Kościoły(z wyjątkiem tych, w których odprawia się liturgię tradycyjną)pustoszeją, wierni znikają, organizacje religijne zamierają; Kościół traci wiarygodność, ludzie zapomnieli o dziesięciu przykazaniach, szerzą się herezje, katolicy w wielu częściach świata są prześladowani, wiara w Realną Obecność staje się coraz bardziej odległym wspomnieniem, a co robi papież? – Poświęca swoją pierwszą encyklikę sztucznej inteligencji. Oczywiście papież ma prawo zajmować się tym, czym chce, nie ma co do tego wątpliwości.
Ale czy jesteśmy pewni, że z punktu widzenia Kościoła Katolickiego sztuczna inteligencja jest dziś priorytetem?
To jasne, że problem istnieje i że słowo papieża w tej sprawie może pomóc w zrozumieniu tego zjawiska. Ale czy namiestnik Chrystusa nie powinien przede wszystkim, zwłaszcza w tej chwili, zająć się innymi sprawami? – Zapytacie, jakimi? – Cóż, powiedziałbym na przykład kryzysem powołań, zapaścią życia zakonnego, postępującym spadkiem frekwencji na mszach świętych, a także zanikiem przekonania, że zbawienie można znaleźć wyłącznie w Kościele Katolickim.
Może porozmawiajmy o relacjach wewnętrznych, między katolikami? – Istniele totalny podział, a różnice są coraz poważniejsze, do tego stopnia, że może się zdarzyć, iż bracia w wierze nie rozumieją się. Pomimo tego papież zajmuje się sztuczną inteligencją. Czyżby sądził, że z pomocą systemu informatycznego uda się ponownie nawiązać dialog i zrozumieć się nawzajem? – A może znalazł algorytm, który rozwiązuje wszystkie problemy?
Encyklika została podpisana przez papieża w 135-lecie „Rerum novarum”LeonaXIII, więc wszyscy komentują: widać wyraźny związek między dokumentem, który położył podwaliny pod społeczną doktrynę Kościoła, a tym, który ma je położyć w dziedzinie technologii. Tak, ale jest tu jeden “drobny” szczegół, którego nie należy lekceważyć. „Rerum novarum” nie była pierwszą z osiemdziesięciu sześciu encyklik Leona XIII, lecz czternastą. A jakimi tematami zajmował się papież Pecci, zanim napisał czternastą?
Cóż, takimi “drobiazgami” jak Kościół Boży i zbawienie dusz, zagrożenia związane z rozprzestrzenianiem się „sekty tych, którzy pod różnymi, niemal barbarzyńskimi imionami nazywają się socjalistami, komunistami i nihilistami”, „dokładniejsza i szersza wiedza o rzeczach, w które się wierzy”, lepsze zrozumienie tajemnic wiary, małżeństwo katolickie, ewangelizacja ludów słowiańskich, pomoc dla świętych misji, kwestia wrogów Kościoła we Włoszech i tak dalej. Krótko mówiąc, Leon XIII z pewnością przekształcił doktrynę społeczną, ale najpierw poświęcił się umacnianiu metafizycznych, teologicznych i moralnych podstaw wiary. A była to epoka, w której podstawy te były nieskończenie solidniejsze niż są dzisiaj.
Leon XIV natomiast sprawia wrażenie, jakby zaczynał budowę od dachu. Co z pewnością przysporzy mu oklasków ze strony świata, ale zadajmy sobie pytanie: czy my, katolicy, naprawdę potrzebujemy analizy sztucznej inteligencji, choćby była ona jak najlepiej przeprowadzona? – Coraz bardziej zagubieni, coraz mniej utwierdzeni w wierze, czyż nie potrzebowalibyśmy czegoś innego w tym tak burzliwym okresie i po pontyfikacie Bergoglia, który był katastrofalny z punktu widzenia doktryny, moralności i teologii?
25 maja 2026 odbędzie się prezentacja encykliki, o której mowa, i wystarczy przejrzeć listę prelegentów, by dostać pokrzywki.
W kolejności: niesamowity pan prefekt Dykasterii ds. Doktryny Wiary – Tucho «Besame Mucho»; kardynał jezuita Michael Czerny – prefekt Dykasterii ds. Służby na rzecz Całościowego Rozwoju Człowieka, a także bliski współpracownik Bergoglia; Anna Rowlands – wykładowczyni „Teologii politycznej i etyki teologicznej migracji ludzkich”, która wniosła swój wkład jako zaufana konsultantka w tworzeniu encykliki Bergoglia „Fratelli tutti”;Christopher Olah – współzałożyciel firmy zajmującej się sztuczną inteligencją Anthropic i zagorzały ateista. Ostatnią prelegentką będzie Leocadie Lushombo – wykładowczyni „Teologii politycznej i katolickiej myśli społecznej” na Jesuit School of Theology przy Uniwersytecie Santa Clara w Kalifornii, badaczka znana przede wszystkim ze współpracy z Bergogliem w kwestiach “sprawiedliwości społecznej”. Wystąpienia zamknie sekretarz stanu Parolin, a na zakończenie błogosławieństwo udzieli Leon XIV. Wydaje się, że na imprezie nie będzie androidów. Ale czy można być tego pewnym?
Aha, przy okazji. Wiecie, co powiedział Philip Dick, autor między innymi powieści „Czy androidy śnią o elektrycznych owcach?”(powieści, która stała się inspiracją dla filmu „Blade Runner”, skupiającej się na granicach między człowieczeństwem a sztuczną inteligencją)? – Powiedział, że „podstawowym narzędziem manipulacji rzeczywistością jest manipulacja słowami”. Zastanówcie się nad tym, ludziska.
Izrael rozszerza ofensywę, atakują Tyr. Ludzie muszą uciekać.
Hamas utworzyli żydzi wraz z USA ,po to by móc robić to co robią. Mordować kobiety i dzieci .To jest to… z jego ust… Netanyahu finansował Hamas kwotą 35 milionów dolarów miesięcznie za pośrednictwem Kataru, wykorzystując amerykańskie podatki, i mówi śledczym: „To jest poufne i nie może wyciec, dobrze? Mamy tu sąsiadów, zaciekłych wrogów. Nieustannie przekazuję im wiadomości. Dezorientuję ich, wprowadzam w błąd, kłamię, a potem UDERZAM ich w głowę.” • Netanyahu dążył do utrzymania kontroli Hamasu nad Gazą i kontroli Fatahu nad Zachodnim Brzegiem, aby uniemożliwić im zjednoczenie. • Netanyahu zorganizował dla Hamasu otrzymywanie 35 milionów dolarów miesięcznie z Kataru —walizki z 35 milionami dolarów w amerykańskiej walucie, co miesiąc. „Ponieważ Katar go znał, kazał mu złożyć wniosek na piśmie, ponieważ wiedzieli, że będzie kłamał w przyszłości.” Rezultat? Ponad miliard dolarów trafił do rąk Hamasu… –
Rosja jest głęboko zaniepokojona planami USA dotyczącymi rozmieszczenia tysięcy dodatkowych żołnierzy na wschodniej flance NATO w Polsce. Moskwa uznała doniesienia z Waszyngtonu za niedopuszczalne i ostrzegła przed dalszą eskalacją wojny na Ukrainie.
Rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa oświadczyła w czwartek na konferencji prasowej, że wysłanie dodatkowych żołnierzy amerykańskich do Polski „doprowadziłoby do eskalacji napięć w całej Europie” i że Moskwa będzie zmuszona podjąć „działania odwetowe”.
Jednocześnie przyznała, że przesunięcie około 5000 żołnierzy z Niemiec do Polski jest zasadniczo sprzeczne z wcześniej ogłoszonymi planami redukcji amerykańskiej obecności wojskowej w Europie. Jej zdaniem, faktyczna redukcja obecności wojsk amerykańskich w Europie byłaby, ogólnie rzecz biorąc, „rozsądnym, uzasadnionym i dawno spóźnionym” krokiem w kierunku stabilizacji „niezrównoważonej” sytuacji bezpieczeństwa stworzonej przez NATO i politykę Zachodu.
Kilka tygodni temu Biały Dom zagroził znaczącą i historyczną redukcją wojsk w Niemczech po tym, jak przedstawiciele niemieckiego rządu wielokrotnie krytykowali wojnę USA i Izraela z Iranem. Początkowo media przedstawiały to jako element szerszego wycofania wojsk z Europy. Jednak obecnie wydaje się, że siły amerykańskie zostaną jedynie przegrupowane – 5000 żołnierzy ma podobno zostać przesuniętych bliżej granicy z Rosją.
Według Zacharowej, rozmieszczenie dodatkowych wojsk w Polsce może skłonić Rosję do podjęcia „środków wojskowo-technicznych”. W najbardziej prowokacyjnym fragmencie swojego oświadczenia ostrzegła, że NATO popycha kontynent europejski w stronę „samobójczego” konfliktu.
Obecnie w Polsce stacjonuje około 10 000 żołnierzy amerykańskich w ramach systemu rotacyjnego. Nowe rozmieszczenie z Waszyngtonu zwiększyłoby tę liczbę o kilka tysięcy. Łącznie w Europie przebywa obecnie około 80 000 żołnierzy amerykańskich.
Polska graniczy bezpośrednio z rosyjską enklawą Kaliningrad. To nasila obawy Moskwy dotyczące potencjalnych celów wojskowych i aktywności dronów.
Zacharowa wyjaśniła:
„Rozmieszczenie dodatkowych sił zbrojnych USA w Polsce może doprowadzić do jakościowej eskalacji napięć między Rosją a Zachodem i zmusić Moskwę do podjęcia działań odwetowych”.
Wyjaśniła również, że liczba ataków dronów na terytorium Rosji z kierunku Europy i państw Europy Północnej rośnie.
Moskwa wyraziła również obawy, że ukraińskie drony mogłyby wykorzystywać przestrzeń powietrzną państw bałtyckich lub innych krajów europejskich do ataków na cele w Rosji. Twierdzenie to zostało odrzucone zarówno przez Kijów, jak i trzy państwa bałtyckie.
Warszawa natychmiast zareagowała na rosyjskie oskarżenia.
Szef polskiego MSZ Maciej Wewiór powiedział polskiej agencji prasowej PAP, że obecność wojsk sojuszniczych w Polsce jest „koniecznym wzmocnieniem wschodniej flanki NATO” w odpowiedzi na działania Rosji na Ukrainie i „eskalację retoryki” Kremla wobec sojuszu.
Wewiór dodał, że „prawdziwym źródłem eskalacji i napięć w Europie” pozostają „nielegalne i agresywne działania militarne” Moskwy, a nie środki podejmowane przez państwa NATO w celu ochrony swoich ludności i granic, które uważał za uzasadnione.
Jak poważnie należy traktować rosyjskie ostrzeżenia przed zbliżającą się wojną z Europą?
Ukraiński atak na Starobielsk mógł być punktem zwrotnym. Rosja zagroziła Ukrainie surowym odwetem i ostrzegła przed rozprzestrzenieniem się wojny na Europę. Czy rosyjskie „czerwone linie” zostały przekroczone, czy to tylko puste słowa?
Anti-Spiegel 29 maj 2026
Ukraiński atak na akademik w Starobielsku w obwodzie ługańskim w czwartek wieczorem był szokiem dla Rosji. Fakt, że od 10 do 20 ciężkich dronów zostało wystrzelonych w kierunku cywilnego celu, aby zmasakrować młodych ludzi kształcących się na nauczycieli, reprezentuje nowy poziom ukraińskich zbrodni wojennych.
Reakcja Zachodu, która albo całkowicie zaprzeczyła rzezi młodych ludzi, albo określiła akademik jako cel wojskowy, dodatkowo podsyciła gniew Rosji. Dotyczy to zarówno opinii publicznej, jak i ekspertów, którzy coraz częściej domagają się podjęcia działań przeciwko tym, którzy umożliwiają wojnę na Ukrainie poprzez wsparcie finansowe i dostawy broni – a mianowicie państwom europejskim.
W niniejszym artykule podsumowuję chronologicznie rosyjskie reakcje na masakrę.
Putin zapowiada odwet
Bezpośrednio po masakrze prezydent Putin potępił incydent w piątek, nazywając go „atakiem terrorystycznym reżimu neonazistowskiego” i zapowiedział zemstę. Ponadto polecił rosyjskiemu MSZ poinformowanie organizacji międzynarodowych i społeczności międzynarodowej o tej zbrodni. Obydwa działania zostały podjęte.
W sobotę rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych zaprosiło wszystkich zagranicznych dziennikarzy akredytowanych w Rosji do odwiedzenia miejsca tragedii. Oczywiście większość głównych zachodnich mediów odrzuciła zaproszenie, ale 55 dziennikarzy z całego świata przybyło w niedzielę do Starobielska, aby zobaczyć to na własne oczy. Byłem wśród nich; mój artykuł na ten temat można znaleźć tutaj anti-spiegel.ru/bericht-ueber-die-zerstoerung-der-berufsschule-nahe-von-lugansk-nach-dem-ukrainischen-kriegsverbrechen/, a szczegółowy wywiad ze zdjęciami tutaj https://www.youtube
Kiedy my, dziennikarze, w niedzielę wieczorem wyruszaliśmy do Ługańska, nastąpił odwet zapowiedziany przez Putina. Setki dronów i pocisków zaatakowały cele wojskowe na Ukrainie – w tym, po raz pierwszy, centrum Kijowa. Użyto nawet pocisku Oresznik. Pomimo masowego ataku, rosyjski odwet pochłonął mniej ofiar niż ukraińska masakra w Starobielsku, ponieważ Rosja nadal stara się minimalizować straty cywilne.
Rosyjski odwet zdominował relacje zachodnich mediów, podczas gdy ukraińska masakra spotkała się z niewielkim zainteresowaniem, uznając ją za „rosyjską propagandę”. Niemcy, Norwegia, Holandia, Polska, Francja, Hiszpania i inne państwa członkowskie UE wezwały ambasadorów Rosji w odpowiedzi na rosyjski atak odwetowy.
Ostrzeżenia Rosji dla Kijowa
Rosyjskie władze najwyraźniej zamierzają zająć twardsze stanowisko wobec ukraińskich decydentów i celów wojskowych, z których wiele Ukraina utworzyła na terenach mieszkalnych. W oficjalnym oświadczeniu wydanym w poniedziałek rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych ogłosiło dalsze „systematyczne ataki na przemysł zbrojeniowy w Kijowie” i inne cele wojskowe.
Powagę, z jaką Rosja wydaje się do tego podchodzić, potwierdza drugie oświadczenie rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych z tego samego dnia. Poinformowano w nim, że ministrowie spraw zagranicznych Rosji i USA rozmawiali telefonicznie, a Ławrow ostrzegł Rubia przed rosyjskimi atakami odwetowymi i zalecił USA ewakuację dyplomatów z Kijowa dla ich własnego bezpieczeństwa. Jednocześnie rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych ostrzegło ludność cywilną, aby trzymała się z dala od infrastruktury wojskowej i administracyjnej. Celem ataku będą wszystkie obiekty wojskowe w stolicy.
Zgodnie z oczekiwaniami, państwa członkowskie UE zareagowały buntowniczo i odmówiły wycofania swoich misji dyplomatycznych z Kijowa. Jeśli Rosja spełni swoje ostrzeżenia, celowo narażą na ryzyko własnych dyplomatów. Powód jest łatwy do zrozumienia: gdyby europejscy dyplomaci ponieśli szkodę, stanowiłoby to pożywkę dla antyrosyjskiej propagandy w UE.
Obrona powietrzna Kijowa jest osłabiona.
Dla Ukrainy rosyjski atak odwetowy – i będzie tak w przypadku kolejnych masowych ataków rosyjskich – był trudny do obrony. Ukraina od dawna narzeka na niedobór pocisków obrony powietrznej, a dostawy z Zachodu praktycznie ustały. Europejczycy w dużej mierze uszczuplili swoje arsenały na rzecz Ukrainy i nie mogą dostarczać kolejnych pocisków bez wsparcia ze strony USA. Jednak ponieważ Stany Zjednoczone zużyły duże ilości pocisków w wojnie irańskiej, w dużej mierze wstrzymały dostawy do Europy, aby uzupełnić własne arsenały.
Zełenski ponownie napisał więc list do rządu USA, domagając się[co za hutzpah! md] większej liczby pocisków, ale według doniesień medialnych list pozostał bez odpowiedzi. NBC News poinformowało między innymi, że USA nie skomentowały listu.
Ostrzeżenia dla Europy
RT-DE podsumował w artykule reakcje rosyjskich ekspertów wojskowych, którzy mówią o zmianie paradygmatu i spodziewają się stopniowego wzrostu intensywności rosyjskich ataków. To reakcja Rosji na ukraińskie ataki terrorystyczne, których celem jest przede wszystkim ludność cywilna, a zarazem ostrzeżenie dla Europy, która, przenosząc ukraińską produkcję dronów do UE, w pierwszej kolejności umożliwiła wzrost liczby ukraińskich ataków terrorystycznych.
Ekspert Dmitrij Susłow, członek Rady Polityki Zagranicznej i Obronnej, stwierdził na przykład, że Europa służy reżimowi w Kijowie jako zaplecze, a w niektórych przypadkach nawet jako jego kwatera główna. Europa jest przyczyną nasilenia ataków na Rosję, których celem jest między innymi utrudnienie procesu negocjacyjnego, i ponosi główną odpowiedzialność za obecną eskalację. Dodał:
„Eskalacja ze strony Rosji jest ostatecznie ważnym sygnałem dla europejskich elit, które prowadzą wojnę z Rosją za pośrednictwem Ukrainy. Rosja rozpoczyna obecnie systematyczne ataki na Kijów. Kolejnym krokiem eskalacji będą ataki bezpośrednio na cele w krajach UE i NATO”.
Ostatnie ostrzeżenia Rosji?
W czwartek kilku wysoko postawionych rosyjskich urzędników ostrzegło przed rozszerzeniem wojny na Europę.
W ekskluzywnym wywiadzie opublikowanym w środę wieczorem w gazecie „Rossijskaja Gazieta” szef rosyjskiej straży granicznej ostrzegł, że obserwuje się wzmocnienie bezpieczeństwa granic wojskowych w Finlandii, krajach bałtyckich i Polsce. W tych krajach budowane są nowe bazy wojskowe, na szeroką skalę kupowane jest nowoczesne uzbrojenie, a możliwości logistyczne w zakresie transportu żołnierzy i sprzętu do granic Rosji są ulepszane. Zwiększyła się również liczba i zakres manewrów NATO.
Stały Przedstawiciel Rosji przy OBWE, Dmitrij Polanski, oskarżył w czwartek Europę o „szybkie” zmierzanie w kierunku wojny z Rosją. Oskarżył państwa europejskie o przyczynianie się do eskalacji poprzez swoją politykę wobec Ukrainy. Stwierdził, że gdy napięcia te się utrwalą, nie da się ich rozwiązać drogą dyplomatyczną.
Polianski oskarżył również UE o systematyczne podważanie inicjatyw pokojowych. Twierdził, że UE nadal wspiera reżim w Kijowie poprzez masowe dostawy broni, zwiększa swoją obecność wojskową w pobliżu granic Rosji i przygotowuje opinię publiczną na potencjalną konfrontację z Rosją.
Siergiej Szojgu, sekretarz Rady Bezpieczeństwa Rosji, ostrzegł w czwartek agencję TASS, że Rosja może w każdej chwili rozpocząć atak na Kijów, przed którym ostatnio ostrzegano. Moskwa dysponuje wszelkimi środkami, by przeprowadzić atak na stolicę Ukrainy. Armia rosyjska już pokazała, jak potężny może być taki atak. Ostrzeżenie dla zagranicznych dyplomatów, by opuścili Kijów, jest całkowicie poważne i celowe, podkreślił Szojgu.
Dyrektor Służby Wywiadu Zagranicznego (SWR), Siergiej Naryszkin, stwierdził w przemówieniu wygłoszonym tego samego dnia, że NATO aktywnie i realistycznie przygotowuje się do konfliktu zbrojnego na swoich wschodnich granicach. Według Naryszkina korzystne jest dla UE jak najdłuższe odwlekanie rozwiązania konfliktu między Moskwą a Kijowem, torpedując w ten sposób wszelkie próby pokojowego rozwiązania na drodze dyplomatycznej. Europejczycy chcą zrekompensować swoje straty finansowe poprzez przyszły wyzysk Rosji, wyjaśnił Naryszkin. To kolejny dowód na utrzymującą się w krajach zachodnich mentalność kolonialną. „Degenerująca się europejska klasa rządząca” po prostu nie może się pozbyć tej mentalności.
To tylko wypowiedzi najwyższych rangą rosyjskich urzędników z czwartku; rosnąca armia rosyjskich ekspertów podziela to przekonanie. Ostrzegają oni UE przed konsekwencjami jej polityki i domagają się, aby rosyjski rząd w końcu podjął działania przeciwko tym, którzy przedłużają wojnę na Ukrainie poprzez płatności finansowe i dostawy broni.
To dość istotna zmiana nastrojów w Rosji, zarówno wśród ekspertów, jak i – co rzeczywiście jest nowością – w wypowiedziach wysokich rangą rosyjskich urzędników państwowych.
Alibi dla sumienia: Dlaczego nowe sankcje UE wobec osadników Izraela są farsą
uncut-news.ch
UE znów podejmuje działania. Przynajmniej tak to wygląda. Wczoraj Rada Unii Europejskiej opublikowała komunikat prasowy , który początkowo brzmi jak przełom: Cztery organizacje i trzy osoby, wszyscy ekstremistyczni osadnicy izraelscy, zostają wpisani na listę sankcji UE. Zakazy podróżowania. Zamrożenie aktywów.
Jednak bliższe przyjrzenie się ujawnia, że sankcje te nie mają być skuteczne. Mają jedynie stworzyć iluzję działania .
Wielki gest o niewielkim efekcie
Oficjalny język UE brzmi stanowczo. Mówi, że walczy z „poważnymi naruszeniami praw człowieka”, „przesiedleniami Palestyńczyków”, „zawłaszczaniem ziemi i przemocą” na Zachodnim Brzegu. To brzmi jak jasne oświadczenie.
Jednakże osoby dotknięte tym problemem z trudem to zauważą.
Którzy ekstremistyczni osadnicy posiadają znaczące aktywa w bankach UE? Który ultrareligijny aktywista z wzgórz Samarii regularnie podróżuje do Paryża lub Berlina? Rzeczywistość jest otrzeźwiająca: sankcje uderzają tam, gdzie ich nie ma – może poza tym, co widać na papierze.
Czego UE nie robi
Aby zrozumieć skalę tego symbolicznego wydarzenia, należy przyjrzeć się temu, czego UE celowo nie robi:
Nie nakłada ona sankcji na państwo Izrael, mimo że Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości uznał ofensywę militarną w Rafah za „prawdopodobne ludobójstwo”.
Ustawa nie nakłada sankcji na izraelskich ministrów, takich jak Itamar Ben-Gvir czy Bezalel Smotrich, którzy politycznie promują budowę osiedli.
Nie wstrzymuje to jednak zawarcia Umowy stowarzyszeniowej z Izraelem, która stanowi gospodarcze serce relacji.
Nie zakazuje ona importu produktów pochodzących z osiedli, przez który co roku miliony ludzi trafiają do nielegalnych osiedli izraelskich.
To, co robi UE, to wytyczanie granicy między „ekstremistycznymi osadnikami” (objętymi sankcjami) a państwem izraelskim (które jest chronione). Granica ta w rzeczywistości praktycznie nie istnieje – ponieważ osiedla nie rozwijają się bez wsparcia państwa, uzbrojenia i infrastruktury zapewnianej przez Izrael.
Wewnętrzne podziały UE
Za kulisami Brukseli te sprzeczności są dobrze znane. Kilka państw członkowskich – w tym Niemcy, Węgry, Czechy i Austria – od miesięcy blokuje wszelkie surowsze środki wobec Izraela. Fakt, że obecne sankcje wobec osadników w ogóle zaszły, nie jest wynikiem nagłej determinacji, lecz raczej wewnątrzeuropejskich targów.
„Dajcie nam sankcje wobec Osadników, a zostawimy was w spokoju z embargiem handlowym”.
Efektem jest marny kompromis: na tyle symboliczny, by zadowolić aktywistów na rzecz praw człowieka, a na tyle nieskuteczny, by nie zdenerwować Izraela.
Kraj płonie – a UE patrzy.
Rozbieżność między tym, co dzieje się w regionie, a działaniami UE jest porażająca. Podczas gdy izraelska armia przedziera się przez Gazę, bombarduje Liban i zabija tysiące cywilów – w tym, według ONZ, ponad 30% dzieci w Gazie – UE odpowiada zakazem wjazdu dla kilkudziesięciu osadników.
To tak, jakby próbować ugasić pożar lasu konewką, a potem twierdzić, że zrobiono „wszystko, co możliwe”.
Co by naprawdę bolało
UE dysponuje potężnymi narzędziami. Mogłaby:
Wprowadzić zakazy importu produktów pochodzących z osiedli
Zamrożenie wymiany z izraelskimi uniwersytetami na terenach osiedlonych
Wspierać uznanie Państwa Palestyny
Nałożyć sankcje na izraelskich ministrów
Testowanie umowy stowarzyszeniowej
Nic takiego się nie dzieje. Zamiast tego otrzymujemy komunikat prasowy.
Prawdziwe przesłanie
Nakładając te sankcje, UE nie mówi: „Położymy kres niesprawiedliwości w kwestii osiedli”. Mówi: „Przynajmniej się temu przyjrzeliśmy”.
To jak nauczyciel, który upomina ucznia za podpalenie szkoły – a potem klepie się po plecach. Działania pozostają te same, struktury pozostają te same, przemoc pozostaje ta sama. Tylko liczba komunikatów prasowych UE rośnie.
Wniosek: ogłoszenie upadłości
Te sankcje to deklaracja bankructwa europejskiej polityki zagranicznej. Pokazują, że choć UE może mówić językiem praw człowieka, brakuje jej woli politycznej, by wesprzeć je skutecznymi środkami.
Zamiast podjąć zdecydowane działania, Bruksela dokonuje symbolicznych gestów – i sprzedaje je jako postęp. Palestyńczycy na Zachodnim Brzegu, którzy tracą domy, nie odniosą z tego żadnych korzyści. Podobnie jak ekstremistyczni osadnicy, którzy kontynuują swoje dotychczasowe działania.
Tylko europejskie sumienie na chwilę zostaje uspokojone.
Tak naprawdę pozostały tylko trzy scenariusze: NATO w końcu zgodzi się na jakąś formę propozycji Rosji; Rosja rozpocznie wojnę prewencyjną przeciwko europejskiemu NATO, zakładając, że USA nie zainterweniują bezpośrednio; albo Rosja pokojowo podporządkuje się Zachodowi.
Niespodziewana rozmowa telefoniczna prezydentów Emmanuela Macrona i Aleksandra Łukaszenki w zeszły weekend nastąpiła po ostrzeżeniu wiceprzewodniczącego Rady Bezpieczeństwa Rosji Dmitrija Miedwiediewa przed zagrożeniem przypominającym to z 1941 roku, jakie stanowi remilitaryzacja Niemiec, oraz o utworzeniu przez Wielką Brytanię wielonarodowej floty w celu powstrzymania Rosji. Te trzy wydarzenia razem zwracają uwagę na to, jak Brytyjczycy, Francuzi i Niemcy, tradycyjni europejscy rywale Rosji, są teraz tuż za jej progiem. Konsekwencje dla bezpieczeństwa są poważne.
Aby jeszcze bardziej zaniepokoić rosyjskie interesy bezpieczeństwa narodowego, Niemcy niedawno zawarły z Ukrainą umowę o koprodukcji obronnej , rozszerzając tym samym swoją obecność militarną w tym, co Rosja uważa za swoją „strefę wpływów”. W rezultacie Wielka Brytania umacnia swoje wpływy na froncie arktyczno-bałtyckim, Niemcy na bałtyckim (litewskim) i ukraińskim, a Francja jest już zakorzeniona w Polsce, Rumunii i Mołdawii.
Niemcy aspirują do zbudowania największej europejskiej armii NATO, co wymagałoby przejęcia Polski i, z ich perspektywy, podporządkowania jej jako wasala, podczas gdy Francja i Wielka Brytania są mocarstwami nuklearnymi. Zagrożenia, jakie stwarza ich konwergencja militarno-strategiczna tuż za rogiem Rosji, nie można zatem przecenić. Mogłoby to co najmniej ośmielić ich partnerów do agresywnych działań wobec Rosji, niezależnie od tego, jak bardzo by się liczyli z tym, że te wielkie mocarstwa powstrzymają rosyjski odwet.
Byłby to błąd o epickich rozmiarach, ponieważ Rosja nie może pozwolić na taki scenariusz, a tym bardziej stać się „nową normalnością”, gdyż oznaczałoby to jej wykorzystanie jako broni do wymuszania niekończących się ustępstw, które z czasem doprowadziłyby do podporządkowania Rosji i ostatecznie do jej „bałkanizacji”. Innymi słowy, gorąca wojna NATO-Rosja byłaby prawdopodobnie nieunikniona, choć nikt nie może z całą pewnością powiedzieć, czy Stany Zjednoczone pomogłyby swoim europejskim sojusznikom, ani w jakim stopniu, jeśli tak, ani czy wystawiłyby ich na próbę.
Dlatego pilniejsza niż kiedykolwiek jest reforma europejskiej architektury bezpieczeństwa, tak jak Rosja próbowała to zrobić za pomocą środków dyplomatycznych przed operacją specjalną , której niepowodzenie skłoniło Putina do podjęcia działań militarnych. Pozostają tylko trzy scenariusze: NATO w końcu zgadza się na jakąś formę rosyjskich propozycji; Rosja rozpoczyna wojnę prewencyjną przeciwko europejskiemu NATO, zakładając, że USA nie zainterweniują bezpośrednio; albo Rosja pokojowo podporządkowuje się Zachodowi.
Derrick Broze jest niezależnym dziennikarzem, autorem, filmowcem dokumentalnym i aktywistą politycznym mieszkającym w Houston w Teksasie. Znany jest ze swojej pracy, której głównym tematem jest antykorporatyzm, wolności obywatelskie i decentralizacja.
„Bycie świadomym” nic nie znaczy, jeśli nigdy nie zmienisz sposobu, w jaki żyjesz, od kogo jesteś zależny, ani tego, jak bardzo jesteś przygotowany, gdy nadejdzie kolejny kryzys.
Nie potrzebny będzie plecak ucieczkowy. Na co mógłby się przydać? Wyobraźmy sobie nawet najkorzystniejsze warunki. Lato jakiś pobliski las. Jak długo wytrzyma przeciętny człowiek w warunkach oderwanych od cywilizacji? Jak dobrze jest na to przygotowany? Nawet jeśli ma w plecaku środki uzdatniające wodę, to z pożywieniem w dzisiejszym lesie będzie bardzo trudno. Tym bardziej że las zagęści się podobnymi, także głodnymi delikwentami.
Nie twierdzę, że jest to niemożliwe, ale na takie życie trzeba się przygotować zarówno teoretycznie, jak i praktycznie. W młodości zaliczyłem kilka obozów harcerskich, które mile wspominam. Gdybym twierdził, że to wystarczy, by przeżyć samemu w lesie, to bym skłamał. Na obozie w lesie z namiotami była kuchnia, gdzie kucharka gotowała posiłki dla hordy zgłodniałych harcerzy. Było też zorganizowane zaopatrzenie w żywność. Nie, to nie jest żadne przygotowanie do przeżycia w surowych warunkach.
Życie mieszczucha przyzwyczaiło nas do wygody i braku niebezpieczeństw. Ilu z nas potrafi rozróżnić zaskrońca od jadowitej żmii? Szacuję, że jedynie około 5% z nas jest wystarczająco przygotowanych do przetrwania w leśnych warunkach więcej niż tydzień.
Wymieniłem jedynie podstawowe problemy życia w lesie. Co z leśnymi rozbójnikami? Powiecie, że nie ma rozbójników i macie rację. Oni się dopiero pojawią w czasie kryzysu. Trudne czasy tworzą zarówno bohaterów, jak i złoczyńców z dużą przewagą tych drugich. Pozostanie w domu, także może okazać się zgubne – nie ma uniwersalnych recept. Jednak w domu, nawet bez prądu i wody łatwiej przeżyjesz, o ile zawczasu przygotujesz się na ciężkie czasy.
Celem nie jest czekanie na jakiegoś przyszłego politycznego zbawcę ani niekończące się pochłanianie alarmujących nagłówków w internecie. Chodzi o to, by zwykli ludzie stopniowo stawali się trudniejsi do kontrolowania, stając się mniej zależni od globalistów.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Będziemy wiedzieć, że nasz program dezinformacyjny został ukończony, gdy wszystko, w co wierzy amerykańska opinia publiczna, okaże się kłamstwem – były dyrektor CIA William Casey.
Przekonałem żonę, żeby zatrudniła się w CIA. Wreszcie przestała mi w kółko opowiadać, co się dzieje w pracy.
W jaki sposób CIA wprowadza zamieszanie dezinformujące społeczeństwo? Działania z zakresu propagandy i wojny psychologicznej są oficjalnie klasyfikowane jako „potajemny wpływ” (covert influence) i realizowane są przez wydziały w ramach Dyrektoriatu Operacji (Directorate of Operations).
Kiedy słyszycie takie zapowiedzi: Były współpracownik CIA przyznał w wywiadzie dla … – jest to najprawdopodobniej kolejny fake news, który zaplanowała ta Centralna Agencja Indoktrynacji. Podejrzanie sztuczna inteligencja, która sama jest narzędziem indoktrynacji, tak określa kluczowe jej cechy:
Natarczywość i systematyczność: Informacje są powtarzane w sposób ciągły, często w miejscach takich jak szkoły czy media, aby zdominować przekaz i wyeliminować alternatywne punkty widzenia;
Celowe dobieranie informacji: Fakty są przeinaczane lub wybiórczo selekcjonowane, by pasowały do narzuconej narracji (tzw. pranie mózgu);
Brak krytycyzmu: Osoba poddana indoktrynacji ma przyjmować wpajane tezy jako niepodważalną prawdę i bezkrytycznie wykonywać odgórne polecenia.
Czy nie kojarzy się to wam z codziennym przekazem mainstreamowym?
Byłem dyrektorem CIA. Kłamaliśmy, oszukiwaliśmy, kradliśmy.
Oczywiście nie tylko USA zajmuje się dezinformacją. Robią to praktycznie wszystkie rządy i podległe im instytucje na świecie. Od pewnego czasu mamy do czynienia z ponadnarodowym fenomenem indoktrynacji. Najlepiej można to było zauważyć podczas zsynchronizowanego na cały świat przekazu fałszywych informacji w okresie szalejącej plandemii. Jest to efekt skondensowanych działań globalistów. Wykupili lub uzależnili od siebie większość dużych stacji medialnych. Obsadzili w nich kierownicze stanowiska i ci ludzie wykonują bezwzględnie zalecenia działu propagandy Centralnego Komitetu ds. przejęcia planety Ziemi pod własną opiekę – czyli Światowe Forum Ekonomiczne i spółka.
Kiedy Trump i Putin są największymi sojusznikami.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
W wstrząsającym wywiadzie brytyjski chirurg i lekarz z Oksfordu, dr Nick Maynard, opisuje to, co widział w Strefie Gazy: zniszczone szpitale, zabity personel medyczny, ciężko ranne dzieci, zablokowane terapie i system opieki zdrowotnej, który nie tylko się załamał, ale został systematycznie zniszczony.
Maynard nie jest aktywistą z daleka. Od wielu lat współpracuje z palestyńskimi lekarzami, uczy studentów medycyny w Strefie Gazy i wielokrotnie odwiedzał ten region po 7 października. Właśnie dlatego jego wypowiedzi mają wagę: nie mówi o teorii, ale o własnych obserwacjach, kolegach, pacjentach i szpitalach, w których pracował.
Lekarz zgłasza oblężony obszar
Jeszcze przed obecną wojną Maynard opisuje Gazę jako odizolowane terytorium, którego większość ludzi nigdy nie była w stanie opuścić. Pomimo wysoko wykwalifikowanych lekarzy i pielęgniarek, opieka medyczna była chronicznie niewystarczająca. W szczególności pacjenci chorzy na raka często potrzebowali zezwoleń na leczenie poza Gazą – proces ten, według Maynarda, trwał średnio miesiące. Niektóre wnioski były odrzucane, nawet w przypadku chorób zagrażających życiu.
Po rozpoczęciu izraelskiej ofensywy sytuacja przekształciła się w katastrofę humanitarną. Maynard mówi o celowym zniszczeniu infrastruktury medycznej. Z 36 szpitali, tylko kilka nadal działało; Szpital Nassera na południu był jednym z ostatnich dużych ośrodków – ale nawet ten został poważnie uszkodzony i działał z ograniczoną przepustowością.
Każdy szpital został zaatakowany.
Oskarżenie Maynarda, że ataki na szpitale nie były jedynie przypadkowymi stratami ubocznymi, ma szczególną wagę. Twierdzi on, że każdy szpital w Strefie Gazy został zaatakowany. Podczas wojny zginęło prawie 2000 pracowników służby zdrowia. Według niego liczba zabitych pracowników służby zdrowia jest wyjątkowo wysoka w stosunku do liczby ludności niż w innych konfliktach.
Maynard poinformował również o ataku na szpital Al-Aksa, gdy pracował na sali operacyjnej. Izraelski pocisk uderzył w oddział intensywnej terapii obok bloku operacyjnego. Zagraniczni pracownicy pomocy humanitarnej musieli zostać ewakuowani, a szpital szybko stawał się coraz bardziej nieoperacyjny.
Maynard odrzuca izraelskie twierdzenia, że szpitale są wykorzystywane jako centra dowodzenia Hamasu, przynajmniej w obszarach, które osobiście kontrolował. Podkreśla, że może zeznawać jedynie na podstawie tego, co sam widział – ale nie znalazł żadnych dowodów na wykorzystanie militarne Hamasu w odwiedzanych przez siebie obszarach klinicznych.
Zniszczenie systemu opieki zdrowotnej jako strategia wojenna
Główną tezą Maynarda jest to, że ataki na lekarzy, kliniki, karetki pogotowia i infrastrukturę medyczną są częścią szerszej strategii, mającej na celu uczynienie Gazy miejscem niemożliwym do zamieszkania jako społeczeństwo. Ci, którzy niszczą szpitale, nie niszczą tylko budynków – niszczą oddziały położnicze, ośrodki onkologiczne, pogotowie ratunkowe, dializy, chirurgię dziecięcą, intensywną terapię i wszelką nadzieję na normalne życie cywilne.
To prawdziwe sedno katastrofy: nie tylko ludzie giną od bomb. Ludzie umierają, ponieważ operacje nie są już możliwe, brakuje leków, ran nie da się wyleczyć, nowotwory pozostają nieleczone, a dzieci z poważnymi obrażeniami nie mogą już znaleźć bezpiecznego miejsca.
Zarzuty aresztowań i tortur
Jeszcze bardziej niepokojące są wypowiedzi Maynarda dotyczące palestyńskich pracowników służby zdrowia, którzy zostali aresztowani przez siły izraelskie. Według niego setki pracowników medycznych zostało porwanych lub zatrzymanych bez postawienia zarzutów. Mówi o doniesieniach o poważnym znęcaniu się, poniżaniu, przemocy fizycznej i torturach psychicznych.
Maynard twierdzi, że osobiście nagrywał zeznania ocalałych. Niektórzy byli przetrzymywani przez wiele dni w poniżających warunkach, wiązani, bici, a następnie trafiali do izraelskich więzień. Zarzuty zostały przekazane do sądów międzynarodowych.
Należy szczególnie podkreślić, że oświadczenia te stanowią zarzuty i zeznania świadków z przesłuchania. Muszą one zostać zbadane niezależnie przez organy ścigania. Jednak nawet jeśli są one tylko częściowo prawdziwe, stanowią poważne naruszenie prawa międzynarodowego.
Lekarze jako cele
Maynard donosi, że aresztowani lub zabici zostali głównie doświadczeni i starsi lekarze. Uważa, że nie jest to przypadek, lecz przejaw celowego osłabiania medycznego zaplecza Gazy.
System opieki zdrowotnej to nie tylko budynki. To ludzie: chirurdzy, anestezjolodzy, pediatrzy, pielęgniarki, technicy, studenci, ratownicy medyczni. Jeśli ci ludzie zginą, zostaną przesiedleni lub uwięzieni, nawet odbudowany szpital będzie tylko pustą skorupą.
Broń eksperymentalna i nowe formy walki
W wywiadzie poruszono również kwestie oskarżeń o nowe lub nietypowe formy wykorzystania sił zbrojnych. Maynard relacjonuje doniesienia o systemach zdalnie sterowanych, dronach, a nawet uzbrojonych psach wkraczających do szpitali. Twierdzi, że te doniesienia opierają się na zeznaniach świadków, które otrzymał od kolegów.
Również w tym przypadku takie twierdzenia wymagają niezależnego dochodzenia. Wpisują się one jednak w szerszy obraz współczesnej wojny, w której Gaza stała się laboratorium inwigilacji, wojny dronów, namierzania wspomaganego sztuczną inteligencją i wojny miejskiej.
Zachód wiedział.
Szczególnie politycznym punktem wywiadu była reakcja rządów zachodnich. Maynard twierdzi, że on i inni lekarze dzielili się dowodami, zdjęciami i raportami z brytyjskimi i amerykańskimi agencjami rządowymi. Poinformowali również przedstawicieli administracji Bidena. Choć reakcja była częściowo „współczująca”, ostatecznie nie przyniosła żadnych konsekwencji.
Prawdziwym skandalem jest nie tylko to, co dzieje się w Strefie Gazy, ale także to, że zachodnie rządy dowiadują się o tym, otrzymują dokumenty, słyszą opinie lekarzy – a mimo to nadal dostarczają broń, wsparcie i ochronę dyplomatyczną – zbrodniarzom.
Upadek moralny
Artykuł rozpoczyna się porównaniem do Rwandy i pytaniem, jak to możliwe, że dochodzi do ludobójstw na oczach całego świata. W transkrypcji argumentuje się, że społeczność międzynarodowa po raz kolejny bardzo wcześnie wiedziała o tym, co dzieje się w Strefie Gazy – a mimo to nie podjęła żadnych zdecydowanych działań.
Podwójne standardy zachodnich polityków są szczególnie ostro krytykowane: przez dekady przysięgali, że nigdy więcej nie dopuszczą do masowych okrucieństw. Ale gdy sprawcą jest bliski sojusznik, te same zasady nagle ulegają relatywizacji, wypaczeniu lub uciszeniu.
Wnioski: Gaza jako test wiarygodności Zachodu
Wypowiedzi dr. Nicka Maynarda to frontalny atak na oficjalną narrację o „precyzyjnej wojnie z Hamasem”. To, co opisuje, to nie chirurgiczna operacja wojskowa, lecz systematyczne niszczenie źródeł utrzymania ludności cywilnej w całym regionie.
Kiedy szpitale są niszczone, lekarze zabijani, pacjenci zatrzymywani, dzieci okaleczane, organizacje pomocowe utrudniane, a świadkowie uciszani, to nie chodzi już tylko o wojnę. Chodzi o to, czy prawo międzynarodowe w ogóle jeszcze obowiązuje – czy też jest stosowane tylko wobec wrogów Zachodu.
Gaza to zatem nie tylko katastrofa humanitarna. To moralny test wytrzymałości dla Zachodu. A według wypowiedzi tego lekarza z pierwszej linii, werdykt jest druzgocący.
Negocjacje między Iranem a USA najwyraźniej osiągnęły punkt, w którym Teheran nie domaga się już tylko ustępstw, ale całkowitej reorganizacji amerykańskiej władzy na Bliskim Wschodzie.
Według doniesień omówionych w rozmowie z Larrym Johnsonem, Iran domaga się trwałego zawieszenia broni, wycofania wojsk amerykańskich z regionu, całkowitego zniesienia sankcji, uwolnienia zamrożonych funduszy, 300 miliardów dolarów odszkodowania za odbudowę oraz kontroli nad Cieśniną Ormuz. Johnson zaznacza jednak, że żądanie 300 miliardów dolarów nie zostało jeszcze oficjalnie potwierdzone.
Kluczowa kwestia: Iran nie zachowuje się jak osłabione państwo proszące o ustępstwa. Teheran negocjuje, jakby miał strategiczną dźwignię. A tą dźwignią jest Ormuz.
Cieśnina Ormuz jako dźwignia
Cieśnina Ormuz to jedno z najbardziej wrażliwych wąskich gardeł energetycznych na świecie. Ktokolwiek ją kontroluje, wpływa na ceny ropy naftowej, przepływy LNG, składki ubezpieczeniowe, łańcuchy dostaw i ostatecznie na globalną gospodarkę.
Johnson wyjaśnił, że Iran jasno określił swoje stanowisko: złagodzić sankcje, uwolnić aktywa, zakończyć wojnę w Strefie Gazy i Libanie – i zaakceptować irańskie roszczenia do wiodącej roli w Ormuzie. Teheran zamierza pobierać tam opłaty, czy to w formie opłat użytkowych, czy podatków środowiskowych.
Nie tylko zwiększyłoby to presję ekonomiczną Iranu, ale także ustanowiłoby strategiczny instrument kontroli nad Zatoką Perską. Dla Waszyngtonu byłby to bezpośredni atak na system porządku, który przez dekady opierał się na amerykańskich lotniskowcach, bazach wojskowych i możliwości nakładania sankcji.
Trump między umową a groźbą
Johnson opisuje Trumpa jako osobę sprzeczną: jednego dnia sygnalizuje gotowość do negocjacji, następnego grozi eskalacją działań zbrojnych. W rozmowie posługuje się analogią do „ludzkiej piłeczki pingpongowej” – rozdartej między porozumieniem, presją ze strony Izraela, krajowymi interesami politycznymi a twardogłowymi politykami w Waszyngtonie.
Johnson uważa za szczególnie uderzające, że Iran nie jest już pod wrażeniem tych gróźb. Teheran określił swoje „czerwone linie” i wydaje się nie chcieć ich porzucić: wzbogacanie uranu, kontrola nad wzbogaconym uranem, władza nad Ormuzem i zniesienie sankcji.
Oto sedno nowej sytuacji: USA nadal stanowią zagrożenie, ale Iran nie wydaje się już wycofującym się przeciwnikiem.
Izrael, Liban i drugi front
Tymczasem sytuacja w Libanie eskaluje. Johnson podkreśla, że Izrael nadal wywiera ogromną presję na południowy Liban. Jednocześnie Hezbollah nie stracił swojego potencjału, a wręcz go rozwinął – szczególnie w zakresie dronów.
To niebezpieczne dla Izraela. Naloty mogą niszczyć budynki, ale nie są w stanie wyeliminować głęboko zakorzenionej, mobilnej i zaprawionej w boju organizacji. Johnson argumentuje, że chociaż Izrael może bombardować, nie gwarantuje to automatycznie kontroli nad terytorium. Im dalej Izrael się posunie, tym większe będą jego straty.
W tej sytuacji każde porozumienie między Waszyngtonem a Teheranem staje się również pytaniem dla Netanjahu: Czy Izrael zaakceptuje nowy porządek regionalny, czy też będzie próbował jeszcze bardziej zaostrzyć sytuację?
Potencjalne wycofanie się Stanów Zjednoczonych z regionu
Szczególnie kontrowersyjna jest ocena Johnsona, że poważna umowa miałaby również widoczne konsekwencje militarne. Jednym z możliwych sygnałów byłoby wycofanie amerykańskich jednostek powietrznych i samolotów wojskowych z regionu. Według doniesień izraelskich, amerykańskie samoloty wojskowe mogłyby zostać przerzucone z Izraela do Europy w ciągu 72 godzin od zawarcia umowy.
Gdyby do tego doszło, byłoby to coś więcej niż tylko relokacja techniczna. Miałoby to wymiar symboliczny: Stany Zjednoczone nie mogłyby już dłużej pełnić funkcji stałego parasola militarnego Izraela i gwarantować Porządku Zatoki Perskiej.
Johnson idzie jeszcze dalej: jeśli rosyjsko-chińska wizja regionu stanie się rzeczywistością, amerykańska obecność wojskowa w regionie Zatoki Perskiej zniknie na dłuższą metę.
Chiny jako zwycięzca nowego porządku
Chiny byłyby jednym z największych zwycięzców. Jeśli Iran będzie potrzebował odbudowy, naprawy infrastruktury, modernizacji portów, budowy elektrowni i zabezpieczenia szlaków transportowych, to, według szacunków Johnsona, chińscy inżynierowie, pracownicy i firmy będą gotowi.
To wpisuje się w logikę Inicjatywy Pasa i Szlaku: Chiny nie muszą dominować, budując bazy wojskowe jak USA. Pekin buduje infrastrukturę, integruje kraje gospodarczo i tworzy zależności poprzez handel, technologię i finansowanie.
Program odbudowy Iranu o wartości 300 miliardów dolarów byłby zatem nie tylko rekompensatą. Stanowiłby potencjalny punkt wyjścia do głębszej integracji Iranu z zdominowanym przez Chiny porządkiem gospodarczym.
Strategiczny upadek USA
Dla Waszyngtonu takie porozumienie oznaczałoby geopolityczny odwrót o historycznych rozmiarach.
Przez dziesięciolecia potęga Stanów Zjednoczonych na Bliskim Wschodzie opierała się na czterech filarach:
Bazy wojskowe w Zatoce Perskiej
Kontrola strategicznych szlaków energetycznych
Sankcje wobec Iranu
Zobowiązania ochronne wobec Izraela i monarchii Zatoki Perskiej
Jeśli Iran zaoferuje teraz jednocześnie złagodzenie sankcji, uwolnienie środków finansowych, pomoc w odbudowie, kontrolę nad cieśniną Ormuz i wycofanie wojsk amerykańskich, to nie chodzi już o normalne porozumienie pokojowe. Chodzi o demontaż istniejącej architektury USA na Bliskim Wschodzie.
Johnson uważa to za przesunięcie tektoniczne: USA tracą siłę odstraszania, Izrael traci bezpieczeństwo strategiczne, Iran zyskuje pole manewru, Chiny zyskują wpływy, a Rosja zyskuje dodatkowy front przeciwko dominacji Zachodu.
Wnioski: Nie porozumienie pokojowe, ale nowy porządek świata na Bliskim Wschodzie
To, o co tu negocjujemy, to coś znacznie więcej niż zawieszenie broni. Chodzi o to, kto będzie w przyszłości ustalał zasady na Bliskim Wschodzie.
Jeśli Iranowi uda się choć częściowo spełnić jego żądania, oznaczałoby to dramatyczną utratę władzy przez Waszyngton. Stany Zjednoczone musiałyby zaakceptować, że ich trwająca od dziesięcioleci strategia sankcji, baz wojskowych i taktyk nacisku osiągnęła swój kres.
Dla Iranu byłoby to historyczne zwycięstwo: sankcje zostały złagodzone, fundusze uwolnione, Hormuz uznany, wojska amerykańskie wycofane, a odbudowa sfinansowana.
Dla Izraela byłby to strategiczny koszmar: wzmocniony Iran, gotowy do walki Hezbollah i Ameryka, która nie będzie już automatycznie reagować na każdą eskalację konfliktu.
Dla Chin i Rosji byłby to kolejny dowód na to, że zdominowany przez Zachód porządek nie jest już niekwestionowany.
Krótko mówiąc: jeśli ta umowa wejdzie w życie, nie tylko zakończy ona eskalację, ale także wyznaczy początek nowego porządku sił na Bliskim Wschodzie.
Jak Chiny i Pakistan mogłyby dostarczyć prawdziwą [wykonalną] ofertę
Autorstwa Pepe Escobara
Prezydent Xi Jinping przyjmuje prezydenta Trumpa w Pekinie. Niecały tydzień później przyjmuje prezydenta Putina: obaj podpisują strategiczną wspólną deklarację, która de facto sygnalizuje restrukturyzację systemu stosunków międzynarodowych. Na początku tego tygodnia prezydent Xi przyjmuje również wysoko postawioną delegację pakistańską, w tym marszałka polowego Asima Munira, głównego mediatora między Iranem a Stanami Zjednoczonymi.
Wszystko to jest ze sobą ściśle powiązane. Poza porozumieniami dotyczącymi Chińsko-Pakistańskiego Korytarza Gospodarczego (CPEC), flagowego projektu Inicjatywy Pasa i Szlaku, oraz nowymi porozumieniami między Islamabadem a Alibabą, kluczowym faktem jest to, że Chiny są cichym gwarantem gorączkowych wysiłków mediacyjnych Pakistanu między Waszyngtonem a Teheranem.
W związku z tym pakistańskie władze musiały udać się do Pekinu, aby szczegółowo wyjaśnić wszystkie zawiłości.
Źródła dyplomatyczne potwierdzają, że po podróży roboczej do Teheranu Asim Munir powtórzył prezydentowi Xi, że z perspektywy Iranu amerykańskie zobowiązania są bezwartościowe. Rzecznik irańskiego MSZ, Esmaeil Baqaei, stale to powtarza.
Jeśli kiedykolwiek dojdzie do podpisania porozumienia – po jakimkolwiek potencjalnym postępie w obecnie zawieszonym Memorandum of Understanding (MoU) – podpis Chin jest absolutnie konieczny. To samo dotyczy Rosji.
Tymczasem w serii „zwrotów akcji” prezydent Trump postawił absurdalne ultimatum kilku państwom islamskim: muszą one jednocześnie podpisać Porozumienia Abrahama, w przeciwnym razie zostaną wykluczone z „jego” porozumienia z Iranem – jakby do niego należało.
Tłumaczenie: Cała wojna z Iranem mogła ostatecznie zostać rozpętana w celu zmuszenia Azji Zachodniej do normalizacji stosunków z Izraelem. Pakistańskie Ministerstwo Obrony już odrzuciło dyktat Trumpa.
Trwające śledztwo dyplomatyczne – od Azji Zachodniej i Południowej po Chiny – ujawniło, że potencjalna umowa między Iranem a Stanami Zjednoczonymi nie jest martwa, wbrew wszelkim oczekiwaniom. Wkracza ona jednak w swoją najdelikatniejszą i najniebezpieczniejszą fazę.
W istocie, dość kompleksowe porozumienie zostało już osiągnięte pomiędzy Iranem, Stanami Zjednoczonymi, Arabią Saudyjską i Katarem (choć niekoniecznie ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi), przy czym Pakistan pełni rolę głównego mediatora, a Chiny zapewniają zdecydowane wsparcie, akceptowane przez wszystkie zaangażowane strony.
Dyplomaci spodziewają się formalnego ogłoszenia już w trakcie obchodów święta Eid, które przypadają w niedzielę 31 maja 2026 r. Obejmowałoby ono następujące elementy: całkowite zawieszenie broni; ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz, którego szczegóły nie zostały jeszcze ustalone; zniesienie opłat drogowych i innych należności w cieśninie (choć Teheran nigdy się na to nie zgodzi); oraz zakończenie blokady morskiej USA.
Dyplomaci spodziewają się kolejnych 30–60 dni intensywnych negocjacji, które powinny doprowadzić do znacznie bardziej kompleksowego, długoterminowego porozumienia – obejmującego zniesienie sankcji, uwolnienie zamrożonych aktywów i ostateczne rozwiązanie kwestii nuklearnej.
Kwestia zaufania
Wszystko to może brzmieć jak pobożne życzenia, ale pochodzi od osób aktywnie zaangażowanych w trwające negocjacje. To praktycy realpolitik, którzy w pełni oczekują, że Izrael i wszystkie frakcje syjonistycznego lobby w Waszyngtonie będą wywierać ogromną presję, aby sabotować i storpedować ten proces. Właśnie to się już dzieje i pokazuje, jak bardzo oś syjonistyczna obawia się nieuchronnej reorganizacji geopolitycznej w Azji Zachodniej.
Ci aktorzy wyjaśnili na przykład, że Pakistan i Chiny – bardzo dyskretnie – stworzyły ramy dyplomatyczne na długo przed tym, jak Trump publicznie przyznał się do negocjacji.
Zwrócili również uwagę, że Arabia Saudyjska i Katar wywierały ogromną presję na Trumpa, by uwolnił się z pułapki eskalacji, podczas gdy amerykańskie media głównego nurtu nadal były zafascynowane scenariuszami bombowymi.
Wszyscy wiemy, że Trump ogłosił „swoją” umowę dopiero po rozmowach z przywódcami Pakistanu, Arabii Saudyjskiej, Kataru, Turcji, Egiptu, Jordanii, Bahrajnu, a nawet niezwykle powściągliwych Zjednoczonych Emiratów Arabskich – de facto sojusznika Izraela: „Ostateczne aspekty i szczegóły umowy są obecnie omawiane i wkrótce zostaną ogłoszone” (Trump on Truth Social, 23 maja).
Po drugiej stronie znajduje się Iran, strategicznie wspierany przez Pakistan, Chiny i Rosję, wolny od teatralnych hollywoodzkich wybuchów – skoncentrowany wyłącznie na konkretnych rezultatach.
Władze Iranu – zwłaszcza najbliższe otoczenie Modżtaby Chameneiego – rzeczywiście dążą do rozwiązania w drodze negocjacji i są nawet gotowe na kompromis, jednak nigdy nie są skłonne do zrzeczenia się swojej suwerenności.
Można było przewidzieć, że główną przeszkodą pozostaje zaufanie: nikt przy zdrowych zmysłach nie mógłby osobiście zaufać Trumpowi, który – mówiąc ostrożnie – uchodzi za impulsywnego, niezrównoważonego i całkowicie niepewnego instytucjonalnie.
Teheran po raz kolejny nie jest zainteresowany zawarciem kolejnego porozumienia na wzór JCPOA, w którym wszystkie obietnice zostaną złamane.
Jeśli chodzi o konkretne rezultaty, to widać pewne poruszenie w sprawie zamrożonych aktywów Iranu. Stanowisko Teheranu jest jasne: bez odpowiednich mechanizmów nie zostanie podpisane żadne Porozumienie o Porozumieniu. W związku z tym w Dosze trwają intensywne rozmowy wielostronne, których celem jest rychłe uwolnienie 12 miliardów dolarów irańskich aktywów.
Saudyjskie przecieki dotyczące potencjalnej umowy – z których żaden nie został w pełni potwierdzony – obejmują zniesienie sankcji wobec irańskiej ropy naftowej oraz zgodę Iranu na niekontynuowanie wzbogacania uranu powyżej 3,67%, co zostało już przewidziane w JCPOA (zniesionym przez Trumpa). Ponadto Teheran zgodziłby się na outsourcing 400 kilogramów swojego obecnego wzbogaconego uranu do poziomu 60% – prawdopodobnie do Chin, Rosji, a nawet Pakistanu – i zachowanie około 10% swoich zapasów bliskiej jakości broni.
Tymczasem Teheran nadal omija amerykańską blokadę i eksportuje dziennie o 100 000 baryłek ropy więcej – głównie do Chin – niż przed wojną. W ciągu zaledwie 72 godzin marynarka wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) przeprowadziła ponad 100 tankowców przez Cieśninę Ormuz zgodnie z przepisami nowo utworzonego Urzędu Zatoki Perskiej (PGSA). Nikt nie narzeka, a wszyscy płacą opłatę, która może sięgać nawet 2 milionów dolarów za supertankowce. W bitcoinach. Bez petrodolarów.
Azja Zachodnia wkracza w nową erę
Stawka jest nie do przebicia. Ale jeśli obecne ramy przetrwają kilka dni, cała architektura geopolityczna Azji Zachodniej ulegnie całkowitej transformacji. I to nie przez przypadek, ale w pełni zgodnie z priorytetami wspólnej deklaracji rosyjsko-chińskiej.
Przyjrzyjmy się najważniejszym konsekwencjom:
Chiny z pewnością pozycjonują się jako nowy, długoterminowy geoekonomiczny filar Azji Zachodniej.
Pakistan staje się kluczowym mediatorem dyplomatycznym i bezpieczeństwa, aktywnie przyjmując rolę „parasola bezpieczeństwa” – co jest bezpośrednią konsekwencją jego paktu wojskowego z Arabią Saudyjską.
Monarchie Zatoki Perskiej skutecznie osiągają większą niezależność strategiczną od Waszyngtonu.
Iran nie kapituluje, lecz czerpie korzyści ze swojej zdecentralizowanej mozaikowej strategii wojskowej i rekalibracji swojego suwerennego oporu, stając się kluczową potęgą regionalną i jednym z największych mocarstw Eurazji.
Kult śmierci w Azji Zachodniej, opętany ideą ludobójstwa i nieograniczonej ekspansji, traci zdolność do decydowania o dynamice eskalacji.
Wszystko to wyjaśnia, dlaczego w nadchodzących dniach toczyć się będzie bez żadnych zahamowań absolutnie zacięta walka o tę umowę – w każdym najdrobniejszym szczególe.
Pozytywny wstępny wynik sugeruje stopniowe podpisanie porozumienia, które natychmiast wstrzymałoby eskalację, a jednocześnie odłożyło niemal nierozwiązywalne kwestie programu nuklearnego i sankcji na późniejsze negocjacje.
Aby osiągnąć ten Święty Graal, „Porozumienie Islamabad”, Pakistan stoi przed syzyfową pracą.
Islamabad musi bezwzględnie koordynować bezpośrednie powiązania wojskowe i wywiadowcze z irańskimi przywódcami, prowadzić strategiczną współpracę z Chinami – jest to kluczowy cel poniedziałkowej wizyty w Pekinie – w szczególności w zakresie gwarancji, łańcuchów dostaw energii i powojennej architektury; a jednocześnie prowadzić stałe konsultacje z monarchiami Zatoki Perskiej.
Chiny nieuchronnie odniosą największe korzyści z porozumienia w Islamabadzie. Pekin zabezpieczy swoje strategiczne dostawy energii, utrzyma i wzmocni Iran jako ważnego partnera strategicznego oraz ostatecznie ugruntuje swoją pozycję długoterminowego geoekonomicznego centrum potęgi Azji Zachodniej. I to wszystko bez oddania ani jednego strzału.
Trump z kolei przynajmniej znalazłby jakieś wyjście z sytuacji z odrobiną godności – co nieuchronnie sprzeda jako „zwycięstwo”. Jeśli chodzi o wpływy hegemoniczne w Azji Zachodniej, mówimy jednak o głębokiej renegocjacji powojennego porządku świata jednobiegunowego – mówiąc ostrożnie.
Można śmiało powiedzieć, że Iran, Chiny i Pakistan – państwa będące ogniwem łączącym Azję Zachodnią, Południową i Wschodnią – obstawiają, że „Porozumienie z Islamabadu” może stać się rzeczywistością.
Oznaczałoby to w praktyce ostateczne przejście od porządku pozimnowojennego do prawdziwie wielobiegunowej, zorientowanej na Rosję i Chiny architektury geopolitycznej, opartej na „niepodzielności bezpieczeństwa” w całej Azji Zachodniej – z ogromnymi, dalekosiężnymi konsekwencjami dla całej Eurazji.
Nie ma wyścigu z Chinami. Chiny nie są naszym arcywrogiem. Zapomnij o wielobiegunowości. Komunistyczna Partia Chin nie jest komunistyczna. To technokracja – a podobne przyciąga podobne. Trump i arcy-technokraci w Chinach nie są tam po to, by „zdradzić Amerykę”, ale by zintegrować Chiny z globalną technokracją. Otoczyli Chiny. Każda inna narracja rozpada się, gdy tylko otworzysz oczy na technokrację. Wkrótce ukaże się biała księga tego autora. —Patrick Wood, redaktor.
Gdzieś nad Oceanem Spokojnym, na wysokości 35 000 stóp, po cichu zadecydowała się przyszłość globalnego porządku. Na pokładzie Air Force One siedział prezydent Donald Trump z dwoma mężczyznami: Elonem Muskiem i Jensenem Huangiem, prezesem Nvidii. Reszta delegacji – szesnastu najpotężniejszych prezesów amerykańskich firm, reprezentujących wszystkie kluczowe ośrodki nowoczesnej gospodarki technologicznej – podążała za nim prywatnymi odrzutowcami. Ten układ miejsc nie był zgodny z protokołem. To była hierarchia. I mówi wszystko o tym, co naprawdę dzieje się w Pekinie w tym tygodniu.
To nie jest szczyt handlowy. Nie jest to dyplomatyczny restart. Nawet nie są to negocjacje geopolityczne w konwencjonalnym sensie. To, co dzieje się w Pekinie, to formalne połączenie amerykańskiej i chińskiej technokracji w jeden, zintegrowany porządek globalny – a Chiny nie zasiadają przy stole jako równorzędny partner. Zasiadają przy stole, bo czas ucieka, a Trump trzyma rękę na pulsie.
Przyszli kontrolerzy świata
Wśród tytanów i arcy-technokratów tej delegacji znajdują się przedstawiciele bankowości, sztucznej inteligencji, przemysłu układów scalonych i globalnych inwestycji:
Elon Musk (Tesla, SpaceX, xAI) – sztuczna inteligencja, systemy energetyczne i infrastruktura kosmiczna.
Tim Cook (Apple Inc.) – Platformy technologii konsumenckich i globalne łańcuchy dostaw półprzewodników.
Larry Fink (BlackRock) – globalna firma zarządzająca aktywami o wartości ponad 10 bilionów dolarów.
David Solomon (Goldman Sachs) – Bankowość inwestycyjna i przepływy kapitału rządowego.
Stephen Schwarzman (Blackstone) – Private Equity i zarządzanie aktywami alternatywnymi.
Jane Fraser (Citigroup) – globalna bankowość biznesowa i detaliczna.
Kelly Ortberg (Boeing) – Produkcja samolotów i systemy obronne.
Cristiano Amon (Qualcomm) – projektowanie półprzewodników i standardy technologii bezprzewodowej.
Sanjay Mehrotra (Micron Technology) – produkcja układów pamięci.
Michael Miebach (Mastercard) – globalna infrastruktura płatnicza i systemy rozliczeniowe.
Ryan McInerney (Visa) – globalna sieć płatnicza i infrastruktura rozliczeniowa.
Dina Powell McCormick (Meta Platforms) – architektura mediów społecznościowych i komunikacja cyfrowa.
Lawrence Culp Jr. (GE Aerospace) – silniki i awionika obronna.
Jacob Thaysen (Illumina) – Platformy genomiczne i infrastruktura biotechnologiczna.
Jim Anderson (Coherent Corp.) – Fotonika i zaawansowane materiały optyczne.
Brian Sikes (Cargill) – globalne łańcuchy dostaw produktów rolnych.
Chuck Robbins (Cisco) – Sieci korporacyjne i infrastruktura cyberbezpieczeństwa [zaproszony; odwołany ze względu na datę przyznania nagrody].
Jensen Huang (Nvidia) – [niespodzianka ostatniej chwili] – największy na świecie producent układów scalonych AI.
Nigdy w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat tak wpływowa grupa nie przybyła z wizytą państwową do Chin.
Dwie technokracje, jedno zjednoczenie
Od dziesięcioleci dokumentuję technokratyczną transformację Chin. Jeszcze zanim zachodni analitycy na przełomie tysiącleci nazwali Pekin „komunistycznym”, Chiny już zakończyły swoją transformację. Komunistyczna Partia Chin systematycznie zastępowała rewolucyjnych generalistów inżynierami, naukowcami i menedżerami technicznymi na wszystkich szczeblach kierownictwa partii. Magazyn Time zauważył to mimochodem w 2001 roku.
Nazywałem to po swojemu. Technokracja – ta sama doktryna, ta sama filozofia działania, to samo przekonanie, że rząd to problem inżynierii technicznej, który rozwiązują wykwalifikowani eksperci, a nie kwestia polityczna, którą rozstrzygają obywatele.
Szesnastu dyrektorów, którzy przylecieli do Pekinu prywatnymi odrzutowcami, reprezentuje tę samą doktrynę po stronie amerykańskiej. Larry Fink z BlackRock zarządza globalnymi aktywami o wartości ponad 10 bilionów dolarów i zasiada w radzie doradczej Szkoły Ekonomii i Zarządzania Uniwersytetu Tsinghua – instytucji założonej przez chińskiego architekta technokracji, Zhu Rongji, a której honorowym przewodniczącym jest obecnie były wiceprezydent Chin Wang Qishan. Tim Cook przewodniczy tej samej radzie doradczej. David Solomon z Goldman Sachs jest jej członkiem. Podobnie jak Stephen Schwarzman z Blackstone. Mężczyźni ci od lat spotykają się corocznie z chińskimi wicepremierami w Diaoyutai State Guesthouse, doradzając w sprawie chińskiej strategii gospodarczej i nawiązując relacje na najwyższych szczeblach chińskiego aparatu technokratycznego.
Nie polecieli do Pekinu jako obcokrajowcy.
Przylecieli jako koledzy na spotkanie w sprawie fuzji, przygotowywane od 25 lat. To, co jest formalizowane w tym tygodniu, nie jest nową relacją. To instytucjonalna konsolidacja relacji, która istniała już wcześniej, po cichu, w ramach Rady Doradczej Tsinghua, chińskiego oddziału Goldman Sachs, relacji BlackRock z państwowymi funduszami majątkowymi oraz strategicznego dialogu gospodarczego między USA a Chinami od czasów Henry’ego Paulsona – prezesa Goldman Sachs, późniejszego sekretarza skarbu i założyciela Rady Doradczej Tsinghua SEM.
Ideologia prezentowana na flagach na zewnątrz sali konferencyjnej nie ma nic wspólnego z tym, co dzieje się w środku. To nie jest walka kapitalizmu z komunizmem. To spotkanie klasy menedżerskiej ze swoim własnym odbiciem.
Uniwersytet Tsinghua: chiński odpowiednik MIT
Założony w Pekinie w 1911 roku, Uniwersytet Tsinghua jest wiodącą chińską uczelnią naukowo-techniczną i inżynieryjną. Nieustannie plasuje się w czołówce najlepszych uniwersytetów w Azji i w pierwszej piętnastce na świecie. Jego absolwenci dominują w chińskim kierownictwie technokratycznym na szczeblu korporacyjnym, rządowym i wojskowym.
Uniwersytet Tsinghua ma radę doradczą – i zasiada w niej nie mniej niż sześciu członków delegacji Trumpa:
Larry Fink – dyrektor generalny BlackRock.
Jane Fraser – dyrektor generalny Citi.
Tim Cook – prezes Apple i obecny przewodniczący Rady Doradczej Tsinghua SEM – zajmuje najwyższą pozycję w radzie. W ramach tej funkcji spotkał się z wicepremierem He Lifengiem w Diaoyutai State Guesthouse w październiku 2025 roku.
David Solomon – dyrektor generalny Goldman Sachs.
Stephen Schwarzman – założyciel Blackstone. Sfinansował również program stypendialny Schwarzmana na Uniwersytecie Tsinghua – stypendium Rhodesa wzorowane na chińskim systemie kształcenia przyszłych globalnych liderów.
Elon Musk został powołany do Rady Doradczej Tsinghua w 2015 roku i piastował to stanowisko przez kilka lat.
Kiedy w 2000 r. powołano radę doradczą, jej pierwszym przewodniczącym został Henry Paulson: dyrektor generalny Goldman Sachs, późniejszy sekretarz skarbu USA, twórca strategicznego dialogu gospodarczego między USA i Chinami oraz człowiek, który odbył ponad siedemdziesiąt podróży do Chin, zanim objął urząd w tym kraju.
Architektura dominacji
Centralnym punktem instytucjonalnym tego szczytu jest planowana Rada Handlu i Rada Inwestycji – dwa dwustronne organy mające na celu regulację handlu i przepływów kapitału między USA a Chinami poza istniejącymi ramami WTO. Ich pomysłodawcami byli Sekretarz Skarbu Scott Bessent i Przedstawiciel ds. Handlu Jamieson Greer.
Żadna z tych organizacji nie wyznaczyła członków. Żadna nie ma regulaminu. To koncepcje przedstawiane jako fakty dokonane, przeznaczone do późniejszej sformalizowania – właśnie tak powstaje architektura technokratyczna. Najpierw powstaje struktura. Debata demokratyczna nigdy się nie odbywa.
Te dwa ciała nie istnieją samodzielnie. Uzupełniają trylogię.
Pierwszą z nich jest Rada Pokoju Trumpa – powołana rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ w listopadzie 2025 roku, rzekomo w celu zarządzania odbudową Gazy, ale z tak szerokim mandatem, że krytycy określają ją jako swego rodzaju „płać, aby grać” (pay-to-play) alternatywę dla Rady Bezpieczeństwa ONZ. Trump sprawuje stałe przewodnictwo. Członkostwo kosztuje miliard dolarów. Trzy rady. Trzy suwerenne domeny – konfliktów, handlu i kapitału. Żadna z nich nie jest rozliczana przed wyborcami. Wszystkie zostały zaprojektowane tak, aby przetrwać niezależnie od tego, którzy politycy są u władzy.
Termin „zarząd” nie jest przypadkowy. To język ładu korporacyjnego stosowany do funkcji rządowych. Na waszych oczach kształtuje się architektura porządku świata po ONZ i WTO – zarząd po zarządzie – a Chinom oferuje się miejsce: na amerykańskich warunkach albo wcale.
Pięć murów otaczających Pekin
Chiny nie przybyły na ten szczyt z pozycji siły. Przybyły, ponieważ wokół kraju równolegle budowane są pięć murów, a ich szansa na negocjacje się zamyka. Trump o tym wie – i każdy obserwator to widzi.
Izolacja technologiczna. Pax Silica – uruchomiony przez administrację Trumpa w grudniu 2025 roku – to koalicja sojuszniczych państw zaangażowanych w amerykańską infrastrukturę sztucznej inteligencji i dążących do wykluczenia chińskiej technologii ze swojej architektury cyfrowej. Do koalicji przystąpiły Australia, Indie, Japonia, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, Korea Południowa, Singapur i Wielka Brytania. Każde państwo, które dołączy do amerykańskiego stosu, zostanie trwale utracone przez Chiny. Koszty przejścia sprawiają, że wycofanie się jest praktycznie niemożliwe. Pax Silica nie jest programem technologicznym. To droga jednokierunkowa, która szybko zacieśnia się wokół Chin.
Fizyczne korytarze obejściowe. Korytarz Gospodarczy Indie-Bliski Wschód-Europa (IMEC) prowadzi handel z indyjskich portów przez Zatokę Perską, przez Izrael, do Europy Południowej – omijając w ten sposób każdy węzeł Pasa i Szlaku, który Chiny budowały przez dekadę. Wojna iracko-irańska uniemożliwiła Iranowi wykorzystanie go jako korytarza BRI. Umowa handlowa między UE a Indiami dodatkowo przyspieszyła rozwój IMEC. Najważniejszy chiński projekt infrastrukturalny ostatniej dekady jest systematycznie omijany.
Zbuntowani sojusznicy. Zjednoczone Emiraty Arabskie i Katar – najważniejsi partnerzy Chin w Zatoce Perskiej, kluczowe centra finansowe BRI i najwięksi odbiorcy irańskiej ropy – są obecnie sygnatariuszami Pax Silica, stałymi członkami Rady Pokoju i punktami tranzytowymi IMEC. Są one integrowane z amerykańską architekturą kawałek po kawałku – bez jednego wystrzału.
Uduszenie energetyczne. Trump jednocześnie odciął trzy kluczowe, przecenione źródła dostaw ropy naftowej do Chin. Interwencja wojskowa USA w Wenezueli ograniczyła dostawy ropy o 778 000 baryłek dziennie, które Chiny pozyskiwały po znacznych obniżkach. Wojna z Iranem zakłóciła transport 3,4 miliona baryłek dziennie przez Cieśninę Ormuz, w tym 1,38 miliona baryłek irańskiej ropy naftowej przeznaczonej dla Chin – co dało Pekinowi roczną sytratę cenową w wysokości od 12 do 15 miliardów dolarów. Wydalenie chińskich operatorów z obu końców Kanału Panamskiego i przejęcie infrastruktury portowej przez BlackRock dodatkowo zamknęły kluczowy korytarz logistyczny. 109-dniowe strategiczne rezerwy ropy naftowej Chin stanowią bufor, a nie rozwiązanie. Z każdym dniem przewaga konkurencyjna Pekinu maleje.
Luka w doświadczeniu bojowym. Pomimo całej wojskowej retoryki, Armia Ludowo-Wyzwoleńcza nie stoczyła żadnej większej wojny od 1979 roku. Wielu doświadczonych dowódców zostało odwołanych – obecnie obsadzonych jest tylko 21 procent kluczowych stanowisk. Jednocześnie Stany Zjednoczone prowadziły równoległe operacje wojskowe w Iranie, Jemenie i Wenezueli, testując systemy uzbrojenia, logistykę i struktury dowodzenia w rzeczywistych warunkach bojowych. Chiny obserwowały sytuację z boku. Wszelkie naciski wywierane przez Trumpa – w Wenezueli, Panamie czy Ormuz – były stosowane na obszarach, gdzie Chiny nie dysponowały wiarygodną odpowiedzią militarną.
Mężczyzna w samolocie
Następnie Trump zadzwonił do Jensena Huanga.
Huang pierwotnie nie znajdował się na liście delegacji. Jego nieobecność była celowa – jego obecność w Pekinie wywołałaby niewygodne pytania dotyczące chińskiego rynku Nvidii o wartości 50 miliardów dolarów oraz układów scalonych H200 AI, których sprzedaż rząd wcześniej ograniczył.
Trump osobiście uchylił decyzję, zadzwonił do Huanga i nakazał mu polecieć na Alaskę i wejść na pokład Air Force One. Chińscy radykałowie w Kongresie jasno dali do zrozumienia: pozwolenie firmie Nvidia na sprzedaż zaawansowanych chipów Pekinowi oznaczało zgodę Komunistycznej Partii Chin na militaryzację amerykańskiej technologii. Trump i tak zabrał Huanga ze sobą.
I właśnie to zdradza układ miejsc na pokładzie Air Force One w kontekście tego szczytu. Człowiek kontrolujący xAI – warstwę programową amerykańskiej sztucznej inteligencji – i człowiek kontrolujący Nvidię – warstwę chipów, na których działa cała sztuczna inteligencja – siedzą sam na sam z prezydentem Stanów Zjednoczonych, aby negocjować warunki amerykańskiej dominacji w dziedzinie sztucznej inteligencji z chińskim państwem technokratycznym. Pozostałych szesnastu dyrektorów lata prywatnymi odrzutowcami. Dwaj mężczyźni, których firmy stanowią niezastąpione jądro infrastruktury technologicznej mającej chronić Pax Silica, siedzą w sali, w której zapadają decyzje.
Obecność Huanga sygnalizuje, że dostęp do układów AI jest częścią negocjacji. Najbardziej ograniczona technologia w relacjach amerykańsko-chińskich – a dokładnie ta, która ma powstrzymać Pax Silica przed wejściem do Chin – trafia do stołu negocjacyjnego na zaproszenie samego prezydenta, wbrew oporowi Kongresu. To nie przypadek. To władza przekuwana w interesy – wysoko ponad Pacyfikiem.
Ostatnia szansa Chin na miejsce przy stole negocjacyjnym
Xi Jinping jest wystarczająco inteligentny, by to wszystko dostrzec. Rozumie, że Pax Silica wyrywa mu cyfrową przyszłość, kraj po kraju. Rozumie, że IMEC odwraca przepływy handlowe, które miały zdominować chińską Inicjatywę Pasa i Szlaku. Rozumie, że jego sojusznicy z Zatoki Perskiej – których przez dwie dekady zabiegał o projekty infrastrukturalne i tanie towary przemysłowe – są instytucjonalnie włączani do amerykańskiego porządku.
Rozumie, że choć chińska kontrola nad pierwiastkami ziem rzadkich jest realna, to jej termin ważności upływa wraz z finansowaniem przez Pax Silica alternatywnych centrów przetwarzania w krajach sojuszniczych. Rozumie też, że pomimo imponującego sprzętu, chińska armia nie stoczyła prawdziwej wojny od 1979 roku i nie jest w stanie zagrozić amerykańskiej projekcji siły w obecnych strefach konfliktów.
Rada Handlu i Rada Inwestycji to wyjście awaryjne. Określają one warunki, na jakich Chiny będą mogły uczestniczyć w handlu dwustronnym w przyszłości – na amerykańskich warunkach, w ramach amerykańskich ram i pod nadzorem technokratycznych organów, które przetrwają cykle wyborów politycznych. Ceną za ten udział jest akceptacja ram. Alternatywą jest obserwowanie, jak te ramy są tworzone, aż drzwi w końcu się zamkną.
Porozumienia Abrahama, podpisane w 2020 roku pod przewodnictwem Jareda Kushnera, ustanowiły pewien schemat na Bliskim Wschodzie: normalizacja gospodarcza poprzedza i ostatecznie zastępuje rozwiązania polityczne. Tajwan jest palestyńską kwestią Pacyfiku – nierozwiązanym rdzeniem politycznym, który Rada Handlu instytucjonalnie chroni, tak jak Porozumienia Abrahama chroniły palestyńską państwowość. Handel jest nieustalony. Kwestia polityczna staje się niewygodna ekonomicznie. Architektura przetrwa polityków, którzy ją zbudowali.
Jest to ostatnia realna szansa Chin na wynegocjowanie swojej pozycji w ramach rodzącego się globalnego porządku technokratycznego, zamiast pozwolić, by on zarządzał nim z zewnątrz.
Za pięć lat, gdy w państwach sojuszniczych będzie się odbywać przetwarzanie pierwiastków ziem rzadkich, gdy IMEC będzie transportować towary z Bombaju do Mediolanu, gdy wszystkie państwa Zatoki Perskiej powiążą swoją infrastrukturę cyfrową z amerykańskim stosem, a Rada Handlu i Rada Inwestycji będą jedynymi legalnymi kanałami handlu między USA a Chinami, warunki będą w całości dyktowane przez stronę, która zbudowała tę architekturę. Miejsce oferowane Chinom w Pekinie w tym tygodniu nigdy więcej nie zostanie przyznane na takich warunkach.
Różne opakowania, ten sam producent
Komisja Trójstronna poświęciła trzydzieści lat na budowę architektury WTO – wielostronnego systemu zarządzanego handlu międzynarodowego, który dominował w handlu światowym od 1995 roku do wojny celnej Trumpa. Potwierdzeni członkowie Komisji Trójstronnej pełnili funkcję Przedstawiciela Handlowego USA w kluczowych latach: Charlene Barshefsky wynegocjowała przystąpienie Chin do WTO w 2001 roku; Susan Schwab przedłużyła system do 2009 roku. Henry Paulson – prezes Goldman Sachs, sekretarz skarbu i przewodniczący-założyciel Rady Doradczej Tsinghua SEM – ustanowił Strategiczny Dialog Gospodarczy USA-Chiny jako nadrzędne ramy dyplomatyczne.
Lighthizer i Greer rozwalili ten system na kawałki. Ale teraz, w Pekinie, Larry Fink – potwierdzony członek Komisji Trójstronnej, prezes BlackRock, współprzewodniczący WEF, dyrektor CFR i członek rady doradczej Tsinghua SEM – i inni są gotowi zbudować następcę. Opakowanie się zmieniło. Architekci nie.
Doktryna ta rozprzestrzenia się za pośrednictwem instytucji, a nie list członkowskich. Doktryna, że handel globalny musi być kontrolowany przez organy technokratyczne, chronione przed demokratycznym udziałem, jest taka sama w modelu WTO, jak i w modelu Izby Handlu. Wielostronna struktura została zastąpiona dwustronną. Treść technokratyczna pozostaje ta sama.
To, co powstaje w tym tygodniu w Pekinie, nie jest ani umową handlową, ani ożywieniem dyplomacji, ani zbliżeniem geopolitycznym.
To fundamentalna architektura postdemokratycznego porządku świata – otwarcie wzniesiona przez dwa zbieżne systemy technokratyczne pod pretekstem wizyty państwowej. Rada Handlu, Rada Inwestycji i Rada Pokoju to instytucje tego porządku. Musk, Huang, Fink, Cook, Solomon i Schwarzman są jego architektami. Trump jest technokratą naczelnym.
A Xi Jinping ostatecznie wybierze technokrację – pomimo dziesięcioleci retoryki o wielobiegunowości.
Fink przyznaje, że obawia się, iż zwykli Amerykanie mogliby wykorzystać niedrogie drony do atakowania i niszczenia wartych miliardy dolarów centrów danych AI.
Amerykanie zaczynają zdawać sobie sprawę, że tysiące centrów danych AI, budowanych obecnie we wszystkich 50 stanach, nie mają na celu jedynie rywalizacji z Chinami o dominację przemysłową i militarną, jak wielokrotnie twierdzili prezydent Trump i jego sojusznicy z branży technologicznej.
Jak już wcześniej donosiłem ja i inni, nadrzędnym celem jest stworzenie wystarczającej mocy obliczeniowej sztucznej inteligencji, aby stworzyć państwo nadzoru – sieć kontroli działającą 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, podobną do chińskiej, która będzie utrzymywać ludzi pod kontrolą i pod kontrolą ciemiężców.
Ta sieć kontroli będzie obejmować biometryczny identyfikator cyfrowy dla każdego obywatela, a także cyfrowe/programowalne stablecoiny lub inną formę cyfrowej waluty, która ma ostatecznie zastąpić słabnącą amerykańską walutę fiducjarną. Każdy ruch człowieka i każda transakcja finansowa, niezależnie od jej wielkości, będą śledzone w czasie rzeczywistym. Wolność słowa ulegnie dalszej erozji, gdy ludzie uświadomią sobie, że wypowiadanie się, pisanie lub publikowanie faktów lub komentarzy poza głównym nurtem doprowadzi do zamrożenia ich kont bankowych i ograniczenia ich cyfrowych „pieniędzy”.
Moim zdaniem to właśnie dlatego rząd w zawrotnym tempie zwiększa pojemność więzień federalnych ( zobacz mój artykuł z 4 lutego na ten temattutaj ). Wiedzą, że Amerykanie się obudzą, a niektórzy będą się bronić, gdy stracą pracę i środki do życia z powodu sztucznej inteligencji. Nawet ci, którzy nie stracą pracy, zostaną zmuszeni do opuszczenia domów, ponieważ nie będą już mogli sobie pozwolić na koszty prądu, wody oraz rosnące podatki od ubezpieczeń i nieruchomości. Sztuczna inteligencja pochłonie większość prądu i wody pitnej, pozostawiając nas w walce o to, co pozostało.
Najnowszy dowód na to, że globalistyczne elity władzy spodziewają się negatywnej reakcji na ich niezwykle niepopularne plany przejęcia sztucznej inteligencji, pochodzi od dobrego przyjaciela prezydenta Trumpa, Larry’ego Finka.
Fink, dyrektor generalny ogromnej firmy inwestycyjnej BlackRock, a zarazem współprzewodniczący globalnego Światowego Forum Ekonomicznego, przyznał niedawno w wywiadzie, że obawia się, iż zwykli Amerykanie mogliby wykorzystać niedrogie drony do atakowania i niszczenia wielomiliardowych centrów danych AI.
Jimmy Dore poświęcił temu tematowi fragment w niedawnym odcinku The Jimmy Dore Show .
Uważa to za „dowód na to, że klasa rządząca zdaje sobie sprawę, iż bunt ludu jest nieuchronny i przygotowuje się do niego”.
Zwrócił uwagę, że Trump przeznaczył 80 miliardów dolarów na nowe miejsca w więzieniach, jednocześnie zabraniając samorządom regulacji centrów danych AI. Jak wspomniałem w artykule z 4 lutego, Dore uważa, że zwiększenie pojemności więzień federalnych nie jest, jak reklamowano, przeznaczone dla imigrantów, lecz raczej dla Amerykanów, którzy buntują się przeciwko państwu inwigilacyjnemu i masowym stratom miejsc pracy spowodowanym przez AI.
Jak donosiłem w swoim artykule z 5 maja, Trump podpisał w lipcu ubiegłego roku rozporządzenie wykonawcze nr 14318 , na mocy którego centra danych zostały uznane za „obiekty wojskowe” i część amerykańskiego „aparatu bezpieczeństwa narodowego”.
Każdy, kto zaatakuje jedną z tych potworności, może trafić do więzienia na dziesiątki lat, a nawet zostać stracony jako terrorysta krajowy za atak na armię USA. Z tego powodu radzę każdemu z moich kochających wolność amerykańskich współobywateli, aby zaatakował tę infrastrukturę sztucznej inteligencji słowami, przekonującymi argumentami i pokojowymi działaniami. Obywatelskie nieposłuszeństwo jest również częścią amerykańskiej tradycji, gdyby ktokolwiek chciał zainicjować takie działanie – na przykład okupację lub czuwanie na drogach publicznych w pobliżu placów budowy centrów danych, a może na chodnikach przed domami lokalnych urzędników, którzy głosują za zatwierdzeniem tych projektów, w istocie plując w twarz swojej społeczności i wyborcom. To tylko kilka pomysłów na stawianie oporu bez uciekania się do przemocy wobec ludzi lub mienia (możecie śmiało dzielić się swoimi pomysłami na to, jak możemy wyrazić nasz sprzeciw wobec tych globalistycznych narzędzi tyranii w komentarzach pod tym artykułem).
Im szybciej ci globalistyczni łobuzy zdadzą sobie sprawę, że naprawdę nie chcemy dać się zniewolić ich technologii, tym lepiej dla nas.
W podcaście Dore’a cytowany jest Tucker Carlson, który zauważa, że głównym zmartwieniem Larry’ego Finka „nie jest to, w jaki sposób sztuczna inteligencja będzie naruszać prawa człowieka lub zniewalać ludzi, ale raczej to, jak chronić inwestycje korporacyjne przed atakami wewnętrznymi – problem, który Dore określa jako bezprecedensowy, ponieważ ludzie zazwyczaj nie bombardują elektrowni”.
Dore zwraca też uwagę na freudowską pomyłkę komisarza hrabstwa Utah, który wzywał protestujących, aby „na litość boską” dorośli, co stanowi dowód na to, że klasa rządząca celowo zamierza stworzyć piekło na ziemi, oczekując jednocześnie, że obywatele po cichu to zaakceptują.
Obejrzyj poniższy film Dore’a, w którym wyjaśnia – moim zdaniem słusznie – jak kapitalizm kolesiowski doprowadził do tej samej centralizacji władzy, której większość ludzi obawiała się po komunizmie. Larry Fink i inni czołowi dyrektorzy Światowego Forum Ekonomicznego, Komisji Trójstronnej i Grupy Bilderberg mają większą władzę niż prezydent, który jest w rzeczywistości jedynie figurantem i aktorem specjalizującym się w odwracaniu uwagi. „Właściwie” – mówi Dore – „on (Fink) jest jego szefem!”. Kiedy Fink mówi, że potrzebujemy więcej centrów danych, aby umożliwić większy nadzór ze strony sztucznej inteligencji i zastąpić więcej ludzkiej pracy, Trump i jego administracja natychmiast wkraczają do akcji. Wiedzą, że nadchodzi rozliczenie i przygotowują się do niego.
Co ciekawe, Klaus Schwab, który przewodniczył Światowemu Forum Ekonomicznemu w zeszłym roku przed Finkiem, przewidział kilka lat temu, że globaliści będą musieli liczyć się z „bardziej gniewnym światem”.
Wiedzieli, że będziemy wściekli, ponieważ wiedzieli, że ich polityka nadzoru nad sztuczną inteligencją i zastępowania miejsc pracy jest nieludzka i ostatecznie okaże się niezwykle niepopularna. Mimo swojej niepopularności wiedzieli również, że ta polityka zostanie nam narzucona bez publicznego referendum czy plebiscytu. To może prowadzić jedynie do podziałów, braku jedności i niepokojów społecznych.
Sodomskie „marsze dumy” są dziś przez niektóre środowiska przedstawiane jako wydarzenia promujące tolerancję, wolność i prawa człowieka. Jednak już sama ich nazwa odsłania głęboki problem duchowy i moralny. Nie chodzi bowiem jedynie o publiczne manifestowanie określonego stylu życia, ale o wynoszenie grzechu do rangi powodu do chluby, do dumy. A to stoi w całkowitej sprzeczności zarówno z Pismem Świętym, jak i nauczaniem Kościoła katolickiego.
W tradycji chrześcijańskiej pycha, czyli nieuporządkowana duma, od zawsze była uznawana za jeden z najcięższych grzechów. To właśnie pycha stała się przyczyną buntu Lucyfera przeciwko Bogu. „Albowiem początkiem pychy – grzech, a kto się da jej opanować, zalany będzie obrzydliwością” czytamy w Księdze Syracha (Syr 10,13). Człowiek pyszny odrzuca Boży porządek i sam decyduje, co jest dobre, a co złe. Nie chce podporządkować się prawdzie objawionej przez Boga, lecz buduje własną moralność.
Dlatego słowo „duma” w kontekście publicznego afirmowania zachowań homoseksualnych nabiera szczególnie dramatycznego znaczenia. Nie chodzi już tylko o trwanie w grzechu, ale o publiczne celebrowanie i świętowanie tego, co jest nieuporządkowane moralnie.
Pismo Święte mówi o tym jasno i bez dwuznaczności. Święty Paweł w Liście do Rzymian opisuje sytuację społeczeństwa, które odrzuciło Boga i zaczęło gloryfikować grzech:
„Dlatego to wydał ich Bóg na pastwę bezecnych namiętności: mianowicie kobiety ich przemieniły pożycie zgodne z naturą na przeciwne naturze.Podobnie też i mężczyźni, porzuciwszy normalne współżycie z kobietą, zapałali nawzajem żądzą ku sobie, mężczyźni z mężczyznami uprawiając bezwstyd i na samych sobie ponosząc zapłatę należną za zboczenie” (Rz 1,26–27).
Apostoł nie przedstawia tych czynów jako neutralnych moralnie ani jako powodu do społecznej celebracji. Wręcz przeciwnie – ukazuje je jako znak odrzucenia prawa Bożego.
Jeszcze mocniejsze są słowa z dalszej części tego samego fragmentu:
„Oni, choć dobrze znają wyrok Boży, że ci, którzy się takich czynów dopuszczają, winni są śmierci, nie tylko je popełniają, ale nadto chwalą tych, którzy to czynią” (Rz 1,32).
To właśnie dzieje się podczas współczesnych „marszów dumy”. Grzech nie jest już ukrywany ani przedstawiany jako osobista słabość człowieka. Jest publicznie afirmowany, celebrowany i promowany – często przy udziale i finansowym wsparciu instytucji publicznych, mediów czy wielkich korporacji.
Można spojrzeć na tę rzeczywistość również w świetle jednej z najbardziej poruszających scen Ewangelii – wskrzeszenia Łazarza. Nasz Pan Jezus Chrystus nie stanął przy grobie swojego przyjaciela po to, by uczynić śmierć czymś normalnym lub godnym pochwały. Chrystus zawołał: „Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!” (J 11,43). Było to wezwanie do opuszczenia grobu i powrotu do życia.
Tak samo działa łaska Boża wobec każdego człowieka pogrążonego w grzechu. Chrystus nie mówi człowiekowi: „Pozostań w swoim grzechu i bądź z niego dumny”. On wzywa do nawrócenia, do wyjścia z duchowej śmierci do nowego życia.
Święty Paweł przypomina o tym wyraźnie w Liście do Efezjan:
„I wy byliście umarłymi na skutek waszych występków i grzechów,w których żyliście niegdyś według doczesnego sposobu tego świata, według sposobu Władcy mocarstwa powietrza, to jest ducha, który działa teraz w synach buntu.Pośród nich także my wszyscy niegdyś postępowaliśmy według żądz naszego ciała, spełniając zachcianki ciała i myśli zdrożnych. I byliśmy potomstwem z natury zasługującym na gniew, jak i wszyscy inni. A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia”. (Ef 2,1-5).
Być żywym w Chrystusie oznacza być uwolnionym od panowania grzechu. Ewangelia nie jest zaproszeniem do afirmowania własnych namiętności, lecz wezwaniem do przemiany serca.
Dlatego słowa świętego Pawła nigdy nie miały sprawiać ludziom fałszywego poczucia bezpieczeństwa w grzechu. Apostoł pisał:
„Nie łudźcie się! Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani rozwięźli, ani mężczyźni współżyjący z sobą, ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego”. (1 Kor 6,9-10).
Są to słowa trudne, ale ich celem jest wezwanie człowieka do opamiętania i nawrócenia. Słowo Boże nie utwierdza człowieka w grzechu – ono go napomina, aby mógł zostać zbawiony.
Katechizm Kościoła Katolickiego również wypowiada się jednoznacznie na temat aktów homoseksualnych. W punkcie 2357 czytamy:
„Tradycja, opierając się na Piśmie Świętym, przedstawiającym homoseksualizm jako poważne zepsucie (Por. Rdz 19,1-29; Rz 1, 24-27; I Kor 6, 9;1 Tm 1, 10). zawsze głosiła, że akty homoseksualizmu z samej swojej wewnętrznej natury są nieuporządkowane (Kongregacja Nauki Wiary, dekl. Persona humana, 8). Są one sprzeczne z prawem naturalnym; wykluczają z aktu płciowego dar życia. Nie wynikają z prawdziwej komplementarności uczuciowej i płciowej. W żadnym wypadku nie będą mogły zostać zaaprobowane.
Kościół jednocześnie przypomina o konieczności szacunku wobec każdej osoby, również zmagającej się z tendencjami homoseksualnymi. Katechizm wyraźnie podkreśla, że osoby takie należy traktować z szacunkiem, współczuciem i delikatnością (KKK 2358). Jednak szacunek wobec człowieka nigdy nie oznacza akceptacji grzechu ani zgody na jego publiczne promowanie”.
To niezwykle ważne rozróżnienie, które współczesny świat próbuje dziś zniszczyć. Chrześcijaństwo uczy miłości do grzesznika, ale nigdy miłości do grzechu. Nasz Pan Jezus Chrystus okazywał miłosierdzie cudzołożnicy, lecz powiedział jej również: „Idź, a od tej chwili już nie grzesz!” (J 8,11).
Tymczasem sodomska ideologia stojąca za „marszami dumy” głosi coś dokładnie przeciwnego: nie tylko nie żałuj za grzech, ale jeszcze publicznie się nim chlub.
W tym właśnie kryje się duchowy dramat naszych czasów. Grzech przestaje być postrzegany jako oddalenie od Boga, a zaczyna być przedstawiany jako wartość, część tożsamości i powód do chluby. To odwrócenie chrześcijańskiego porządku moralnego.
Nieprzypadkowo tradycja chrześcijańska od wieków naucza, że pycha była przyczyną upadku szatana. Lucyfer nie chciał służyć Bogu. Postawił własną wolę ponad prawem Stwórcy i dlatego został strącony. Pycha zawsze prowadzi człowieka do buntu przeciwko Bogu, ponieważ każe mu uznać własne pragnienia za ważniejsze niż Boże przykazania.
Dlatego katolicy nie mogą pozostawać obojętni wobec publicznego promowania ideologii „dumy”. Nie chodzi o nienawiść wobec kogokolwiek, ale o wierność prawdzie. Miłość chrześcijańska wymaga mówienia prawdy – nawet wtedy, gdy jest ona niepopularna.
Kościół nie został powołany do tego, by dostosowywać Ewangelię do współczesnych ideologii. Jego zadaniem jest głoszenie prawdy Chrystusa „w porę i nie w porę” (2 Tm 4,2). A prawda ta mówi jasno: człowiek jest powołany do świętości, czystości i życia zgodnego z Bożym planem, a nie do publicznej dumy z grzechu.
„Będziemy wiedzieć, że nasz program dezinformacyjny został ukończony, gdy wszystko, w co wierzy amerykańska opinia publiczna, okaże się kłamstwem”.
– były dyrektor CIA William Casey
Jeśli od jakiegoś czasu obracasz się w kręgach teorii spiskowych, z pewnością słyszałeś ten niesławny cytat byłego dyrektora CIA/nieoskarżonego współspiskowca Iran-Contras/Rycerza Malty/członka Le Cercle, Williama Caseya. I w przeciwieństwie do wszystkich innych cytatów, które stały się viralem w internecie i rzekomo zawierają sensacyjne wyznanie spiskowca, ten może być prawdziwy!
Tak przynajmniej twierdzi Barbara Honegger. Zapytana przez internetowego detektywa o pochodzenie cytatu, była pracownica kampanii Reagana i analityczka polityczna potwierdziła, że słyszała, jak Casey wypowiadał te słowa na spotkaniu w Białym Domu w 1981 roku.
Osobiście byłem źródłem tego cytatu Williama Caseya. Wypowiedział go na spotkaniu na początku lutego 1981 roku w Sali Roosevelta w Zachodnim Skrzydle Białego Domu, w którym uczestniczyłem. Natychmiast opowiedziałem o tym mojej bliskiej przyjaciółce i mentorce politycznej/starszej korespondentce Białego Domu, Sarah McClendon, która następnie upubliczniła go, nie podając źródła.
No i proszę. Według naocznego świadka, jeden z tajemniczych spiskowców po prostu stwierdził oczywistą prawdę: CIA nie tylko chce ogłupić amerykańską opinię publiczną, ale celowo chce ją oszukać do tego stopnia, że będzie się mylić dosłownie we wszystkim, w co wierzy. Cóż za zdumiewające wyznanie!
Ale czy kiedykolwiek zastanowiłeś się nad tym, co ten cytat naprawdę oznacza? I czy kiedykolwiek pomyślałeś, że ci, którzy jako pierwsi rzucają tym cytatem w swoich ideologicznych przeciwników, mogą być w rzeczywistości największymi ofiarami tej kampanii dezinformacyjnej?
Cóż, ja osobiście zatrzymałem się, żeby się nad tym zastanowić! I wnioski, do których doszedłem, was zaskoczą.
Myślisz, że dasz radę znieść prawdę? Czytaj dalej, żeby się dowiedzieć!
WSZYSTKO W CO WIERZYSZ JEST ZŁE
Prawdopodobnie nie muszę się wysilać, żeby przekonać moich stałych czytelników, że wszystko, w co wierzy dziś amerykańska opinia publiczna, jest błędne. Ale jeśli mi nie wierzycie, rozejrzyjcie się dookoła.
Czy to nie są ci sami ludzie, którzy dwie dekady temu ostro krytykowali przemysł farmaceutyczny, a potem zaczęli wychwalać firmę Pfizer, gdy poplecznicy głównego nurtu mediów powiedzieli im, żeby zaszczepili się na COVID-19?
Oczywiście, że tak!
Czyż ci sami ludzie, którzy potępiali cenzurę państwową, gdy była prowadzona przez Scary Poppins i skierowana przeciwko zwolennikom Trumpa, nie są teraz tymi samymi ludźmi, którzy wiwatują na cenzurę państwową, gdy prowadzi ją Trump i skierowana jest przeciwko propalestyńskim protestującym na kampusach uniwersyteckich i lewicowym gospodarzom talk-show?
Wiesz o tym!
A czy ci sami ludzie, dla których noszenie maseczki było centralnym elementem tożsamości w czasie „oszustwa pandemii”, nie zdjęli po prostu maseczki i nie wywiesili ukraińskiej flagi, gdy tylko porzucono narrację o Covidzie?
Możesz w to uwierzyć, kolego!
A czyż ci sami ludzie, którzy głosowali na Trumpa, bo obiecał osuszyć bagno, ujawnić akta Epsteina i uchronić Amerykę przed niepotrzebnymi wojnami na Bliskim Wschodzie, nie są teraz tymi samymi ludźmi, którzy bronią Trumpa za zasypanie bagna, zatuszowanie akt Epsteina i wciągnięcie Ameryki w kolejną niepotrzebną wojnę na Bliskim Wschodzie?
Czy w ogóle trzeba zadawać to pytanie?
Właściwie nie trzeba szukać daleko, żeby znaleźć przykłady na to, jak Joe Q. Normie i Jane Q. Soccermom (nacisk na „Q”) dają się nabrać na każdą bzdurę, jaką serwuje nam telewizyjna prasa.
Żeby było jasne: to nie jest zjawisko wyłącznie amerykańskie. William Casey mógł celowo wprowadzić w błąd amerykańską opinię publiczną podczas spotkania w Białym Domu w 1981 roku, ale to tylko dlatego, że powszechnie przyjmuje się, że oszukiwanie reszty świata jest istotną częścią misji CIA. Casey powiedział jedynie, że kampania dezinformacyjna agencji nie będzie kompletna, dopóki amerykańska opinia publiczna nie zostanie oszukana tak samo jak wszyscy inni na świecie. I uwierzcie mi, Kanadyjczykowi mieszkającemu w Japonii, który mieszkał w Irlandii i dużo podróżował po Europie i Azji: ludzie na całym świecie są wprowadzani w błąd tak samo jak Amerykanie.
No cóż, to dopiero! Ktoś powinien zadzwonić do fotografów i przygotować kombinezon lotniczy George’a Busha. Czas na zdjęcie z napisem „Misja wykonana”!
…ale chwila. Zaczekaj chwilę. Jesteś członkiem społeczeństwa, prawda? I nie jesteś jednym z tych, którzy dali się nabrać na kampanię dezinformacyjną CIA, prawda?
Nie jestem częścią amerykańskiej opinii publicznej, ale jestem częścią globalnej opinii publicznej, która, jak już ustaliliśmy, była niewypowiedzianym celem kampanii Caseya. I z pewnością nie jestem jedną z ofiar kampanii dezinformacyjnej CIA, prawda?
Przecież nie wszystko w co wierzymy jest złe… prawda?
MYŚLISZ, ŻE WSZYSTKO JEST ZŁE
Tak, my, tu, w krainie teorii spiskowych, uważamy się za garstkę wybrańców, którym jakimś cudem udało się przejrzeć kampanie dezinformacyjne CIA. Ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się, że rosnąca świadomość społeczna kampanii dezinformacyjnych i brudnych sztuczek CIA może sama w sobie być wykorzystana do napędzania kolejnych kampanii dezinformacyjnych?
Przyjrzyjmy się fascynującemu studium przypadku, które właśnie się pojawiło: narastającemu sprzeciwowi wobec centrów danych AI. Widzowie programu „The Corbett Report” wiedzą, że narasta ruch sprzeciwu wobec budowy tych pochłaniających wodę i energię, a umożliwiających inwigilację potworów – i nie bez powodu. Centra danych niszczą lokalne środowisko, podnosząc koszty użytkowania dla mieszkańców, którzy i tak ledwo wiążą koniec z końcem, pomagają gigantom Big Tech stać się jeszcze bogatszymi, budując sieć inwigilacji „Wielkiego Brata” dla Państwa Głębokiego, a także ułatwiają zastępowanie stanowisk pracy technologiami AI.
Biorąc pod uwagę wszystkie te niezaprzeczalne fakty, z pewnością każdy może sympatyzować z ruchem przeciwko centrom danych, prawda? Młodzi/starzy, robotnicy/pracownicy umysłowi, liberałowie/konserwatyści – jak jedna z typowych taktyk „dziel i rządź” mogłaby zadziałać, by skłonić ludzi do odwrócenia się od protestujących przeciwko centrom danych?
…A potem nasi przyjaciele z głównego nurtu mediów przychodzą z nowym, szokującym odkryciem: „Finansowana przez Sorosa firma Indivisible atakuje centra danych w Temple w Teksasie”.
Zgadza się, czołowi reporterzy „The Dallas Express” odkryli skandal stulecia! Okazuje się, że ogólnokrajowa grupa, która kiedyś otrzymywała finansowanie od Sorosa, ma lokalny oddział w Temple w Teksasie, który kiedyś poparł pojedynczy „ protest i petycję ” przed ratuszem Temple, protestując przeciwko lokalnemu centrum danych. Wiecie więc, co to oznacza: sprzeciw wobec centrów danych jest całkowicie fałszywy! To część tej samej armii astroturfowej Sorosa, która odpowiada za każdy protest, jaki kiedykolwiek miał miejsce w Ameryce! Sprawa zamknięta!
…A przynajmniej taki wniosek sugeruje raport, który przenika świat teorii spiskowych, gdy „godne zaufania” „alternatywne” źródło informacji, ZeroHedge, podchwytuje tę historię i kontynuuje ją. Jak zauważył jeden z bystrych komentatorów ZeroHedge:
ZeroHedge naprawdę ujawnia swoje prawdziwe oblicze, przedstawiając opór wobec centrów danych jako rodzaj ideologii luddyzmu. Warto zauważyć, że artykuł nie łączy bezpośrednio Sorosa z tym oporem, a jedynie wskazuje na udział w nim jednej organizacji opozycyjnej, finansowanej przez niego. Kto czytając to, może faktycznie twierdzić, że te centra poprawią nasze życie? Kto ma nadwyżki wody i prądu?
Albo, cytując innego komentatora: „Wyobrażam sobie burzę mózgów na ZH: Jaki nagłówek możemy wymyślić, aby przekonać naszych czytelników o zaletach centrów danych?”
Ale tak to już jest w świecie, w którym ludzie przejrzeli kampanię dezinformacyjną CIA. Gdy już wszyscy zidentyfikujemy złoczyńcę, można go wykorzystać do zastraszenia dysydentów i voilà: problem rozwiązany!
Więc jeśli masy są o krok od rozpoczęcia dżihadu butlerowskiego, wystarczy wysłać Kevina O’Leary’ego, żeby argumentował, że wszelki opór przeciwko wielkim technologiom jest finansowany przez Chińczyków . A jeśli to nie zadziała – co oczywiście nie zadziała – po prostu powiedzcie ludziom, że Soros finansuje ten opór.
Szach-mat, teoretycy spiskowi! Teraz musicie wesprzeć centra danych. Przecież nie jesteście w drużynie Sorosa, prawda?!
Ale czekaj, będzie jeszcze gorzej! Tak, teoretycy spiskowi, którzy nie czytają dalej niż nagłówki, mogą dać się zmanipulować sztuczką „finansowania Sorosa” lub podobnymi zwodniczymi manewrami. Ale co, gdyby udało się skłonić byłych krytycznych myślicieli ze społeczności spiskowej do całkowitego odrzucenia wszelkich informacji na dany temat? Czyż nie byłby to szczytowy trik poznawczy?
No cóż, zgadnij co…
ŚWIAT POSTPRAWDY
Zatrzymaj mnie, jeśli już to słyszałeś: żyjemy w świecie postprawdy.
Oczywiście, słyszeliście już to wyrażenie. Od pierwszej inauguracji Trumpa w 2017 roku ukazały się niezliczone analizy, felietony, komentarze, a nawet artykuły naukowe, zmagające się z naturą naszej „ery postprawdy”. Te lamentujące jeremiady globalistycznych propagandystów i kolesi z establishmentu ostrzegają nas, że Trump spycha członków swojego kultu MAGA w epistemologiczną przepaść i że wkraczamy w świat, w którym „obiektywne fakty liczą się mniej niż osobiste odczucia i ideologiczna lojalność”.
Prawda jest taka, że od bardzo dawna żyjemy w tej „post-faktycznej” rzeczywistości .
Właśnie taką rzeczywistość opisał Orwell w „Retrospektywnym spojrzeniu na hiszpańską wojnę domową”, swoich wspomnieniach z 1943 roku, opisujących jego walkę po stronie republikanów w hiszpańskiej wojnie domowej. W tekście tym autor opowiada nie tylko o swoich doświadczeniach bojowych, ale także o tym, jak wojna była przeinaczana w gazetach w kraju.
Już na początku życia zauważyłem, że żadne wydarzenie nie jest dokładnie relacjonowane w gazecie, ale w Hiszpanii po raz pierwszy zobaczyłem relacje prasowe, które nie miały żadnego związku z faktami, nawet tego sugerowanego przez zwykłe kłamstwo. Widziałem doniesienia o wielkich bitwach, w których nie doszło do żadnej walki, i absolutną ciszę, w której zginęły setki ludzi. Widziałem żołnierzy, którzy walczyli dzielnie, potępianych jako tchórze i zdrajcy, a innych, którzy nigdy nie oddali strzału, czczonych jako bohaterów wyimaginowanych zwycięstw. Widziałem, jak londyńskie gazety rozpowszechniają te kłamstwa, a gorliwi intelektualiści wznoszą emocjonalne nadbudowy nad wydarzeniami, które nigdy nie miały miejsca. W rzeczywistości widziałem historię pisaną nie według tego, co się wydarzyło, ale według tego, co powinno się wydarzyć według różnych „linii partyjnych”.
To, że gazety kłamią o wydarzeniach, aby stworzyć narrację zgodną z ich poglądami politycznymi, niestety nie jest szokujące. Zszokowało jednak Orwella – i powinno zszokować nas – to, że opinia publiczna nie tylko wiedziała, że jest okłamywana, ale wręcz to akceptowała. Wręcz przeciwnie, ostrzegał, że przekonanie opinii publicznej, iż wszelkie doniesienia są propagandą, jest jeszcze bardziej niebezpieczne niż sama propaganda.
Tego rodzaju rzeczy mnie przerażają, ponieważ często sprawiają, że czuję, że koncepcja obiektywnej prawdy znika ze świata. […] Wiem, że modne jest twierdzenie, że większość udokumentowanej historii i tak składa się z kłamstw. Jestem skłonny uwierzyć, że historia jest w dużej mierze niedokładna i stronnicza, ale cechą charakterystyczną naszych czasów jest porzucenie idei, że historię można napisać zgodnie z prawdą.
To właśnie ta obserwacja – obserwacja, że społeczeństwo tak bardzo przyzwyczaiło się do kłamstw, że przestało wierzyć w samą prawdę – ukształtowała późniejszą konstrukcję państwa policyjnego Orwella w „ Roku 1984” , a w konsekwencji naszą wizję totalitarnego reżimu. Misja Wielkiego Brata nie została wypełniona, dopóki Winston nie uwierzył , że dwa plus dwa równa się pięć, czy cokolwiek innego partia mu wmówiła.
Nietrudno dostrzec paralele do naszych czasów. Jak często słyszeliśmy w społeczności zwolenników teorii spiskowych i poszukiwania rzeczywistości, że „wszystko, co nam powiedziano, jest kłamstwem”? Czy dotyczy to również samej obserwacji – że „wszystko, co nam powiedziano, jest kłamstwem” – czy też ta obserwacja jest wyłączona z tego dictum? W rzeczywistości, krótka chwila refleksji ujawnia, że destrukcyjny cynizm refrenu „wszystko jest kłamstwem” grozi nawet zniszczeniem samego refrenu.
Te rozważania nie są jedynie ćwiczeniem filozoficznym. Jeśli pozwolimy sobie na oderwanie się od prawdy, skończymy jako rozbita, apatyczna i niezdolna do działania grupa, całkowicie niezdolna do przeciwstawienia się spiskowcom i ich machinacjom.
CZY CIA WYGRAŁA?
Nic nie jest bardziej szkodliwe dla świadomego, zmotywowanego i zorganizowanego oporu niż społeczeństwo, które przestało wierzyć w prawdę.
Co może być bardziej sprzeczne z badaniami, studiami i dochodzeniami niż toksyczne wzruszenie ramion cynicznego zaprzeczenia?
Po co tracić czas na studiowanie wojny w Iranie? Nie ma broni jądrowej!
Po co tracić czas na badanie broni biologicznej? Wirusy nawet nie istnieją!
Po co marnować czas na zgłębianie tajnego programu kosmicznego? Kosmos nie istnieje (a Ziemia jest płaska, ty ignorancie, obieżyświatze!).
Po co tracić czas na martwienie się 11 września, zamachem bombowym na maratonie w Bostonie czy jakimkolwiek innym incydentem w wojnie z terroryzmem? To wszystko hologramy i aktorzy inscenizujący kryzysy!
Widzisz, nie chodzi tylko o to, że wszystko, w co wierzysz, jest fałszywe. Chodzi o to, że jeśli dasz się nabrać na kampanię dezinformacyjną Caseya, uwierzysz, że wszystko jest fałszywe! Nie ma ani jednego wydarzenia w wiadomościach ani przełomowego wydarzenia, którego nie dałoby się zignorować hasłami współczesnych teoretyków spiskowych: „To nie istnieje!”, „To się nigdy nie wydarzyło!” albo „To wszystko jest fałszywe!”.
Nie potrzeba żadnego śledztwa. Nie trzeba przyjmować żadnych informacji. Nie potrzeba żadnego wysiłku. Tylko protekcjonalne machnięcie ręką, podczas gdy spiskowcy forsują swoje plany.
A jeśli naprawdę wierzymy, że „wszystko, co nam powiedziano, jest kłamstwem” – innymi słowy, jeśli nie mamy żadnego fundamentu prawdy, na którym moglibyśmy się oprzeć, poza naszymi własnymi uczuciami i intuicją – to jaki jest sens budowania wspólnoty? Jaki jest sens podejmowania działań przeciwko przestępcom? Jaki jest pożytek ze znalezienia wspólnego gruntu z osobami o podobnych poglądach i zawiązania sojuszy, aby poprawić nasze życie?
Wreszcie, twój sąsiad, który nie wierzy w 99,99% rzeczy, w które ty nie wierzysz, prawdopodobnie potajemnie w coś wierzy. Może jest płaskoziemcą ( ups !)! A może * powie, że to nieprawda! * wierzy, że wirusy są najlepszym wytłumaczeniem rozprzestrzeniania się przeziębienia w społeczności, którego wszyscy doświadczyliśmy dziesiątki razy w życiu. A może * na litość boską! * wierzy, że broń jądrowa naprawdę istnieje i że warto uniknąć nuklearnego holokaustu!
Każdy, kto kiedykolwiek poświęcił czas na dyskusję na te tematy na forach internetowych, doskonale wie, że ludzie wolą kłócić się z sąsiadami niż współpracować z nimi w celu tworzenia równoległych struktur i ograniczania kontroli spiskowców.
W świetle powyższego, wypowiedź Caseya można przeformułować w następujący sposób: „Będziemy wiedzieć, że kampania dezinformacyjna CIA dobiegła końca, gdy ludzie na świecie przestaną wierzyć w cokolwiek”.
Gdyby tak było, jakie dictum moglibyśmy sformułować, aby temu przeciwdziałać? Co moglibyśmy ustanowić jako punkt odniesienia, mierząc nie sukces, ale porażkę CIA?
Być może: „Będziemy wiedzieć, że kampania dezinformacyjna CIA poniosła porażkę, gdy krytyczna masa społeczeństwa zacznie aktywnie współpracować ze swoimi przyjaciółmi i sąsiadami, aby weryfikować informacje, ustalać, co jest prawdą, i wspólnie pracować nad poprawą warunków życia”.
Z jakiegoś powodu wątpię, że zdanie to przyjmie się wśród ogółu społeczeństwa, ale może któryś z Was, znawców sztuki słowa, zasugeruje coś bardziej zwięzłego.
Plan rządu USA dotyczący III wojny światowej (WW3) jest taki sam, jaki realizował od początku istnienia imperium amerykańskiego i zimnej wojny, dążąc do przejęcia kontroli nad całym światem – która rozpoczęła się 25 lipca 1945 roku. Jednakże, ponieważ Stany Zjednoczone przez dekady przeznaczały ponad 50% globalnych wydatków wojskowych (w 2024 roku będzie to 65% całkowitych rocznych globalnych wydatków wojskowych), utrzymując około 900 zagranicznych baz wojskowych i monitorując świat z korzyścią dla amerykańskich miliarderów kontrolujących większość największych światowych korporacji międzynarodowych, Stany Zjednoczone stają się coraz mniej konkurencyjne na arenie międzynarodowej i w związku z tym przerzucają coraz większą część ciężaru finansowego swojego imperium na swoje kolonie (takie jak NATO). Obecnie domagają się one finansowania agresji USA, takiej jak nielegalne (niezatwierdzone przez ONZ) inwazje, sankcje gospodarcze, a także propagandy, blokad i zamachów stanu przeciwko Rosji, Chinom, Iranowi i innym krajom, których USA nie zdołały jeszcze podporządkować sobie dla korzyści swojego imperium miliarderów.
19 maja Alex Christoforou i Alexander Mercouris, dwaj eksperci zajmujący się wojnami prowadzonymi przez imperium USA, których celem jest podbój Rosji i Chin, opublikowali artykuł zatytułowany „Europejska eskalacja dronów wymyka się spod kontroli”, w którym omówili obecną fazę, w której imperium USA przerzuca bezpośrednie koszty militarne swoich wysiłków zmierzających do podboju Rosji i Chin na swoje kolonie europejskie.
Również 19 maja Gallup opublikował raport zatytułowany „Global Trust in Institutions: A 20-Year Review”, w którym stwierdzono „niski poziom zaufania do amerykańskich instytucji”, z wyjątkiem 70% zaufania do „małych przedsiębiorstw” i 62% zaufania do „wojska” (które jest najbardziej skorumpowaną instytucją w Ameryce i JEDYNĄ agencją federalną, która nigdy nie została poddana audytowi). Jednak wojsko jest również własnością właścicieli głównych mediów informacyjnych, co czyni te serwisy informacyjne narzędziami propagandowymi dla armii USA. Krótko mówiąc, miliarderzy kontrolują opinię publiczną. Dlatego „wojsko” jest jedną z zaledwie dwóch amerykańskich instytucji cieszących się szacunkiem społeczeństwa amerykańskiego.
Między 1973 a 2025 rokiem wskaźnik poparcia dla zorganizowanej religii spadł z 60% do 32%, dla systemu opieki zdrowotnej z 70% do 32%, dla urzędu prezydenta z 60% do 30%, dla gazet z 50% do 17%, dla wiadomości telewizyjnych z 50% do 11% i dla Kongresu z 45% do 10%.
16 listopada 2021 roku „The New York Times” opublikował artykuł zatytułowany: „Dane pokazują: Sojusznicy USA w dużej mierze odpowiadają za globalny upadek demokracji: Dane pokazują, że kraje sprzymierzone z Waszyngtonem wycofały się prawie dwukrotnie bardziej niż państwa niesprzymierzone, co podważa długo utrzymywane założenia dotyczące amerykańskich wpływów”. Donoszono: „Z nielicznymi wyjątkami kraje sprzymierzone z USA odnotowały w tym okresie niemal zerowy wzrost demokracji, podczas gdy wiele krajów spoza strefy wpływów Waszyngtonu odnotowało taki wzrost”. Dane „sugerują, że znaczna część globalnego regresu nie jest narzucana demokracjom przez mocarstwa zagraniczne, lecz jest raczej rozkładem, który ma swoje źródło w najpotężniejszej na świecie sieci sojuszy, w przeważającej mierze demokratycznych”. Jest to rodzaj „upadku” historycznie typowy dla imperiów w fazie schyłku, które desperacko przerzucają coraz większą część swojej agresji (wydatków wojskowych) na swoje kolonie, aby je finansować, podczas gdy samo imperium się rozpada.
W związku z tym reżim USA domaga się obecnie, aby Europa zajęła wyraźnie wiodącą pozycję w realizacji zamiaru NATO, by najpierw otoczyć Rosję wrogimi państwami na Zachodzie, a następnie podjąć inicjatywę inwazji na Rosję, zgodnie z założeniami NATO: „Niemcy ostrzegają, że Rosja może zaatakować NATO do 2029 roku, ponieważ rośnie liczba ocen zagrożenia ze strony agencji wywiadowczych”. „Rosja może zaatakować NATO w ciągu najbliższych czterech lat, ostrzega niemiecki minister obrony”. „Szef NATO ostrzega członków, aby „przygotowali się” do wojny z Rosją”. Szef NATO, Mark Rutte, mówi: „Wyobraźcie sobie, co by było, gdyby Putin postawił na swoim. Ukraina pod jarzmem rosyjskiej okupacji, jego siły posuwające się wzdłuż dłuższej granicy z NATO i znacznie zwiększone ryzyko zbrojnego ataku na nas. Wymagałoby to naprawdę gigantycznego przemyślenia naszego odstraszania i obrony. NATO musiałoby znacznie zwiększyć swoją obecność wojskową na wschodniej flance, a sojusznicy musieliby pójść znacznie dalej i szybciej w wydatkach na obronę i produkcję broni”. Rosja za bardzo się do NATO zbliża, mówi; dlatego NATO MUSI się jeszcze bardziej rozszerzyć. I nie oznaczałoby to rosyjskiej inwazji na USA, ale rosyjską inwazję na Europę.
Niemcy muszą zatem powtórzyć swoją inwazję na Rosję w ramach operacji Barbarossa, tym razem jednak, aby „obronić się” przed „rosyjską agresją”. Neokonserwatywna Kennedy School Uniwersytetu Harvarda w artykule zatytułowanym „Rosyjskie zagrożenia dla wschodniej flanki NATO: scenariusze, strategia i polityka bezpieczeństwa europejskiego” stwierdza: „Europa stoi w obliczu najniebezpieczniejszego środowiska bezpieczeństwa od dziesięcioleci. Rosja stosuje połączenie taktyk szarej strefy i jawnych gróźb działań militarnych, aby osłabić NATO i skutecznie zawetować geopolityczne więzi swoich sąsiadów. Zmiany w priorytetach amerykańskiej polityki zagranicznej i polityce sojuszniczej za rządów Trumpa zwiększają niepewność co do zakresu i wiarygodności wsparcia USA. Chociaż niektóre państwa europejskie podjęły istotne kroki w celu wzmocnienia swojego bezpieczeństwa w odpowiedzi na te wydarzenia, na całym kontynencie utrzymują się znaczne deficyty w zakresie gotowości i zdolności”.
19 maja agencja Reuters opublikowała nagłówek: „Wyłącznie: USA planują zmniejszyć siły dostępne dla NATO w czasach kryzysu, twierdzą źródła” i poinformowała: „Administracja Trumpa planuje poinformować w tym tygodniu sojuszników z NATO, że zmniejszy pulę zdolności wojskowych, które USA udostępniłyby w celu wsparcia europejskich państw NATO w przypadku poważnego kryzysu, poinformowały trzy źródła zaznajomione ze sprawą”.
Amerykański plan przewiduje, że rząd USA i jego miliarderzy wyjdą z III wojny światowej stosunkowo bez szwanku, ponieważ siły inwazyjne będą się składać wyłącznie z europejskich kolonii walczących z Rosją. W ten sposób wygrają III wojnę światową – pod warunkiem, że sama planeta przetrwa, a Rosja nie odpowie również Stanom Zjednoczonym.
Jestem przede wszystkim ekonomistą. Przedstawię Wam trzeźwe spojrzenie na ewolucję technokracji i zarysuję, co przyniesie przyszłość. Przyjmijcie ją taką, jaka jest. Od ponad 48 lat śledzę losy globalnych elit i technokracji, a od czasu mojej pierwszej książki napisanej wspólnie z Antonym Suttonem, „Trilaterals Over Washington”, tomy I i II, nigdy nie owijałem w bawełnę ani niczego nie lukrowałem. Od 12 lat ostrzegam, że zbliża się koniec gry. Przedstawiłem Wam dowody na poparcie moich twierdzeń. Czas ucieka… wkrótce.
Moja nowa, epicka książka, „Nowa ekonomia technokracji: Nie będziesz mieć niczego” (*The New Economics of Technocracy: You Will Own Nothing*), obnaża strukturę, architekturę i strategię kontroli świata. Moja wcześniejsza książka, napisana wspólnie z Courtenay Turner, ukazała się w listopadzie 2025 roku: „Ostateczna zdrada: Jak technokracja zniszczyła Amerykę” (*The Final Betrayal: How Technocracy Destroyed America*).
Jeśli nie czytaliście tych książek, nie mogę wam pomóc. Nie będzie dyskusji. Ci z was, którzy już je przeczytali, powinni z determinacją zagłębić się w ten esej, aby dotrzeć do sedna sprawy.
Do reszty Ameryki, która od dziesięcioleci walczy ze mną wszelkimi dostępnymi środkami (zarówno z lewa, jak i z prawa, wiecie, o kim mówię), mam tylko jedno do powiedzenia: „Mówiłem wam i miałem rację”.– Patrick Wood, redaktor.
Kiedy Klaus Schwab oświadczył na Światowym Forum Ekonomicznym w 2016 roku, że „nie będziesz niczego posiadał i będziesz szczęśliwy”, większość obserwatorów uznała to za utopijną wizję przyszłości. Dekadę później infrastruktura zaprojektowana, aby urzeczywistnić pierwszą część tego stwierdzenia, powstaje na naszych oczach – i to szybciej, niż zdaje sobie sprawę niemal ktokolwiek spoza branży.
Dokumentuję technokrację od prawie 20 lat. Schemat jest zawsze ten sam. Technokraci opisują przyszłość, którą chcą stworzyć. Krytycy odrzucają ten opis jako paranoję. Przyszłość nadchodzi zgodnie z planem. A potem nowemu pokoleniu mówi się, że nowy porządek był nieunikniony.
Tym razem inna jest prędkość. A ta prędkość jeszcze wzrasta.
Chcę ustalić rozsądny harmonogram na maj 2026 roku, mając pełną świadomość, że za sześć miesięcy będzie on wyglądał inaczej. To nie jest zabezpieczenie. To cecha charakterystyczna dla obecnej sytuacji. Kompresory same się kompresują.
Pierwotne szacunki były zbyt ostrożne.
Analitycy branżowi prognozowali harmonogram rozwoju tokenizacji w oparciu o modele wzrostu zaprojektowane z myślą o rozwoju technologii i przepisów w tempie zbliżonym do ludzkiego. Boston Consulting Group prognozuje, że do 2030 roku aktywa tokenizowane będą warte 16 bilionów dolarów. McKinsey podał podobne dane. Światowe Forum Ekonomiczne prognozowało, że do 2027 roku 10% światowego PKB będzie pochodzić z tokenizacji.
Te liczby były akceptowalne osiemnaście miesięcy temu. Dziś nie są już akceptowalne.
W grę wchodzi sześć sił, których nie uwzględniono w żadnym z tych modeli. Każda z nich skraca oś czasu. Razem oddziałują one na siebie.
Pierwszym z nich jest sztuczna inteligencja i jej gwałtownie rosnąca krzywa wzrostu. Drugim jest przejęcie regulacji przez klasę technokratów. Trzecim jest budowa ponad 5000 centrów danych AI jako jej fizycznego fundamentu. Czwartym jest deklaracja Pax Silica, która wiąże państwa sygnatariuszy z amerykańską infrastrukturą AI. Piątym jest strategia „federalnego opakowania”, mająca na celu obejście praw własności stanowej. Szóstym jest Bank Rozrachunków Międzynarodowych jako globalny mechanizm koordynacji dla tokenizowanej infrastruktury monetarnej.
Wcześniej błędnie zaklasyfikowałem trzy z tych kompresorów jako przeszkody nie do pokonania. Nie są. To akceleratory.
Przyspieszenie AI
METR, organizacja zajmująca się oceną sztucznej inteligencji, mierzy, ile czasu model sztucznej inteligencji potrzebuje, aby niezawodnie wykonać zadanie. Czas podwojenia wynosił kiedyś siedem miesięcy; obecnie jest bliższy czterem. W przypadku benchmarków inżynierii oprogramowania czas podwojenia wynosi mniej niż trzy miesiące.
Jest to istotne, ponieważ tokenizacja, w swojej istocie, stanowi problem rozwoju oprogramowania. Inteligentne kontrakty muszą zostać napisane, przetestowane, zintegrowane z systemami depozytowymi, uzgodnione z rejestrami poza łańcuchem, połączone z wyroczniami, zabezpieczone przed atakami typu exploit, a logika zgodności musi być wbudowana.
Każde z tych zadań jest przyspieszane przez narzędzia AI, które nie istniały jeszcze dwa lata temu. Ekosystem TON już teraz dostarcza oparte na AI łańcuchy narzędzi do obsługi inteligentnych kontraktów. Base uruchomił dziesiątki projektów AI opartych na agentach, działających na tokenizowanych zasobach. W lutym 2026 roku Broadridge przeprowadził ankietę wśród 900 wiodących firm technologicznych z sektora usług finansowych, a główny wniosek był jasny: „GenAI działa już teraz; tokenizacja to kolejny krok”.
Faza rozwoju, która pierwotnie miała trwać dekadę, zostanie ukończona w ciągu trzech do czterech lat.
Technokratyczne przywłaszczenie
Drugim czynnikiem kompresującym jest to, co Sabeel Rahman z Uniwersytetu Harvarda nazwał „impulsem technokratycznym” – postawa regulacyjna, w której ustawodawcy pozostawiają tworzenie przepisów tej samej branży, którą mają regulować.
Członkowie Kongresu nie potrafią czytać kodu inteligentnych kontraktów. Nie rozumieją dowodów zerowej wiedzy. Nie potrafią oceniać mechanizmów konsensusu. Kongresmen Ro Khanna otwarcie odniósł się do problemu: Kongresowi brakuje bazy wiedzy.
Branża chętnie dostarczy brakującą wiedzę. I brakujące teksty prawne.
Same wielkie firmy technologiczne wydały 1,1 miliarda dolarów na politykę do 2025 roku, aby kształtować przepisy dotyczące sztucznej inteligencji i blokować regulacje rządowe. Branża kryptowalut wydała porównywalne kwoty na uchwalenie ustawy GENIUS i przeforsowanie ustawy CLARITY w Izbie Reprezentantów.
Ten wzór można rozpoznać w dokumentach regulacyjnych:
Ustawa GENIUS została opracowana w ścisłej współpracy z emitentami stablecoinów.
Oświadczenie SEC ze stycznia 2026 r., zgodnie z którym tokenizowane papiery wartościowe „mogą” lub „nie mogą” obejmować praw akcjonariuszy, było sformułowaniem wnioskowanym przez platformy tokenizacyjne.
Polityka bezpieczeństwa Departamentu Pracy z 30 marca 2026 r. dotycząca „neutralności aktywów” opiera się na dosłownym brzmieniu oświadczeń branżowych.
Koncepcja „Projektu Krypto” przewodniczącego Atkinsa opiera się na standardach opracowanych przez branżę, takich jak ERC-3643, jako modelu regulacyjnym.
Rozporządzenie wykonawcze w sprawie priorytetu sztucznej inteligencji od grudnia 2025 r. zostało opracowane w ścisłej współpracy z branżą.
To nie jest przekupstwo. To coś bardziej subtelnego. Ustawodawcy otrzymują gotowe rozwiązania problemów, których nie są w stanie samodzielnie ocenić. Podpisują je, bo nie mają nic innego do podpisania.
Tak wygląda kooptacja regulacyjna, kiedy osoby kooptowane nie zdają sobie sprawy, że zostały kooptowane.
5000 centrów danych
Czytelnik może się zastanawiać, dlaczego to się dzieje teraz. Odpowiedź jest częściowo polityczna. Ale ma też podłoże fizyczne.
Stany Zjednoczone są w trakcie bezprecedensowej ekspansji centrów danych AI w historii przemysłu. Szacunki wskazują, że na całym świecie działa lub jest w trakcie budowy ponad 5000 centrów danych, z czego ponad połowa przypada na Stany Zjednoczone.
Te obiekty nie tylko obsługują modele językowe. Stanowią one fizyczne podłoże, na którym będzie działać gospodarka tokenizowana.
Każda transakcja na tokenizowanych akcjach wymaga mocy obliczeniowej. Każda realizacja inteligentnego kontraktu wymaga mocy obliczeniowej. Każda aktualizacja Oracle, każda kontrola zgodności, każda weryfikacja tożsamości, każda transakcja agentowa AI w tokenizowanej infrastrukturze wymaga mocy obliczeniowej.
Rozwój centrów danych jest siłą napędową tej architektury. Jest on finansowany przez państwowe fundusze majątkowe ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Arabii Saudyjskiej, przez Microsoft, Google, Amazon, Meta, Oracle oraz nowych graczy na rynku – Stargate, CoreWeave i innych.
To jest fragment, który pominął cytat Schwaba. „Nie będziesz posiadać niczego” wymaga miejsca, w którym może zaistnieć brak posiadania. Centra danych są tym „miejscem”.
Pax Silica i obejście umowy
Wcześniej zakładałem, że transgraniczne uznanie prawne tokenizowanych aktywów wyznaczy sztywny dolny limit czasowy, biorąc pod uwagę, że cykle kontraktowe trwają od pięciu do piętnastu lat. To założenie jest już nieaktualne.
Deklaracja Pax Silica wiąże państwa-sygnatariuszy z amerykańską infrastrukturą sztucznej inteligencji (AI) jako podstawą operacyjną ich gospodarek cyfrowych. Po przystąpieniu do tego porozumienia, dany kraj przyjmuje powiązane standardy techniczne, systemy tożsamości, wymogi zgodności i procedury przetwarzania. Nie jest to traktat w tradycyjnym rozumieniu. Jest to miękka aneksja poprzez uzależnienie od infrastruktury. Uznanie prawne następuje po połączeniu.
A potem jest World Liberty Financial. Umowa WLF z Pakistanem dotycząca płatności transgranicznych nie była nawet brana pod uwagę przez większość analityków rok temu. Teraz weszła w życie. WLF pozycjonuje USD1 jako ewolucję samego dolara, wdrażaną poprzez umowy dwustronne z zaprzyjaźnionymi jurysdykcjami. Stabilna kryptowaluta emitowana przez politycznie powiązaną instytucję amerykańską jest wykorzystywana do przetwarzania płatności transgranicznych w suwerennym państwie liczącym 240 milionów mieszkańców.
To zastąpienie kontraktu, które działa z prędkością inteligentnego kontraktu. Pax Silica plus WLF plus 1 USD oznacza, że problem transgraniczny zostanie rozwiązany poprzez dwustronne umowy infrastrukturalne i tokenizowane porozumienie powiązane z dolarem, a nie przez Hagę czy ONZ.
Cykl kontraktowy trwający od pięciu do piętnastu lat zostaje skrócony do okresu podpisania umowy dwustronnej.
Federalne ramy dotyczące praw własności stanowej
Wcześniej zakładałem, że przepisy dotyczące własności poszczególnych stanów spowolnią tokenizację własności rządowej, ponieważ ustawodawstwo na poziomie stanowym zmienia się powoli, a jest ich pięćdziesiąt.
To było złe podejście.
Architekci nie muszą zastępować praw własności poszczególnych stanów. Potrzebują federalnej struktury, która formalnie zachowa prawa własności poszczególnych stanów, podczas gdy tokenizowane reprezentacje mogą pełnić funkcję instrumentów operacyjnych do transferu, finansowania, sekurytyzacji i obrotu kapitałem ekonomicznym.
To ten sam trik prawny, który jest stosowany w przypadku papierów wartościowych zabezpieczonych hipoteką w ramach MERS. Certyfikat pozostaje na swoim miejscu. Prawo do świadczeń jest przekazywane za pośrednictwem równoległego poziomu federalnego, który jest traktowany jako wiążący przez rejestratorów stanowych. Rejestracja stanowa staje się formalnością. Tokenizacja federalna staje się operacyjna.
Takie ramy federalne wymagają jednego aktu Kongresu, a nie pięćdziesięciu aktów legislatur stanowych. Ponieważ zasada pierwszeństwa w stylu ustawy CLARITY została już wdrożona, a precedens w postaci rozporządzenia o pierwszeństwie w zakresie sztucznej inteligencji z grudnia 2025 r. istnieje, ramy te można wdrożyć w ramach jednego cyklu legislacyjnego.
To wąskie gardło zostało zasadniczo wyeliminowane.
Bicz BIS
Trzecim ograniczeniem, które błędnie uznałem za wymóg minimalny, było dostosowanie 195 systemów prawnych do tokenizowanej infrastruktury monetarnej. To nie jest problem wymagający 195 decyzji. To problem dla Banku Rozrachunków Międzynarodowych.
BIS ma przewagę nad bankami centralnymi. Poprzez projekty Agorá, mBridge, Innovation Hub Network i Unified Ledger Initiative, od lat przygotowuje techniczne i zarządcze podstawy harmonizacji tokenizowanej waluty. Banki centralne będące członkami BIS już dostosowują swoje prace nad krajowymi walutami cyfrowymi (CBC) i depozytami tokenizowanymi do standardów publikowanych przez BIS.
Jeśli BIS uzna, że architektura jest gotowa, nie będzie potrzebował 195 odrębnych decyzji politycznych. Potrzeba około dwudziestu prezesów banków centralnych przy stole w Bazylei, którzy zgodzą się na skoordynowane wdrożenie, po czym pozostałe kraje dostosują się automatycznie, opierając się na bankach korespondentach, wymogach MFW i kompatybilności z systemem SWIFT.
To jest właśnie ten mechanizm. Bazylejskie zasady adekwatności kapitałowej zostały narzucone globalnemu systemowi bankowemu właśnie za pośrednictwem tego mechanizmu. Nie było żadnego globalnego porozumienia. Istniały ramy BIS, a następnie ich przestrzeganie.
Próg 195 krajów obowiązuje tylko tak długo, jak długo BIS nie zdecyduje się na wprowadzenie zmian. Gdy to zrobi, okres konwergencji skróci się z dekad do mniej więcej okresu pojedynczego, skoordynowanego wdrożenia – powiedzmy, od osiemnastu do trzydziestu sześciu miesięcy.
Trwający proces
A teraz najważniejsze pytanie: Kiedy to wpłynie na zwykłych ludzi?
Odpowiedzią nie jest data. To sekwencja.
Nikt nie budzi się we wtorek 2030 roku i nie odkrywa, że cały jego majątek zniknął. Architektura jest zaprojektowana tak, aby straty napływały falami. Różne ofiary. Różne klasy aktywów. Różne instrumenty prawne. Różne grupy społeczne.
Pierwsza fala już trwa. Inwestorzy detaliczni w kryptowaluty, kupujący tokenizowane akcje offshore – xStocks, Robinhood EU, tokenizowane akcje amerykańskie Kraken – to pierwsze pokolenie, które odkrywa, że to, co wygląda na token akcyjny, może nie obejmować praw akcjonariuszy, gwarancji wypłaty dywidendy ani możliwości dochodzenia roszczeń w przypadku awarii platformy.
Kolejna fala uderzy w posiadaczy stablecoinów, którzy muszą zmierzyć się z wymogami ustawy GENIUS Act – wykupami tylko dla uczestników z białej listy, zamrożeniem uprawnień i uświadomieniem sobie, że „token dolarowy” tak naprawdę nie jest dolarem. USD1 i wprowadzenie WLF przyspieszą tę falę.
Następnie są amerykańscy inwestorzy detaliczni, którzy kupują tokenizowane akcje od zewnętrznych emitentów w ramach wyjątku od innowacji SEC. Syntetyczna ekspozycja bez roszczeń. Cena podąża za nią. Prawa nie.
Następnie pojawią się uczestnicy programu 401(k) – około siedemdziesięciu milionów Amerykanów – których domyślne daty docelowe w ramach nowej bezpiecznej przystani Departamentu Pracy (DOL) po cichu wchłoną tokenizowane inwestycje private equity, tokenizowane pożyczki i kryptowaluty. Nikt ich o to nie poprosi. Nikt ich nie poinformuje. Brak płynności i straty w wycenie ujawnią się dopiero podczas kolejnego kryzysu.
Następnie emeryci. Następnie posiadacze samodzielnie zarządzanych kont emerytalnych IRA. Następnie nabywcy ułamkowych tokenów nieruchomości, którzy odkrywają, że posiadają udziały w spółkach LLC, a nie akty własności. Następnie konwencjonalni akcjonariusze Russell 1000, których prawa głosu są rozwadniane przez podmioty zewnętrzne. Następnie właściciele nieruchomości fizycznych objętych federalnym klauzulą własności, których federalnie zarejestrowane akty własności stają się jedynie formalnością. Następnie użytkownicy gotówki, ponieważ CBDC i tokenizowane depozyty stają się dominującą warstwą rozliczeniową.
Jest to sekwencja dziesięciu fal obejmująca około dekady – przy czym pierwsze sześć fal zostało skompresowanych do następnych czterech do pięciu lat.
Ofiary każdej fali różnią się od ofiar poprzedniej. To jest sedno sprawy. Nie wyłania się żadna wspólna tożsamość. Nie tworzy się żadna koalicja polityczna. Nie ma odwrotu.
Zmieniony harmonogram od maja 2026 r.
Jeśli połączymy sześć kompresorów i przeklasyfikujemy trzy poprzednie „punkty hamowania” jako „przyspieszacze”, wyłoni się uzasadniona odpowiedź na chwilę obecną.
Pierwotne szacunki analityków z lat 2038–2042, zakładające 80% globalnej tokenizacji aktywów, są nieaktualne w świetle wszystkich znanych mi wskaźników. Powstały one przed podwojeniem danych przez sztuczną inteligencję, przed technokratycznym cyklem podboju z lat 2025–2026, przed osiągnięciem obecnego tempa ekspansji centrów danych, przed uruchomieniem Pax Silica, przed WLF i USD1 oraz przed pojawieniem się strategii Federal wrapper.
W mojej poprzedniej rewizji okno nasycenia ustalono na lata 2030–2033, a agresywny scenariusz na lata 2029–2031. Ta prognoza jest obecnie również zbyt ostrożna.
Realny harmonogram na maj 2026 r.:
Scenariusz średnioterminowy: 80% globalnej tokenizacji aktywów do 2029–2032 r.
Scenariusz agresywnej konwergencji: 2028–2030.
Wspieranie architektury we wszystkich klasach aktywów: 2027–2028.
Pierwsze sześć fal wywłaszczeń zostało zasadniczo zakończonych: 2027–2030.
Pełna sekwencja dziesięciu fal: ukończona do 2032–2034 r.
Taki obraz widzimy dzisiaj. Szczerze mówiąc, spodziewam się, że szacunki te przesuną się o kolejne sześć do dziewięciu miesięcy, kiedy ponownie je przejrzę pod koniec 2026 roku. Kompresory same się kompresują. Podwojenie sztucznej inteligencji przyspiesza wdrażanie rozwiązań technicznych, co z kolei napędza uzyskiwanie zgód regulacyjnych, co z kolei napędza kolejną rundę dwustronnych umów infrastrukturalnych, co z kolei przyspiesza okno gotowości BIS. Każda pętla zacieśnia następną.
Piszę to z wyraźnym zastrzeżeniem, że każdy czytelnik, patrząc wstecz na listopad 2026 r., powinien założyć, że daty zostały przesunięte do przodu, a nie do tyłu.
Dlaczego będzie brutalnie
Brutalność nie tkwi w pojedynczej fali. Brutalność tkwi w ich kumulacji.
W styczniu 2026 roku ogłoszono, że wszystkie akcje notowane na NYSE zostaną tokenizowane. Platforma została zaprezentowana w kwietniu. Teraz wiemy, że zostanie uruchomiona do końca roku. Wcześniej taki proces, obejmujący regulacje, konsultacje i testy, trwałby lata; teraz jednak technokraci go napędzają.
W 2026 roku inwestor detaliczny traci pieniądze na tokenizowanej platformie akcji. W 2027 roku pracownik odkrywa, że jego fundusz docelowy osiągnął słabe wyniki z powodu niepłynnych inwestycji alternatywnych, których nie wybrał. W 2028 roku emeryt obserwuje, jak jego świadczenia są obniżane w ramach „koniecznej rekalibracji”. W 2029 roku drobny właściciel nieruchomości odkrywa, że jego token LLC został rozwodniony przez zmianę sponsora. W 2030 roku właściciel domu odkrywa, że jego akt własności stał się czysto ceremonialny w ramach federalnych ram prawnych. W 2032 roku starszy użytkownik gotówki odkrywa, że jego preferowany środek płatniczy po cichu stał się przestarzały.
Każdy z tych przykładów, rozpatrywany osobno, można zignorować. Jednak razem stanowią one najbardziej kompleksową redefinicję własności w historii Ameryki.
Technokraci o tym wiedzą. Zawsze wiedzieli. Specjalny Komitet ds. Blockchain w Wyoming jasno określił cel w 2020 roku: gdy tokeny zostaną uznane za dowód własności, zastąpią one fizyczny dowód własności. To nie metafora. To prawny plan działania.
Głosy z branży są równie entuzjastyczne. Analiza LinkedIn ze stycznia 2026 roku zatytułowana „The Programmable Square Foot” (Programowalna Stopa Kwadratowa) stwierdza: „Własność statyczna zanika. Programowalna wartość przejmuje inicjatywę”. State Street opisuje tokenizację jako proces, który „redefiniuje własność”. Better Markets ostrzega przed „akcjami cieni”, które wyglądają jak prawdziwe, ale nie mają żadnej podstawy prawnej.
Programowalne. Zdefiniowane na nowo. Cienie.
To słowa tych, którzy to budują. Nie ukrywają tego, co robią. Po prostu opisują to językiem, którego większość ludzi nie jest w stanie rozszyfrować.
Co to oznacza dla czytelnika
Nie piszę tego, żeby kogokolwiek alarmować. Piszę to, ponieważ oś czasu uległa zmianie, a publiczna dyskusja nie nadążyła. I ponieważ oś czasu zmieni się ponownie, za sześć miesięcy.
Wydawanie zezwoleń prawnych na wywłaszczenie odbywa się szybciej, niż pozwalają na to techniczne możliwości wdrożenia przepisów, a oba te dokumenty uchwalane są szybciej, niż społeczeństwo jest w stanie zrozumieć, co zostało zrobione.
Prowadzi to do czterech wniosków.
Po pierwsze , czas na opór polityczny mierzy się teraz w miesiącach, a nie latach. Skrócenie cyklu legislacyjnego oznacza, że ta architektura będzie zasadniczo realna do 2027–2028 roku. Po tym terminie jej uchylenie będzie wymagało od przyszłego Kongresu podjęcia zdecydowanych działań przeciwko zakorzenionemu przemysłowi, sieci zależności od zagranicznej infrastruktury i systemowi monetarnemu zgodnemu z wytycznymi BIS. To znacznie trudniejsza przeszkoda niż pierwotna wersja.
Po drugie, stopniowy charakter wywłaszczenia oznacza, że czekanie na decydujące wydarzenie jest zgubne. Nie będzie pojedynczego kryzysu. Będą kolejne mniejsze kryzysy, każdy dotykający inną część populacji i każdy bagatelizowany jako przypadek marginalny, aż cała sytuacja stanie się nieodwracalna.
Po trzecie , prawdziwą historię stanowi konwergencja sztucznej inteligencji, technokratycznego zawłaszczania, rozbudowy centrów danych, Pax Silica, „Federalnego Opakowań” i dostosowania do BIS. Żaden z tych elementów nie jest wystarczający sam w sobie. Razem oznaczają one zmianę systemu w zakresie tego, co oznacza własność i kto ją kontroluje.
Po czwarte, sama oś czasu jest ruchomym celem. Każdy, kto zakłada, że dane, o których tu wspomniałem, będą aktualne przez dwa lata, czyta tę samą mapę, którą analitycy czytali w 2024 roku – a ta mapa jest teraz przesunięta o dekadę.
Nazywam to technokracją od prawie dwóch dekad, bo właśnie tym ona jest. Technokraci lat 30. XX wieku uważali, że gospodarką powinni zarządzać inżynierowie, ponieważ politycy nie są w stanie poradzić sobie ze złożonością przemysłową. Technokraci roku 2026 uważają, że architekci blockchain, inżynierowie sztucznej inteligencji i specjaliści od tokenizacji powinni tworzyć zasady własności i finansów, ponieważ politycy nie są w stanie poradzić sobie ze złożonością cyfrową.
Różnica polega na tym, że dzisiejsi technokraci nie muszą sięgać po władzę. Są zapraszani przez ustawodawców, którzy szukają kogoś, kto przygotuje techniczne części ustawy.
To jest schemat. To jest oś czasu. Zatem idea, że „nie będziesz mieć niczego”, nie jest już problemem lat 30. XXI wieku. To problem, który ma swój punkt końcowy między 2028 a 2030 rokiem, rozwijający się fala po fali.
Pytanie brzmi, czy wystarczająca liczba czytelników rozpozna wszystkie dziesięć fal jako jeden wzorzec, zanim czwarta fala nieodwołalnie znormalizuje tę technologię.
To jest właśnie wkład, jaki musi wnieść ta praca.
Wrócę do tej osi czasu za sześć miesięcy. Spodziewam się, że daty będą już przesunięte.
Przypisy końcowe
Boston Consulting Group i ADDX, „Tokenizacja aktywów stanie się szansą na osiągnięcie wartości 16 bilionów dolarów do 2030 r.”, Ledger Insights, 11 września 2022 r.
Rony Dahan, „Globalne przyjęcie tokenizacji: gdzie wiodą instytucje”, LinkedIn, 23 września 2025 r.
Światowe Forum Ekonomiczne, „Świat tokenizowany: przyszłość gospodarki w roku 2030”, BBVA, 5 maja 2026 r.
METR, „Pomiar zdolności sztucznej inteligencji do wykonywania długotrwałych zadań”, 19 marca 2025 r.
METR, „Horyzonty czasowe realizacji zadań w pionierskich modelach sztucznej inteligencji”, 7 maja 2026 r.
Preprint arXiv, „Pomiar zdolności sztucznej inteligencji do wykonywania zadań długoterminowych”, 2503.14499v2.
AI Digest, „Nowe prawo Moore’a dla agentów AI”, 8 kwietnia 2025 r.
BlockchainXTech, „Jak sztuczna inteligencja przyspiesza rozwój i automatyzację Web3”, LinkedIn, 16 listopada 2025 r.
Crypto Briefing, „Nowy łańcuch narzędzi TON oparty na sztucznej inteligencji przyspiesza rozwój inteligentnych kontraktów”, 12 maja 2026 r.
BingX, „Najważniejsze projekty agentów AI w ekosystemie Base w 2026 r.”, 12 lutego 2026 r.
Broadridge, „GenAI działa już teraz, tokenizacja to kolejny krok”, PR Newswire, 24 lutego 2026 r.
K. Sabeel Rahman, „Wizja państwa regulacyjnego: technokracja, demokracja i eksperymenty instytucjonalne”, Harvard Journal on Legislation.
Public Citizen, „1,1 miliarda dolarów wydanych na politykę Big Tech napędza ataki na rządowe przepisy dotyczące sztucznej inteligencji”, 20 listopada 2025 r.
Wikipedia, „Przejęcie regulacji”.
Forbes, Zennon Kapron, „W Ameryce wkrótce powstaną dwie giełdy papierów wartościowych tej samej firmy”, 19 maja 2026 r.
Better Markets, „Poparcie SEC dla tokenizacji musi priorytetowo traktować ochronę inwestorów”, 23 marca 2026 r.
Oświadczenie SEC w sprawie tokenizowanych papierów wartościowych z dnia 28 stycznia 2026 r.
Departament Pracy Stanów Zjednoczonych, „Proponowane regulacje: obowiązki powiernicze przy wyborze niektórych alternatyw inwestycyjnych”, Federal Register Doc. 2026-06178, 31 marca 2026 r.
Komunikat prasowy Departamentu Pracy Stanów Zjednoczonych / EBSA, 29 marca 2026 r.
Latham & Watkins, „DOL proponuje nową bezpieczną przystań ERISA dla alternatywnych inwestycji w plany emerytalne”, 30 marca 2026 r.
Ogletree Deakins, „DOL przedstawia propozycję regulacyjną zniesienia ograniczeń dotyczących inwestycji alternatywnych”, 29 marca 2026 r.
Rozporządzenie 14330, „Domokratyzacja dostępu do aktywów alternatywnych dla inwestorów 401(k)”, 7 sierpnia 2025 r.
Cleary Gottlieb, „Aktualne zmiany w regulacjach dotyczących aktywów cyfrowych w 2026 r.: przełomowy rok 2025”, 14 stycznia 2026 r.
Fireblocks, „5 kluczowych zmian w polityce dotyczącej aktywów cyfrowych w 2025 r. i czego można się spodziewać w 2026 r.”, 16 grudnia 2025 r.
Latham & Watkins US Crypto Tracker, Rozwój ustawodawstwa.
Americas Credit Unions, „Przepisy GENIUS, STABLE i CLARITY oraz przepisy stanowe”, 23 czerwca 2025 r.
Morgan Stanley, „GENIUSZ większej „JASNOŚCI” w stablecoinach”, 17 lipca 2025 r.
McGuireWoods Consulting, „Regulacje wykonawcze mają na celu regulację AI na szczeblu stanowym za pośrednictwem federalnych zasad priorytetowych”, 19 stycznia 2026 r.
Buchanan Ingersoll i Rooney, „Nowe przepisy wykonawcze sygnalizują priorytet federalny nad stanowymi przepisami dotyczącymi sztucznej inteligencji”, 6 stycznia 2026 r.
Holland i Knight, „Co wziąć pod uwagę, gdy Biały Dom wprowadza federalne regulacje dotyczące sztucznej inteligencji”, 14 grudnia 2025 r.
Pillsbury, „Tokenizacja nieruchomości: najnowsze wydarzenia w New Jersey i Dubaju”, 15 lipca 2025 r.
Komisja ds. technologii blockchain w Wyoming, „Tokenizacja nieruchomości”, 19 maja 2020 r.
ScienceDirect, „Czy tokenizacja nieruchomości to kolejny krok w kierunku finansjalizacji mieszkalnictwa?”, 2026.
Lobusto, „Programowalny metr kwadratowy: tokenizacja nieruchomości i szansa na 2 biliony dolarów”, LinkedIn, 23 stycznia 2026 r.
Binaryx, „Wyjaśnienie 4-etapowego planu tokenizacji firmy BlackRock”, 27 lutego 2025 r.
State Street, „Regulacje dotyczące aktywów cyfrowych przyspieszają w 2026 r.”, marzec 2026 r.
Atlantic Council, Central Bank Digital Currency Tracker, 13 maja 2026 r.
Rada Stabilności Finansowej, „Wpływ tokenizacji na stabilność finansową”, 21 października 2024 r.
Bank Światowy ID4D, „Tokenizacja”.
Canton Network, „Raport na temat stanu tokenizacji RWA 2026”, 16 grudnia 2025 r.
Światowe Forum Ekonomiczne, „Czego oczekiwać od aktywów cyfrowych w 2026 r.”, 12 stycznia 2026 r.
Frontiers in Blockchain, „Tokenizacja i przeprojektowanie tradycyjnych finansów”, 11 lutego 2026 r.
SNS Insider, „Raport na temat wielkości, udziału i wzrostu rynku tokenizacji aktywów w 2035 r.”, 22 września 2025 r.
Pointsville, „Globalny sektor tokenizacji RWA: analiza rynku i prognoza”, 19 sierpnia 2024 r.
Oświadczenie posła Ro Khanny w sprawie regulacji dotyczących sztucznej inteligencji, 13 lipca 2023 r.
Bank Rozrachunków Międzynarodowych, materiały na temat inicjatyw Project Agorá, Project mBridge i Unified Ledger.
Sprawozdanie na temat umowy o płatnościach transgranicznych między World Liberty Financial i USD1 Pakistan, 2026 r.
Rozmowa z byłym wiceprezesem Nowego Banku Rozwoju, prof. Paulo Nogueira Batistą Jr
Zapewne jest Pan jednym z niewielu ekonomistów, którzy na podstawie własnych doświadczeń mogą porównać Międzynarodowy Fundusz Walutowy z zupełnie nową instytucją, czyli Nowym Bankiem Rozwoju działającym przy BRICS. Mamy tu zatem zachodnią instytucję finansową i instytucję finansową BRICS. Jakie widzi Pan między nimi różnice?
– Rzeczywiście spędziłem osiem lat w MFW w Waszyngtonie, a bezpośrednio po tym przeprowadziłem się do Szanghaju, gdzie zostałem jednym z członków-założycieli Nowego Banku Rozwoju. Dlaczego stworzyliśmy Nowy Bank Rozwoju? W szczególności dlatego, że MFW nie reagował na konieczność zmian. Były w MFW pewne zmiany w 2008, 2009 i 2010 roku, ale od 2010 roku struktura MFW – i to samo dotyczy Banku Światowego – uległa jakby skostnieniu. Nie przeprowadzano żadnych reform i żadne reformy nie wydawały się realne, prawdopodobne w możliwej do przewidzenia przyszłości. W pewnym momencie – myślę, że było to jakoś w 2011 czy w 2012 roku – grupa BRICS zdała sobie sprawę, że powinna zająć się tą kwestią.
Nie chodziło o opuszczenie MFW i Banku Światowego, których członkami wszystkie jej kraje nadal pozostawały, lecz o stworzenie pewnej alternatywy. Udało się to zrobić. Przeprowadziłem się do Szanghaju w 2015 roku i zostałem tam do 2017 roku. Podjęliśmy próbę stworzenia czegoś nowego. Nowy Bank Rozwoju, nazywany bankiem BRICS, tak naprawdę dopiero zaczyna działać. Nawet dziś, po 10 czy 11 latach od jego powstania, nadal tylko próbuje stać się silną instytucją. Budowa instytucji wielostronnej nie jest prostym zadaniem. Grupa BRICS nigdy wcześniej czegoś takiego nie robiła. Uczymy się na własnych błędach. Jestem rozczarowany tempem naszych postępów. Podam jeden przykład. Mieliśmy stworzyć bank globalny, a tymczasem mamy tylko 10 członków i o zasięgu globalnym nie sposób tu mówić. Mamy pięciu członków-założycieli BRICS i jeszcze pięć innych krajów, które dołączyły nieco później. Tymczasem musimy mieć znacznie więcej członków. Nie wiem co na to powiedziałaby Polska. Może Polska zechciałaby do nas dołączyć. Bank jest otwarty na wszystkie rynki wschodzące i kraje rozwijające się, bez żadnych wyjątków. Jest też otwarty na kraje zachodnie, które zechciałyby być kredytodawcami, na kraje o wysokich dochodach, które gotowe są do udzielania pożyczek. Na razie takowych nie mamy, za wyjątkiem Zjednoczonych Emiratów Arabskich, które są krajem o wysokich dochodach, ale to nieco inny przypadek. Wszyscy pozostali członkowie to państwa o średnich lub niskich dochodach. Uważam, że Polska byłaby niezłym kandydatem, choć nigdy nie słyszałem, by bank się do niej zwracał.
Nawiasem mówiąc, to bardzo ciekawe, bo mamy pewne podobieństwa między krajami Ameryki Łacińskiej a Polską, jeśli chodzi o politykę Międzynarodowego Funduszu Walutowego a także Banku Światowego wobec nich. Mam tu na myśli warunki pożyczek. Jak wiemy w latach 1980-tych pojawiło się pojęcie konsensusu waszyngtońskiego odnoszące się do krajów latynoamerykańskich. Zaraz po rozpadzie bloku wschodniego, w początkach naszej transformacji, nam również MFW i Bank Światowy stawiały podobne warunki. Czy Pana zdaniem Międzynarodowy Fundusz Walutowy i inne instytucje finansowe kontrolowane przez Zachód nadal narzucają warunki określone w przeszłości mianem konsensusu waszyngtońskiego?
– Sądzę, że one nadal obowiązują. Mamy do czynienia z instytucjami bazującymi w Waszyngtonie, z MFW i Bankiem Światowym, które kontrolowane są przez Stany Zjednoczone i największe kraje zachodnioeuropejskie oraz przez Japonię. Te trzy ośrodki wraz z Kanadą i Australią dominują w MFW i Banku Światowym. To zachodni system kontroli. Kraje Ameryki Łacińskiej nie mają do niego dostępu. Co w związku z tym robimy? Unikamy jak tylko można korzystania z tych kredytów, bo ich warunki makroekonomiczne często nie mają nic wspólnego z potrzebami naszych krajów. Brazylia od wielu lat unika już Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Jeśli się nie mylę, ostatnie programy przez niego finansowane zamknęliśmy w 2013 roku, a może nawet wcześniej. Słabsze kraje Ameryki Łacińskiej nadal jednak zabiegają o jego wsparcie. Polska to przypadek szczególny, bo otrzymywała ona wsparcie z linii kredytowej określanej mianem Elastycznej Linii Kredytowej, którą współtworzyłem i która charakteryzuje się niewygórowanymi warunkami. Polska była jednym z niewielu krajów mogących z niej korzystać. Świadczyło to o jej potencjale. Generalnie jednak sądzę, że Polska jest także jednym z tych krajów, które czują się w funduszu niereprezentowane na odpowiednim poziomie. Polska i Szwajcaria dzielą się stanowiskiem dyrektora wykonawczego, ale jest to zaledwie jedno z 25 stanowisk kierowniczych. Myślę, że strona polska nie jest z tego zadowolona. Może nie w takim stopniu jak Ameryka Łacińska, ale również nie jest usatysfakcjonowana sytuacją w MFW i Banku Światowym.
Owszem, było tak szczególnie w latach 1990-tych, kiedy postawiono nam warunki w postaci deregulacji czy prywatyzacji dużej części naszej gospodarki. W tamtych czasach cała ta agenda neoliberalna została narzucona krajom, takim jak Polska, z zewnątrz. Chciałbym jednak teraz zapytać o Nowy Bank Rozwoju. Czy istnieją jakieś warunki, jakie musi spełnić kraj zainteresowany współpracą z tym bankiem?
– Cóż, zazwyczaj bank udziela pożyczek krajom członkowskim. W kilku wyjątkowych przypadkach udzielił kredytów krajom spoza tego grona. Zazwyczaj jednak wspiera kraje członkowskie. Stworzyliśmy ten bank właśnie po to, by nie tworzyć żadnych warunków dodatkowych. Taki był nasz cel. Oczywiście, bank musi zaakceptować każdy projekt. Projekty te muszą mieć zdrowe podstawy. Jednak gdy negocjujemy je z krajami członkowskimi, stawiamy akcent na poszanowaniu ram polityki i priorytetów politycznych kraju będącego kredytobiorcą. To odróżnia nas zdecydowanie od Banku Światowego i MFW. Bank Światowy stara się przekształcać kraje, którym pożycza pieniądze, zgodnie z polityką prowadzoną w Waszyngtonie. To samo dotyczy MFW. Tymczasem Nowy Bank Rozwoju może jeszcze nie dokonał jakiegoś przełomu, ale postawił przed sobą pewne cele. Są one częścią jego strategii, zapisane zostały w tekście porozumienia tworzącego bank. Mam trochę wątpliwości, odpowiadając na Pańskie pytanie, bo jednym ze słabych punktów Nowego Banku Rozwoju jest brak przejrzystości. Tym samym, nie będąc już wewnątrz banku – tak jak ja – nie wiesz tak naprawdę co się w nim dzieje. Nawiasem mówiąc, jedną z przyczyn braku transparentności jest to, że przekazaliśmy odpowiedzialność za tą kwestię Rosjanom. Rosjanie to wspaniali ludzie, ale przejrzystość nie jest ich specjalnością. Wręcz przeciwnie – zajmują się oni zwalczaniem walki informacyjnej i ukrywaniem pewnych rzeczy. Bank jest zatem bardzo zamknięty. Nie tylko zresztą przez Rosjan, ale to właśnie oni przyłożyli do tego rękę. Obecnym prezesem Nowego Banku Rozwoju jest była prezydent Brazylii Dilma Rousseff, z pochodzenia częściowo Bułgarka. Rousseff ma bardzo wysokie kwalifikacje. Była prezydentem naszego kraju. Sądzę, że posuwa ona sprawy banku do przodu. W czerwcu prawdopodobnie wybiorę się do Szanghaju i spróbuję przyjrzeć się pracy banku. Jako jeden z jego członków-założycieli jestem szczególnie zainteresowany jego powodzeniem.
Jakie były Pańskim zdaniem najpoważniejsze przeszkody, które stanęły przed nowymi krajami planującymi bądź zamierzającymi dołączyć do Nowego Banku Rozwoju, powodujące, że jeszcze one tego nie zrobiły?
– Sam się nad tym zastanawiam, bo od czasów, gdy tam pracowałem, staramy się bardzo mocno o rozszerzenie. Prowadziłem rozmowy z ponad 50 krajami na świecie, przekonując je do dołączenia do banku. Po tym jak odszedłem ze stanowiska, mieliśmy pewien problem. Była nim po raz kolejny Rosja. Rosjanie chcieli korzystać z kredytów Nowego Banku Rozwoju na swoje potrzeby i obawiali się, że jej przeciwnicy uzyskają członkostwo w banku. To dlatego Rosja blokowała wszelkie negocjacje. Kolejnym problemem są Indie, ponieważ obawiają się one dołączenia do banku państw związanych z Chinami, co osłabiłoby ich pozycję w tej instytucji. Wielka szkoda.
Gdy pracowaliśmy nad tekstem porozumienia o utworzeniu banku, zawarliśmy w nim punkt nie pozwalający na tryb podejmowania decyzji w drodze konsensusu, bo w przypadku metody konsensusu, rozumianej restrykcyjnie jako jednomyślność, każdy kraj członkowski miałby prawo weta. Tak jest w tekście porozumienia. Ale w praktyce bank za każdym razem proceduje w ramach zasady konsensusu. Jeśli zatem Rosja jest temu przeciwna, żaden nowy kraj nie może zostać przyjęty. Podobnie się dzieje, gdy przeciwne są Indie. Niemal nigdy nie przeprowadza się głosowania mogącego odrzucić weto sprzeciwiającego się kraju, a to prowadzi do paraliżu. Wiąże się to z faktem, że wiele naszych krajów – za wyjątkiem Chin – jest na etapie starania się o status istotnych podmiotów w stosunkach międzynarodowych. Dotyczy to wszystkich, poza Chinami, krajów-założycieli Nowego Banku Rozwoju. Ale jak już powiedziałem – mam nadzieję, że ruszymy naprzód. Jest wiele innych przykładów instytucji międzynarodowych, które zaczynały bardzo słabo i nieśmiało, a później dynamicznie się rozwinęły. Jednym z nich jest bank u nas, w Ameryce Łacińskiej, CAF, czyli Comunidad Argentina de Fomento. Zaczynał bardzo skromnie, a dziś jest jednym z największych wielostronnych banków działających na rzecz rozwoju na świecie, choć wciąż jest mało znany, nawet w Ameryce Łacińskiej.
Skoro jesteśmy przy Ameryce Łacińskiej, chciałbym Pana zapytać o możliwości rozszerzenia w przyszłości grupy BRICS. Pamiętamy, że zanim nastąpiły tam polityczne zmiany gotowość do akcesji zgłaszała Argentyna. Czy dostrzega Pan jeszcze jakieś inne kraje latynoamerykańskie gotowe do dołączenia do tej grupy?
– Już dawno zaakceptowane zostało członkostwo Urugwaju. Ostatnio słyszałem, że parlament urugwajski ma jakieś problemy z ratyfikacją umowy akcesyjnej. To bardzo przykra wiadomość. Mam nadzieję, że uda się je przezwyciężyć. Kolejny kraj to Kolumbia. Kolumbia przyłączyła się do banku, sporo do niego wnosząc. A co do Argentyny – ma Pan na myśli sam bank, czy cały blok polityczny?
Blok polityczny, a właściwie polityczno-gospodarczy. Mam na myśli samą grupę BRICS. Ale chodzi mi także o bank.
– Członkami banku są Urugwaj i Kolumbia. Argentyna otrzymała zaproszenie do dołączenia do bloku politycznego, ale na szczęście to zaproszenie odrzuciła. Gdybyśmy bowiem mieli teraz Argentynę z Milei’em podporządkowanym bezpośrednio Trumpowi w procesie integracyjnym grupy BRICS, stanowiłaby ona poważny problem wewnętrzny, szczególnie w obliczu faktu, że grupa ta również działa na zasadzie jednomyślności. Argentyna byłaby w tej sytuacji poważnym elementem blokującym. Jak zapewne Pan wie, kolejnym zaproszonym krajem, który na zaproszenie nie odpowiedział, jest Arabia Saudyjska. Tu również dobrze się stało, bo Arabia Saudyjska jest dziś w obozie zachodnim, co widać szczególnie wyraźnie w kontekście wojny przeciwko Iranowi. Jak jesteśmy już poza Ameryką Łacińską, to kolejnym – poza Iranem – krajem, który otrzymał zaproszenie i je przyjął, były Zjednoczone Emiraty Arabskie. Zastanawiam się kto wpadł na pomysł, by wystosować zaproszenie dla Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Owszem, jest to kraj o wysokich dochodach, kraj bogaty, ale geopolitycznie nie ma on kompletnie nic wspólnego z BRICS. Muszę to sprawdzić, ale wydaje mi się, że przyjęcie ZEA promowane było przez Indie. Indie same stanowią obecnie problem dla BRICS.
Tak, to ciekawa kwestia. Chodzi mi o Indie nie w wymiarze ekonomicznym, lecz politycznym – z ich stosunkiem do Iranu, z ich poparciem dla niektórych działań izraelsko-amerykańskiej koalicji walczącej z Iranem. To co najmniej dziwne. Na przykładzie Indii, chciałbym zapytać Pana czy w obliczu sprzeczności wewnętrznych w bloku BRICS jego dalsza integracja jest w ogóle możliwa?
– To zawsze stanowiło problem, ale teraz stał się on jeszcze większy w związku z coraz poważniejszą sytuacją geopolityczną i militarną po ataku na Iran. Indie mogą budzić niepokój z co najmniej dwóch powodów. Jednym z nich są ich związki z Izraelem. Jak to możliwe, że krótko przed atakiem na Iran premier Modi składa wizytę w Izraelu, ściskając się ze zbrodniarzem wojennym Netanjahu i przemawiając na forum Knesetu? Gdybym był Hindusem, byłoby mi wstyd. To naprawdę skandaliczne. To zachowanie niegodne członka BRICS, bo BRICS miało być grupą krajów postulujących reformy. Nie miała to być grupa antyzachodnia, ale jednak próbująca stworzyć alternatywę dla Zachodu, niekoniecznie przy tym wchodząc z nim w konflikt.
Jak wspomniałem, Iran jest członkiem BRICS. Wygląda na to, że Iran pasuje do BRICS bardziej niż Indie, choć to Indie były jednym z państw-założycieli grupy. Problem polega na rządach Modiego. Rząd Modiego jest z tego punktu widzenia znacznie gorszy od gabinetu poprzedniego premiera, Manmohana Singha. Singh wspierał powstanie Nowego Banku Rozwoju. Wystąpił z tym pomysłem w imieniu Indii, a inne kraje poparły tą ideę. Obecne Indie to zupełnie coś innego. Nie jestem w stanie usprawiedliwić tego, co robią, ale próbując to wyjaśnić w największym skrócie – Indie mają kłopoty z Pakistanem z jednej strony, a z Chinami – z drugiej. Nie mogą już bazować na dobrych relacjach z Rosją, jak to było w przeszłości. I nie chodzi o to, że ich stosunki z Rosją są jakoś wyjątkowo złe, ale Rosja bardzo zbliżyła się do Chin, szczególnie po inwazji na Ukrainę. Rosja nie jest już zatem dla Indii tak bliskim partnerem. W którym zatem kierunku spoglądają Indie? Patrzą na Stany Zjednoczone, bo obawiają się Chin. Modi pogorszył jeszcze sytuację przez swój stosunek do mniejszości muzułmańskiej. Indie muszą zatem prowadzić politykę równowagi, ale ostatnio zbliżają się bardzo do Stanów Zjednoczonych. Dzieje się to pomimo faktu, że w ubiegłym roku Trump wbił im nóż w plecy pod postacią wprowadzenia bardzo wysokich ceł. Mimo to Indie nadal stawiają na Stany Zjednoczone. To tragiczne, bo w 2026 roku Indie przewodniczą BRICS, całemu procesowi integracji grupy. Czego można się po takim przewodnictwie Indii spodziewać? Niczego, zera i jeszcze raz zera. Choć jako Brazylijczyk mógłbym powiedzieć, że brazylijskie przewodnictwo w grupie w ubiegłym roku też okazało się porażką i wielkim rozczarowaniem. Nie mam więc większego prawa do zbyt ostrego krytykowania Indii. Spójrzmy jednak na to, czego możemy się spodziewać. W 2027 roku przewodnictwo obejmą Chiny. Mogę mieć jedynie nadzieję, że w przyszłym roku Chiny zrobią o wiele lepszą robotę niż Indie i Brazylia. Indie mają jeszcze wciąż czas. Biorąc jednak pod uwagę ich relacje z Izraelem, a przede wszystkim ze Stanami Zjednoczonymi, nie spodziewałbym się po nich niczego szczególnego.
Uważa Pan zatem, że to Chiny mogą stać się głównym motorem napędowym integracji BRICS?
– Uważam, że takimi największymi motorami napędowymi są Chiny i Rosja, a także Iran. Rosja i Chiny to olbrzymie kraje, które okazały się odporne na presję Zachodu. Chiny pokazały wspaniały przykład jak można radzić sobie z Amerykanami, gdy w ubiegłym roku odpowiedziały na politykę celną wprowadzoną przez Trumpa. Z kolei Rosja udowadnia, że zasługuje na szacunek, na polu walki. To samo robi Iran. Szczerze mówiąc, nie da się powiedzieć tego samego o innych krajach BRICS. Mówiłem już o Indiach. Jednak równie słabymi ogniwami okazują się Afryka Południowa i Brazylia. Dlaczego? Bo tu, w Brazylii, mamy sporą, bogatą mniejszość zapatrzoną w Europę, a w szczególności w Stany Zjednoczone. Jej przedstawiciele uważają, że jesteśmy częścią Zachodu. Tymczasem Brazylia częścią Zachodu nie jest. Brazylia jest częścią Globalnego Południa. Geograficznie znajduje się na zachodzie, ale geopolitycznie nie jest uznawana przez kraje zachodnie za równorzędnego partnera. Dlatego jesteśmy w BRICS. W Brazylii nie ma jednak w tej kwestii konsensusu. Gdy nasz kraj próbował podjąć pewne kroki w zeszłym roku, podniosła się opozycja, zaś groźby wysuwane przez Trumpa przestraszyły również wielu członków rządu. Nie chodzi o prezydenta Lulę, ale o wielu jego ministrów przerażonych groźbami Trumpa. Niestety, zapewne z uwagi na to, nasze działania w BRICS były sparaliżowane.
Przejdźmy do kolejnego pytania o Amerykę Łacińską. Gdy czytamy strategię Stanów Zjednoczonych, widzimy że deklarują one wprost powrót do doktryny Monroe. Niektórzy komentatorzy twierdzą nawet, że mamy doktrynę nazywaną przez nich doktryną Donroe, która jest znacznie bardziej agresywna od swego historycznego odpowiednika. Niektórzy analitycy utrzymują, że Brazylia jest jedynym krajem zdolnym do przeciwstawienia się koncepcji dominacji Stanów Zjednoczonych nad półkulą zachodnią. Czy uważa Pan, że brazylijski potencjał mógłby stać się rdzeniem dla niepodległej Ameryki Łacińskiej?
– Dokładnie przeczytałem oba dokumenty strategiczne upublicznione przez Stany Zjednoczone – strategie narodową z ubiegłego roku oraz strategię obronną ze stycznia tego roku. Oba podkreślają potrzebę hegemonii Stanów Zjednoczonych na półkuli zachodniej. Półkula zachodnia jest w nich rozumiana jako przestrzeń rozciągająca się od Grenlandii po Patagonię. Traktują ją całościowo. W moim przekonaniu atak na Wenezuelę na początku stycznia tego roku stanowił jej wcielenie w życie. To było naprawdę coś skandalicznego. Nigdy jeszcze nie było podobnej agresji na Amerykę Południową. Stało się to po raz pierwszy na przestrzeni bardzo długiej już historii. Było to szokujące, szczególnie dlatego, że – powiedzmy sobie szczerze – Stany Zjednoczone zrobiły to prawie bez żadnych kosztów lub poniosły koszty bardzo niewielkie, i kontrolują dziś rząd Delcy Rodriguez, która stała się wasalem Amerykanów. To naprawdę poważny problem. Jednak kiedy przeczytamy strategię Stanów Zjednoczonych, przekonamy się, że nie jest prawdą, że – jak niektórzy twierdzą – Amerykanie ograniczają się do półkuli zachodniej. Owszem, chcą sprawować nad nią kontrolę, jednak nie zrezygnowały ze swojego najważniejszego celu, jakim jest status hegemona globalnego. To dość oczywiste. Potwierdzają to ich kolejne działania, w tym przeciwko Iranowi. Stany Zjednoczone nie ograniczają się do półkuli zachodniej. A kogo mamy na tej półkuli zachodniej? Na Kanadę nie można liczyć. Kanada jest istotnym krajem, ale zależna jest od Stanów Zjednoczonych.
Gdy popatrzymy na południe, to obecnie które z krajów nie są związane z Trumpem? Jest Kolumbia, jest Brazylia i jest jeszcze Meksyk. Mamy jeszcze Nikaraguę i Kubę. I to chyba wszystko. Reszta jest już podporządkowana Trumpowi i jego doktrynie, doktrynie Donroe, jak Pan to nazwał. Najlepiej widać to na przykładzie Milei’a, ale mamy wiele innych przypadków.
Dlatego dla Brazylii tak istotne jest odgrywanie niezależnej roli. Nie chciałbym tu opowiadać się za żadnym ugrupowaniem. Nie jestem członkiem partii prezydenta Luli. Jestem często wobec niego bardzo krytyczny. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że opozycja przeciwko niemu w nadchodzących wyborach prezydenckich w tym roku to ludzie Trumpa w Brazylii, czyli syn byłego prezydenta Bolsonaro Flávio Bolsonaro, bardzo mocno obawiam się reelekcję Luli. Wciąż jest on faworytem sondaży, ale różnica jest niewielka. Tymczasem z punktu widzenia Donalda Trumpa i Stanów Zjednoczonych najlepszym, najłatwiejszym sposobem przejęcia kontroli nad półkulą zachodnią byłoby pokonanie Luli w wyborach, które odbędą się w październiku tego roku. Z geopolitycznego punktu widzenia wybory w Brazylii mogą być decydujące dla całego świata. Wcześniej odbędą się również bardzo istotne wybory w Kolumbii. Jeśli zdoła w nich wygrać następca prezydenta Petro, Kolumbia pozostanie w naszym obozie, co jest bardzo ważne.
Powiem jeszcze krótko, że naprawdę znakomita jest Claudia Sheinbaum, prezydent Meksyku, kobieta, Żydówka. Robi świetną robotę. Musimy zdawać sobie przy tym sprawę, że w sensie gospodarczym Meksyk jest bardzo mocno uzależniony od Stanów Zjednoczonych. Mimo to, wykazuje się ona wielką śmiałością w obliczu amerykańskiego dyktatu. Z kolei Kuba jest przykładem niewielkiego kraju, liczącego 10 milionów mieszkańców, podobnie jak Izrael, lecz zdolnego do stawiania oporu sankcjom i naciskom wielkiego supermocarstwa tuż u jej granic, jeszcze od wczesnych lat 1960-tych.
Mam nadzieję, że Brazylia będzie bardziej pomagała Kubie w zachowaniu jej niepodległości. Gdy posłuchamy przywódców kubańskich, dochodzimy do wniosku, że to wspaniali ludzie, bardzo konkretni, bardzo poważni, znacznie lepsi od przywódców w Europie czy w Stanach Zjednoczonych. Szczególnie, gdy popatrzymy na obecną Europę Zachodnią i Stany Zjednoczone. To zadziwiający widok. Naprawdę mam nadzieję, że Kubie uda się wymknąć z pułapki, do której próbuje się ją zagnać. To co teraz powiem jest dość egoistyczne, ale jeden czynnik może tu odegrać korzystną rolę: fakt, że Stany Zjednoczone ugrzęzły w Iranie i na Bliskim Wschodzie, sprawia, że nie mogą one wziąć się za nas. Koncentrują się na innym miejscu. Stany Zjednoczone są jednak potęgą zdolną do działań na różnych frontach jednocześnie. Tak czy inaczej, Iran dowiódł, że nie są one w stanie robić wszystkiego co zechcą, wszędzie, gdzie im się spodoba.
Dziękuję za rozmowę.
———————————————————-
Prof. Paulo Nogueira Batista Jr (ur. 1955 w Rio de Janeiro) – brazylijski ekonomista, w przeszłości m. in. wiceminister planowania, doradca ministra finansów, w l. 2007-2013 – dyrektor wykonawczy Międzynarodowego Funduszu Walutowego, w l. 2015-2017 – jeden z założycieli i wiceprezes Nowego Banku Rozwoju BRICS.
Całość wywiadu dostępna na kanale YouTube Wbrew Cenzurze.
ONZ, pomysł oligarchów, to partnerstwo publiczno-prywatne, w którym rządy narodowe sprowadzone są do roli partnerów, których zadaniem jest umożliwienie międzynarodowym korporacjom osiągnięcia tego, czego pragną. Najwyraźniej zbliżająca się wielobiegunowa globalna dyktatura będzie przyjemniejsza, gdy BRICS „odegra większą rolę” w dyktowaniu wszystkim, co mają robić, za pośrednictwem Rady Bezpieczeństwa ONZ. Brzmi kusząco, muszę przyznać.
Wielobiegunowość oparta na BRICS uratuje nas przed Technokratycznym Państwem Ciemności, znacznie usprawniając proces wdrażania opresyjnego globalnego państwa inwigilacyjnego.
Będzie to wynikiem „poprawy globalnego zarządzania”. Tak przynajmniej wynika z dokumentu BRICS Outcome Document opublikowanego przez indyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych po ostatnim, pasjonującym spotkaniu ministrów spraw zagranicznych BRICS.
Scentralizowana globalna dyktatura będzie szczęśliwszą, bardziej puszystą wersją nowego porządku świata, tyranią w ramach wielobiegunowego modelu BRICS, ponieważ będzie „bardziej sprawiedliwa, równa, sprawna, skuteczna, wydajna, responsywna, reprezentatywna, prawowita, demokratyczna i odpowiedzialna”. Fantastyczna wiadomość, niewątpliwie przyjęta z zadowoleniem przez tych, których Hrvoje Morić nazywa „multipolarystami” [Multipolaristas].
Choć dokument BRICS brzmi niczym najgorszy rodzaj globalistycznego szmelcu, jaki można sobie wyobrazić, należy pamiętać, że BRICS obiecuje nam „piękny, wielobiegunowy porządek świata, oparty na współpracy przynoszącej korzyści obu stronom”. Prawdopodobnie wynika to z faktu, że ludzkość musi być pod jakąś scentralizowaną, kierowaną przez oligarchów globalną dyktaturą, która ją zniewala, aby ktokolwiek z nas miał szansę na „wygraną”.
Oczywiście, jeśli chcecie, to śmiało przedzierajcie się przez tę napuszoną propagandę BRICSu (link powyżej), ale mam nadzieję, że zaoszczędziłem wam czasu. Cytaty, którymi się podzielę, zostały opublikowane zbiorowo przez ministrów spraw zagranicznych BRICS – nie ja je wymyśliłem, choć być może chcielibyście, żebym to zrobił.
Kraje BRICS zamierzają wzmocnić „wielobiegunowość” poprzez przestrzeganie „Celów i Zasad Karty Narodów Zjednoczonych (ONZ) w całości”. Głównym celem Karty Narodów Zjednoczonych jest scentralizowanie globalnej władzy politycznej, przede wszystkim w rękach Rady Bezpieczeństwa ONZ, nad wszystkimi państwami narodowymi.
ONZ, pomysł oligarchów, to partnerstwo publiczno-prywatne, w którym rządy narodowe sprowadzone są do roli partnerów, których zadaniem jest umożliwienie międzynarodowym korporacjom osiągnięcia tego, czego pragną. Najwyraźniej zbliżająca się wielobiegunowa globalna dyktatura będzie przyjemniejsza, gdy BRICS „odegra większą rolę” w dyktowaniu wszystkim, co mają robić, za pośrednictwem Rady Bezpieczeństwa ONZ. Brzmi kusząco, muszę przyznać.
Kraje BRICS są w pełni zaangażowane w globalną technokrację — przepraszam, miałem oczywiście na myśli zrównoważony rozwój — ale obawiają się, że „obecne globalne wyzwania są złożone i powiązane ze sobą” i że ta globalnie powiązana złożoność może „utrudniać wzrost gospodarczy i zrównoważony rozwój”.
Rozwiązaniem tego problemu jest oczywiście uznanie „współczesnych realiów świata wielobiegunowego” i dążenie do „bardziej sprawiedliwego globalnego zarządzania”. To musi być prawdą, bo właśnie tego chce Światowe Forum Ekonomiczne, a któż mógłby się z tym nie zgodzić? Z pewnością nie ministrowie spraw zagranicznych państw BRICS.
Ministrowie BRICS martwią się również o „pokój i bezpieczeństwo”. Biorąc pod uwagę, że Iran jest państwem członkowskim BRICS, które właśnie zostało zaatakowane przez rządy USA i Izraela bez wyraźnego powodu, można by pomyśleć, że ta zbrodnia wojenna spotka się z gromkim potępieniem ze strony naszych wielobiegunowych wybawców z BRICS. Jednak, jak niedawno donosił Edward Slavsquat, wewnętrzna polityka BRICS oznaczała, że faktyczne wystąpienie przeciwko podżegającym do wojny tyranom było nieco trudne. Dlatego delegaci BRICS postanowili nie wymieniać Iranu z nazwy, aby uniknąć kompromitacji.
Zamiast tego ministrowie spraw zagranicznych „wyrazili głębokie zaniepokojenie ostatnimi wydarzeniami w regionie Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej (MENA)” i zwrócili uwagę na „rozbieżne poglądy niektórych członków”.
Chociaż nie wspomniano konkretnie o ataku na Iran – z przyczyn dyplomatycznych, jak należy rozumieć – Kuba, Syria, Sudan i Liban otrzymały wyróżnienia. Ministrowie spraw zagranicznych państw BRICS podkreślili potrzebę „pokojowego rozwiązania konfliktu poprzez dialog”, „misji pokojowych ONZ” oraz „odbudowy i rozwoju po konflikcie” – jak na przykład w Strefie Gazy.
W odniesieniu do ludobójstwa w Strefie Gazy, ministrowie BRICS wyrazili zbiorowo swoje „poważne zaniepokojenie”. Podkreślili jednak, że niektóre państwa członkowskie BRICS „mają zastrzeżenia” co do państwowości Palestyny.
Zdecydowanie sprzeciwiając się ludobójstwu, politycy BRICS „zaapelowali o wdrożenie odpowiednich rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ i Rady Bezpieczeństwa ONZ”. Zauważyli, że dotyczy to również rezolucji RB ONZ nr 2803, która z zadowoleniem i poparciem przyjmuje zarówno „Kompleksowy plan” na rzecz pokoju w Strefie Gazy z 29 września 2025r., jak i późniejszą „Deklarację na rzecz trwałego pokoju i dobrobytu” z 13 października. To właśnie te rezolucje ONZ wykorzystuje administracja Trumpa, aby przekształcić cmentarzysko dzieci w Strefie Gazy w zliberalizowany plac zabaw dla korporacji międzynarodowych i miliarderów, w ramach specjalnej strefy ekonomicznej.
Popierając technokratyczną „pokonfliktową odbudowę” Gazy, ministrowie spraw zagranicznych państw BRICS ostatecznie zdecydowali się na powtarzanie tych samych frazesów, co każdy inny rząd – poza rządem izraelskim. Ministrowie BRICS opowiadali się za powrotem do „Państwa Palestyńskiego w granicach uznanych przez społeczność międzynarodową z 1967 roku”. No, w każdym razie w pewnym sensie.
Jasne! To im dopiero przyłożyli.
Spotkanie ministrów spraw zagranicznych BRICS w 2026 r. Źródło: LINK
.
Dystopijny „Pakt na rzecz przyszłości” ONZ, obejmujący „Globalny Pakt Cyfrowy i Deklarację przyszłych pokoleń”, nie powinien rujnować życia ludzi żyjących w krajach rozwiniętych.
Nie, nie, według BRICS, populacje „rynków wschodzących i krajów rozwijających się (EMDC), a także krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC), zwłaszcza z Afryki, Ameryki Łacińskiej i Karaibów”, również muszą zostać zamknięte w cyfrowym Panoptikonie. Jaki sens ma globalne zarządzanie, jeśli nie wszyscy są przez nie kontrolowani?
Oczywiście, właśnie dlatego transnarodowa, kapitalistyczna oligarchia w ogóle wymyśliła wielobiegunowość. Ale odbiegam od tematu.
Podobnie jak rządy USA, Izraela i Wielkiej Brytanii – a także wszystkich innych państw członkowskich UE, państw członkowskich Five Eyes i Wspólnoty Narodów – rządy państw BRICS są zgodne co do tego, że „technologie informacyjno-komunikacyjne (ICT)” są kluczowymi czynnikami napędzającymi „wzrost społeczno-gospodarczy”.
Dlatego globalna „transformacja cyfrowa” musi ruszyć do przodu. Ponownie, Światowe Forum Ekonomiczne i jego partnerzy – tacy jak ONZ – muszą być gotowi na to, by kraje BRICS entuzjastycznie poparły Czwartą Rewolucję Przemysłową (4IR).
BRICS oferują piękną wielobiegunowość, a nie okropną, autorytarną siatkę kontroli technologicznej, którą obecnie oferują brzydkie zachodnie rządy i ich korporacyjni sponsorzy. Dlatego chwytliwy akronim Schwaba „4IR” nie znajduje się w leksykonie BRICS. 4IR nazywa się „Przemysł 4.0”, żeby nie było nieporozumień.
W globalistycznym żargonie BRICS całkowicie odrębna i wyjątkowa transformacja cyfrowa „Przemysłu 4.0” wymaga stworzenia prężnego ekosystemu start-upów dla firm technologicznych. Różni się to również całkowicie od inspirowanego mrocznym oświeceniem akceleracjonizmu oligarchów z Doliny Krzemowej, ponieważ ma ku temu powody.
Widać, że to nie to samo, ponieważ „cyfrowa infrastruktura publiczna wykorzystująca nowe technologie” będzie „miała na celu przyspieszenie wzrostu gospodarczego opartego na innowacjach”.
Ważne jest, aby zrozumieć, że wielobiegunowość pod przewodnictwem BRICS nadeszła, aby uratować nas wszystkich przed podstępnymi planami transnarodowych kapitalistycznych oligarchów. Nie jest to po prostu kolejny logiczny i od dawna planowany krok na drodze do wyobrażonego „nowego porządku świata”. A zresztą, nawet jeśli tak jest, wielu zwolenników wielobiegunowości twierdzi, że model „nowego porządku świata” Rhodesa/Milnera nie oznacza niczego poza tym, że służy jako ogólny termin dla globalnego zarządzania… A, i że globalne zarządzanie jest konieczne.
Wielobiegunowość ma charakter regionalny, a nie globalny.
Wielobiegunowy porządek świata ma na celu zapewnienie sprawiedliwości i zdrowej konkurencji regionalnej, promowanie pokoju oraz stymulowanie innowacji i lepszych międzynarodowych stosunków handlowych. Wielobiegunowość jest dobra, a każdy, kto twierdzi inaczej, po prostu promuje „Imperium Zachodnie” i prawdopodobnie jest zwolennikiem teorii spiskowych, i który uważa, że wszyscy są w to zamieszani.
Rządy BRICS twierdzą, że budowane przez nie „środowisko ICT” będzie „interoperacyjne”. Wielobiegunowa transformacja cyfrowa Przemysłu 4.0 będzie „bardziej inkluzywna, dostępna, zrównoważona i interoperacyjna” niż cyfrowy gułag 4IR oferowany przez Imperium Zachodnie. Dzieje się tak, ponieważ, jak twierdzą ministrowie spraw zagranicznych BRICS, ich cyfrowy Panoptikon będzie oparty na „globalnie interoperacyjnych wspólnych zasadach i standardach”.
Globalnie interoperacyjne zasady i standardy? Interoperacyjne z czym?
IBM — rzekomo największa na świecie organizacja zajmująca się badaniami przemysłowymi — podkreśla, dlaczego „interoperacyjność”, zwłaszcza między systemami ICT, ma znaczenie:
Interoperacyjność jest możliwa dzięki stosowaniu wspólnych standardów, które definiują sposób formatowania i wymiany danych między systemami. […] Interoperacyjność jest ważna, ponieważ optymalizuje udostępnianie danych między oddzielnymi systemami informacyjnymi, co pomaga zapobiegać powstawaniu silosów danych, […] dzięki czemu można łatwo uzyskać dostęp do rozłączonych zestawów danych, aby osiągnąć wspólny cel.
„Globalnie interoperacyjny” oznacza globalny, nie regionalny.
Można to nazwać „wielobiegunowością”, jeśli się chce, ale sprawowanie globalnego nadzoru nad tym zunifikowanym, interoperacyjnym systemem cyfrowym w celu osiągnięcia „wspólnych celów” to scentralizowana kontrola nad systemem globalnym. W świecie, w którym wszystko – od udostępnianych informacji, przez zarządzanie globalnymi łańcuchami dostaw, po kontrolę międzynarodowego systemu finansowego i monetarnego – jest cyfrowe i interoperacyjne, a jedyne co „wielobiegunowość” sugeruje to globalna dyktatura.
Wielobiegunowość to chwyt marketingowy. Multipolaryści stworzyli fałszywą dialektykę, jak się zdaje w imieniu transnarodowych kapitalistycznych oligarchów. Sugerują, że jeden model globalnej dyktatury jest lepszy od innego. Zachęcają ludzi na całym świecie do zaakceptowania własnego zniewolenia w ramach globalnego, cyfrowego państwa nadzoru. Poważnie argumentują, że wielobiegunowa dyktatura jest lepsza. Ale multipolaryści powiedzieliby, że jestem tylko zachodnim imperialistą analizującym wszystko z mojej zachodniej perspektywy, winnym myślenia zero-jedynkowego i nie dostrzegającym potencjalnego piękna wielobiegunowej współpracy, na której wszyscy zyskują.
Uwypuklając miejsca, gdzie zapędziłem się zbyt daleko, ministrowie spraw zagranicznych państw BRICS dodają, że „wzmocnienie cyfrowego bezpieczeństwa finansowego” jest niezbędne dla lepszego wielobiegunowego globalnego zarządzania. Można to osiągnąć poprzez zacieśnienie „współpracy transgranicznej między organami celnymi, jednostkami wywiadu finansowego, organami ścigania, organami podatkowymi i organami nadzoru”. W tym celu rządy państw BRICS są gotowe do podjęcia działań i przejęcia „przewodnictwa MFW i Banku Światowego”.
Na szczęście wielobiegunowy porządek świata „wzmocni legitymację Grupy Banku Światowego jako lepszej, większej i skuteczniejszej instytucji finansowania rozwoju”. To oznacza koniec globalnej dyplomacji spod znaku pułapki zadłużenia, pomijając to, że nastąpi jej rozszerzenie i jeszcze większa centralizacja kontroli nad nią.
Rządy krajów BRICS z niecierpliwością oczekują pogłębienia „współpracy w zakresie globalnych inicjatyw zdrowotnych, w tym w ramach Światowej Organizacji Zdrowia (WHO)”. Kraje BRICS wydają się być bardzo zainteresowane „Porozumieniem pandemicznym WHO” i mają nadzieję, że „Centrum badawczo-rozwojowe ds. szczepień BRICS” będzie mogło skutecznie przyczynić się do walki z kolejną globalną pandemią, będąc efektem współpracy sektora publicznego i prywatnego.
Ulgę przynosi zatem fakt, że cała ta opresyjna, globalna technokratyczna tyrania „zapewni wszystkim promocję i ochronę demokracji, praw człowieka i podstawowych wolności”. Dzieje się tak, ponieważ w przeciwieństwie do zachodnich rządów, które głoszą dokładnie te same propagandowe bzdury, wielobiegunowy nowy porządek świata pod przewodnictwem BRICS stawia „ludzkość i ludzi w centrum”. To pozostawia ludzkości – obecnie kierowanej przez multipolarystów – swobodę w promowaniu wielobiegunowego nowego porządku świata. Lub, jak to ujęli ministrowie spraw zagranicznych BRICS, „kontakty międzyludzkie” mogą wzmocnić „głos na rzecz większej reprezentacji BRICS w globalnym zarządzaniu”.
Na świecie jest parę osób, które nie są jeszcze do końca przekonane, że piękny, wielobiegunowy porządek świata jest aż tak atrakcyjny. Co więcej, niektórzy posuwają się nawet do publicznego kwestionowania, po co nam w ogóle jakikolwiek porządek świata kierowany przez oligarchów. Bez obaw! Rządy BRICS mogą położyć kres tym nonsensom.
Obawiając się, że „promowanie współpracy BRICS” może spotkać się z pewnym sprzeciwem, ministrowie BRICS twierdzą, że „wyzwania wynikające z i w obrębie sfery cyfrowej” można pokonać. Przyjmując „kompleksowe, zrównoważone i obiektywne podejście” do „bezpieczeństwa” informacji oraz wdrażając „globalnie interoperacyjne wspólne zasady i standardy”, rządy BRICS są przekonane, że poradzą sobie z plagą tego, co uznają za „dezinformację [i] mowę nienawiści”.
Uff, w końcu lepsza globalna cenzura! Może jednak piękny, wielobiegunowy, nowy porządek świata jest kuszący.
„Wielobiegunowość” czyli globalna franczyza starego systemu kontroli Dwa duże zespoły, wyznające niemal identyczne ideologie i wykonujące rozkazy tych samych niewybieranych władz, zaciekle walczące o najmniejszy skrawek gruntu. Spowodują wyborcze bitwy, opierając się na różnicach w ikonografii, frazeologii […]
____________
„Pakt na rzecz przyszłości” czyli jak zdominować masy Język jest bezpośredni i jednoznaczny: „Rada Bezpieczeństwa poinformuje wszystkie kraje, że jej cierpliwość dotycząca populacji dobiegła końca” i że „wszystkie kraje mają coroczne kwoty do ZREDUKOWANIA” – kwoty, które będą […]
Proszę spojrzeć na projekt tego banneru. To wizualne kazanie, modlitwa, krzyk sumienia. Czy uważa Pan, że warto, aby zobaczyło go jak najwięcej osób?
Piszę do Pana, bo czerwiec tuż tuż. To miesiąc poświęcony Sercu Pana Jezusa. Niestety żyjemy w trudnych czasach – to także miesiąc, który lobby LGBT chce zawłaszczyć i uczynić miesiącem dumy z dewiacji. Nie musimy się jednak godzić na tę podmianę.
Dlatego dziś zapraszam Pana do wspólnej akcji pt. „SERCE JEZUSA”, w której przypomnimy, o co chodzi w czerwcu.
Fundacja Życie i Rodzina zaprojektowała banner, który przypomina, że za każdym razem gdy w serce dziecka wbijana jest igła z trucizną, jest to cierpienie zadawane dziecku, ale i samemu Panu Jezusowi. Dziś w Polsce w kolejnych szpitalach morduje się dzieci zastrzykami – tę okrutną praktykę rozpoczęła Gizela Jagielska, kontynuuje szpital na Zaspie w Gdańsku, a teraz organizacje takie jak Aborcyjny Dream Team doradzają, jak zabić w ten sposób dziecko z ciąży bliźniaczej – bo przecież rodzice chcieli jedno, a nie dwoje.
Dziś Serce Jezusa jest ranione tak samo jak 2000 lat temu na Golgocie. Jest ranione igłą aborterów, którzy bez litości zabijają niewinne dzieci.
Chciałabym, aby jak najwięcej osób skonfrontowało się z tą prawdą. Dlatego piszę z pytaniem: czy na swoim płocie, balkonie lub w innym widocznym miejscu może Pan powiesić taką grafikę?
Jeśli tak, to bardzo proszę o kontakt – Fundacja prześle banner nieodpłatnie.
Dlaczego warto włączyć się do akcji?
– Ten plakat to publiczna modlitwa za nienarodzone dzieci i za nasz naród. 24 godziny na dobę.
– To akt zadośćuczynienia za aborcję – Pańska osobista odpowiedź na wezwanie Najświętszego Serca.
– To świadectwo dla sąsiadów, przechodniów i młodzieży, że w tym miejscu jeszcze wierzy się w Boga i broni życia.
– To prawdziwa pomoc, bo wiele mam w kryzysie, widząc taki obraz, zaczyna rozumieć, że nosi pod sercem żywe dziecko i rezygnują one z aborcji.
Kwestie techniczne poniżej.
Plakat jest wydrukowany na wodoodpornym materiale, posiada wzmocnienia i jest dostępny w następujących rozmiarach:
1x1m,
1,3×1,3m,
1x2m,
1,3×2,6m,
2x2m.
Montaż poprzez metalowe kółka – najłatwiej przywiązać sznurkiem do płotu lub zamocować przy pomocy plastikowych zacisków.
Najlepiej będzie wyglądał na płocie, balkonie, ogrodzeniu kościoła, w innym miejscu widocznym z ulicy.
Aby zamówić odpowiednią wersję, wystarczy kliknąć „odpowiedz” na niniejszą wiadomość – i napisać krótkiego maila: podać dane do wysyłki oraz wybrany rozmiar banneru.
Jeśli zaś nie dysponuje Pan miejscem do wywieszenia takiego banneru, proszę o włączenie się w akcję poprzez pomoc finansową. Ponieważ chcemy, aby zasięg akcji był jak najszerszy, wysyłamy materiały bez opłat. Jednak będziemy musieli pokryć koszty druku oraz wysyłek.
Koszt najmniejszego banneru z wysyłką to 85 złotych, największego 250 złotych. Wpłacając te kwoty – lub kwoty „pomiędzy” finansuje Pan jeden banner, który zawiśnie gdzieś w Polsce i będzie zmieniał ludzkie serca i umysły.
Jeśli zdecyduje się Pan przekazać większą kwotę – sfinansuje Pan większą liczbę druków.
Pocztą pantoflową rozesłałam informację o akcji już kilka dni temu.
I pierwsze zamówienia już spływają, a zainteresowanie akcją „SERCE JEZUSA” jest duże.
W pierwszym etapie koszty kampanii wyniosą pomiędzy 15 000 a 17 000 złotych.
Bardzo proszę o wpłatę na następujące dane:
Fundacja Życie i Rodzina
Numer konta:
47 1160 2202 0000 0004 7838 2230
Kod SWIFT dla przelewów transgranicznych: BIGBPLPW
Być może właśnie dzięki bannerowi ufundowanemu przez Pana jakaś matka zrezygnuje z aborcji, a ktoś inny po raz pierwszy od dawna zastanowi się nad losem dzieci zagrożonych aborcją. Trzeba dotrzeć do tych ludzi.
PS – Czerwiec nie jest miesiącem LGBT. To miesiąc Serca Pana Jezusa. Jeśli zna Pan kogoś, kto powinien powiesić banner „SERCE JEZUSA” (księdza, sąsiada, rodzinę, znajomego z parafii), proszę o przesłanie mu tego listu. Razem możemy stworzyć widzialny front obrony życia.
WSPIERAM
NUMER RACHUNKU BANKOWEGO: 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 NAZWA ODBIORCY: FUNDACJA ŻYCIE I RODZINA TYTUŁEM: DAROWIZNA NA CELE STATUTOWE DLA PRZELEWÓW Z ZAGRANICY: IBAN:PL 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 KOD SWIFT: BIGBPLPW
MOŻNA TEŻ SKORZYSTAĆ Z SYSTEMÓW DO SZYBKICH PRZELEWÓW, BLIKA LUB PŁATNOŚCI KARTAMI POD LINKIEM: https://ratujzycie.pl/wesprzyj/
