25 lat Wikipedii

25 lat Wikipedii

[autor woli być anonimowym, bo może mu dopiszą, że „podobno zgwałcił kota”]

Wikipedia od lat funkcjonuje w zbiorowej świadomości jako symbol wolnej, neutralnej i rzetelnej wiedzy, lecz w rzeczywistości coraz częściej ujawnia się jako system silnie hierarchiczny, podatny na nadużycia i strukturalnie odporny na korektę własnych błędów. Za fasadą otwartości kryje się wąska grupa najbardziej aktywnych redaktorów, którzy dzięki znajomości procedur, żargonu i mechanizmów decyzyjnych zyskują faktyczną władzę nad treścią.

Konsensus nie jest tu wynikiem szerokiej debaty, lecz efektem zmęczenia, przewagi proceduralnej i nieformalnych sojuszy. Nowi użytkownicy, eksperci merytoryczni czy osoby bez „stażu” są systematycznie marginalizowani, a ich argumenty odrzucane nie ze względu na treść, lecz na brak pozycji w strukturze.

W tym środowisku nękanie nie przybiera formy otwartej agresji (choć nie zawsze, bo i taka się zdarza), lecz jest starannie maskowane językiem regulaminów i „encyklopedycznych standardów”. Cofanie edycji bez uzasadnienia, publiczne podważanie kompetencji, etykietowanie jako „nierzetelny”, „stronniczy” lub „problemowy” to codzienna praktyka.

Jednak granica ta bywa regularnie przekraczana: anonimowi redaktorzy potrafią w dyskusjach i opisach osób używać najbardziej obraźliwych, pogardliwych i dehumanizujących określeń, formułować insynuacje i sugestie moralnej niegodziwości, wiedząc, że nie poniosą za to żadnej realnej odpowiedzialności. Ukryci za pseudonimami, chronieni przez społeczność i procedury, mogą bezkarnie niszczyć reputację osób, których nie lubią, z którymi się nie zgadzają albo wobec których zostali — formalnie lub nieformalnie — „zadaniowani”.

Najbardziej dramatyczne skutki tego systemu widać w biografiach żyjących osób, gdzie Wikipedia potrafi działać jak narzędzie bezkarnego ataku na reputację. Negatywne informacje, nawet marginalne, niezweryfikowane lub dawno zdementowane, są eksponowane i multiplikowane, podczas gdy kontekst, sprostowania czy późniejsze rozstrzygnięcia bywają usuwane jako „nieistotne” lub „niewystarczająco encyklopedyczne”. Osoba opisywana praktycznie nie ma prawa głosu, bo każda próba obrony automatycznie klasyfikowana jest jako konflikt interesów. Nawet wyroki sądowe, dokumenty urzędowe czy jednoznaczne fakty potrafią przegrać z artykułem prasowym, jeśli ten pasuje do dominującej narracji i pochodzi z uznanego medium. Tak powstaje zamknięta pętla: media tworzą oskarżenie, Wikipedia je utrwala, wyszukiwarki je wzmacniają, a społeczny osąd zapada bez możliwości rewizji.

Szczególnie niepokojące jest to, że ten system jest praktycznie nie do pokonania. Odwołania trafiają do tych samych kręgów decyzyjnych, arbitraż prowadzony jest przez osoby funkcjonujące w tej samej kulturze i często powiązane towarzysko lub ideowo z jedną ze stron. Proceduralizm zastępuje rzetelność, a formalna poprawność staje się narzędziem przemocy symbolicznej. Wikipedia nie sprawdza prawdy, lecz zgodność z własnymi regułami, które mogą być dowolnie interpretowane i instrumentalizowane.

Ironią losu jest fakt, że 15 stycznia 2026 roku minęło dokładnie 25 lat od momentu, gdy Jimmy Wales i Larry Sanger uruchomili ten projekt z wizją otwartej encyklopedii tworzonej dla dobra wspólnego.

Ćwierć wieku później Wikipedia coraz mniej przypomina ten ideał, a coraz bardziej system, w którym anonimowa władza decyduje o tym, kto zostanie zapamiętany jako autorytet, a kto jako problem, kontrowersja lub obiekt publicznego potępienia i pogardy. Traktowanie jej jako neutralnego, wiarygodnego arbitra wiedzy nie jest już tylko uproszczeniem — staje się niebezpiecznym złudzeniem.

a

BĄDŹ WIERNY. IDŹ. [„Niezależni sędziowie”].

BĄDŹ WIERNY. IDŹ.

Sławomir M. Kozak oficyna-aurora.pl/badz-wierny-idz

O uprowadzeniu przez władze amerykańskie prezydenta Wenezueli Nicolasa Maduro i jego żony zdołano powiedzieć już bardzo wiele, a w wyniku tej operacji Polska znowu podzieliła się na jej zwolenników, bezrefleksyjnie popierających każde działanie prezydenta Trumpa, jak i przeciwników, mówiących o bezprecedensowym pogwałceniu wszelkich, cywilizowanych norm.

Jako zwolennik działania w poszanowaniu prawa, także międzynarodowego, nie staję oczywiście w grupie pierwszej. Niemniej, dla zachowania rzetelności dziennikarskiej warto przypomnieć, że usunięcia urzędującej głowy państwa nie można określić mianem aktu bez precedensu. Jak podaje Wikipedia w odniesieniu do wydarzeń z grudnia 1979 roku: „Komandosi przeszkoleni przez KGB z grupy Alfa, pod dowództwem pułkownika Grigorija Bojarinowa, wylądowali na lotnisku w Kabulu i zaatakowali pałac prezydencki – Amin został zastrzelony, a jego następcą został Babrak Karmal, cieszący się zaufaniem radzieckich decydentów długoletni agent KGB. W akcji zginął dowódca komandosów, pułkownik Bojarinow, zastrzelony przez pomyłkę przez własnych żołnierzy (dla mistyfikacji radzieccy żołnierze zostali przebrani w mundury afgańskiej armii). Formalnie radziecka interwencja nastąpiła na prośbę rządu Karmala, jednak prośbę tę Karmal podpisał na terytorium ZSRR, a do Kabulu przybył kilka dni po rozpoczęciu inwazji.”

Podobne scenariusze, przez dziesięciolecia, stosowały liczne administracje amerykańskie wobec przywódców co najmniej kilku państw, dokonując skutecznej wymiany rządów, oczywiście zawsze dla dobra ich obywateli i zaprowadzenia demokracji. Ten sam scenopis zostanie wykorzystany lada chwila w Iranie, zresztą nie po raz pierwszy, o czym napiszemy przy innej okazji. Zresztą, w tej historii oba te kraje, czyli Wenezuelę i Iran łączy dużo więcej.

Wobec prezydenta Wenezueli wysunięto zarzuty o zarządzaniu narkotykowym kartelem, który miał rzekomo zalewać Stany Zjednoczone niesławnym fentanylem. Oczywiście, w to nie wierzą już nawet czytelnicy amerykańskich tabloidów, którzy zdają sobie sprawę z tego, że to na terenie ich własnego państwa funkcjonuje prawdziwe zagłębie produkcji tego zabójczego narkotyku, a import półproduktów w głównej mierze prowadzi przez Meksyk i Kanadę. Ale, do rzeczywistych powodów tej operacji powrócimy w kolejnych materiałach.

Dziś pragnę zwrócić Państwa uwagę na kwestię zupełnie pomijaną w mediach głównego nurtu. Otóż, rozprawę wenezuelskiej pary prezydenckiej prowadzi niejaki Alvin Hellerstein, sędzia federalnego Sądu Okręgowego Stanów Zjednoczonych dla Południowego Okręgu Nowego Jorku. Jak podają encyklopedie, ten ortodoksyjny żyd wychował się w Nowym Jorku,   uczęszczał do Bronx Science High School, Columbia College i Columbia Law School. Po ukończeniu studiów prawniczych pracował jako sekretarz sędziego Edmunda Palmieri, służył w Korpusie Sędziów Adwokatów Generalnych Armii Stanów Zjednoczonych i przez kilkadziesiąt lat prowadził prywatną praktykę, zanim w 1998 roku został mianowany sędzią federalnym przez prezydenta Billa Clintona. Był również przewodniczącym Rady ds. Edukacji Żydowskiej. Już wkrótce miał okazję stać się najbardziej znanym sędzią w całym kraju, a to za sprawą ataku na Amerykę z 11 września 2001 roku.

Sięgnijmy do Wikipedii:

  • W 2003 roku Hellerstein zgodził się rozpatrzyć połączoną sprawę główną przeciwko trzem liniom lotniczym, ICTS International NV i firmom ochroniarskim Pinkerton’s Airport Security, właścicielom World Trade Center oraz producentowi samolotów Boeing Co. Sprawę wnieśli ludzie, którzy odnieśli obrażenia podczas ataków z 11 września, przedstawiciele osób, które zginęły, oraz podmioty, które poniosły straty materialne. We wrześniu 2004 r., tuż przed upływem trzyletniego terminu przedawnienia, ubezpieczyciele World Trade Center złożyli pozew przeciwko American Airlines, United Airlines i firmie Pinkerton zajmującej się ochroną lotnisk, zarzucając im, że ich zaniedbania umożliwiły porwanie samolotów.
  • 12 stycznia 2006 r. Hellerstein oddalił ostatnie pozostałe roszczenie dotyczące szkód materialnych przeciwko miastu Nowy Jork, pozostawiając jednocześnie w toku kilka innych pozwów przeciwko innym stronom, między innymi Port Authority of New York and New Jersey. Według agencji Reuters ‘sześciu ubezpieczycieli domagało się od miasta zwrotu kosztów poniesionych w związku z zawaleniem się 47-piętrowego budynku biurowego w pobliżu bliźniaczych wież’. Hellerstein orzekł, że Nowy Jork posiada immunitet państwowy.
  • Służby ratownicze World Trade Center (np. policja i straż pożarna) oraz władze miasta starły się w sprawie pokrycia kosztów leczenia ratowników, którzy przeżyli zawalenie się bliźniaczych wież. 17 października 2006 r. Hellerstein odrzucił wniosek miasta Nowy Jork o oddalenie pozwów, w których domagano się wypłaty świadczeń zdrowotnych.
  • 7 lipca 2008 r. sędzia Hellerstein wydał orzeczenie przeciwko grupie krewnych ofiar zamachów z 11 września oraz ratownikom, którzy przeszukiwali gruzy zawalonych bliźniaczych wież. Grupa ta oskarżyła miasto Nowy Jork o znieważenie szczątków ludzkich, które znalazły się wśród gruzów wywiezionych na miejskie wysypiska śmieci. Sędzia stwierdził, że:

miasto nie ma obowiązku ponownego przeszukiwania gruzów z Ground Zero w poszukiwaniu fragmentów ludzkich szczątków i przenoszenia ich do miejsca, w którym mógłby powstać cmentarz (pozostawiając w ten sposób materiał z Ground Zero na wysypiskach śmieci Fresh Kills). Powodowie nie mają prawa własności do niezróżnicowanej, niemożliwej do zidentyfikowania masy ziemi, która może, ale nie musi zawierać szczątki bliskich powodów. Nie każda krzywda może zostać naprawiona w drodze postępowania sądowego.

Hellerstein wezwał miasto do budowy pomnika i rezerwatu przyrody w tym miejscu. Adwokat rodzin ofiar Norman Siegel skrytykował to orzeczenie – ‘nie jesteśmy gotowi pozostawić setek szczątków ofiar zamachów z 11 września na wysypisku śmieci jako ich ostatecznego miejsca spoczynku’.”

Stanowisko Hellersteina wywołało powszechną falę oburzenia, która znalazła odzwierciedlenie w mediach. Ich większość przedstawiała jednak sędziego jako człowieka niezwykle prawego i uczciwego. W roku 2010, w New York Times ukazał się na jego temat artykuł, zatytułowany „Sędzia o dużej empatii w sprawach zamachów 9/11 przez niektórych postrzegany jest jako osoba stronnicza”. 

„Przez prawie trzy dekady pracy jako prawnik w kancelarii w centrum miasta, Alvin K. Hellerstein z biurowca przy Maiden Lane dzielił widok na wieże World Trade Center z dziesiątkami innych współpracowników. Jednak jako sędzia Sądu Okręgowego Stanów Zjednoczonych na Manhattanie miał wyjątkowe spojrzenie na te wieże — a konkretnie na cierpienie, które trwało długo po atakach terrorystycznych, które zrównały je z ziemią w 2001 roku. Jako sędzia federalny nadzorujący sprawy dotyczące śmierci, szkód majątkowych i obrażeń ciała wynikających z wydarzeń z 11 września, 76-letni sędzia Hellerstein wykazał się wyraźną empatią zarówno wobec rodzin ofiar, jak i pracowników, którzy zachorowali po akcji ratowniczej i porządkowej.”

Nawiasem mówiąc, podobnie teraz, kiedy nazwisko sędziego powróciło na łamy gazet, autorka magazynu FORWARD. Jewish. Independent. Nonprofit przypomniała urywek tego samego artykułu „w którym przeanalizowano jego odrzucenie proponowanej ugody między miastem Nowy Jork a ponad 10 000 ratowników i pracowników sprzątających, którzy twierdzili, że ich zdrowie ucierpiało w strefie Ground Zero. W artykule jeden z prawników stwierdził, że ‘frustrujące’ jest to, iż Hellerstein wydawał się ‘kierować koncepcją sprawiedliwości, która nie jest ujęta w prawodawstwie’.”

W roku 2019, Elias Davidsson w książce „Zdrada Ameryki potwierdzona: 9/11: cel, tuszowanie, bezkarność”, w rozdziale zatytułowanym „Kupowanie milczenia” przybliżył tę postać:

„Dziewięćdziesiąt sześć rodzin ofiar zamachów z 11 września odmówiło złożenia wniosku do Funduszu Odszkodowawczego. Chcieli wiedzieć, kto był odpowiedzialny za zamachy z 11 września i dlaczego nikt za to nie odpowiedział. Jednak w sądzie musieli zmierzyć się z sędzią Alvinem K. Hellersteinem, który miał inną koncepcję. Od samego początku starał się on doprowadzić do ugody poza sądem. Opierał się w dużej mierze na prawie rządu do ukrywania dowodów przed wnioskodawcami i szeroko interpretował prawo rządu do zachowania tajemnicy.

Sędzia Hellerstein postanowił również odwrócić tradycyjną procedurę sądową, zgodnie z którą odpowiedzialność jest ustalana przed omówieniem odszkodowań, mając nadzieję, że więcej spraw zostanie rozstrzygniętych poza sądem, gdy rodziny zorientują się, ile pieniędzy mogą otrzymać. Hellerstein zasugerował podczas rozprawy, że hojna oferta finansowa przekona powodów do rezygnacji z poszukiwania prawdy: ‘Pieniądze są uniwersalnym środkiem smarującym’ – powiedział, przyznając później, że jego komentarz był ‘niezręczny’. Dodał, sugerując rodzinom, aby zrezygnowały z poszukiwania prawdy: ‘w jakiś sposób musimy przejść przez 11 września 2001 r. jako kraj i jako jednostki’. Niektóre rodziny wyraziły swoje oburzenie tymi uwagami.

Następnie Hellerstein zaprosił Sheilę L. Birnbaum, członkinię palestry, którą wyznaczył na ‘mediatora’. Jej rolą było doprowadzenie do pozasądowego porozumienia finansowego między liniami lotniczymi, a rodzinami. Napisała, że jedną z ‘przeszkód w osiągnięciu porozumienia’ było to, że wiele rodzin ‘nie miało okazji opowiedzieć o swojej stracie i wyrazić swoich uczuć przed przedstawicielem sądu’ i miało nadzieję ‘osobiście otrzymać wyrazy współczucia z powodu swojej straty od linii lotniczych’. W związku z tym zorganizowała ‘spotkania terapeutyczne’, podczas których rodziny mogły ‘osobiście usłyszeć’ od niej oraz od przedstawicieli linii lotniczych i firm odpowiedzialnych za bezpieczeństwo ‘szczere wyrazy współczucia’ z powodu ich straty ‘zarówno na poziomie oficjalnym, jak i osobistym’. Rodziny miały okazję wyładować emocje, wylać łzy, a następnie były gotowe do rozmów o pieniądzach.

W ten sposób amerykański sąd manipulując rodzinami uniknął obowiązku powiedzenia im prawdy. Po latach batalii sądowych większość rodzin zawarła ugodę bez procesu. Zawarto porozumienie z liniami lotniczymi i firmami ochrony, którego warunki pozostają poufne. Łączna kwota ugody z tymi rodzinami wyniosła prawie 500 milionów dolarów, co daje średnio ponad 5 milionów dolarów dla każdej rodziny. Nie wiadomo, aby któraś z tych rodzin kwestionowała później oficjalną wersję wydarzeń z 11 września.”

Rzeczywiście, rodziny zgromadziły wówczas bogaty zbiór dokumentów i zeznań. Jednak żaden z tych materiałów nie został nigdy przedstawiony przed ławą przysięgłych. Wszystkie sprawy, które trafiły do Federalnego Sądu Okręgowego na Manhattanie, zostały rozstrzygnięte w trybie poufnym pod kierownictwem sędziego Alvina K. Hellersteina, który nadzorował każdą z nich.

Oznaczało to, że uniknięto procesu cywilnego w sprawie 11 września, a sędzia Hellerstein w swoich publicznych wystąpieniach wyrażał z takiego wyniku swoje ogromne zadowolenie. W roku 2011, chyba w pełni zasłużenie, uzyskał status starszego sędziego.

A, żeby nic nie było w pełni oczywiste, sięgnijmy jeszcze na chwilę do innego fragmentu przywoływanego wcześniej biogramu „bohatera” naszej opowieści, który miał także swój udział w rozgrywce z roku 2023, jaka toczyła się między prezydentem Trumpem, a jego ówczesnymi rywalami:

„Po tym, jak prokuratura okręgowa Manhattanu postawiła prezydentowi Donaldowi Trumpowi zarzuty karne, Trump przeniósł sprawę do sądu federalnego, gdzie została ona przydzielona sędziemu Hellersteinowi. Sędzia Hellerstein przekazał sprawę z powrotem do sądu stanowego.  Po tym, jak Trump został skazany przez sąd stanowy, ponownie przeniósł sprawę do sądu federalnego przed sędziego Hellersteina, a ten ponownie przekazał sprawę z powrotem do sądu stanowego. Trump złożył odwołanie, a Sąd Apelacyjny Stanów Zjednoczonych dla Drugiego Okręgu przydzielił sprawę sędziemu Hellersteinowi w celu rozpatrzenia czy wyrok skazujący Trumpa powinien zostać przeniesiony do sądu federalnego ze względu na prawo immunitetu prezydenckiego”.

Jak wiemy, ten widowiskowy ping pong zakończył się wraz z wygraną Trumpa w wyborach prezydenckich w 2024 roku, a 10 stycznia 2025 roku sąd udzielił mu bezwarunkowego zwolnienia.

Sędzia Alvin Hellerstein ma dziś… 92 lata (!) i właśnie został wyciągnięty z otchłani dziejów, by ponownie służyć swą niepospolitą wiedzą i doświadczeniem…, właśnie – komu? Trawestując „Przesłanie Pana Cogito” aż chce się zawołać – czyż nie było młodszych?

Sławomir M. Kozak

Wokół sukcesu w Zatoce Świń

Wokół sukcesu w Zatoce Świń

Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!”  •  13 stycznia 2026 michalkiewicz

Właściwie trudno tu mówić o jakiejś niespodziance, skoro Stany Zjednoczone od miesięcy zapowiadały zrobienie porządku z Wenezuelą, a właściwie nie tyle z Wenezuelą, co z Mikołajem Maduro, tamtejszym tyranem, który nie chciał słuchać Amerykanów, tylko obwąchiwał się z Chińczykami i z zimnym ruskim czekistą Putinem, który z kolei nie chce słuchać ukraińskiego prezydenta Zełeńskiego, chociaż przecież powinien – o czym zapewniają nas tubylczy „eksperci” w niezależnych mediach głównego nurtu.

Jeśli w ogóle można mówić o niespodziance, to tylko w tym sensie, że żołnierze ze specjalnego komanda pojmali Mikołaja Maduro w jego własnej sypialni, po czym wraz z jeszcze nieprzytomną z rozkoszy żoną przetransportowali na okręt Iwo Jima, który dostarczył pojmanego tyrana do bazy w Guantanamo, a stamtąd odstawiono go samolotem do Nowego Jorku, gdzie już wkrótce i stanie przez nienawistnym sądem na Brooklynie, który przysoli i jemu i żonie piękny wyrok. Jemu za „terroryzm narkotykowy” i zgromadzenie „karabinów maszynowych” oraz „środków zniszczenia” bez pozwolenia Waszyngtonu. A żonę za co? Tego nie wiemy – ale zawsze możemy odwołać się do chińskiego porzekadła, które nakazuje mężowi, by po powrocie do domu nie zapomniał skarcić żony. Na pewno zasłużyła.

I tak państwo tyranowie mają szczęście, że z Guantanamo nie przewieziono ich na lotnisko w Szymanach, a stamtąd – do Starych Kiejkutów, gdzie amerykańscy specjaliści mogliby ich spokojnie oprawiać, a nasze stare kiejkuty stałyby na świecy, żeby nikt im nie przeszkadzał. Tym razem jednak praworządność zwyciężyła, a na oprawianie przyjdzie czas, jak już oboje tyraństwo znajdą się w więzieniu. To alkowiane pojmanie wenezuelskich tyranów pokazuje, że nie ma takiej bramy, której nie przeszedłby osioł obładowany złotem – bo wygląda na to, że dygnitarze odpowiedzialni za ochronę prezydenta, musieli zostać przekupieni, a tylko prości ochroniarze, zdaje się – Kubańczycy – zostali zastrzeleni.

Doktryna Marilyn Monroe

No dobrze; złowrogi Maduro z żoną zostali pojmani – ale co dalej z Wenezuelą?Wyjaśnił to w krótkich, żołnierskich słowach prezydent Donald Trump – że teraz Wenezuelą będą „rządzić” Amerykanie – dopóty, dopóki nie nastanie tam „sprawiedliwa transformacja”. Kiedyś, w zamierzchłych czasach, kiedy to ludzie – jak wspomina poeta – „mniej mieli kultury lecz byli szczersi” – nazywało się to okupacją – no ale teraz musi nazywać się jakoś inaczej i to nie tylko dlatego, żeby było ładniej, ale również – żeby zachować pozory demokracji.

Rzecz w tym, że ani prezydent Trump, ani nikt z jego administracji, nie informował Kongresu, że będzie prowadził „specjalną operację wojskową” przeciwko Wenezueli, a ściślej – przeciwko tamtejszemu tyranowi. Tym razem operacja w Zatoce Świń udała się nad podziw, toteż jest prawie pewne, że żaden z twardzieli, zasiadających w amerykańskim Kongresie, nie będzie pyskował. Przewidział to wybitny przywódca socjalistyczny Adolf Hitler twierdząc, ze zwycięzcy nikt nie sądzi. I słuszna jego racja – bo kto będzie sądzony w nowojorskim nienawistnym sądzie? Mikołaj Maduro z żoną.

Wracając tedy do Wenezueli, to ma być tak: zostanie tam przywrócone prawo i sprawiedliwość, które doznały straszliwych paroksyzmów, kiedy to po objęciu władczy w Wenezueli przez Hugona Chaveza, majątek amerykańskich firm został znacjonalizowany, podobnie, jak w 1959 roku na Kubie. Tam jednak operacja w Zatoce Świń się nie udała – ale co się odwlecze, to nie uciecze – więc i na Kubę może przyjść kryska, podobnie, jak na Kolumbię, która wprawdzie Wenezueli pyskowała, ale pyskowała też Amerykanom. Tedy – jak zapowiedział prezydent Trump – amerykańskie koncerny triumfalnie powrócą do Wenezueli, zaczną sprzedawać tamtejszą ropę i inne precjoza, no a potem się rozejrzą, kogo by tu wciągnąć do tubylczej administracji – żeby w Wenezueli również zwyciężyła demokracja. Wydawałoby się, że najpoważniejszą kandydatką jest pani Maria Machado, ale widać, że prezydent Trump dogadywał się również z aktualną wiceprezydentką, zastępczynią Maduro. Wprawdzie pyskuje ona jeszcze siłą inercji, że to „pogwałcenie suwerenności” i że „jedynym prezydentem” jest Mikołaj Maduro – ale jak również do jej sypialni zapukają amerykańscy komandosi, to zaraz zmięknie jej rura i zgodzi się na wszystko, na co tam będzie trzeba.

Amerykanie bowiem przecież sami wszystkiego nie zjedzą, ale okruszkami ze stołu pańskiego podzielą się również tubylcami. Kto wie, może nawet starczy tych okruszków i dla umiłowanego wenezuelskiego narodu, który właśnie znalazł się na początku drogi do wyzwolenia. My, Polacy, którzy byliśmy wyzwalani najpierw przez Armię Czerwoną, a potem – przez pana Daniela Frieda i Władimira Kriuczkowa – wiemy, że wolność – jaka by tam ona nie była – musi drogo kosztować – bo jakby nic nie kosztowała, to znaczy, że nie byłaby nic warta. Toteż i umiłowany naród wenezuelski musi swoją cenę za wyzwolenie zapłacić – i na tym właśnie ma polegać „sprawiedliwa transformacja”. W ten sposób prezydent Donald Trump spełnia swoją obietnicę uczynienia Ameryki znowu „wielką” – co znaczy tyle, że USA powracają do słynnej doktryny Marilyn Monroe, że USA są jedynym hegemonem na półkuli zachodniej i ani Europejsom, ani Azjatom nie wolno tam mącić wody.

Bismarck zaciera ręce

Amerykańska operacja w Wenezueli pokazuje ponad wszelką wątpliwość, że po krótkich wahaniach świat wraca do formuły Ottona Bismarcka „siła przed prawem”. Wszyscy mądrale podkreślają bowiem, że operacja pojmania złowrogiego Mikołaja Maduro była „sprzeczna z prawem międzynarodowym”, ale jednocześnie zapewniają, że nie będzie z tego powodu żadnych jazgotów. Przeciwnie – jak marzył w 1904 roku rosyjski minister Plehwe, że Rosji przydałaby się „mała zwycięska wojna”, to dlaczego nie miałaby się ona przydać prezydentowi Trumpowi? Dla Rosji wojna japońska zwycięska nie była, a tymczasem w Wenezueli sukces i to jeszcze jaki! Czy w tej sytuacji jakaś Schwein będzie pyskowała przeciwko prezydentu Trumpu, który nie tylko przypiął sobie do wieńca sławy wawrzyn zwycięski, ale jeszcze zapowiada obsypanie Ameryki złotem pochodzącym ze sprzedaży wenezuelskiej ropy i innych tamtejszy bogactw? Jasne, że nie będzie pyskowała, zwłaszcza gdy – jak mawiał kapitan Ryków w „Panu Tadeuszu” – zatka się jej gębę „bankowym papierem” – a tak właśnie będzie, jeśli tylko w Wenezueli nastanie „sprawiedliwa transformacja”. W tej sytuacji szanse Partii Demokratycznej na wygranie wyborów połówkowych a i tych całościowych, raczej dodatkowo zmaleją, dzięki czemu szanse na zahamowanie rewolucji komunistycznej w Ameryce wzrosną, a skoro tam wzrosną, to w zdegenerowanej Europie też.

Ale sukces – jak to sukces – ma swoje plusy dodatnie i ujemne. Ameryka pokazała, że nie cofnie się przed doprowadzeniem do zrealizowania doktryny Marilyn Monroe – co pokazuje, że okres demokratycznych złudzeń, jaki zapanował po II wojnie światowej, dobiegł końca. Wprawdzie prezydent Obama w 2014 roku lekkomyślnie wysadził w powietrze porządek lizboński – ale mówi się trudno; co się stało, to się nie odstanie.

Teraz najwyraźniej wkraczamy w budowę porządku nakreślonego przez Jerzego Orwella w proroczej książce „Rok 1984”, kiedy to polityka światowa sprowadza się do rywalizacji Oceanii, Eurazji i Wschód-Azji, które – chociaż pozostają w permanentnej, chociaż jałowej wojnie – wspólnymi siłami trzymają podległą sobie ludność za mordę przy pomocy ministerstw Prawdy i Miłości, a także przy wykorzystaniu „godzin nienawiści”. Jak się okazuje, jesteśmy w przededniu takiego podziału świata – bo już jest rozkaz, że nienawiść ma zostać powszechnie i bez zastrzeżeń znienawidzona – a od tego do „godzin nienawiści” już tylko krok.

Ma to oczywiście swoje plusy dodatnie, ale i plusy ujemne, bo w tej sytuacji trudno będzie amerykańskim politykom moralizować czy to Chińczyków, czy to Putina, którzy przecież, czy to z Tajwanem, czy z Ukrainą nie robią niczego innego, co właśnie Amerykanie zrobili z Wenezuelą. W tej sytuacji taki na przykład Putin na wszelkie próby moralizanctwa może udzielić wymijającej odpowiedzi, popularnej jeszcze za Chruszczowa – „a u was Murzynów biją”.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.

Polska – dylematy marionetki

Polska – dylematy marionetki

Jerzy Karwelis hdziennikzarazy./polska-dylematy-marionetki/

linki

10 stycznia, wpis nr 1390

Europa cały czas myśli o sobie, że jest ważna. Pierwsza kwestia w tym stwierdzeniu, która wymaga wyjaśnienia brzmi: Europa, czyli kto? No, na pewno establishment unijny tak myśli. Tam są wyższościowe urojenia na poziomie wręcz psychiatrycznym. Mania wyższości bierze się z przekonania o odwiecznym trwaniu europejskiego prymatu. Stary Kontynent cywilizacyjnie wypączkował na świat, ale to przeszłość. I, o dziwo, te progresywne elity unijne, lewaccy prorocy przyszłości biorą swe poczucie wyższości z przeszłej roli, którą de facto kontestują. Siła Europy, tego w końcu półwyspu Eurazji, brała się z niesamowitej energii do zdobywania świata, podporządkowania go sobie wedle wzorców własnego modelu, który okazał się – wtedy – mocno dominujący, agresywny, ale i skuteczny. Te czasy już minęły, ale o przyczynach tego procesu nie będziemy tu mówić. Skupmy się na pierwszym wniosku – europejscy przywódcy wciąż przeszacowują swoje znaczenie, co zostało ostatnio poddane przez Trumpa próbie niszczącej. Z niszczycielskimi skutkami.

W ramach „propagandy sukcesu” unijnego projektu w wyższościowe zapędy uwierzył również lud europejski. Ten też ma poczucie wyższości nad innymi kontynentami. Staje się powoli, jak mesjanistyczna ideologia Polski, depozytariuszem wartości w świecie najeżonym przeciwnymi przykładami skuteczności siły. Wypiera fakty, jest kompensacyjną reakcją na przegraną. Oddala się w dziedzinę ułudy, ale na pożytek narracyjny. Mamy widzieć tylko pięknego łabędzia wartości, pływającego po aksjologicznym jeziorze, podczas gdy pod jego powierzchnią czarne łapy korporacjonizmu mielą korupcyjną wodę. Jest to więc pokazówa. Lud ma wierzyć, że jest o poziomy wyżej od głupich Jankesów, co dopiero od jakichś tam egzotycznych skośnookich. I wierzy.

W internecie pełno pogardliwych porównań wskazujących na wyższość europejskiego modelu – Europejczycy mają lepsze życie, krócej pracują, mają lepszy socjal i służbę zdrowia od zapieprzających Amerykanów. Tyle, że te wyliczenia widzą także Amerykanie i Trump zadał pytanie – kto za to płaci? Wyszło, że za tę labę, przynajmniej w kosztach bezpieczeństwa Europy, płacą Stany. Zaś zaoszczędzone na tym kwoty Europejczycy przeznaczają na suty socjal, przekupując swoich wyborców, by ci głosowali za tym rozleniwiającym, bo na cudzy koszt, modelem. Ale na końcu tego rachunku są zapracowani Amerykanie, nie dziwota więc, że Trump wyciąga z tego konsekwencje. Biden tego nie robił, bo wtedy to był transatlantycki projekt globalistyczny, ale od kiedy Trump go rozprzęgł cała sprawa pokazała się w świetle faktów w sposób demaskacyjnie widoczny. 

Należy tu jednak poczynić jedno zastrzeżenie do wcześniejszych tu rozważań – w Europie nie jest to de facto „czyste” unijne przywództwo. Od czasu, kiedy zaczęły się zabawy z wojną na Ukrainie okazało się, że w unijnym działaniu uczestniczy i Wielka Brytania, co dowodzi słuszności powiedzenia, że Wielkiej Brytanii łatwiej jest wyjść z Unii, niż Unii z Wielkiej Brytanii. Chodzi o to, że globalistyczne zapędy europejskich elit nie są połączone z unijnym projektem do końca. Mimo decyzji Brytoli w referendum o opuszczeniu Unii i tak Wielka Brytania jedzie ramię w ramię z Brukselą. Łączy ich jedno – projekt globalistyczny, który jest realizowany bez względu na to, czy ktoś należy do Unii czy nie.

Europą rządzi więc bardziej projekt globalistyczny, którego jak widać podzbiorem jest Unia jako taka. Wszak to nie członek Unii – premier Wielkiej Brytanii Borys Johnson – przekonać miał Ukraińców do odrzucenia możliwości pokoju zaraz po przegranej Rosji w pierwszej fazie wojny. Czynił to co prawda za czasów Bidena i w jego – globalistycznym – imieniu, ale wtedy projekt globalistyczny obejmował zarówno USA, jak i Europę. Teraz po antyglobalistycznym resecie Trumpa Europa została z tym globalizmem sama, jak Himilsbach z angielskim. Taką mamy sytuację wyjściową Europy, która jeszcze bardziej uwypukliła się po upublicznieniu dwóch raportów dotyczących strategii Stanów Zjednoczonych.

Czy Europa potrzebna jest Ameryce?

Właśnie – czy Europa w ogóle potrzebna jest Ameryce? Zarysowany w obu dokumentach stan interesów strategicznych USA może wskazywać, że nie bardzo. Stary Kontynent wychodzi w niej na trzeciorzędny obszar strategicznych interesów Stanów. Ważny jest kierunek chiński, bliskowschodni, ostatnio nawet afrykański. Kwestia amerykańskiej dominacji na zachodniej półkuli została już praktycznie zdefiniowana od początku, czego dowodem są ostatnie wydarzenia w Wenezueli.

Zadeklarowany rewolucyjny zwrot w stosunkach z Rosją z odwiecznego wroga na potencjalnego partnera przewraca cały układ prewencyjnego zainteresowania Stanów obroną Europy i zapewnieniem jej bezpieczeństwa. To nie „zemsta” Trumpa na lekceważonych europejskich elitach, ale logiczna konsekwencja zmiany amerykańskiej strategii. Nie dość, że Trump miałby dopłacać do tego wątpliwego interesu – wątpliwego gdyż Europa bierze jego pomoc, ale nie kwituje go poparciem dla Ameryki, wręcz przeciwnie – to jego kalkulacje na zbliżenie z Putinem by odciągnąć go od Chin są sprzeczne z europejskim podżegactwem wojennym, które może doprowadzić do upadku jego subtelnych kalkulacji.

Trump ostrzega, że nie da się wciągnąć w żadne europejskie awantury przeciwko Rosji, Europa z tym zostanie sama. Daje jej gwarancje parasola nuklearnego, ale to wszystko. Ma to otrzeźwić Europejczyków, by nie fikali, bo to oznacza, że w razie W będą mieli do czynienia z wojną konwencjonalną bez Ameryki, a w te klocki Europa jest bezradna. Np. plany zwiększenie armii niemieckiej na 2026 rok wynoszą powiększenie jej składu o 1750 żołnierzy.

Trump w swej strategii zadeklarował sporą wrogość nie wobec Europy jako kontynentu, ale wobec unijnego projektu dla Europy. Ta instytucja bowiem jest powodem osłabienia Europy. Nie to, żeby się tam losami Europy przejmował Trump aż tak by budować jej siłę, ale takie awanturnictwo jak unijne tworzy z Europy obszar nadający się do zwiększenia wpływów Chin, co jest strategicznie nie po drodze Ameryce w jej rywalizacji z jej zadekretowanym wrogiem nr 1. Dlatego zrozumiałe jest, że Ameryka nie jest w stanie do końca odpuścić kontroli Europy. Ale nie będzie to powtórka z rozrywki, że jednak Amerykanie będą stacjonować np. w Niemczech, czy niestety w Polsce – nie. Militarną, a właściwie „konwencjonalną” obecność w Europie Trump sobie może odpuścić. Zostawi sobie pewnie jakieś wysunięte kasztelanie, ale polityczne. Sam zadeklarował, że będą to Węgry, Włochy, Austria i… Polska. Ich dalekosiężnym celem miałby być wewnętrzny demontaż Unii, nie jakieś militarne Międzymorze, bo te miało by być skierowane przeciw Rosji, a ta została zadeklarowana przez Stany jako potencjalny partner.

Co z tą Polską?

Takie usytuowanie partnerów amerykańskich w Europie wymaga jednego – w tych wymienionych krajach mają rządzić przywódcy sprzyjający temu projektowi. Od dawna już wiemy, że żyjemy w czasach kiedy mocarstwa mają wpływ na wybory w prowincjach. Działa to w obie strony – przykład rumuński to nie tylko domena europejskich wpływów. USA też wpływają na różne wybory, tak by wygrał w „demokracjach” ten co trzeba. Jak nie da rady tego zrobić, to wysyła się tam komandosów i porywa wybrańca demokracji, która akurat tutaj nie zrozumiała mądrości etapu i źle wybrała. (Oczywiście z zastrzeżeniem, że np. taki porwany prezydent Wenezueli nie miał nic wspólnego z demokracją, ale jeszcze niedawno był uznawany przez USA, ale być uznawany nagle przestał).

W wymienionej czwórce europejskich krajów mamy raczej nie tyle proamerykańskich przywódców, co raczej antyestablishmentowych w stosunku do projektu unijnego – bardziej niezależnych, realizujących interes narodowy, niż globalistyczny. Taka kalkulacja jak amerykańska zakłada, że ten stan się utrzyma i Amerykanie powinni dbać o to, by tak było. Pierwszą próbę będziemy mieli w kwietniowych wyborach na Węgrzech. Tyle, że w tej czwórce jest jeden wyjątek – Polska.

Nad Wisłą, z woli ludu rządzi wierny uczeń unijnego projektu, w dodatku z potężnym przechyłem nie tyle na unijne interesy, co na interesy niemieckie – Tusk. Ten amerykański plan polskiej kasztelanii jest nie do zrealizowania przy obecnej władzy. Pytanie – co zrobią Amerykanie? Będą czekać dwa lata czy wywiną coś wcześniej. A może oleją Polskę? A jak poczekają dwa lata, to na kogo będą stawiać? Albo kogo też wybudują przez ten czas? Popatrzmy na obecną scenę polityczną pod takim względem: kto by się tam nadawał dla Amerykanów na zmiennika?

Tuski – wiadomo, nie ma co nawet patrzeć w tę stronę. Satelity – nawet nie wiadomo czy się dostaną do Sejmu w wymiarze o czymkolwiek decydującym. Ideologicznie i strategicznie – bezużyteczni. A więc popatrzmy w prawo. PiS – ten się zakiwał, bo nie przewidział, że stawianie na Amerykanów i głoszenie jednocześnie wrogości wobec Rosji może być dla Trumpa nieprzekraczalną sprzecznością. Dlatego teraz PiS siedzi w kącie, bo nie wie co zrobić. Wymagałoby to kompletnej zmiany strategii partii Kaczyńskiego, odszczekania antyrosyjskich dogmatów. A to trudne, zwłaszcza dla twardego elektoratu partii, a tylko taki powoli PiS-owi zostaje. A więc to będzie ciężko.

Konfederacja – też niełatwo. Ostatnie enuncjacje Bosaka na temat krytyki amerykańskiej akcji w Wenezueli pokazują, że też nie bardzo się tam rozumie epokę końca prawa międzynarodowego, które ustępuje przed prymatem siły. Bosak aksjologicznie ma rację, ale znowu – lądujemy w aksjologii, nie w pragmatyzmie dzisiejszych czasów.

Pozostaje więc Braun, ale to dla Amerykanów niepewny interes, też. I to nie dlatego, że może nie przejść przez sito wyborcze. Nawet jak przejdzie skromnie, to może odegrać rolę „języczka u wagi”, z tym, że na tyle kontrowersyjnego, że reszta, tym razem polskiego establishmentu politycznego, nie będzie chciała z nim pójść na koalicję. Ale nie to jest najważniejsze w tej kalkulacji dotyczącej Korony. W sumie postulaty Brauna są zbieżne z intencjami USA, ale mają jeden mankament – nieprzekraczalny dla Amerykanów zarzut antysemityzmu. Nie miejsce tu na roztrząsanie czy to prawda, czy nie. Czy to otwarta wrogość, czy – jak to nazywa Braun – judorealizm? Ważne, że to argument zabójczy w stosunku do potencjału współpracy. Rodzi się w Stanach co prawda rosnący właśnie „judorealizm”, ale nie jest on, przynajmniej na teraz, czynnikiem, który ten dogmat bezwarunkowego kredytowania Izraela – politycznie i finansowo – przez Stany Zjednoczone będzie w stanie zmienić w najbliższym czasie. Tak więc z Braunem będzie ciężko, gdyż akurat na niego, wychodzi, że zgadają się dwie strony – europejska i amerykańska. Na kogo więc mogą w Polsce liczyć Amerykanie?

Wyjście poza paradygmat?

Oczywiście, jeśli do wyborów Amerykanie „wytrzymają” jeszcze te dwa lata, to jest sporo czasu na skonstruowanie jakiegoś nowego podmiotu. To i tak się odbędzie, bo widzieliśmy to praktycznie przy każdych polskich wyborach w XXI wieku. Pisałem i mówiłem o tym fenomenie wiele razy. Powstaje coś nowego, co inkorporuje nadzieję na zmiany, skupia tam naiwnych wierzących, ci głosując „przeciw” systemowi de facto go umacniają, bo nowy wybraniec od razu wchodzi w stary układ plemienny jako przystawka i kolejne nadzieje na zmiany upadają.

A trzeba nam wiedzieć, że cały ten układ III RP pracuje na obniżanie poziomu nadziei na zmiany, a więc wszelkie rachuby na takowe ma systemowo pacyfikować. I tak właśnie – systemowo to robi. Mamy całe ciągi – Palikoty, Biedronie, Petru, Kukizy, ostatnio Polska 2050. Mamy sezonowe partie, które zaraz rozpuszczają się w plemionach. I napięcie społeczne, po eksplozji w akcie wyborczym, zanika, zaś nadzieja na zmiany pada, petryfikując energię kolejnych pokoleń wyborców. Ten model jest wciąż do odtworzenia i zobaczymy tu jeszcze nie jedno, pytanie tylko czy w wykonaniu Amerykanów, skoro, jako dowiedliśmy wyżej, w istniejącej klasie polskiej polityki potencjał jest niewielki.

Pozostaje jeszcze jedna kwestia. To wszystko Amerykanom może załatwić… prezydent Nawrocki. Jest popularny, rośnie mu, jest proamerykański, niesie jakiś powiew potencjału nowości. Nawrocki mógłby w Pałacu stworzyć centrum nowego ruchu politycznego, ale byłaby to duża trudność, bo musiałby odciąć się pośrednio od koneksji z PiS-em. Ale popularność Nawrockiego jest większa niż PiS-u, jest tu więc potencjał, jednak sam skład kancelarii prezydenta wskazuje na duże wpływy Kaczyńskiego w jego otoczeniu. Ma jednak Nawrocki dla Amerykanów jedną podstawową wadę – w kwestii antyrosyjskości reprezentuje samobójczą postawę nieprzejednania wobec Rosji. Te deklaracje, że Polska nie powinna mieć relacji z Rosją (pytanie, to co robi polska ambasada w Warszawie?), odwołanie spotkania z Orbanem, bo ten podał rękę Putinowi, powodują duży zgrzyt i zawód w Waszyngtonie.

Znowu – dla Polaków można zrobić wiele, z Polakami – nic. A byłoby tak blisko.

Jest więc bardzo prawdopodobne, że Amerykanie postawią na Nawrockiego i dlatego jest zapraszany do Waszyngtonu, gdzie cierpliwie wytłumaczy się mu, żeby sobie z tym PiS-em i Rosją trochę odpuścił. Namagnesuje się go kolejną wersją „mądrości etapu”, tak by zrozumiał perspektywę Ameryki. Program Brauna w ustach prezydenta, minus „antysemityzm” rzecz jasna, byłby strawialny dla Waszyngtonu, bo u Brauna nic nie słychać przeciwko USA, tylko dominują głosy krytyczne wobec wpływów żydowskich w Waszyngtonie. Końcową kwestią jest jak z tego chaosu stworzyć większość w Sejmie, ale – jak to w polityce – trzeba walczyć o swoje mandaty, a potem układać z tego możliwe puzzle.

Czasy

Wiem, to co tu napisałem jest straszne, bo pokazuje cyniczność dzisiejszych czasów dominacji siły. Wybory się organizuje innemu państwu, porywa jego przywódców, podmiotowość państw jest notorycznie wasalizowana. Ale tak jest i trzeba to wziąć pod uwagę. Nie piszę, żeby to bezwarunkowo akceptować, ale na pewno nie udawać, że tak nie jest. Nawet gdyby się chciało z tym walczyć, to i tak wymaga to pragmatycznej diagnozy, nawet, a właściwie przede wszystkim, jeśli jest ona porażająco smutna. Wtedy dopiero można przewidzieć swoją optymalną rolę w tym układzie. I próbować ją wyegzekwować. Bez tego będziemy pobywać „w dziedzinie ułudy, kędy zapał czyni cudy i w nadziei obleka złote malowidła”. A obok będzie się toczyć zwykłe, pragmatyczne życie, które zawsze wygrywa z marzeniami. A taki upadek, z tak coraz większej wysokości złudzeń, boli coraz bardziej. Zwłaszcza jeśli niczego nie uczy na przyszłość.  

W swej historii czasy swej wielkość zawdzięczaliśmy narodowemu pragmatyzmowi uosabianemu w silnym przywództwie, dziś rządzą nami lokajskie cwaniaczki wywindowane na swe stanowiska przez patologiczny system demokracji. Nie jesteśmy potęgą, ale mamy potencjał o wiele większy, niż ten z którego korzystamy. Jak podejdziemy do tego pragmatycznie, to coś z tego będzie. Możemy skorzystać, ale nasz wewnętrzny system, który nam tu zafundowano lata temu jest na tyle dysfunkcjonalny, że nie jest w stanie sam z siebie wyłonić skutecznego przywództwa.

Nie dziwmy się więc, że może chcieć to zrobić ktoś inny, z zewnątrz, nawet dla własnej korzyści. Skoro innej drogi nie ma, to wypadałoby chyba z niej skorzystać, kiedy na tym możemy i my coś ugrać. Tak nisko upadliśmy, ale jest to dno, które ma tę zaletę, że można się od niego odbić, wypływając na powierzchnię własnej podmiotowości.

Napisał i przeczytał Jerzy Karwelis

Wszystkie wpisy na moim blogu „Dziennik zarazy”.

W PiS „żydy” walczą z „chamami”, ale i tak o wyniku zdecyduje Tom Rose

W PiS „żydy” walczą z „chamami”,

ale i tak o wyniku zdecyduje Tom Rose

Autor: Ewaryst Fedorowicz, 10 stycznia 2026

Wprawdzie Prezes zdementował pomówienia, że w PiS wojna na całego, ale (parafrazując klasyka) „co szkodzi zdementować?” i wbrew zdjęciu grupowemu, walka wre, tyle, że (chwilowo), nie przed kamerami.
Tak było od zawsze, a precyzyjniej, odkąd Polska została okupowana jawnie przez mafie komunistyczne.
A w mafii (także komunistycznej) jak w każdej innej, są konkurujące ze sobą gangi.

O co konkurujące ?
Jadąc Pawlakiem, „o kolejność dziobania”, co w języku Ciemnego Ludu oznacza rabowania.
Kogo? Polaków, oczywiście.

Tzw. względy historyczne, zadecydowały o tym, że komunistyczne gangi chętnie formowały się wg kryterium narodowościowego, co oczywiście jest pewnym uproszczeniem, ale wciąż wystarczająco precyzyjnym:
cienka kreska czy gruba kreska – to zawsze jednak kreska.

Oczywiście tytułowe „żydy” i „chamy” są określeniem nadanym tym straszliwym ferajnom przez okupowanych Polaków, bo one, ferajny,  same siebie zwykły nazywać zdecydowanie bardzie elegancko:

na przykład „Puławianie” i „Natolińczycy”, ale równie dobrze mogłyby to być tak ładne nazwy, jak „manikiurzyści” i „dentyści” albo „ortopedzi” (tak sobie skojarzyłem sposoby wydobywania przez nich zeznań od pojmanych Polaków)

***

Wróćmy do czasów dzisiejszych i ze zdumieniem mogą Czytelnicy zauważyć, że w Roku Prezesowskim 2026 nic się w tej materii nie zmieniło.

Wprawdzie gangi przyjęły pseudonimy kamuflujące identyfikację obu ferajn, ale wszak taka jest natura pseudonimów: kamuflująca.

Mamy więc „maślarzy” i „harcerzy” (to ostatnie akurat jest wyrazem zupełnej bezczelności, bo choć oba gangi prześcigają się w deprecjonowaniu wszystkiego, co polskie i szlachetne, to żeby gang przyjął nazwę „harcerze”, jest już bezczelnością, jak wspomniałem,  zupełną).

Są też w obrocie inne pseudonimy, co nie zmienia faktu, że w PiS wzięły się za łby żydy i chamy.

„Żydy” mają na czele Mateusza Morawieckiego, co jest wyborem trafnym, jako że nawet własne dzieci do żydowskiej szkoły posłał, wychodząc ze słusznego założenia, że lepsza maca niż opłatek.

„Chamy” – no cóż, jak to chamy: postawiły na Sasina, którego też ostatnio Publiczności przypomniałem, jak się ubrał w garniturek przefarbowany na kolor endecki.

W tym między-gangowym mordobiciu, górą będą rzecz jasna żydy, bo to nie z Sasinem gaworzył sobie w kanale Zero sam nad-prezydent i nad-premier Tom Rose, a z Morawieckim.

A Kaczyński?
A Kaczyński, to może teraz tylko wykonać polecenie udawania dementa, co może być rozwiązaniem mniej lub więcej wiarygodnym, ale za to przyjemniejszym, niż użycie przez Ambasadę Opiekuńczą perswazji.

Że Tom Rose to nie jest żaden dyktator, bo zbyt miło się uśmiecha, jak na dyktatora?
I jeśli już, to dyktator mody?

Który wprowadził na dzień dobry zwyczaj (obowiązek?) chodzenia po domu w czapce?
W gościnie – też, co w polskiej, prowincjonalnej tradycji, jest oczywistym znakiem braku dobrych manier?

Phi! Na szczęście, w tradycji Magdalenkowej jest tzw. moralnym obowiązkiem.

Ale furda czapki: Tom Rose ujął mnie, gdy zobaczyłem na półce koszulę sygnowaną jego imieniem i nazwiskiem, którą niezwłocznie kupiłem.

Będzie jak znalazł, gdyby spróbowali mnie nie wpuścić do USA, jak nie przymierzając, jakiegoś Wiecha.

https://ewaryst-fedorowicz.szkolanawigatorow.pl/po-co-polakom-polska-szkoa

https://ewaryst-fedorowicz.szkolanawigatorow.pl/ambasady-opiekuncze-i-stypendysci-cioci-stasi

Eksplozja i Chabad Lubawicz w Crans Montana

Eksplozja i Chabad Lubawicz w Crans Montana

Date: 10 gennaio 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/eksplozja-i-chabad-lubawicz-w-crans-montana/

Eksplozja potwierdzona przez policję szwajcarską

Według rzecznika szwajcarskiej policji Gaetana Lathiona, w barze La Constellation doszło do eksplozji o niezidentyfikowanym charakterze, która spowodowała masakrę swissinfo.ch/crans-montana%2C-vari-morti-e-feriti-in-esplosione-bar

W pierwszych godzinach organy prasowe głównego nurtu, włącznie z Reuters, kategorycznie twierdziły, że to nie ogień spowodował eksplozję, ale miała miejsce dynamika odwrotna, tj. płomienie pojawiły się po deflagracji. https://www.thestandard.com.hk/world-news/article/320574/Video-Dozens-feared-dead-after-explosion-in-Swiss-ski-resort-bar-police-say

Szwajcarskie władze rozpoczęły czynności dochodzeniowe. Policja zaczęła pracować, aby dowiedzieć się, co doprowadziło do eksplozji, gdy nagle wersja została zmieniona, a wszelkie wzmianki o deflagracji zniknęły z doniesień prasowych.

Winą za to, co się wydarzyło, w sposób niewiarygodny i absurdalny, obarczono zimne ognie tortowe, które podczas różnych przyjęć urodzinowych są przyczepiane do butelek wina musującego lub do szampana.

Rozpoczął się jarmark absurdu i żenady.

Samozwańczy eksperci wkroczyli na strony gazet, aby nakarmić włoską opinię publiczną tymże nieprzyzwoitym kłamstwem, podczas gdy owe zimne ognie z trudem są w stanie podpalić papier, co widać na różnych pokazach.

[md: koniecznie zobacz poniższe:

https://youtube.com/watch?v=c1cHIHx6VMw%3Ffeature%3Doembed

—————————————————————————

Tajemnica niewykonanych sekcji zwłok

To sekcje zwłok powinny były wypowiedzieć się – rzucić światło na przyczyny śmierci nieszczęsnych dzieciaków uwięzionych w owym pomieszczeniu, jednak szwajcarskie władze, pomimo próśb rodzin, nie zleciły przeprowadzenia ani jednej z nich. https://t.me/cesaresacchetti/17508

Wydaje się, że Berno chce jak najszybciej pozbyć się tego problemu.

Nie ma w Szwajcarii żadnej chęci zagłębiania się w to, co spowodowało eksplozję w La Constellation, ponieważ, być może w tej historii jest coś grubszego i nieprzejrzystego, co chcą dobrze ukryć, a co zostało przykryte późniejszą wersją, sprzeczną z wszelką logiką.

Rodziny ofiar nie chcą jednak zaakceptować tych kłamstw.

Zgodnie z oświadczeniem rodziny Emanuele Galeppini’ego, ciało chłopaka nie nosiło śladów żadnych oparzeń, a 16-latek wciąż miał przy sobie nietknięty portfel z dokumentami, co bez problemu doprowadziło do jego identyfikacji, bez konieczności przeprowadzania testu DNA (który jest konieczny wtedy, gdy ciało jest nierozpoznawalne). ilgiornale.it/crans-montana-giallo-corpo-emanuele-galeppini-niente-ustioni

Policja szwajcarska nie zdecydowała się na przeprowadzenie sekcji zwłok Emanuele i innych ofiar, tak, jakby obawiała się, że wyniki autopsji mogą doprowadzić do wniosków, których nie chcą ujawniać, a mianowicie, że wiele z nich nie zginęło w wyniku spalenia, ale w wyniku eksplozji, być może nawet o charakterze umyślnym.

Istnieje szereg zagadek i niejasności dotyczących La Constellation, począwszy od faktu, że słynna aplikacja Google Maps zadbała o ukrycie zdjęć pokazujących ulicę pod numerem 35, włącznie z tymi pochodzącymi sprzed kilku lat.

FOTO: Samochody wyjeżdżają z Rue Centrale w Crans-Montana, ale Google nie pokazuje domu pod numerem 35 na tejże ulicy.

Nagle, owo mapowanie przez amerykańską międzynarodową korporację, które często narusza prywatność wielu osób, filmowanych bez ich zgody, ustaje, nie tyle z powodu pojawienia się jakiejś niespodziewanej wrażliwości na prywatność ludzi, ale dlatego, że są miejsca i sytuacje, których Google nie chce pokazywać, takie jak na przykład te w Izraelu po atakach irańskich.

Synagoga w Crans-Montana

Przy Rue Centrale, 35 znajduje się bar, w którym młodzi ludzie stracili życie, natomiast pod numerem 33 – zaledwie kilka metrów dalej – w oddzielnym budynku, ale przylegającym do budynku baru, funkcjonuje synagoga Beit Yossef . W Crans mieszka kilkaset rodzin żydowskich. Społeczność synagogi Beit Yossef  jest klasyfikowana jako należąca do Chabad-Lubawicz.

Mass-media przeprowadziły wywiady również z Żydami, którzy uczęszczają do owego miejsca kultu, a w szczególności z Yitzchakiem Levi Pevznerem, tzw. szliachem (wysłannikiem) Chabad w Crans-Montana, gdzie kieruje lokalną społecznością i synagogą i który zrelacjonował, że usłyszał „potężną eksplozję w środku nocy” i natychmiast zdał sobie sprawę z tego, że „stało się coś strasznego”. les-emissaires-du-rabbi-au-coeur-de-la-tragedie-de-crans-montana-une-mobilisation-exemplaire-aux-cotes-des-victimes/

uk/british-educated-jewish-teen-confirmed-dead-in-fire-at-swiss-ski-resort

Pevzner działa pod okiem swych rodziców, którzy są aktywni w Chabad-Lubavitch w Genewie. Jest on bowiem synem rabina Menachema Mendela Pevznera, który od ponad 36 lat kieruje Chabaden w Genewie.

Od samego początku, Yitzchak Levi Pevzner zorganizował grupę zadaniową złożoną z wolontariuszy, aby wraz ze szwajcarskimi władzami, pomóc w identyfikacji rannych hospitalizowanych w różnych szpitalach, poszukiwanych przez krewnych. Zaproponował również wsparcie organizacji ZAKA – międzynarodowej izraelskiej organizacji specjalizującej się w identyfikacji ofiar (również na podstawie szczątków) i uznanej przez ONZ, która natychmiast zgłosiła się do pomocy szwajcarskim władzom. crans-montana-il-lutto-della-comunita-ebraica-il-rabbino-abbiamo-subito-offerto-aiuto-l-inchiesta-deve-dare-risposte-a-tante

FOTO: Yitzchak Levi Pevzner

W barze, w którym świętowali młodzi ludzie, mógł zostać umieszczony jakiś ładunek wybuchowy, powodując deflagrację i późniejszy pożar.

………………….

1 stycznia 2026, witryna internetowa mediolańskiej wspólnoty żydowskiej pisała w swym artykule:

«Publikujemy relację Franceski Modiano, która była w Crans Montana na wakacjach, a dziś rano zgłosiła się do centrum zbiórki, w którym działa również grupa Chabad i przybywają zespoły ZAKA z Izraela, odpowiedzialne za odzyskiwanie zwłok na obszarach dotkniętych atakami i innymi katastrofami.

Crans Montana jest odwiedzane przez wielu Żydów z Mediolanu i nie tylko.

“O 1.30 w nocy – ogromny huk. To nie mogą być sztuczne ognie… przypomina to raczej odgłos kontrolowanej eksplozji – jednej z tych, które służą do przemieszczania mas śniegu grożących lawinami. W Crans często słychać je po obfitych opadach śniegu lub wiosną. Dziwne. Śnieg nie padał od kilku dni i jest pięknie przy intensywnym mrozie. (…) Straszna eksplozja i pożar w najbardziej centralnym miejscu ośrodka narciarskiego, zaledwie kilka metrów od kina, supermarketów, restauracji, kolejek linowych i świątyni żydowskiej“. mosaico-cem.it/tragedia-di-capodanno-a-crans-montana-almeno-47-morti-e-oltre-100-feriti-con-ustioni/

………………….

Rabin jest ciekawą postacią, pomijaną przez prasę zbyt zajętą rozmowami o zimnych ogniach na sylwestrowych butelkach. Według doniesień kilku francuskich gazet, kilka lat temu, członek jego rodziny –  Yossef Itshak Pevzner (dyrektor instytucji szkolnych Sinaï w Paryżu, czyli szkół Lubawicz) był zaangażowany w usiłowanie wymuszenia.

W roku 2014, młoda, 28-letnia Żydówka mieszkająca w Paryżu chciała rozwieść się z mężem, więc udała się do głównego rabina Francji, Michela Gugenheima, zastępującego Gilles’a Bernheima, który zrezygnował z funkcji w związku z zarzutami o plagiat w jednej ze swoich książek.

Zgodnie z tradycją żydowską, aby kobieta mogła rozwieść się z mężem, musi uzyskać jego zgodę i otrzymać od niego pisemny dokument zwalniający ją z wszelkich zobowiązań małżeńskich.

Kobieta udała się do Gugenheima i do Beth Din – swego rodzaju żydowskiej rady w Paryżu, w nadziei na rozpatrzenie jej sprawy, ale spotkała się tam z żądaniem wpłacenia 90 tysięcy euro w gotówce, aby w końcu uzyskać upragniony rozwód i ponownie zostać przyjętą do społeczności żydowskiej. Członkiem Beth Din był właśnie Yossef Itshak Pevzner – krewny męża kobiety, a zatem pozostający w oczywistym konflikcie interesów w tej sprawie, dzięki której miał nadzieję uzyskać znaczną sumę pieniędzy.

28-latka nie dała się jednak zaskoczyć. Nagrała spotkanie i próbę wymuszenia na niej pieniędzy, a następnie udała się na najbliższy posterunek policji w 19° dzielnicy Paryża, aby złożyć doniesienie przeciwko członkom Beth Din. Nie wiadomo, jaki był finał tej skargi i czy miała ona jakieś konsekwencje dla rabinów, którzy brali udział w próbie wymuszenia, ale sądząc po losach Pevznera, który do dziś jest prominentnym członkiem słynnej, lub raczej niesławnej, organizacji syjonistycznej Chabad, wydaje się, że nie.egaliteetreconciliation.fr/Le-Grand-Rabbin-de-France-par-interim-au-coeur-d-un-scandale-de-racket

Chabad oznacza również Mossad

Synagogi wspomnianej sekty korzystają z usług ochrony zapewnianej bezpośrednio przez izraelskie służby wywiadowcze i praktycznie niemożliwe jest, aby w takich miejscach doszło do jakiegokolwiek zamachu lub zostały umieszczone tam „antysemickie” napisy bez wiedzy owych służb (co powinno skłonić do refleksji nad okresowym pojawianiem się takich napisów w pobliżu tychże miejsc).

Bar La Constellation znajdował się obok synagogi Chabadu. Zauważmy, że jeśli ktoś chce otworzyć lokal w takich miejscach, jest to praktycznie niemożliwe bez uprzedniej dokładnej kontroli i weryfikacji przez organizację żydowską, która upewnia się, że w pobliżu nie ma potencjalnych zagrożeń dla niej.

Małżeństwo Moretti: figuranci potężnej organizacji?

Właścicielami baru byli francuscy małżonkowie, Jacques i Jessica Moretti, którzy według adwokata wielu ofiar masakry, Sebastiana Fantiego, błyskawicznie zgromadzili miliony franków szwajcarskich, nie mając żadnych stanowisk ani pracy, które uzasadniałyby nagłe wzbogacenie się; nie otrzymali też żadnych kredytów bankowych na rozpoczęcie działalności. lessentiel.lu/fr/story/tragedie-de-crans-montana-les-facilites-financieres-troublantes-du-couple-de-gerants-

Wygląda na to, że pewnego dnia, państwo Moretti (którzy zostali aresztowani w ostatnich dniach i mają za sobą historię bankructw i wyroków skazujących za wykorzystywanie prostytucji na Korsyce), przebudzili się, a z góry spadły na nich wszystkie wspomniane franki szwajcarskie – być może przekazane im przez jakąś hojną dłoń, którapotrzebowała dwóch słupów, dwóch figurantów, aby otworzyć działalność prawdopodobnie zaplanowaną przez kogoś innego.

Bardzo bliskie sąsiedztwo synagogi Chabad – lobby, które dysponuje dużymi funduszami, sugerowałoby być może przeprowadzenie bardziej szczegółowego śledztwa, ale władze szwajcarskie nigdy nie próbowały zrozumieć, skąd pochodziło bogactwo Morettich, i jak widzieliśmy, pospieszyły się z natychmiastowym odesłaniem ciał ofiar masakry w Crans-Montana, bez przeprowadzenia rutynowych sekcji zwłok.

W szwajcarskich dolinach płynie rzeka brudnych pieniędzy. Pod pozorem neutralnego i spokojnego „raju” kryją się ogromne interesy związane z praniem nielegalnych kapitałów, zdeponowanych w słynnych szwajcarskich bankach, które nie mają żadnych problemów z przechowywaniem środków pochodzących z łapówek i działalności zorganizowanej przestępczości.

W owych dolinach działa też potężne lobby syjonistyczne, które przez lata zgromadziło ogromną władzę. Należałoby ustalić, czy masakra w Crans-Montana nie była dziełem tych właśnie środowisk.

Należałoby ustalić, czy życie młodych ludzi zostało przerwane przez rodzaj fatalnego zbiegu okoliczności, czy też celowo zaatakowano ich rodziny w ramach odwetu lub kary z powodów, które są jeszcze nieznane, ale potencjalnie związane ze strategią terroru realizowaną przez siły rozsiewające wiele fałszywych flag i masakr na całym świecie. Rodziny ofiar zasługują na poznanie tej prawdy, tak samo jak zasługują na to wszyscy Włosi.

INFO: lacrunadellago.net/la-strage-del-crans-montana-lesplosione-confermata-dalla-polizia-e-il-ruolo-di-chabad/

***

30 listopada 2023: Vail Resorts, amerykańska grupa będąca już właścicielem ponad 40 ośrodków narciarskich na całym świecie, ogłosiła przejęcie wyciągów narciarskich w Crans-Montana. Zgodnie z umową ogłoszoną w czwartek 30 listopada 2023 r. przejęte zostaną wyciągi narciarskie, 11 restauracji, szkoła narciarska Giorgio Rocca oraz sklepy sportowe Bouby sports Crans-Montana. hcrans-montana.ch/it/?

Major shareholders: Vail Resorts: marketscreener.com//stock/VAIL-RESORTS-13633/company-shareholders/

W szponach terroryzmów

W szponach terroryzmów

Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto)  •  11 stycznia 2026 michalkiewicz

Nieubłaganie zbliża się święto Trzech Króli, kiedy to kończy się w naszym nieszczęśliwym kraju okres świątecznej nirwany, a zaczyna się bolesny powrót do rzeczywistości. W tym roku bolesny powrót do rzeczywistości został przyspieszony dzięki pokojowej operacji amerykańskich komandosów w Wenezueli, którzy w sypialni pojmali nie tylko tamtejszego tyrana Mikołaja Maduro, ale również – jeszcze nieprzytomną z rozkoszy jego małżonkę, która przyszła podobno do siebie dopiero w samolocie, który transportował tyrańskie małżeństwo do Nowego Jorku, żeby postawić im zarzuty, a następnie – zaciągnąć przed nienawistny sąd na Brooklynie, który – rozumiejąc powinność swojej służby – przysoli im piękne wyroki, podobnie jak wcześniej panamskiemu tyranowi Noriedze.

Przy okazji wzbogacona została rewolucyjna teoria, bo tyran Maduro usłyszał „zarzuty”, jakoby dopuścił się „terroryzmu narkotycznego”, a ponadto bez pozwolenia Waszyngtonu zgromadził „broń maszynową” i inne „środki zniszczenia”. Jakie zarzuty postawione zostaną pani tyranowej – tego jeszcze nie wiemy – w związku z tym pojawiły się fałszywe pogłoski, że administracja prezydenta Trumpa skieruje do Wenezueli celem objęcia rządów w imieniu Ameryki, Timura Mindycza, co to na Ukrainie przytulił sobie co najmniej 100 mln dolarów, a potem wyjechał do bezcennego Izraela, no i Andrieja Jermaka, co to odgrażał się, że pojedzie na front – ale po co tu jakiś „front”, kiedy lepiej może przysłużyć się prezydentowi Zełeńskiemu i prezydentowi Trumpowi w Wenezueli, gdzie trzeba będzie poprzytulać znacznie większe dochody z eksploatacji tamtejszej ropy naftowej – bo na tym właśnie ma polegać „sprawiedliwa transformacja”.

W związku z tymi wypadkami obywatel Tusk Donald wezwał Europejsów, żeby zwarli szeregi i pośladki, pokazując prezydentu Trumpu mocarstwowy wizerunek Europy. Na razie głuche milczenie było obywatelu Tusku odpowiedzią na ten płomienny apel – albo dlatego, że Europejsy jeszcze nie wyszły ze świątecznej nirwany, a może dlatego, że na wszelki wypadek dystansują się od obywatela Tuska Donalda, pamiętając, jak udawał on, iż mierzy z pistoletu do prezydenta Trumpa. Skoro tyran Maduro został oskarżony o „terroryzm narkotykowy”, to jaki zarzut może zostać postawiony obywatelu Tusku Donaldu? Terroryzm pistoletowy, to jest chyba rzecz pewna, więc tylko patrzeć, jak podczas zwyczajowego „haratania w gałę” w Gdańsku pojawią się na „Orlilku,” amerykańscy komandosi, załadują obywatela Tuska Donalda do bagażnika samochodu, który dostarczy go bezpośrednio do aresztu wydobywczego, gdzie prokuratura Wrzosek Ewa przedstawi mu serię miażdżących zarzutów, a nienawistny sąd, naprędce wyznaczony przez obywatela Żurka Waldemara przysoli mu piękny wyrok, podobnie jak Księciu-Małżonku, który zostanie pojmany w swoim pałacyku w Chobielinie razem z Jabłoneczką, co to obsmarowywała prezydenta Donalda Trumpa w „prasie międzynarodowej”. Skoro wenezuelskiej tyranicy przedstawiono zarzuty, to dlaczego ten przywilej miałby ominąć Jabłoneczkę i nie uderzyć rykoszetem w Księcia-Małżonka? Żadnych przeszkód teologicznych nie ma, podobnie jak nie ma żadnych przeszkód natury teoretycznej, bo skoro już pojawił się „terroryzm narkotykowy”, i „pistoletowy””, to dlaczego rewolucyjna teoria nie miałaby zostać wzbogacona o kolejną odmianę terroryzmu – mianowicie terroryzm prasowy?

W tym właśnie kierunku próbuje podążać rewolucyjna praktyka, w ramach której vaginensi z waginetu obywatela Tuska Donalda, próbują oskarżać pana prezydenta Karola Nawrockiego o „terroryzm antyrządowy” – że to niby terroryzuje vaginet obywatela Tuska Donalda wetowaniem ustaw i uzurpowaniem sobie rozmaitych kompetencji, które zwyczajowo przypadają albo premieru Tusku, albo Księciu-Małżonku. Te oskarżenia pojawiły się w związku z pojedynkiem na orędzia, jaki rozegrał się między obywatelem Tuskiem Donaldem, a panem prezydentem Karolem Nawrockim. Według rządowych niezależnych mediów głównego nurtu, obywatel Tusk Donald zawarł w swoim orędziu same jedynie słuszne stwierdzenia i opinie, podczas gdy pan prezydent Karol Nawrocki – same głęboko niesłuszne, wśród których najbardziej niesłuszna była opinia, by w razie czego bronić również zachodniej granicy Polski. Z kolei media nierządne uznały orędzie pana prezydenta Karola Nawrockiego za jedynie słuszne, a orędzie obywatela Tuska Donalda – za głęboko niesłuszne, zwłaszcza że nie tylko zaczął się przechwalać, iż „prasa zagraniczna” bardzo chwali „polską gospodarkę” w związku z czym jest dobrze, a będzie jeszcze dobrzej, zaś resztę orędzia poświecił „rozliczeniom”, które będą bezlitosne.

Tymczasem nasz nieszczęśliwy kraj nawiedziły zwyczajowe kataklizmy, jakie – podobnie jak dwie klęski – regularnie spadały na nasz bantustan jeszcze za komuny. Pierwsza klęska, to była klęska urodzaju. Druga – klęska nieurodzaju, zaś cztery regularne kataklizmy, to wiosna, lato, jesień i zima. No i – jak to niekiedy bywa w święta Bożego Narodzenia – spadł śnieg i chwycił przymrozek. Od razu okazało się, że sytuacja jest „poważna” w związku z czym zebrał się ogólnopolski sztab kryzysowy z obywatelem Tuskiem Donaldem na czele. Co tam uradzono – tego dokładnie nie wiadomo, żeby nie podsłuchał tych ustaleń zimny ruski czekista Putin. Za to obywatel Tusk Donald wystąpił w ogólnowojskowym swetrze bojowym, który kolorem był podobny do ulubionego bojowego wdzianka ukraińskiego prezydenta Zełeńskiego. Najwyraźniej i obywatel Tusk Donald musiał się stęsknić za jakimś epizodem heroicznym – ale zimny ruski czekista na razie ani myśli dostarczyć mu okazji, toteż próbuje nadrabiać strojem. W każdym razie atmosfera powagi zapanowała również w niezależnych mediach, zwłaszcza rządowych, które zalecają obywatelom, by bez potrzeby nie wychodzili z domu. I słusznie – bo wyobraźmy sobie tylko, ilu nieszczęść można by uniknąć, gdyby tak ludzie przestali wychodzić z domu?

Czy jednak ten jedynie słuszny postulat jest możliwy do zrealizowania? Tak dobrze niestety nie jest – bo w Sylwestra nie tylko rządowa telewizja (w likwidacji), ale również TVN, jak i Polstat zorganizowały sylwestrowe koncerty. A – powiedzmy sobie otwarcie i szczerze – cóż to za koncert bez publiczności do której refreniści mogliby wykrzykiwać: jesteście wspaniali, kocham was!? Toteż mimo poważnej sytuacji w związku z globalnym ociepleniem (rewolucyjna teoria głosi, że jest zimno, bo jest ciepło), tym razem obywatele nie tylko mogli, ale nawet powinni opuścić domy, żeby artystom nie było przykro. I tak pospierali się między sobą, kto był lepszy, a kto gorszy – ale wkrótce te spory ucichną w związku z finałem Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy pana „Jurka” Owsiaka, którego w tym roku wspiera „Orlen” i cały vaginet, który obsypuje go rozmaitymi cennymi fantami.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).

Skandaliczny list biskupów o rodzinie – analiza cz.1

Marcin Drewicz

Skandaliczny list biskupów o rodzinie – analiza cz.1

magnapolonia/skandaliczny-list-biskupow-o-rodzinie-analiza-cz-1/

Marcin Drewicz: Skandaliczny list biskupów o rodzinie w ostatnią niedzielę 2025 roku – analiza cz.1.

Jak streścić zagadnienie i nie zamęczać P.T. Czytelników przydługimi wywodami o oczywistościach? Przejdźmy więc od razu do części czwartej spośród pięciu części owego „Listu Pasterskiego Konferencji Episkopatu Polski na Święto Świętej Rodziny” odczytanego po całej Polsce na Mszach Św. w dniu 28 grudnia (w Mszale dzień Świętych Młodzianków-Rzezi Niewiniątek, sic!) 2025 roku.

Decydujemy się zacytować część IV tego kuriozalnego tekstu (reszta „Listu Episkopatu” jest podobna), zatrzymując się w naszym dalej komentarzu przy pewnych miejscach, w oryginale oznaczonych przez nas uprzednio liczbami. Zwracamy uwagę P.T. Czytelników na wzięte bynajmniej nie z odwiecznej Teologii Świętej, ale z dzisiejszej psycho-nowomowy nazewnictwo-terminologię zastosowaną w „Liście”, nie w tym pierwszym, niestety. Jak czytamy:

„IV  Osoby żyjące w związkach nieregularnych (1).

Chcielibyśmy skierować jeszcze kilka słów do tych, którzy żyją w różnego rodzaju (2) sytuacjach nieregularnych (1). Jesteśmy przekonani, że wiele takich relacji (3) przenika prawdziwa (4) troska, głęboka więź i odpowiedzialność. Często również tęsknota (5) – cicha, głęboka, czasem niewypowiedziana. Tęsknota (5) za błogosławieństwem (6). Człowiek jest tak stworzony, że kiedy kocha, chce, żeby ta miłość była pełna, czyli prawdziwie (7) pobłogosławiona (6). Nie tylko przez ludzi (8), ale i przez Boga.

W Sakramencie Małżeństwa (9) dzieje się coś, czego żaden notariusz, żaden podpis, żadna ludzka deklaracja nie może dać. Kiedy narzeczeni (10) przyjmują ten Sakrament z wiarą, to mogą doświadczyć tego, że złączył ich Bóg i „już nie są dwoje, lecz jedno ciało” (Mt 19, 6). Dlatego Sakrament Małżeństwa (9) to nie jest „religijny obowiązek” (11). To przywilej (12), do którego nasz Niebieski Ojciec zaprasza (13). Bo Bóg marzy o rodzinie, która jest domem dla miłości (14).

   Chcielibyśmy Was zaprosić (13) do spojrzenia na nauczanie Kościoła na temat Sakramentu Małżeństwa (9) jako zaproszenia (13) – kroku dalej i głębiej (15). Może dzisiaj istnieją przeszkody (16), które nie pozwalają (17) Wam przyjąć tego Sakramentu (9). Wierzymy jednak, że Bóg Was nie skreśla (18) i zaprasza (13) do kolejnego kroku wiary (19). Dla kogoś może być to (20) poproszenie Jezusa o światło i prowadzenie; dla kogoś sięgnięcie po Boże Słowo; dla kogoś zaangażowanie się w lokalne duszpasterstwo; dla kogoś spowiedź po latach, czy rozmowa z duszpasterzem i poszukanie Bożych rozwiązań.

   Tych, którzy mogą (17) dziś uregulować swoją sytuację (1), chcemy zaprosić (13), by odważyli się (21) na ten krok (19). Ze wszystkimi jego pięknymi konsekwencjami, a zwłaszcza szczególną obecnością Boga w Małżeństwie (9).

   Tych wszystkich, dla których jest to bolesny (22) temat, bo mają ogromną tęsknotę (5) za Sakramentami (9), chcemy zapewnić, że wciąż jesteście częścią Bożej rodziny – Kościoła. Nie jesteście wiernymi drugiej kategorii (23). Bo każdy z nas, jako uczeń Jezusa (24), został odkupiony za cenę Jego Krwi (por. 1P1, 19). Każdy z nas przez Jego śmierć stał się dzieckiem Boga (por. 1J, 3,1). Każdy z nas przez Jego zmartwychwstanie może wołać do Boga „Abba, Ojcze” (por. Rz 8,15). Każdy z nas może dziś powrócić do Ojca, który ma dobry plan na nasze życie, niezależnie od tego, jak bardzo by się ono skomplikowało”

   Doprawdy, to już nie jest katolickie nauczanie. Za naszego dzieciństwa i młodości, w XX jeszcze stuleciu, i oczywiście poprzez stulecia poprzedzające, nauczanie było proste, właśnie katolickie:

   Oto współżycie mężczyzny i kobiety po zawarciu Świętego Sakramentu Małżeństwa (powyżej pkt 6 i 9) jest Panu Bogu miłe i owocuje w dzieciach wychowywanych po katolicku – o których w przywołanym „Liście Episkopatu” prawie wcale się nie wzmiankuje – natomiast współżycie pozasakramentalne jest grzechem. I tyle. Lecz właśnie o tym się w „Liście Episkopatu” nie pisze.

Dodajmy, że grzech ten, ogólnie zwany cudzołóstwem, dzieli się na porubstwo, gdy oboje (czy ile ich tam jest!) współżyjący nie są stanu małżeńskiego – to dotyczy zwłaszcza ludzi młodych i bardzo młodych – oraz na cudzołóstwo powiązane ze zdradą małżeńską (!), gdy przynajmniej jedno z grzeszących jest w związku małżeńskim, ale z kimś trzecim.

Również to kardynalne zagadnienie nie jest w „Liście Episkopatu” podejmowane. A wszystko to razem zawiera się w jakże pojemnej i zasługującej na osobne omówienie kategorii grzechu Nieczystości, przeciwnego cnocie Czystości.

   W Małym Katechiźmie czytamy przede wszystkiem Przykazania Boże: „6. Nie cudzołóż”, „9. Nie pożądaj żony (męża) bliźniego swego (bliźniej swej)”.

Należy też przywołać jakże dziś zamilczany katechizmowy zbiór „Dziewięciu grzechów cudzych”, czyli własnych grzesznych reakcji na cudze grzechy. Grzechem jest więc m.in.: „3. Na grzechy cudze zezwalać”, „5. Grzechy innych chwalić”, „6. Milczeć widząc cudze grzechy”, „7. Mogąc, nie zapobiegać cudzym grzechom”.

A w ogóle, to należy: „1. Grzeszących upominać”, „2. Nieumiejętnych pouczać”, „3. Wątpiącym dobrze radzić” – to są wezwania z także w Małym Katechiźmie zamieszczonego zbioru ”Siedmiu uczynków miłosiernych względem duszy”.

   O tym wszystkim w przywołanym „Liście Episkopatu” odczytanym po kościołach w Polsce w niedzielę w Oktawie Bożego Narodzenia w dniu 28 grudnia 2025 – ni słowa.

   Tak więc cały ten dzisiejszy „tolerancjonizm”, „dobroludzizm”, „pluralizm”, „dialogowanie”, „ekumenizm” itp. bezradnie odbijają się od murów twierdzy Małego Katechizmu. W takiej konfrontacji upada ta od lat 60. XX stulecia rozpowszechniana maniera za wszelką cenę „nie wtrącania się w cudze sprawy”.

Już bowiem trzecie pokolenie „katolickich” rodziców (i dziadków-babek) widząc dziś błędy swoich dzieci (i wnuków) – tu: porubstwo, cudzołóstwo, rozpustę, nieprzyzwoitość, rozwiązłość, niestałość itp. – samo-usprawiedliwia się zawołaniem: „To już są ludzie dorośli, więc odpowiedzialni, zatem niech robią co chcą. W cudze życie w ogóle nie należy się wtrącać” (stąd bierze się owo medialne: „Róbta co chceta!”).

   Tymczasem przywołana powyżej w skrócie (Mały Katechizm) Święta Doktryna Katolicka głosi jednak coś przeciwnego, acz przecież w imię elementarnej Rozwagi nie nawołuje ona do bycia aż wścibskim i nachalnym. Napominać ku dobremu należy atoli niezależnie od wieku, w jakim są interlokutorzy. W ostateczności, acz w imię Prawdy i Chrześcijańskiej Troski, przy zachowaniu koniecznych zasad grzeczności napomnieć może nawet młody starego – w razie potrzeby: każdy każdego.

   W Kościele przedrewolucyjnym te i pozostałe elementarne zasady naszej Świętej Wiary Katolickiej były znane powszechnie, i ludziom wielkim i tym maluczkim. Bez zająknienia recytowała je z pamięci w ślad za Małym Katechizmem dziatwa najpóźniej w wieku właściwym dla przyjęcia Sakramentu Bierzmowania, lecz ta młodsza też już.

   W tym miejscu już moglibyśmy zakończyć niniejszą naszą wypowiedź, gdyż P.T. Czytelnicy sami już się przekonali, że przynajmniej ten cytowany fragment owego „Listu Episkopatu” odczytywanego po kościołach w Polsce w dniu niedzielnym 28 grudnia 2025 roku jako żywo z przywołanymi treściami katechizmowymi się nie zgadza (pozostałe części „Listu Episkopatu” w znacznym zakresie też nie). Jednak pomęczmy się jeszcze trochę.

   Zwłaszcza ów fragment IV „Listu” zatytułowany „Osoby żyjące w związkach nieregularnych” (u nas znak: 1) jawi nam się jako inspirowany wcale nie Świętą Teologią, lecz – za przeproszeniem – należącą do obszaru „kina popularnego” anglosaską post-protestancką „komedią romantyczną” (tak to się nazywa), niejedną „telenowelą”, ale już nie „kinem familijnym”, gdyż autorzy „Listu Episkopatu” o dzieciach-potomstwie rozważań nie czynią.

   Skoro już o kinie mowa, przywołajmy scenę ze znanego fabularnego filmu biograficzno-wspomnieniowego o Bł. Księdzu Jerzym Popiełuszce. Oto Ksiądz Jerzy spowiada na terenie Huty Warszawa robotników przed odprawieniem tam dla nich Mszy Św. I oto pewien chłopowina-penitent opowiada Spowiednikowi o swoim – jak to eufemistycznie ujmują autorzy i sygnatariusze „Listu Episkopatu” – „związku nieregularnym” (1), o tym że jego dzieci z tego związku są nieochrzczone itd.

Spowiednik spokojnym głosem odmawia mu rozgrzeszenia (tak tę scenę zapamiętaliśmy) i robi to, od czego przy użyciu najrozmaitszych słówek i półsłówek wziętych z dzisiejszej (2025/2026) psycho-nowomowy WYKRĘCAJĄ SIĘ autorzy i sygnatariusze przywołanego „Listu Episkopatu”, czyli nawołuje on penitenta, aby ten czym prędzej podał do Chrztu Świętego swoje własne dzieci, aby wychowywał je po katolicku, a z matką tychże dzieci aby rychło zawarł Święty Sakrament Małżeństwa. Proste? Tylko tyle i aż tyle.

Chłop odskakuje jak żgnięty szydłem w d…ę, lecz po chwili uspokaja się, zawraca i powiada do tego Księdza-Spowiednika: „Ja księdza bardzo przepraszam. Ja przecież wiem, że ksiądz właśnie musi mówić… po księżowsku” (sic! cytujemy z pamięci).

   Otóż to! Tylko tyle i aż tyle. Autorom i sygnatariuszom „Listu Episkopatu” nie dość że przywołana scena filmowa, to przede wszystkiem fundamentalny (!) i odwieczny (!) problem, jaki ona obrazuje, są najwidoczniej… obce, nieznane. Nie sposób w to uwierzyć, lecz jednak… czytamy wszakże ich tekst czarno na białym. Wszyscy wierni łącznie z małą dziatwą szkolną (!) musieli go wysłuchać po kościołach w ostatnią niedzielę roku 2025. Co za zgorszenie! Zgorszenie – ten wyraz, obok wielu innych, już od dziesięcioleci wytrwale przez nominalnie katolickich kaznodziejów i katechetów omijany.

Pełna treść Listu Pasterskiego dostępna jest tutaj.

Coś za coś

Coś za coś

Izabela BRODACKA

Trzeba rozumieć, że nie da się naprawić wszystkiego na tym świecie i naprawiając jedno psujemy co innego. Na przykład leki na serce mogą rujnować wątrobę i nerki. Zawsze trzeba wykonać bilans zysków i strat. Ekonomiści nazywają to rachunkiem ciągnionym. Inny przykład – swego czasu szpitale wykonywały często amputację stopy cukrzycowej zamiast jej leczenia, gdyż koszty amputacji nie przekraczały 3 tysięcy a leczenie zachowawcze– jak pamiętam – kosztowało około 12 tysięcy. Lekarz podejmujący podobną decyzję nie liczył się z tym, że amputując człowiekowi stopę produkuje inwalidę, który będzie nieprzydatny społecznie, będzie potrzebował wózka inwalidzkiego i stałej obsługi. Czyli w rachunku ciągnionym ta pozorna oszczędność pociągnie za sobą ogromne realne koszty. Nie wspominam tu nawet o zrujnowaniu życia chorego.

Awantura polityczna i wizerunkowa wokół tak zwanej ustawy łańcuchowej też jest tego dobrym przykładem. Lubię pieski i na pewno jestem wrażliwa na cierpienie zwierząt. Uwolnienie wszystkich psów od łańcucha jest jednak po prostu idiotyzmem. Zły pies musi być uwiązany – w przeciwnym przypadku może zagryźć dziecko albo przechodnia. Zdarzyło się przecież niedawno, że psy zagryzły grzybiarza. Takie wypadki zdarzyły się często w Polsce. Można więc zakazać – jak w Niemczech – trzymania psów groźnych ras. Jak jednak starzy ludzie mieszkający na przykład w odosobnionej chałupie pod lasem mają bronić się przed złodziejami? Gołymi rękami? Zły pies może mieć przecież łańcuch na drucie rozciągniętym pomiędzy domem i oborą.

Takie rozwiązania były zawsze stosowane na wsi i się sprawdzały. Nikt obcy nie wejdzie na podwórko a jednocześnie pies nie może wydostać się z posesji i kogoś pogryźć albo polować na leśną zwierzynę.

Sentymentalne brednie opowiadane w Sejmie przez aktywistki siania zamętu w głowach nie przynoszą nikomu pożytku. W tym przede wszystkim psom. Gdybym miała bardzo złego psa na łańcuchu, to po wejściu w życie podobnej idiotycznej ustawy, dla bezpieczeństwa ludzi po prostu bym go uśpiła. Poza tym zakaż trzymania psów groźnych ras bynajmniej nie rozwiązuje problemu. Sporządzono wprawdzie listę tych ras nakazując badania psychologiczne czy psychiatryczne ich właścicieli ale każdy znawca psów wie, że najgroźniejsze są mieszańce, źle wychowywane i trzymane właśnie w agresywnych celach, na przykład z przeznaczeniem do niedozwolonych przecież walk, które i tak się odbywają.

W Polsce lista psów uznawanych za agresywne, wymagających zezwolenia i potencjalnie badania psychologicznego właściciela (choć rozporządzenie nie precyzuje badania właściciela, a psa) obejmuje następujące rasy psów: amerykański pit bull terrier, pies z Majorki (Perro de Presa Mallorquin), buldog amerykański, dog argentyński, pies kanaryjski (Perro de Presa Canario), tosa inu, rottweiler, akbash dog, anatolian karabash (Anatolian Shepherd Dog), moskiewski stróżujący, owczarek kaukaski, a także bandog i bully kutta, jeśli występują w księgach.

A jeżeli pies nie jest zarejestrowany w księgach psów rodowodowych bo jego właściciel nie chce go wystawiać i o to nie dba? A jeżeli jest to na przykład karelski pies na niedźwiedzie? Jest to rasa nie objęta tym wykazem ale niezwykle groźna. Psy tej rasy są bardzo inteligentne, uparte i niezależne. Na ogół uznają tylko jednego właściciela i mogą zaatakować każdego kto się do niego zbliża. A cane corso – ogromny pies typu mastifa należący do ras bojowych. Też nie ma go na liście groźnych ras psów. To tylko dowodzi, że nie da się wszystkiego zadekretować.

Jedynym racjonalnym rozwiązaniem jest egzekwowanie odpowiedzialności właścicieli psów za szkody przez nie wyrządzone. W naszym systemie prawnym gdzie zwalnia się morderców i gwałcicieli gdyż sędzia wydający wyrok był z niewłaściwej politycznie listy – trudno na to liczyć.

Przykłady na niejednoznaczność sytuacji i konieczność każdorazowego optymalizowania danych można mnożyć w nieskończoność. Kiedyś publicystka „Tygodnika Powszechnego” powszechnie zwanego „Obłudnikiem Powszechnym” Józefa Hennelowa trzeźwo zauważyła, że nie wie czy w Krakowie zdrowiej jest otwierać okna żeby wywietrzyć mieszkanie czy lepiej trzymać je starannie zamknięte aby chronić organizm przed wyziewami choćby z Nowej Huty. „Obłudnika” nie czytywałam, gdyż znane mi osoby z jego kręgu były wystarczająco obłudne żeby usprawiedliwić niechęć do tego środowiska i ten żartobliwy tytuł, ale pani Hennelowa w moich oczach zapunktowała zdrowym rozsądkiem.

Podobnie każda gospodyni obierająca jarzyny zastanawia się czasem czy lepiej obierać je cienko bo pod skórką jest najwięcej witamin czy grubo bo pod skórką jest najwięcej nawozów sztucznych i pestycydów. W obydwu przypadkach decyzję trudno zracjonalizować i jest ona raczej kwestią światopoglądu.

Obydwie strony trwającego już przeszło 30 lat sporu politycznego są jak się okazuje zwolennikami energetyki jądrowej. Projekty budowy elektrowni jądrowych powstały za rządów PiS. Teraz przechwalają się realizacją tych projektów władze KO. Autorzy tych projektów to historycy, socjologowie, politycy, którzy dlatego zostali politykami, bo nie umieją nic konkretnego, nie umieliby zbudować domu, naprawić traktora a nawet ugotować mydła. To w Ochotnicy umiał każdy chłop po przedwojennej szkole czteroklasowej.

Nasi politycy nie znają się zupełnie na energetyce i nie rozumieją niebezpieczeństw związanych z eksploatacją elektrowni jądrowych. Gdzie zamierzają na przykład składować zużyte pręty paliwowe? Katastrofa elektrowni jądrowej w Fukushimie niczego ich nie nauczyła. Przechwalają się swymi rojeniami na temat elektrowni modułowych w każdej dzielnicy miast. Wykorzystują nawet w reklamie kobietę upozowaną na Marię Curie- Skłodowską, która zapewnia, że nadszedł czas energetyki jądrowej. Tymczasem energetyka jądrowa – posługując się językiem przybranego kraju Marii Curie – est déjà passé. (należy już do przeszłości) To niezwykle drogie i skrajnie niebezpieczne źródło energii. Tylko szaleniec albo ideolog może uważać ją za czystą ekologicznie.

Czytać, czy pisać? Oraz SPOTKANIA Z DUCHEM CZASU

Szanowni Państwo! 

Oto drugi w tym roku SOBOTNIK, wraz z DUCHEM CZASU.

Z pozdrowieniami

Małgorzata Todd www.mtodd.pl

=============================================

Czytać, czy pisać?   2/2026(756)

W PRL-u żartowano, że milicjanci dlatego chodzą we dwóch, bo jeden umie czytać, a drugi pisać. Historia lubi się powtarzać. Otrzymuję korespondencję od pewnego pana, którego trudno jednoznacznie zaliczyć do piszących i czytających. Przysyła mi swoje wywody naszpikowane taką ilością literówek, że czytanie tego wymaga samozaparcia. Autor czytać może umie, ale najwyraźniej nie lubi, zwłaszcza własnych tekstów.

Innym sposobem zniechęcania potencjalnego odbiorcy do tego, żeby się nie zapoznał z proponowaną mu treścią, jest długość wywodu. W internetowym tytule bywa zawarte pytanie, na które chciałoby się znać jednoznaczną odpowiedź. Ale autor nie jest zainteresowany odpowiedzią, a jedynie długim ględzeniem o niczym.

A’ propos pisania, to inny korespondent zadał mi pytanie: dlaczego piszę?

Wstyd się przyznać, ale nie umiem na to pytanie odpowiedzieć. Sienkiewicz pisał dla pokrzepienia serc, podobnie jak jemu współcześni, nasi, wielcy poeci. Literatura piękna, w tym powieści i opowiadania dostarczały rozrywki czytelnikom i apanaży ich twórcom.

Czy nadal tak jest? Tego nie wiem. Czego czytelnicy szukają w książkach? Warto zadać sobie takie pytania, zanim człowiek usiądzie do pisania kolejnej powieści.

============================================================

Małgorzaty Todd
SPOTKANIA Z DUCHEM CZASU

Równouprawnienie

‒ Podobno nowy niemiecki kanclerz udzielił wywiadu zaprzyjaźnionej z koalicję 13 grudnia stacji telewizyjnej.

‒ I co powiedział? – spytał DUCH CZASU.

‒ Sam zobacz – Małgorzata wskazała tekst w komputerze.

‒ Czy to prawda, że jest planowany trzydniowy tydzień pracy? ‒ Spytała dziennikarka.

‒ Tak. Dość z dyskryminacją. Chrześcijanie odpoczywają w niedziele, żydzi w soboty, muzułmanie w piątki. Najwyższy czas przestać dyskryminować mniejszości seksualne i ustanowić czwartki wolne od pracy.

‒ Fabryki nie pobankrutują?

‒ Tych produkujących podzespoły dla niemieckich produktów, to nie dotyczy.

‒ A kogo dotyczy konkretnie?

‒ No… przynajmniej pracowników handlu.

‒ Niemcy to zaakceptują?

‒ To będzie dyrektywa unijna przeznaczona wyłącznie dla Polaków. Wprowadzenie jej w życie, pozostawimy premierowi Tuskowi. On jest w tym wyjątkowo skuteczny.

Dwa odcinki frontu

Dwa odcinki frontu

Stanisław Michalkiewicz „Prawy.pl” (prawy.pl)  •  6 stycznia 2026 michalkiewicz

„Ty Żydu, gestapowcze!” – cytuje w jednym ze swoich reportaży Anna Strońska wyzwisko kobiety, która w tych dwóch słowach zamknęła dwie największe nienawiści swojego życia. Strońska nie wspomina, by tę kobietę zawlókł przed nienawistny sąd Ośrodek Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych, którego działacze uczynili sobie z polowania na nienawistników przyjemny sposób na życie.

Dzisiaj byłoby już inaczej. Dzisiaj obowiązuje rozkaz, że nienawiść ma być znienawidzona, a kiedy wejdzie w życie uchwała Rady Ministrów o zwalczaniu antysemityzmu i wspieraniu życia żydowskiego w naszym bantustanie, to nienawistnicy jak jeden mąż wylądują w dołach z wapnem – z wyjątkiem tych, którzy się w porę pokajają, to znaczy – złożą samokrytykę, a których w związku z tym Żydowie każą zostawić przy życiu, żeby było komu pożyczać pieniądze na wysoki procent. Bo pieniędzy będzie w bród, choćby z tak zwanych „roszczeń” dotyczących „własności bezdziedzicznej”. Kiedy już Żydowie w ramach realizacji „roszczeń” uzyskają tytuły własności, to pozostawionych przy życiu głupich gojów nie powyrzucają z nieruchomości, tylko ich oczynszują – no a potem będą pożyczać im pieniądze na wysoki procent, żeby im starczyło na świadczenia – i będzie gites tenteges.

Żeby jednak ta świetlana przyszłość mogła się zrealizować bez jakichś nieprzyjemnych zgrzytów, trzeba nie tylko najpierw ustanowić ustawy norymberskie przeciw antysemityzmowi, żeby głupie goje poczuły mores, potem odpowiednio nastawić nienawistne sądy, by surowa ręka sprawiedliwości spadała antysemitnikom na karki w postaci ostrza gilotyny, a kiedy już wszyscy zostaną prawidłowo wytresowani, to wtedy przyjdzie pora na zasadniczą część operacji. Nikt chyba nie ma wątpliwości, że z uchwaleniem norymberskich ustaw przeciw antysemityzmowi będzie jakiś problem.

Zgraja obywatela Tuska Donalda pouchwala, co tam będzie trzeba, być może działając ramię w ramię z Prawem i Sprawiedliwością, podobnie, jak bywało w przypadku Anschlussu, czy upoważnienia prezydenta Kaczyńskiego do ratyfikacji traktatu lizbońskiego, pod którego rządami nasza biedna ojczyzna przeżywa takie paroksyzmy. Skoro bowiem Mateusz Morawiecki najwyraźniej przystąpił do realizacji kolejnej części swego zadania, to znaczy – neutralizowania PiS poprzez podzielenie go na frakcje, to po delegalizacji Konfederacji Korony Polskiej oraz Konfederacji Sławomira Mentzena, na placu pozostanie tylko Volksdeutsche Partei z satelitami. Wtedy przyjdzie czas na przypomnienie wiekopomnej uchwały Krajowej Rady Narodowej z początków PRL-u, że partii jest za dużo, że wystarczą trzy, zgodnie ze spostrzeżeniem starożytnych Rzymian, że omne trinum perfectum, co się wykłada, że wszystko, co potrójne, jest doskonałe.

Z czasem jednak drogę zacznie torować sobie pogląd, że trzy, to też za dużo. Po co trzy, kiedy przecież wystarczy jedna? Wtedy satelici Volksdeutsche Partei zleją się z Partią Przewodniczką, malkontentów oskarży się o antysemityzm, wylądują w dole z wapnem i wtedy zdobywczym krokiem wejdziemy do Generalnej Guberni, która tym będzie się różniła od poprzedniej Generalnej Guberni, że w tamtej Żydowie też znajdowali się w centrum uwagi – ale jako holokaustnicy, podczas gdy teraz, to znaczy – na obecnym etapie, kiedy to jest rozkaz, by Żydów nosić na rękach, będą też w centrum uwagi, ale nie jako holokaustnicy, tylko – jako Herrenvolk.

A jeśli zmieni się etap, to chyba nikt nie ma wątpliwości, że nasza Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje, która teraz nie pozwoli nikomu wyprzedzić się w gorliwości, gdyby padł inny rozkaz, też nie dałaby się nikomu w gorliwości wyprzedzić? W przeciwnym razie trudno byłoby zrozumieć nacisk na powszechny charakter nauczania młodzieży o holokauście, obejmującego również najdrobniejsze szczegóły techniczne.

Wróćmy jednak do owej kobiety, co to w dwóch słowach zamknęła dwie największe nienawiści swojego życia. Kiedy z racji obowiązków zawodowych czytuję regularnie wydawaną przez tubylczy Judenrat „Gazetę Wyborczą”, to nie mogę oprzeć się wrażeniu, że i on, to znaczy – Judenrat – też kieruje się dwiema nienawiściami. Pierwsza nienawiść dotyczy „faszystów”, przy czym faszystą w rozumieniu Judenratu jest każdy, kto Judenratu nie słucha. Z prawdziwym faszyzmem nie ma to oczywiście nic wspólnego, bo prawdziwy faszyzm wcale nie polega na tym, żeby nie lubić Żydów, czy podnosić rękę w rzymskim salucie, tylko na przekonaniu, że państwo jest wszystkim, że poza państwem nie ma życia. Wyraził to bardzo ładnie twórca faszyzmu, Benito Mussolini: „wszystko w państwie, nic poza państwem, nic przeciwko państwu”.

O Żydach – jak widzimy, nie ma tu ani słowa, podobnie jak w sześciu prawdach wiary katolickiej. Tymczasem JE Grzegorz kardynał Ryś, zaraz po ingresie, a jeszcze przed instruktażowym spotkaniem z panem rabinem Schuldrichem zapowiada, że będzie zwalczał antysemityzm, ale nie jako przestępstwo – bo tym będzie się zajmowało „państwo” czyli „tron”, podczas gdy Kościół, czyli „ołtarz”, będzie się zajmował antysemityzmem na odcinku eschatologicznym, jako „grzechem”, który nie będzie odpuszczony ani na tym świecie, w każdym razie – w Archidiecezji Krakowskiej – ani na tamtym. Więc chociaż w katechizmowych sześciu prawdach wiary o Żydach nie ma ani słowa, to widocznie nic nie szkodzi, bo w „Najnowszym Testamencie”, który podobno przygotowywany jest w ramach „dialogu z judaizmem”, na pewno stosowne wzmianki już się znajdą.

Wydawać by się w związku z tym mogło, że skoro tak, to Judenrat powinien Kościół wspierać. Tymczasem lektura „Gazety Wyborczej” prowadzi do całkiem innych wniosków. Podobnie jak dla Judenratu „Trybuny Ludu”, który sprawował rząd dusz w naszym bantustanie za pierwszej komuny, kolejne pokolenie tamtego Judenratu, które tworzy Judenrat obecny, zwalcza Kościół katolicki, jak tylko może i gdzie tylko może. Przy pomocy dwóch wyspecjalizowanych publicystów, pana mec. Nowaka, co to twierdzi, że był w młodości molestowany i pana Obirka, który w swoim czasie, jako ojciec jezuita, mógłby chyba pana mec. Nowaka nawet molestować, Juderat próbuje przyprawić przewielebnemu duchowieństwu katolickiemu wizerunek zbiorowiska porażonego priapizmem, co to molestuje panienki niczym tornado – od Bałtyku po gór szczyty.

Ale to tylko jeden, obyczajowy, czy nawet rozporkowy odcinek frontu ideologicznego, bo Kościół katolicki atakowany jest przez Judenrat również na odcinku politycznym oraz ideologicznym. Świadczy o tym publikacja natchnionego autora, że nie było takiego faszyzmu, z którym Kościół nie byłby za pan brat. Abstrahując od trafności tej opinii, warto zwrócić uwagę, że w tej sytuacji umizgi Jego Eminencji Grzegorza kardynała Rysia do rabina Schuldricha i w ogóle – do Żydów, mogą nie przynieść mu spodziewanych rezultatów. Kiedy bowiem przyjdzie do ostatecznego rozwiązania kwestii katolickiej w naszym bantustanie, to Eminencji nic nie pomoże, podobnie, jak innym członkom „reakcyjnego kleru” – bo Juderat najwyraźniej jest zdecydowany odciąć nasz mniej wartościowy naród tubylczy nawet od takiej namiastki szlachty, jaką próbuje być przewielebne duchowieństwo katolickie.

Stanisław Michalkiewicz

Nie jest bezpiecznie… Michalkiewicz

Nie jest bezpiecznie

3 stycznia 2026 Stanisław Michalkiewicz prawy

Któż nie pamięta amerykańskiego filmu “Maratończyk” w którym nieświadomy niczego jegomość, tytułowy maratończyk, torturowany jest przez emerytowanego nazistę, który wierci mu zęby dentystyczną wiertarką bez znieczulenia, a w rezerwach pyta: “bezpiecznie” – czego tamten nie rozumie?

Z dalszej części filmu wynika, że ów nazista chce sprzedać w Nowym Jorku brylanty, jakie w czasie wojny uzbierał sobie od biednych Żydów, którzy teraz rozpoznają go na ulicy, z czego wynikają kłopoty. Wreszcie nazistę dopada nasz maratończyk, który na dzień dobry oświadcza mu: “nie jest bezpiecznie”.


Czy dzisiaj lekkiego dreszczyku nie powinien doznać obywatel Tusk Donald i Książę-Małżonek? Właśnie gruchnęła wieść, że Prezydent Trump zatwierdził uderzenie na Wenezuelę. Nie jest to oczywiście żadna wojna, bo prezydent Trump, gdzie tylko może wojny wygasza, więc uderzenie na Wenezuelę jest fragmentem walki o pokój, którą przewidziało jeszcze za głębokiej komuny Radio Erewań, odpowiadając na pytanie zaniepokojonego słuchacza, czy będzie wojna – że żadnej wojny oczywiście nie będzie, tylko rozgorzeje taka walka o pokój, że nie zostanie nawet kamień na kamieniu. Jak będzie wyglądała walka o pokój w Wenezueli, tego jeszcze nie wiemy, bo wiemy tylko, że zaraz na początku walki o pokój amerykańscy komandoksi złapali nie tylko prezydenta Mikołaja Maduro i jego żonę, którym – po błyskawicznym przetransportowaniu ich do Nowego Jorku, tamtejszy funkcjonariusz tamtejszego obywatela Żyrka Waldemara przedstawił im “zarzuty” – że nie tylko zbuntowali się przeciwko Ameryce, ale w dodatku zgromadzili “broń maszynową”.

Nietrudno się domyślić, że “za takową psotę pójdą co najmniej w Sybirną robotę” – jak czytamy w “Panu Tadeuszu” – zwłaszcza, gdy Ameryka znormalizuje wreszcie stosunki z Rosją, czemu sprzeciwia się ukraiński prezydent Zełeński. Ponieważ pali mu się ziemia pod nogami i właśnie na pożarcie krokodylom wyrzuca z rządowej ukraińskiej pirogi kolejnych murzyńskich chłopców, zastępując ich innymi – żeby ci inni też zdążyli skorzystać na wojnie i przytulili sobie, chociaż po kilka nędznych milionów dolarów – więc jak już na Ukrainie zakończy się walka o pokój, która pewnie jeszcze potrwa, dopóki ostatni oligarcha nie umoczy pyska w melasie – to kto wie, czy Mikołaj Maduro nie zostanie zesłany do kolonii karnej gdzieś na Kołymie – chociaż na Alasce też mogą być podobne miejsca odosobnienia.

Dobrze mu tak, bo po co buntował się przeciwko Stanom Zjednoczonym – jakby nie wiedział, że prędzej czy później Bóg, jak zwykle, da Ameryce zwycięstwo, a wtedy rozprawi się ona z buntownikami – ale w majestacie prawa: najpierw funkcjonariusze tamtejszego obywatela Żurka Waldemara przedstawią im “zarzuty”, a potem odbędzie się proces, który zakończy się pięknym wyrokiem – żeby żadna Schwein nie ośmieliła się już buntować przeciwko Stanom Zjednoczonym? Ale zwycięstwo to jedna sprawa, a jego zagospodarowanie to sprawa druga. W Wenezueli nie będzie z tym problemu, bo amerykańscy komandosi, tylko patrzeć, jak osadzą na tamtejszym tronie panią Marię Machado – żeby demokracja wreszcie i tu zatriumfowała.

Bo jeśli demokracja ma zatriumfować, to na tronie musi zostać przez komandosów osadzony jakiś płomienny szermierz wolności i demokracji – a taką właśnie rolę Opatrzność wyznaczyła pani Marii Machado, co to od reżymu Mikołaja Maduro cierpiała straszliwe katiusze i nawet musiała stosować minimum konspiracyjne, żeby w przebraniu wieśniaczki wyjechać na uroczystość wręczenia jej Pokojowej Nagrody Nobla, a potem – żeby incognito do Wenezueli przyjechać. Na szczęście dla niej wszystko już wkrótce zakończy się wesołym oberkiem i kiedy tylko komandosi zainstalują ją na stanowisku nowego, demokratycznego prezydenta Wenezueli, to będzie mogła używać życia całą paszczą.

No dobrze – ale skoro tak, to niby dlaczego nie miałoby być bezpiecznie? Ano dlatego, że Wenezuela, to jedna sprawa, a nasz nieszczęśliwy bantustan, to sprawa druga. Mimo tych różnic jest jednak wspólny mianownik – że każdy buntownik przeciwko Ameryce zostanie przykładnie ukarany – oczywiście po uprzednim pojmaniu go wraz z żoną oraz postawieniu mu “zarzutów”. I właśnie dlatego obywatel Tusk Donald, podobnie, jak Książę-Małżonek, powinien poczuć ciarki na plecach. Żyje bowiem mnóstwo świadków, którzy widzieli, jak obywatel Tusk Donald za plecami prezydenta Donalda Trumpa udawał, że mierzy doń z pistoletu, a mnóstwo słyszało, jak wcześniej obywatel Tusk Donald zarzucał prezydentu Donaldu Trumpu, że jest “agentem Putina”. Czy za to nie należy się piękny wyrok, podobnie jak Księciu-Małżonkowi za obsmarowywanie prezydenta  Trumpa przez Małżonkę Księcia-Małżonka, czyli naszą Jabłoneczkę na łamach “prasy międzynarodowej? W obydwu przypadkach piękne wyroki należą się, jak psu buda, więc tylko patrzeć, jak w ramach walki o pokój, w Chobielinie wyląduje desant komandosów, którzy pojmają Księcia-Małżonka wraz z Małżonką, a obywatela Tuska Donalda dopadną podczas jakiegoś “haratania w gałę” na “Orliku”, po czym nakażą obywatelu Żurku Waldemaru, by przedstawił im “zarzuty” – no a potem wyznaczył jakiegoś nienawistnego sędziego, żeby przysolił im piękne wyroki?

Z komandosami, zwłaszcza gdy pojawią się z długą bronią, żartów nie ma, toteż nie wyobrażam sobie, by jakiś narwaniec z naszej niezwyciężonej armii podniósł zbrodniczą rękę przeciwko jedności sojuszniczej w ramach NATO i stanął w obronie obydwu delikwentów. Czego jak czego, ale braku dyscypliny i rozsądku naszej niezwyciężonej armii zarzucić nie można, a gdyby nawet – to przecież komandosi przed rozpoczęciem walki o pokój w naszym bantustanie powyłączaliby profilaktycznie wszystkie “systemy”, wskutek czego nawet piaskarki nie mogłyby wykonać rozkazów sztabów kryzysowych, nie mówiąc już o innych elementach naszego systemu obronnego.

No dobrze – ale kogo w takiej sytuacji prezydent Trump miałby osadzić na stanowisku premiera rządu? Akurat Mateusz Morawiecki rozpoczął realizowanie trzeciej części swojej misji. Pierwsza część polegała na wślizgnięciu się do rządu Beaty Szydło, co nie mogło nastąpić bez wiedzy i zgody starych kiejkutów. Druga część – kiedy już został premierem w wyniku “głębokiej rekonstrukcji rządu”, jaka nastąpiła po felonii prezydenta Andrzeja Dudy, dokonanej po 45-minutowej rozmowie telefonicznej z Naszą Złotą Panią z Berlina w lipcu 2017 roku – i kiedy to popodpisywał wszystko, co Niemcy podsunęli mu do podpisania, no a teraz część trzecia polega na neutralizowaniu PiS-u, żeby w ciągu rozpoczynającego się roku zostały z niego ruiny i zgliszcza.

W tej sytuacji pytanie, jakiego płomiennego szermierza wolności Amerykanie powinni usadowić na stanowisku premiera naszego bantustanu nabiera aktualności? Pan prezydent Nawrocki już jest prezydentem, więc jego kandydatura odpada, więc może resortowa “Stokrotka” zaprosiłaby do TVN pana generała Marka Dukaczewskiego, żeby powiedział, jak ma być? No bo jeśli nie on, to już nie wiem kto.
Stanisław Michalkiewicz

Czy ludzie boją się fajerwerków? Pokolenie niestabilności.

Czy ludzie boją się fajerwerków?

konserwatyzm.pl/rekas-czy-ludzie-boja-sie-fajerwerkow/

Trudno oczekiwać, by pokolenie, które nie panuje nad własnymi emocjami – wyszkoliło psy, żeby nie bały się fajerwerków…

Pokolenie niestabilności

Dekady indoktrynacji „Kontrolowanie emocji jest złe! Masz prawo wyrazić, ba, wykrzyczeć siebie! Płacz, krzycz, to ty jesteś światem, przeżywaj emocje, mów o nich, opisuj, rób im zdjęcia, filmuj i upubliczniaj!” stworzyło kolejne pokolenie niemal całkowicie już niezdolne do funkcjonowania w społeczeństwie, edukacji i pracy. Dawnym psychologom wydawało się, że to podświadomość i przeżyte traumy odpowiadają za problemy psychiczne i nerwowe, nadekspresja miała więc stać się uniwersalnym panaceum, tymczasem okazała się tylko dodatkowym katalizatorem. Nadwrażliwość, histeria, nerwice, zaburzenia tożsamości są dziś na pożytku dziennym, zaś typową odpowiedzią psychologii stała się… farmakologia. Niestabilność nieopanowana w porę w dzieciństwie, okresie rozwoju emocjonalnego, utrudnia dzisiejszym nastolatkom efektywną edukację i przystosowanie do życia zawodowego, podobnie jak dwudziesto- i trzydziestolatkom uniemożliwia założeń rodzin, spłodzenie i wychowanie dzieci – a nawet wychowanie zwierząt domowych.

Si bon, si bon…

Mamy więc do czynienia z nadpobudliwymi i niestabilnymi psami, zaprojektowanymi akurat do naszych niestabilnych i nadpobudliwych czasów. Nieprzypadkowo widać renesans hasła „ADHD” odnosi się zarówno do histeryzujących ludzi, jak i psów omdlewających od huku. Zresztą, nieprzypadkowo popularne są dziś zupełnie inne rasy psów niż 20 czy 30 lat temu. Wiele z nich stworzono całkiem niedawno, wyraźnie nie promując wzorca stabilności emocjonalnej. Jak świat światem jedne psy bały się wystrzałów, a o pozostałe biły się między sobą policja, straż graniczna i myśliwi. Z jamnikami, uchodzącymi dziś za wzorzec salonowości jeszcze mój dziadek chodził na borsuki, bo jako jedyne nie bały się wejść do rozgałęzionej nory i jeśli trzeba wygryźć z niej futrzaka. Do dziś wiele psów boi się odkurzaczy, ale postulat zakazania odkurzania chyba się jeszcze nie pojawił? Kiedy zaś jakiś pies nie poddawał się domowemu szkoleniu – to się z nim szło na tresurę, która dziś również jest passe, jako za bardzo kojarząca się z cyrkiem (jak wiadomo nic tak nie unieszczęśliwia psa jak rzucenie mu patyka…). W ogóle chyba mało kto salonowe psy szkoli, bo nie wydaje się to potrzebne, w przeciwieństwie np. do wizyt u psich psychologów.

Zakazy jako najwyższa forma wyzwolenia

To zresztą kolejny znak czasów. Mieszkając w mieście, wśród ludzi, z których część odpala fajerwerki i gdzie odbywają się ich pokazy – można:

1. Kupić psa, który boi się fajerwerków i żądać, by wszystkim zabroniono ich używania.
2. Kupić psa, który nie boi się fajerwerków lub starać w wyniku szkolenia przeciwdziałać ewentualnym nerwowym zachowaniom.
3. Przeprowadzić w miejsce, gdzie nie używa się fajerwerków, nie strzela, a samochody nie mają rur wydechowych mogących wydać stresujący dźwięk.

Jak Państwo myślicie, która bramka jest ostatnio szczególnie popularna? To coś jak przeprowadzanie się na wieś z żądaniem zakazaniu kombajnów i perfumowania obór…

Pokolenie rzekomo przesuwające granice wolności poza zakres dotychczasowych wyobrażeń – jednocześnie niezwykle skwapliwie nie tylko poddaje się wszelkim ograniczeniom i zakazom, ale wręcz się ich domaga i zawzięcie wspiera, np. wynoszonym do rangi cnoty delatorstwem.

Bo problemem współczesności nie są w istocie ani psy, ani fajerwerki, ale system, który indoktrynacją, zastępującą wychowanie, edukację i socjalizację – zmienia ludzi w kłębki emocji, przytulające równie skrzywdzone zwierzęta. To ludzie boją się fajerwerków, nie psy, bo nauczono ich strachu przed normalnym światem. Światem, który jednak wciąż jeszcze możemy przywrócić.

Konrad Rękas
Aniemowilem.pl

Laksacja legislacyjna

Izabela Brodacka

Nasi rządzący jakby się uparli. W sytuacji kryzysu spowodowanego wojną na Ukrainie i groźbą przerodzenia się tej wojny w konflikt światowy kolejna ekipa zajmuje się ustawami i zarządzeniami mającymi rzekomo poprawić „dobrostan zwierząt”. Obecnie dyskutowana jest tak zwana ustawa kojcowa. Chodzi o to żeby każdy pies miał na podwórku kojec o powierzchni co najmniej 20 metrów kwadratowych wybetonowany i zadaszony. Przyjmijmy, że te pobożne życzenia są nawet słuszne. Czy ktoś zastanowił się jaki los czeka starego podwórkowego wiejskiego psa, którego niezamożny właściciel byłby zmuszony zainwestować pieniądze przeznaczone na życie rodziny w psi kojec? W najlepszym przypadku pies dostanie siekierą w łeb albo zostanie wywieziony do lasu i przywiązany do drzewa gdzie będzie długo zdychał z głodu i pragnienia. To działa podobnie jak zakaz używania koni do przewozu turystów w Tatrach. Wszystkie uwolnione -dla ich własnego dobra – od pracy, konie powędrowały oczywiście do rzeźni.

Wprawdzie aktywiści ochrony zwierząt będą mogli w majestacie prawa odebrać właścicielowi takiego psa i umieścić w schronisku, jednak czy ktokolwiek jest tak naiwny żeby wierzyć, że w schronisku każdy pies ma do dyspozycji 20 metrów kwadratowych powierzchni? W kojcu o takiej powierzchni umieszcza się po kilkanaście psów które gryzą się, załatwiają pod siebie, a nikt nie jest w stanie sprawdzić, który z nich zjadł wrzucony do klatki pokarm. Nie oczekuję od dyskutujących na ten rzekomo gorący temat polityków i dziennikarzy sprawdzenia stanu schronisk. Do specyfiki naszej polityki oraz naszego dziennikarstwa należy wypowiadanie się na różne tematy bez sprawdzenia faktów, nawet tych łatwo dostępnych.

Prawdziwym problemem są natomiast schroniska prywatne. Za odłowionego psa właściciel takiego biznesu otrzymuje określoną kwotę i nikt nie wie co się potem z tym zwierzęciem dzieje. W pobliżu niektórych schronisk prowadzonych przez krewnych i znajomych królika powstały wręcz cmentarzyska pełne zwierzęcych kości. Aktywiści ochrony zwierząt wolą nie zadzierać z właścicielami takich mordowni i ograniczają swoją aktywność do nękania osób prywatnych, które chcą wziąć jakiegoś zwierzaka ze schroniska. Zmusza się ich do podpisywania bezsensownych kontraktów, do przeróbek technicznych w wyposażeniu mieszkania czy ogrodu, każe wpuszczać do domu domorosłych kontrolerów i stosować się do ich fantazji. Trzeba zrozumieć, że nie da się wszystkiego zadekretować i uregulować prawnie. Laksacja legislacyjna daje łatwy pretekst do nękania osób zupełnie niewinnych natomiast na ogół pogarsza sytuację tych, których konkretny przepis miałby bronić. Poza tym przymus zapewnienia każdemu psu dwudziestometrowego pomieszczenia w kraju, w którym w dwudziestometrowej kawalerce często mieszka cała rodzina, gdzie rzadko które dziecko ma własny pokój a wiele rodzin nie posiada w ogóle mieszkania i nie ma żadnych szans na jego zdobycie jest nie tylko idiotyzmem lecz wręcz nieprzyzwoitością.

Uzasadnione jest podejrzenie, że rządzący kolejny raz podsuwają nam tematy zastępcze do rozmów przy świątecznym stole. Dla rządzących wygodne jest skierowanie zniecierpliwienia ludzi na problem psich klatek i łańcuchów i odwrócenia w ten sposób ich uwagi choćby od dramatycznej sytuacji w służbie zdrowia.

Podobnie można interpretować skandal jaki wybuchł wobec niestosownego stroju Tuska podczas wizyty w Angoli. To typowe shitstorms. Wolę ten termin korespondujący z tytułem tłumaczyć jako „burze w szklance wody”. Nawet gdyby Tusk wystąpił w Angoli w spódniczce z liści palmowych i w boa ze strusich piór nie powinno to przebić w opinii publicznej informacji na temat tego co się dzieje za jego rządów w Polsce–na temat likwidowania szpitali, zagrożenia polskiej waluty i polskich rezerw w złocie, czy obecności w kraju tysięcy osób o praktycznie nieustalonej tożsamości i nieustalonej proweniencji. A jednak jak się okazuje ośmieszanie kogoś czy korzystanie z tego, że się sam ośmiesza okazuje się lepszym sposobem walki politycznej niż ukazywanie realiów życia społecznego i gospodarczego kraju. Zauważmy, że układ okrągłego stołu pozostawił po sobie pewne ustalenia traktowane wręcz jak dogmaty wiary. Każdy czynny polityk, niezależnie od strony politycznej odżegnuje się od najmniejszego nawet podejrzenia, że jest zwolennikiem opuszczenia przez Polskę Unii Europejskiej. Podobnie było za czasów realnego socjalizmu gdy takim dogmatem była przyjaźń z ZSRR. Tymczasem nawet najgłupszy z Europejczyków powinien już zrozumieć, że UE jest przeżartym gangreną korupcji i nepotyzmu, gnijącym tworem, prowadzącym Europę na skraj przepaści. O ile przynależność do UE jest w naszym kraju dogmatem to istnieje również cały katechizm drobniejszych nienaruszalnych prawd wiary, którym nie ośmieli się zaprzeczać nikt z czynnych polityków ani – co gorsza- naukowców, aby nie narazić się na wykluczenie czyli ekskomunikę. Taką prawdą jest choćby mit globalnego ocieplenia, mit konieczności redukowania emisji CO2, mit zielonego ładu. Szeroką ławą wkraczają również do naszej rzeczywistości zachowania z repertuaru „dobrego tonu”. Tyle, że ten ton bynajmniej nie jest dobry i to tylko śmiesznostki narzucane przez rozpanoszone lewactwo. Dlaczego mam mówić o jakiejś działaczce politycznej „polityczka” jeżeli w polskiej tradycji językowej przyjęte jest określenie „polityk” . Ona tak chce, a ja nie chcę. Czy jeżeli zażądam żeby mówić do mnie „wasza ekscelencjo” to dozorca czy listonosz będzie musiał się temu podporządkować? Dlaczego mam nie używać określenia mama i tata. Czy to są słowa obraźliwe? Ustawodawca życzy sobie żeby używać idiotycznego „rodzic 1” oraz „rodzic 2” a ja sobie tego nie życzę.

KE analizuje pomysł obowiązkowej elektryfikacji flot firmowych od 2030 r. A jeżeli ja w swojej firmie chcę jeździć bryczką? To najlepszy dowód na jakie dno stacza się Unia Europejska. Laksacja legislacyjna jest sposobem totalitarnego dekretowania każdego aspektu naszego życia. Nie ma na to i nie będzie zgody.

Kalinka 1/2026

Szanowni Państwo! 

Oto pierwszy w tym roku SOBOTNIK, wraz z DUCHEM CZASU.

Z pozdrowieniami Małgorzata Todd www.mtodd.pl <mtodd@mtodd.pl>

Kalinka 1/2026(755)

TVP w likwidacji wraca do klasyki, tej PRL-owskiej. Kalinka, taka modna za Stalinka, doczekała się kolejnej wersji. Publiczność zgromadzona w studio nie kryła zachwytu. Co prawda, przekaz dnia każe chwilowo potępiać Związek Radziecki Putina, ale jemu samemu, jako mas-mordercy daleko jeszcze do Stalina. Może, co najwyżej podziwiać mistrza i wcale się z tym podziwem nie kryje.

Kultura kwitnie w TVP mimo, a może dzięki jej likwidacji. Prócz komunistycznych resentymentów sprzyja też nowym talentom. Oto właśnie objawił się nowy geniusz i choć cymbalistów było wielu, to tylko jeden taki cymbał zagrał kolędę. Może chwilowo znudziło mu się zarządzanie państwem w stanie upadłości i rozliczanie zbrodni niepopełnionych przez oponentów politycznych.

A tymczasem czujna władza ludowa wykryła kolejny „faszystowski spisek”. W pewnej szkole ktoś na tablicy napisał: TU SKurwiel bosy podziela losy obieraczy kartofli i siorbaczy ŻURKA.

Kto to napisał? Uczniowie twierdzą, że sztuczna inteligencja. Minister Niesprawiedliwości i Neo-Prokurator zarazem, w to nie wierzy. Jako niewierzący, żadnej inteligencji nie ufa, bo wie, że każdą da się przecież oszwabić, co próbuje udowadniać każdego dnia.

Małgorzaty Todd

=========================================

SPOTKANIA Z DUCHEM CZASU

Duch biznesu

‒ Szefie, na tym zarobimy krocie – Julek wysypał na biurko kulki przypominające kozie bobki.

‒ Co to takiego, sztuczny nawóz? 

‒ Lepiej. Te kulki utrzymują wilgoć w doniczce z rośliną nawet miesiąc! 

‒ Czyli można wyjechać na urlop, bez konieczności zostawiani kluczy od mieszkania sąsiadowi?

‒ Dokładnie. 

‒ Trzeba tylko namówić sklepy ogrodnicze, żeby chciały to wciskać klientom – szef, swoim zwyczajem, był sceptyczny.

‒ Będą chciały i to bardzo!

‒ Z powodu…?

‒ Produkt ma ukrytą wadę dla jednych, a zaletę dla innych, zależy jak na to spojrzeć.

‒ Mów jaśniej.

‒ Rośliny nie potrzebują wody, bo właśnie zdychają. Klient przyjdzie ponownie, kupić następne doniczki z pięknymi roślinami.

‒ Nie skażone, jak mniemam, genialnym preparatem?

‒ Właśnie, do czasu przesadzenia w nową, większą doniczkę z naszym preparatem. Takie perpetuum mobile biznesu.

Małe królestwa jednopartyjnej stagnacji – edycja sylwestrowa

Małe królestwa jednopartyjnej stagnacji

– edycja sylwestrowa dla kpiarzy!


jaroslawbanas/notka

Ach, te nasze miasteczka, gdzie demokracja kwitnie tak bujnie, że aż się prosi o order za wierność jednemu komitetowi. Rada miasta? Pełna zgoda, zero sprzeciwu – wszyscy radni z jednego nadania, a opozycja to co najwyżej jeden biedak, który czasem wstrzyma się od głosu, żeby nie wyszło, że to już całkiem Korea Północna.

Ile takich perełek? PKW nie liczy, bo po co – i tak wszyscy wiedzą, że w małych gminach poniżej 20 tysięcy dusz jednopartyjny monolit jest częstszy niż dziura w asfalcie po zimie. W dużych miastach trudniej o taki luksus – tam proporcjonalna ordynacja zmusza do koalicji, radni skaczą z klubu do klubu jak żaby po deszczu. Ale w małych królestwach?

Burmistrz to cesarz, rada to dwór klakierów, a spółki miejskie obsadzone według klucza rodzinno-kumoterskiego: wodociągi dla kuzyna, śmieci dla szwagra, żłobki dla ciotki. Wszystko gra, wszystko w rodzinie. Sylwester? Klasyka gatunku. Zamówienie na imprezę leci do firmy, która akurat robiła kampanię „naszym”. Kosztorys taki, że za te pieniądze można by oświetlić całą gminę przez rok ale cóż.

Fajerwerki z dyskontu – bum z opóźnieniem, strach mają głównie gołębie. Na scenie lokalny zespół disco-polo, który gra ten sam zestaw co w 2015, bo „ludzie lubią sprawdzone hity”. Kiermasz? Oscypki od „zaprzyjaźnionego” górala, grzaniec z baniaka i karuzela, która kręci się wolniej niż burmistrz podejmuje decyzje o odśnieżaniu. Konferansjer wrzeszczy „A teraz lasery!!!” i świeci latarką z Biedronki w niebo. Arcydzieło.

A burmistrz? O, ten to ma fazę na relacje live. Czapka Mikołaja na głowie, ramiona na ramionach radnych, selfie z dyrektorem komunikacji, stories z grzańcem w dłoni. „Jak my się tu bawimy z mieszkańcami, proszę państwa! Integracja level master!”. Dron (wypożyczony od kumpla) filmuje z góry tłum (ten sam co zawsze), a w komentarzach wierna garstka beneficjentów sypie serduszkami: „Panie burmistrzu, rewelacja! Najlepszy sylwester w historii gminy! ”.

Reszta mieszkańców albo nie dociera, bo drogi zasypane, albo siedzi w domu i scrolluje z niedowierzaniem. Nagle pada śnieg. I bum – cała nieudolność na wierzchu. Chodniki jak stok narciarski, babcie robią slalomy z siatami, a główna krajówka przez miasteczko – ta „brama do Europy”, którą burmistrz obiecywał na każdym plakacie – stoi jak mur. Tir w poprzek, autobusy w korku, kierowcy wyją do księżyca.

Jedyny pług z posypywaczką w garażu. Kierowca na urlopie, święta przecież, a zastępca bawi się na imprezie tej samej firmy, co robiła sylwestra.

Reakcja władzy? Arcydzieło. Konferencja prasowa: „To spisek opozycji! Balony z sztucznym śniegiem! Obce satelity! Jak przestaną czarować, to odśnieżymy. Najpóźniej do maja”. Serio.

Miasteczko przypomina w tym momencie typa, który w starej kamienicy zrobił apartament na Booking: liczy się tylko kasa z krótkoterminowego najmu w sylwestra. A że sąsiedzi mają burdy, hałas, wymiociny na klatce i fajerwerki o 4 nad ranem? Trudno. Byle przelew wpłynął, reszta może zdychać w racach.

Młodzi patrzą na to i pakują manatki. Ci z dyszką na miesiąc przenoszą firmy za Ren albo do Holandii, gdzie śnieg znika zanim spadnie. Ci z mniej – jadą za nimi myć naczynia. Bo po co czekać, aż Trump dogada się z Putinem, a Chińczycy otworzą drugi front? Lepiej wyjechać, zanim ktoś serio zaproponuje odtworzenie Unii Polsko-Litewskiej na TikToku.

Na 2026 życzę wam, drodzy kpiarze: mniej relacji z fejkowej radości, mniej serduszek od dworu, więcej prawdziwej opozycji i dróg przejezdnych choćby raz w roku. I żebyście nie musieli emigrować, żeby zobaczyć dyżurnego odśnieżacza w akcji. Bo stagnacja w małych miasteczkach jest wieczna i nieodwracalna. Oby na na kiermaszu nie zostało tylko stoisko z kalendarzami na miniony rok, bo ktoś zapomniał zamówić aktualnych. Szczęśliwego, oby mniej żenującego 2026!

Jarosław Banaś

————————————

Texas1 stycznia 2026, 09:21

Ale to jest wina ludzi zamieszkujących owe miasta, bo się godzą na marnowanie ich przecież pieniędzy.

Znajomych mieszkających w W-wie pytam się, czy nie przeszkadza im np kibel w błocie za kilkaset tysięcy w parku Skaryszewskim, czy kładka przez rzekę za miliony(która od razu wymagała naprawy, ale czekano aż minie gwarancja, żeby zrobić to za kasę miastową), a już całkowitym kuriozum było rzucenie kilkunastu kawałków drewna na placu zabaw dla dzieci za kilkaset tysięcy złotych. O jajku za setki nawet nie wspominam.

Zasada przyczynowości

Zasada przyczynowości

Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!”  •  1 stycznia 2026 michalkiewicz

Co się kryje za zasłoną przyszłości? Od niepamiętnych czasów ludzie chcieli tam zajrzeć – ale to nie jest prosta sprawa. Albo snuli domysły na podstawie bredzenia damy odurzonej wyziewami z głębi ziemskich czeluści, albo próbowali wyśledzić przyszłość z lotu ptaków, ewentualnie z wnętrzności zwierząt zarżniętych ku czci jakiegoś bóstwa – ale nie każdy mógł się tego podjąć, bo to była straszliwa wiedza. Wprawdzie nie tak straszliwa, jak współczesne nauki moczopłciowe, którymi obłąkani docenci duraczą młodzież w parkach jurajskich zwanych pretensjonalnie „uniwersytetami”, ale też budziła szacunek. Toteż odgadywaniem przyszłości zajmowali się augurowie. Wreszcie ktoś wpadł na pomysł, że wszystko jest zapisane w górze, czyli w gwiazdach – i tak powstała astrologia, która również i dzisiaj nie narzeka na brak entuzjastów, zwłaszcza wśród tak zwanych „racjonalistów” – tych samych, co to propagują „Wielką Lechię”. Tu augurów nie potrzeba, bo do wróżenia z gwiazd, czy kart wystarczy tupet. Przekonałem się o tym we wczesnej młodości, gdy pewna Cyganka zaproponowała, że powróży mi z kart. – Z kart, to każdy głupi potrafi – powiedziałem odbierając jej karty. – Niech mi Cyganka powróży bez kart. I powróżyła: „będziesz żył aż do śmierci, aż ci się zawierci” – powiedziała. Każdy przyzna, że to już jest coś. A tu jeszcze, za czasów sowieckich, wśród racjonalistów pojawiła się nowa szkoła odkrywania przyszłości, zalecająca bardzo prostą metodę: wystarczy trochę poczekać.

Ciekawość przyszłości wzrasta zwłaszcza na przełomie lat, czyli w okresie, gdy nasz nieszczęśliwy kraj trwa pogrążony w świątecznej nirwanie. Uprzejmość nakazuje, by wszystkim życzyć wszystkiego najlepszego. Tak bywało do tej pory nawet w Sejmie, gdzie urządzane były „opłatki”, podczas których nad uczestnikami unosiły się gęste opary obłudy. Ciekaw jestem, czy teraz też ta tradycja będzie kontynuowana, czy też ze względu na „rozliczenia”, będące jedynym instrumentem uwodzenia swoich wyznawców przez vaginet obywatela Tuska Donalda, zostanie zerwana, niczym zapalanie Chanuki w Pałacu Namiestnikowskim. Tymczasem Nowy Rok to tylko takie administracyjne makagigi, mające odzwierciedlać zjawiska kosmiczne w postaci obiegu Ziemi dookoła Słońca – i takie tam. Okazuje się, że nie ma niczego, z czego biurokratyczne gangi nie potrafiłyby wycisnąć szmalcu – „tak, jak za okupacji z Żyda”.

Coś jednak musi być na rzeczy, a przynajmniej musiało być, skoro węgierski premier, Paweł hrabia Teleky w liście do Adolfa Hitlera z 24 lipca 1939 roku wspomina o „narodach przewidujących”. („Sytuacja w Europie wciąż jest poważna. Narody przewidujące zaczynają gromadzić zasoby materialne i moralne, aby być gotowym na wszelki wypadek”). Ten hrabia Teleky był człowiekiem poważnym – nie tak, jak nasi ówcześni Umiłowani Przywódcy, którzy w maju 1939 roku deklamowali w Sejmie o „honorze” – a już we wrześniu, jak tylko spadły pierwsze niemieckie bomby, czmychnęli za granicę „szlakiem Marszałka”. Kiedy hrabiemu Teleky zawaliła się jego polityka, to zamiast przedstawiać niezależnym mediom „zakłamane swoje racje” – jak to czynią współcześni statyści – zwyczajnie się zastrzelił. Dzisiaj takich polityków chyba już nie ma; dobrze, jak który nie kradnie – w odróżnieniu od kolaborantów ukraińskiego prezydenta Zełeńskiego, który z miedzianym czołem jeździ po Europie, próbując naciągnąć tamtejszych „chętnych” na kolejne przekazy dla tamtejszych parchów-oligarchów pod pretekstem wojny. Tymczasem „koalicja chętnych” nie bardzo może zmłotować belgijskiego premiera, którego upatrzyła sobie na frajera – tym bardziej, że właśnie powstała „koalicja niechętnych”, którzy o żadnym przekazywaniu ukraińskim parchom-oligarchom zamrożonych ruskich aktywów nie chcą słyszeć.

Mniejsza jednak z tymi przepychankami, bo ciekawsze jest pytanie, czy skoro premier Teleky pisał do Hitlera o „narodach przewidujących”, to czy możliwe jest przewidywanie przyszłości? Na to pytanie musimy odpowiedzieć twierdząco. Świat funkcjonuje bowiem według zasady przyczynowości, która głosi, że z określonych przyczyn muszą wystąpić określone skutki. Ta zasada przyczynowości jest bardzo dobra, a żeby się o tym przekonać, spróbujmy sobie wyobrazić, że jej nie ma. Świat jawiłby się nam wtedy jako chaotyczne kłębowisko, o którym niczego nie moglibyśmy powiedzieć, więc ani nie moglibyśmy opisać świata, ani – tym bardziej – odkryć żadnych praw nim rządzących. Tymczasem dzięki zasadzie przyczynowości możemy i jedno i drugie, to znaczy możemy korzystać z rozumu, który w przeciwnym razie w ogóle nie byłby nam potrzebny, więc pewnie byśmy go nie mieli, jak niektórzy Wielce Czcigodni posłowie w Sejmie.

Czy Polacy są „narodem przewidującym”? To nie jest takie pewne, bo na przykład brytyjski premier Winston Churchill charakteryzował nasz naród jako „lekkomyślny”. Wiedział, co mówi, bo przecież najlepszym dowodem naszej lekkomyślności było to, że zaufaliśmy właśnie jemu. Najciekawsze jest jednak to, że to doświadczenie niczego nas nie nauczyło i nadal pokładamy zaufanie jak nie w jednym cudzoziemskim dygnitarzu, to w drugim. Nic więc dziwnego, ze w tej sytuacji nasz nieszczęśliwy kraj został członkiem „klubu trzeciego miejsca” – czego znakomitą ilustracją był wyjazd obywatela Tuska Donalda do Helsinek, gdzie namawiał się z przedstawicielami mocarstw bałtyckich i Finlandii – jakby tu nastraszyć zimnego ruskiego czekistę Putina.

Najgorsze są nieproszone rady, ale skoro sytuacja w Europie znowu staje się „poważna”, to radziłbym, żeby w charakterze środka odstraszającego ukazać Putinowi panią Kaję Kallas w całej straszliwej postaci. Jeśli ona nie odstraszy Putina, to już nie wiem, co go odstraszy – żeby ogłosił bezwarunkową kapitulację – bo czyż w przeciwnym razie pokój na Ukrainie będzie „sprawiedliwy”? Wbrew pozorom nie jest to pomysł zły, bo ludowe przysłowie poucza, że gdy nawet diabeł nie może, to babę pośle, więc użycie pani Kai Kallas w charakterze środka odstraszającego, byłoby jak najbardziej uzasadnione.

Jakże jednak ma być inaczej z naszym nieszczęśliwym krajem, skoro lekkomyślnie wysuwamy do kierowania państwem osoby możliwie jak najgłupsze? Nie będę wymieniał żadnych nazwisk, bo jeden proces przed nienawistnym sądem mi wystarczy – ale jestem pewien, że każdy wie, o kogo chodzi. Wie – ale gdy chodzi o powierzanie misji sterowania państwem, notorycznie kieruje się lekkomyślnością, jakby nie zdawał sobie sprawy z istnienia zasady przyczynowości. Tymczasem ona jest i działa tak, jak prawo grawitacji – a w tej sytuacji skutki tej przyczyny prędzej czy później muszą się objawić i nic nam nie pomoże skamlanie po kościołach do Pana Jezusa, żeby „uczynił z nami cud”. Nie po to bowiem Stwórca Wszechświata ustanowił zasadę przyczynowości, żeby potem zawieszać ją na każdą prośbę narodów lekkomyślnych.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.

Klub Dyskusyjny „Patriotyczna Stodoła”. Sławomir M. Kozak

Link: https://reduta.tv/

O handlu białymi niewolnikami Reduta.TV

link do Reduta.tv https://reduta.tv/

Praktyka i zastawki chanukowe. Metamorfoza Czarzastego i „tradycje” Terlikowskiego

Praktyka i zastawki chanukowe.

Metamorfoza Czarzastego

i „tradycje” Terlikowskiego

29.12.2025 Stanisław Michalkiewicz nczas/praktyka-i-zastawki-chanukowe-metamorfoza-czarzastego-i-tradycje-terlikowskiego/

Rabin Szalom Ber Stambler (z prawej) i marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty (z lewej) podczas zapalenia świec chanukowych w Sejmie.
NCZAS.INFO | Rabin Szalom Ber Stambler (z prawej) i marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty (z lewej) podczas zapalenia świec chanukowych w Sejmie. / Fot. PAP

Powstrzymanie się pana prezydenta Karola Nawrockiego od zaproszenia rabinów reprezentujących również chasydzką sektę Chabad Lubawicz do Pałacu Namiestnikowskiego, by tak celebrowali żydowskie kombatanckie wspominki okraszone religijnym sosem, wywołało falę pełnych zgorszenia komentarzy, nie mówiąc już o ostentacyjnej, ekspiacyjnej liturgii, celebrowanej w Sejmie przez pana marszałka Włodzimierza Czarzastego. Mówiąc o kombatanckich wspominkach, mam oczywiście na myśli powstanie Machabeuszów przeciwko Antiochowi, który wpadł na pomysł nakłonienia Żydów do przyjęcia kultu Zeusa.

Wywołało to bunt Żydów. Powstańcy żydowscy odzyskali wprawdzie w roku 164 przed Chrystusem świątynię jerozolimską, ale w międzyczasie się ona strefiła, bo Antioch umieścił tam posąg Zeusa, więc trzeba było odczynić uroki.

Do tego potrzebna była oliwa do lamp, ale nie taka zwykła, tylko koszerna, opieczętowana przez arcykapłana. W świątyni znaleziono wprawdzie flaszkę z taką oliwą – ale tylko jedną – tymczasem do skutecznego odczynienia uroków potrzebna była znacznie większa ilość oliwy. I tu na scenę wkroczył Stwórca Wszechświata, który sprawił, że ta niewielka ilość koszernej oliwy wystarczyła nie tylko do zaopatrzenia jednej lampy przez jeden dzień, ale na wiele lamp przez całe osiem dni.

Na pamiątkę tego wydarzenia obchodzona jest właśnie Chanuka, to znaczy – zapalanie przez osiem dni świec na specjalnym świeczniku, przy czym nie jest jasne, czy należy je zapalać od lewej do prawej strony, czy odwrotnie – bo są różne szkoły, który sposób bardziej udelektowałby Stwórcę Wszechświata. Ciekawe, od której strony zapalił chanukę pan marszałek Włodzimierz Czarzasty, bo to by nam dostarczyło informacji, ku której frakcji w Chabad Lubawicz się skłania.

Chanukowy „cud”, czyli metamorfoza marszałka

W ogóle z tym panem marszałkiem Czarzastym to ciekawa sytuacja. Jak pamiętamy, za pierwszej komuny pan marszałek Czarzasty stał na nieubłaganym gruncie przekonania, że żaden Bóg nie istnieje, a te wszystkie religie, z judaizmem włącznie, to „opium dla ludu”, jako że ówczesna elita wierzenie w jakichś Bogów miała surowo zakazane, a nad przestrzeganiem tego zakazu czuwała Partia i Służba Bezpieczeństwa. Jak dajmy na to jakiś partyjny, milicjant czy wojskowy wlazłby do kościoła czy bożnicy gwoli uczestnictwa w liturgiach, to groziły mu rozmaite nieprzyjemności. Podobno z tego powodu generał Jaruzelski nie ośmielił się wejść do kościoła, by uczestniczyć w pogrzebie matki, tylko spacerował tam i nazad przed wejściem.

Jestem pewien, że pan Włdzimierz Czarzasty na pomysł uczestniczenia w niedozwolonych liturgiach nigdy nie wpadł, ankietę personalną w „kadrach” i SB miał czystą jak łza, bo najwyraźniej wystarczały mu liturgie marksistowskie, znaczy się – laickie – jak na przykład wręczenie „dowodziku osobistego” – nad sprawowaniem których czuwał Wydział Ceremoniału i Obrzędowości Świeckiej Komitetu Centralnego PZPR.

Kiedy jednak nastała transformacja ustrojowa, zakaz wierzenia w jakichkolwiek Bogów został uchylony, w związku z czym rozmaite osobistości zaczęły próbować, jaka wiara lepiej im się dopasuje do mądrości etapu. Pan marszałek Czarzasty najwyraźniej musiał postawić na judaizm, o czym świadczy nie tylko jego wiodący udział w celebrowaniu Chanuki, ale również deklaracja, że jako przewodniczący Lewicy grupującej resortowe dzieci i rozmaitych poszukiwaczy sprzeczności, jak na przykład moja faworyta Wielce Czcigodna Scheuring-Wielgus Joanna, będzie nieugięcie stał na nieubłaganym gruncie „rozdziału Kościoła od państwa”.

Chodzi naturalnie tylko o Kościół katolicki, bo jeśli chodzi o sektę Chabad Lubawicz, która podobno uważa, że głupie goje, ot na przykład takie jak pan marszałek Włodzimierz Czarzasty, w ogóle nie mają duszy, a tylko zewnętrznie są podobni do gatunku ludzkiego – to ona może celebrować swoje liturgie we wszystkich domach publicznych, a więc również – w Sejmie. Panu marszałkowi taka rewolucyjna teoria duszy najwyraźniej musi odpowiadać, bo przecież na poprzednim etapie on też uważał, że nie ma duszy – a któż takie rzeczy może wiedzieć lepiej od samego zainteresowanego? Jak widzimy, na tym właśnie gruncie musiało w końcu dojść do porozumienia między dawnymi materialistami dialektycznymi a judaizmem.

„Tradycje” red. Terlikowskiego

Ale pan marszałek Czarzasty to jeszcze nic, bo jego metamorfozę wyjaśnić można przy pomocy mechanizmów stosunkowo prostych, żeby nie powiedzieć – prostackich. Ze znacznie poważniejszą zastawką wobec pana prezydenta Karola Nawrockiego wystąpił zawodowy katolik, publicysta i „filozof-gleboznawca, społecznik i demokrata” – pan red. Terlikowski Tomasz. W pełnych goryczy słowach zarzucił panu prezydentowi Nawrockiemu, że „nie występuje jako katolik”. Na uwagę zasługuje argumentacja, jaką nasz „filozof” się posłużył. Otóż składa się ona z dwóch części – świeckiej i eschatologicznej.

W części świeckiej pan red. Terlikowski Tomasz bierze pana prezydenta Karola Nawrockiego pod włos, sugerując mu, iż jego uczestnictwo w chanukowych liturgiach nawiązywałoby do mocarstwowego majestatu dawnej Rzeczypospolitej. Co prawda chyba nie zachowały się opisy, jakoby polscy królowie brali udział w żydowskich liturgiach – czy to Chanuce, czy Święcie Kuczek – ale widocznie pan red. Terlikowski Tomasz liczy na to, że pan prezydent Nawrocki nie będzie pewny, jak to kiedyś bywało i może się zacukać.

Znacznie cięższego kalibru działa wytacza przeciwko panu prezydentowi Nawrockiemu nasz „filozof” na eschatologicznym odcinku frontu ideologicznego. Pan prezydent Nawrocki bowiem powołał się na „wartości chrześcijańskie” – ale pan red. Terlikowski Tomasz ze swadą katolika zawodowego, co to wszystkie tajemnice Trójcy Świętej przejrzał na wylot, wyjaśnia panu prezydentowi Nawrockiemu, że straszliwie się myli, sądząc, iż katolikowi hołdującemu „wartościom chrześcijańskim” nie przystoi uczestniczyć w celebracji liturgii chanukowych. Jest dokładnie odwrotnie.

Chrześcijanin – twierdzi pan red. Terlikowski Tomasz – a zwłaszcza „judeochrześcijanin” – bo po II Soborze Watykańskim jest rozkaz, byśmy wszyscy stopniowo przechodzili na „judeochrześcijaństwo” – więc taki jeden z drugim chrześcijanin nie tylko może, ale nawet powinien uczestniczyć w celebracjach różnych żydowskich kombatackich wspominków, zwanych „świętami”, bo nie jest to niezgodne z „tradycją katolicką”, a wprost przeciwnie – jak najbardziej zgodne, jako że Pan Jezus też Chanukę obchodził.

Argument z Panem Jezusem obchodzącym Chanukę jest oczywiście zaporowy – ale ma też swój point faible. Na przykład powszechnie wiadomo – bo możemy to sobie przeczytać w Ewangelii – że Pan Jezus jeszcze we wczesnym dzieciństwie został poddany pewnej drobnej operacji chirurgicznej. Była ona podobno rezultatem nakazu samego Stwórcy Wszechświata, który nakazał jej przeprowadzenie nie tylko pewnemu mezopotamskiemu koczownikowi, w którym ponoć z jakichś zagadkowych przyczyn sobie upodobał – ale również wszystkim jego domownikom. Stąd Żydowie nie tylko podtrzymują tradycję przeprowadzania na dzieciach płci męskiej tej drobnej operacji chirurgicznej, ale – jak czytamy w „Dziejach Apostolskich” – próbowali narzucić tę tradycję chrześcijanom, którzy wywodzili się spośród głupich gojów i ów zabieg chirurgiczny uważali za wstrętny – podobnie jak wiele innych elementów tradycji żydowskiej.

W rezultacie ukształtowała się chrześcijańska tradycja, według której ów zabieg chirurgiczny, chociaż podobno miał być nakazany przez samego Stwórcę Wszechświata (swoją drogą, skąd nagle Stwórca Wszechświata miałby przypomnieć sobie o konieczności przeprowadzania drobnej operacji chirurgicznej, skoro przecież mógł stworzyć człowieka od razu bez tej części, która w wyniku wspomnianej operacji powinna zostać usunięta?), został bez specjalnych ceregieli uchylony i żadnej dziury w Niebiesiech z tego powodu nie ma.

W takiej sytuacji musimy postawić pytanie, jaką konkretnie „tradycję” pan red. Terlikowski Tomasz próbuje stręczyć nie tylko panu prezydentowi Karolowi Nawrockiemu, ale i nam wszystkim, chrześcijańskim głupim gojom? I w ogóle – czy naprawdę wierzy w tę swoją rewolucyjną teorię, czy też zachowuje się tak jak ta nauczycielka z anegdoty, co to mówiła uczniom na lekcji, że Fenicjanie robili szkło z piasku. – To nie jej wina – wyjaśniał przyjaciołom rodziny pewien uczeń. – Ona tak musi, bo inaczej wyrzuciliby ją z posady…