Stepan Bandera – Dlaczego jego kult szkodzi wiarygodności Europy

Autor: Uwe Froschauer apolut/stepan-bandera-warum-sein-kult-europas-glaubwurdigkeit-beschadigt

Kijów, 1 stycznia 2018 r.: Ukraińcy świętują 109. urodziny Stepana Bandery

Opinia Uwe Froschauera

Europa uznała walkę z prawicowym ekstremizmem za jeden ze swoich najważniejszych celów politycznych. Prawie żaden trend społeczny nie jest zwalczany tak stanowczo, jak nacjonalizm, antysemityzm i gloryfikacja ideologii faszystowskich. Politycy regularnie powołują się na historyczną odpowiedzialność Europy i podkreślają, że zbrodnie narodowego socjalizmu nigdy nie mogą się powtórzyć.

Jak zatem możliwe, że te same rządy przez lata udzielały politycznego, finansowego i militarnego wsparcia państwu, w którym Stepan Bandera – jedna z najbardziej kontrowersyjnych postaci II wojny światowej – jest czczony jako bohater narodowy przez część społeczeństwa i establishment polityczny? Ulice, pomniki i uroczystości upamiętniające czczą człowieka, którego imię poza Ukrainą kojarzy się przede wszystkim z nacjonalizmem etnicznym i zbrodniami Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA).

Ta polityka pamięci od lat spotyka się z ostrą krytyką, szczególnie w Polsce. Masakry polskiej ludności cywilnej na Wołyniu i w Galicji Wschodniej są tam uważane za jeden z najciemniejszych rozdziałów II wojny światowej.

Niemniej jednak, kult Bandery na Ukrainie rzadko jest tematem dyskusji wielu zachodnich rządów.

Jak pogodzić fakt, że Europa stanowczo potępia wszelkie formy gloryfikacji ideologii narodowosocjalistycznej w swoich granicach, a jednocześnie nie okazuje krytyki, gdy silnie wspierane państwo partnerskie oddaje hołd postaciom, których rola historyczna budzi poważne kontrowersje na arenie międzynarodowej? Niniejszy artykuł zgłębia tę kwestię.

Stepan Bandera – Historia mitu

Aby zrozumieć, dlaczego Stepan Bandera jest nadal czczony w wielu częściach Ukrainy, a jednocześnie uważany za symbol radykalnego nacjonalizmu w wielu innych krajach, należy poznać jego historię życia. Charakteryzuje ją dążenie do niepodległego państwa ukraińskiego, ale także polityczne sojusze i decyzje, które budzą wiele wątpliwości.

Stepan Bandera urodził się 1 stycznia 1909 roku we wsi Staryj Uhryniw w Galicji, należącej wówczas do Austro-Węgier. Dorastał w czasach, gdy Ukraina była podzielona między różne mocarstwa. Po zakończeniu I wojny światowej jego ojczyzna przypadła Polsce. Wielu ukraińskich nacjonalistów postrzegało polskie rządy jako obcą dominację i walczyło o własne państwo.

Już jako młody człowiek Bandera wstąpił do Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN). OUN dążyła do utworzenia niepodległego ukraińskiego państwa narodowego. Opowiadała się za radykalnym nacjonalizmem, odrzucającym zasady demokratyczne i uznającym walkę zbrojną za legalny środek osiągania celów politycznych. Bandera szybko zyskał wpływy w organizacji. W 1940 roku OUN podzieliła się na dwie frakcje: bardziej umiarkowane skrzydło pod przywództwem Andrija Melnyka (OUN-M) i bardziej radykalne skrzydło pod przywództwem Stepana Bandery (OUN-B).

Wraz z niemieckim atakiem na Związek Radziecki w czerwcu 1941 roku, wielu ukraińskich nacjonalistów dostrzegło szansę na obalenie sowieckiej władzy i utworzenie własnego państwa. Część OUN początkowo współpracowała z Rzeszą Niemiecką, licząc na poparcie Niemiec dla powstania niepodległego państwa ukraińskiego. 30 czerwca 1941 roku zwolennicy Bandery proklamowali we Lwowie „niepodległe państwo ukraińskie„.

Nadzieja ta jednak się nie spełniła. Władze nazistowskie realizowały własne plany wobec terenów okupowanych i odrzucały ideę suwerennego państwa ukraińskiego. Bandera odmówił wycofania deklaracji niepodległości. W rezultacie został aresztowany przez władze niemieckie w lipcu 1941 roku, a następnie osadzony w specjalnym oddziale dla prominentnych więźniów w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen. Przebywał tam do jesieni 1944 roku, kiedy to został zwolniony z powodu pogarszającej się sytuacji wojennej.

Podczas internowania Bandery struktury ukształtowane przez jego skrzydło OUN nadal się rozwijały. Z tego środowiska wyłoniła się Ukraińska Powstańcza Armia (UPA), która walczyła zarówno z okupantem niemieckim, jak i wojskami radzieckimi, ale jej uwaga coraz bardziej przesuwała się w kierunku walki ze Związkiem Radzieckim.

Do najciemniejszych rozdziałów tego okresu należą masakry polskiej ludności cywilnej na Wołyniu i w Galicji Wschodniej w latach 1943 i 1944. Historycy przypisują kluczową rolę w tych zbrodniach oddziałom UPA i członkom OUN. Szacunki liczby ofiar wahają się – w zależności od źródła – od kilkudziesięciu tysięcy do ponad 100 tysięcy, głównie polskich cywilów. Polska oficjalnie uznaje te wydarzenia za ludobójstwo. Badania historyczne przedstawiają rozbieżne opinie na temat dokładnej osobistej odpowiedzialności Stepana Bandery. Nie ulega jednak wątpliwości, że zbrodnie te miały miejsce w kontekście ruchu nacjonalistycznego ukształtowanego przez jego frakcję i nadal napinają stosunki między Polską a Ukrainą.

Po zakończeniu II wojny światowej Bandera przebywał na emigracji w Monachium. Rozwijająca się zimna wojna nadała ukraińskiemu nacjonalizmowi nowe znaczenie geopolityczne. Zachodnie agencje wywiadowcze, zwłaszcza brytyjskie i amerykańskie, utrzymywały kontakty z różnymi ukraińskimi grupami emigracyjnymi i wspierały niektóre sieci antykomunistyczne w walce ze Związkiem Radzieckim. Środowisko Bandery również odegrało w tych kontekstach pewną rolę.

15 października 1959 roku Stepan Bandera został zamordowany przed swoim monachijskim budynkiem mieszkalnym przez agenta KGB Bohdana Staszyńskiego, używając specjalnie skonstruowanej broni trującej. Jego śmierć ugruntowała jego status męczennika dla wielu ukraińskich nacjonalistów. Do dziś Bandera jest czczony przez część społeczeństwa ukraińskiego jako symbol walki o niepodległość, podczas gdy inni postrzegają go jako przedstawiciela radykalnego nacjonalizmu, którego ruch polityczny był powiązany z poważnymi zbrodniami wojennymi. Te sprzeczne interpretacje stanowią tło dla trwających kontrowersji wokół jego spuścizny.

Od nacjonalisty do ikony – kult Bandery we współczesnej Ukrainie

Życie Stepana Bandery zakończyło się w 1959 roku, ale nie jego wpływy polityczne. Po upadku Związku Radzieckiego, a zwłaszcza po odzyskaniu przez Ukrainę niepodległości, Bandera stawał się coraz bardziej symbolem walki o niepodległość dla części ukraińskiego społeczeństwa. Jednocześnie, poza Ukrainą, narastała krytyka, że ​​jego cześć często pomijała rozdziały łączące jego ruch polityczny z poważnymi zbrodniami popełnionymi w czasie II wojny światowej.

Szczególnie na zachodniej Ukrainie rozpoczęła się systematyczna rewaluacja Bandery i innych czołowych postaci Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA). Imieniem Bandery nazwano liczne ulice, place i instytucje publiczne. W wielu miastach wzniesiono pomniki i popiersia, a istniejące miejsca pamięci odrestaurowano lub rozbudowano. Każdy, kto podróżuje przez takie miasta jak Lwów czy Iwano-Frankiwsk, zetknie się z nazwiskiem Bandera w wielu aspektach życia publicznego.

Co roku 1 stycznia, w dniu urodzin Stepana Bandery, w różnych ukraińskich miastach odbywają się uroczystości upamiętniające. Politycy, przedstawiciele władz regionalnych, stowarzyszenia weteranów i zwolennicy organizacji nacjonalistycznych regularnie gromadzą się pod pomnikiem Bandery we Lwowie. Składane są wieńce, wygłaszane są przemówienia, a Bandera jest czczony jako symbol ukraińskiej walki o niepodległość. Oficjalne uroczystości upamiętniające odbyły się również w jego 117. rocznicę urodzin, 1 stycznia 2026 roku.

Kult Bandery nie ogranicza się jedynie do symbolicznego święta. Wizyta ówczesnego ambasadora Ukrainy w Niemczech, Andrija Melnyka, na grobie Stepana Bandery na monachijskim cmentarzu Waldfriedhof w 2015 roku miała również charakter symboliczny. Tam złożył on kwiaty, a następnie publicznie nazwał Banderę „naszym bohaterem”. Jednak podczas wojny na Ukrainie w 2022 roku Melnyk ponownie stał się przedmiotem szerokiej debaty – nie z powodu kolejnej wizyty na grobie, ale dlatego, że w wywiadach, zwłaszcza dla Junga i Naiva, bronił Bandery jako bojownika o wolność i zaprzeczał lub relatywizował historyczne oskarżenia pod jego adresem.

Moim zdaniem jest to gloryfikacja postaci historycznej, której środowisko polityczne wiązało się z nacjonalizmem etnicznym i poważnymi zbrodniami wojennymi.

Ponadto, liczne ulice, place i instytucje publiczne noszą jego imię. W ramach tzw. dekomunizacji po 2014 roku zmieniono nazwy tysięcy ulic i placów, usunięto radzieckie pomniki, a liczne postacie ukraińskiego nacjonalizmu zostały wyraźniej włączone do publicznej narracji historycznej. Zwolennicy postrzegają to jako zerwanie z sowiecką przeszłością i wzmocnienie niezależnej tożsamości narodowej. Ja jednak oskarżam osoby odpowiedzialne o relatywizację lub celowe ignorowanie ciemnych stron niektórych postaci historycznych.

Ta polityka pamięci nie jest skierowana wyłącznie do dorosłych. Kształtuje ona również publiczne rozumienie historii wśród młodszych pokoleń. Publiczne uroczystości upamiętniające, zajęcia szkolne i organizacje młodzieżowe w wielu miejscach utrwalają wizerunek Bandery jako bohatera narodowego i bojownika o wolność. Krytyczna analiza zbrodni przypisywanych przez historyków członkom OUN i UPA schodzi na dalszy plan.

Członkowie ukraińskich sił zbrojnych również w przeszłości publicznie identyfikowali się z Banderą. Zdjęcia i posty w mediach społecznościowych przedstawiające wysoko postawionych żołnierzy lub jednostki przed portretami Bandery lub symbolami z nim związanymi wielokrotnie spotykały się z międzynarodową krytyką. Takie wizerunki wzmacniają wrażenie, że Bandera jest nie tylko postrzegany jako postać historyczna, ale do dziś pozostaje symbolem definiującym tożsamość części ukraińskiego państwa i aparatu bezpieczeństwa.

Bandera nie jest jedyną postacią uhonorowaną w ten sposób. Roman Szuchewycz, jeden z czołowych dowódców UPA, ma również liczne ulice, pomniki i instytucje publiczne nazwane jego imieniem. Dla wielu Ukraińców Bandera i Szuchewycz uosabiają trwającą dekady walkę z władzą sowiecką.

Jednak dla Polaków i wielu historyków ich nazwiska są nierozerwalnie związane z masakrami polskiej ludności cywilnej na Wołyniu i w Galicji Wschodniej – jedną z najcięższych zbrodni II wojny światowej w Europie Wschodniej.

Ta kontrastująca kultura pamięci jasno pokazuje, dlaczego kult Bandery pozostaje przedmiotem kontrowersyjnej debaty daleko poza granicami Ukrainy. Podczas gdy jego zwolennicy czczą go jako bojownika o wolność, jego krytycy uważają, że honorowanie Bandery i innych przywódców OUN i UPA przez państwo jest problematyczną gloryfikacją postaci historycznych, których środowisko polityczne wiązało się z poważnymi zbrodniami.

Krytyka ze strony Polski jest szczególnie ostra. Zbrodnie UPA przeciwko ludności polskiej są tam uznawane za udokumentowane historycznie i oficjalnie klasyfikowane jako ludobójstwo. Polskie rządy – niezależnie od orientacji politycznej – wielokrotnie krytykowały utrzymującą się cześć dla Bandery i innych przywódców OUN i UPA. Warszawa od lat domaga się kompleksowego śledztwa historycznego oraz nieograniczonego prawa do ekshumacji i godnego pochówku ofiar masakr. Nowe honory lub nazwy ulic na Ukrainie wielokrotnie prowadzą do napięć dyplomatycznych między oboma krajami.

Znamienne jest, że krytyka ta nie pochodzi z Rosji, demonizowanej przez „Zachód oparty na wartościach”, lecz od jednego z najbliższych sojuszników Ukrainy w Europie. Polska należy do najwierniejszych sojuszników Kijowa – militarnie, finansowo i politycznie – od początku rosyjskiej wojny agresji. Tym bardziej niezrozumiały jest zatem fakt, że honoruje się osoby uważane w Polsce za współwinne jednej z najcięższych zbrodni przeciwko własnej ludności cywilnej.

Tu właśnie zaczyna się prawdziwe pytanie polityczne. Skoro rządy europejskie słusznie i zdecydowanie odrzucają wszelkie formy gloryfikacji ideologii narodowosocjalistycznej i faszystowskiej we własnych krajach, to dlaczego wciąż trwający kult Stepana Bandery na Ukrainie tak rzadko jest przedmiotem publicznej krytyki? To pytanie prowadzi bezpośrednio do następnej sekcji.

Cisza Europy – Kiedy wartości nagle stają się względne

Kult Stepana Bandery i innych czołowych przedstawicieli OUN i UPA nie jest już wyłącznie sprawą Ukrainy. Odkąd Unia Europejska zaczęła udzielać Ukrainie bezprecedensowego wsparcia politycznego, finansowego i wojskowego, oferując jej jednocześnie perspektywę akcesji, nieuchronnie pojawia się pytanie, jak Europa radzi sobie z tym aspektem ukraińskiej polityki pamięci.

Niedawny spór między Polską a Ukrainą pokazuje, że nie jest to bynajmniej jedynie historyczny przypis. Po tym, jak prezydent Zełenski pod koniec maja 2026 roku nadał elitarnej jednostce imię „bohaterów UPA”, polski rząd słusznie zareagował ostrą krytyką. Warszawa nazwała to prowokacją wobec kraju, którego ludność poniosła dziesiątki tysięcy ofiar z rąk UPA podczas II wojny światowej. Parlament Europejski również wyraził ubolewanie, określając tę ​​decyzję jako „niepotrzebną i niesprowokowaną eskalację”. Jednak to ubolewanie było wszystkim, co nastąpiło później. Decyzja ta nie miała żadnych dostrzegalnych konsekwencji politycznych dla procesu akcesyjnego Ukrainy do UE ani nie wywołała fundamentalnej debaty na temat ukraińskiej polityki pamięci.

Ta reakcja wydaje mi się bardzo dziwna. Unia Europejska postrzega siebie jako wspólnotę wartości – pojęcie, które coraz bardziej umyka mi, jako bezwarunkowemu pacyfiście, z powodu wojowniczych poglądów czołowych postaci UE. UE żąda od kandydatów do członkostwa poszanowania demokracji, praworządności i praw człowieka oraz zdecydowanie sprzeciwia się wszelkim formom gloryfikacji ideologii narodowosocjalistycznej. Tym bardziej hipokrytyczne jest zatem to, że chociaż ciągły kult postaci historycznych, takich jak Stepan Bandera i Roman Szuchewycz, jest okazjonalnie krytykowany, krytyka ta jak dotąd nie przyniosła praktycznie żadnych konsekwencji politycznych.

Rodzi to fundamentalne pytanie: czy Unia Europejska zareagowałaby w ten sam sposób, gdyby państwo członkowskie nadało jednostce wojskowej nazwę organizacji kojarzonej z poważnymi zbrodniami wojennymi? Czy wystarczyłby sam żal, czy też pociągnęłoby to za sobą poważne reperkusje polityczne?

Unia Europejska wielokrotnie podkreślała w przeszłości, że gloryfikowanie reżimów totalitarnych i ich przedstawicieli jest niezgodne z fundamentalnymi wartościami europejskimi. Na przykład, honory nadawane postaciom reżimu ustaszy na Bałkanach Zachodnich były wielokrotnie przedmiotem debat politycznych i dochodzeń parlamentarnych na szczeblu europejskim. W związku z tym nasuwa się pytanie, dlaczego honorowanie przywódców OUN i UPA na Ukrainie jak dotąd pozostawało w dużej mierze bez porównywalnych konsekwencji politycznych.

Moim zdaniem Unia Europejska stosuje w tej kwestii podwójne standardy. Te same działania, które gdzie indziej spotkałyby się z ostrym potępieniem, w przypadku Ukrainy są traktowane pobłażliwie. Uważam to za hipokryzję. Standardy historyczne nie są stosowane niezależnie od bieżących interesów politycznych. Nie da się zaprzeczyć, że debata wokół kultu Bandery wykracza daleko poza dyskusję czysto historyczną. Dotyka ona wiarygodności wartości, do których Unia Europejska wielokrotnie się odwołuje.

Ta powściągliwość jest widoczna nie tylko w instytucjach Unii Europejskiej, ale także w zachowaniu wielu europejskich szefów rządów. Podczas gdy w ich własnych krajach jakiekolwiek skojarzenie z symbolami skrajnej prawicy lub postaciami historycznymi narodowego socjalizmu regularnie prowadzi do zażartych debat politycznych, kult Bandery praktycznie nie odgrywa żadnej roli w relacjach czołowych zachodnich polityków na Ukrainie.

Kanclerz Niemiec Friedrich Merz, wraz z prezydentem Francji Emmanuelem Macronem, przewodniczącą Komisji Europejskiej Ursulą von der Leyen i ówczesnym premierem Wielkiej Brytanii Keirem Starmerem, należy do najgorętszych zwolenników politycznych Ukrainy. Miliardy dolarów pomocy, rozległe dostawy broni finansowane z pieniędzy podatników i pożyczek, demonstracyjne wizyty solidarnościowe i wyraźne poparcie dla przyszłego członkostwa w UE od lat charakteryzują politykę europejską wobec Ukrainy, przedłużając tym samym wojnę. Utrzymujący się kult Stepana Bandery i innych czołowych przedstawicieli OUN i UPA jest w najlepszym razie traktowany marginalnie.

Ten kontrast jest rażący. Czy porównywalna forma polityki pamięci, sterowanej przez państwo, byłaby traktowana z taką samą powściągliwością w państwie członkowskim Unii Europejskiej? Czy też pociągałaby za sobą konsekwencje polityczne? Różne podejścia do porównywalnych symboli historycznych pokazują, że standardy moralne nie są stosowane niezależnie od bieżących interesów geopolitycznych.

Było to szczególnie widoczne 14 lipca 2026 roku, w dniu francuskiego święta narodowego, kiedy prezydent Zełenski został przyjęty jako gość honorowy w Paryżu. Takie gesty podkreślają bliską współpracę polityczną między Ukrainą a jej europejskimi zwolennikami. Poważnie zastanawiam się, dlaczego ukraińska pamięć historyczna o Stepanie Banderze i UPA odgrywa tak nikłą rolę w dialogu politycznym. Gdyby tak było, szef rządu reżimu o wpływach faszystowskich, taki jak Wołodymyr Zełenski, nie zostałby zaproszony na uroczystości takie jak francuski Dzień Bastylii.

W Niemczech samo pojawienie się kilku symboli lub flag skrajnej prawicy na demonstracji często wystarcza, aby znacząco wpłynąć na debatę publiczną. Media obszernie relacjonują takie incydenty, politycy je stanowczo potępiają, w wyniku czego rzeczywisty przekaz wydarzenia jest zazwyczaj przyćmiewany przez media, a co za tym idzie, przez znaczną część społeczeństwa.

Na przykład, szeroko relacjonowano pojawienie się osób eksponujących symbole skrajnie prawicowe na wiecach ruchu pokojowego i protestach przeciwko obostrzeniom związanym z COVID-19. Niezależnie od tego, jak bardzo osoby te były reprezentatywne dla poszczególnych demonstracji, w polityce i mediach panowała powszechna zgoda co do tego, że jakakolwiek forma gloryfikacji lub trywializacji symboliki skrajnie prawicowej musi zostać stanowczo odrzucona.

Dlatego moim zdaniem podejście do ukraińskiej polityki pamięci jest sprzeczne. Podczas gdy w Niemczech nawet pojedyncze symbole skrajnej prawicy spotykają się z ostrą krytyką publiczną, państwowe upamiętnienie postaci historycznych, takich jak Stepan Bandera czy Roman Szuchewycz, rzadko staje się centralnym tematem dialogu politycznego z Ukrainą.

Nasuwa mi się pytanie, czy w tym przypadku stosuje się inne standardy. Skoro symbolika historyczna jest słusznie traktowana z wrażliwością we własnym kraju, to ta sama wrażliwość powinna być stosowana wobec bliskiego partnera politycznego.

Jak wiarygodne są wartości Europy?

Sednem tego artykułu nie jest historyczna ocena Stepana Bandery. Nie chodzi też o sprowadzenie złożonej historii Ukrainy do jednej postaci. Prawdziwe pytanie brzmi raczej: czy system wartości Unii Europejskiej obowiązuje bez wyjątku – czy też jego stosowanie zależy od tego, czy jest się politycznym sojusznikiem, czy przeciwnikiem?

Ci, którzy słusznie potępiają antysemityzm, narodowy socjalizm i gloryfikację ideologii faszystowskich, muszą to czynić bez wyjątku. Te same standardy moralne muszą obowiązywać zarówno przyjaciół, jak i przeciwników. W przeciwnym razie tracą one swój uniwersalny charakter i stają się jedynie narzędziami politycznymi.

Dlatego o ukraińskiej polityce pamięci należy rozmawiać otwarcie i szczerze. Polska – jeden z krajów, które najsilniej wspierały Ukrainę od początku wojny – od lat wskazuje na zbrodnie na Wołyniu i w Galicji Wschodniej oraz ostro krytykuje ciągłą cześć dla Stepana Bandery i innych przywódców OUN i UPA. Niemniej jednak kwestia ta pozostaje marginalna w dialogu politycznym między Unią Europejską a Ukrainą.

Historii nie da się zmienić. Można jednak zmienić sposób, w jaki sobie z nią radzimy. Ci, którzy ukrywają, relatywizują lub oceniają zbrodnie historyczne w różny sposób w zależności od swoich interesów politycznych, podważają wiarygodność wartości, na które sami się powołują.

To właśnie tutaj rozstrzyga się wiarygodność wspólnoty wartości. Prawdziwym testem wartości nie jest to, jak traktujemy naszych przeciwników politycznych – łatwo tu o moralne oburzenie. Chodzi raczej o to, jak traktujemy naszych sojuszników. Albo te same standardy obowiązują przyjaciół i wrogów – albo nie są to wartości uniwersalne.

Ci, którzy hojnie ignorują historyczną gloryfikację wśród przyjaciół, a jednocześnie ostro potępiają te same praktyki wśród przeciwników politycznych, stosują podwójne standardy. Wtedy nie chodzi już o wartości, ale o polityczną doraźność.

Wspólnota wartości może być wiarygodna tylko wtedy, gdy jej standardy obowiązują niezależnie od interesów politycznych. Wiarygodności nie zdobywa się poprzez pięknie brzmiące deklaracje, lecz poprzez konsekwentne działanie – zwłaszcza gdy staje się ono niewygodne dla własnych sojuszników.

+++

Notatki i źródła

Moja książka „ Podróż do Jaźni ” ukazała się 2 lipca 2026 roku. Zawarte w niej teksty zachęcają czytelników do kwestionowania znanych schematów myślenia i działania bez tworzenia nowych dogmatów. Łączą one w sobie spostrzeżenia z filozofii, duchowości, psychologii i doświadczenia życiowego, tworząc przystępną i bliską refleksję nad tym, co znaczy być człowiekiem. Tematy takie jak autorefleksja, siła chwili obecnej, dawanie i branie, wdzięczność, miłość, tolerancja, rozwój osobisty i radzenie sobie z wyzwaniami życiowymi stanowią kamienie milowe tej podróży.

Moje dwie książki,
„ The Peace-Incapable ” i „ In the Thrall of Decline ”, ukazały się pod koniec marca i na początku kwietnia 2025 roku. Książka „ Dangerous Zeros – Warongers and Elite Representatives ” ukazała się pod koniec września 2024 roku.