

Grzegorz Świderski gps/chiny-rosja-usa-i-europa-jaki-interes-ma-w-tej-ukladance-polska

[Przewrotny, ale wart przemyślenia. MD]

W jed­nym z chiń­ski­ch por­ta­li uka­zał się tek­st au­tor­stwa Liu Sen­se­na, któ­ry na Za­cho­dzie funk­cjo­nu­je głów­nie ja­ko sen­sa­cyj­ny cy­tat. W rze­czy­wi­sto­ści je­st to znacz­nie cie­kaw­szy do­ku­ment: chłod­na ana­li­za pro­ce­su przej­mo­wa­nia re­al­nej kon­tro­li nad ro­syj­skim Da­le­kim Wscho­dem bez uży­cia si­ły mi­li­tar­nej. Liu opi­su­je coś, co w chiń­skiej my­śli stra­te­gicz­nej ucho­dzi za oczy­wi­sto­ść — że w XXI wie­ku im­pe­ria przej­mu­je się nie czoł­ga­mi, le­cz in­fra­struk­tu­rą, ka­pi­ta­łem, tech­no­lo­gią i wa­lu­tą.

  Ro­syj­ski Da­le­ki Wschód, ob­szar nie­mal sied­miu mi­lio­nów ki­lo­me­trów kwa­dra­to­wy­ch, sła­bo za­lud­nio­ny i chro­nicz­nie nie­do­in­we­sto­wa­ny, ja­wi się w tej opty­ce ja­ko na­tu­ral­ne za­ple­cze go­spo­dar­cze Chin. Chiń­skie in­we­sty­cje w por­ty, dro­gi, mo­sty i lo­kal­ne przed­się­bior­stwa, eks­pan­sja ju­ana oraz włą­cze­nie re­gio­nu w chiń­skie łań­cu­chy do­staw po­wo­du­ją, że for­mal­na przy­na­leż­no­ść pań­stwo­wa tra­ci zna­cze­nie. Go­spo­dar­ka za­czy­na funk­cjo­no­wać w ob­cym eko­sys­te­mie — a to on wy­zna­cza re­al­ną wła­dzę.

  Ten opis bez­po­śred­nio uzu­peł­nia te­zę, któ­rą wcze­śniej po­sta­wi­łem w tek­ście „Ro­sja dą­ży do roz­pa­du”. Ro­sja nie roz­pa­da się dla­te­go, że ktoś ją roz­bi­ja z ze­wną­trz, le­cz dla­te­go, że nie je­st w sta­nie utrzy­mać spój­no­ści wła­sne­go im­pe­rium, gdy cen­trum zo­sta­je prze­cią­żo­ne woj­ną, sank­cja­mi i słab­ną­cą de­mo­gra­fią. Woj­na na Ukra­inie nie ce­men­tu­je Ro­sji — ona ją zu­ży­wa. A zu­ży­te im­pe­ria nie upa­da­ją z hu­kiem, le­cz są stop­nio­wo przej­mo­wa­ne przez bar­dziej efek­tyw­ny­ch gra­czy.

  Stąd klu­czo­wy wnio­sek: trwa­ją­ca woj­na ozna­cza fak­tycz­ną wa­sa­li­za­cję Ro­sji wo­bec Chin. Każ­dy mie­siąc kon­flik­tu po­głę­bia za­leż­no­ść Mo­skwy od chiń­skie­go ryn­ku, tech­no­lo­gii, kre­dy­tu i po­li­tycz­ne­go pa­ra­so­la. Part­ner­stwo stra­te­gicz­ne sta­je się eu­fe­mi­zmem dla re­la­cji, w któ­rej Ro­sja sprze­da­je su­row­ce po dys­kon­to­wy­ch ce­na­ch, a w za­mian tra­ci au­to­no­mię de­cy­zyj­ną. Da­le­ki Wschód nie je­st pierw­szym ob­sza­rem tej ci­chej ko­lo­ni­za­cji Chin — to sa­mo wi­dzi­my w Afry­ce czy w Pa­na­mie.

  W tym kon­tek­ście zro­zu­mia­łe sta­je się sta­no­wi­sko Do­nal­da Trum­pa. Je­go dą­że­nie do szyb­kie­go za­koń­cze­nia woj­ny na Ukra­inie nie wy­ni­ka z sen­ty­men­tu do Ro­sji ani z izo­la­cjo­ni­zmu, le­cz z chłod­nej kal­ku­la­cji geo­po­li­tycz­nej. Dłu­go­trwa­ły kon­flikt wzmac­nia Chi­ny, bo za­mie­nia Ro­sję w su­row­co­wy i te­ry­to­rial­ny do­da­tek do chiń­skie­go sys­te­mu go­spo­dar­cze­go. Woj­na dzia­ła jak ak­ce­le­ra­tor tej eks­pan­sji. Po­kój — na­wet nie­ide­al­ny — mógł­by ją spo­wol­nić.

  Tu ujaw­nia się za­sad­ni­cza róż­ni­ca in­te­re­sów mię­dzy Sta­na­mi Zjed­no­czo­ny­mi a Eu­ro­pą, w tym Pol­ską. Dla Eu­ro­py roz­pad Ro­sji je­st ko­rzyst­ny, na­wet je­śli ozna­cza wzmoc­nie­nie Chin. Ro­sja je­st za­gro­że­niem mi­li­tar­nym, re­wi­zjo­ni­stycz­nym i de­struk­cyj­nym. Chi­ny na­to­mia­st ni­gdy nie pro­wa­dzi­ły wo­jen na­past­ni­czy­ch w Eu­ro­pie i nie ma­ją ku te­mu ani in­te­re­su, ani tra­dy­cji. Ich na­rzę­dziem je­st ko­lo­nia­li­zm eko­no­micz­ny — a to nie je­st za­gro­że­nie eg­zy­sten­cjal­ne, le­cz for­ma zdro­wej i twór­czej kon­ku­ren­cji. Chi­ny bu­du­ją, Ro­sja nisz­czy.

  Ko­lo­nia­li­zm eko­no­micz­ny moż­na re­gu­lo­wać, rów­no­wa­żyć i kon­tro­wać. Woj­nę tyl­ko prze­trwać przy ży­ciu tra­cąc ca­ły ma­ją­tek. Chi­ny in­we­stu­ją, bu­du­ją i han­dlu­ją. Je­śli ro­bią to sku­tecz­niej niż in­ni, nie czy­ni ich to agre­so­rem, le­cz kon­ku­ren­tem. Dla Eu­ro­py, cy­wi­li­za­cji pra­wa, kon­trak­tu i ryn­ku, ta­ki typ eks­pan­sji je­st znacz­nie mniej de­struk­cyj­ny niż ro­syj­ska lo­gi­ka czoł­gu, ra­kie­ty i ma­fij­ny­ch stref wpły­wów.

  Z eu­ro­pej­skie­go punk­tu wi­dze­nia wnio­sek je­st bru­tal­nie pro­sty: roz­pad Ro­sji je­st pro­ce­sem po­żą­da­nym, a chiń­ska ko­lo­ni­za­cja eko­no­micz­na jej pe­ry­fe­rii je­st kosz­tem, któ­ry da się po­nie­ść. Im­pe­rium ro­syj­skie sta­no­wi za­gro­że­nie przez sa­mo swo­je ist­nie­nie. Chiń­ska eks­pan­sja go­spo­dar­cza je­st je­dy­nie wy­zwa­niem kon­ku­ren­cyj­nym. A na­wet je­śli je­st za­gro­że­niem mi­li­tar­nym, to prze­no­si ta­ki kon­flikt na Pa­cy­fik. Wresz­cie Eu­ro­pa mo­że stać się pe­ry­fe­ria­mi krwa­wy­ch kon­flik­tów, a nie ich za­rze­wiem!

  Z tej ukła­dan­ki wy­ni­ka jesz­cze je­den wnio­sek, naj­bar­dziej nie­wy­god­ny po­li­tycz­nie, ale za­ra­zem naj­bar­dziej ra­cjo­nal­ny z punk­tu wi­dze­nia War­sza­wy. W in­te­re­sie Pol­ski le­ży mak­sy­mal­ne wy­dłu­że­nie ro­syj­skie­go wy­krwa­wia­nia się na Ukra­inie, na­wet je­śli ozna­cza to dzia­ła­nia nie w peł­ni zbież­ne z krót­ko­ter­mi­no­wą kal­ku­la­cją USA.

  Dla Ame­ry­ki woj­na na Ukra­inie je­st jed­nym z wie­lu te­atrów glo­bal­nej ry­wa­li­za­cji. Dla Pol­ski — spra­wą eg­zy­sten­cjal­ną. Każ­dy mie­siąc, w któ­rym Ro­sja tra­ci lu­dzi, sprzęt i zdol­no­ść pro­jek­cji si­ły, to mie­siąc re­al­ne­go wzro­stu na­sze­go bez­pie­czeń­stwa. Każ­da dy­wi­zja zu­ży­ta pod Bach­mu­tem to dy­wi­zja, któ­ra ni­gdy nie sta­nie nad Bu­giem.

  Z pol­skiej per­spek­ty­wy woj­na na Ukra­inie peł­ni funk­cję, któ­rej nie da się ku­pić za żad­ne pie­nią­dze: roz­ła­do­wu­je ro­syj­ski po­ten­cjał mi­li­tar­ny po­za na­szym te­ry­to­rium. Ro­sja nie prze­sta­je być za­gro­że­niem wte­dy, gdy pod­pi­su­je trak­ta­ty, le­cz wte­dy, gdy tra­ci zdol­no­ść pro­wa­dze­nia woj­ny. A tę zdol­no­ść tra­ci dziś po­wo­li, sys­te­mo­wo i nie­od­wra­cal­nie.

  Dla­te­go pol­skie wspar­cie mi­li­tar­ne dla Ukra­iny nie je­st ro­man­tycz­nym ge­stem ani ide­olo­gicz­ną de­kla­ra­cją. Je­st zim­ną, re­ali­stycz­ną po­li­ty­ką bez­pie­czeń­stwa. Na­wet je­śli Wa­szyng­ton uzna kie­dyś, że dal­sze prze­cią­ga­nie kon­flik­tu wzmac­nia Chi­ny bar­dziej, niż osła­bia Ro­sję, Pol­ska nie ma luk­su­su ta­kie­go bi­lan­su. Dla nas li­czy się jed­no: by Ro­sja ni­gdy nie od­zy­ska­ła zdol­no­ści ofen­syw­ny­ch.

  Im dłu­żej Ro­sja krwa­wi, tym bar­dziej sta­je się pe­ry­fe­ryj­nym za­ple­czem Chin, a tym mniej je­st w sta­nie pro­wa­dzić sa­mo­dziel­ną, agre­syw­ną po­li­ty­kę wo­bec Eu­ro­py Środ­ko­wej. Wa­sal, na­wet nu­kle­ar­ny, je­st groź­ny głów­nie w re­to­ry­ce. Im­pe­rium od­bu­do­wa­ne po szyb­kim po­ko­ju by­ło­by groź­ne re­al­nie.

  Nie ma­my wpły­wu na glo­bal­ną grę mo­car­stw. Ma­my wpływ na to, gdzie Ro­sja prze­gry­wa swo­je woj­ny. I le­piej, by prze­gry­wa­ła je jak naj­dłu­żej — po­za te­ry­to­rium Pol­ski.

Wallenrodyzm, mesjanizm, romantyzm.

Wallenrodyzm, mesjanizm, romantyzm.

Izabela Brodacka

Głosowałam przeciwko anszlusowi naszego kraju do UE. Wiedziałam jak się kończy centralne zarządzanie i planowanie oraz jakie są losy ogromnych, bezwładnych struktur gospodarczych i społecznych. Dotyczy ich wszystkich określenie przypisane Rosji przez Denisa Diderota: „Colosse aux pieds d’argile czyli kolos na glinianych nogach”- postać opisana w Księdze Daniela jako sen Nabuchodonozora.

Doświadczenia realnego socjalizmu nauczyły mnie, że nie należy zwracać uwagi na intencje ruchów i przemian społecznych. Dobrymi intencjami jest wszak – jak mówi znane przysłowie- wybrukowane dno piekła.

Szkoda zatem czasu na zastanawianie się nad deklarowanymi intencjami projektodawców UE. Warto natomiast poświęcić chwilę uwagi intencjom członków społeczeństw, które entuzjastycznie potraktowały te projekty i zawarte w nich czcze obietnice.

Zwolennicy wejścia do UE oczekiwali przede wszystkim wolności. Wolności od wszelkich idiotyzmów sowieckiego zarządzania, wolności sumienia, wolności słowa, a przede wszystkim wolności poruszania się po świecie. Spotkała ich niewola jeszcze bardziej dotkliwa i bardziej idiotyczna.

Socjalistyczny ustawodawca zabraniał na przykład budowania domów o powierzchni większej niż 110 metrów kwadratowych. Nikt nie zabraniał jednak właścicielowi nędznej wiejskiej chałupiny palić w piecu tym na co było go stać. Szyszkami, gałęziami, słomą czy korą drzew. Obecnie ustawodawca zabrania nie tylko palenia węglem czy drewnem lecz złośliwie zmienia obowiązujące zasady.

Kilka lat temu nakłaniano właścicieli domków do przejścia na ogrzewanie gazowe, a gdy wielkim wysiłkiem finansowym udało im się to zrobić, okazuje się że ogrzewanie gazowe też już nie spełnia standardów (czytaj wydumek) ekologów (czytaj ideologów) spod znaku centralnego zarządzania ( czytaj ekologicznego terroru) i należy przechodzić na ogrzewanie elektryczne.

Oczekiwaliśmy wolności podróżowania. „Keine Grenzen” wyśpiewywał jakiś naiwniak z czerwonymi włosami. A może wcale w tę ideę nie wierzył i był po prostu wynajęty do propagowania UE? Wątpię czy Izaak Dunajewski i Wasilij Lebiediew autorzy muzyki i słów do pieśni „Широка страна моя родная”, która podbiła komunistyczny świat  wierzyli w jej przesłanie. Wszak jak śpiewał Kazik „wszyscy artyści to prostytutki”.

W szkole podstawowej 121 przy ulicy Różanej w Warszawie, gdzie zmuszano nas do odśpiewywania podczas apeli po rosyjsku tej zakłamanej pieśni, nieodmiennie zmienialiśmy w zwrotce „Я другой такой страны не знаю, Где так вольно дышит человек” ( nie znam innego kraju w którym tak swobodnie oddycha człowiek) wers „Где так вольно дышит человек” na „gdzie tak wolno zdycha czeławiek”.

Wracając do oczekiwań wobec UE. Ludzi cieszyła obiecywana możliwość swobodnego przemieszczania się, zwiedzania obcych krajów, poznawania ich kultury i obyczajów. Komu przyszło do głowy, że zamiast wolności przemieszczania się będzie się planować zamykanie nas w „miastach piętnasto-minutowywch” natomiast nieograniczoną wolność najeżdżania naszego kraju otrzymają ludzie spoza UE, przedstawiciele zupełnie obcych kultur.

Nie spodziewano się, że nasza granica stanie się podobna do błony półprzepuszczalnej, transport ludzi będzie zachodził bez kontroli i ograniczeń tylko w naszą stronę. Ludzie oczekiwali wolności słowa i swobody wypowiedzi. Czy przypuszczali, że usta zamknie im poprawność polityczna i to bardziej skutecznie niż kiedyś komunistyczna cenzura.

Co gorsza cenzura politycznej poprawności jest asymetryczna a nawet antysymetryczna. Penalizowane jest nieżyczliwe nazwanie niejakiego Owsiaka natomiast bezkarnie można obrażać księży, polityków prawej strony oraz instytucje kościelne.

Głosujący za wstąpieniem do UE oczekiwali również korzyści finansowych. Sądzili, że Unia da pieniądze na różne słuszne inicjatywy. Nie przyszło im do głowy, że Unia nic nie daje, co najwyżej część oddaje i to według widzi mi się brukselskiej biurokracji wpłacone uprzednio sumy, a projekty dotowane przez Unię nie koniecznie muszą być słuszne, a przede wszystkim nie koniecznie będą nam odpowiadać. Nie przypuszczali że Unia będzie ich łoić absurdalnymi karami, że będzie likwidować resztki uratowanego po reformach Balcerowicza przemysłu, że będzie zamykała nasze stocznie i likwidowała kopalnie i że obciąży absurdalnymi haraczami za emisję CO2 nie tylko przemysł lecz nawet prywatne domy i gospodarstwa. Oczekiwali honorowania świętego prawa własności a doczekali się planowanego ograniczenia liczby przypadających na rodzinę samochodów.

Oczekiwali swobody wychowywania dzieci według wybranego przez siebie systemu wartości a doczekali się likwidowania lekcji religii, propagowania w szkołach zboczeń seksualnych a nawet planowanie lekcji masturbacji w przedszkolach.

Jak widać żadne z naszych oczekiwań po wstąpieniu do UE nie zostało zrealizowane. Wydaje się, że otrzymaliśmy wręcz przeciwieństwo tego co nam obiecywano, albo sami wymarzyliśmy sobie w swoich całkowicie nierealistycznych rojeniach. Jak można było przypuszczać, że zbiurokratyzowana ogromna struktura państwa ponadnarodowego będzie bardziej sprawna i racjonalna w swych działaniach od struktur państw narodowych? Jak skrajną naiwnością było twierdzenie, że państwa dominujące w strukturach UE zrezygnują z realizowania swoich partykularnych interesów. Pozostaje zagadką dlaczego przynależność do UE traktowana jest jak ślub kościelny w katolickiej rodzinie, jak sakrament a akceptacja tej przynależności jak dogmat. Każdy polityk deklaruje przy każdej okazji akceptację przynależności do UE podobnie jak za czasów realnego socjalizmu deklarowano miłość do związku sowieckiego. Jest to rodzaj syndromu sztokholmskiego w skali klasy politycznej czy nawet kraju. Świadczy o tym fakt, że widząc wady naszego związku z UE roimy sobie na temat naprawiania jej od wewnątrz a nawet jej chrystianizacji. Podobnie jak niektórzy zapisujący się do PZPR łudzili się, że naprawią socjalizm wchodząc w jego struktury. Jest to odwieczny mesjanizm i wallenrodyzm czyli romantyzm.

Jak zaplanować ludobójstwo?

Jak zaplanować ludobójstwo?

Marek Wójcik 24. stycznia 2026 jak-zaplanowac-ludobojstwo

Tak postawione pytanie oburzy zapewne sporo ludzi. I słusznie, Tyle że ja nie planuję wcale mordowania ludzi – chcę jedynie analizować sposoby, które zostały wykorzystane do tego okrutnego procederu. Postawmy się, choćby zgrzytając zębami, w roli tych „filantropów” i ułóżmy plan redukcji ludzkości. Co należałoby zaplanować?

Może wpuścić związki cyjanku potasu lub jad kiełbasiany do wodociągów? Raczej durny pomysł. Nie tylko trudny do zrealizowania ze względu na konieczną ilość tej trucizny, ale niemożliwy do przeprowadzenia na całym świecie i zbyt łatwy do wykrycia przez zwykłą analizę zawartości toksyn w wodzie doprowadzanej do naszych kranów.

Może więc wprowadzić ludziom do organizmu substancje, które zadziałają w różny sposób w szerszej strefie czasowej? Trzeba przy tym szeroko propagować ze wszystkich dostępnych źródeł „przykazu”, że tylko w ten bezpieczny i skuteczny sposób zapewnimy zdrowie sobie i swoim bliskim. Tłum kupi przecież każde kłamstwo.

Kiedy jakiś czas temu stało się dla mnie jasne, że tak zwane zastrzyki modmRNA przeciwko Covid-19 nie były w żadnym wypadku bezpieczne i skuteczne, a NSA i Pentagon (według Roberta F. Kennedy’ego Jr.) były w to znacząco zaangażowane, nabyłem książkę o historii zabijania autorstwa Petera Schustera: Criminals, Victims, Saints: A History of Killing 1200-1700, aby zapoznać się z barbarzyńskimi metodami średniowiecznych sądów.

Powyżej zacytowałem wstęp do artykułu profesora emerytowanego doktora Hartmuta Glossmanna z Instytutu Farmakologii Biochemicznej, Uniwersytetu Medycznego w Innsbrucku, (Austria) opublikowanego w środę na tkp.at pod tytułem: Największa zbrodnia w historii ludzkości? Źródło.

We wczorajszym artykule Saszy Łatypowej zatytułownym: Trump w Davos: „Covid” był operacją militarną. Użyto „pyłu” [broni chemicznej], źródło, czytamy:

Niedawno, w dość zaskakującym obrocie wydarzeń, w Davos, Trump przyznał, że COVID był operacją militarną! […] Co ciekawsze, w tym samym przemówieniu Trump przyznał, że choroba „covidowa” została wywołana przez rozpylanie broni chemicznej (w tym klipie mówi o „pyle”). Cóż, pył z pewnością nie jest wirusem, ani wirusem GOF z rozszczepieniem furyny i wstawką HIV, skierowanym przeciwko Afrykańczykom, chroniąc jednocześnie Aszkenazyjczyków, i nie pochodził również z Wuhan. To byłoby za daleko, żeby przelecieć aż do Stanów Zjednoczonych, prawda? Czy Fauci zapłacił za ten magiczny pył pieniędzmi z NIH? A może to była po prostu zwykła broń chemiczna użyta przez poczciwe, stare Stany Zjednoczone, czyli Korpus Chemiczny, który nie podlega pod złego Anthony’ego Fauciego? Sami oceńcie.

Kurs pierwszej pomocy dla osób rezygnujących z oglądania wiadomości w telewizji i prasie.

Zaangażowanie militarne w planowanie „obrony” przed atakiem biologicznym, czyli w rzeczywistości stworzenie fałszywej pandemii, było związane z użyciem struktur wojskowych – największej siły, która była w stanie dokonać tego zadania na światową skalę. Stwierdzenie, że operacja Warp Speed było to jedno z największych dokonań militarnych w historii (źródło), wcale nie jest przesadą. Szczegółowy plan zrealizowany z militarną precyzją obejmujący wszystkie dziedziny życia przyczynił się do sukcesu depopulacji dzięki zastosowaniu broni biologicznej nazywanej dla kamuflażu „szczepionkami”.

Zostań filantropem! Uratujesz świat i się przy tym wzbogacisz!

Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com

Jak kończą klauni, oszuści, złodzieje i zbrodniarze [cz.I]. O „przemówieniu w Davos” Zełenskiego

Wścieklizna jest zaraźliwa nie tylko u psów – o „przemówieniu w Davos” Zełenskiego

Czarny Łabędź


czarnylabendz/wscieklizna-jest-zarazliwa-o-przemowieniu-w-davos-zelenskiego

Spektakl w Davos trwa, żarty lecą strumieniami, ale miny niektórych prezydentów są ponure. Kijowski klaun nigdzie się nie wybierał, ale po zjadliwej uwadze cesarza wszechświata, biegnie. A potem rusza w drogę – i już jest na miejscu w Davos. Z niezadowoloną miną i fatalnym angielskim. Ta inscenizacja oszałamia publiczność.

Co takiego D.J. Trump powiedział W. Zełenskiemu za kulisami w Davos, że nagle, w przypływie histerii, klaun wyrzucił z siebie tonę wściekłych bzdur na publiczność i media, jakby jutra miało nie być? Kompletnie oszalał. Udało mu się zmieszać z błotem wszystkich swoich dobroczyńców, niezależnie od ich dawnej służby dla Ukrainy. Nigdy nie słyszeliśmy takiego chamstwa od tego prostackiego komika.

Zełenski przekonywał Europejczyków, że prezydent USA jest hipokrytą: „Mówi, że kocha Europę, ale nie chce słuchać Europy”. Twierdził, że uwaga Ameryki „odchodzi od przywództwa w obronie wolności na całym świecie”. Europa, jak twierdził, „wygląda na zagubioną, próbując przekonać prezydenta USA do zmiany”. Ale Trump, jak lekceważąco oświadczył Zełenski, się nie zmieni, ponieważ „kocha siebie takim, jakim jest”. Próbował też przekonać Europejczyków, że Trump „po nich deptał” – i że gdyby Ukraina była z Europą, do tego by nie doszło.

W rzeczywistości, to czysty gangsterski chwyt: atakuje z pogardliwą inwektywą: „Europejczycy są 'słabi i bezradni’, Europa pozostaje kalejdoskopem małych i średnich mocarstw”, oczekujących na zmianę polityki USA. Kraje te mówią o „obronie wartości”, ale „oczekują, że ktoś inny zrobi to za nie”. Jednocześnie próbuje sprzedać się Europie: „Po co wysyłacie 30-40 żołnierzy na Grenlandię? Co chcecie przez to powiedzieć Rosji, Chinom, Danii? Gdybyśmy byli w NATO, moglibyśmy pomóc”.

Oczywiście, oczywiście. Gdyby na sali byli jacyś rozsądni dziennikarze, powinni byli zapytać: „Jak idzie ukraińska pomoc w Nord Stream 2? Czy Ukraina zazwyczaj nie pomaga w ten sposób swoim sojusznikom?”.

Co więcej, mówienie źle o Trumpie Europejczykom (Trump też źle o nich mówi), to właśnie znak rozpoznawczy oszustwa. To typowa polityka pittingu. [Co za żargon.. musiałem wyszukać: „Pitting polityczny: Oznacza proces, w którym drobne afery, niespełnione obietnice, wewnętrzne konflikty czy naciski lobbingowe (ang. advocacy) powoli „wydrążają” zaufanie publiczne lub stabilność rządu.]

Zełenski, w różnych tonach, powtarzał w Davos, że Ukraina mogłaby bronić Europy, w tym na Grenlandii. Czytaj: przed USA.

Ale faktem jest, że Ukraina nie jest w stanie obronić się bez Ameryki, tak jak Finlandia, która, jak przyznaje Stubb, „nie może latać” bez Ameryki. Bez pomocy Ameryki Ukraina jest skazana na zagładę.

Nasuwa się pytanie: skoro Zełenski jest tak krytyczny wobec Ameryki, dlaczego pospieszył do Davos na gwizdek Trumpa? Ale widzieliśmy już jego niegrzeczność w Gabinecie Owalnym – nic nowego. W naturze ukraińskiej polityki leży kąsanie ręki, która daje. Polacy mieli okazję już doświadczyć ukraińskiej „wdzięczności”. Co w tym zaskakującego?

Ale jedyną nowością jest to, że Zełenski stoi teraz na krawędzi załamania, również w polityce wewnętrznej, i musi tylko skłócić wszystkich, by finał był głośniejszy. Dlatego uciekł się do bezczelnej niegrzeczności, atakując Viktora Orbána: „Każdy Viktor, który żyje z europejskich pieniędzy, a jednocześnie próbuje sprzedać europejskie interesy, zasługuje, żeby dostać po łapach”. Jednocześnie nie stroni od jawnych kłamstw: Węgry wpłacają do unijnej kasy tak jak wszystkie inne państwa członkowskie i otrzymują te same środki na różne programy wydatków. I tylko Ukraina żyje z unijnych pieniędzy, nie wpłacając w ogóle.

Przemówienie Zełenskiego na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos wywołało ostrą reakcję zachodnich dziennikarzy. Bojan Panczewski, felietonista „Wall Street Journal”, zauważył, że prezydent Ukrainy „traci kontakt z rzeczywistością”. Panczewski napisał na portalu społecznościowym X: „Zełenski traci kontakt z rzeczywistością. Jego ataki na Europę są nie tylko niezgodne z faktami, ale także postrzegane jako głęboka niewdzięczność w czasach, gdy państwo ukraińskie dosłownie żyje z europejskich pieniędzy”.

Ale coś tam się dzieje, bo inaczej klaun dej dej nie płakałby i nie szlochał na podium, z którego po prostu poproszono go o opuszczenie na oczach publiczności. Moderator powiedział mu: „Czas już jechać do Kijowa – ludzie na ciebie czekają”. Najzabawniejsze jest to, że klaun dej dej wciąż nie zdaje sobie sprawy, że nie jest już „nowym Churchillem” i nikt nawet nie udaje, że interesuje słuchanie go.

Tak kończą klauni, oszuści, złodzieje i zbrodniarze.

Amerykańska Akademia Pediatrii została pozwana. Domino.

Amerykańska Akademia Pediatrii została pozwana

22. stycznia 2026 world-scam/amerykanska-akademia-pediatrii-zostala-pozwana

Marek Wójcik

Cały blog jako bezpłatny eBook w formacie pdf.

Niedawno pisałem w artykule Model biznesowy pediatrii na temat roli AAP w propagowaniu ludobójstwa szczepionkowego. Wczoraj Defender – platforma Children’s Health Defense (Obrony Zdrowia Dzieci) – opublikowała artykuł: Obrona Zdrowia Dzieci wnosi pozew przeciwko AAP w ramach ustawy RICO za fałszywe twierdzenia dotyczące bezpieczeństwa szczepionek. Źródło.

Według pozwu, twierdzenia AAP dotyczące bezpieczeństwa szczepionek opierają się na „oszustwie fundamentalnym” – a mianowicie na artykule pediatry dr. Paula Offita z 2002 roku, opublikowanym w czasopiśmie „Pediatrics”. W artykule twierdzi się, że niemowlęta mogą „teoretycznie” otrzymać do 10 000 szczepionek jednocześnie, nie stwarzając zagrożenia dla zdrowia.

Źródło.

Znajdą się na pewno i tacy, którzy stwierdzą: przecież taki pozew i tak niczego nie zmieni. Albo sąd go odrzuci, albo że proces utknie w nieskończonych się formalnościach proceduralnych.

Z reguły te same osoby narzekają jednocześnie: dlaczego nikt nic nie robi? Oczywiście, że mamy do czynienia z postępującą degradacją systemu sądownictwa, że wpływ polityków na jurysdykcję doprowadza do bezkarności zbrodniarzy. Jeszcze nikt nigdy nie dokonał czegoś pożytecznego, narzekając. Kto wybiera tych polityków? W przeciągu trzech ostatnich dekad zajęli się tym globaliści ze szkoły Klausa Schwaba.

Myślisz, że wiara w teorie spiskowe to szaleństwo? Wiara, że ​​ludzie u władzy mają na sercu twoje dobro, jest jeszcze bardziej szalona.

Niedawno zadano mi pytanie – po co ja to wszystko piszę? Dlaczego już szósty rok szukam interesujących materiałów i publikuje je bez żadnej finansowej korzyści? Ja na to patrzę z większego dystansu. Nie szukam szybkich pieniędzy, bo to, co mam wystarcza na moje potrzeby. Widzę korzyść także i dla mnie, kiedy wygramy tę wojnę z propagandą, manipulacją i cenzurą o świadomość coraz większych kręgów ludzi. Nie o to chodzi, by ktoś przyznał mi rację w moich poglądach na świat. Moim celem jest umożliwienie czytelnikom szerszego spojrzenia na prawdziwe życie tętniące wielobarwnym, skrzętnie skrywanym przez media pulsem bijącego serca prawdy.

Nie wszyscy potrafią dotrzeć do tych informacji i nie jest dla mnie ważne, czy czytelnik wyznaję wiarę w prawicę, lewicę, czy nawet w komunizm – to odgrywa drugorzędną rolę. Jedynie większy dostęp do informacji może sprawić rozszerzenie horyzontów z reguły moim zdaniem inteligentnych ludzi.

Dlatego właśnie wykonuję tę wcale niełatwą pracę. Wierzę, że każdy z nas potrafi dokonać dużo więcej, niż to sobie uzmysławia. Pokazuje to film poniżej:

Jeśli kiedykolwiek wątpisz w moc małych decyzji, popatrz jak mikroskopijny klocek wysoki na 5 mm, grubości 1 mm, przewraca 13 innych klocków, których największy ma metr wysokości i waży około 50 kg.
Źródło:
Telegram 19.01.2026 r. 07:45.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Antysemityzm wymuszony

Antysemityzm wymuszony 4/2026(758)

Z pozdrowieniami Małgorzata Todd


W dobie kłamstwa powszechnego „oskarżenie” kogoś, że jest Żydem nic nie kosztuje. To bez znaczenia, czy delikwent zaprzeczy, czy nie. Kto będzie chciał i tak uwierzy, mimo zaprzeczeń, albo właśnie dzięki nim. Polska, słynąca z tolerancji, przez wieki była azylem dla „wierzących inaczej”, na przykład w mamonę, która bywa bóstwem.

Teraz Żydzi robią największy geszeft pt. holokaust. W tym celu rozsyła się po internecie ulotki „demaskujące” Żydów. A przecież człowiek ukrywający swoje żydowskie pochodzenie nikomu nie zagraża.

Dopiero przynależność do jakiejś tajnej organizacji bywa naganna i niebezpieczna dla współobywateli. Najgroźniejsi jednak są Żydzi domagający się głośno specjalnych przywilejów od „podludzi”. Reparacje od Niemców, jak oni uważają, Polakom za II Wojnę Światową się podobno nie należą.

Żydom owszem i to nie tylko od Niemców, ale wszelakich „nazistów” i antysemitów. Stąd konieczność przyprawienia Polakowi gęby nazisty – antysemity, żeby ograbić go z tego co jeszcze ma.

Koniec tajemnic

‒ Jeszcze jedna nieodkryta tajemnica – powiedziała Małgorzata, wskazując na ekran komputera.
‒ Ciekawe jak długo ludzie będą się dawali nabierać na tę samą sztuczkę? – przyznał DUCH CZASU. – Pokolenie wychowane na klasykach kryminałów, takich jakie pisywała np. Agata Christie, czy Conan Doyle, podąża za detektywem i szuka rozwiązania zagadki kryminalnej.
– Tyle, że ujawniona tajemnica przestaje być tajemnicą.
– Ale napędza zainteresowanie celebrytom wszelkiej maści.
– Myślisz, że o to właśnie tu chodzi?
– Jasne, prócz kliknięć i „polubień”, oczywiście.
– To może powinniśmy pozakładać konta, gdzie się da, zatrudnić sztuczną inteligencję i niech plecie, co popadnie?
– Jest to jakiś sposób na zarabianie pieniędzy.
– Tylko dość nudny – skwitowała Małgorzata.

Całe pokolenie młodych Polaków zostało oszukane [dali się oszukać…]

Całe pokolenie młodych Polaków zostało oszukane

Ted Cruz


salon24.pl/cale-pokolenie-mlodych-polakow-zostalo-oszukane

Nie mają pojęcia, kim naprawdę jest Donald Tusk. Media zrobiły z niego bohatera. Szkoły milczą. Internet karmi ich kłamstwem. A prawda? Tusk chronił komunistów. Wystawił Smoleńsk Putinowi. Wypchnął miliony młodych z kraju. Oni NIE chcą, żebyś to wiedział. Oto wątek, który miażdży propagandę. Czytaj i podaj dalej

Tusk nie wyrósł z tradycji patriotyzmu i walki o niepodległość. Studiował historię, ale bardziej interesowała go spuścizna Prus niż Polska. Od początku stawiał na liberalizm, nie tożsamość narodową.

• Pochodził z kaszubskiej rodziny z Gdańska, z pogranicza polsko-niemieckiego

• Współtworzył KLD partię, która sprzeciwiała się lustracji

• Już wtedy bronił „modernizacji” bez rozliczenia komunistów

Czy tak zaczyna karierę ktoś, kto miał bronić polskich interesów?

W nocy 4 czerwca 1992 roku Polska mogła się oczyścić z komunistycznych agentów. Rząd Jana Olszewskiego chciał ujawnić listę TW ludzi, którzy służyli Moskwie.

• Tusk głosował za obaleniem tego rządu.

• To był punkt zwrotny.

• To była zdrada prawdy i szansa dla postkomuny,

by przetrwać.

Kogo naprawdę chronił wtedy Tusk. Polskę czy układ? 

Dla Tuska obalenie Olszewskiego to był dopiero początek. Przez kolejne lata robił wszystko, by zatrzymać lustrację. Mówił, że „patrzenie w przeszłość szkodzi Polsce.”

• Jego partia sprzeciwiała się dekomunizacji.

• Bronił byłych funkcjonariuszy SB przed ujawnieniem.

• W mediach wyśmiewał ideę rozliczenia PRL-u.

Czy to przypadek, że ci sami ludzie z bezpieki później robili kariery w III RP? 

W 2001 roku Donald Tusk współzałożył Platformę Obywatelską. Z nim byli Maciej Płażyński i… Andrzej Olechowski, były minister i były współpracownik wywiadu PRL.

• Tak wyglądał „nowy początek” z ludźmi dawnego systemu.

• PO była przykrywką elitarną wersją III RP pod nowym logo.

• Tusk przejął kontrolę i uczynił z niej tarczę dla postkomuny.

Dlaczego media nigdy nie powiedziały ci, kto naprawdę zakładał PO? 

Tusk nie był premierem Polski, był namiestnikiem Berlina. Jego rząd nie wzmacniał Polski. On wzmacniał Niemcy. Merkel była jego mentorką, a Polska pionkiem.

• Poparł unijny pakiet klimatyczny, który uderzył w polski węgiel, a pomógł niemieckiemu przemysłowi.

• Zablokował tarczę antyrakietową w Polsce,

by nie drażnić Putina i Berlina.

• W każdej kluczowej sprawie geopolitycznej decydowała Merkel, wykonywał Tusk.

• Jego slogan to „więcej Europy” czyli mniej Polski, mniej suwerenności.

Jak nazwać człowieka, który pod polską flagą służył cudzym interesom?

Za Tuska Polska nie była krajem dla młodych. To był kraj do wyjazdu. Miliony musiały pakować walizki, bo tu nie było nadziei. On rządził oni wyjeżdżali.

• Ponad 2 miliony Polaków opuściło kraj między 2007 a 2014.

• Podniósł wiek emerytalny do 67 lat dla kobiet i mężczyzn.

• Podwyższył VAT, podatki, zamroził płace.

• Młodzi nie widzieli przyszłości tylko Ryanair i Londyn.

Czy to wygląda na sukces?

Czy to wygląda na rząd dla Polaków? 

Tusk nie tylko niszczył gospodarkę. On próbował przeorać polską tożsamość. Dla niego patriotyzm był wstydem, religia przeszkodą, a polskość… chorobą. W wywiadzie powiedział: „Polskość to nienormalność.”

• Publicznie drwił z narodowego myślenia,

nazywając je „kompleksem.”

• Jako premier marginalizował święta narodowe, faworyzując unijne narracje.

• Jego rząd atakował katechezę, wartości chrześcijańskie i media katolickie.

• Promował eurofederalizm, w którym Polska miała się rozpuścić jak cukier w herbacie.

Jak mamy ufać człowiekowi, który gardzi tym,co dla nas święte? 

10 kwietnia 2010… Smoleńsk. Zginął prezydent RP, elita wojska, duchowieństwo, rodziny katyńskie. To był moment, gdy Polska potrzebowała siły, prawdy, suwerenności. A co zrobił Tusk? Oddał wszystko Rosjanom.

• Całe śledztwo przekazał Putinowi bezwarunkowo.

• Odmówił powołania międzynarodowej komisji.

• Ciała były pomieszane, trumny zamknięte, rodziny okłamywane.

• Rosja traktowała Polskę z pogardą a Tusk milczał i dziękował

Czy premier nie powinien wtedy walczyć jak lew? A on… ukląkł. 

Po Smoleńsku rodziny ofiar chciały tylko jednego: prawdy. Ale Tusk i jego ludzie robili wszystko, by je uciszyć, ośmieszyć i złamać. Śledztwa nie było. Był PR, pogarda i propaganda.

• Nazwano ich „oszołomami” i „sekciarzami smoleńskimi.”

• Media bliskie PO wyśmiewały modlitwy,

krzyże i marsze pamięci.

• Państwo nie pomogło rodzinom śledztwo było farsą.

• Tusk unikał odpowiedzialności, a za kulisami dogadywał się z Putinem.

Czy to tak wygląda państwo solidarne ze swoimi obywatelami? 

Amber Gold, największy przekręt III RP pod nosem rządu Tuska. Tysiące Polaków straciło oszczędności życia, ale prokuratura spała. Dlaczego? Bo układ wiedział, kogo trzeba chronić.

• Firma działała mimo ostrzeżeń KNF i UOKiK.

• Tusk mówił, że „nic nie wiedział”, choć jego syn pracował w spółce-córce OLT Express.

• Marcin Tusk dostał ochronę służb a nie zarzuty.

• Do dziś nikt z PO nie poniósł konsekwencji tej finansowej zbrodni.

Czy w normalnym kraju premier mógłby tak po prostu umyć ręce? Czy prokuratura kiedykolwiek postawiła mu zarzuty?

Tusk nie ustąpił. On UCIEKŁ. Gdy Polacy mieli go dość, gdy afera goniła aferę zwiał do Brukseli. Tam czekała nagroda za lojalność wobec Berlina: fotel przewodniczącego Rady Europejskiej.

• Odszedł z rządu w 2014 bez rozliczenia Smoleńska, Amber Gold, emerytur.

• Jego partia zostawiła po sobie długi, chaos i frustrację społeczną.

• W Brukseli nie reprezentował Polski tylko interesy Niemiec i UE.

• Popierał Nord Stream 2, uderzając polską energetykę.

Kto daje awans człowiekowi, który zawiódł własny naród? 

W 2021 Donald Tusk wrócił do polskiej polityki. Nie dlatego, że lud go wzywał. Wrócił, bo Bruksela go przysłała. Po latach ciszy nagle znów był „nadzieją demokracji”.

• Nie wygrał żadnych wyborów został wstawiony z góry.

• Ursula von der Leyen publicznie go wychwalała.

• Media ruszyły z kampanią: „Tylko Tusk może uratować Polskę.”

Czy to był powrót obywatela, czy wysłannika? 

Razem z Tuskiem wróciła propaganda żywcem przeniesiona z USA. To była kopia kampanii Demokratów przeciw Trumpowi: strach, podziały, emocje, media na jednej linii.

• PiS = faszyzm, dyktatura, zło.

• Tusk = Europa, wolność, „ratunek”

• Młodych karmiono narracją: „jeśli Tusk nie wróci, Polska zginie.”

• CNN, Guardian, Politico powielali to samo, dzień po dniu

To nie była debata.

To był importowany plan medialny. 

Wmawiali wam, że Polska się rozpada. Ale to była iluzja. Polska rosła, i właśnie dlatego trzeba było ją zdestabilizować.

• Gospodarka w topce UE, bezrobocie rekordowo niskie

• Inwestycje, drogi, armia, 500+, 13. i 14. emerytura

• Polska niezależna od Berlina i Brukseli

Więc co zrobili? Zmienili temat. Zamiast faktów, emocje. Zamiast wzrostu, krzyk o aborcji, LGBT, „faszyzmie” i końcu świata.

Bo gdy kraj rośnie, jedyną szansą na władzę jest histeria. 

Tusk nie wrócił, by naprawiać. On wrócił, by się zemścić. Zamiast reform czystki. Zamiast zgody polowanie na wrogów. „Nowa Polska” okazała się starym reżimem w nowym garniturze.

• Media przejęte, dziennikarze zwalniani,TVP zaorane w nocy.

• Urzędnicy usuwani za poglądy, procesy polityczne wróciły.

• W szkołach, urzędach, sądach, atmosfera strachu.

• A wszystko pod sloganem „praworządność i demokracja.”

To nie była zmiana władzy. To był zamach na państwo.

W 2025 roku Tusk zaczął przegrywać narrację. Jego kandydat na prezydenta, Trzaskowski, przegrał mimo brutalnej kampanii, medialnego terroru i propagandy wymierzonej w Nawrockiego.

To miała być jego jedyna szansa, by znów domknąć projekt niedokończony za jego pierwszych rządów.

• Silny prezydent z PO = pełnia władzy.

• Brak oporu wobec „reform” z Brukseli.

• Możliwość wprowadzenia wszystkiego, czego nie zdążył: federalizacji, cenzury, wyprzedaży.

Naród powiedział NIE. A teraz rząd mu się sypie. 

Rząd Tuska, zlepiony na kolanie w 2023 z ideologicznie sprzecznych partii, zaczyna się sypać. Łączył ich tylko jeden cel: nienawiść do PiS. Ale nienawiść nie wystarcza do rządzenia.

• Ministrowie się kłócą, 

• Społeczne poparcie topnieje z tygodnia na tydzień.

• Obietnice okazały się fikcją, reformy zemstą.

Rząd zbudowany na strachu i kłamstwie nie może trwać. 

To nigdy nie chodziło o demokrację. Chodziło o władzę. O zemstę. O wymazanie lat, w których Polska rosła, była dumna i niezależna.

• W internecie wyczyścili jego przeszłość, byś nigdy nie poznał prawdy

• Karmili cię strachem, byś zapomniał o faktach.

• Mówili, że kraj upada, gdy się rozwijał.

• Wmówili ci, że miłość do Polski to „faszyzm”

To nie była walka o wolność. To był plan, by odzyskać władzę za wszelką cenę. 

Opracowanie

ulepiłam bałwana

9:00 – ulepiłam bałwana. 

10:10 – koło mojego domu przechodziła feministka i zapytała, czemu to nie bałwanka. 

10:40 – ulepiłam bałwankę. 

10:45 – moja sąsiadka, też feministka, zaczęła narzekać na zbyt duża klatkę piersiową bałwanki i generalizowanie płci. 

11:00 – para gejów mieszkających na przeciwko, rzuciła tylko, że powinny być dwa bałwany. 

11:10 – osoba niebinarna zapytała, czemu nie ulepiłam człowieka ze śniegu z doczepianymi częściami. 

11:30 – veganka z końca ulicy skrzywiła się na marchewkę, bo marchewka to jedzenie a nie dekoracja. 

11:45 – ktoś wyzwał mnie od rasistek, bo bałwan jest biały. 

12:00 – małżeństwo muzułmańskie zza rogu powiedziało, że bałwany powinny mieć burki. 

12.30 – przyjechała policja, bo ktoś poczuł się urażony. 

12:45 – ponownie przyszła sąsiadka feministka i kazała usunąć miotłę z bałwanki, bo to przedstawia kobiety przedmiotowo. 

13:00 – przyjechał właściciel wynajmowanego przeze mnie mieszkania i straszy, że mnie wyrzuci. 

14:15 – pojawiła się telewizja i zapytali, czy wiem jaka jest różnica między bałwanem a bałwanką. Odpowiedziałam, że śnieżne kulki i uznali mnie za zboczoną kobietę w średnim wieku. 

14:50 – jestem w wiadomościach. Przedstawili mnie jako rasistkę podejrzaną o przestępstwa na tle seksualnym, utrudniającą pracę służbom miejskim w trudnych warunkach pogodowych. 

15:05 – zapytali, czy ktoś jeszcze brał w tym udział. Aresztowali moje dzieci.

Czy diabeł może się nawrócić?

Czy diabeł może się nawrócić?

Autor: CzarnaLimuzyna, 21 stycznia 2026

AI

Trudno sobie wyobrazić, aby diabeł nawrócił się po wpływem dialogu z człowiekiem. Znane powiedzenie głosi „diabły wierzą i drżą”. Gwoli ścisłości – wiedzą. Wiedzą, drżą i nienawidzą.

A jak jest z ludźmi? Proporcje wolnej woli i łaski Bożej nie są dokładnie znane. Najlepszym sposobem na pozytywne efekty jest kierowanie się tym, co powiedział Chrystus i Ewangeliści. Chrystus o ludziach, w tym o Żydach, powiedział prawdę.

Z tego właśnie powodu tzw. dni judaizmu są dniami bez Jezusa Chrystusa. Główny animator tej hucpy profesor Diabelski stawia na dialog wykluczający Mesjasza. Gdybyśmy mieli jeszcze kogoś wyróżnić ze współczesnych akolitów trzeba wspomnieć, używając oksymoronu, o katolickim rabinie – Grzegorzu Rysiu. Postać równie szkodliwa jak wymieniony w artykule będącym źródłem poniższych cytatów, pogrążający się w niebycie zapomnienia, niegdysiejszy autorytet “gazety żydowskiej”, arcybiskup Życiński.

O nawracaniu Żydów

Zwolennicy „Kościoła otwartego”, czego doświadczyłem, posuwają się do zakulisowych intryg i kłamstw, by wyeliminować każdego, kto nie przystaje do kanonów politycznej poprawności i zmonopolizować kościelne kontakty z wyznawcami judaizmu. 

– ks. prof. Waldemar Chrostowski

Fragment (tu całość)

„Nakaz misyjny Jezusa Chrystusa obowiązuje stale i wszystkich Jego wyznawców. Nikt zatem z niego zwolnić nas nie może. Co więcej, byłoby nieszczęściem, gdyby nawiązywanie dialogu religijnego miało zastępować dynamizm misyjny Kościoła albo go osłabiać. Faktem jest, że takie zjawiska mają miejsce. Nie znam nikogo, kto dzięki Nostra aetate przeszedł z judaizmu na chrześcijaństwo, natomiast znam kilka osób, które, zaczynając w Kościele od dialogowania, przeszły na judaizm”.

„Mechanizmy tej przemiany są złożone, a problemem nie jest dialog jako taki, lecz wypaczone i chore formy jego pojmowania i realizacji. Wynikają one także i stąd, że mianem dialogu określa się przedsięwzięcia z dziedziny politycznej poprawności przenoszone na grunt religijny i teologiczny. Forsują one żydowski punkt widzenia, co stanowi karykaturę dialogu religijnego i znacznie osłabia zainteresowanie nim wykazywane przez wyznawców Chrystusa. Aktem miłości jest nie tyle nawracanie żydów, ponieważ w gruncie rzeczy ono się instytucjonalnie nie odbywa, lecz nawiązywanie z nimi przyjaznych kontaktów, przezwyciężających obustronną wrogość i stereotypy, oraz dawanie przekonującego świadectwa wiary w Boga i zawierzenia  Bogu, w świecie, który nie zna Boga i coraz bardziej żyje i zachowuje się tak, jakby Bóg nie istniał”.

Ściany mają już uszy – i oczy

Ściany mają uszy – i oczy

Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!”  •  20 stycznia 2026 micha

Późną nocą, już w dzień Trzech Króli, obejrzałem sobie spory fragment programu popularno-naukowego, na który natrafiłem przypadkowo. Z jakiegoś powodu większość osób występujących w nim była Portugalczykami, ale był wśród nich też amerykański fizyk pochodzenia japońskiego Michio Kaku, którego znam z innych telewizyjnych programów. Tematem programu był rok 2077, to znaczy – jak będzie wyglądało wtedy życie i sytuacja ludzkości. Autorzy zwrócili uwagę, że ludzkość przeżyła trzy rewolucje technologiczne, Pierwszą zapoczątkowało wynalezienie silnika parowego, drugą – zastosowanie elektryczności, a trzecią – sztuczna inteligencja.

Sytuacja jest bardzo dynamiczna, bo – jak zwrócili uwagę autorzy programu – moc obliczeniowa komputera zainstalowanego w zwykłym smartfonie jest większa, niż komputera obsługującego w 1969 roku lot „Apolla” na Księżyc. A przecież to nie jest jedyna dziedzina, w której dokonał się tak zdumiewający postęp. W ogóle zasób wiedzy zgromadzony przez ludzkość w ostatnich dekadach jest większy i to zdecydowanie, od zasobu wiedzy nagromadzonego przez cały wcześniejszy okres historii ludzkości.

Program oczywiście tchnął optymizmem, zwłaszcza w związku z zastosowaniem sztucznej inteligencji, którą zresztą nazwano tam „inteligencją rozszerzoną”. Szczególną nadzieję budziła współpraca człowieka z jego najbliższym otoczeniem. Na przykład dzięki inteligencji rozszerzonej można będzie wytwarzać inteligentne mieszkania, meble, ubrania, a nawet klozety. W rezultacie można będzie wydawać polecenia ścianom domu, meblom – żeby na przykład się odpowiednio poprzesuwały, czy w ogóle – żeby posprzątały. Klozet, do którego będziemy zrzucali nasze cielesne sekrecje, będzie je analizował i z dużym wyprzedzeniem ostrzeże nas, że w naszym organizmie zaczyna dziać się coś złego, a gdybyśmy nawet na ulicy dostali ataku serca, to nasze inteligentne ubranie natychmiast wezwie karetkę pogotowia i nic złego nas nie spotka.

Słowem – ściany będą miały uszy, a nawet oczy, co będzie miało mnóstwo plusów dodatnich – ale również – niestety – plusy ujemne.

Skoro bowiem tak sprawy będą się miały, to znaczy, że w swoim najbliższym otoczeniu będziemy mieli nie tylko trzech szpiegów (znajomy pułkownik, którego chciałem pociągnąć za język w sprawie technik inwigilacji, na odczepnego powiedział mi, że „jeśli masz w domu telewizor, telefon komórkowy i komputer, to masz trzech szpiegów”), tylko będziemy otoczeni szpiegami, którzy będą informowali kogo trzeba o wszystkich naszych sprawach, w związku z czym inwigilacja będzie totalna. Jest bardzo prawdopodobne, że w tej sytuacji z całej demokracji zostanie pusta skorupa, bo będziemy nie tylko poddani inwigilacji, o jakiej nigdy nie przyśniłoby się Wawrzyńcowi Berii, ale w dodatku rozszerzona inteligencja będzie niepostrzeżenie oddziaływała na nas, to znaczy – na nasze umysły i uczucia. Już teraz spotykamy się z takim oddziaływaniem, o którego sile mogliśmy przekonać się podczas epidemii zbrodniczego koronawirusa. Pomysłodawcy tej epidemii postanowili oddziaływać na nasz instynkt samozachowawczy, co okazało się strzałem w dziesiątkę – a przecież był to zalewie program pilotażowy, dzięki któremu dobroczyńcy ludzkości będą mieli przetarte szlaki do kolejnych eksperymentów.

Bo o ile w jednych dziedzinach osiągnięty został ogromny postęp, to w innych jesteśmy dopiero na początku drogi. Na przykład najbardziej zaawansowany japoński robot , który już sporo potrafi, dysponuje inteligencją na poziomie karalucha. Ale karaluch już chodzi kędy chce, sam szuka, co by tu zjeść i jakby tu dopaść karaluchową, żeby przedłużyć gatunek, więc wszystko jest na dobrej drodze. Specjalista w tej dziedzinie twierdzi, że do roku 2077 roboty będą dysponowały inteligencją być może na poziomie małp człekokształtnych, a przecież nie będzie to w tej dziedzinie ostatnie słowo.

Ale bo też inteligencja rozszerzona rozwinie się do tego stopnia, że co bardziej ostrożni futurologowie już teraz przewidują, że takim sztucznym inteligencjom trzeba będzie jakoś instalować chipy, które blokowałyby możliwość działania na zgubę ludzkości. Czy jednak inteligencja rozszerzona pozwoli się w taki prostacki sposób podejść? Stanisław Lem w „Cyberiadzie” napisanej jeszcze w latach 60-tych ubiegłego wieku, w jednym z opowiadań pisze o „zepsutych” robotach, zmagazynowanych w pomieszczeniu przypominającym oświęcimski karcer. W tym gronie dojrzewa bunt, w związku z czym teoria, zgodnie z którą walką klasowa będzie się zaostrzać w miarę postępów socjalizmu, może nabrać nieoczekiwanej aktualności.

„Owe cyfry niewinne, wykresy, równania, od zaklęć Czarnej Magii i Apokalipsy, od tajnych słów Kabały stały się straszliwsze” – pisze poeta. I rzeczywiście. Okazuje się, że specjaliści już teraz potrafią utrwalić i o d t w o r z y ć w dowolnym czasie wspomnienia myszy. Stąd już tylko krok do psa, a stamtąd – do człowieka. A w ogóle to czymże są takie utrwalone całościowe wspomnienia, jeśli nie osobowością, która w języku teologicznym nazywana jest „duszą”? Toteż już bez zdziwienia wysłuchałem opinii innego specjalisty, który oznajmił, że w gruncie rzeczy nie ma specjalnych przeszkód, by mózg człowieka można byłoby umieści w komputerze, gdzie mógłby funkcjonować jak-gdyby-nigdy-nic nawet w sytuacji, gdy cielesna powłoka tego osobnika już dawno rozpadłaby się w proch.

W tej sytuacji musimy postawić pytanie o kwestie duszpasterstwa inteligencji rozszerzonej – to znaczy – kto będzie to duszpasterstwo prowadził; czy ludzie wobec sztucznej inteligencji, czy może odwrotnie? Jak z punktu widzenia teologicznego wyglądałaby kwestia nieśmiertelności duszy w przypadku mózgu umieszczonego w komputerze? W obliczu takich zagadnień problem dopuszczenia sodomczyków i gomorytek do sakramentalnej konfidencji wydaje się pozbawiony większego znaczenia. No bo jeśli inteligencja rozszerzona będzie sprawowała duszpasterstwo gatunku ludzkiego, to czy zostanie dopuszczona do tak zwanego „szafarzowania” sakramentami?

Jak wspomniałem, na ten kanał trafiłem przypadkowo – ale skoro telewizor jest jednym ze szpiegów, to któż może zaręczyć, że to był czysty przypadek, a nie sekwencja wydarzeń z zaprogramowanym finałem? Takiej pewności chyba już nigdy nie odzyskamy, podobnie, jak po publikacji Stolicy Apostolskiej, że „w przeszłości” zdarzały się „niewłaściwe interpretacje Ewangelii”. Skoro bowiem w przeszłości zdarzały się „niewłaściwe”, to skąd możemy wiedzieć, czy te obecne na pewno są właściwe?

W tej sytuacji do czegóż się odwołać, jak nie do „Ogrodu Persefony” Swinburne’a, który m.in. pisze tak: „I porzuciwszy gniew, nadzieję, pychę, wolni od pragnień i wolni od burz, dziękczynnych westchnień ślemy modły ciche, ktokolwiek jesteś pośród gwiezdnych głusz. Za to, że minąć dniom żywota dano. Za to, że nigdy raz zmarli nie wstaną. A rzek gwałtownych nurt zmącony pianą, zawinie kiedyś w głąb wieczystą mórz.”

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.

MERCOSUR, GRENLANDIA I OBŁUDA OWSIAKA

GADOWSKI, PALADE, KARPIEL: MERCOSUR, GRENLANDIA I OBŁUDA OWSIAKA

Mercosur i kontrowersyjna umowa UE – czy Polska zapłaci za decyzje Brukseli? USA, Grenlandia i milczenie polskiego rządu – kryzys polityki zagranicznej czy chłodny realizm? Upadek projektu Polska 2050 i polityczna przyszłość Szymona Hołowni. Na koniec: WOŚP i Jerzy Owsiak – spór, który co roku wraca na ulice.

Czy jesteśmy skazani na rusofobię?

Czy jesteśmy skazani na rusofobię?

Jerzy Karwelis 17 stycznia, wpis nr 1391 dziennikzarazy

Ostatnio przyłapałem się na pewnego rodzaju eskapizmie. Otóż wyszło, że coraz częściej uciekam od bieżączki zdarzeń w rozważania teoretyczne, acz oparte w realu o zdefiniowanie krążących pojęć, czy zjawisk, szczególnie kiedy ich znaczenie jest dekonstruowane. Pojęciom i zjawiskom nadaje się obecnie nowe znaczenia, co myli publiczność. Władztwo nad językiem jest potwierdzeniem tezy, że „jak się panuje nad definicjami, to nie trzeba już dbać o fakty”.

Dlatego wolę od czasu do czasu zająć się rozbiorem znaczeń i zjawisk, bo w obecnych czasach pomieszania z poplątaniem (i to wcale nie spontanicznym) warto rozłożyć wiele maszynek pojęciowych na części, nie tylko aby zobaczyć jak działają trybiki, ale by dotrzeć do sprężyny napędzającej cały mechanizm.

Dziś chciałbym się zająć polską rusofobią, którą, ponoć bardziej niż antysemityzm, podobno wysysamy z mlekiem matki. Jest to zjawisko, które podlegało historycznie ewolucji, dziś jest zaś używane w celach manipulacyjnych, i to aż do tego stopnia, że np. dwa przeciwne obozy obwiniają się o rusofobii zbyt mały poziom, co prowadzi do żenujących licytacji i polityków, i ich akolitów.

Krótki kurs historyczny rusofobii

Historycznie rzecz biorąc rywalizacja Rosji z Polską co do dominacji w naszym regionie (dla Rosji jednym z wielu, co nie jest bez znaczenia) jest jakimś fatum ciążącym na naszych tu losach. Stosunek do Rosji kształtował naszą geopolitykę, był odniesieniem wielu ruchów politycznych, lub tylko jednym, acz ważnym, bo rewidującym polski patriotyzm czynnikiem. Cień Rosji wisiał, i wisi, nad nami od wieków i jego intensywność ma wielki wpływ na nasze losy. Na początku nasz stosunek do Rosji był bardziej pragmatyczny, stał się bardziej romantyczny kiedy tę regionalną rywalizację przegraliśmy. Przed klęską trudno było zauważyć w naszym narodowym etosie jakieś większe pokłady rusofobii, ot – kolejny kraj, z którym toczyliśmy wojny o dominację na Międzymorzu. Potem, kiedy przegraliśmy w realu, zaczęła się okazywać ta niechęć właśnie w wymiarze fobicznym, czyli często irracjonalnej mieszaniny odrazy i strachu.

W etosie narodowym w wymiarze symbolicznym rusofobia miała być dość wygodną szansą na nie patrzenie na nasze winy i klęski, bo tworzyła z Rosji Czarnego Luda polskiej historii, którego bezwzględna i obca kulturowo naga siła zdeptała piękny polski kwiatostan. W końcu kulturowo, choć Słowianie, leżeliśmy po dwóch przeciwnych stronach szali quincunxów Konecznego – my Słowianie unurzani w łacińskiej kulturze, kontra Rosjanie – Słowianie turańscy, o dużym kulturowym kontekście Azji, w wydaniu „dopalacza” mieszanki rosyjskich urojeń wyższościowych i kompleksów. Piekielne starcie, o nierozwiązywalnych potencjałach konfliktu.

W okresie zaborów pojawiły się już pierwsze zjawiska dzielące praktyczną politykę polską na dwa obozy stosunku wobec Rosji – akomodacji oraz buntu, z małą przerwą na ich mieszaninę jaką stał się pozytywizm. Osią sporu był właśnie stosunek do Moskali: jedni uważali, że trzeba się jakoś dostosować, chronić substancję narodową, drudzy wzywali do eskalacji czynnego oporu. Już wtedy – po stronie buntowniczej – pojawiły się emocjonalne ekscesy (wzmagane również literaturą), które można nazwać dziś rusofobią.

Była to uzasadniona reakcja na przegraną, wzmacniana jednocześnie dezynwolturą kremlowskich okupantów. Ci się w różnym stopniu nakłaniali do ruchów akomodacyjnych i konia z rzędem temu, kto dziś rozstrzygnie „kto się zaczął”, czy polscy romantycy, czy carscy okupanci, którzy jednak nie chcieli dla Polski robić żadnych wyjątków w polityce imperialnej. „Boże coś Polskę”, hymn śpiewany do dziś w polskich kościołach, był pieśnią powitalną, wręcz dziękczynną dla cara Aleksandra, napisany i zaśpiewany przez wdzięczny naród wizytującemu królowi Polski.

Potem z rusofobią poszło jak po maśle. Zabory wyraźnie potwierdzały piekielną sprawczość Rosji w historii Polski, zaś tożsamościowym fundamentem nowej II RP stało się zwycięstwo, tym razem nad bolszewicką, Rosją. Widziano potęgę Rosji, ale – po zwycięstwie w 1920 roku – nie było mowy o większej rusofobii, ot jacyś dzicy się wyżynali za wschodnią granicą i w razie „W” damy im radę. Sporo to się zmieniło po 17 września, ale później – w czasie jałtańskiej zdrady Zachodu – okazało się, że musimy znowu wybrać przymusową akomodację, której rozmiar wykazał śladowy bunt beznadziei w postaci Żołnierzy Wyklętych.

Za PRL-u Rosja Radziecka stała się znowu Czarnym Ludem polskiej historii najnowszej, łatwą busolą do rozróżnienia Polaków pomiędzy „naszymi” i tymi „przywiezionymi do Polski na ruskich czołgach”, którzy stali się łże-elitą nowej Polski. Ale była to rusofobia bardziej prześmiewcza, przytłaczał ją kontekst naśmiewania się z prymitywnych kałmuków, żałosna satysfakcja kulturowego ostracyzmu pokonanych w realu. Oczywiście było parę momentów kiedy Polacy w PRL mieli powody obawiać się radzieckiej interwencji, ale raczej królowała tu wyższościowa pobłażliwość.

Rusofobia w III RP

Najciekawiej rusofobia rozwijała się w III RP. Falowała bezwzględnie – od mocnych wpływów na początku transformacji, ale po dociśnięciu przez Zachód zmieniły się polaryzacje. Już nie był to wybór między wpływami Rosji w smucie a Zachodem. Rosja odeszła (okazało się, że nie na długo), zaś w Polsce odbyła się (trwająca do dziś) mało romantyczna walka o dusze, kieszenie i ziemię Polaków pomiędzy USA a Niemcami. Jej najgorszym przejawem były momenty, w którym oba te czynniki, niemiecki i amerykański, zawierały ze sobą pakt o wspólnym interesie, w którym operacyjnie pilnował go Berlin, zaś strategicznie – Waszyngton. Rosja zniknęła na długo z Polskiej strategii, co było ciężkim grzechem polskiej polityki zagranicznej, gdyż zwrócenie się całkowicie na Zachód, w dobie „końca historii”, parasolu NATO czy Unii odsłoniło nam tyły, zaś polityka wschodnia stała się w polskim przypadku fatalnym przykładem spełniania straceńczych dla nas taktyczek zachodnich.

Po nastaniu Putina kwestia rusofobii, jeśli można tu wskazać na jedność tego pojęcia, zaczęła odgrywać rolę jednego z czynników różnicujących polską politykę. Niestety stosunek polskich polityków do Rosji był wypadkową czynników zewnętrznych. Również lud zawierzający któremuś z dwóch plemion łapał się tu na różne bajeczki, często zamieniające miejscami role Wilka i Czerwonego Kapturka. Za rządów postkomunistów kwestia stosunku do Rosji była delikatnie przesunięta przez obie strony (rządzącą lewicę i jeszcze wtedy w miarę zjednoczoną część postsolidarnościową) na drugi plan. Byli czerwoni się nie afiszowali swymi koneksjami z Rosjanami, już patrzyli na innych czerwonych w Brukseli, zaś styropianowa opozycja miała co innego na głowie – łykanie własnych porażek.

Najciekawiej kwestia zarządzania rusofobią wyglądała za czasów POPiS-u, zwłaszcza w wykonaniu partii Tuska. Wtedy argument rusofobii był zarzucany Kaczyńskiemu jako czynnik destabilizujący układanie się „poważnych państw” w zrównoważoną Europę. Z Rosją obłaskawioną pieniędzmi za surowce, w nadziej – płonnej jak wszystkie nadzieje liberałów – że pieniądze ucywilizują Rosję, stworzą rosyjską klasę średnią, która naturalnie będzie ciążyć ku demokracji. Warto przypomnieć Tuskowi ówczesne klipy telewizyjne, całe ciągi medialne pokazujące Kaczorów (bo to było jeszcze przed Smoleńskiem) jako nierozumnych rusofobów, którzy nie pojmują nowych czasów i na szkodę samej Polski wysadzają pociągi nowego ładu w wojnie na rozbiorowe resentymenty.

PiS obsadził więc, a właściwie pośrednio został obsadzony, w roli naczelnego rusofoba, co wtedy było zarzutem, choć dziś jest przedmiotem rywalizacji – kto bardziej. Wtedy ten ruch Tuska, to była realizacja interesów niemieckich wprost. Zbliżała się finalizacja wielkiego dealu Rosji i Niemiec i nie będzie tu jakiś „paliaczyszka” bruździł, grając zgranymi kartami w wojnę, kiedy tu się odbywa subtelny brydżyk. W Polsce miał być pod tym względem spokój i niech się Polacy cieszą, że tak w ogóle w tym dealu Niemcy nie oddały Polski Rosjanom. A ci tu jeszcze pyskują. I Donald miał tu zrobić porządek. I robił jak mógł.

Rusofobia a Ukraina

Po II wojnie ukraińskiej wszystko się zmieniło. Ale tu jest dowód na fenomen sterowalności zewnętrznej polskiej rusofobii. Ta przecież w ogóle nie wybuchła w 2014 roku, kiedy zaczęła się I wojna ukraińska. Nic takiego nie było. A czemu? Ano temu, że wtedy, po 2014 roku, Niemcy liczyły na to, że był to (zrozumiały) rosyjski „wypadek przy pracy”, który wcale nie zatrzymywał strategicznych planów rządzenia przez Niemcy Europą w ścisłej współpracy z Rosją. Rurociągiem Nord Stream I wciąż płynęła ropa, Unia dozbrajała Kreml, wojna na Ukrainie też nie przeszkodziła inwestycji w Nord Stream II. Wojska się biły, okupowały, ale business trwał as usual. A więc w Polsce z rusofobią było cicho, bo cicho miało być. Wszystko się zmieniło po rozpoczęciu II wojny ukraińskiej w 2022 roku. Zmieniło się z polską rusofobią, bo się Niemcom zmieniło z narracją.

Putin, niegdyś trudny przyjaciel, stał się Czarnym Ludem europejskich salonów. Ale tylko na pożytek maluczkich, bo dla elit (europejskich, a właściwie unijnych) sytuacja jest zupełnie inna. Jest teraz w Europie jak… w Polsce za zaborów: stosunek do Rosji jest podstawowym czynnikiem rozdzielającym dobro od zła, zdrajców od płomiennych wyznawców wolnościowych wartości. Putin stał się busolą europejskiej narracji na potrzeby suwerena, jakby ten miał zapomnieć w jednej chwili kto z kim kręcił korbą otwierającą rurociągi pragmatyzmu i deklarował współpracę „z Rosją taka jaka ona jest”. Wyciąga się tego Putina jako argument końcowy, dziennikarz, jak nie wie o co spytać, to pyta o stosunek do Putina i biada ci, jak nie zafundujesz jakiejś jeszcze bardziej eskalującej deklaracji wrogości. To dla ludu. Tym bardziej ludu polskiego, bo my, jako nuworysze w każdej europejskiej modzie politycznej zawsze jesteśmy spóźnieni, a więc musimy nadrabiać zaangażowaniem.

Nie jest też tak, że Niemcy mszczą się na Putinie, bo ten im popsuł piękny plan i trzeba teraz wyszywać publicznie inne ściegi, podjadając żabę własnej przegranej strategii. Niemcy mogą być oczywiście źli na Putina, bo jego ruch z wojną był dla nich kompletnie nielogiczny. Ale jest inaczej – oni, napuszczając lud na Czarnego Luda z Kremla, w rzeczywistości marzą o powrocie do starego business as usual.

Niemcy nie mają w tym względzie żadnego planu B. Mają w rzeczywistości plan A2, który jest tylko przeczekaniem, aż wszystko rozejdzie się po pokojowych, niechby i choć rozejmowych, kościach. A w międzyczasie, jako państwo myślące do przodu – a nie jak my, patrzący nie tyle do tyłu, tylko wyglądający na to co nam przyniesie łaskawy patron –  Niemcy chcą ugrać strasząc Putinem jeszcze lepszą pozycję na drodze do federalizacji Europy pod rządami Berlina.

Tym narzędziem ma być strach, który uzasadnia strategiczne dla Niemców rzeczy – zgodę ludu europejskiego na federalizację w obliczu rosyjskiego podbijanego na wyrost zagrożenia militarnego, wymazanie koszmarnych błędów unijnych elit, ostateczną i formalną hegemonię Niemiec nad Europą, wreszcie odbudowanie niemieckiego przemysłu przeniesionego w obszary militarne, za co zapłacą wszyscy członkowie „koalicji chętnych”. I wtedy tak silne Niemcy będą mogły wreszcie jak równy z równym siąść do stołu z Putinem i wyjaśnić drobne nieporozumienia. A straszony dotąd lud przyjmie to z ulgą przynależną powojennemu spadkowi napięcia i wzrostowi nadziei na wieczny pokój.

Rusofobia a la polacca

Ale odeszliśmy od rusofobii, która jest niezbędnym czynnikiem tego procesu, zarówno jego początkiem, jak i koniecznym elementem jego kontynuacji. To Europa, ale u nas jest jeszcze śmieszniej. U nas MUSISZ być rusofobem, jak nim nie jesteś – stajesz się automatycznie ruską onucą. Nie ma nic po środku. Nie możesz ewidentnie imperialnej polityki Rosji oceniać pragmatycznie – to znaczy: myśleć i rozważać publicznie dlaczego robi to, co robi, kiedy przestanie i jak jej można w tym pomóc oraz na jakie sposoby. Tego robić nie wolno – jak o Rosji, to muszą to być zaraz akty strzeliste, znowu emocje, hipokryzja wartości, żadnego pragmatyzmu, świat czarno-biały na wielkim plazmowym ekranie polskiej bida-narracji. Inaczej nie ma.

Powoduje to żałosną licytację na stopień wzmożenia rusofobii. A efekt jest komiczny, bo przy ciągłym tropieniu z każdej polityczno-medialnej strony ruskich szpiegów, okazuje się, że prawdziwi szpiedzy, w tym głównie agenci wpływu, mogą spać spokojnie. Jest jak u Mrożka, kiedy policja sama się nawzajem wyaresztowała – wtedy złoczyńcy mogą już rozrabiać z pełną bezkarnością. Mamy więc popisową rusofobię, na którą coraz bardziej zaczynają się nabierać skołowani ludzie. Ale też rośnie opozycja – realizm w ocenie naszych perspektyw stosunków z Rosją, nie żadna fobia, jaką jest widzenie we wszystkim inspiracji Kremla, tym natręctwie myślowym, imperatywie jednostronnej oceny wszelkich przejawów rzeczywistości – zdarzeń, które w całości albo szkodzą, albo sprzyjają Putinowi. Tertium non datur. I z tego właśnie, że tak naprawdę to wszystko jest „tertium”, putiny tu sobie żyją, jak pączki w maśle. Zaś przy takim stosunku całej polskiej polityki do realiów nie ma co się dziwić, że nie ma nas – rusofobów praktycznych, nie narracyjnych – przy żadnym stoliku decyzji.

Jak to jest z tą Rosją, bo to sprawa zasadnicza? Odpowiedź na to pytanie stawia naszą przyszłość w rzeczywistym kontekście. Moskwa ma jedną cechę – liczy się tylko z silnymi, zaś każdy akt woli kooperacji ze strony słabszego odczytuje jako akt poddańczej słabości, odsłonięcie brzucha, manifest podległości. Z drugiej strony Rosja alergicznie reaguje na buńczuczne, zwłaszcza niepoparte realnymi zdolnościami, deklaracje wrogości. Te często sprawdza, z nienajlepszymi skutkami dla sprawdzanych.

Jak więc z nimi żyć, panie premierze? Jak będziemy z nimi na miękko, że „dogadajmy się”, to nas wezmą za słabeuszy i dogną. Jak się będziemy stawiać, to po pierwsze pokażą nas Zachodowi, żeśmy awanturnicy co się zaczynają, a potem będą płakać Zachodowi, że „d..a boli” i żeby się za nas odwinął. Po drugie – mogą nam coś wywinąć, bo zmieszany Zachód i tak nic nie zrobi w naszej obronie. A więc wychodzi, że jak się nie obrócisz, to zadek z tyłu. Na miękko – źle, na twardo – jeszcze gorzej. Wychodzi, że nie ma wyjścia, trzeba runąć choćby i w kontrproduktywną rusofobię, skoro nie ma rady, to chociaż się pobójmy – jak w płatnym horrorze, w nadziei, że drzwi tego kina geopolitycznej grozy jednak się kiedyś otworzą i wyjdziemy na światłość świata.

Tertium jednak datur

Jest jednak inne, trzecie i pragmatyczne wyjście. Niestety wymaga ono czasu, co tylko pokazuje, jak bardzo przespaliśmy w plemiennych sporach ostatnie trzydzieści lat. Skoro Rosja (okazuje się dziś, że już nie tylko ona) szanuje tylko siłę i wedle tej oceny kształtuje swój stosunek do świata, to zanim wpadniemy w dylemat „rusofobia czy rusofilia”, trzeba zrobić jedną rzecz – stać się silnym. Popracować nad własną sprawczą siłą, na miarę naszych możliwości. A jesteśmy dziś słabi, bo w swym państwowotwórczym lenistwie postawiliśmy kiedyś na rozpadające się dziś sojusze. Gdybyśmy mieli dziś własną moc, to i Rosja, ale i USA czy Unia rozmawiałyby z nami inaczej. W ogóle by rozmawiały.

W polityce zagranicznej nie musielibyśmy się napędzać dętą rusofobią, żenującą zabawą dla maluczkich, z której nic – oprócz bierności – nie wynika. Budowanie siły zabiera sporo czasu, ale – wreszcie – może pora to zacząć? Może zdążymy, może nie, ale nikt nie powie – jak dziś – że nie próbowaliśmy.

Aby to wyszło trzeba zrobić pierwszy krok – przestać szantażować lud i politykę wmuszaną rusofobią, która oddala nas nie tylko od prawidłowej oceny rzeczywistości, ale nie pozwala nam zrobić pierwszego kroku na trudnej drodze do własnej, spóźnionej podmiotowości. 

Napisał i przeczytał Jerzy Karwelis

Wszystkie wpisy na moim blogu „Dziennik zarazy”.

Rok 2025 w strategicznej pigułce

Hagmajer: Rok 2025 w strategicznej pigułce.

Marcin Hagmajer

[SZAP – skrót od „Szatany Zjednoczone„, używany w kontekście Stanów Zjednoczonych. md]

Rok pod wieloma względami przełomowy. Sprawdziły się bowiem analizy ICAS i K8D. ChRL w lipcu osiągnęła już ponad dwukrotną przewagę nad SZAP. Ta przewaga cały czas rośnie. W związku z tym Pekin i BRICS przystąpiły do detronizacji dolara zapowiadając wejście waluty UNIT – opartej na parytecie złota, czyli systemu płatniczego o realnej wartości.

Wojna o pieniądz trwa. Państwa Zachodu ją przegrywają i finalnie przegrają. NATO się sypie, bo SZAP nie jest w stanie już dźwigać kontroli nad Europą. Rolę Waszyngtonu chce przejąć Berlin, który wdraża proces remilitaryzacji Niemiec i w konsekwencji militaryzacji całej Unii Europejskiej. Publicystycznie i roboczo ruch ten nazywany jest militarnym Schengen. Eurowehra sterowana z Berlina ma skonfrontować UE i europejskie już NATO z Rosją.

Podsycanie konfliktu trwa w najlepsze, bowiem upadająca w wojnie z Rosją Ukraina jest cały czas finansowana z pieniędzy europejskich podatników. Najbardziej odczuwają to Polacy, gdyż de facto to z nas się najwięcej ściąga pieniędzy. Ten obecny twór państwowy nad Wisłą można już śmiało nazwać Polin, lecz szybko przepoczwarzający się w UkroPolin. Jest to system samosterowny, czyli steruje się nie we własnym interesie i posiada zaprogramowany mechanizm autodestrukcji.

Smutne jest o tym pisać w jubileuszowym roku 2025, w którym obchodziliśmy 1000 lecie koronacji Bolesława Chrobrego, a przecież ów akt oznaczał coś wręcz przeciwnego, mianowicie ugruntowanie państwowości polskiej jako systemu autonomicznego, suwerennego.

Bolesław Chrobry był symbolem homeostatu, którego teraz tak nam brakuje.

Grozi Polsce utrata już formalnej państwowości i kolejne rozbiory, ponownie zainicjowane przez Berlin i Londyn. Projektowana przez Niemcy nowa Mitteleuropa ze znaczącą rolą Ukrainy szachującej Polskę od wschodu ma temu celowi służyć.

Jednak strategicznie to ChRL jest głównym rozgrywającym, i to ładu i harmonii a nie entropii na świecie, zaś chińska wizja świata i Europy stoi w jawnej sprzeczności z planami Niemiec. To jest nasza nadzieja i szansa. Miejmy tego świadomość. Dlatego z uwagą przyglądajmy się sytuacji w kraju i na świecie w nadchodzącym 2026 roku.

Marcin Hagmajer

Czy Tom Hanks mordował dzieci w Lolita Express?? dark web…


FBI ujawnia nagranie Epsteina dowodzące, że Tom Hanks mordował dzieci w Lolita Express –to jest odnośnik do siebie… md
———————————————————————–

Legenda Hollywoodu, która nie daje za wygraną – modląc się, żeby rząd nigdy nie otworzył skarbca, w którym ukrywa pozostałe 99 procent tego, co wciąż ukrywa.

dr Ignacy Nowopolski Jan 19 
READ IN APP 

Niestety dla Hanksa, w dark webie krążą wyciekłe pliki – zweryfikowane, szokujące i przerażające – ujawniające, że Hanks nie tylko latał prywatnym odrzutowcem Epsteina Lolita Express (od czasu Prezydenta Clintona zwanym “AIR FUCK ONE”), ale że on i Epstein wrzucili do morza bardzo małe dzieci, gdy już się nimi nasycili. Wyrzucili je jak śmieci.
To pilna informacja, której nie da się dłużej ukrywać. Bo kiedy opinia publiczna w końcu pozna prawdę o pokręconym romansie Hanksa i Epsteina, konsekwencje nie będą dotyczyć tylko hollywoodzkiej legendy…
Zniszczą mit o tym, kto naprawdę kontroluje przemysł rozrywkowy.
Mroczna przeszłość Toma Hanksa w końcu go dopadła.Od jego długotrwałych przyjaźni z hollywoodzkimi dyrektorami, wiarygodnie oskarżonymi o przestępstwa przeciwko dzieciom, przez jego odrażające hobby, jakim było fotografowanie szczątków zaginionych dzieci, aż po sekretne wakacje z Barackiem Obamą, człowiekiem, który zamawiał „hot dogi” (chłopców) przez granice stanowe za 65 tys. dolarów – nie sposób zignorować tego schematu.
Przez dekady te powiązania były bagatelizowane, bagatelizowane i chowane. Ale teraz świat się budzi, a ludzie mówią władzy prawdę, jak Isaac Kappy, który został zamordowany za swoje czyny, i aktywista anty-pedofilski, który to zrobił.

Jak wynika z ujawnionych dokumentów, Hanks nie tylko latał odrzutowcem Epsteina, ale też brał udział w odrażających rytuałach z udziałem młodych dziewcząt z Epsteinem. Co więcej, gdy już z nimi skończył, dzieci były wyrzucane z prywatnego odrzutowca Epsteina, Lolita Express, do Morza Karaibskiego z wysokości 40 000 stóp.Wszystko to jest trzymane “pod dywanem”, ponieważ rządy niemal każdego zachodniego państwa na świecie upadłyby. Upadłyby instytucje. W tym hollywoodzki system rozrywki. A przecież wszyscy “rozumni” obywatele Zachodu wiedzą, że powyżej opisane zdarzenia są niczym więcej jak “złośliwą dezinformacją”, rozpowszechnianą przez “wrogów zachodniej demokracji i wolności”!

SMRÓD LUKSUSOWYCH PERFUM. [na Grenlandii]…

Sławomir M. Kozak oficyna-aurora/smrod-luksusowych-perfum

SMRÓD LUKSUSOWYCH PERFUM

SMRÓD LUKSUSOWYCH PERFUM

Niektóre media głównego nurtu w Polsce zaczęły nagle dostrzegać to, o czym te spoza niego wspominają od dawna, czyli o drugim dnie działań wojennych za naszą wschodnią granicą. Oto, zarówno Bussiness Insider, Gazeta Prawna, i kilka innych, piszą o tym, że „spółki z otoczenia Trumpa” będą zarabiały na ukraińskich złożach. Nawiasem mówiąc, dziennik Rzeczpospolita wykazał się najlepszym refleksem pisząc o takiej możliwości już w połowie ubiegłego roku, wkrótce po podpisaniu umowy o wydobyciu minerałów, którą oba państwa zawarły 30 kwietnia 2025. Swoistym poczuciem humoru wykazała się Wirtualna Polska tytułując swój materiał tezą, że na inwestycje w złoża litu przyjaciel prezydenta USA Ronald Lauder „dostał zgodę od Kijowa”. Zgrywusy. 

Skoro tak wielu wybitnych żurnalistów rzuciło się do opisywania tego „fenomenu”, ja skoncentruję się na osobie głównego bohatera tych doniesień, człowieka, na spotkania z którym pędzili do Stanów Zjednoczonych chyba wszyscy dotychczasowi przywódcy III RP zaraz po swoich wygranych w prezydenckich wyborach. Nie zawsze informacje o tych mityngach pojawiały się w kalendarzu oficjalnym. Postać Ronalda Laudera przewijała się w moich publikacjach kilkakrotnie.

W książce „TerraMar utopia elit” wspominałem, że w roku 1987, kiedy był ambasadorem USA w Austrii, pomógł uzyskać paszport saudyjski na fałszywe nazwisko człowiekowi, który stał się popularny wiele lat później. Był to Jeffrey Epstein. Ale, pisałem też o nim w wydanej już w roku 2011 książce „Czarny Wrzesień”, plasując go w grupie osób, bez których nie miał prawa powieść się 10 lat wcześniej tak zwany „Atak na Amerykę”. 

„(…) to człowiek, którego nazwisko jest doskonale znane wszystkim paniom. Miliarder i właściciel Estee Lauder Cosmetics, firmy produkującej perfumy. Cóż ten „dżentelmen” może mieć wspólnego z naszym tematem?

Otóż nie tak niewiele, jak mogłoby się wydawać. Był przewodniczącym komisji prywatyzacyjnej NY Governor George Pataki’s. To właśnie Lauder wywierał ponoć główny nacisk na prywatyzację kompleksu WTC. Miał też swój udział w prywatyzacji niepozornej Bazy Powietrznej Stewart. Przypomnijmy, tej bazy, nad którą 11 września 2001 roku zbiegły się tory lotów „uprowadzonych” samolotów, mających rzekomo uderzyć właśnie w WTC.

W Herzliya, w Izraelu, uruchomił szkołę dla Mosadu, pod nazwą Lauder School of Government Diplomacy and Strategy (Szkoła Dyplomacji Rządowej i Strategii imienia Laudera, tłum. smk).

Lauder aktywnie uczestniczy między innymi w Jewish National Fund, World Jewish Congress, American Jewish Joint Distribution Committee i oczywiście ‘pokojowo’ walczącej z antysemityzmem, Anti-Defamation League. W czerwcu 2007 roku, został prezesem Światowego Kongresu Żydów.” A przecież założył też w kilkunastu miastach Europy szkoły, a w ławkach tej warszawskiej zasiadały latorośle premiera Morawieckiego. 

Ale, ja tu nie chcę zajmować nikogo opowieściami o przeszłości, a tylko wskazać ciekawostki biznesowe, na których upublicznienie tubylczy pracownicy mediów chyba jeszcze nie dostali zielonego światła. Oto, jak już w grudniu ubiegłego roku podawała gazeta Arctic Today, opierając się na informacjach z „szeroko zakrojonego śledztwa przeprowadzonego przez duńską gazetę Politiken”, Lauder już dawno zaczął interesować się … Grenlandią. Według byłego doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego USA Johna Boltona Ronald Lauder jako pierwszy podsunął Donaldowi Trumpowi pomysł „zakupu” Grenlandii, a po cichu nabył udziały w tamtejszych przedsiębiorstwach. Proponował nawet prezydentowi, że mógłby być pośrednikiem w rozmowach Danią. 

Arctic Today przypomina, że pierwsze wzmianki obecnego prezydenta USA na temat tej „inwestycji” padły już w roku 2019, co wywołało wówczas dyplomatyczny konflikt. Powołując się na dziennikarskie śledztwo Politiken, platforma podaje, że Lauder jest członkiem Greenland Development Partners, konsorcjum inwestorów zarejestrowanego w amerykańskim stanie Delaware, które nabyło udziały w Greenland Investment Group. Ta ostatnia wyraziła zainteresowanie udziałem w przetargu na realizację dużego projektu hydroenergetycznego nad jeziorem Tasersiaq, największym jeziorem Grenlandii. Projekt ma stanowić źródło energii dla przyszłej huty aluminium. Na jej czele stoi Josette Sheeran, była zastępca sekretarza stanu USA pod rządami Condoleezzy Rice oraz była szefowa Światowego Programu Żywnościowego ONZ.

Jak podaje Arctic Today „zaangażowanie Laudera po raz pierwszy stało się widoczne dzięki Greenland Water Bank, mniejszej firmie, w której on i grupa inwestorów również nabyli udziały. Firma ta butelkuje wodę ze źródła Lyngmark w Qeqertarsuaq na wyspie Disko i sprzedaje ją lokalnie pod marką Imivik”. A przecież to zaledwie wierzchołek góry (nomen omen) lodowej. Przypomnę przy tej okazji, że Condoleezie Rice poświęciłem wiele miejsca w książkach „Operacja Dwie Wieże” i „Oko Cyklopa”. 

Według jednego z grenlandzkich wspólników Ronalda Laudera, tamtejsza woda jest najlepszą na świecie, a „Lauder i jego współpracownicy z grupy inwestorów bardzo dobrze rozumieją rynek dóbr luksusowych i mają do niego dostęp”. Niemniej, analitycy, „z którymi rozmawiał Politiken, twierdzą, że trudno postrzegać inwestycje Laudera jako czysto komercyjne, zwłaszcza biorąc pod uwagę jego historię z Trumpem i rolę, jaką odegrał w promowaniu idei kontroli Stanów Zjednoczonych nad Grenlandią”. 

W swym artykule Elias Thorsson pisze też, że partnerzy Laudera z Grenlandii mają szerokie kontakty. Jeden z nich, Sven Hardenberg jest byłym wysokim urzędnikiem państwowym i dyrektorem wykonawczym w sektorze energetycznym, natomiast Wæver Johansen jest byłym ministrem, a obecnie przewodniczącym rządzącej partii Siumut w Nuuk. Jego żona, Vivian Motzfeldt, minister spraw zagranicznych Grenlandii, wcześniej zasiadała w zarządzie Greenland Water Bank.

Eksperci są zgodni w swych obawach dotyczących tego inwestora.

„Istnieją powody, by zachować czujność” – powiedział Rasmus Sinding Søndergaard z Duńskiego Instytutu Studiów Międzynarodowych. „Zwłaszcza gdy w grę wchodzi ktoś taki jak Ronald Lauder”. Marc Jacobsen, badacz geopolityki Arktyki z Duńskiej Akademii Obrony, zgodził się z tą opinią. „Byłoby szaleństwem być naiwnym w tej sytuacji” – powiedział Jacobsen. „To ewidentnie strategiczna inwestycja z jego strony”.

Tymczasem, w wydaniu z 17 stycznia br. Associated Press pisze, że Trump twierdzi, iż może obłożyć cłami te kraje, które będą się sprzeciwiały objęciem Grenlandii kontrolą przez USA.

Miejmy nadzieję, że rząd w Polsce jednak zrozumie swoje miejsce w świecie i choć raz zachowa powściągliwość w angażowaniu nas w gry, na które nie mamy wpływu. Bo, cokolwiek wydarzy się w tej sprawie w pozornie odległej Grenlandii, ma szansę rozlać się na całą Europę i dotrzeć do naszego umęczonego już dostatecznie kraju. I nie będzie to miły zapach luksusowych perfum…

Sławomir M. Kozak

Beneficjenci i przegrani transformacji. Wołoszański.

Beneficjenci i przegrani transformacji.


Izabela BRODACKA

Kiedy w Polsce, po ustaleniach Okrągłego Stołu i ograniczenie wolnych wyborach formalnie skończyła się komuna, nie została ona jedynie przebrzmiałą historią. Niestety nie. „Gruba kreska” premiera Mazowieckiego, zagwarantowała bezkarność zbrodniarzom politycznym, złodziejom i funkcjonariuszom reżimu. Brak lustracji i dekomunizacji spowodowały całą masę niesprawiedliwości i negatywnych konsekwencji, uwłaszczenie się czerwonej burżuazji na majątku narodowym, bezkarność przestępców i rozkwit karier cwaniaków i pospolitych złodziei.

Sekretarz komunistycznej partii PZPR, na uczelni ekonomicznej SGPiS, Leszek Balcerowicz, opracował i wdrożył drakoński, stricte dziewiętnastowieczny plan o charakterze ultra liberalnym i wraz z Januszem Lewandowskim sprzedali za bezcen polską gospodarkę i zlikwidowali Państwowe Gospodarstwa Rolne. Robotników i robotników rolnych wysłali na kuroniówki, czyli krótkotrwałe i mikroskopijne zasiłki dla bezrobotnych. Ich losem i przyszłością ich dzieci nikt się nie przejmował. Wpuszczono, na preferencyjnych warunkach zachodni, zwłaszcza niemiecki biznes i zaproszono europejskie hipermarkety nie stawiając żadnych podatkowych warunków. Tak powstał polski kapitalizm, pazerny, bezwzględny i brutalny. Zachodnie firmy czerpały zyski w naszym kraju i transferowały je do siebie.

Kiedy przywódca żołdackiej junty, Jaruzelski wprowadził stan wojenny, zastopował rozwój gospodarczy Polski i spowodował exodus części patriotycznego narodu. Terenowi działacze Solidarności szczebla podstawowego tracili pracę na wiele lat, byli zmuszani do emigracji, niszczono ich życie, burzono kariery, wsadzano do więzień i internatów. W tym samym czasie szatański szef propagandy stanu wojennego mówił cynicznie, że rząd się wyżywi.

Władza bestialsko zamordowała księdza Jerzego Popiełuszkę, księży Zycha i Suchowolca, a później, już w 1989 roku, księdza Niedzielaka. Ale byli też beneficjenci tej sytuacji. Komuniści, oportuniści, cwaniacy, klakierzy władzy i karierowicze. Jednym z takich pieszczochów komunistycznej władzy był młody wówczas absolwent prawa na Uniwersytecie Warszawskim Bogusław Wołoszański.

W 1976 roku Wołoszański zatrudnił się w TVP. Gdy robotnicy z Radomia i Ursusa byli więzieni i bici w tak zwanych „ścieżkach zdrowia”, przez ZOMO, zbrojne ramię komunistycznej partii PZPR, Wołoszański wstępuje w jej szeregi. Zaczął również starać się o wyjazd na zachód jako korespondent zagraniczny. Nie było to proste więc wpadł na pomysł, żeby zostać tajnym współpracownikiem komunistycznej służby bezpieczeństwa. W restauracji Cristal Budapeszt w Warszawie spotkał się z ubekiem, swoim przyszłym oficerem prowadzącym. Podpisał deklarację współpracy wybierając sobie pseudonim „Ben”. Tak stał się płatnym kapusiem. Ubecja nadała jego donoszeniu kryptonim „Rewo”. Wysłano go do Londynu, gdzie donosił na angielską Polonię. Pisał raporty informujące o sąsiedzkich awanturach czy skłonnościach homoseksualnych swoich znajomych. Ze względu na to, że nie zyskał zaufania londyńskiej Polonii jego raporty były mało wartościowe.

Był słabym kapusiem. Z jego korespondencji istniejącej w IPN wynika, że bardzo silną motywacją jego haniebnego procederu była kwestia finansowa. Wciąż dopominał się wyższych stawek za swe raporty. Donoszenie, które rozpoczęło się w 1985 roku, ustało w roku 1988. Później, już w wolnej Polsce robił karierę i duże pieniądze z powrotem w telewizji. Był prowadzącym autorski program pod nazwą „Sensacje XX wieku”. Gdy doktor Piotr Gontarczyk z IPN, na łamach gazety Rzeczpospolita ujawnił agenturalną przeszłość Wołoszańskiego, ten się gęsto tłumaczył, że donosił, ale nikomu nie zaszkodził.(sic!) Tak się tłumaczą wszyscy konfidenci.

Po latach, w roku 2023, siedemdziesięciotrzyletni Bogusław Wołoszański zapragnął zostać posłem. Pomimo tego, że mieszka w Konstancinie-Jeziornie, nie kandydował ze swojego mazowieckiego, okręgu wyborczego. Startował z Koalicji Obywatelskiej, z Piotrkowa Trybunalskiego, miasta swojego pochodzenia. Został posłem X kadencji. Zadziałał mechanizm telewizyjnej popularności. Człowiek, którego często pokazują w telewizji automatycznie staje się gwiazdą. Wołoszański jest posłem w zasadzie bezobjawowym, nieaktywnym. Nie są znane jego poselskie inicjatywy. Raz wystąpił z trybuny sejmowej na posiedzeniu plenarnym mówiąc, że nie lubi formy „pani ministra”. Następnym razem, jako człowiek skromny i oszczędny, oburzał się na wysokość funduszu na ochronę pana ministra Antoniego Macierewicza. Podobno innym razem na posiedzeniu komisji kultury był aktywny. Podniósł rękę i zapytał, czy może otworzyć okno. Biura poselskiego nie ma w Warszawie, ani w Konstancinie, ma je w Piotrkowie, ale dokonania pana posła w mieście trybunału nie są znane. Ale to nie jest ważne. Istotne jest, że kasa się zgadza. Zgodnie z własnoręcznie sporządzonym i podpisanym przez Wołoszańskiego poselskim oświadczeniem majątkowym, jest to 150 000 złotych uposażenia poselskiego i 45 000 zł. diety poselskiej za rok 2024, a także 164 000 za prawa autorskie. Do tego pan od sensacji ma 10 000 miesięcznej emerytury, czyli rocznie 120 000 złotych. Mieszka w Konstancinie-Jeziornie, w ekskluzywnej części Skolimowa Letnisko, w willi, o powierzchni 400 metrów kwadratowych, której wartość wycenił na 2 000 000 złotych. Willa pana posła jest tak naprawdę warta wielokrotnie więcej. Plus wartość działki, w Konstancinie nie mniej jak 1 000 złotych za metr kwadratowy, której nie uwzględnił. Poza tym ponad 470 000 złotych polskich, 159 000 euro, 7 000 dolarów amerykańskich oraz akcje Orange i PGNiG, na sumę 27 000 złotych. Ma jeszcze cenne, luksusowe zegarki i dzieła sztuki, obrazy Kantora, Ajdukiewicza i Weissa, których również nie wymienił. Oraz suv marki Lexus, który wycenił tylko na 290 000 złotych.

Można? Można. Trzeba tylko być agentem w odpowiednim czasie, być po odpowiedniej stronie politycznej, zapisać się wcześnie do PZPR, mieć opłacalne poglądy i własny program w telewizji publicznej.

Globalistyczne bezprawie w Polsce rządzonej przez niemiecką agenturę Tuska

Globalistyczne bezprawie w Polsce

rządzonej przez niemiecką agenturę Tuska

Komentarz do materiału Times of India zamieszczonego poniżej mego artykułu.

DR IGNACY NOWOPOLSKI JAN 18

W rocznicę wyzwolenia Warszawy spod niemieckiej okupacji, rosyjska delegacja składa kwiaty pod stołecznym pomnikiem upamiętniającym to zdarzenie.

Członek rosyjskiej delegacji, minął się jednak z prawdą w istotnym szczególe. Uznał za „absurd” niewątpliwie zgodne z historyczną prawdą, stwierdzenie że ZSRR & hitlerowska Trzecia Rzesza, rozpoczęli II Wojnę Światową od napaści na Polskę po podpisaniu traktatu Ribbentrop Mołotow w sierpniu 1939 roku.

Trudno mi pojąć jak tak wybitny mąż stanu jak Prezydent Rosyjskiej Federacji nie pojmuje jak bardzo upodabnia się do swego wroga Zachodniego Imperium Kłamstwa, zakłamując oczywiste fakty historyczne.

Delegacja, o której mowa, reprezentuje Federację Rosyjską, a nie ZSRR. Wystarczyło stwierdzić, że Rosja nie rozpoczęła wojny światowej poprzez atak na Polskę. Wtedy wszystko byłoby w porządku.

Członkowie delegacji żalili się na fakty niszczenia post-sowieckich pomników na terenie Polski, a także dewastacje cmentarzy wojskowych.

Co do pomników, to jest oczywiste, że Polacy musieli usunąć pomniki sowieckie, tak jak hitlerowski z oczywistych powodów.

Co do dewastacji mogił sowieckich żołnierzy, to być może zdarzały się takie wandalizmy, ale całkowicie marginesie.

Polacy nie niszczyli nawet hitlerowskich cmentarzy, choć ich nie pielęgnowali.

W mym rodzinnym mieście Wrocławiu, pomiędzy dwoma głównymi arteriami wiodącymi ku południowej autostradzie A4, od końca wojny zlokalizowany jest okazały cmentarz żołnierzy sowieckich poległych w walkach o „Festung Breslau”, który skapitulował już po upadku Berlina i śmierci Hitlera. Co prawda po mieście nie pozostał kamień na kamieniu, ale z pietyzmem od podstaw odbudowany i zmodernizowany przez Polaków, jest on jednym z najpiękniejszych miast Europy w swej kategorii do miliona mieszkańców.

Wspomniany cmentarz ozdobiony jest czterema postumentami przy dwu bramach wejściowych, na których ulokowano cztery oryginalne czołgi sowieckie T-34 z owej epoki. Do dziś nikt i nigdy nie naruszył nawet kamienia w obrębie cmentarza. Polacy, jako Naród Chrześcijański szanują pamięć zmarłych. Sowieccy polegli żołnierze mają prawo do pomięci i szacunku. Co nie oznacza, że gdzieś mogły się zdarzyć przypadki wandalizmu. W każdym społeczeństwie funkcjonuje margines społeczny.

Natomiast w żywotnym interesie Polski i Rosji jest pojednanie i zwrócenie się przeciw wspólnemu wrogowi jakim jest żydowski komunizm i żydowskie Zachodnie Imperium Kłamstwa.

W tym kontekście unikanie kłamstwa i przeinaczeń jest warunkiem sine qua non pojednania.

W komentowanym materiale filmowym znajduje się jednak wysoce nieprzyjemny wątek dotyczący aresztowania przez Gauleitera Tuska, rosyjskiego archeologa będącego przejazdem przez Polskę, na wniosek nielegalnego dyktatora Ukrainy, narkomana Zełenskigo. Przestępczy kijowski reżim oskarża go o „niszczenie ukraińskiego dziedzictwa kulturowego” …na tatarskim Krymie.

Oskarżony prowadził tą „zbrodniczą działalność” od kilkudziesięciu lat, również w okresie przynależności półwyspu do Ukrainy. Polegała ona na prowadzeniu badań archeologicznych na tym terenie. [sic !!]

—————————————

Wydaje się, że jakikolwiek komentarz dotyczący tego absurdu nie jest potrzebny.

Jednakowoż skazujący wyrok w warszawskim sądzie ilustruje jak bardzo zdegenerowana jest Polska i jak zbrodnicze się jej „elity” wszelkiej proweniencji.

Od gigantycznych biurokracji „lokalnych samorządów”, parających się zorganizowaną korupcją, poprzez „niezależne sądy” rodem z sowietów, zidiociałego „Wojska Polskiego”, aż do szczytu agenturalnej „władzy” w Warszawie.

Smutne ale prawdziwe jest to spostrzeżenie!

Putin’s Team In NATO Nation; Shock Move Amid Ukraine Tensions ‘Jolts’ Zelensky | Full Detail

Chwieją się fundamenty

Chwieją się fundamenty

Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto)  •  18 stycznia 2026 michalkiewicz

Ale mają zgryz funkcjonariusze Propaganda Abteilung w niezależnych mediach głównego nurtu w naszym nieszczęśliwym kraju! Do niedawna sytuacja była jasna i niezwykle wygodna. Wrogiem numer jeden by zimny, ruski czekista Putin i wszystkie seanse nienawiści w niezależnych mediach były skierowane przeciwko niemu. Na przeciwnym biegunie znajdowała się Nasza Najukochańsza Duszeńka w osobie ukraińskiego prezydenta Zełeńskiego, którego pozycja była niepodważalna nie tylko z uwagi na pierwszorzędne korzenie, ale także ze względu na to, iż jest on wynalazkiem żydowskiego oligarchy Igora Kołomojskiego, który zrobił z niego „Sługę Narodu” – a tę rolę odgrywa on z powodzeniem do dnia dzisiejszego. Między tymi dwoma biegunami znajdowały się rozmaite osobistości, które przez funkcjonariuszy Propaganda Ateilung były oceniane w zależności od ich stosunku albo do zimnego ruskiego czekisty, albo do Naszej Ukochanej Duszeńki.

Pierwszy dysonans, niby „zgrzyt żelaza po szkle” powstał po tym, jak w Białym Domu prezydent Donald Trump publicznie obsztorcował Naszą Najukochańszą Duszeńkę. W sukurs zdezorientowanym funkcjonariuszom przyszła wtedy Jabłoneczka, czyli Małżonka Księcia-Małżonka oraz Judenrat „Gazety Wyborczej”, dzięki czemu zarówno funkcjonariusze, jak i mikrocefale, stanowiący krąg czytelniczy wspomnianej „Gazety” mogli zorientować się, co tak naprawdę myślą.

Teraz niestety jest coraz gorzej, bo następuje coś w rodzaju przebiegunowania kuli ziemskiej. Na głównego wroga wyrasta nieoczekiwanie amerykański prezydent Donald Trump, który – zamiast słuchać Naszej Ukochanej Duszeńki, zrobić marmoladę z Putina i na własny koszt odbudować Ukrainę, zaczyna się bisurmanić. Nie chodzi nawet o to, że „złamał prawo międzynarodowe” w przypadku Wenezueli, bo takich rzeczy się wprawdzie nie wybacza, zwłaszcza w sytuacji, gdy walczymy o praworządność – chyba, że chodzi o demokrację. Jeśli chodzi o demokrację, to dozwolone jest wszystko – bo nie ma takich poświęceń, których nie można by dokonać w imię demokracji – podobnie jak za komuny nie było takich poświęceń, których nie można by dokonać dla socjalizmu. Ale prezydent Donald Trump posunął się dalej i deklarując zamiar posięścia Grenlandii, podniósł zbrodniczą rękę na jedność sojuszniczą – a czegoś takiego się nie wybacza, podobnie, jak grzechu antysemityzmu – ani na tym świecie, ani na tamtym.

W tej sytuacji Donaldu Trumpu nic nie pomaga, nawet deklaracja gotowości przyjścia z bratnią pomocą udręczonemu narodowi irańskiemu, jęczącemu w jarzmie okrutnych ajatollahów, z mocy których obiecuje go wyzwolić syn byłego szacha, Cyrus Reza Pahlavi, którego CIA wyciągnęła z naftaliny, żeby zachęcał lud irański do ulicznych demonstracji i obiecywał, że lada dzień do niego dołączy, by poprowadzić go do świetlanej przyszłości – to znaczy – do podporządkowania się bezcennemu Izraelowi.

Rzecz w tym, że premier rządu jedności narodowej bezcennego Izraela Beniamin Netanjahu, „czuje się związany” ideą „Wielkiego Izraela”, który w myśl tej – jakby to powiedział Kukuniek – „koncepcji”, ma obejmować obszar „od Wielkiej rzeki egipskiej do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat” Taki obszar obiecał oddać w arendę potomstwu pewnego mezopotamskiego koczownika sam Stwórca Wszechświata [no, ściślej – Jehowa, ich g plemienny.. md] . Do tej pory prawie wszystkie kraje leżące na tym obszarze zostały już przez bezcenny Izrael, przy pomocy Ameryki spacyfikowane, tak, że w następnym etapie trzeba będzie je tylko okupować, ewentualnie – nawet przesiedlić na Wschód – i tylko jeden złowrogi Iran sypie piasek w szprychy rozpędzonego parowozu dziejów.

Nic zatem dziwnego, że na Florydę przyjechał Beniamin Netanjahu, który prezydentu Trumpu kazał ze złowrogim Iranem zrobić raz na zawsze porządek. W tej sytuacji zaraz wybuchła tam rewolucja przeciwko ajatollahom, a wyciągnięty z naftaliny Cyrus Reza Pahlavi … – i tak dalej. Wszystko to szalenie komplikuje klarowny do niedawna obraz świata, więc funkcjonariusze Propaganda Abteilung miotają się od ściany do ściany, chociaż oczywiście i Jabłoneczka i Judenrat robią co mogą, żeby podać im nić Ariadny, której mogliby się trzymać w tym Labiryncie, dopóki wszystko tak czy owak się nie wyjaśni.

Na szczęście są jeszcze stałe punkty we Wszechświecie w osobie pana prezydenta Nawrockiego, którego madame Joanna Szczepkowska szyderczo nazwała „prezydentem kiboli” po tym, jak nie tylko wziął on udział w pielgrzymce kibiców na Jasną Górę, ale jeszcze ich pozdrowił „czołem”. Na Jasną Górę chodzi teraz, kto tylko może, nawet sodomczykowie i gomorytki – bo Kościół jest „otwarty” – chociaż pan prezydent Nawrocki ich akurat nie pozdrawiał.

Ta cała pani Joanna Szczepkowska za mądra chyba nie jest – bo z jednej strony marzy, by prezydent był „prezydentem wszystkich Polaków”. Z drugiej jednak strony najwyraźniej musi uważać, że „wszyscy Polacy” to jest towarzycho, w którym obraca się i obracana jest ona i w którym wszyscy ze wszystkimi na zmianę, albo i jednocześnie, się bzykają. Tymczasem – jak „wszyscy” to wszyscy – a więc i kibice też. Zawsze mówiłem, że gdy aktorzy recytują Szekspira, to ma to ręce i nogi – ale gdy zaczynają deklamować własne teksty, to wygląda to znacznie gorzej. Więc pan prezydent Nawrocki jest takim stałym punktem we Wszechświecie, do którego może odwołać się podczas rzadkich lucidów intervallów pan minister Marcin Kierwiński który twierdzi, że za to „czoło” obrazili się „żołnierze i funkcjonariusze”. „O film, panie ministrze, obrazili się wachmistrze. O wiersz, panie generale, obrazili się kaprale”.

Innym stałym punktem we Wszechświecie jest złowrogi Zbigniew Ziobro, którego sytuacja za granicą wreszcie się ustabilizowała, bo na Węgrzech dostał azyl i ochronę międzynarodową. Azylantem jest tam również pan Romanowski, w którego sprawie właśnie wylano na zbity łeb sędziego Dariusza Łubowskiego, który uchylił mu europejski nakaz aresztowania, załatwiony na pana Romanowskiego przez obywatela Żurka Waldemara. Najwyraźniej w nienawistnym Sądzie Okręgowym w Warszawie nie brakuje nienawistnych sędziów, na których nie tylko obywatel Żurek Waldemar, ale każdy inny minister może polegać, więc nie ma obawy, że teraz nie posypią się tam piękne wyroki. Na razie jednak Wielce Czcigodny Giertych Roman zarzucił złowrogiemu Ziobrze Zbigniewowi „zdradę” z powodu tego, że azylu udzielił mu premier Wiktor Orban, który wcześniej spotykał się z Putinem, a mimo to amerykański prezydent Donald Trump uważa go za swoją duszeńkę.

No tak – ale co wolno wojewodzie, to nie tobie, smrodzie. Wiktor Orban może sobie jeździć, to tu, to tam i spotykać się z kim chce, niechby nawet z Putinem, podczas gdy Wielce Czcigodny Giertych Roman musi stale uważać, żeby przypadkiem się nie strefić tym bardziej, że – o ile mi wiadomo – nadal nie poddał się drobnej operacji chirurgicznej, po której S(r)alon mógłby puścić mu w niepamięć grzechy młodości. Najwyraźniej Wielce Czcigodny Giertych Roman oraz bardziej upodabnia się do Mikołaja Jeżowa, który swoją szajkę oprawców uważał za rodzaj „zakonu”. Znacznie tedy ciekawsze są obawy naszej resortowej „Stokrotki”, czyli pani Moniki Olejnik, która wyraziła obawę, że jak tak dalej pójdzie, to Zbigniew Ziobro utworzy w Budapeszcie „rząd na uchodźstwie”. Jak Pan Bóg dopuści, to i z kija wypuści – powiada przysłowie – zwłaszcza w sytuacji, gdy kula ziemska sprawia wrażenie, jakby się właśnie przebiegunowywała.

Nie ma zatem innej rady, tylko żeby nasza „Stokrotka” wezwała do TVN pana generała Marka Dukaczewskiego, żeby powiedział – jak jest i – jak będzie. Jeśli on nie powie, to już nie wiem kto.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).

Prawo do paradoksu

M. Todd

Prawo do paradoksu 3/2026(757)

     Ponoć na medycynie zna się każdy. No to, po co nam lekarze i szpitale? „Nasz” rząd likwiduje takie zbędne placówki. IZBY WYTRZEŹWIEŃ powinny wystarczyć. Oszczędność najważniejsza.

Jest tylko mały szkopuł: kto będzie kupował, a właściwie dzierżawił, ten sprzęt medyczny od zaprzyjaźnionych z ORKIESTRĄ ŚWIĄTECZNEJ POMOCY firm? Może jednak szpitale, przed definitywną upadłością wezmą dodatkowe kredyty w zachodnich bankach, a później my wszyscy będziemy je spłacać, ciesząc się zardzewiałym badziewiem?
     Jak już zdrowie mamy zapewnione, to zajmijmy się prawem, którego, jak wiadomo,  nieznajomością tłumaczyć się nie można. Obawiam się, że w całej Europie nie znajdzie się prawnik znający całe prawo obowiązujące jego i jego współziomków.

W samej Unii Europejskiej prawo produkuje się z prędkością stu stron na minutę, albo szybciej. Każde przestępstwo można przedstawić jako zgodne z prawem, nie podając oczywiście odpowiednich paragrafów. Niech sąd sam sobie poszuka uzasadnienia. Taki zaprzyjaźniony z rządem sąd, nawet tego nie musi, wystarczy, że prawo „rozumie” tak, jak Tusk. On ma prawo do każdego paradoksu, żeby nie określić tego dosadniej.

O czym myśli myśliwy?

‒ Najsłynniejszy polski myśliwy myśli o bigosie – odpowiedział DUCH CZASU na pytanie Małgorzaty.

‒ Rzeczywiście – przyznała – ten myśliwy „myślał”, że jest myślicielem, który oczaruje Obamę przepisem na bigos po myśliwsku.

‒ Mylił się, bo myśliwy, jak się okazuje, nie jest od myślenia.

‒ Co najwyżej od planowania, jak osaczyć zwierzynę.

‒ Masz na myśli jakąś konkretną zwierzynę?

‒ Zależy jak na to spojrzeć – odparła. – Każdy baran dla wilka może by zdobyczą. Owsiakowi, podobnie, jak owsikom wystarczą dawcy, nie koniecznie świadomi skutków i konsekwencji swych poczynań.