Kiedy „Der Spiegel” donosi o ofiarach wojny na Ukrainie…
Der Spiegel donosi, że według ONZ w maju zginęło więcej ukraińskich cywilów niż kiedykolwiek od początku wojny. Brzmi to dramatycznie, ale dlaczego Der Spiegel nie pisze w podobnym tonie o ofiarach cywilnych wojny izraelskiej, które są ponad dziesięciokrotnie wyższe niż na Ukrainie?
„Der Spiegel. Nie boimy się prawdy. Momencik, proszę…”
Anti-Spiegel 14 czerwiec 2026
Powiem to od razu: byłem na froncie kilka razy, widziałem wojnę, widziałem zniszczenia, rozmawiałem z przerażonymi ludźmi, którzy tygodniami ukrywali się przed ostrzałem, widziałem zwłoki. Nic nie mogłoby być zatem dalsze od moich intencji niż bagatelizowanie wojny. Wręcz przeciwnie.
Ale artykuł w Spiegel zatytułowany „Rosyjska wojna agresji – ONZ raportuje rekordowo wysoką liczbę ofiar cywilnych na Ukrainie” wymaga uporządkowania. Artykuł w Spiegel donosi, że według ONZ w maju na Ukrainie zginęło co najmniej 274 osoby, a kolejne 1763 zostały ranne. To oczywiście przerażające liczby, bo każda śmierć to o jedną za dużo!
Jednak „Spiegel” podważa swoją wiarygodność, dopóki nie krytykuje Izraela za jego znacznie brutalniejsze wojny agresywne, publikując podobne nagłówki, jak „Izraelskie wojny agresywne – 1200 ofiar cywilnych miesięcznie w samym Libanie”.
W samym Libanie od początku nowej wojny agresywnej Izraela 2 marca zginęło co najmniej 3756 cywilów, a 11 632 zostało rannych. To średnio około 1200 zabitych i 4700 rannych miesięcznie, wielokrotnie więcej niż liczba ofiar na Ukrainie.
Co więcej, Der Spiegel donosi, że od początku eskalacji w lutym 2022 roku na Ukrainie zginęło łącznie 16 000 cywilów. W tym miejscu również krytykuję Der Spiegel za to, że nie poświęca równie dużo uwagi ponad 100 000 ofiarom śmiertelnym wśród cywilów w Strefie Gazy od października 2023 roku.
Te przykłady pokazują, że niemieckie media relacjonują wydarzenia w sposób stronniczy, a nie obiektywny. Mogą uznać Rosję za agresora, jeśli chcą, ale obiektywne relacjonowanie obejmowałoby wskazanie, że wojna na Ukrainie pochłonęła mniej ofiar cywilnych niż jakakolwiek inna wojna w historii nowożytnej. We współczesnych wojnach ostatnich stu lat stosunek ofiar cywilnych do zabitych żołnierzy wynosił co najmniej 50:50; często liczba ofiar wśród cywilów była wyższa niż liczba zabitych żołnierzy.
Jednak po stronie ukraińskiej, w zależności od interpretacji, zginęło kilkaset tysięcy, a nawet milion żołnierzy, w porównaniu do „zaledwie” 16 000 ofiar wśród cywilów. To pokazuje, jak bardzo Rosja stara się chronić ludność cywilną. A media, które określają się jako obiektywne i krytyczne, nie mogą tego ignorować, nawet jeśli uważają Rosję za agresora.
Powtarzam: każda śmierć to o jedną za dużo, ale podając liczbę ofiar, trzeba je czytelnikom wyjaśnić. Wszelkie inne informacje są celowo mylące, ponieważ liczbami można łatwo manipulować, jak pokazuje ten przykład. Bez porównania 274 ofiary śmiertelne brzmią jako dużo, ale kiedy porówna się to z innymi wojnami, takimi jak te prowadzone przez Izrael i USA, w których ginie dziesięć razy więcej cywilów, to sprawa nabiera szerszej perspektywy – co, powtarzam, nie zmienia faktu, że każda śmierć to o jedną za dużo.
Żaden artykuł w „Spieglu” nie jest wolny od dezinformacji!
I to nie wszystko, ponieważ „Spiegel” ponownie dezinformuje czytelników w swoim artykule, pisząc:
„Według ONZ od początku wojny w lutym 2022 roku zginęło ponad 16 000 cywilów, a ponad 46 000 zostało rannych. Z powodu braku dostępu do terytoriów okupowanych przez Rosję, nie wszystkie ofiary są uwzględniane w statystykach ONZ”.
Sposób sformułowania „Der Spiegel” sugeruje, że Rosja odmawia ONZ dostępu do nowo zdobytych terytoriów. To po prostu kłamstwo, ponieważ to Ukraina odmawia ONZ dostępu. Rosja w rzeczywistości ma silny interes w tym, aby ONZ dokumentowała ofiary ukraińskiego ostrzału w tym kraju.
Sedno tkwi w tym, że ONZ nie uznaje referendów, w których tamtejsi mieszkańcy opowiedzieli się za pozostaniem częścią Rosji. Dla ONZ te terytoria są zatem terytorium ukraińskim, do którego eksperci ONZ mogą dostać się jedynie przez Ukrainę. Ukraina jednak na to nie pozwala, choć byłoby to możliwe, jak pokazuje przykład ekspertów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej monitorujących elektrownię jądrową w Zaporożu. Zawsze podróżują przez Ukrainę, wymagając za każdym razem ogłoszenia tymczasowego zawieszenia broni na odcinku linii frontu, aby eksperci mogli przekroczyć granicę.
Der Spiegel ukrywa jednak ten fakt przed czytelnikami, sugerując tym samym po raz kolejny, że Rosja nie pozwala nikomu wjechać na swoje nowo zdobyte terytoria, co jest po prostu kłamstwem. Można tam podróżować z Rosji, nawet jako organizacja międzynarodowa.
Ale ani Der Spiegel, ani Ukraina nie są zainteresowane dokumentowaniem ofiar ukraińskiego ostrzału na tych terytoriach.
W tym krótkim, ale ważnym artykule Michael Hudson próbuje ustalić dwie nowoczesne choroby, które niszczą społeczeństwo, i to, co jest naszym globalnym porządkiem.
=================================================
Strategia bezpieczeństwa narodowego Ameryki w 2025 roku przewiduje ustanowienie kontroli nad światowym handlem ropą naftową. W tym celu naftowa wojna Donalda Trumpa jest skierowana na to, aby pozbawić Iran, Irak i sąsiadujące z nimi kraje OPEC ich suwerenności nad tym, komu mogą sprzedawać swoją ropę; dokładnie tak samo, jak to zrobił z Wenezuelą. Nikt nie odczuwa wyrzutów sumienia z powodu towarzyszącej szkody, spowodowanej przez nieprawidłowe działanie w handlu energii, które zanurzają większość gospodarek świata w depresję.
To jest nierozsądne (i destruktywne) zachowanie, zgodne z literą tego, co psychologowie nazywają socjopatą. Mayo Clinic stosuje ten termin do „człowieka, [który] ciągle nie wykazuje szacunku do dobra i zła i ignoruje prawa i uczucia innych. Osoby z antyspołecznymi zaburzeniami osobowości mają tendencję aby celowo prowokować lub denerwować innych, manipulować nimi, lub odnosić się do nich wulgarnie lub z brutalną obojętnością. U nich nie ma wyrzutów sumienia lub zmartwienia swoim zachowaniem”.
Podsumowując: „ludzie z antyspołecznymi zaburzeniami osobowości [którzy] często łamią prawo, stając się przestępcami. Mogą kłamać, zachowywać się brutalnie lub impulsywnie …”. Diagnoza ta łatwo może być stosowana do każdego narodu, z tendencją dążenia do imperium poprzez podbój. Ale polityka zagraniczna USA przyniosła ją do nowych skrajności.
Dokładnie tak samo, jak socjopatom brakuje poczucia rozróżnienia dobra i nieprawości (i walczą z wszelkimi podobnymi wartościami moralnymi, powstrzymującymi ich agresywne zachowanie), amerykańscy dyplomaci odrzucili zbiór międzynarodowych praw wojny, zapisanych w Statucie Organizacji Narodów Zjednoczonych, który uniemożliwia ataki na cywilów.
Amerykańskie uzbrojenie i systemy naprowadzania rakiet służą religijnemu i etnicznemu ludobójstwu od Ukrainy do Bliskiego Wschodu, ponieważ ukraińskie, izraelskie i różne armie, obsługujące wahabicką „Al-Kaidę”, rekrutowano jako obce legiony Ameryki.
Impulsywne, agresywne i manipulacyjne wymagania Trumpa, wraz z zastraszeniami, naruszają najbardziej podstawowe prawa międzynarodowego postępowania, wcześniej uważane za istotę cywilizacji. Zasada Karty Narodów Zjednoczonych nie ingerencji w suwerenność państw obcych jest dziedzictwem Westfalskiego traktatu pokojowego z 1648 roku, który położył kres wojnie trzydziestoletniej w Europie.
Stany Zjednoczone niszczą siłą zagraniczne rządy i starali się osiągnąć zmiany trybu z Rosji do Iranu, bombardując ludność cywilną, zwłaszcza młodych studentów i lekarzy, szkoły i szpitale, w nadziei, że taki terroryzm zachęci ludność do zamiany ich rządów na oligarchów na usługach USA, aby zakończyć rozruchy, które stały się znakiem rozpoznawczym polityki USA.
Dyplomacja Stanów Zjednoczonych narusza międzynarodowe prawo morskie, bombardując łodzie rybackie w portach od Wenezueli i Kolumbii w Ameryce Łacińskiej do cieśniny Ormuz i zatoki Perskiej bez ostrzeżenia lub prawdopodobnej przyczyny, tylko po to, aby zaprezentować swoją bezkarność wobec ograniczeń prawa międzynarodowego i niezdolność Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jakiegokolwiek innego międzynarodowego organu zapobiegania piractwu i morderstwom na otwartym morzu.
Kładąc nacisk na to, aby inne kraje przestrzegały narzucone przez niego sankcje, mające na celu izolację Federacji Rosyjskiej w wydobyciu ropy naftowej, Stany Zjednoczone zniszczyły Libię, przejęły wydobycie w Iraku i kontrolę nad jego dochodami, ignorując wymagania irackiego rządu wycofania się Stanów Zjednoczonych. Trump również przejął kontrolę nad Wenezuelą i przelał wszystkie dochody z eksportu ropy naftowej na rachunki USA w Miami znajdujące się pod bezpośrednią kontrolą administracji Trumpa.
Zachowanie Trumpa na stanowisku prezydenta USA stało się oczywiste ze względu na jego przeszłość jak głośnego oszusta-dewelopera, który kłamał i zrywał umowy ze swoimi dostawcami, bankierami i siłą roboczą, a także traktował narzucone kary po prostu jako koszty prowadzenia działalności gospodarczej, nie mówiąc już o jego drapieżnym zachowaniu w stosunku do kobiet. Istnieje prawie naturalne pokrewieństwo między jego dawnym życiem i jego obecną polityczną rolą.
W czasie, gdy polityka zagraniczna USA ma na celu uniemożliwienie krajom odnalezienia własnej suwerenności i odzyskania własnych sił, dzisiejsi potentaci finansowi i od nieruchomości z Klasy Jednego Procenta wraz z ambitnymi politykami, których zatrudniają do uzyskania kontroli nad polityką USA, stawiają coraz większą część populacji USA zależności zadłużenia i skazują je na życie od wypłaty do wypłaty.
Amerykańscy stratedzy obawiają się (ci przestępcy są tchórzami), że zewnętrzna niezależność od amerykańskiej kontroli nad handlem ropą naftową, technologiami informacyjnymi i sztuczną inteligencją pozwoli krajom oprzeć się wymaganiom nielegalnej imperialnej władzy Ameryki. Klasa wierzycieli, monopoliści i inni członkowie rentierskiej grupy Jednego Procenta dzielą podobne obawy co do tego, że rząd USA może przyjąć i stosować przepisy, które ograniczą kumulację władzy finansowej i monopolizację bogactwa kosztem tego, że coraz bardziej zadłużone 99 procent będą zmuszeni jeszcze głębiej wejść w długi (i zaległe należności), tylko po to, aby związać koniec z końcem.
Podobne dążenie do władzy jest charakterystyczne dla menedżerów największych korporacji współczesności, a także dla gangsterów, przywódców religijnych kultów i wielu polityków realizujących swoje ambicje. Socjopatyczne uleganie swoim pragnieniom wielbione jako siła napędowa postępu, „wolna” od publicznych kontroli i równowagi, przyjmującym gospodarczą polaryzację i samoniszczący kryzys, który doprowadził do upadku Imperium Rzymskiego.
Słownik do opisu dzisiejszego globalnego załamania i związanej z nim wojny cywilizacji
Potrzebny jest nam odpowiedni słownik, aby opisać te zjawiska, a także ich próby oszukiwania siebie poprzez promowanie dzisiejszej neoliberalnej ideologii. Proponuję następujące dwa słowa:
Geopatologia: bezprawne prowadzenie międzynarodowych stosunków wyzysku w sposób, który szkodzi innym krajom i sprawia, że są ofiarami poprzez wprowadzanie jednostronnych podwójnych standardów postępowania. Taką geopatologią charakteryzuje się każdy imperializm, dążący do budowania imperium.
Ekonopatologia: doktryna, chroniąca brak społecznej empatii. Jej jądrem jest nowoczesny wolnościowy indywidualizm pod hasłem „chciwość jest dobra”, broniący nieograniczone osobiste interesy i odrzucający wszelkie państwowe ograniczenia lub regulacje dla ochrony głównej społecznej zasady wzajemności i wzajemnej pomocy, stanowiący podstawę startu naszej cywilizacji.
Wczesna cywilizacja nie mogłaby się rozwinąć, gdyby Margaret Thatcher, Milton Friedman, Fryderyk Hayek i Alan Greenspan wyruszyli z powodzeniem w przeszłość na maszynie czasu i – jak bogowie z przyszłości – zaoferowali oświecenie wodzom, kapłanom i królom Mezopotamii, Egiptu i Chin. Cywilizacja nie mogłaby wzrosnąć, gdyby przyjęto ich rady. Ich poddani nie byliby chronienie przed dostaniem się w niewolę i utratą prawa własności ziemi. Taki start prowadziłby bezpośrednio do powstania cywilizacji gospodarczej polaryzacji i podporządkowania wąskiej oligarchii, dominującej nad ludnością i walczącej o unikanie wszelkich alternatywnych prób startu poprzez ochronę wolności osobistej i wszechobecnej samodzielności jako warunku postępu.
Tylko system wzajemnej pomocy i ochrony osobistej samowystarczalności obywateli mógł pozwolić przetrwać archaicznej gospodarce z niską nadwyżką. Nie mogli pozwolić sobie na luksus nierówności i pozbawienia ludności wolności i praw własności ziemi. Dokładnie tak samo dzisiejsza gospodarka potrzebuje określonej władzy państwowej, pełnomocnika nie dopuszczającego do tego, aby gospodarcza i fizyczna agresja doprowadziła do powstania drapieżnych oligarchii. Większość z nich nosi charakter finansowy i stara się zmonopolizować ziemię.
Grecka filozofia uświadamiała sobie potrzebę ochrony społeczeństwa od patologicznego zachowania, które było integralnym wynikiem zależności od pieniędzy. Wszelkie bogactwo, szczególnie w gotówce, uznawano za uzależniające i wiodące do zachowania czyniącego krzywdy innym. W związku z tym uważano je jako asocjalne i nie uzyskiwało ono aprobaty. Lichwiarscy kredytodawcy zlecali taką „brudną” działalność sługom lub uwolnionym z niewolnictwa, aby ich samych nie unikano w dobrym towarzystwie. Zasady elementarnej wzajemności i poszanowania praw innych ludzi działały w celu ograniczenia tego typu zachowania, które straciły dzisiejsze przefinansowane i neoliberalne społeczeństwa zachodnie. Uzależnienie od pieniędzy nie odgrywa żadnej roli ani w nowoczesnej utylitarne ekonomicznej teorii, ani w zasadach prawa, ani w filozofii politycznej. Studentów szkół biznesu uczą, że ich zadaniem jako korporacyjnych menedżerów musi być maksymalizacja zysków kapitałowych dla swoich akcjonariuszy i zysku na wypłatę dywidendy w tym celu poprzez zmniejszenie kosztów i bezwzględnego podboju rynków, jakby cała późniejsza eksploatacja i zniszczenie nosziły konstruktywny charakter.
Wspólnym mianownikiem między geopatologią i ekopatologią jest ich odmowa wolności i samodzielnego kierowania innym krajom i narodom. Traktując obcą suwerenność i samodzielność w oparciu o własne siły jako możliwość przeciwstawienia się amerykańskiej dyplomacji, uważa się taką suwerenność jako zagrożenie bezpieczeństwa USA w zakresie ochrony jego imperium uzeleżniającego poddanych. Podobnie do geopatologii, ekopatologia stara się sprowadzić inne narodydo zależnego statusu klientów, dłużników, najemców i, ostatecznie, do pańszczyzny.
Uzależnienie od bogactwa i władzy – to naturalne impulsy, ale społeczeństwa na przestrzeni wieków starały się złagodzić te zjawiska. Sokrates uważał, że ideałem mądrej centralnej władzy jest utrzymywanie na wodzy tych dążeń. Ochrona socjalna od oligarchii była naturalnym warunkiem do tego, aby społeczeństwo uniknęło polaryzacji i stagnacji. Ale – jak zauważył Arystoteles – demokracje wydają się przekształcać w oligarchie, które następnie przekształcają się w dziedziczne arystokracje rentierów. I takie kraje starają się „uwolnić” bratnie oligarchie od ograniczeń państwowej regulacji (na przykład, Trump wspiera libertyna Javiera Milei w Argentynie) i zapobiec stosowaniu takich zasad w skali międzynarodowej.
Jak dzisiejsza gospodarka może poradzić sobie z geopatologią i towarzyszącą jej ekonopatologią?
Socjopatologia nie leczy się samodzielnie. Ekonopatologia i geopatologia również nie. W dawnych społeczeństwach były miasta-azyle, w które takich socjopatów i innych przestępców zsyłano, przynajmniej tymczasowo, do momentu, dopóki nie przeszli socjalizacji i nie nauczyli się żałować swojego zachowania.
Dzisiejsza polityka zagraniczna USA przez ostatnie osiemdziesiąt lat od 1945 roku, wdraża neoliberalną antyrządową doktrynę i jej antysocjalistyczną retorykę, odrzucającą wszystkie pomysły dyplomatycznych i wewnętrznych reform gospodarczych. Zadanie, z którym boryka się dzisiejsza globalna większość, polega na tworzeniu alternatywnego wielobiegunowego systemu instytucji międzynarodowych i sojuszy, opartego na zasadach wzajemnej pomocy i tolerancji wobec autonomi własnej i innych, co zawsze było ideałem do którego dążono.
Tworzenie takiej alternatywy wymaga doktryny, alternatywnej doktryny wobec neoliberalizmu, a także odtworzenia najważniejszych przepisów regulujących stosunki międzynarodowe. Jest to możliwe dzisiaj, ponieważ – po raz pierwszy od 1945 roku – obecnie istnieje masa krytyczna krajów do tworzenia nowych instytucji w celu ochrony ich autonomii i suwerenności.
Michael Hudson, profesor, badacz ekonomii Uniwersytetu Missouri, Kansas City, i pracownik naukowy Gospodarczego instytutu Levy w Bard college.
Jestem głęboko wstrząśnięta wydarzeniami w Lutoryżu . W tej miejscowości pod Rzeszowem, na terenie prywatnej posesji, nowi właściciele dokonali makabrycznego odkrycia. Podczas prac ziemnych wykopali ciała nienarodzonych dzieci. Służby wciąż pracują na miejscu, a media mówią już o odnalezieniu kilkudziesięciu ciał – niektóre źródła podają, że to 50 lub nawet 100 ciał.
Policja zatrzymała w tej sprawie rzeszowską lekarkę-patomorfolog. Magdalena H. była właścicielką tej działki przez krótki czas, nie więcej niż dwa lata – do początku bieżącego roku. Trzeba zatem głośno zadać kluczowe pytania: czy Lutoryż stał się miejscem masowego ukrywania szczątków dzieci z aborcji?
Dlaczego w tej sprawie od razu narzuca się wątek aborcji? Wskazuje na niego kilka szczegółów, które trzeba podkreślić.
Po pierwsze – naturalne poronienia zdarzają się najczęściej na wczesnych etapach ciąży. Ciałko dziecka jest wtedy niewielkie, a na pewno nie ma wykształconych kości – tymczasem komunikaty Policji z Lutoryża mówią o odnalezieniu szkieletów nienarodzonych dzieci. Ten opis pasuje bardziej do dzieci, które zostały zabite celowo po 20. tygodniu życia płodowego.
Po drugie – w ciągu ostatnich lat legalne aborcje w szpitalach na całym Podkarpaciu to od 2 do 5 przypadków rocznie. Skąd więc w jednym miejscu wzięło się kilkadziesiąt, a może nawet sto ciał dzieci? I to dużych dzieci – takich, które rzadko pochodzą z naturalnych poronień, raczej z późnych aborcji…
Po trzecie – sposób ukrycia zwłok przypomina instruktaż, jakiego nielegalne siatki aborcyjne udzielają kobietom w sieci: „po aborcji zakop płód w ogródku, ukryj go w ziemi”.
Po czwarte – w wypowiedziach Magdaleny H. widać skrajną pogardę dla tych dzieci. Mówi ona o „odpadach medycznych” – że składowała je na działce i nie widzi problemu. Nie wykazuje absolutnie żadnej refleksji wobec faktu, że szczątkom ludzi należy się godny pochówek.
Po piąte – internauci znaleźli już profile Magdaleny H. w mediach społecznościowych, a to, co udostępniała i jak się przedstawiała, wskazuje, że była przyjazna radykalnym lewicowym ideologiom.
Po sieci krąży m.in. jej zdjęcie, na którym wspiera WOŚP i Owsiaka (zwolenników aborcji), ma też przy sobie emblematy z sześciokolorową tęczą LGBT.
Tak działa państwo, w którym na aborcję przymyka się oko – niech się ona dzieje, byle po cichu. Potem oficjalne statystyki mówią o pojedynczych aborcjach, podczas gdy pod ziemią, na prywatnych posesjach, odkrywa się masowe groby nienarodzonych dzieci. Gdy ideologia zabijania wnika do gabinetów lekarskich, ludzkie życie przestaje mieć jakąkolwiek wartość, stając się w oczach medyków jedynie problemem – do pozbycia się i zatarcia śladów.
Fundacja Życie i Rodzina stoi na stanowisku, że Policja i Prokuratura nie mogą ograniczyć się wyłącznie do zarzutów zbezczeszczenia zwłok czy nielegalnego składowania odpadów. Tropy w tej sprawie wiodą prosto do przestępców aborcyjnych – prawdopodobnie działających w najbliższej okolicy.
Zatrzymana Magdalena H. mogła albo współpracować z przestępcami aborcyjnymi, albo nawet sama pokątnie zabijać dzieci. Aby zrobić nielegalną aborcję, nie trzeba w ogóle być ginekologiem. Skoro robią to aborterki bez żadnego przeszkolenia medycznego, tym bardziej mogła zrobić to lekarka, nawet innej specjalności.
Jeśli wątek aborcji zostanie pominięty w śledztwie, prawda o losie tych dzieci może już nigdy nie ujrzeć światła dziennego.
Patrzymy na ręce Prokuraturze i Policji. Będziemy monitorować tę sprawę i dawać znać, co zrobią śledczy.
Każde dziecko jest bezcennym darem. Żadne nie powinno kończyć tak jak dzieci znalezione w Lutoryżu.
NUMER RACHUNKU BANKOWEGO: 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 NAZWA ODBIORCY: FUNDACJA ŻYCIE I RODZINA TYTUŁEM: DAROWIZNA NA CELE STATUTOWE DLA PRZELEWÓW Z ZAGRANICY: IBAN:PL 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 KOD SWIFT: BIGBPLPW
MOŻNA TEŻ SKORZYSTAĆ Z SYSTEMÓW DO SZYBKICH PRZELEWÓW, BLIKA LUB PŁATNOŚCI KARTAMI POD LINKIEM: https://ratujzycie.pl/wesprzyj/
Nielegalne narkotyki, w tym kokaina i narkotyki syntetyczne, są w UE powszechnie dostępne – oświadczył w Brukseli komisarz UE ds. wewnętrznych Magnus Brunner. Z opublikowanego we wtorek europejskiego raportu narkotykowego za 2026 r. wynika, że Polska jest największym producentem narkotyków syntetycznych w UE.
Zgodnie z raportem Agencji UE ds. Narkotyków (EUDA), obejmującym 29 państw – kraje członkowskie UE, Norwegię i Turcję – kokaina jest w Europie bardziej dostępna niż kiedykolwiek wcześniej, a syntetyczne opioidy i nowe substancje psychoaktywne stają się coraz większym zagrożeniem dla zdrowia i bezpieczeństwa Europejczyków.
W dokumencie podkreślono, że opioidy, zwykle w połączeniu z innymi substancjami, pozostają główną przyczyną zgonów spowodowanych narkotykami w Europie. EUDA szacuje, że w 2024 r. w UE odnotowano co najmniej 7,6 tys. ofiar śmiertelnych przedawkowania, często było to właśnie związane z zażyciem mieszanki narkotyków, czyli kilku substancji jednocześnie.
Komisarz Brunner, prezentując raport w Brukseli, ostrzegł, że handel narkotykami coraz silniej napędza przestępczość zorganizowaną. Polityk zauważył, że przestępcy zmodyfikowali działania, w tym zmienili szlaki przemytnicze i sposób przemytu. I tak np. chociaż ilość skonfiskowanej kokainy spadła w 2024 r. o ponad 20 proc. wobec roku wcześniejszego, to liczba konfiskat wzrosła z 95 tys. do 97 tys., co – zdaniem autorów raportu – może świadczyć o przejściu handlarzy na mniejsze, bardziej rozdrobnione przesyłki.
– Handel narkotykami finansuje pranie pieniędzy, korupcję, handel ludźmi, przemoc i inne formy poważnej przestępczości zorganizowanej. Za tym rynkiem stoją profesjonalne sieci przestępcze, które korzystają z najnowocześniejszych technologii, szyfrowanej komunikacji, a także międzynarodowych struktur logistycznych – powiedział komisarz, Jak zauważył handlarze narkotykami często szukają klientów wśród grup słabszych społecznie, osób wykluczonych, bezrobotnych, gdzie „tworzą środowisko, w którym zachęca się do zażywania narkotyków”.
Jak zauważyła Lorraine Nolan z EUDA, dodatkowe obawy budzą zwłaszcza nowe narkotyki, czyli syntetyczne opioidy, które mogą rozprzestrzeniać się bardzo szybko i powodować poważne szkody, zanim systemy ochrony zdrowia zdążą zareagować. – Niektóre są tak silne, że kilka gramów może stanowić tysiące potencjalnie śmiertelnych dawek – podkreśliła.
Z raportu wynika, że w 2024 r. w Europie przechwycono 34 kg silnie działających syntetycznych opioidów, w tym nitazenów. W 2025 r. po raz pierwszy wykryto także 50 nowych substancji psychoaktywnych, co zwiększyło liczbę monitorowanych przez EUDA środków do ponad tysiąca. Jak wynika z raportu produkcja syntetyków jest szczególnie wysoka zwłaszcza w Polsce, z kolei konopie uprawiane są w dużej mierze w Hiszpanii.
Raport zwraca też uwagę na rosnącą popularność ketaminy, szczególnie popularnej w tzw. środowiskach rekreacyjnych, czyli np. w klubach nocnych, która przestała być narkotykiem niszowym. Liczba osób rozpoczynających leczenie z powodu problemów związanych z ketaminą wzrosła w ostatnich latach czterokrotnie. Wciąż jednak jednym z najczęściej zażywanych narkotyków w UE pozostaje kokaina; tylko w ciągu ostatniego roku zażywało ją ok. 2,5 mln młodych dorosłych.
To, co jeszcze niedawno przedstawiano jako teorie spiskowe środowisk konserwatywnych, dziś zostało potwierdzone przez przedstawiciela rządu. Podczas posiedzenia sejmowej Komisji do Spraw Unii Europejskiej przyznano, że projekt unijnego rozporządzenia dotyczącego wzajemnego uznawania rodzicielstwa obejmuje nie tylko standardowe przypadki uznawania dokumentów rodzinnych między państwami członkowskimi, ale również dzieci adoptowane przez pary jednopłciowe oraz dzieci urodzone w wyniku surogacji, czyli „zlecenia” kobiecie zajścia w ciążę i porodu, za opłatę.
Polska uzna handel dziećmi?
Zapowiedzi rządu Tuska potwierdzają zastrzeżenia podnoszone od 2022 roku przez Instytut Ordo Iuris, który ostrzegał, że nowe przepisy mogą prowadzić do obchodzenia krajowych regulacji dotyczących rodziny, małżeństwa i ochrony dzieci. Przez długi czas krytycy projektu słyszeli jednak, że ich obawy są nieuzasadnione, przesadzone lub wręcz wynikają z niezrozumienia unijnego prawa. Dziś okazuje się, że to właśnie oni trafnie przewidzieli konsekwencje proponowanych rozwiązań.
Projekt rozporządzenia zakłada, że rodzicielstwo ustalone w jednym państwie członkowskim miałoby być automatycznie uznawane w pozostałych krajach UE. W praktyce oznaczałoby to, że Polska mogłaby zostać zobowiązana do uznawania zagranicznych aktów urodzenia wskazujących dwie osoby tej samej płci jako rodziców dziecka. Co więcej, podobny mechanizm mógłby dotyczyć również dzieci urodzonych dzięki handlu dziećmi, czyli tzw. surogacji, mimo że polskie prawo nie przewiduje takiej instytucji.
Trudno nie zauważyć paradoksu całej sytuacji. Przez lata politycy zapewniali, że kwestie małżeństwa, adopcji czy definicji rodziny pozostają wyłączną kompetencją państw członkowskich. Teraz okazuje się, że nie trzeba zmieniać konstytucji, ustaw ani przeprowadzać debaty społecznej. Wystarczy przyjąć unijne rozporządzenie, które nakaże uznawanie skutków rozwiązań wprowadzonych za granicą. Formalnie więc nic się nie zmienia, a praktycznie zmienia się bardzo wiele. To legislacyjna sztuczka przypominająca tłumaczenie, że drzwi są zamknięte, choć właśnie otwarto okno.
Szczególne sprzeciw budzi kwestia tzw. surogacji. W wielu krajach jest ona przedmiotem gorących sporów etycznych, a krytycy wskazują na ryzyko komercjalizacji ludzkiej prokreacji i traktowania dzieci oraz kobiet jako elementów transakcji. Tymczasem proponowane przepisy mogłyby prowadzić do sytuacji, w której państwo nie musi akceptować samej procedury surogacji, ale musi uznać jej skutki prawne. Innymi słowy: można oficjalnie twierdzić, że czegoś się nie popiera, jednocześnie zobowiązując się do honorowania rezultatów tego procesu.
Niepokój budzi dwuznaczna postawa rządu warszawskiego. Zamiast jasno wskazywać zagrożenia dla polskiego porządku prawnego i aktywnie budować koalicję państw sprzeciwiających się kontrowersyjnym zapisom, przedstawiciele władzy sprawiają wrażenie, jakby problem dostrzegli dopiero wtedy, gdy nie dało się go już dłużej ukrywać. Trudno oprzeć się wrażeniu, że opinia publiczna miała uwierzyć, iż projekt dotyczy jedynie technicznych kwestii administracyjnych, podczas gdy jego skutki mogą sięgać znacznie głębiej.
Na szczęście negocjacje w Brukseli nadal trwają, a przyjęcie rozporządzenia wymaga jednomyślności państw członkowskich. Oznacza to, że Polska wciąż dysponuje realnymi narzędziami do zablokowania projektu lub wymuszenia istotnych zmian jego treści. Pytanie brzmi jednak, czy lewicowo-liberalny rząd będzie chciał z nich skorzystać.
Jeśli ostatecznie okaże się, że Polska zgodzi się na rozwiązania, przed którymi przez lata przestrzegano, trudno będzie tłumaczyć obywatelom, że nic się nie stało. Zwłaszcza że właśnie usłyszeliśmy od przedstawiciela rządu, iż stać może się dokładnie to, przed czym ostrzegano od początku – Polska stanie się krajem z legalnym handlem dziećmi.
Jeżeli ktoś jeszcze zastanawiałby się, o co chodzi z tym całym cyrkiem UFO, Steven Spielberg w najnowszym filmie o obcych nie pozostawia żadnych wątpliwości. Wiara w istnienie istot pozaziemskich – mówiąc dyplomatycznie – ma „wzbudzić wątpliwości” wobec naszych przekonań religijnych.
Od niedawna świat pop-kultury przeżywa coś na kształt renesansu UFO. Co ciekawe, bezpośredni asumpt dla ponownego zainteresowania osobliwą modą dostarczyła polityka. Z zupełnie nieznanych powodów, urzędnicy Pentagonu zaczynają zeznawać w świetle kamer, Donald Trump ujawnia ściśle tajne dokumenty Białego Domu, a J.D. Vance chodzi po mediach dzieląc się swoimi, jakże istotnymi w obecnej sytuacji międzynarodowej, przemyśleniami. I choć same materiały źródłowe nie dostarczają żadnych przełomowych rewelacji, mit UFO – jak każdego fenomenu kulturowego o potencjalnie nadprzyrodzonych charakterze – żyje swoim własnym życiem, niejako obok faktów, zdobywając wciąż nowych sympatyków na całym świecie.
Nic dziwnego, że również Hollywood stara się kuć żelazo póki gorące, wyznaczając do swojej najnowszej superprodukcji sprawdzonego weterana kina, Stevena Spielberga. Tym razem jednak, w odróżnieniu od poprzednich hitów z obcymi w roli głównej, ludzkość nie jednoczy się we wspólnym wysiłku odparcia pozaziemskiej inwazji. „Dzień objawienia” tym różni się od poprzedników, że dotyka dużo głębszych pokładów ludzkiej wrażliwości, wprowadzając widza w stan niemal filozoficznej refleksji.
Sam reżyser podkreślał w wywiadach, że jego film może „wpłynąć na podstawowe przekonania”, które wyznaje wielu z nas. „Czy Bóg jest naszym Bogiem tylko na tej planecie? A może jest bogiem każdego systemu, w którym istnieje cywilizacja i inteligentne życie, a nawet życie w pewnej fazie rozwoju?” – pytał w wywiadzie dla CBS. Spielberg, który sam wychował się w rodzinie wyznającej judaizm reformowany, ujawnił również, że choć film jest dziełem fikcyjnym, on sam wierzy, że kosmici rzeczywiście odwiedzili Ziemię.
„Opierając się na poszlakach zebranych przez całe moje życie, na wszystkich, których słuchałem, na każdym obejrzanym przeze mnie filmie dokumentalnym oraz na wszystkich zeznaniach przed Kongresem, które słyszałem, jestem absolutnie przekonany, że byli tutaj i że nadal tu są” – przyznał. „Kto wie, może zawsze tu byli”, sugerował tajemniczo. I rzeczywiście, zaprezentowane w filmie kontakty z istotami pozaziemskimi mają w sobie coś z mistycyzmu. Obcy Spielberga oferują wybrańcom, niczym Duch Święty, dar rozumienia języków i czytania w sercu, napełniają wiarą, nadzieją i miłością, oraz dosłownie ratują ludzkość od III wojny światowej.
Spielberg wprost nadaje wydarzeniom wymiar religijny, wprowadzając postać zakonnicy (w tej roli Elizabeth Marvell) oraz byłej nowicjuszki Jane (Eve Hewson). Postawione przed faktem istnienia obcych, zadają w pierwszej kolejności pytania o charakterze teologicznym (swoją drogą ciekawe, że do ukazania podobnych rozterek nigdy nie służą wyznawcy judaizmu). Dla Jane, która utraciła wiarę w boskość Chrystusa, „objawienie” kosmitów oznacza przede wszystkim zburzenie religijnych narracji trzymających w ryzach cywilizacyjny porządek. Dziewczyna obawia się, że na skutek bliskiego spotkania trzeciego stopnia, „ludzie odwrócą się od Boga”, a wraz z utratą wiary zawali się cały porządek etyczny i moralny. Zupełnie inne podejście sugeruje siostra Maura (Marvell), przekonując, że istnienie obcych wcale nie musi przeczyć prawdom wiary, ponieważ Pan Bóg ma swoje plany również wobec innych światów. Ostatecznie obcy Spielberga zakładają nową, światową religię pokoju, a ich pierwsze słowa skierowane do gatunku ludzkiego brzmią: „Posłuchajcie”.
Stare herezje w latającym spodku
Przesłanie filmu, podobnie współczesne opowieści na temat obcych cywilizacji, od nieżyjącego już guru „religii UFO” Ericha von Dänikena, po rodzimych „ufologów” pokroju Roberta Bernatowicza, na kilometr pachną starym, dawno skompromitowanym New Age’em. W tym przypadku miejsce „duszy”, „wewnętrznego ja” czy „boskiego kosmosu”, zajmuje technologiczno-probabilistyczna frazeologia, dostosowana do zsekularyzowanego człowieka XXI wieku. Cuda, magia i zjawiska nadprzyrodzone mają być efektem działania kosmicznej technologii, odpowiadającej za fenomeny, które znamy pod postacią daru bilokacji, stygmatów czy opętania. Zbawienie zaś polega nie na przekroczeniu własnej natury wraz z Chrystusem, ale odkryciu i wdrożeniu w życie ewolucyjnej „supermocy” w postaci…empatii.
Choć Kościół katolicki oficjalnie nie rozsądza na temat istnienia istot pozaziemskich, jednocześnie ostrzega przed możliwością wykorzystania „wiary w UFO” do uderzenia w prawdy katolickie. „New Age zostało zaludnione dziwnymi i egzotycznymi bytami, mistrzami, adeptami, istotami pozaziemskimi, jest to miejsce psychicznych mocy i okultystycznych tajemnic, spisków i tajnego nauczania” – ostrzega Stolica Apostolska w broszurze „Jezus Chrystus Dawcą Wody Żywej” z 2003 r.
Szczególne miejsce w podobnych nurtach zajmuje postać tzw. Kosmicznego Chrystusa, czyli wzorzec, który może być powielany w wielu ludziach, miejscach i czasach, który niesie w sobie ogromną zmianę paradygmatu. To klasyczna pułapka new age’owskich teorii, które „w jakiś sposób zaprzeczają historii i nie akceptują faktu, że duchowość może być zakorzeniona w czasie lub w jakiejś instytucji. Jezus z Nazaretu [w tej optyce – red.] nie jest Bogiem, ale jednym z wielu historycznych przejawów kosmicznego i uniwersalnego Chrystusa”.
Tymczasem według wiary chrześcijańskiej, Jezus Chrystus nie jest wzorcem, ale „osobą boską, której ludzko-boska postać odkrywa tajemnicę miłości, jaką Ojciec żywi dla każdej osoby od początku całej historii ludzi (Jan 3,16)”.
Wcielenie, choć miało znaczenie dla całego wszechświata, dokonało się w konkretnym miejscu i czasie. My zaś zostaliśmy wezwani do budowania relacji z Bogiem, doświadczonym „we wszystkim na nasze podobieństwo, z wyjątkiem grzechu” (Hbr 4, 15). Odrzucenie tej perspektywy prowadzi w króliczą norę dalszych rozważań na temat spraw ostatecznych: skoro Pan Bóg nie zbawia obcych, to czy pozostają wolni od grzechu pierworodnego, a zatem są dużo doskonalsi od istot ludzkich? (właśnie taki obraz obcych wyłania się z filmu Spielberga).
A jeżeli zbawia, to co z wyjątkową pozycją Matki Bożej – Królowej Nieba i Ziemi, skoro na innych planetach mogą istnieć inne „matki” Boga? Widzimy wyraźnie, że nawet bez przesądzania o istnieniu kosmitów, nawet sama dyskusja na ten temat potrafi potężnie wstrząsnąć samymi fundamentami wiary chrześcijańskiej. I być może właśnie o to chodzi.
Epstein wiecznie żywy
I tak główni bohaterowie filmu, Margaret (Emily Blunt) i Daniel Kellner (Josh O’Connor) okazują się ostatecznie posłańcami obcych, którzy przybywają do naszego świata z „dobrą nowiną”. Co ciekawe, obaj bohaterowie zostają w dzieciństwie uprowadzeni przez UFO, objawiające się pod postacią niemal bajkowych, dysney’owskich zwierzątek – jelenia, szopa, lisa i ptaka. Poprowadzeni do czarodziejskiego domu Jasia i Małgosi (dokładnie takie określenie pada w filmie), który okazuje się laboratorium obcych, zostają poddani eksperymentom. Po spotkaniu w dorosłym życiu, mimo koszmaru jaki przeżyły, ostatecznie zostają ich wiernymi emisariuszami i pałają do nich bezgraniczną miłością.
Powyższy wątek fabularny niepokoi szczególnie w kontekście licznych skandali pedofilskich w samym Hollywood, nie mówiąc już o ujawnionych związkach amerykańskiej elity artystycznej z nieżyjącym pedofilem-sutenerem Jeffreyem Epsteinem. Przedstawienie motywu nieletnich ofiar nadużyć (wszak obcy nie pytali o zgodę) wdzięcznych swoim oprawcom, w naszej post-epsteinowskiej rzeczywistości może budzić tylko najgorsze skojarzenia.
Na koniec jeszcze jeden interesujący fakt. W niektórych środowiskach katolickich dominuje przekonanie, że za fenomenem UFO mogą stać demony, pragnące zwieść ludzkość.[?? A są takie, katolickie, które temu zaprzeczają? md]. Dokładnie w ten sposób argumentował zasłużony amerykański egzorcysta, Stephen Rossetti. Za swoje wypowiedzi został pozbawiony stanowiska przez metropolitę Waszyngtonu, kard. Roberta McElroya.
Zastanówmy się jednak, czy gdyby rzeczywiście pod postacią obcych chciały objawić się upadłe anioły, z wszystkimi tego dramatycznymi konsekwencjami, czy nie postąpiłyby podobnie jak w filmie Spielberga?
Nowy raport brytyjskiego ‚Daily Mail’ bije na alarm: wskaźnik urodzeń w Anglii i Walii spadł do najniższego poziomu od dziesięcioleci, a cztery na dziesięć noworodków ma obecnie co najmniej jednego rodzica urodzonego za granicą.
To, co staje się widoczne w Wielkiej Brytanii, nie jest jednak odosobnionym przypadkiem, lecz symptomem znacznie większego problemu: Zachód znajduje się w samym środku historycznego załamania demograficznego.
Zamieszki w Belfaście
Dane z Wielkiej Brytanii ukazują rzeczywistość społeczeństwa, które coraz bardziej traci swoją zdolność do reprodukcji – pod względem ekonomicznym, kulturowym i społecznym. Coraz mniej osób na Zachodzie zakłada rodziny, ma dzieci i coraz mniej wierzy w stabilną przyszłość. Jednocześnie rządy starają się zrekompensować wynikający z tego upadek swoich systemów poprzez stale rosnącą migrację. Zamiast polityki prorodzinnej prowadzona jest polityka demograficzna.
Współczesny Zachód stworzył system, w którym dzieci stały się luksusem dla wielu ludzi. Rosnące koszty mieszkań, niepewność zatrudnienia, stagnacja płac, wysokie podatki, rosnąca samotność i całkowita ekonomizacja życia systematycznie niszczą tradycyjne struktury rodzinne. Do tego dochodzi kultura, która przedkłada konsumpcję, karierę i indywidualizm nad pokolenia, wspólnotę i stabilność.
Rezultat jest dramatyczny: niemal wszędzie w Europie wskaźniki urodzeń są znacznie poniżej poziomu zastępowalności pokoleń. Bez masowej imigracji wiele państw zachodnich już by się kurczyło. Systemy emerytalne, systemy opieki zdrowotnej i rynki pracy są coraz bardziej uzależnione od sztucznego wzrostu populacji poprzez migrację. A to właśnie zmienia społeczeństwa zachodnie w tempie niespotykanym dotąd w historii.
Podczas gdy klasa polityczna publicznie mówi o ‚różnorodności i kosmopolityzmie’, za kulisami widoczna jest o wiele bardziej brutalna rzeczywistość: Zachód najwyraźniej nie jest już w stanie ekonomicznie motywować własnej populacji do posiadania dzieci. Migracja staje się zatem nie tylko strategią rynku pracy, ale także centralnym mechanizmem podtrzymywania funkcjonowania starzejących się społeczeństw.
Krytycy ostrzegają zatem przed niebezpiecznym ślepym zaułkiem. System, który jest zależny od stale rosnącej migracji, aby opóźnić swój gospodarczy i demograficzny upadek, nieuchronnie generuje napięcia społeczne, konflikty kulturowe i dezintegrację polityczną. Jednocześnie przyczyny leżące u podstaw tego zjawiska pozostają nierozwiązane. Ponieważ sednem problemu nie jest migracja.
Sednem problemu jest cywilizacja zachodnia, która staje się coraz potężniejsza technologicznie, ale zaczyna wymierać biologicznie i społecznie. Coraz więcej państw przypomina dziś starzejące się maszyny gospodarcze, które nie są już w stanie funkcjonować bez ciągłego napływu siły roboczej z zewnątrz. Rodziny się rozpadają, dzieci są odkładane na później lub w ogóle nie są planowane, a elity polityczne zachowują się tak, jakby nieograniczona migracja mogła na stałe zastąpić każdy kryzys strukturalny.
Brytyjskie dane to zatem coś więcej niż tylko statystyki. Są one sygnałem ostrzegawczym dla stanu całego Zachodu.
ZB: Problemy demograficzne w Europie Zachodniej były już zauważalne w latach 60-tych ub. wieku, w USA nieco później, a w Polsce pierwsze objawy zaczęły być widoczne w II połowie lat 70-tych, powstrzymane przez kryzys gospodarczy i stan wojenny, któremu zawdzięczamy (no tak, nie inaczej) gwałtowny wzrost urodzeń. Dziś te dzieci mają powyżej 40 lat i są (ciągle jeszcze) kołem zamachowym naszej gospodarki.
W latach 90-tych wróciły tendencje spadkowe urodzin. Co było wtedy dziwne? – Żaden polityk nie wypowiadał się w tej sprawie, nikt nie bił na alarm, a poseł, który zaproponował powrót do gomułkowskiego ‚bykowego’, został wyśmiany przez liberalne media.
Podobno 90% licealistek orzekło, że nie chce mieć dzieci w przyszłości. Co prawda życie dokona tu pewnej korekty in plus, ale można przewidywać, że problem demograficzny będzie się pogłębiał. Już dziś widzimy, przynajmniej w dużych miastach, że w wózkach dziecięcych, chroniących przed deszczem i słońcem, przewożone są psy. Czy takie społeczeństwo może się rozwijać? – Marne szanse.
Najnowsza sensacja Gabbarda z laboratorium biologicznego: ponad 40 ukraińskich laboratoriów z ebolą, wąglikiem i innymi chorobami – spisek potwierdzony przez amerykański wywiad (wideo)
Przez lata doniesienia o finansowanych przez USA laboratoriach biologicznych na Ukrainie były odrzucane jako rosyjska propaganda, dezinformacja lub teorie spiskowe. Każdy, kto kwestionował, czy Stany Zjednoczone faktycznie prowadzą lub finansują ośrodki badań biologicznych na Ukrainie, był dyskredytowany.
Teraz Tulsi Gabbard, dyrektor amerykańskiej Narodowej Służby Wywiadowczej, ujawniła dokumenty, które rzucają nowe światło na tę debatę.
Komunikat prasowy Biura Dyrektora Wywiadu Narodowego (ODNI) potwierdza, że Stany Zjednoczone wsparły ponad 120 laboratoriów w ponad 30 krajach na całym świecie – w tym ponad 40 placówek na Ukrainie. Opublikowane dokumenty wskazują również, że laboratoria te pracowały z wysoce niebezpiecznymi patogenami, a ukraińscy naukowcy zostali przeszkoleni przez USA w zakresie pracy w warunkach bezpieczeństwa biologicznego.
Przechowywanie patogenów z radzieckiego programu broni biologicznej,
Szkolenie ukraińskich naukowców w dziedzinie bioizolacji,
Certyfikaty dla „szczególnie niebezpiecznych patogenów”
przechowywanie patogenów, takich jak wąglik, tularemia, gruźlica, afrykański pomór świń, MERS, SARS, wirus Marburg, Ebola, gorączka Lassa i dżuma.
Szczególnie alarmujące nie jest to, że takie patogeny występują w laboratoriach o wysokim poziomie bezpieczeństwa – to standardowa praktyka w wielu krajach. Prawdziwie alarmujące jest to, że istnienie tych programów było przez lata bagatelizowane publicznie.
Od „mitu spiskowego” do oficjalnego potwierdzenia
Podczas wojny na Ukrainie każda wzmianka o finansowanych przez USA laboratoriach biologicznych była odruchowo odrzucana jako kremlowska propaganda. Politycy, media i tak zwani weryfikatorzy faktów zapewniali opinię publiczną, że są to jedynie nieszkodliwe placówki służące celom zdrowia publicznego.
Jednak opublikowane obecnie dokumenty przedstawiają bardziej złożony obraz.
Dowodzą, że Stany Zjednoczone rzeczywiście zainwestowały znaczne sumy w ukraińskie laboratoria. Wymieniają konkretnych wykonawców, takich jak Black & Veatch, wymieniają koszty poszczególnych projektów i dokumentują pozwolenia na pracę ze szczególnie niebezpiecznymi patogenami.
Prawdziwe pytanie brzmi: dlaczego przez tyle lat tak agresywnie tłumiono publiczną debatę na ten temat?
Prawdziwy problem: zaufanie
Prawdziwy skandal może więc leżeć nie tyle w samych laboratoriach, co w sposobie, w jaki traktowane są tam obywatele.
Kiedy rządy początkowo odrzucają jakąkolwiek dyskusję, uznając ją za dezinformację, a następnie po latach publikują dokumenty potwierdzające kluczowe fragmenty pierwotnych raportów, pojawia się poważny problem zaufania.
Rezultat jest przewidywalny: społeczeństwo zaczyna nie ufać nie tylko oficjalnym wyjaśnieniom, ale także uzasadnionym ostrzeżeniom i faktom.
Zniszczenia wykraczają daleko poza granice Ukrainy.
Bo za każdym razem, gdy rzekomy „mit” staje się częściowo potwierdzoną rzeczywistością, wśród wielu ludzi rośnie przekonanie, że ważne debaty nie są prowadzone otwarcie, lecz są kontrolowane politycznie.
Wniosek
Stany Zjednoczone rzeczywiście sfinansowały powstanie rozległej sieci laboratoriów biologicznych na Ukrainie, które pracowały z niezwykle niebezpiecznymi patogenami. Świadczy to o tym, że publiczne przedstawianie tych programów przez lata brzmiało znacznie prościej i mniej szkodliwie niż rzeczywistość ujawniona w dokumentach, które właśnie zostały opublikowane.
Być może to jest prawdziwa bomba Biolab:
Nie żeby laboratoria istniały.
Jednak wiele osób było wyśmiewanych za samą wzmiankę o ich istnieniu.
Ustępująca dyrektor wywiadu narodowego USA Tulsi Gabbard ujawniła informacje o finansowaniu przez Waszyngton ponad 120 laboratoriów biologicznych w ponad 30 krajach. Wśród nich znalazły się laboratoria na Ukrainie, które według amerykańskich służb mogły przechowywać niebezpieczne patogeny i były narażone na zagrożenia związane z wojną rosyjsko-ukraińską.
12 czerwca Biuro Dyrektora Wywiadu Narodowego USA opublikowało informacje o wieloletnim finansowaniu przez rząd Stanów Zjednoczonych ponad 120 laboratoriów biologicznych w ponad 30 krajach, w tym obiektów na Ukrainie.
Według Gabbard wiele z tych laboratoriów prowadzi lub prowadziło badania nad patogenami wywołującymi choroby zakaźne. Ujawnione informacje obejmują także laboratoria na Ukrainie, które mogły być narażone na atak, zajęcie lub uszkodzenie w związku z wojną rosyjsko-ukraińską.
Laboratoria w ponad 30 krajach
Biuro Dyrektora Wywiadu Narodowego USA przekazało, że opublikowane materiały mają świadczyć o „długotrwałym” finansowaniu zagranicznych biolaboratoriów przez amerykański rząd. Część z nich miała prowadzić badania z wykorzystaniem niebezpiecznych i wysoce zakaźnych patogenów.
Według ODNI amerykańska wspólnota wywiadowcza już wcześniej ostrzegała przed ryzykiem związanym z jednym z finansowanych przez USA laboratoriów biologicznych na Ukrainie. Obiekt miał prawdopodobnie przechowywać niebezpieczne patogeny i pozostawać podatny na zagrożenia ze strony Rosji.
„Na przykład, Wspólnota Wywiadów ostrzegała wcześniej, że finansowane przez USA laboratorium biologiczne na Ukrainie prawdopodobnie przechowuje niebezpieczne patogeny i jest narażone na długotrwałe zagrożenia ze strony Rosji w postaci ataku, przejęcia lub zniszczenia” — dodano w komunikacie.
Gabbard: informacje były ukrywane
Gabbard stwierdziła, że dowody dotyczące finansowania zagranicznych laboratoriów były przez lata ukrywane przed opinią publiczną. Według niej osoby kwestionujące oficjalne stanowisko były oskarżane o działanie na rzecz obcych państw.
„Pomimo oczywistego potencjału badań nad niebezpiecznymi patogenami w laboratoriach biologicznych do wywołania katastrofalnych skutków na skalę globalną, politycy, tak zwani eksperci zdrowotni, tacy jak były dyrektor Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych Anthony Fauci, oraz przedstawiciele zespołu bezpieczeństwa narodowego administracji Bidena okłamywali Amerykanów co do istnienia laboratoriów biologicznych, finansowanych i wspieranych przez USA. Jednocześnie grozili osobom próbującym ujawnić prawdę” — stwierdziła ustępująca dyrektor wywiadu narodowego USA Tulsi Gabbard.
Gabbard zapowiedziała, że ODNI będzie nadal współpracować z innymi instytucjami federalnymi w celu ustalenia lokalizacji laboratoriów, rodzaju przechowywanych w nich patogenów oraz zakończenia niebezpiecznych badań typu gain-of-function.
„Biuro Dyrektora Wywiadu Narodowego (ODNI) będzie nadal ściśle współpracować z partnerami w całym rządzie, aby ustalić lokalizację tych laboratoriów, rodzaje przechowywanych w nich patogenów oraz zakończyć niebezpieczne badania typu gain-of-function, które zagrażają zdrowiu i dobrobytowi Amerykanów oraz ludzi na całym świecie” — powiedziała Gabbard.
Patogeny i badania typu gain-of-function
W finansowanych przez USA laboratoriach biologicznych miały być prowadzone lub wcześniej prowadzone badania z wykorzystaniem niebezpiecznych patogenów, w tym badania typu gain-of-function. Chodzi o metodę polegającą na modyfikacji organizmu w celu wzmocnienia określonej funkcji biologicznej.
Celem rozporządzenia jest uniemożliwienie wykorzystywania pieniędzy amerykańskich podatników do finansowania badań nad patogenami wysokiego ryzyka w państwach budzących obawy lub krajach pozbawionych odpowiedniego nadzoru.
Wśród instytucji zaangażowanych w sieć współpracy wymieniono m.in. Centers for Disease Control and Prevention oraz amerykańskie uczelnie, w tym University of Florida, University of Alaska, University of Tennessee, University of New Mexico i Kansas State University.
Laboratoria na Ukrainie
Nowo ujawnione informacje obejmują ponad 40 laboratoriów na Ukrainie, które miały być zbudowane lub wspierane przez USA. Według komunikatu część z nich przechowywała patogeny związane z programami broni biologicznej z czasów Związku Radzieckiego.
W materiałach wymieniono kolekcje szczególnie niebezpiecznych patogenów oraz repozytoria drobnoustrojów wywołujących choroby zakaźne. Wśród wskazanych zagrożeń znalazły się m.in. bakterie powodujące brucelozę i wąglik, a także patogeny związane z gruźlicą, afrykańskim pomorem świń, chorobą Newcastle, SARS i Ebolą.
USA miały również finansować ukraińskich naukowców prowadzących badania nad chorobotwórczymi szczepami ptasiej grypy oraz innymi zakaźnymi wirusami w laboratoriach o podwyższonym poziomie zabezpieczeń biologicznych.
Programy po zimnej wojnie i rosyjskie oskarżenia
Przez lata rząd USA finansował zagraniczne projekty w ramach programu Cooperative Threat Reduction, czyli Wspólnej Redukcji Zagrożeń. Program miał służyć zabezpieczaniu obiektów i programów badawczych z okresu zimnej wojny, których korzenie sięgały głównie radzieckich programów rozwijania technologii broni biologicznej i chemicznej.
Część obiektów pozostałych po sowieckich programach znajdowała się w Kijowie, Tbilisi oraz innych miejscach na obszarze byłego Związku Radzieckiego.
Wraz z pogorszeniem relacji Rosji z Zachodem Moskwa coraz częściej oskarżała USA o finansowanie obiektów biologicznych, które miałyby służyć opracowywaniu potencjalnej broni biologicznej. Waszyngton przez lata odrzucał takie zarzuty i wskazywał, że są one elementem rosyjskiej dezinformacji.
W 2023 roku Departament Stanu USA oskarżył Rosję o zwiększenie skali dezinformacji dotyczącej broni biologicznej. Według amerykańskiej dyplomacji Moskwa próbowała w ten sposób odwrócić uwagę od inwazji na Ukrainę, osłabić międzynarodowe poparcie dla Kijowa i usprawiedliwić wojnę.
W maju Gabbard ogłosiła rezygnację z funkcji dyrektor wywiadu narodowego USA. Jako powód wskazano poważną sytuację zdrowotną jej męża.
Reuters podał, powołując się na własne źródło zaznajomione ze sprawą, że Gabbard została zmuszona do rezygnacji przez Biały Dom. Wcześniej pojawiały się informacje o różnicach zdań między nią a Trumpem, między innymi w sprawie Iranu.
W sobotę 13 czerwca ulicami Warszawy przejdzie marsz ku czci niemoralności i wynaturzeń. Tak zwana Parada Równości przeciągnie przez Śródmieście.
Centrum Warszawy będzie nieledwie sparaliżowane od wczesnych godzin rannych, by umożliwić swobodne przejście homo-, bi- czy transseksualistom – i najpewniej również satanistom.
W ubiegłym roku na tym nieszczęsnym wydarzeniu doszło do otwartej proklamacji satanizmu i pochwały mordowania. Jeden z uczestników przebrał się za szatana, a na głowę założył sobie sztuczne oderwane nogi dziecka. Chciał w ten sposób pokazywać wsparcie dla zabijania dzieci w aborcjach.
Pomimo tego, policja nie interweniowała, a ten antyludzki incydent nie wzbudził oburzenia magistratu. Kiedy odbywa się Marsz Niepodległości, wściekłość władz budzi byle raca; kiedy odbywa się Parada Równości, manifestacja satanizmu i pochwała mordu jest przyjmowana milczeniem.
Mieszkańcy Warszawy powinni dziś omijać zwłaszcza ulice: Świętokrzyską, Nowy Świat, Krakowskie Przedmieście, Miodową, Senatorską, Plac Teatralny, Marszałkowską. To właśnie tamtędy będzie przeciągać kolumna LGBT. Według zapowiedzi, manifestacja rodem z Sodomy ma zakończyć się około 16:30.
W tym dniu warto przeprosić Boga za grzechy i wynagrodzić Mu zgorszenie aktem miłosierdzia bądź pokuty.
I zapadł zmierzch… Udział markizy de Montespan w spisku na życie króla.
==========================
[Umieszczam, przypominam te trzy artykuły w związku ze znalezienie szkielecików dzieci w ogródku „lekarki” w Lutoryżu pod Rzeszowem. O tej sprawie będę pisał, jeśli jej nie zakopią. Tak, jak te dzieci. Mirosław Dakowski]
[Zachowały się dokumenty sądowe i prokuratorskie opisujące te sprawy. Ale – są „trudno dostępne”, nawet w laickiej Francji. Mirosław Dakowski]
Po wysłuchaniu mszy, w paryskim kościele Notre-Dame de Bonne-Nouvelle, dnia 12 marca 1679, została aresztowana La Voisin…
Afera nabrała rozgłosu…
Wszczęto śledztwo…
Ponieważ zataczało ono coraz szersze kręgi, a na liście winowajców pojawiły się nazwiska osób z najwyższych sfer arystokracji francuskiej, uznano, że nie ma wyjścia i musi się powiadomić o tym wszystkim króla.
Ten ostatni zaś, mimo że zirytował się doniesieniami, jednakowoż na razie uznał za ważniejsze, by się jakimś cudem uwolnić od zaborczej tłustej wampirzycy, jaką bez wątpienia była de Montespan (której rola w aferze trucicielskiej naówczas jeszcze nie była mu znaną), a ponieważ i pani de Maintenon też mu już nie mniej doskwierała niż jej konkurentka, więc postanowił znaleźć jakiekolwiek wyjście z owej męczącej go i przyprawiającej o ból głowy sytuacji.
I chociaż najwyraźniej była to dla Ludwika kwestia zbyt trudna do rozstrzygnięcia naprędce, nie chciał już dłużej odsuwać jej w czasie. Uczynił więc coś, co mu było najłatwiej uczynić i… w 1679 roku wziął sobie nową kochankę, młodziutką, bo zaledwie siedemnaście lat liczącą, pannę Marie Angélique de Scorailles, księżnę de Fontanges.
Odmłodniał przy niej, odżył, odzyskał werwę i humor.
Obsypał ją złotem i klejnotami. No i oczywiście też zapłodnił.
Młodziuchna metresa w roku 1680 przedwcześnie urodziła królowi martwego syna, sama zaś niestety zapadła na dziwną, wyniszczającą chorobę, objawiającą się częstymi i obfitymi krwotokami z dróg rodnych. Mówiono, że to pewnie na skutek poronienia, że może został w niej kawałek łożyska… Ale mówiono też co innego, że ktoś wydał na nią wyrok śmierci, a choroba nie ma bynajmniej naturalnego charakteru…
Nie wiadomo, czy to król odsunął się od niej, zniechęcony jej złym stanem zdrowia, czy też ona odsunęła się od króla. Ale wkrótce po owym nieszczęśliwym porodzie zamknęła się w murach paryskiego opactwa Chelles. W niecały rok później, gdy nagle dopadła ją silna i wyniszczająca gorączka, przeniesiono ją do innego, wygodniejszego z paryskich opactw – Port-Royal.
I tam zmarła w nocy z 28 na 29 czerwca 1681 roku…
Ponieważ w tym czasie śledztwo w sprawie afery trucicielskiej osiągnęło kulminację, król – zapewne po to, by poznać prawdę – zarządził jej autopsję.
Nieboszczka miała zgniłe płuca i stłuszczoną wątrobę… Nie wskazywało to w żaden sposób na pozostawienie fragmentu łożyska w macicy… ale i nie potwierdzało działania trucizny… Sprawa panny de Fontanges niejako zawisła w próżni… Zwinna, szczupła, zaprawiona w konnej jeździe dziewiętnastolatka miała stłuszczoną wątrobę… niczym jakiś stary, otyły pijak. Dziwnie to wyglądało… Dziś już wiadomo, że dość rzadka przypadłość, jaką jest ostre stłuszczenie wątroby ciężarnych, może wystąpić tuż po porodzie i w skrajnych przypadkach nawet doprowadzić do śmierci kobiety… Wtenczas tego nie wiedziano… Zatem? Sprawę uznano za nieczystą…
Dlatego też po zgonie młodziuchnej królewskiej kochanki zaczęto już nie szeptać, ale mówić w głos, że ta śliczna, niemająca jeszcze dwudziestu lat dziewczyna, to kolejna ofiara trucizny… A kogo wskazywano jako tę, która wydała na nią wyrok śmierci? Mściwą i bezlitosną markizę de Montespan!
Już dłużej nie można było zamiatać pewnych spraw pod dywan…
* * *
Rewizja w domu La Voisin, przy rue de la Tannerie, przyniosła nie tylko przełom w sprawie, ale wiele osób, nawet i twardych, niejedno już w życiu widzących, stróżów prawa, przyprawiło o psychiczny wstrząs.
W samym domu natrafiono na rozliczne przedmioty służące do sprawowania czarnomagicznego kultu, na wielki zapas afrodyzjaków i trucizn najrozmaitszych, fragmenty dziecięcych i zwierzęcych ciał do produkcji tychże specyfików służących, na poddaszu zaś odkryto izbę, w której wiedźma wykonywała aborcje i wielki piec, w którym spalała płody wyrwane z wnętrzności wyrodnych matek…
Nie lepiej prezentowały się piwnice, z ołtarzem do odprawiania czarnych mszy i trupami pozakopywanymi przy ścianach, trupami, które były zbyt duże, by je w całości spalić, a nikomu nie chciało się ich kawałkować…
Piec jednak nie nadążał ze spopielaniem szczątek, poza tym było to chyba za drogie, bo przecież chrustu i drew nie rozdają za darmo, więc – jak przechwalając się – wyznała La Voisin, większość trupków pochodzących z aborcji, jak też i zwłok dzieci kupowanych, lub porywanych na ulicach Paryża, a służących jako ofiary składane w demonicznych obrzędach, było zakopywane w przydomowym ogrodzie.
Policja przeszukała więc i ów ogród, w którym znalazła zagrzebane w płytkich grobach ponad dwa i pół tysiąca dziecięcych szczątków, w różnych stadiach rozkładu, od całkiem świeżych, po gołe szkieleciki…
* * *
Na La Voisin nawet nie trzeba było naciskać ani wymuszać zeznań torturami. Śledztwo trwało. Uzależnionej od alkoholu czarownicy trunków nie skąpiono, bo po pijanemu nie umiała powściągnąć języka i nie tylko przyznawała się do niezliczonych, potwierdzonych później przez śledczych, w czasie rewizji i konfrontacji, zbrodni, ale i sypała nazwiskami jak z rękawa. I to jakimi nazwiskami!
Jednego tylko nigdy nie wymieniła – nazwiska królewskiej nałożnicy, pani de Montespan… pewnie się lękała, że jeśli wyszłyby na jaw jej plany zamordowania króla, nie mogłaby już liczyć na żaden ratunek, z jakiekolwiek strony… I to chyba dlatego przyznawała się do niezliczonych okropieństw, jakby chcąc w ten sposób odwrócić uwagę śledczych od planowanego królobójstwa, mając jednocześnie nadzieję, że któryś z możnych przyjaciół wyciągnie ją – mimo wszystko – z tarapatów… Przeliczyła się…
Król, któremu przedstawiono dwie listy, jedną z nazwiskami ofiar, drugą zaś z nazwiskami zleceniodawców zbrodni, aż pobladł z wrażenia i przerażenia zarazem.
Sprawę trzeba było tedy jak najszybciej zakończyć, jednocześnie srogo karząc winnych. Dlatego też władca już 27 grudnia 1679 roku nakazał unicestwienie całej tej trucicielskiej pajęczyny oraz ukaranie zbrodniarzy, jak również wszystkich ich klientów za pomocą wszelkich możliwych i prawnych środków i to niezależnie od rangi, płci i wieku osób zamieszanych w owe zbrodnie…
Nikt i nic nie mogło uratować La Voisin…
Dodatkowo oskarżona została bowiem przez własną córkę Marguerite Monvoisins, która między innymi zeznała i to, iż urodziwszy dziecko, uciekła z domu, obawiając się, że jej matka i własnego wnuka nie oszczędzi, składając go na ofiarę diabłu.
Oskarżona została była i przez księdza Guibourga, który upierał się, że on żadnego dziecka nie zabił, a zabijała je osobiście La Voisin i podawała mu je już martwe. On zaś tylko każde z nich przed zarżnięciem chrzcił, iżby mogło trafić prosto do Raju. I chociaż nie do końca (poza owym chrzczeniem) było owo prawdą, to udano, że dano temu wiarę, iżby możliwie jak najbardziej zminimalizować udział katolickiego księdza w owych okropieństwach. Dzięki temu ocalił głowę, ale gnił w więzieniu aż do samej śmierci, do roku 1686.
Tak więc La Voisin została skazana na spalenie żywcem na placu de Greve. Termin egzekucji wyznaczono na dzień 22 lutego 1680 roku.
Noc przed egzekucją spędziła wesoło, na obżarstwie, pijaństwie, śpiewaniu sprośnych piosenek, aż do czasu, gdy świt rozświetlił niebo…
Wtedy to przybył do celi spowiednik, lecz stara, pijana wiedźma obrzuciła go najgrubszymi obelgami, a na widok krzyża zareagowała nieopisaną furią.
Powieziono ją zatem na miejsce kaźni, gdzie nie chciała zejść z wózka, czepiając się go z całej siły tak, że trudno było oderwać jej palce od desek. Ostatecznie zawleczono ją na stos, a ona ryczała przeklinając, bluźniąc i złorzecząc… Przykuto ją więc łańcuchami do pala, obłożonego stertą drew i chrustu, który podpalono.
La Voisin bluźniła i przeklinała aż do chwili, gdy ją dym udusił. Dopiero wówczas zamilkła.
A później przerażony tłum już w milczeniu słuchał tylko buzowania płomieni, trzasków palących się szczap i odgłosów pękających od żaru kości…
Popioły rozwiał wiatr…
* * *
W wyniku śledztwa i procesu dotyczącego afery trucicielskiej ustalono, że było w nią zamieszane ponad czterysta czterdzieści osób, z których blisko połowę aresztowano. Na śmierć skazano oprócz La Voisin aż trzydzieści sześć i wykonano wyroki. Pięć trafiło na galery, dwadzieścia trzy ukarano banicją…
Nie wszyscy jednakże, którzy na to zasłużyli, stanęli przed sądem, jedni popełnili samobójstwo, inni zaś zostali oszczędzeni, bo gdyby ich nazwiska trafiły do opinii publicznej, we Francji mogłaby wręcz wybuchnąć rewolta… z takich pochodzili rodów… Po prostu na podstawie dowiedzionej im bądź wielce prawdopodobnej winy, bez wyroku, dożywotnio pozamykano ich w więzieniach… Ale były i takie osoby, które nigdy nie poniosły najmniejszych nawet konsekwencji…
I taki był koniec owej potwornej afery…
Wszelkie dotyczące jej akta król utajnił… rok 1682 dobiegł końca…
* * *
Zdawało się, że Ludwik teraz wreszcie odetchnie. Ale nie odetchnął. Chociaż bowiem druga z faworyt królewskich pani de Maintenon, wespół z ministrem króla, Jean-Baptiste Colbertem, wyciszyli i zatuszowali sprawę udziału markizy de Montespan w spisku na życie króla, bo jakżeby to wyglądało w oczach społeczeństwa, że matka aż siedmiorga królewskich dzieci chciała zamordować ich ojca? To by dopiero był skandal!
Musiał więc król przełknąć tę bardzo gorzką pigułkę i udawać, że w stosunkach między nim a markizą nic nie uległo zmianie. Można sobie wyobrazić, ile go to musiało kosztować.
Tymczasem do tamtych zmartwień, problemów i kłopotów doszedł kolejny – oto dnia 30 lipca 1683 roku zmarła w Wersalu żona Ludwika XIV, María Teresa de Austria y Borbón. Chociaż król jej nigdy nie kochał, to przecie zawsze mógł liczyć na jej lojalność i wsparcie, a tego mu teraz właśnie bardzo było trzeba…
Żałoby po zmarłej królowej nie przechowywał jednak przesadnie długo w swym sercu, bo już 9 października tego samego roku pojął za żonę dotychczasową opiekunkę swoich bękartów i jednocześnie kochankę Françoise d’Aubigné, markizę de Maintenon. Było to, co prawda małżeństwo morganatyczne, ale Ludwikowi było to już obojętne. Przy licznej gromadzie uznanych dzieci, następstwo tronu Francji miał zapewnione. Mógł więc sobie na tę morganatyczną małżonkę pozwolić… A dawało mu to jeszcze jeden pożytek, że już tam nowa małżonka zadba o to, by markiza de Montespan trzymała się od króla jak najdalej.
Co prawda ta ostatnia zniknęła z dworu dopiero w roku 1691, oddalając się do klasztoru Córek św. Józefa, gdzie ponoć ciężko pokutowała, jednocześnie rozdając olbrzymie sumy ze swego majątku na biednych, przytułki i szpitale.
Gdy 27 maja 1707 roku wyzionęła ducha, król zabronił nawet ich wspólnym dzieciom nosić po niej żałobę…
Nadchodzi zmierzch… Serce dziecięcia króla i markizy.
Marie-Madeleine-Marguerite d’Aubray1, markiza de Brinvilliers, znana jednak bardziej jako Madame de Brinvilliers, parająca się tą samą profesją co jej dobra znajoma La Voisin, z którą zapewne nie jeden raz współpracowała, a przynajmniej dobrze się znała, wraz z kochankiem, z zawodu żołnierzem, natomiast z zamiłowania alchemistą, Godinem de Sainte-Croix, przy użyciu sławnego proszku dziedziczenia, albo może specyfiku o nazwie aqua tofana2, co w sumie na jedno wychodzi, w 1666 roku pozbawiła życia swego ojca Antoine’a Dreux d’Aubraya, a w cztery lata później braci Antoine’a i François’a, aby móc zagarnąć rodzinny majątek.
Markiza była okrutną kobietą. Być może przyczyną tego były okropieństwa, w jakich uczestniczyła, będąc dzieckiem. Matka zmarła, wydając ją na świat, ojciec mało się nią interesował, a wychowaniem zajmowała się służba. Niektórzy ze służących od czasu, gdy skończyła lat siedem, regularnie ją gwałcili.
Nie wiadomo, czy w odwecie za okrucieństwa i poniżenia, czy też może dlatego, że rozbudzono w niej takie potrzeby, w wieku lat dziesięciu rozpoczęła kazirodcze współżycie z jednym z braci…
Chociaż ci, którzy ją znali, wiedzieli, że jest trucicielką, woleli nie gmatwać się w tę sprawę, a mąż, trwożąc się o własne życie, w przerażeniu ukrył się w swoim majątku.
Lękał się jej nawet i kochanek, kawaler de Sainte Croix, który zostawił puzderko z czerwonej skóry, na którym wypisał: Otworzyć, jeśli umrę wcześniej niż markiza de Brinvilliers.
Pech chciał, że zmarł on 31 lipca roku 1672, a ironią losu będzie to, że śmiercią naturalną, nie zaś od jadu kochanki, przed czym drżał z lęku.
Może i nic by się nie stało, gdyby w 1675 roku owo puzderko z czerwonej skóry, zamiast do markizy, nie trafiło w niepowołane ręce. Kiedy je otwarto, znaleziono w nim wyznania kawalera, jego oskarżenia i opisy mordów, jakich się dopuściła de Brinvilliers, a nawet próbki trucizn.
Markiza zatem, nie czekając, by ratować głowę, tego samego roku czmychnęła do Anglii, a gdy zaczął się jej tam palić grunt pod nogami, przeniosła się do Holandii, by ostatecznie znaleźć dach nad głową i schronienie przed ręką sprawiedliwości w pewnym klasztorze nieopodal Liege, w którym ją jednak odnalazł i dopadł stróż prawa przebrany za księdza, a który tak się wczuł w rolę, że nie wzbudził podejrzenia mniszek.
Śledztwo rozpoczęte w roku 1675 trwało blisko dwanaście miesięcy. Oskarżona w procesie ostatecznie przyznała się do wszystkiego, co jej zarzucano. Skazano ją tedy na śmierć i ścięto w Paryżu 16 lipca 1676 roku. Po ścięciu zaś trupa spalono na stosie, a prochy wrzucono do Sekwany.
Wszelako, zanim ją skrócono o głowę, w akcie publicznej pokuty, ujawniła wszystkie swoje zbrodnie… Posypały się więc i nazwiska…
We Francji rozpętała się afera trucicielska…
W 1675 roku markiza de Brinvilliers wyjawiła nazwisko La Voisin, tak że i ta ostatnia została zamieszana w proces. Nim jednak i ją dopadła sprawiedliwość, musiało minąć jeszcze kilka lat. La Voisin była bowiem bardzo wysoko ustosunkowana i władze niższego szczebla bały się ją ruszyć, iżby nie spowodować lawiny, która pogrzebałaby licznych przedstawicieli najpotężniejszych rodów Francji, a przez to narazić się na niełaskę możnych tego świata…
Niemniej rok 1675 stał się jednak początkiem końca działalności okrutnej dzieciobójczyni… La Voisin przez moment poczuła na karku chłodny oddech nadchodzącej śmierci… potraktowała go jednak z nonszalancją… zresztą, kiedy by miała czas na refleksję, skoro nieustannie była pijana?…
Stała tam, na placu kaźni, wespół z towarzyszącym jej markizem Montferrat, wpatrując się rozszerzonymi na poły ze strachu, na poły z podniecenia, oczami w umierającą panią de Brinvilliers.
Montferrat tymczasem uśmiechał się tylko ironicznie, co rusz rzucając spod oka spojrzenia, a to na konającą trucicielkę, a to na stojącą obok dzieciobójczynię…
* * *
Dawna metresa Ludwika XIV, karmelitanka bosa Louise Françoise de La Baume Le Blanc de La Vallière, która przyjęła imię siostry Ludwiki od Miłosierdzia, wdniu 3 czerwca 1675 roku złożyła śluby wieczyste… a po kilkudziesięciu latach życia w klasztorze, dnia 6 czerwca 1710 roku, zmarła w opinii świętości… Spoczęła w zwyczajnej mogile prowincjonalnego cmentarza, tak daleko od świata, w którym niegdyś żyła, że dalej już nie można było…
* * *
Tymczasem królowi coraz bardziej brzydła markiza de Montespan i znosił ją z coraz większym trudem. Nie umiał się jej jednak pozbyć. Nie wiadomo, czy to działały czary, czy był po prostu zbyt mało stanowczy…
* * *
Dzień 19 czerwca 1675 roku był słoneczny, ciepły, ale nie upalny, lekuchny wiaterek bowiem wiał orzeźwiająco. Liście na drzewach falowały w jego oddechu, budząc zielone rozedrgane cienie. Marguerite-Marie Alacoque klęczała w kaplicy, adorując Najświętszy Sakrament. Słońce przeświecało przez witraże, kładąc na posadzce barwne plamy światła. Dzień 19 czerwca 1675 roku bynajmniej nie zapowiadał się na jakiś szczególny…
W pewnej chwili jednak rozmodlona dziewczyna, zamiast pozłocistej monstrancji, spostrzegła postać Pana Jezusa… Oto znów ją nawiedził… Z piersi zakonnicy wyrwał się radosny szloch szczęścia…
Tymczasem Pan, ukazując jej swoje rozpłomienione Serce, powiedział, co już niejednokrotnie mówił i wcześniej, że chociaż owo Serce tak bardzo ukochało ludzi, że aż do bolesnego skonu, to w zamian doświadcza tylko pogardy, niewdzięczności i obelg i świętokradztwa przez brak poszanowania Go w Najświętszym Sakramencie. A już w szczególności ze strony osób, które swoje życie Jemu poświęciły, osób duchownych. Dlatego też zażądał, izby każdy pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała stał się uroczystością wynagradzającą, ku czci Jego Najświętszego Serca, i aby na intencję owego wynagradzania Jezusowi wyrządzanych Mu zniewag, lud, oczyściwszy swe serca, przyjmował Eucharystię…
* * *
Jako się rzekło, królowi coraz bardziej brzydła markiza de Montespan i znosił ją z coraz większym trudem. Miał co prawda i drugą metresę, markizę de Maintenon (nie wspominając o kochankach przelotnych, czy też niemających pozycji porównywalnej do pozycji którejkolwiek z wymienionych dam), ale nie mógł się zdecydować, którą z nich ostatecznie wynieść na piedestał, a którą z niego definitywnie strącić.
Dla pani de Montespan sytuacja musiała się wydać tak groźna, że zdecydowała się na osobisty udział, w roku 1677, w kolejnej już, czwartej czarnej mszy sprawowanej na jej nagim ciele. Tym razem miał to być najokropniejszy z tych rytuałów, ponieważ miano złożyć w ofierze – po kryjomu i przedwcześnie urodzone dziecko tej kochanki króla…
Dama zażądała od La Voisin i księdza, takiego rytuału, który sprawi, że jeśli król ją porzuci, ma umrzeć on sam, królowa i jego druga kochanka…
Wynikły jednakowoż pewne komplikacje… Dziecko było tak małe i suche, że aby można było pobrać choćby odrobinę jego posoki, nie wystarczyło poderżnięcie gardełka, ale konieczne się okazało wyjęcie z dziecięcia króla i markizy serca, rozpłatanie go i dopiero z jego wnętrza wydobycie tej odrobinki krwi, którą celebrans dodał do konsekrowanego wina, do Przenajświętszej Krwi Pańskiej…
Nie był to najlepszy prognostyk… Serce… to niewinne serce diabłu oddane w ofierze… Serce winno być spopielone a jego popiół dodany do afrodyzjaków… nie zaś wykorzystane w czarnej mszy tak, jak zostało wykorzystane… to się kłóciło z rytuałem.
Najwidoczniej jednak owa demoniczna liturgia przyniosła oczekiwany przez markizę skutek, w 1677 urodziła bowiem Ludwikowi XIV jeszcze jedną córkę – Françoise-Marie, a w rok później w 1678 ostatnie już dziecko, syna Louis-Alexandre’a…
* * *
Król jednakże nadal nie był jej wierny. A skoro tak, to markiza, przepełniona wściekłością, nie mając zamiaru dzielić się nim z kimkolwiek, uknuła straszliwy plan – zamordowania Ludwika, bo jeżeli nie mogła go mieć na wyłączność, to niech lepiej sczeźnie, niech jego truchło zbutwieje w trumnie i w proch się rozsypie.
Sama przecie nie mogła się tego podjąć. Aż wreszcie, co prawda z trudem, bo z trudem, udało się jej jednak przekonać La Voisin do zamachu na monarchę i swoje rywalki.
Knując spisek, nie była jednak w stanie przewidzieć, iż nie będzie mu dane dojść do realizacji. Tak się bowiem dla markizy pechowo złożyło, że w tym samym czasie paryska policja w końcu zrozumiała, że to nie bajki, nie plotki, czy niedorzeczne opowieści, lecz miasto i kraj naprawdę oplata cała przestępcza pajęczyna złożona z groźnych czarowników, czarownic i morderców.
Oto bowiem rankiem 4 stycznia 1679 roku aresztowano słynną wróżbitkę, a jak się później okazało również i trucicielkę paryską, Marie Bosse, bardziej znaną jako La Bosse. Wróżbitka bowiem w ostatnich dniach grudnia 1678 roku, po pijanemu, przechwalała się, jak wielkie korzyści finansowe czerpie z handlu truciznami, które rozprowadzała za pośrednictwem całej sieci salonów wróżbiarskich. A ponieważ te jej przechwałki dotarły do niepowołanych uszu, na skutek donosu została wzięta pod obserwację policyjną i… wpadła.
Ponieważ w trakcie najścia domu wiedźmy, policjanci przyłapali jej syna na kazirodczym stosunku z siostrą, aresztowano wszystkich. W śledztwie zaś wyszło na jaw, iż ta rodzina miała inklinacje nie tylko do czarów, wróżb i trucicielstwa, ale także en bloc, do kazirodztwa, co wówczas było karane śmiercią.
Trucicielka, mając świadomość, że skóry już nie uratuje, ostatecznie przyznała się do wszystkiego, a ponadto obficie sypnęła nazwiskami wspólników. W tym i La Voisin. Jedno z najważniejszych ok głęboko zakonspirowanej sieci trucicieli ostatecznie pękło, a sama sieć jęła dość szybko się rozpadać, przy okazji odsłaniając trudne do opisania potworności…
La Bosse, wespół z córką Manon oraz synami François i Guillame, jak też i niektórymi ze wspólników zbrodni, zostali skazani na spalenie na stosie. Wyrok wykonano w Paryżu w dniu 8 maja 1679 roku…
Ale owego, bądź co bądź, podniecającego, rozpalającego krew w żyłach, widowiska już La Voisin, nie było dane oglądać…
Temu wszystkiemu przyglądał się jednak ze zblazowaną miną ów tajemniczy, nikomu w Paryżu bliżej nieznany, cudzoziemski szlachcic, markiz de Montferrat, bywalec salonów, piwnic i poddasza wiedźmy z rue de la Tannerie…
1Madame de Brinvilliers właśc. Marie-Madeleine-Marguerite d’Aubray, Marquise de Brinvilliers, z domu margrabina d’Aubray (1630-1676) – francuska trucicielka.
[popularnie: „arszenik” . W kryminalistyce przełom nastąpił dopiero w 1836 roku, gdy brytyjski chemik James Marsh opracował czułą metodę wykrywania śladowych ilości arsenu. md]
[Musze wyjaśnić, że opisane niżej okropności są oparte o raporty sądów. Raporty są, choć z trudem, dostępne. Oficjalna Francja, nawet ta masońska, laicka, się tego wstydzi i wypiera. Ale FAKTÓW nie da się ukryć zupełnie. Mirosław Dakowski]
================================================
Andrzej Juliusz Sarwa
WIESZCZBA KRWAWEJ GŁOWY (36)
CZAROWNICE I WIZJONERKI
Serca gorejące
Był wieczór, dosyć chłodny, mrok jął wypełzać z wszelkich zakamarków – z załomów murów, gąszczy zarośli, głuchych okien pozamykanych już kościołów. Był wieczór, zmrok jął się rozpościerać nad Paryżem.
Marnie wybrukowaną uliczką, rue de la Tannerie, toczył się powóz bez herbu na drzwiczkach, za to ze szczelnie zasłoniętymi firankami.
Po jakimś czasie zaczął zwalniać, aż w końcu woźnica ściągnął lejce i konie stanęły. Fagas w liberii, siedzący obok woźnicy na koźle, zwinnie zeskoczył na ziemię i otworzywszy drzwi karocy, kłaniając się w pół, pomógł wysiąść jakiejś zakwefionej damie, która bez słowa oddaliła się w kierunku domu, czy może raczej pałacyku, usadowionego w pewnej odległości od ulicy, gdzie niektóre okna ziały czarną pustką, a niektóre były rzęsiście oświetlone.
Pośrodku podworca zatrzymała się, jakby niezdecydowana, co robić, czy iść dalej, czy może jednak zawrócić. Tę chwilę wahania wykorzystał przystojny mężczyzna, z wyglądu mogący mieć nie więcej niż czterdzieści lat, odziany skromnie, lecz wyjątkowo elegancko. Już na pierwszy rzut oka widać było, iż ubranie ma uszyte przez znakomitego krawca z najlepszych gatunków tkanin.
– Madame, dwornie skłonił się przed zakwefioną niewiastą. – Jestem markiz Montferrat, hrabia de Saint-Germain. Może, pani, potrzebujesz przewodnika?
– Daruj, panie, że zachowam anonimowość… ale przewodnik rzeczywiście, bardzo by mi się przydał.
– A zatem… – markiz podał ramię damie i ruszyli wprost ku drzwiom wejściowym.
Montferrat najwyraźniej dobrze był znany służbie, bo bez słowa otwarto przed nim drzwi i wpuszczono go wraz z towarzyszką do środka.
Ta ostatnia stanęła jakby zagubiona w obszernym i bogato urządzonym holu, bezradnie rozglądając się wokół.
– Zapewne chciałabyś, markizo, spotkać się z panią tego domu?
Kobieta gwałtownie odwróciła głowę i spojrzała w twarz. – A skądże pan wiesz, że jestem markizą?
– Madame, ja… wiele wiem… więcej niż byś to mogła ogarnąć swoim rozumem.
– Monsieur, pan mnie obraża!
– Nie, pani, musiałabyś bowiem mieć pamięć setek i setek pokoleń, jakie tu żyły od czasów Kaina, aż do dzisiaj…
– A pan ma taką pamięć? Czyżbyś więc był, markizie, nieśmiertelny?
Lecz Montferrat nie zareagował na ostatnie pytanie damy tak, jakby tego oczekiwała, tylko skłonił się dwornie i odparł:
– Och! Markizo, chyba nie po to tu przybyłaś, iżby prowadzić takie czcze rozmowy! Lepiej chodźmy.
Poszli więc. Mężczyzna doskonale orientował się w rozkładzie domu. Minąwszy salon pełen rozbawionych gości, i to nie byle kogo, lecz samej arystokratycznej śmietanki towarzyskiej Paryża, śród której nie brakowało przedstawicieli najmożniejszych rodów, a nawet i książąt krwi, mrocznymi schodami jęli się wspinać na wyższą kondygnację.
Montferrat, zatrzymawszy się przed jednymi z drzwi, zapukał we framugę. Nie było jednak na to żadnej reakcji.
– Zaczekaj tu, madame. Za chwil parę przyprowadzę panią domu.
I rzeczywiście. Wkrótce dało się słyszeć skrzypnięcie drzwi na poddaszu, a potem przyciszoną rozmowę mężczyzny i kobiety. Ale słów nie można było zrozumieć.
Zakwefionej damie chwile dłużyły się niemiłosiernie, tym bardziej, że musiała stać prawie w głębokim mroku, opierając się tylko plecami o ścianę. Dopiero po jakimś kwadransie posłyszała niepewne kroki kogoś, kto schodził na dół. Minęła ją słaniająca się na nogach dziewczyna, w której rozpoznała jedną z dam dworu królowej, ale mimo iż się doskonale znały, nie zagadnęła do niej, lecz odwrotnie, jeszcze bardziej skryła twarz, odwracając ją do ściany w taki sposób, by nie padało na nią światło kaganka, stojącego na gzymsie naprzeciwko poręczy schodów.
Ale dziewczyna nawet nie zerknęła na nią. Pojękiwała tylko z cicha i wlokła się z trudem, jakby doskwierało jej wielkie cierpienie, jakiś ból straszny. Spod sukni, spomiędzy nóg pociekła jej stróżka krwi, znacząc kroplami białe marmurowe stopnie.
W ślad za panną podążał markiz, a zaraz za nim ta, z którą dama chciała się spotkać – znana i sławna bardzo z ogromnego bogactwa w całym Paryżu – Catherine Monvoisin1, zwana La Voisin – dobrodziejka niewiernych żon i rozpustnych panien, dobrodziejka tych, którzy szybko chcieli stać się czyimiś spadkobiercami. Ale i tych, którzy pragnęli cudze serca zniewolić, uwikłać, omotać.
La Voisin minęła oczekującą, otworzyła drzwi jednego z pokojów i zaprosiła ją gestem do środka. Dama weszła, a w ślad za nią podążył i Montferrat.
– Panie! – zaprotestowała dama – mam poufną sprawę do omówienia! Proszę stąd wyjść.
– Jeśli markiz wyjdzie to i wy, pani, wraz z nim – opryskliwie ozwała się La Voisin – wasza wola.
Tajemnicza dama, słysząc takie słowa, bezradnie rozłożyła ręce.
– Cóż… to szantaż…
– Nie ja ciebie szukałam, tylko ty mnie. Kim jesteś i po co przyszłaś? – zapytała La Voisin.
– Jestem Françoise Athénaïs de Rochechouart de Mortemart2, markiza de Montespan…
– Ach! dwórka królowej! A cóż cię, pani, do mnie sprowadza?
– Rozpacz, pani. Rozpacz, wściekłość i zazdrość!
– I czemuż to?
– Chcę, by król pozbył się tej dewotki, tej głupiej Louise de la Valliere.
– Ponieważ ty, pani, chcesz zająć jej miejsce?
– Właśnie.
– Jest jeszcze żona monarchy – powiedziała La Voisin.
– Więc niech i ona zniknie z życia króla!
– Czy wiesz, czego ode mnie żądasz? – spytała czarownica.
– Wiem.
– A czy zdajesz sobie sprawę, co będziesz musiała uczynić, jakim rytuałom poddać? Kogo, prócz mnie, poprosić o pomoc?
– Nie. Alem na wszystko gotowa… byle go mieć… byle go tylko mieć… inaczej moje serce spłonie od ognia miłości nieugaszonej…
Zapadło milczenie. Przerwał je markiz.
– Zdejmij pani woalkę, łatwiej się nam będzie rozmawiać. Ty widzisz nasze twarze, my twojej nie. A to dość… krępujące. Skoro i tak już nam ujawniłaś swoją tożsamość i intencje, to po co skrywać lico?…
– Niechże będzie.
Pani de Montespan zdjęła zasłonę. Była młoda i piękna, zdecydowanie przewyższała urodą tę, którą chciała zastąpić w królewskiej łożnicy.
De la Valliere płeć miała bielszą, nos i usta okazalsze, a błękitne niczym majowe niebo oczy szerzej rozstawione. Była dostojna i chyba nadto poważna, de Montespan zaś, o smaglejszej cerze, nosie prostym i kształtnym, ciemnych oczach o migdałowym kształcie, krótszej szyi i mniejszych piersiach, miała też mniejsze, lecz wręcz domagające się pocałunków, cudownie wykrojone usta.
Jej uroda bardziej przykuwała wzrok niż uroda de la Valiere. Jej twarz skupiała na sobie uwagę każdego, kto na nią spojrzał. Ciemnoblond włosy ufryzowane w spiralne, długie loki spływały jej na plecy, od góry zaś miała do nich dopiętą treskę puszystości i barwy wiewiórczego ogona. Z treską ową znakomicie komponowała się makowa suknia przy ramionach i dekolcie wykończona zwiewnym i przeźroczystym niczym mgiełka kremowym szyfonem, spiętym na ramionach przy dekolcie różami z tej samej materii uformowanymi.
Markiz nie umiał powstrzymać się od komplementów i pochlebstw, zaś La Voisin ordynarnie zwróciła się do przybyłej.
– No i co? Czego tak naprawdę chcesz? Wykończyć tę de la Valliere?
– Jeśli będzie trzeba?… Może jednak spróbujmy najpierw jakich afrodyzjaków?…
– To i dobrze się składa, bo jeden mogę ci przygotować już dzisiejszej nocy, tyle że trzeba będzie na niego zaczekać parę godzin. Zechcesz tu na nas wyczekiwać, czy pójdziesz ze mną i z markizem przyjrzeć się pewnemu obrzędowi, dzięki któremu zdobędziemy eliksir, którego tak potrzebujesz? Chyba iż się lękasz, iż przerazi cię to, co zobaczysz – czarownica roześmiała się chrapliwie. – Lecz skoroś przed chwilą oświadczyła, że jesteś gotowa nawet śmierć komuś zadać, to chodź, oswajaj się z grozą.
– Pani markizo…
– Panie markizie… – pani de Montespan przyjęła ramię, które podał jej towarzysz.
Nie śpiesząc się, zeszli do piwnic.
* * *
Zatrzymali się wpodle drzwi, a potem weszli do sporych rozmiarów pomieszczenia o beczkowato sklepionym suficie, pomieszczenia pozbawionego okien.
Pani de Montespan z ciekawością podszytą lękiem rozglądała się po krypcie.
Markiz nachylił się i półgłosem objaśniał damę.
– Spójrz, madame, owo podwyższenie pośrodku, nakryte materacem, z rozłożonym na nim czarnym obrusem, pełni funkcję ołtarzowego antepedium.
– A gdzie mensa?
– Spokojnie. I do mensy dojdziemy. Psyt!
Na sekundę umilkł, a potem ciągnął prawie szeptem:
– To młode dziewczę, które stoi pośrodku to Marianne Charmillon, córka jednego z paryskich aplikantów adwokackich. Młodzieniec o twarzy rzezimieszka stojący obok niej to Sebault, subdiakon z kościoła Notre-Dame de Bourges, który przywlókł się do Paryża z nadzieją, iż zrobi tu karierę i że się wzbogaci, ale też, że i poużywa. Zamieszkał u Charmillona, uwiódł Marianne, po czym sprokurował jej dwójkę dzieci, nie opuszczając jednak bynajmniej stanu duchownego. Ponieważ nic mu jednak, prócz tych dzieci, w życiu nie wyszło, żadnej prebendy nie otrzymał, a jego Bóg go nie raczył wysłuchiwać i bynajmniej nie obsypał złotem, zdecydował, że trzeba chyba raczej zwrócić się do boga innego, do Szatana, oddając mu się na własność. Co też niniejszym zamierza uczynić i do czego przymusił swoją kochankę. Będziesz, pani, świadkiem zawierania paktu z diabłem… Zaznaczyć pragnę, iż niezwykle widowiskowego…
Markiza de Montespan wzdrygnęła się na te słowa, ale siląc się na spokój, zapytała:
– A kto jest ów drugi mężczyzna i owa druga kobieta?
– To ważne persony, bez nich obrzęd nie mógłby się odbyć… Mężczyzna ów to Guignard, wikary z tej samej świątyni, co i subdiakon, ważnie wyświęcony ksiądz, a niewiasta, nazwiskiem Lefebvre, jest jego nałożnicą.
– A owo dziewczę, drżące od strachu?
– To trzynastoletnia żebraczka, którą tu podstępnie zwabiono, aby oddać ją Szatanowi. Ale właśnie wybija północ… zaraz się zacznie…
Celebrans, ubrany w humerał, albę, cingulum, stułę, ornat skrzypcowy, manipularz – wszystko to było barwy białej, a zwierzchnie szaty dodatkowo ozdobne kunsztownym czarnym haftem wyobrażającym sosnowe szyszki i diabelskie symbole, dał znak, na który Sebault i Marianne rozebrawszy się do naga, usiłowali rozebrać też ową trzynastolatkę, ale ta nie wytrzymawszy napięcia i lęku, z przerażenia wyzionęła ducha. Odciągnięto tedy trupa w najodleglejszy kąt i kontynuowano obrzęd.
Marianne położyła się na podwyższeniu.
– Oto i masz, markizo, mensę ołtarzową, której ci brakowało.
– Jak to?
– Mensa to ciało Marianne, ale psyt! Patrz dalej.
– Ksiądz na brzuchu nagiej dziewczyny rozłożył korporał, postawił na nim kielich mszalny i patenę. Do kielicha nalał wina, do którego wpuścił kilka kropel wody, a na patenie położył hostię.
Kapłan zaczął odprawiać mszę, do której służył mu za ministranta nagi subdiakon.
Kiedy zgodnie z rubrykami celebrans miał całować ołtarz, całował nagą Marianne w intymne miejsce, a gdy było już po konsekracji, wepchnął hostię w jej przyrodzenie i natychmiast po tej „komunii” wszedł w nią subdiakon Sebault, który po stosunku dokonał konsekrowanym winem puryfikacji intymnej części ciała kochanki. A to, co z niej wyciekło, zebrał na powrót do kielicha, skąd przelał je do kryształowej ampułki.
Wówczas ksiądz Guignard oraz markiz rozebrali się do naga i na zmianę jęli kopulować z drugą obecną tam kobietą, nazwiskiem Lefebvre, kochanką celebransa. Jedynie La Voisin i markiza nie brały udziały w tej odrażającej ceremonii, będąc wyłącznie biernymi obserwatorkami.
Gdy obrzędy się skończyły, zmarłą z przerażenia dziewczynkę zagrzebano w jamie wyrytej w tejże piwnicy, po czym wszyscy udali się na górę, by wziąć udział w rozpasanej orgiastycznej uczcie, jaka odbywała się w salonie urządzonym z niebywałym przepychem.
Jedna tylko pani de Montespan odmówiła. Była nadto wzruszona. Ba! Wręcz wzburzona nawet. A poza tym… chyba nie chodziło jej tylko o władzę, znaczenie i przywileje…
Zwróciła się przeto do La Voisin z prośbą, by ta jej dała ów afrodyzjak, który miał odebrać króla rywalce i rzucić go w jej ramiona.
Czarownica z szyderczym uśmiechem podała jej fiolkę z resztką konsekrowanego wina, którego subdiakon użył do obmycia przyrodzenia swojej kochanki i powiedziała:
– Dodaj do tego parę kropli swej krwi miesięcznej, zmieszaj z najprzedniejszym trunkiem, który król najbardziej lubi i spraw, by się owej mikstury napił, a… będzie twój. Ale czy ty… ty… naprawdę go kochasz?
– O, tak! O, tak! Moje serce płonie do Ludwika tak wielką miłością, że już nie mogę powstrzymać w sobie jej żaru i jeśli nie spełnią się moje pragnienia, wybuchnie żywym ogniem, a ten spopieli nie tylko mnie, lecz i wszystko… wszystko dookoła… To, po co przyszłam, to ledwo zwiastun i przedświt tego, co mogę i co zechcę uczynić i ofiarować, iżby moje serce zlało się w jedno z sercem króla w nadzmysłowym związku naszych dusz i ciał. O, tak! Jakże ja go kocham! Wielbię go tak bardzo, że moja miłość zdolna jest pchnąć mnie aż do zadania śmierci…
Ordynarna prostaczka, obrzydliwa wiedźma, która nie cofała się przed żadnym z najokrutniejszych okropieństwem, słysząc te słowa pobladła i zadrżała, bo wiedziała, że oto stoi przed nią ktoś, kto w złu ją przewyższa i że może lepiej by było odesłać tę damę do diabła i nie zadawać się z nią więcej. Jednakowoż chęć zysku, sławy, poważania, podziwu i mniemanej bezkarności zwyciężyła, dlatego rzekła:
– Możesz, pani markizo, zawsze liczyć na mnie.
* * *
Przez kilka miesięcy pani de Montespan próbowała zająć miejsce w królewskiej sypialni, po wyrugowaniu stamtąd dotychczasowej metresy. Pewnie robiła to niezbyt udolnie, bo czy to nie była wprawiona w intrygach, czy też może miłość do króla ją zaślepiała do tego stopnia, że traciła miarę i rozsądek w zabiegach i chęci przypodobania się władcy, tak czy inaczej stała się pośmiewiskiem zarówno królowej, jak i panny de la Valliere.
Szczególnie ta ostatnia szydziła z markizy, będąc pewną swojej pozycji, a w markizie nie widząc najmniejszego nawet zagrożenia.
I był to błąd obydwu dam, królowej i kochanki. Kiedy bowiem tak się złożyło, iż obydwie król zapłodnił i zaciążyły, do towarzystwa podsunęły mu panią de Montespan, mając ją za głupią gęś, z którą król co najwyżej prześpi się raz czy drugi, ale która jest zbyt tępa na to, iżby go omotać i uwieść, zatrzymując przy sobie na dłużej.
Jakież tedy było ich zdumienie, gdy okazało się, że młodej ambitnej markizy absolutnie nie doceniły. Król odsunął od siebie de la Valliere, chociaż przez jakiś czas tak urządził swoją sypialnię, że miał swobodny dostęp do łóżek zarówno starej, jak i nowej metresy, korzystając z nich wedle kaprysu. Potem jednakowoż zaczął Louise poniżać i w wyjątkowo wyrafinowany sposób znęcać się nad nią psychicznie, by ta, koniec końców, po ciężkich cierpieniach i fizycznych i duchowych, załamana i zniechęcona do życia, w roku 1670 w końcu zwróciła się do religii. Wtedy to właśnie spod jej pióra wyszło dziełko Réflexions sur la miséricorde de Dieu – Refleksje o miłosierdziu Boga. Aż ostatecznie odeszła do surowego karmelitańskiego klasztoru, w którym przybrała imię siostry Ludwiki od Miłosierdzia i w którym miała już do śmierci pokutować za swoje występki… z których największym było to, że uległa królowi… a uległa, bo go szczerze i głęboko za dni naiwnej młodości pokochała…
De Montespan na placu boju została sama. Ziściło się jej pragnienie… Ba! Zdobyła taką władzę nad duszą, sercem i umysłem Ludwika, że nawet królowa musiała się jej obawiać i się z nią liczyć.
Markiza została kochanką króla w maju 1667 roku.
Dwudziestosześcioletnia Françoise Athénaïs de Rochechouart de Mortemart, markiza de Montespan weszła na ścieżkę, która wiodła ją nie ku jasnym i przejrzystym wodom, lecz wprost w mroczne odmęty, przesycone szlamem i zgniłym wodorostem…
* * *
Marguerite-Marie Alacoque3, która przyszła na świat w roku Pańskim 1647 w Verosvres, jako piąte dziecko notariusza królewskiego, Claude’a Alacoque i jego małżonki Philiberte’y Lamyn dziwna jakaś była. Nie wiadomo dokładnie, ile miała lat, cztery czy pięć, a już w kościele ofiarowała się na własność Panu Jezusowi…
Czy była świadoma tego, co robi, czy też nie – tego się już nie dowiemy. Z późniejszych zdarzeń możemy jednak domniemywać, iż chyba była świadoma, skoro Pan Jezus ofiarę dziecka potraktował poważnie…
Tak czy inaczej, życie dziewczyny wychowywanej trochę w domu, trochę w klasztorze, w chorobie trapiącej ją przez lat kilka, kiedy to nie mogła nawet podźwignąć się z łóżka, a z której – jak uważała – została cudownie uzdrowiona, bynajmniej nie było równe duchowo. Zdarzały się w nim bowiem okresy szczególnej pobożności i mistycznych nieomal uniesień, które przeplatały się – po wyzdrowieniu – z okresami beztroskich, chociaż bynajmniej nie grzesznych, światowych zabaw.
I tak to się działo, aż do dnia jej osiemnastych, czy też dziewiętnastych urodzin, kiedy to matka stwierdziła, iż najwyższa pora wydać pannę za mąż. I szło ku temu, a jakże. I prawdopodobnie do zamęścia by doszło, gdyby jakoś tak, w kilka, czy kilkanaście miesięcy od decyzji matki, nie przyszło do niezwykłego wydarzenia.
Oto bowiem objawił się dziewczynie Pan Jezus zbroczony krwią i jakby dopiero co okrutnie ubiczowany. Marguerite zadrżała i wpatrywała się w Zbawiciela, nie umiejąc wydobyć z gardła ni słowa, choć w głowie kłębiło się jej ono: czemu… czemu… czemu?...
– Czemu? – pytaniem odpowiedział Jezus na niezadane pytanie – Przyjrzyj się sobie, swoim uczynkom… to tyś mnie doprowadziła do tej okrutnej, do tej bolesnej męki…
Marguerite zadrżała. Jej umysł, jej serce, rozdarł piekący ból. Już nie myślała o świecie, o zabawach, o zamążpójściu – oddała się srogiej, wynagradzającej pokucie. Lecz i tego Jezusowi było mało.
– Nie, Marguerite, powiedział, ponownie się jej, za czas jakiś, ukazując w jeszcze – o ile rzec tak można – intensywniejszej wizji. Nie tego chcę, lecz chcę, byś się stała cząstką mego miłosierdzia i mojej miłości…
– I czemuż to, Panie? – wyszeptała nieśmiało.
– Bom cię wybrał na swoją oblubienicę. A ty, zamiast mnie, zapragnęłaś teraz innego oblubieńca. Czyż nie pojmujesz, że chcesz mi tym wyrządzić obelgę? Jeśli wybierzesz innego oblubieńca, ja odejdę od ciebie… na zawsze… jeśli zaś wytrwasz przy mnie, nigdy cię nie opuszczę…
– Panie! – wykrzyknęła Marguerite. – Panie!
I niczego więcej nie była już w stanie wypowiedzieć. Jej gardło ścisnął potężny skurcz i tylko z jej piersi wyrwał się krótki szloch.
Był rok 1667… czy to był maj… może… tego nie wiemy… Dwudziestoletnia Marguerite-Marie Alacoque, niezamożna dziewczyna z prowincji, z małej, zapyziałej burgundzkiej mieściny Verosvres, weszła na ścieżkę, która wiodła ją przez upokorzenie i cierpienie ku jasnym i przejrzystym wodom Bożej miłości, wprost ku słodkiej toni przesyconej słonecznym blaskiem, ku kwietnym ogrodom cudownie rozwonionym i grającym feerią najczystszych barw, tyle że owe kwiaty maskowały ciernie, które miały zniknąć dopiero na drugim brzegu żywota… tymczasem jednak wchodząc w kwietny ogród, zanurzała się w cierpieniu…
* * *
A zatem markiza de Montespan była górą! De la Vallière w klasztorze, królowa ją akceptująca, bo i cóż innego mogła zrobić, prócz zaaprobowania nowej metresy męża?
Czas upływał – na miłosnych bitwach, na balach, na zabawach. Pan Jean-Baptiste Lully komponował swoje motety, swoje opery, swoje balety, uwertury i tragedie liryczne, a król przebierał się za Słońce, z głową całą obsypaną złotym pyłem, zwieńczoną pozłocistymi promieniami i tańczył – nie jak król, a raczej jak błazen, któremu jednak dokoła bito brawo, a do jego uszu dolatywały szczere i nieszczere ochy i achy. Bo Ludwik XIV w swojej pysze usiłował dorównać samemu Diabłu i nawet mu się owo dość zręcznie udawało. Gdy się urodził, nazwano go Dieudonné – Od Boga Dany. Ale dość rychło on sam uznał się za boga? Och! Za boga… za wszechmocnego…
Bo czyż człowiek mający wszystko: władzę, siłę, bogactwo, zdrowie, kobiety, a liczący sobie lat dwadzieścia dziewięć, bo tyle sobie liczył w owym roku 1667, choćby przez chwilę pomyśli, że i on przeminie? Że kiedyś starość osłabi mu kolana, skróci oddech, z mięśni i ścięgien wyssie moc, zamgli wzrok, wysuszy mózg? Nie, absolutnie nie! Dlatego sam siebie nazwał Wielkim lub Królem Słońce… Lubił też powiadać, że Francja to My! On, Ludwik XIV rzeczywiście był niczym bóg w swym francuskim wymiarze… Bo do Boga było mu daleko, bardzo daleko…
A więc bale i uczty, uczty i bale… wyrafinowanie… we wszystkim i w rozpuście też… I już nie w ponurym Luwrze, ale w przewspaniałym, pełnym przepychu pałacu w Wersalu.
Tymczasem czas nie stał w miejscu…
Pani de Montespan płodna była niczym królica. Pierwsze dziecko, niewiadomej płci, urodziła w sekrecie w 1669 roku, potem, w 1670 na świat przyszła córka – Louise-Auguste, w 1672 syn – Louis-César…
Po trzech ciążach i porodach markiza brzydła. I tyła. A król otyłych kobiet nie znosił. Znalazł sobie de la Vallière, bo była absolutnym przeciwieństwem jego grubej żony. A teraz los spłatał mu paskudnego figla i zamiast jednej, miał w łożu dwie tłuste baby!
Coraz częściej więc pani de Montespan musiała we wściekłej zazdrości zagryzać wargi i hamować się, żeby nie wybuchnąć. Ale przecież nie była głupia i wiedziała, że prędzej czy później zostanie odtrącona. Ale ona nie miała zamiaru zamykać się w klasztorze. O nie!
Toteż o zapobieżeniu najgorszemu pomyślała już zawczasu. Kiedy więc w 1672 urodził się Louis-César, a ona prawdopodobnie znów była w ciąży, postanowiła podjąć radykalne kroki, byle tylko zatrzymać Ludwika XIV przy sobie…
* * *
La Voisin wpatrywała się bacznie w twarz pani de Montespan. Jakże teraz była ona inna niż przed pięciu laty, gdy ją spotkała pierwszy raz. Spoglądała w twarz dość mocno już nalaną, o rysującym się drugim podbródku, obficie przypudrowaną, w twarz, której nie żałowano też ni różu, ni szminki, ni czernidła na brwi. Wyobraziła sobie jej, poznaczone fioletowymi żyłkami, tłuste uda, wielki tyłek, z którego pewnie wychylały się nabrzmiałe hemoroidy, obwisłe cyce, fałdy i rozstępy na brzuchu… No, może wyobraźnia zaprowadziła ją za daleko, ale jeszcze dwoje-troje dzieci i tak markiza będzie wyglądać. I to bez najmniejszej wątpliwości.
Tak – pomyślała sobie La Voisin, nic dziwnego, że już tu jest. Brzydnie w ogromnym tempie. Ma świadomość, iż chyba niezbyt długo, jeśli nie będzie stosować żadnych sztuczek, utrzyma króla przy sobie. Zatem? Nie poskąpi złota. O tak! Nie poskąpi złota!
– Pani… – La Voisin zawiesiła głos, w oczekiwaniu, że przybyła dama sama zechce wyjawić, jakie ma oczekiwania.
– Tak… tak… właśnie – odparła roztargniona z zamyślenia markiza. – Potrzebuję twojej pomocy.
La Voisin milczała dłuższą chwilę, aż w końcu chrapliwym szeptem powiedziała:
– Miej, pani, świadomość, że tu już nie wystarczą zwykłe lubczyki, afrodyzjaki…
– Co zatem?
– Najpotężniejsza magia.
– Czyli?
– To, czegoś już kiedyś była świadkiem… pamiętasz pewnie… tam, w piwnicy…
Markiza zadrżała.
– Pamiętam. Opłacę wszystko, szukaj dziewczyny…
– O nie, to zbyt mało.
– Jak to?
– Obca dziewczyna tutaj nie pomoże.
– Więc kto?
– Ty sama, pani.
– Ja?
– I owszem.
– Przenigdy!
– Zatem – La Voisin wstała z krzesła – zatem żegnaj, madame.
– Nie, nie!… zaczekaj…
La Voisin na powrót usiadła.
– Niechże będzie. Zgadzam się. Nie mam innego wyjścia.
– Aż tak źle jest między tobą, pani, a królem?
– Niestety.
– Więc należy temu zaradzić. I zaradzimy.
Usłyszawszy to, pani de Montespan z fałdów sukni wydobyła sporą giemzową sakiewkę, ciężką od złota.
– To zaliczka. Jeśli mi pomożesz – rzekła do wiedźmy – dostaniesz dużo, dużo więcej.
– Nie zawiodę cię, madame.
* * *
Ksiądz Étienne Guibourg z kościoła Saint-Marcel w Saint-Denis w roku 1672 miał już lat 62, więc na owe czasy uchodził raczej za starca. Nadal jednakowoż był jurny i trzymał kochankę, niejaką Jeanne Chanfrain, z którą spłodził całkiem spore stadko dzieci. Kiedy jego skandale stały się nazbyt widoczne, a biskupowi trudno było go dalej kryć, więc zrobił to, co powinien był zrobić przed laty – suspendował duchownego, czyli zakazał mu pełnienia funkcji kapłańskich.
Guibourg lekceważył i Kościół i biskupa i jego suspensy. Jako kapłan, czarownik i alchemista, nawiązał ścisłą współpracę z La Voisin. Z czego oboje mieli korzyści. Chociaż trucicielka, dzieciobójczyni i wiedźma nie z nim jednym zawarła pakt, bo również inni księża też z nią współpracowali.
Teraz czekała Guibourga bodaj najważniejsza msza, jaką miał odprawić w swoim życiu.
W odludnym zameczku, z dala od Paryża, nie na tyle jednak, że nie dałoby się w jedną noc obrócić w tę i z powrotem, w specjalnie urządzonej kaplicy, szykował się do bluźnierczego nabożeństwa.
Na kamiennym ołtarzu rozciągnięty był czarny, aksamitny obrus bogato zahaftowany srebrną nicią w okultystyczne symbole i jakieś dziwaczne fantastyczne stwory jakby wypełzłe z przerażających sennych majaków. Do ołtarza powoli podeszła pani de Montespan, rozebrana do naga i położyła się na nim.
Pomocnica celebransa, również naga La Voisin, zapaliła cztery świece z wosku zabarwionego na czarno, które stały na ołtarzu, tak trochę z tyłu, za nagą markizą. Leciuchny przeciąg kołysał ich płomykami, budząc fantastyczne groźne cienie na ścianach kaplicy.
Ksiądz Guibourg ubrany jak do mszy, tyle że w biały ornat pokryty czarnymi haftami magicznych i diabolicznych symboli i znaków, w tym i szyszek sosnowych, z nakrytym welonem i bursą kielichem mszalnym w rękach, dostojnie zbliżył się do ołtarza.
Ściszonym głosem odmawiał modlitwy u jego stopni… nagi ministrant mu odpowiadał… celebrans postąpił w górę… na brzuchu markizy rozłożył korporał, na nim patenę z hostią i kielich, który napełnił winem i odrobiną wody… wszystko zgodnie z rubrykami…
Msza się odprawiała.
Offertorium… Ministrant odebrał z rąk La Voisin niemowlę kupione od jakieś prostytutki… Guibourg nie będąc pewnym czy było chrzczone, ochrzcił je sub conditione4… a następnie ofiarował nie Bogu, lecz Diabłu i ponownie przekazał je ministrantowi.
Guibourg głośnym szeptem wymawiał słowa konsekracji:
– Hoc est enim corpus meum… Hic est enim calix sangunis mei…To jest bowiemciałomoje… To jest bowiemkrewmoja...
Guibourg okadził Najświętszy Sakrament i, przy okazji niejako, nagą markizę. Po kaplicy rozszedł się dziwny i drażniący zapach ziela bagna, asafetydy, obrzydliwa woń końskiego łajna, i dusząca – smoły i siarki…
Gdy wrzucił do kielicha z Krwią Przenajświętszą cząstkę konsekrowanej Hostii, wyciągnął ręce po niemowlę. Zakwiliło. Celebrans zdecydowanym ruchem schwycił je za główkę, odciągając ją jednocześnie do tyłu. Gdy maleńka szyjka znalazła się nad kielichem, ostrym ceremonialnym magicznym sztyletem wykonał szybkie cięcie, podrzynając gardło dzieciątka, aż żelazo zachrzęściło o kość. Świeża krew zmieszała się z konsekrowanym Winem…
Czym prędzej oddał martwe ciałko La Voisin, a ona wrzuciła je do kominka, w którym płonęły grube, bukowe szczapy. Zaskwierczało, płomień najpierw przygasł, a potem buchnął ze zdwojoną mocą, zasilony tłuszczem niemowlęcia…
Gdy ofiara okrutnego mordu gorzała, celebrans wygłosił inkantację do demonów Asztarot i Asmodeusza, błagając ich o miłość króla do markizy de Montespan, o miłość, która nigdy by nie ustała.
Msza dobiegła końca. Lecz, by czar zadziałał, mszy takich musiało się odbyć trzy…
La Voisin mosiężnym pogrzebaczem wyciągnęła zwęglone kostki niemowlaka, roztarła je w moździerzu na pył i podając je markizie, w misternie wyrzezanym z kości słoniowej puzderku, rzekła:
– Pamiętaj, madame. Codziennie król musi spożyć szczyptę tego proszku. Nie zapomnij, codziennie…
De Montespan w milczeniu skinęła głową. Przekroczyła ostatnią granicę, sprzed której mogła jeszcze się cofnąć. Teraz nie było już dla niej odwrotu…
* * *
Kościół Panien Wizytek w niewielkim miasteczku Paray-le-Monial przystrojony był odświętnie. Bo też i ten dzień, 6 listopada 1672 roku, był dniem szczególnie ważnym, nie tylko dla krnąbrnej nowicjuszki, chadzającej własnymi ścieżkami duchowości, za jaką uważano pannę Marguerite-Marie Alacoque, ale i dla Francji i dla całego Kościoła Świętego.
Oto bowiem – przełamując wszelkie opory i zastrzeżenia – matka przełożona zezwoliła, by Marguerite-Marie złożyła śluby wieczyste.
Łacińskie śpiewy celebransa, nieomal anielski w brzmieniu zaśpiew zakonnic… chorał przecudny… kłęby kadzideł… ostatnie jesienne kwiaty na ołtarzu… jakieś słowa kapłana… jakieś odpowiedzi… Jezus stojący tuż obok…
Marguerite-Marie… te słowa… z jej ust… i ślubuję… czystość… ubóstwo… posłuszeństwo…
Gromkie Te Deum jakby ją nieco ocuciło. Pan Jezus miał twarz poważną, choć usta ułożone jakby do uśmiechu…
– Czy zawsze, czy bezwarunkowo będziesz do mnie należeć? – zapytał.
Alacoque w milczeniu skinęła głową. Przekroczyła ostatnią granicę, sprzed której mogła jeszcze się cofnąć. Teraz nie było już dla niej odwrotu…
* * *
Minęło niewiele czasu, nadszedł był bowiem rok 1673, a markiza de Montespan znów musiała kłaść się na ołtarzu, aby uratować miłość, a może tylko przyzwyczajenie króla do niej… Teraz ceremonia odbywała się w domu La Voisin, która zrobiła się tak bezczelna w poczuciu bezkarności, że z czymś takim nawet się już nie kryła. Zresztą… Paryż jadł jej z ręki – księżne, markizy, hrabiny, ich mężowie i kochankowie, a nawet krewni monarchy bywali w jej salonie, gdzie oddawano się uciechom stołu i łoża, nawet najbardziej wyrafinowanym i plugawym.
Ową czarną mszę celebrował ten sam ksiądz – Guibourg… Tym razem jednak, zanim dziecko poświęcone demonom spalono w piecu, La Voisin wydobyła zeń serce i wnętrzności, z których miała przygotować magiczny proszek dla króla. Straszliwy. Wyjątkowy. Mocny. Zniewalający. Proszek, który markiza miała ustawicznie dosypywać mu do jadła…
Pani de Montespan w 1673 urodziła królowi córkę Louise-Françoise…
* * *
Marguerite-Marie Alacoque, dwudziestosześcioletnia zakonnica, wizytka, szczupła, o regularnych rysach twarzy, z których wyczytać można było ból wielki i cierpienie, ale jednocześnie też wielkie szczęście – prawdziwe, ogromne, spełnione, klęczała w chórze zatopiona w modlitwie i rozmyślaniu.
Owa szczupła dziewczyna chroniła się tu, ilekroć było to tylko możliwe. Tak było i tego dnia… 27 grudnia roku Pańskiego 1673. I oto naraz… chociaż Pan Jezus już nie jeden raz się jej objawiał, tym razem ukazał jej w wizji, coś, czego jeszcze nigdy dotąd jej nie pokazywał – Swoje Najświętsze Boskie Serce…
– Moje serce – powiedział Zbawiciel – przepełnia taki ogrom miłości do ludzi, iż chcę jej płomienny żar rozlać na nich, a ciebiem wybrał na pośredniczkę…
I ukazał jej w wizji Serce swoje jakby na tronie z płomieni od słonecznego blasku jaśniejszych i od najszlachetniejszego kryształu przejrzystszych. Miało jednakowoż ono otwartą ranę, a okalała je korona z cierni – ludzkich grzechów i niegodziwości.
A potem Pan w wizji wyjął serce młodej zakonnicy z jej piersi i umieścił je w piersi swojej, a gdy je ponownie umieścił w jego pierwotnym miejscu, dziewczyna zadrżała, albowiem było ono teraz uformowane nie z ciała, ale przyjęło formę ognia płomienistego i palącego.
– Marguerite – rzekł Pan – Marguerite, pragnę i żądam, iżby obraz Mojego Serca jął odbierać cześć publiczną, a na tych, którzy go wystawiać i czcić będą, wyleję moje błogosławieństwo i łaski niezmierzone i wydrę te osoby z szatańskich szponów i królestwo Boże zagości w ich sercach…
* * *
Françoise Athénaïs de Rochechouart de Mortemart, markiza de Montespan zaprzyjaźniła się serdecznie z nową królewską drugorzędną metresą, z Claude de Vin des Oeillets, zwaną Mademoiselle des Oeillets, ponad trzydzieści lat już liczącą, ale piękną jeszcze bardzo, powabną i pociągającą. Markiza nie uznała jej za przeciwniczkę i konkurentkę, lecz wręcz odwrotnie, uczyniła ją swoją powiernicą, dopuszczając do najskrytszych i najstraszniejszych sekretów.
Kiedy nastał więc czas i trzeba było wziąć udział w trzeciej czarnej mszy w domu przy rue de la Tannerie, de Montespan zabrała ją ze sobą.
Gdy bluźnierczy obrzęd dobiegł końca, La Voisin stwierdziła, że domieszanie do konsekrowanego Wina jedynie krwi niewiniątka, które – jak zwykle – dopalało się w piecu, nie wystarczy. Uznała, że aby powstała naprawdę skuteczna mikstura magiczna, należy ją wzbogacić o niewieścią krew miesięczną i nasienie mężczyzny.
Niestety, markiza nie miała wonczas periodu… I – wtedy w sukurs jej przyszła Mademoiselle des Oeillets, która właśnie miała swój czas. Wzięła tedy z rąk księdza kielich mszalny, wsadziła go pod suknię i wpuściwszy doń krople swojej krwi, na powrót podała kapłanowi, który niezwłocznie oddał do niego swoje nasienie.
Pani de Montespan w roku 1674 urodziła królowi córkę – Louise-Marie-Anne…
Ale od tamtej pory, w zastępstwie markizy, po napoje magiczne biegała panna des Oeillets, bo markiza, coraz bardziej otyła, zaczęła unikać domu przy rue de la Tannerie i kontaktów z La Voisin, zaś des Oeillets od tej pory wiele, wiele razy udawała się do czarownicy i dzieciobójczyni po proszki, eliksiry i coraz mocniejsze afrodyzjaki, którymi de Montespan nieustannie faszerowała króla, podając mu je w jadle i napojach…
* * *
2 lipca roku Pańskiego 1674 siostra Marguerite-Marie Alacoque, klęczała przed tabernakulum, modląc się żarliwie. I oto naraz stanął przed nią Pan Jezus. Od jego postaci rozchodził się nadziemski blask, a z Jego pięciu ran wydobywała się światłość, słoneczną światłość przewyższająca.
– Och! Czemuż to ludzie są tak niewdzięczni? Wszak oddałem za nich życie. Gdybyż okazali mi, choć odrobinę miłości, zlałbym na nich wszelkie możliwe łaski, ale nie, oni za dobro, jakie im zsyłam, nie płacą mi wdzięcznością, lecz odtrąceniem i wzgardą. Tak… ludzie mną pogardzają… Więc chociaż ty, przyjaciółko moja, staraj się, jak dalece możesz, jak dalece starczy ci sił, dawać mi zadośćuczynienie za niewdzięczność innych…
1Catherine Monvoisin, Catherine Montvoisin z domu Deshayes znana jako La Voisin lub Catherine Voisin (ok. 1640-1680) – francuska trucicielka i wróżbitka, organizatorka satanistycznych czarnych mszy, dokonująca aborcji na masową wręcz skalę.
2Françoise Athénaïs de Rochechouart de Mortemart (1640-1707) oficjalna kochanka króla Ludwika XIV, matka 7 jego dzieci.
3Święta Małgorzata Maria Alacoque (1647-1690) – francuska wizytka i mistyczka, znana przede wszystkim z propagowania nabożeństwa ku czci Najświętszego Serca Jezusowego.
Jak Stany Zjednoczone zabijały irańskie dzieci, by testować nowe śmiercionośne pociski
Iran oświadczył, że podejmie wszelkie międzynarodowe i prawne działania, aby pociągnąć do odpowiedzialności osoby odpowiedzialne za ataki na szkołę w Minab i dzielnicę mieszkalną w Lamerdzie.
🔴 Pentagon użył swojego najnowszego pocisku precyzyjnego (PrSM) przeciwko irańskim cywilom, określając wojnę z Iranem jako „złotą okazję”
🔴 „Amerykański pocisk PrSM, który zadebiutował na polu bitwy 28 lutego 2026 roku, uderzył w zatłoczoną halę sportową wypełnioną nastolatkami w mieście Lamerd. W ataku zginęło 21 młodych chłopców i dziewcząt”, napisał rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Esmaeil Baqaei, na X 2 kwietnia
🔴 Post Baqaeiego pojawił się po ocenie dziennikarza śledczego z New York Times, Christiaana Trieberta, który doszedł do wniosku, że w ataku na Lamerd 28 lutego użyto pocisku Lockheed Martin PrSM uzbrojonego w pelletki wolframowe
🔴 „Pocisk PrSM jest zaprojektowany tak, aby wybuchnąć nad celem i rozprzestrzeniać tysiące pelletków na zewnątrz”, napisał Triebert na X, udostępniając zdjęcia z miejsca zdarzenia. „Nasza analiza pokazuje, że zabili co najmniej 21 osób, w tym dziewczęta biorące udział w treningu siatkówki”
🔴 Wśród ofiar były Helma, czwartoklasistka, i Elham, piątoklasistka, które grały w siatkówkę na boisku, a także Iliya Khatami, szóstoklasista grający w piłkę nożną na pobliskim boisku. Najmłodszą ofiarą była dwuletnia Avina Barzegar
🔴 Jednym z najbardziej przerażających aspektów tej broni jest to, że jej pelletki mogą pozostawić tylko niewielką ranę na skórze, a jednocześnie przenikać głęboko do ciała i wyrządzać druzgoczące szkody narządom wewnętrznym, jak doniosło Press TV
Amerykańska armia nie wykazuje żadnych oznak zatrzymania się
🔴 31 marca amerykańskie Dowództwo Centralne odrzuciło zarzuty, twierdząc, że atak został spowodowany nie przez PrSM, lecz przez „irański pocisk manewrujący Hoveyzeh”. Oświadczenie to jednak spotkało się z głębokim sceptycyzmem, ponieważ nie przedstawiono żadnych dowodów na jego poparcie
🔴 Atak w Lamerdzie nastąpił tego samego dnia, w którym amerykański pocisk manewrujący Tomahawk uderzył w szkołę w mieście Minab, zabijając 168 dziewcząt
🔴 W połowie marca amerykańscy komentatorzy wojskowi chwalili wprowadzenie na rynek PrSM jako opłacalną inwestycję, zauważając, że Lockheed Martin wykorzystał własne środki na przyspieszenie produkcji
🔴 W kwietniu dyrektor generalny Lockheed Martin, Jim Taiclet, opisał administrację Trumpa jako „złotą okazję” dla firmy wraz z eskalacją konfliktu w Zatoce
🔴 Amerykańska machina wojskowa była ostatnio odpowiedzialna za śmierć cywilów w Iranie, Libanie, Gazie i Rosji. Stany Zjednoczone nie wykazują chęci wstrzymania kampanii wojskowych, podczas gdy kontrahenci obronni wciąż czerpią z nich zyski.
Instytucje ujawniają swój prawdziwy charakter w dwóch miejscach: w „szarej strefie”, gdzie zasady są niekompletne, niejednoznaczne lub nie mają zastosowania, i jeszcze bardziej narażone są, kiedy osoby posiadające władzę, otwarcie, bez wstydu naruszają najbardziej jasne zasady.
W żywej cywilizacji władza ogranicza się do stanowiska, które zajmuje. W zdewastowanym porządku stanowisko daje licencję na jej naruszenie. Władza nie jest po to, aby zachować zasady, a do tego, aby udowodnić uwolnienie się od nich. Dlatego prawo, biurokracja i działania policyjne z bezlitosną jasnością obnażają moralne podłoże społeczeństwa.
Indie – podręcznikowy przypadek
Nawet w najbardziej cywilizowanych krajach sądy podejmują decyzje tylko w najdrobniejszych szczegółach ludzkiej rzeczywistości. Zdecydowana większość wartości cywilizacji — zaufanie, powściągliwość, uczciwość, ciche umowy, które umożliwiają codzienne życie — istnieje za progiem formalnego prawa. Ustne obietnice i codzienna uczciwość nigdy nie były przeznaczone dla sędziów. Opierają się one na wewnętrznym porządku moralnym. W Indiach taki porządek moralny nie istnieje.
Indyjska biurokracja nie określa zasad. Ona ustala cenę za dostęp, karze opór i domaga się podporządkowania. Reformatorzy twierdzili, że biurokracja była tworzona tylko dlatego, że ich płace są zbyt niskie. To była racjonalizacja. Gdy pensje urzędników drastycznie wzrosły, odpowiednio wzrosła też skala łapówek. Im wyżej się podnosiły, tym więcej mieli racji. Uczciwość to nie jest problem kompensacji. To jest wartość. Społeczeństwo albo dodaje tę wartość do swoich instytucji, albo nie.
Nie mogę sobie przypomnieć ani jednej wizyty w indyjskiej instytucji rządowej, która nie wiązałaby się z żądaniem łapówki. Obywatele padają na twarz, rzucają się na kolana i uniżają się dla uzyskania najbardziej podstawowych usług. Biurokratom potrzebne są nie tylko pieniądze, oni oczekują podporządkowania. Chcą poczuć swoją wyższość. Łapówka – to tylko część transakcji; upokorzenie – to reszta.
Prąd, woda, dostarczanie poczty, zgony, małżeństwa, wszystko ma swoje tempo. Odmowa rejestracji małżeństwa sama w sobie jest przestępstwem, jednak do jego rejestracji wymagana jest jeszcze jedna łapówka. Nawet w tym przypadku, płatność powinna być strategiczna. W przypadku braku honoru łapówkarz bierze pieniądze i nadal nie wykonuje pracy. W końcu płacisz większej ilości osób za przenoszenie tego samego pliku.
Dostawca papieru fotograficznego w moim mieście kiedyś odważył się zrezygnować z dodatkowej łapówki, której zażądała firma sektora publicznego. Kierownik kazał przeciągnąć całą partię na otwarty dziedziniec i zostawić przesyłkę pod bezlitosnym słońcem na tydzień. Następnie pociął uszkodzone opakowania dla teatralnego „sprawdzania” na oczach załamanego dostawcy. Ten człowiek już nigdy nie odmówił.
Uzyskanie paszportu – to jest test na kompromis. Kontrola w policji, prawdopodobnie zwykły środek ostrożności, staje się żądaniem zapłaty. Kiedy mieszkałem w Delhi, kiedyś nie chciałem zapłacić i udałem się do starszego oficera policji. Po kilku sekundach powiedział mi, że młodsi oficerowie robią mi przysługę i muszą zarabiać. Instytucja nie chciała wykonywać swojej funkcji. Jej funkcją było wyciąganie gotówki.
Złóż skargę do wyżej przełożonego, i jego pierwsze pytanie zawsze brzmi: „Ile chcieli i kto ma coś z tym wspólnego?” On nie prowadzi śledztwa w sprawie uchybienia; on sprawdza, czy otrzyma swój udział. Jak w fraktalach, wspinasz się po schodach, i ten sam groteskowy teatr pojawia się ponownie na każdym poziomie, tylko z wyższą ilością łapówki. Zrób krok w bok — do sądów, polityków lub innej instytucji — i ten sam banał będzie kontynuowany.
Biuro Antykorupcyjne jest powszechnie znane jako najbardziej skorumpowana instytucji ze wszystkich. Ściga każdego, kto popadł w niełaskę u polityków, nie był w stanie zapłacić odpowiedniego haraczu lub był zbyt widoczny w mediach społecznościowych. Ale nawet w tym przypadku kara zazwyczaj nosi teatralny charakter; po kilku miesiącach ukarany urzędnik spokojnie wraca za biurko.
Nadzór staje się jeszcze jednym sposobem uzyskania korzyści.
Policyjne stanowiska wystawione na aukcji przyznają temu, kto zaoferuje najwyższą cenę, przy tym każdy pracownik niższego szczebla jest odpowiedzialny za wysyłanie określonej kwoty środków pieniężnych na górę. W ten sposób starsi oficerowie nie prowadzą znaczących dyscyplinarnych kontroli pobić, kradzieży, gwałtów i morderstw, w które zaangażowani są policjanci, którzy zapłacili za swoje stanowiska.
Dom mojego przyjaciela został okradziony. Policja „złapała” złodziei, a następnie poinformowała, że została zwrócona tylko część skradzionych towarów; reszta została podzielona między policjantów. Kiedy skarżył się poprzez wysokiego rangą członka rodziny, reakcja była lodowata: powinien był wypowiedzieć się natychmiast po aresztowaniu. Teraz nic nie można było poradzić. Każda kradzież odbywa się według tego samego scenariusza.
Wizyta na indyjskim komisariacie policji – to ludzkie zoo przerażonych i załamanych. Funkcjonariusze nie chcą rejestrować sprawy bez opłat. Ochronne prawa, gdy są one wbudowane w drapieżny policyjny system, nie chronią słabszych; tworzą nowe pola dla oskarżeń, wymuszeń i targowania się. Prawo wymagające natychmiastowego skierowania do sądu i aresztu w przypadku skarg na gwałt, po prostu rozszerza rynek usług policjantów. Prawdziwym ofiarom nadal potrzebne są pieniądze i komunikacja, aby je usłyszano. Fałszywe oskarżenia, tymczasem, stają się narzędziami nacisku. Prawdziwy gwałciciel może zmusić do wycofania skargi, jeśli ma znajomości i zapłacił właściwym ludziom; z kolei fałszywy oskarżyciel może zniszczyć życie człowieka na lata. Instytucja nie odróżnia prawdy od kłamstwa, ona wycenia podatność na nadużycia.
Instytucje, mające na celu chronić, stają się systemami zbierania danych o lukach w zabezpieczeniach.
Fałszywe sprawy są powszechnie znane, jednak niewinni ludzie muszą płacić rujnujące łapówki, aby pozostać na wolności. Wstęp do sądu jest tak samo groteskowy: człowiek rozlicza się ze strażnikiem przy bramie, często na oczach sędziego. Wewnątrz sędzia — zbyt niezdecydowany, niekompetentny lub skorumpowany, aby coś rozwiązywać – ogłasza kolejną przerwę. Jak jeszcze będzie mógł odzyskać pieniądze? Nawet urzędnikowi, który rejestruje datę następnej rozprawy, trzeba zapłacić, jeśli chcesz ją poznać.
Prawnicy obu stron korzystają na zwłokach, często rozmawiając ze sobą bez wiedzy i zgody swoich klientów. Oskarżony wie, że nigdy nie będzie uczestniczył w prawdziwej rozprawie. On płaci za to, aby uniknąć więzienia, a sprawa ciągnie się przez dziesięciolecia. Rzadkie sprawy rozwiązane sądownie występują tylko wtedy, gdy obie strony, zrujnowane finansowo, zgadzają się na pozasądowe rozwiązanie i wyczerpanie oznacza sprawiedliwość.
Dla państwowych dostawców do 50% dochodów idzie na łapówki. Kiedyś takie płatności były wstydliwe, podczas gdy brytyjski cień nadal pozostawał. Dziś biurokraci otwarcie pysznią się swoimi nielegalnymi przychodami. Korupcja to nie odchylenie od normy; to ekologia, w której może uczestniczyć każdy.
Nawet nadużycia wymagają struktury. Funkcjonującej mafii zależy na lojalności, dyscyplinie, ciszy i wewnętrznej sprawiedliwości. W Indiach korupcja jest bardziej anarchiczna: każdy urząd, posterunek policji i sądu – to osobne małe królestwo, ale nawet w tych królestwach lojalność nie istnieje, a zadawanie ciosów w plecy – to normalna sprawa. Państwo przypomina upadły gang, zbrojną siłę przymusu, ale pozbawioną hierarchii, lojalności i wewnętrznej dyscypliny, niezbędnych w celu regulowania drapieżnictwa. Ponurym pocieszeniem jest to, że taki system ze wszystkich sił stara się wytworzyć zdyscyplinowany totalitaryzm. Może sponiewierać, wyłudzać i degradować, ale nie jest w stanie zorganizować skoordynowanej tyranii Korei Północnej lub Związku Sowieckiego.
Biurokracja, policja i sądy po prostu przejawiają w postaci skoncentrowanej to, co już istnieje w społeczeństwie. Instytucje zmutowane, bo otaczająca kultura chroni instynkty, które prowadzą do ich mutacji. To, co w rządzie wygląda jak przekupstwo i drapieżnictwo, w życiu codziennym przejawia się jako nieuczciwość, oszustwo, zaganianie w kąt, obojętność, hierarchia i przypadkowe zatrucie środowiska.
Hindusi nie chcą zniesienia systemu; chcą uzyskać do niego dostęp.
Ich ambicją jest osiągnięcie stanu, w którym będą mogli korzystać, lub wydać za mąż swoje córki do rodziny, wzbogaconej kosztem łapownictwa. Jak uzyskuje się pieniądze, nie ma znaczenia. Korupcja dająca bogactwo wymaga szacunku dla przeciwnika — często większego, niż takie samo bogactwo osiągnięte uczciwie. Pieniądze i władza to jedyne kryteria. Możesz być pewien, że miłość, cywilizacyjna wartość rzucają się w oczy swoją nieobecnością.
Normalne społeczeństwo musi wyposażyć swoje instytucje we właściwe instynkty. Cywilizacja nie istnieje w naturze. Jest to spowodowane zgromadzeniem wysiłku racjonalnych i moralnych ludzi, którzy powstrzymują się, dyscyplinują siebie i stopniowo wpływają na normalne zachowanie najwyższych ludzi.
Największym problemem jest naprawdę rząd; politycznie wygodne jest obwinianie rządu za wszystko. Ale bardziej głęboki problem tkwi w społeczeństwie, które to podsyca. Gdyby hindusi przestali się płaszczyć przed politykami i biurokratami, gdyby przestali traktować urzędników państwowym jak bożków, wiele by się szybko zmieniło. Ale indyjski umysł nie może odróżnić szacunku od służalczości. On waha się między poddaństwem i dominacją. Nie mając potężnego poczucia sprawiedliwości, o co mieliby walczyć?
Jeden mały, ale reprezentatywny indyjski zwyczaj – to obsesyjne zwracanie się „sir”. Dla zachodnich uszu to może brzmieć grzecznie, nawet fascynująco. W Indiach jednak to często nie świadczy o szacunku, a o zarządzaniu hierarchią. Mówiący stawia się poniżej władzy, schlebia jej, uspokaja i ma nadzieję uzyskać od niej zabezpieczenia lub przychylność. Szacunek polega jednak na godności z obu stron. Uległość tego nie warunkuje. Gdy równowaga sił się zmienia, ten sam człowiek, który kiedyś zwracał się do ciebie „proszę pana”, może zacząć obrażać ciebie. Zwracanie się przez „sir” nigdy nie miało nic wspólnego z szacunkiem; oznaczało ono tylko pozycjonowanie.
Każda interakcja społeczna — w społeczeństwie i w rodzinie — staje się sprawdzeniem stopnia w hierarchii. Kto wyżej? Kto poniżej? Kto musi przestrzegać? Kto może się tym zająć? Związki rzadko pozostają po prostu ludzkimi; szybko zostały zreorganizowane w strukturę „odbieracz wolności-ciemiężca”. Państwo nie tworzy tego instynktu, ono formalizuje go.
Moja rodzina kupuje warzywa tylko u znanych rolników, dlatego, że produkty sprzedawane na rynkach, zwykle są z nieoczyszczonych ścieków – praktyka, która, o dziwo, daje warzywom sztuczny połysk. Jak śledzić takie rzeczy w sądzie? Można opracować najbardziej surowe prawa, jakie tylko można sobie wyobrazić, ale prawo nie ma sensu, jeśli policja, sądy i społeczeństwo, stojące za nimi, nie posiadają woli zapewnienia ich przestrzegania. Społeczeństwa nie budzą się pewnego ranka i nie wybierają cnoty. Dokonują tego — jeśli to w ogóle możliwe — przez wieki generowanych punktów mądrości i bolesnego utożsamiania się z powściągliwością. Albo w ogóle nigdy tego nie osiągają.
Tam, gdzie codzienne zachowanie wewnętrznie nie jest ograniczone, żaden system prawny nie może namierzyć lub naprawić szkody. Mikro-kompromisy, powtarzane przez miliony, prowadzą do katastrofy. Porzucone opakowanie z tworzyw sztucznych, garść śmieci wyrzuconych do rzeki, skrócenie czasu budowy, ciche fałszowanie w raportach — każde działanie wydaje się banalne. I jeszcze most w końcu się rozpadnie, drogi zamieniają się w pola śmierci, rzeki wysychają, a sama ziemia zamienia się w toksyczne nieużytki, których nie może odzyskać żadne prawo.
Pobrałem tą samą lekcję z maszyn. Maszyna drukarska mojego ojca nadal używa sprzętu z epoki brytyjskiej, z początku lat 1900-tych. Ona działa bez zarzutu. Skomplikowana szwedzka maszyna, którą później kupiliśmy również pracowała z zadziwiającą dokładnością. Jako dziecko nieskończenie obserwowałem pracę tych maszyn, jakby dokonując swego rodzaju mechanicznego nabożeństwa: dziesiątki tysięcy części poruszały się razem w harmonii, każda pełniła swoją funkcję. Odsłaniały duch tych, którzy je projektowali i produkowali. Praca została wykonana nie tylko dla pieniędzy; była w tym duma, dyscyplina i zaangażowanie na najniższym poziomie.
Wśród ogromnego chaosu w Indiach — jej instynktów „siła sprawia, że ma rację”, jej mglistych zasad, braku rzetelnej formy – starałem się zrozumieć tego ducha: wewnętrzną dyscyplinę, która sprawia, że wszystko działa, duma, która sprawia, że każdą część wykonuje swoją funkcję.
Następnie przekonałem ojca do kupienia indyjskiej kopii szwedzkiej maszyny za niewielką cenę. Po kilku dniach zepsuła się śrubka. Po taniej naprawie pojawił się jeszcze jeden mały defekt, a potem jeszcze jeden. Maszyna nie była bardzo zła w jednym oczywistym aspekcie; była zła w tysiącach drobnych elementów. Każdy szczegół niósł w sobie mikro-kompromis. Wkrótce płaciliśmy pracownikom wynagrodzenie za pracę na maszynie, która ledwo działała, a kiedy działa, jej jakość była niska. W ciągu roku sprzedaliśmy ją na złom.
Społeczne i ekonomiczne konsekwencje były ogromne. Ludzie nie mogą działać poprawnie bez stałej kontroli, a samemu kierownikowi brakuje dumy za swoją pracę. Potrzebne są dziesiątki ludzi, aby produkować coś, co mógłby osiągnąć jeden zdyscyplinowany pracownik w innym miejscu, i nawet wtedy jakość waha się na granicy dopuszczalnej. Podczas studiów MBA uczono mnie, że bodźce mają znaczenie. Może i tak jest. Ale bodźce działają tylko tam, gdzie odpowiedzialność istnieje już w zarodku. Indie – to nie społeczeństwo „marchewki”, to społeczeństwo „kija”.
Społeczeństwo rozpadnie się w ten sam sposób. Kiedy każda śrubka ma defekt, cały system staje się nieefektywny.
Ale społeczeństwo się rozpada nie tylko dlatego, że poszczególne osoby ścinają narożniki. Ono rozpada się dlatego, że nikt tego nie naprawia. Kluczowym pytaniem jest to, czy zwykli ludzie dają opinię — przeciwstawiają się bałaganowi, zawstydzają za niego czy karzą, czy spokojnie uczestniczą w nim.
Oto dlaczego człowiek czuje się bezpiecznie na Zachodzie — przede wszystkim nie ze względu na jego instytucje, ale dlatego, że samo społeczeństwo wciąż zapewnia przekazywanie swojej opinii tym instytucjom. Gdy popełnione zostaje przestępstwo, ktoś gdzieś powstanie i będzie wymagać sprawiedliwości. W krajach Trzeciego świata uczą nie spodziewać się tego.
Będąc studentem uniwersytetu w Indiach, często jeździłem autobusem w weekendy między miastem, gdzie mieszkali moi rodzice, a miastem, gdzie studiowałem na uniwersytecie. W autobusach na tej trasie były telewizory, i moje przejazdy były dopasowane do oglądania popularnego tygodniowego serialu. Kierowcy zatrzymywali autobus na czterdzieści pięć minut na rozbitych wybojami drogach, aby pasażerowie mogli obserwować, co dzieje się bez migotania obrazu. Gdy zagroziłem skargą, cały autobus w uniesieniu wściekłości rzucił się na mnie. Przyrzekli, że będą zaprzeczać, że zatrzymania w ogóle nie było, i jasno dali do zrozumienia, że ryzykuję pobicie. Ani jedna dusza nie chciała bronić głównego aktu cywilizacji – przestrzegania rozkładu jazdy transportu publicznego. Ironia była groteskowa: serial rzekomo był „głęboko duchowy”.
Zachodnie moralne terminy — uczciwość, lojalność, honor – zmieniają znaczenie, gdy wprowadza się do społeczeństwa moralne podłoże które nigdy ich nie produkowało. Takie skojarzenia nie są uznawane za niemoralne w zwykłym znaczeniu. Niemoralny człowiek odróżnia dobro od zła i niszczy to pierwsze. Niemoralny człowiek nigdy nie przyswoił sobie tych kategorii. On jest niewinny, nie dlatego, że jest niewinny, ale dlatego, że sumienie nigdy nie brało góry nad apetytem. To umysł, w którym władza, a nie sumienie, organizuje zachowanie.
Tym samym zniekształcenie dotyczy takich słów, jak miłość, szczęście, szacunek i pokój. W cywilizowanym moralnym porządku to nie tylko uczucia lub społeczne gesty; to osiągnięcia psychiki, które wymagają pokory, świadomości i troski o dobro innych. W prymitywnym społeczeństwie mogą wydawać się podobne do przedstawicieli cywilizowanego społeczeństwa, ale ich istota jest inna. Miłość staje się posiadaniem, uzależnieniem lub stowarzyszeniem plemion przeciwko wspólnemu wrogowi. Osoba rozpuszcza się w tłumie i przeżywa tę stratę siebie jak katharsis. Szczęście staje się hedonizmem, zmysłowością, obżarstwem lub rozproszeniem uwagi. Szacunek staje się służebnością w stosunku do władzy i tyranią wobec słabości. Spokój staje się odrętwieniem, unikaniem lub ucieczką od lęku. Słowa pozostają, ale ich wewnętrzna istota jest prymitywna.
Kiedy można mówić o moralności lub prawdziwości z hindusami, śmieją się z ciebie i pytają: „stajesz się świętym?” Lub zakładają, że miejsce religii jest w kościele, a nie w codziennym życiu. Uważają, że jesteś naiwny, nieprzywykły do prawdziwego życia. Ich zdaniem, życzliwość i uczciwość nie są obowiązkami zwykłych ludzi; należą się świętym, podczas gdy oczekuje się, że normalne życie będzie świeckie. Oni nie rozumieją świętości jako moralnego wyniesienia; oni rozumieją to jako odejście od prawdziwego życia. Zdanie przetrwa jako słowny odruch w społeczeństwie, w którym sama moralność nie ma należnego jej autorytetu.
W takim społeczeństwie codzienne rozmowy nie wznoszą się do osobistych refleksji. Pozostają one w pułapce plotek, widowisk, magicznej polityki i nieszczęścia innych.
W takiej kulturze organizującym ideałem nie jest kompetencja, a władza. Edukacja nie służy formacji, a certyfikatom, które otwierają drzwi do stanowisk, pieniędzy i statusu. Rodzice pomagają dzieciom oszukiwać, bo ważny jest certyfikat, a nie dyscyplina, którą powinni reprezentować. Jak tylko tacy ludzie trafiają do instytucji, nie nabierają szacunku do stanowiska i obowiązków. Miejsce staje się źródłem informacji dla użytkownika. Z braku wewnętrznego autorytetu, kompensują to zimną arogancją, drobną tyranią i sadyzmem; im wyżej się wspinają, tym bardziej błędna staje się ich niepewność.
Ta sama lekcja zaczyna się w szkole. Autorytet wcześnie zamienia się w dźwignię: prywatne szkolenia, prezenty, nepotyzm i manipulacja egzaminami. Uczeń uczy się prawdziwego programu nauczania na długo przed pełnoletnością: autorytetu nie trzeba szanować, a lawirować; zasad nie należy przyswoić, a zarządzać nimi; władza jest po to, aby zgarniać gotówkę.
Niewiele jest pojęć o dodawaniu wartości, wkładzie własnym lub kształtowaniu charakteru. Kształtowanie charakteru często jest w bezpośrednim konflikcie z zasadą „kto silniejszy, ten ma rację”. Starsi uczą dzieci, że wolno zbierać masło „krzywym” palcem. Ale dzieci nie zezwalają obcym na ten krzywy palec. Dorastając, używają do tego krzywego palca wobec starszych w rodzinie, którzy potem się dziwią, jak wprowadzili węża. W rezultacie okazuje się, że to w pełni zatomizowane społeczeństwo, w którym nikt nikomu nie ufa.
Gdy nabycie zasobów staje się jedyną organizującą zasadą, gdy wartości, moralność i rozum nie mają autorytetu, społeczeństwo dzieli się na osoby zatomizowane. Człowiek staje się samotny, nawet w najbardziej zatłoczonych miejscach. Maszyny nie pracują, instytucje nie działają, rodziny nie działają. Brak spójności, brak harmonii, nie ma wspólnych oczekiwań wobec zachowań. Każdy sam w sobie.
Jeden i ten sam instynkt nie może być ograniczony do jednej sfery życia. Jeśli człowiek odnosi się do obcych, klientów, urzędników i pracowników jak do obiektów pracy, rodzina nie może pozostać nietknięta. Rodzice nie mogą zaufać dzieciom, a dzieci nie mogą ufać rodzicom. Bez łącznika moralności i umysłu, kapitał intelektualny i finansowy nie może gromadzić się. Życie staje się dniem świstaka: ani nauki, ani poczucia winy, ani opinii, ani związku przyczynowego.
Biznes również wydaje się nie tworzyć wartości, a staje się jak przelew z innej kieszeni w swoją. Usługa ma drugorzędny charakter. Jakość – to teatr.
Pewnego dnia odwiedziłem firmę, produkującą wypełniacze farmaceutyczne — biały proszek-nośnik, z którym później będą mieszać aktywne leki. Spodziewałem się zobaczyć sterylną, regulowaną produkcję. Zamiast tego weszliśmy w butach z ulicy; podłoga i nawet powietrze było gęste od proszku. Pracownice w brudnych ubraniach ręcznie wypełniały pakiety. Co gorsza, zaległy proszek mieszały ze świeżym materiałem, aby go dopasować do określonej klasy. Menedżer ujawnił to nie ze wstydem, ale z dumą. Sens był nie w tym, aby tworzyć wartość, a w tym, aby dopasować do wyglądu normy. Sam wkład nie był ostatecznym lekiem. Ale w warunkach skomplikowanej gospodarki każdy taki kompromis idzie dalej z prądem. Każdy mały unik staje się jeszcze jedną zaatakowaną częścią większego systemu, który nie może już ufać samemu sobie.
Jeden i ten sam schemat można prześledzić w każdym zakładzie: pozór zgodności utrzymuje się, podczas gdy istota zostaje cicho zniszczona. Standardy istnieją, istnieją procedury i dokumenty, ale są one podyktowane jednym i tym samym instynktem unikania, usuwania – i wychodzi im to na sucho.
Prawa pisane i struktury, pozostawione przez Brytyjczyków — system kontroli i przeciwwagi, prawo, procedury i rządy prawa — w większości pozostały. Ale jak tylko instytucje te przeszły w ręce Hindusów, ożywający je duch zmienił się. To, co miało służyć ograniczeniu władzy, przekształciło się w mechanizm wyzysku i wywłaszczenia. Instytucje nie zniknęły. Ich zewnętrzne powłoki — biura, mundury, nadruki, procedury — pozostały, ale ich funkcje zostały groteskowo zmienione. To nie przypadek, to jest nieuniknione w kulturze, gdzie wciąż zasadą jest żelazne prawo „kto silniejszy, ten ma rację”, gdzie naczelną zasadą jest celowość, a rozum, moralność i odpowiedzialność za siebie nie przyjęły się.
Gdyby indyjskie społeczeństwo było małymi, zlokalizowanymi jednostkami, brutalna, ale natychmiastowa zarodowa sprawiedliwość mogłaby zachować minimalny porządek, bardziej odpowiadający jego naturze. Straszna możliwość polega na tym, że gdy wydrążone zachodnie rusztowania w końcu padną na pysk, podnoszenie się z ruin może okazać się bardziej funkcjonalne dlatego, że społeczeństwo jest bardziej prymitywne – ze słabszymi nerwami niż wydawałoby się cywilizowanym oczom.
To powolna, nieubłagana apokalipsa drugorzędnej nowoczesności: zaimportowane instytucje gniją od środka, dopóki nie pozostaje nic, oprócz grabieży, nakładającej maskę cywilizacji. Formy przetrwały. Dusza już nie żyje.
=========================
mail:
postawy społeczne do złudzenia przypominające „kodeks moralny” w Izraelu.
mail II:
Typowy, wg. prof. Konecznego, w Indiach to stan a-cywilizacyjny, latrocinium magnum
mail III. Dokładniej: w Izraelu to stan anty-cywilizacyjny: Czczą tak Mamona, jak i Molocha.
Potrzebuję adwokata od spraw obrażeń ciała. Zamierzam pozwać Donalda Trumpa za uraz kręgosłupa szyjnego. O 9 rano Donald Trump podwoił swoją groźbę z poprzedniej nocy, zapowiadając „zbombardowanie Iranu”, rozpoczynając nową rundę większych i bardziej zdecydowanych ataków na Iran. Następnie, o 13:33, gwałtownie zahamował i ogłosił, że nie będzie przemocy, bo porozumienie jest bliskie, co sprawiło, że uderzyłem głową w klawiaturę. Auć!! Bolała mnie szyja.
o już 39. raz w ciągu ostatnich trzech miesięcy, kiedy Trump ogłosił zbliżający się sukces negocjacji z Iranem, a skończyło się to kolejną niespełnioną obietnicą.
Porównajmy i skonfrontujmy to, co twierdził Trump, z tym, co faktycznie powiedział Iran.
Dzień rozpoczął się od wpisu Trumpa na portalu Truth Social, że Stany Zjednoczone zaatakują Iran „BARDZO MOCNO DZIŚ WIECZOREM”, grożąc przejęciem irańskiej infrastruktury naftowej, w tym wyspy Kharg.
Pięć godzin później wykonał kolejne werbalne salto w tył godne złotego medalu olimpijskiego w gimnastyce. Przemawiając w Gabinecie Owalnym, Trump powiedział dziennikarzom, że Stany Zjednoczone i Iran zasadniczo osiągnęły porozumienie:
Właśnie zawarliśmy świetne porozumienie w wojnie z Iranem. Będziemy musieli sfinalizować dokumenty, które powinniśmy przygotować w ciągu najbliższych kilku dni, i prawdopodobnie zostaną one podpisane, być może w Europie.
Następnie opublikował wpis na portalu Truth Social:
W związku z faktem, że rozmowy z Islamską Republiką Iranu dotarły do najwyższego szczebla irańskiego kierownictwa i zostały zatwierdzone, jako prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki odwołałem zaplanowane na dziś wieczór ataki i bombardowania przeciwko Iranowi.
Dodał, że blokada morska „pozostanie w pełni obowiązująca i skuteczna do czasu sfinalizowania tej transakcji – czas i miejsce podpisania zostaną wkrótce ogłoszone”.
Trump stwierdził także, że Cieśnina Ormuz zostanie „oficjalnie otwarta” w momencie podpisania porozumienia i potwierdził, że Stany Zjednoczone zniosą blokadę morską w ramach „części porozumienia”. Wskazał, że nie będzie osobiście obecny przy podpisywaniu porozumienia, ale wezmą w nim udział wiceprezydent JD Vance i inni urzędnicy.
Teheran nie tracił czasu na dyskusję na temat ram negocjacji przedstawionych przez Trumpa. Iran zaprzeczył jakimkolwiek ruchom w kierunku długoterminowego porozumienia. Rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmail Baghaei powiedział, że doniesienia o sfinalizowanym porozumieniu ze Stanami Zjednoczonymi to „spekulacje” i podkreślił, że „nic nie zostało sfinalizowane”, dodając, że Iran „nie osiągnął jeszcze ostatecznego wniosku w sprawie porozumienia”.
Dodał, że znaczna część projektu tekstu została już ukończona, ale „Amerykanie ciągle zmieniali swoje stanowisko”, podkreślając jednocześnie, że Iran „nie idzie na kompromis w sprawie tego, co określił jako swoje czerwone linie”. Jest pięć czerwonych linii: usunąć sankcje, odblokować zamrożone aktywa, znieść blokadę, uznać kontrolę Iranu nad Cieśniną Ormuz i zakończyć izraelskie ataki na Liban i Gazę. Iran nie ustąpi w tej kwestii.
Stanowisko Iranu jest niezmienne od początku wojny 28 lutego: Iran kwestionuje opis stanu rozmów przedstawiony przez Trumpa, mimo że obie strony kontynuują pośrednią komunikację za pośrednictwem takich podmiotów jak Pakistan. Jeszcze tydzień wcześniej irańskie media państwowe donosiły, że irańscy negocjatorzy zaprzestaną wymiany wiadomości ze Stanami Zjednoczonymi, a Iran podejmie działania zmierzające do całkowitego zamknięcia Cieśniny Ormuz w odwecie za naruszenia zawieszenia broni, uzależniając wszelki dialog od całkowitego wycofania się Izraela z terenów okupowanych w Libanie i wstrzymania wszelkich ataków w Libanie i Strefie Gazy.
Baghaei potwierdził, że Katar i Pakistan pozostają aktywnymi mediatorami, ostrzegając jednocześnie, że działania USA wpływają na proces dyplomatyczny, stwierdzając, że sytuacja w Cieśninie Ormuz stała się „bardziej niepewna” z powodu działań Waszyngtonu.
Jedna z oznak nadziei, gdy czwartek dobiegł końca, a piątkowy poranek rozpoczął się w Iranie – nie było już ataków USA na cele w Cieśninie Ormuz. Zobaczymy, czy ten stan rzeczy utrzyma się jeszcze przez kolejny dzień. Donald Trump ma siłę, by położyć kres przemocy, odcinając wszelkie wsparcie dla Izraela i żądając od niego opuszczenia Libanu. Jeśli Izraelczycy zaprzestaną bombardowań i zabijania, myślę, że jest wysoce prawdopodobne, że Hezbollah poprze zawieszenie broni.
Mit o potężnych kamieniach widzących ostrzegał przed wielkimi niebezpieczeństwami, gdy używają ich osoby pozbawione mądrości i moralnego kompasu, ponieważ mogą one zostać użyte do zniekształcenia prawdy i przedstawienia wybiórczych wizji rzeczywistości. Podobnie platforma Palantir Technologies daje swoim użytkownikom ogromną władzę, pomagając kontrolować dane, decyzje i wyniki, które decydują o przyszłości rządów, firm i instytucji – a co za tym idzie, nas wszystkich.
Jeśli prawie 4 000 pracowników Google podpisuje petycje, 13 pracowników Palantir odmawia wykonywania obowiązków, a szef działu robotyki w OpenAI rezygnuje z pracy, ponieważ sztuczna inteligencja coraz bardziej wkracza w sferę działań wojennych, inwigilacji i władzy państwowej… powinniśmy to wziąć pod uwagę. Jeśli osoby z wewnątrz biją na alarm, to jest to sygnał ostrzegawczy.
Psychopaci sięgają po władzę nad światem i korzystają z usług innych psychopatów. Tak w najbardziej lapidarny sposób można opisać to, co przeżywamy przez ostatnie kilka lat. Jak zawsze sama technologia mogłaby służyć zarówno w dobrych, jak i złych celach. To ostatnie niestety dominuje, a szczególnie jeśli wziąć pod uwagę wykorzystanie usług firmy Palantir.
W pierwszych trzech miesiącach tego roku Trump nabył akcje firmy Palantir o wartości do 630 000 dolarów. Tylko w marcu Trump dokonał co najmniej siedmiu transakcji zakupu akcji Palantir o łącznej wartości aż 530 000 dolarów.
Miesiąc później Trump napisał na TruthSocial: „Firma Palantir Technologies (PLTR) udowodniła, że dysponuje doskonałymi zdolnościami bojowymi i sprzętem”. Źródło: Telegram 17.05.2026 r. 12:33.
Trzeba przyznać, że prezydent USA potrafi robić intratne interesy.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Władze Nigru uchwaliły nowy kodeks karny, który po raz pierwszy penalizuje m.in. kontakty homoseksualne – poinformowała w czwartek agencja AFP. W tym afrykańskim kraju, zamieszkanym niemal wyłącznie przez wyznawców islamu, przewidziano za te czyny nawet do 20 lat pozbawienia wolności.
AFP powiadomiła o zmianach w nigerskim prawodawstwie, powołując się na źródło sądowe i dziennik urzędowy tego kraju. Zgodnie z nowym kodeksem karnym, „każdy, kto popełnia lub próbuje popełnić czyn nieobyczajny bądź sprzeczny z naturą, (dopuszcza się) praktyk lesbijskich, gejowskich, biseksualnych, (…) podlega karze pozbawienia wolności od pięciu do dziesięciu lat”.
Najsurowsze kary – od 10 do 20 lat więzienia – przewidziano za próbę wejścia w związek z osobą tej samej płci i dla osób powiązanych z klubami i zrzeszeniami LGBTQIA+. Przestępstwa te są również zagrożone karą grzywny do 100 mln franków CFA (około 650 tys. zł).
Rządząca krajem od czerwca 2023 r. junta wojskowa już w marcu 2025 r. po raz pierwszy zakazała praktyk innych niż heteroseksualne. W ówczesnym prawodawstwie nie zapisano konkretnych kar, choć już wtedy zdarzały się wyroki skazujące za „zachowania nieobyczajne”.
Z badań opinii publicznej, przeprowadzonych w 2025 r., wynikało, że ponad 94 proc. respondentów z Nigru nie życzyłoby sobie mieć osoby homoseksualnej za sąsiada.
W ostatnich latach kilka innych krajów Afryki Subsaharyjskiej zaostrzyło swoje podejście do homoseksualizmu i jego promowania. Wśród takich państw znalazły się Burkina Faso, Ghana, Mali, Senegal i przede wszystkim Uganda, w której za homoseksualizm grozi nawet kara śmierci.
Podczas sfałszowanych wyborów prezydenckich w USA w 2020 roku Donald Trump dostrzegł prawdziwe oblicze Benjamina Netanjahu. Pomimo pozorów, od tamtej pory obaj panowie pozostają w zupełnie innych stosunkach. Prezydent Trump marzy o zaprowadzeniu pokoju wszędzie tam, gdzie toczy się wojna, podczas gdy premier Netanjahu kontynuuje realizację swojego „rewizjonistycznego, syjonistycznego” projektu (niemającego nic wspólnego z „syjonizmem” Herzla), którego celem jest podbój Bliskiego Wschodu. Nieustępliwość Iranu ujawniła ich intencje i położyła kres próbom kompromisu.
Bardzo trudno nam pojąć pogorszenie relacji między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem. Aby je zinterpretować i zrozumieć jego skalę, musimy najpierw przeanalizować historyczne powiązania między oboma narodami, a następnie przeanalizować rozwój polityki prezydenta Donalda Trumpa w ciągu jego dwóch kadencji.
Stany Zjednoczone i Izrael
Mityczne założenie Stanów Zjednoczonych przez Ojców Pielgrzymów w 1620 roku jest tradycyjnie przedstawiane jako exodus „purytanów”, którzy byli dysydentami Kościoła anglikańskiego. Podobno uciekli przed „faraonem” (królem Anglii Jakubem I), zawarli „pakt” podczas przeprawy przez „Morze Czerwone” (Ocean Atlantycki) i założyli kolonię Plymouth. Dlatego Amerykanie, podobnie jak Żydzi, są uważani za „naród wybrany”.
Tę narrację popierali wszyscy prezydenci Stanów Zjednoczonych, od George’a Washingtona po Donalda Trumpa [ 1 ] . Jest ona obchodzona co roku podczas Święta Dziękczynienia (czwarty czwartek listopada).
Wsparcie Stanów Zjednoczonych dla państwa Izrael jest zatem czymś oczywistym i nigdy nie było publicznie kwestionowane.
Prawdziwym założycielem współczesnego syjonizmu nie był Żyd, lecz chrześcijański dyspensacjonalista: pastor William E. Blackstone był amerykańskim kaznodzieją, który wierzył, że prawdziwi chrześcijanie nie będą musieli uczestniczyć w próbach czasów ostatecznych. Nauczał, że zostaną porwani do nieba podczas ostatecznej bitwy („porwania Kościoła” ) . Według niego Żydzi stoczą tę bitwę i wyjdą z niej nawróceni do Chrystusa i zwycięzcy . [ 2 ]
Williamowi Blackstone’owi udało się przekonać Theodora Herzla do połączenia celów dyspensacjonalistów z celami kolonialistów. Wystarczyło wyobrazić sobie powstanie Izraela w Palestynie i wzmocnić odniesienia biblijne. Dzięki temu stosunkowo prostemu pomysłowi udało im się pozyskać dla swojej sprawy większość europejskich Żydów. Dziś Herzl jest pochowany w Izraelu (na Górze Herzla), a państwo umieściło w jego trumnie Biblię z adnotacjami, którą podarował mu Blackstone.
William Blackstone i Theodor Herzl sztucznie stworzyli przekonanie, że wszyscy Żydzi na świecie są potomkami starożytnych Żydów z Palestyny. Od tego czasu termin „Żyd” odnosi się nie tylko do religii izraelskiej, ale także do grupy etnicznej. Opierając się na dosłownej interpretacji Biblii , stali się oni dziedzicami boskiej obietnicy dotyczącej ziemi palestyńskiej.
Decyzja o utworzeniu państwa żydowskiego w Palestynie została podjęta wspólnie przez rządy brytyjski i amerykański. Została ona wynegocjowana przez pierwszego sędziego Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych pochodzenia żydowskiego, Louisa Brandeisa, pod auspicjami wielebnego Blackstone’a, a poparta zarówno przez prezydenta Woodrowa Wilsona, jak i premiera Davida Lloyda George’a w ramach francusko-brytyjskiego porozumienia Sykes-Picot w sprawie podziału Bliskiego Wschodu. Ich porozumienie zostało stopniowo upublicznione.
Prezydent Woodrow Wilson umieścił utworzenie państwa Izrael wśród oficjalnych celów wojennych (punkt 12 z 14 przedstawionych Kongresowi 8 stycznia 1918 r.); decyzja ta zapadła dwa miesiące po brytyjskiej „Deklaracji Balfoura” [ 3 ] .
Prezes Agencji Żydowskiej [dla Izraela], Dawid Ben Gurion, jednostronnie proklamował powstanie państwa Izrael 14 maja 1948 roku, ostatniego dnia brytyjskiego mandatu nad Palestyną. Zostało ono uznane następnego dnia, 15 maja, przez Stany Zjednoczone (a później przez Iran pod rządami szacha). Organizacja Narodów Zjednoczonych, która opracowywała plan podziału Palestyny, została postawiona przed faktem dokonanym. Wielka Brytania uznała jednak Izrael dopiero osiem miesięcy później.
W 1951 roku powstał Amerykański Syjonistyczny Komitet Spraw Publicznych, który w 1963 roku przekształcił się w Amerykański Izraelski Komitet Spraw Publicznych (AIPAC), aby uniknąć rejestracji jako zagraniczna agencja wpływu.
22 lipca 2002 roku ambasador John Negroponte, ówczesny stały przedstawiciel Stanów Zjednoczonych przy Organizacji Narodów Zjednoczonych, oświadczył na zamkniętym posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa, że Waszyngton będzie systematycznie wetować każdą rezolucję potępiającą Izrael bez potępiania Palestyńczyków [ 4 ] . Doktryna ta pozostaje w mocy: nie można oskarżać obu protagonistów o te same rzeczy, ponieważ ich obowiązki są różne, ponieważ Izrael jest teraz państwem, a Palestyna pozostaje nieuznana. Ta taktyka zapewnia, że Organizacja Narodów Zjednoczonych nie nałoży sankcji na Izrael, niezależnie od jego działań.
W 2006 roku profesorowie Stephen Walt (Harvard) i John Mearsheimer (Uniwersytet Chicagowski) opublikowali książkę „ The Israel Lobby and US Foreign Policy ” [ 5 ] . Wykazali w niej, że stając się głównym darczyńcą w wyborach do Kongresu, AIPAC stał się de facto władcą Kongresu.
Donald Trump i Izrael
Kiedy Donald Trump wprowadził się do Białego Domu 20 stycznia 2017 roku, nie miał praktycznie pojęcia o polityce. Był populistycznym biznesmenem, który zamierzał „oczyścić stajnię Augiasza” (czyli wszystko, co brudne i skorumpowane w Waszyngtonie). Nie jest ani demokratą, ani republikaninem, lecz zwolennikiem Andrew Jacksona, który zdołał przejąć kontrolę nad Partią Republikańską.
Spogląda na Bliski Wschód oczami swojego doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego, generała Michaela Flynna. Dla Flynna Izrael nie jest pożądanym celem podróży, a Iran nie jest niebezpieczny. Staje jednak w obliczu „głębokiego państwa”, które zmusza go do rozstania się z Flynnem po zaledwie trzech tygodniach. Wtedy właśnie spotyka Benjamina Netanjahu, z którym łączy go coś wspólnego: obaj muszą stawić czoła machinacjom wszechwładnej administracji w swoich krajach. Obaj mężczyźni spotkali się wcześniej, gdy Izraelczyk był ambasadorem przy ONZ, ale nie znali się.
W 2017 roku Donald Trump podjął decyzję o udzieleniu wsparcia militarnego Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonym Emiratom Arabskim w Jemenie; w zamian zażądał, aby wszystkie państwa arabskie zaprzestały wspierania organizacji terrorystycznych utworzonych przez CIA i MI6 [ 6 ] . Po powrocie z Rijadu zatrzymał się w Izraelu, gdzie oświadczył: „Właśnie wróciliśmy z Bliskiego Wschodu” (sic).
Jego zdaniem pokój na Bliskim Wschodzie musi być możliwy, dopóki żadne państwo nie odważy się bronić Al-Kaidy i ISIS. Jako następca prezydenta Andrew Jacksona, wierzy, że możliwe jest rozwiązanie problemów poprzez stworzenie państwa dla Izraelczyków, tak jak jego poprzednik zrobił to dla Amerykanów, zamykając rdzennych Amerykanów w rezerwatach.
Zgadza się zatem uznać Jerozolimę Zachodnią za stolicę Izraela [ 7 ] – a być może także Jerozolimę Wschodnią za stolicę przyszłego państwa palestyńskiego – a także uznać aneksję syryjskich Wzgórz Golan [ 8 ] i wszystkich części Palestyny okupowanych przez osiedla izraelskie. Ponadto wydala ambasadę Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP) z Waszyngtonu [ 9 ] .
Niestety, ku swojemu wielkiemu zaskoczeniu, odkrywa, że według Organizacji Narodów Zjednoczonych Jerozolima nie jest częścią Izraela, lecz terytorium międzynarodowym, i że nie może tam po prostu robić, co mu się podoba, nie napotykając na silny opór. Co dziwne, aneksja syryjskich Wzgórz Golan i izraelskich osiedli na terytoriach palestyńskich spotyka się z mniejszym krytycyzmem.
3 stycznia 2020 roku kazał zamordować generała Kasema Sulejmaniego [ 10 ] – prawdopodobnie za zgodą irańskich osobistości, które Sulejmani przewyższał rangą – wierząc, że w ten sposób odetnie irańskie wsparcie wojskowe dla tych, którzy sprzeciwiają się projektowi ekspansji Izraela „od Nilu do Eufratu” [ 11 ] .
W końcu musiał przyznać, że w ten sposób niczego nie osiągnie i obrał nowe podejście: zabezpieczenie środków finansowych dla Palestyńczyków poprzez Porozumienia Abrahama. Zadanie to podjął się jego zięć, ortodoksyjny Żyd Jared Kushner [ 12 ] . 15 września 2020 roku udało mu się przekonać Zjednoczone Emiraty Arabskie i Królestwo Bahrajnu. Znacznie później dołączyły do nich Sudan, Maroko i Kazachstan.
Jakkolwiek dobre byłyby intencje Donalda Trumpa, nie jest on w stanie rozplątać tego węzła, którego długa historia staje się dla niego oczywista każdego dnia. Narody Bliskiego Wschodu nie są jak Amerykanie: mają długą historię i nie można ich kupić. Przede wszystkim oczekują reparacji za wyrządzone im krzywdy, nawet jeśli nie odniosą z tego natychmiastowych korzyści ekonomicznych.
Donald Trump i Benjamin Netanjahu
Kiedy wraca do Białego Domu 20 stycznia 2025 roku, sytuacja na Bliskim Wschodzie ulega całkowitej zmianie. Benjamin Netanjahu nie jest już politykiem taktycznym, którego kiedyś znał. Teraz przewodzi koalicji „rewizjonistycznych syjonistów” i „żydowskich suprematystów” i nie ukrywa swojego marzenia o „imperium żydowskim”, jak to ujął Władimir Zeew Żabotyński [ 13 ] .
Hamas rozpoczął operację „Burza Al-Aksa” 7 października 2023 roku. Od tego czasu administracja Bidena zadeklarowała pełne wsparcie dla Izraela, jednak ataki Sił Obronnych Izraela (IDF) sprawiły, że opinia publiczna, nawet na Zachodzie, nastawiła się przeciwko Izraelowi.
Donald Trump, którego reelekcję w dużej mierze sfinansowali „rewizjonistyczni syjoniści” bliscy Netanjahu – tacy jak właścicielka kasyna Miriam Adelson [ 14 ] – nadal uśmiecha się do swojego „przyjaciela” Netanjahu, ale nie może pogodzić się z tym, że Netanjahu porzucił go w 2021 roku i przyznał zwycięstwo Joe Bidenowi. Co gorsza, Netanjahu wahał się, czy poprzeć Kamalę Harris. Jego niechęć wynikała z jej potępienia jego przestępczych działań w Strefie Gazy, gdy przemawiał przed Kongresem w lipcu 2025 roku.
Prezydent Trump zaczyna od zniszczenia wszystkiego, co zrobił Joe Biden, nawet nie rozważając, że mógł mieć rację. Znosi zakaz dostarczania Izraelowi bomb ważących ponad tonę [ 15 ] . Znosi sankcje nałożone na agresywnych osadników na Zachodnim Brzegu, ignorując fakt, że Netanjahu groził Stanom Zjednoczonym wznowieniem terroryzmu „Gangu Gwiazd” [ 16 ] . Wreszcie nakłada sankcje na sędziów Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) [ 17 ] , którzy odważyli się zrównać izraelskich przestępców — w tym Netanjahu — z palestyńskimi przestępcami. Wspiera „Projekt Estera”, którego celem jest tłumienie propalestyńskich opinii na demokratycznych uniwersytetach [ 18 ] . Na koniec wycofuje Stany Zjednoczone z UNESCO po zaakceptowaniu przystąpienia Państwa Palestyny.
Potem zaczyna myśleć.
Nawiązuje kontakt z Hamasem, nie informując o tym swojego izraelskiego sojusznika, i doprowadza do uwolnienia amerykańskiego zakładnika Edana Alexandra. Operację przeprowadza Adam Boehler, przyjaciel Jareda Kushnera.
Gdy 4 lutego 2025 r. Netanjahu oznajmia mu, że zaanektuje Strefę Gazy, odpowiada, że to nie on, lecz Stany Zjednoczone zamienią Strefę Palestyńską w Riwierę [ 19 ] .
6 maja 2025 r. Waszyngton podpisał odrębne porozumienie pokojowe z Ansar Allah (zwanym gangiem rodziny Huti lub „Houthi”), nie informując o tym swojego sojusznika, Izraela [ 20 ] .
Kiedy prezydent Trump dowiaduje się, że Izrael planuje użyć jednej ze swoich bomb atomowych przeciwko Iranowi, rzekomo po to, by uniemożliwić mu zbudowanie własnej, przejmuje inicjatywę i nakazuje zbombardowanie irańskich cywilnych obiektów nuklearnych. To operacja „Północny Młot” z 21 czerwca 2025 roku [ 21 ] . Nie czekając na analizę zdjęć satelitarnych zniszczeń przez CIA, ogłasza zniszczenie wszystkich irańskich obiektów.
Wkrótce po niepowodzeniach porozumienia o zaprzestaniu terroryzmu (2017) i porozumień Abrahama (2020) ogłasza trzecią metodę: 19 lutego 2026 r. powołuje Radę Pokoju, której zadaniem jest zawieranie porozumień tam, gdzie zawiodła Organizacja Narodów Zjednoczonych [ 22 ] . Celem jest utworzenie sojuszu z niezależnymi postaciami, które ominą zakorzenione administracje. Rada ta przedstawia proces, którego pierwszy krok jest zdecydowanym zwycięstwem, ale który nie jest w stanie zainicjować drugiego kroku. Izrael, który zaakceptował ten plan i dołączył do Rady, sprzeciwia się mu z całą mocą.
7 maja 2026 r. izraelski prezenter wojskowy ogłosił, że Trump postanowił zerwać bezpośrednie kontakty z Netanjahu, gdyż uważał, że Netanjahu nim manipuluje [ 23 ] .
8 maja Ron Dermer, powiernik Netanjahu i sekretarz ds. strategicznych, odwiedził Biały Dom. Przekonywał, że Izrael powinien zaatakować Liban, a Stany Zjednoczone powinny zaatakować Iran. Donald Trump odpowiedział, że Izrael musi wypełnić swoje zobowiązania.
14 maja w Waszyngtonie rozpoczęły się bezpośrednie negocjacje między Izraelem a Libanem w obecności Elbridge’a Colby’ego, zastępcy sekretarza obrony. Administracja Trumpa stwierdziła, że Izrael odmawia zakończenia wojny w Libanie. Teheran, który włączył pokój w Libanie do porozumienia o zawieszeniu broni w Zatoce Perskiej, natychmiast oświadczył, że nie ufa już Stanom Zjednoczonym i zerwał wszelkie negocjacje.
1 czerwca Donald Trump w końcu zgodził się na rozmowę telefoniczną ze swoim przyjacielem Netanjahu. Powiedział mu: „Jesteś szalony! Beze mnie siedziałbyś w więzieniu. Ratuję ci życie. Wszyscy cię teraz nienawidzą. Przez ciebie wszyscy nienawidzą Izraela”. [ 24 ]
Następnie opublikował na Truth Social: „Rozmawiałem dziś z Bibim Netanjahu i poprosiłem go, aby nie przeprowadzał masowego ataku na Bejrut w Libanie. Nakazał swoim wojskom wycofanie się. Dziękuję, Bibi! Rozmawiałem również z przedstawicielami kierownictwa Hezbollahu, którzy zgodzili się zaprzestać strzelania do Izraela i jego żołnierzy. Izrael również zgodził się zaprzestać strzelania do nich. Zobaczymy, jak długo to potrwa – mam nadzieję, że na zawsze!” [ 25 ]
Mike Huckabee, ambasador USA w Jerozolimie/Al-Kuds, pisze na X: „Joe Kent albo nie jest zbyt inteligentny, albo po prostu nieuczciwy. Izrael otrzymuje 3,8 miliarda dolarów, ale wydaje znacznie więcej na zakup amerykańskiego sprzętu wojskowego. Stany Zjednoczone również korzystają z innowacji technologicznych, więc korzyści są znacznie większe. Nowe Porozumienie o Porozumieniu z Izraelem kończy pomoc i będzie opierać się na handlu”. [ 26 ]
Premier Izraela odpowiedział następnie X: „Rozmawiałem dziś wieczorem z prezydentem Trumpem i powiedziałem mu, że Izrael zaatakuje cele terrorystyczne w Bejrucie, jeśli Hezbollah nie zaprzestanie ataków na nasze miasta i obywateli”.
To jest nasze jasne stanowisko. Jednocześnie Siły Obronne Izraela będą kontynuować działania na południu kraju zgodnie z planem” [ 27 ] .
Ukraińcy chcieli wysadzić w powietrze cały port w Konstancy wraz z połową miasta: Weteran rumuńskiego dziennikarstwa opowiada jak i dlaczego…
Doświadczony dziennikarz Sorin Faur opublikował na swoim profilu na Facebooku bezlitosną analizę wczorajszego kryminalnego incydentu w porcie w Konstancy. Przedstawiamy ją w całości:
Sorin Faur:
„Jako (bardzo) stary wyjadacz w branży dziennikarskiej wyrobiłem sobie i zachowałem instynkt, by nie wypowiadać się ani nie pisać – chyba że w formie satyry – o niczym, czego nie da się udowodnić przy pomocy choćby w miarę wiarygodnych dowodów lub niepodważalnych faktów. A kiedy popełnię błąd, sygnalizuję to i nie pozwalam, by bzdury krążyły w sieci.
To, co powiem, można udowodnić jedynie logicznie, ponieważ sprawcy zniszczyli dowody rzeczowe właśnie po to, by nie można było udowodnić zbrodni. Chodzi bowiem o nieudaną próbę masowego morderstwa.
Nie zamierzałem publikować wszystkich moich popartych dowodami przemyśleń na temat wczorajszych wydarzeń w porcie w Konstancy. Bardzo mnie irytują te autochtoniczne grupy moralnych trupów, które w kontekście tego zajścia oskarżają własny kraj o to, że znalazł się w obecnej sytuacji, albo że przemyca dla Rosjan ropę transportowaną przez „flotę-widmo” Putina stacjonującą w porcie w Konstancy (więc z tym walczyli ukraińscy droniarze), albo że nie jesteśmy w stanie się bronić, obserwując lornetką wybrzeże (Fota, były prezydencki ekspert ds. bezpieczeństwa), a nawet że Rosja zmusza Rumunów za pomocą dronów do stabilizacji słabego rządu (czyli “ekipy” Tomaca) poprzez głosowanie, itp. Tę ostatnią bzdurę można obejrzeć na profilu na Facebooku niejakiego Siegfrieda Mureșana, europosła rumuńskiej partii PNL, nad którym daremnie unosi się podejrzenie o zaburzenia psychiczne.
To zbyt wiele. O wiele za dużo. Moralna zgnilizna tych postaci, teoretycznie żyjących, stanowi główne zagrożenie dla bezpieczeństwa kraju dryfującego bez celu, liczącego 20 milionów dusz, którego jedynym obrońcą jest Ten Na Górze. A to wcale nie jest mało.
Oto więc moje osobiste przekonanie o tym, co faktycznie wydarzyło się w porcie w Konstancy:
Ukraińcy załadowali i skierowali drona, aby wysadzić terminal naftowy, licząc również na sąsiedni magazyn azotanu amonu. To zniszczyłoby natychmiast niemal połowę Konstancy, a przede wszystkim zatarłoby ślady, ponieważ wybuchy zniszczyłyby każdy najmniejszy ślad po dronie, nad którym atakujący Ukraińcy sprawowali stałą kontrolę.
Gdyby trafił, to dron byłby rosyjski– jak powiedział mój ceniony przyjaciel.
Tyle tylko, że dron utknął i zablokował się w barierkach przeciw-zanieczyszczeniowych. Nie mógł się już więcej ruszyć.
Przez cały ten czas ukraiński operator drona miał stały, wizualny nadzór satelitarny w czasie rzeczywistym dzięki kamerom urządzenia, które działało bez zarzutu, z wyjątkiem momentu, gdy zaczepiło się o boje. Operator zauważył więc, że zbliżają się jacyś ludzie i filmują drona z odległości niecałych 10 metrów.
Zatem przedmiot przestępstwa był nie tylko zablokowany, ale także zdemaskowany i z łatwością przypisany państwu, które go wyprodukowało i z dużym powodzeniem wykorzystywało. W internecie pełno jest heroicznych opowieści o tym, jak między innymi dwukrotnie uderzono nimi w Most Krymski.
Kiedy Ukraińcy zobaczyli na żywo, że Rumuni filmują nienaruszonego drona, zadzwonili do Bukaresztu, zanim przeprowadzono jego kontrolowaną eksplozję. Zadzwonili nie z sojuszniczej miłości, ale po to, by bezpiecznie zniszczyć elektronikę, w której zaprogramowali trasę i cel. W przeciwnym razie udowodniono by na podstawie namacalnych dowodów, że celowo wybrali właśnie ten cel.
Teza o utracie kontroli nad dronem w wyniku rosyjskiego zakłócania sygnału – czyli wersja oficjalna, potwierdzona nawet na najwyższym szczeblu w Rumunii – to wymówka godna nieuważnego czwartoklasisty. Nie ma co do tego wątpliwości, że Rosjanie zacierali ręce na widok anteny amerykańskiego systemu Starlink, która była dobrze widoczna na sfilmowanym dronie. „Utrata kontroli”jest unieważniona przez telefon od Ukraińców, którzy poinformowali o detonacji urządzenia w celu – powtarzam – zniszczenia dowodów.
Krótko mówiąc: Pan Bóg nas ocalił.
Tylko dobry Bóg nas ocalił, za pomocą boi przeciw-zanieczyszczeniowej przyczepionej „przypadkiem” do ogona potwora, za sprawą którego Rumunia – tym samym NATO – miała zostać wciągnięta w wojnę, cholerni dranie!!!”
Rząd zaprzeczył słowom ministra obrony Radu Miruță, po tym jak ujawnił on informację wskazującą na rażącą nieodpowiedzialność ze strony Ukrainy. Mianowicie, że dziesiątki rumuńskich specjalistów z Ministerstwa Obrony Narodowej, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Służby Wywiadowczej mogło zginąć, ponieważ Ukraina ogłosiła zaledwie 15 minut wcześniej, że dron ma wybuchnąć o godz. 10.28, mimo że znajdował się on w porcie w Konstancy od godz. 6.
Jednak zarówno Miruță, jak i rząd kłamią, ponieważ specjaliści, którzy znajdowali się w pobliżu drona, sami wykryli własnymi uszami sygnał detonacji, co dało im zaledwie 3 minuty na ucieczkę przed wybuchem nawet 300 kg materiałów wybuchowych, zgodnie z innymi doniesieniami.
