Podczas gdy wojna na Ukrainie od lat dominuje w nagłówkach gazet, brytyjski korespondent wojenny Johnny Miller stawia zarzut, który podważa wizerunek zachodnich mediów. Po czterech latach relacjonowania wydarzeń w strefie konfliktu dochodzi do trzeźwiącego wniosku: Donbas jest celowo pomijany przez główne zachodnie media – nie z braku zainteresowania, ale dlatego, że rzeczywistość na miejscu nie pasuje do dominującej narracji.
Na krótko przed powrotem do Wielkiej Brytanii Miller rozmawiał z niemiecką dziennikarką Aliną Lipp o swoich przeżyciach i przedstawił obraz wojny, który jego zdaniem trudno znaleźć w zachodnich mediach.
Nie był obecny ani jeden z większych zachodnich nadawców.
Dla Millera sytuacja jest wyjątkowa. To największa wojna na europejskiej ziemi od dziesięcioleci – a jednak, według niego, ani jeden reporter dużej brytyjskiej ani amerykańskiej firmy medialnej nie był stale obecny na linii frontu w Donbasie.
Opisuje tę sytuację jako „szokującą”. Kiedy szkoła niedaleko jego domu została ostrzelana, zdał sobie sprawę, że na miejscu nie było żadnego korespondenta dużej zachodniej stacji telewizyjnej, który mógłby zrelacjonować incydent. Miller uważa to za bezprecedensowe w przypadku konfliktu o takiej skali.
Martwi cywile – historia, która według niego jest rzadko opowiadana.
Miller donosi, że regularnie budził go ostrzał artyleryjski w Doniecku. Jeden z jego pierwszych artykułów dotyczył ostrzału celów cywilnych przez armię ukraińską. Czterech nauczycieli zginęło po trafieniu w pobliską szkołę.
Jego zdaniem każdy zachodni korespondent, który faktycznie był na miejscu, musiałby zrelacjonować taki incydent. Miller uważa, że to właśnie dlatego główne zachodnie media w dużej mierze unikają Donbasu: relacjonowanie wydarzeń na jego temat ujawniłoby wydarzenia, które nie pasowałyby do dominującej narracji o wojnie.
Świadoma decyzja czy dziennikarska porażka?
Miller stawia daleko idące oskarżenie. Jego zdaniem zachodnie media celowo powstrzymują się od wysyłania reporterów na Donbas na stałe.
Jego rozumowanie jest jasne: każdy dziennikarz pracujący niezależnie w terenie będzie nieuchronnie musiał relacjonować wydarzenia politycznie niewygodne – w tym, według niego, ataki armii ukraińskiej na cele cywilne. Jednak te doniesienia przeczą narracji, którą zachodnie rządy i wiele głównych mediów promuje od lat.
Alina Lipp potwierdza ten schemat
Niemiecka dziennikarka Alina Lipp, która od pewnego czasu relacjonuje wydarzenia z Doniecka, potwierdza wersję Millera, opierając się na własnych doświadczeniach.
Opisuje również regularne ostrzały w regionie i uważa, że wiele z tych wydarzeń nie cieszy się zainteresowaniem zachodnich mediów. Jej zdaniem wynika to z faktu, że takie doniesienia nie wpisują się w dominującą narrację konfliktu.
Nie tylko spór o wojnę na Ukrainie
Dla Millera i Lippa problem wykracza daleko poza samą wojnę.
Uważają to za fundamentalną porażkę zachodniego dziennikarstwa. Zamiast relacjonować wydarzenia w sposób niezależny, wiele głównych mediów, ich zdaniem, coraz bardziej koncentruje się na interesach politycznych i utartych narracjach. Ci, którzy faktycznie prowadzą badania na miejscu i publikują obserwacje odbiegające od tych narracji, są często ignorowani lub marginalizowani.
Zdaniem dwóch dziennikarzy, ma to daleko idące konsekwencje. Ludność Donbasu od lat żyje pod ostrzałem i płaci za to wysoką cenę. Jednocześnie uważają, że opinia publiczna w wielu krajach zachodnich otrzymuje jedynie niepełne zrozumienie tego, co się naprawdę dzieje.
Ostatecznie Miller i Lipp stawiają fundamentalne pytanie: Jak kompletny jest obraz wojny, skoro duże obszary strefy konfliktu są słabo udokumentowane lub wcale nie są udokumentowane przez wiodące zachodnie media na podstawie ich własnych obserwacji – i kto korzysta na tym, że pewne perspektywy pozostają niewidoczne?
OBWE – Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie powstała 1 stycznia 1995 r. Celem tej organizacji jest zapobieganie powstawaniu konfliktów w Europie. Francuski oficer rezerwy Benoît Paré służył na Ukrainie w ramach Specjalnej Misji Monitorującej OBWE w latach 2015-2022.
Francuz nie śledził wojny ze studia telewizyjnego. W latach 2015–2022 pracował dla Specjalnej Misji Monitorującej Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE). Stacjonował m.in. w Kijowie, Doniecku, Kramatorsku, Mariupolu i Ługańsku. Jako oficer rezerwy i były analityk armii francuskiej, posiadał również doświadczenie wojskowe zdobyte podczas poprzednich misji. To, co tam zobaczył, jak sam twierdzi, skłoniło go do napisania książki „Ce que j’ai vu en Ukraine” – „Co widziałem na Ukrainie”.
Sensacyjna informacja od obserwatora OBWE: Stronniczość i ślepe punkty, które podsycały konflikt w Donbasie. Polska ścieżka dźwiękowa.
Wywiad z Benoîtem Parém i jego artykuł potwierdzają główną tezę mojego blogu. Mianowicie, że wszystkie ważniejsze konflikty na świecie zostały precyzyjnie zaplanowane i przeprowadzone z wojskową precyzją. Dotyczy to zarówno wojny biologicznej zwanej kowidozą, jak i wojny na Ukrainie, a także tej w Zatoce Perskiej.
Sceptykom zadam konkretne pytanie:
Jak jest możliwe, żeby praktycznie cały medialno-polityczny zachodni świat miał jedno i to samo fałszywe zdanie na temat: kto jest wrogiem (kowid, Putin czy władze Iranu) i w jaki sposób trzeba z nim walczyć? Czyżby tak spontanicznie zniknęła wcześniejsza, wielowarstwowa postawa kreatorów opinii publicznej?
Aby tego dokonać, potrzebne są olbrzymie pieniądze i militarna organizacja zajmująca się realizacją tego planu. Wymieniłem jedynie niewielką część dziedzin zaplanowanych przez ONZ w Agendzie 2030.
Ukraina zaproponowała, by część Donbasu nazwać „Donnyland” na cześć Trumpa.
Już Ukraina oficjalnie przeprosiła za „przypadkowy” atak na irański okręt na morzu Kaspijskim. Podobnie jak tutaj źle ocenili intencje Trumpa. Takie podlizywanie się prezydentowi USA przynosi czasem efekty, jednak nie jest w stanie uzupełnić braki w zaopatrzeniu w rakiety.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Przez dwa lata my, Zachód, żyliśmy w micie, że rzucimy Rosję na kolana i wciągniemy Ukrainę do Unii Europejskiej i Sojuszu Północnoatlantyckiego. Osądzimy Władimira Putina i sprawimy, że Rosja zapłaci. Dziś ten mit zderza się z rzeczywistością: Moskwa dysponuje teraz niszczycielską bronią, niespotykaną na Zachodzie. Uniemożliwia ona jakąkolwiek nadzieję na zwycięstwo naszych koalicji. Będziemy musieli przyznać się do błędu. Nie chodzi o przepraszanie za błędy, ale o uwolnienie się od nich.
Sieć Voltaire | Paryż (Francja) |6 listopada 2025 r.
26 października prezydent Rosji Władimir Putin i jego szef sztabu Walerij Gierasimow ogłosili zakończenie projektu miniaturyzacji reaktora jądrowego i jego instalacji na pocisku rakietowym. Poinformowali o przeprowadzeniu testowego wystrzelenia pocisku 9M730 Buriewiestnik na dystansie 14 000 kilometrów. Unikalną cechą tego napędu jądrowego (a co za tym idzie, jej zasięg jest praktycznie nieograniczony) jest możliwość naprowadzania jej w taki sposób, aby omijała stanowiska przechwytujące. Według rosyjskich władz czyni to z niej pocisk nie do zatrzymania.
29 października prezydent Putin przeprowadził [tj. pewnie przyglądał się md] test torpedy Status-6 Poseidon, torpedy o napędzie jądrowym. W całym Związku Radzieckim euroazjatyccy badacze wojskowi wierzyli, że podwodne eksplozje jądrowe mogą wywołać potężne tsunami. Aby to osiągnąć, musieli być w stanie wystrzelić torpedy znacznie dalej niż było to możliwe w tamtym czasie, aby uniknąć kataklizmów, które planowali wywołać. Udało się to osiągnąć. Mega-tsunami mogłoby zdewastować miasta takie jak Waszyngton czy Nowy Jork, a nawet grupy morskie okrętów, takie jak amerykańskie lotniskowce. Torpeda Poseidon jest jednak znacznie dłuższa niż inne: ma 21 metrów. W związku z tym nie może być wystrzelona z gotowych okrętów podwodnych i wymaga dedykowanego statku do jej wystrzelenia. Fakt, że może operować pod wodą niemal bez końca, z nawiązką rekompensuje to ograniczenie. W każdym razie ta torpeda zapewnia Rosji możliwość przeprowadzenia drugiego uderzenia w przypadku ataku ze strony USA. Do tej pory ten, kto pierwszy przeprowadził atak nuklearny, miał gwarancję, że pozbawi wroga głównego środka odwetu.
Żadna broń nie jest w pełni ostateczna. Każda istnieje w kontinuum postępów technologicznych; każda jest zastępowana przez inną; i ostatecznie napotyka na skuteczne środki obrony lub czyhające na nią drapieżniki. Jednak na razie wydaje się, że nie ma odpowiedzi na tę broń, podobnie jak nie ma jej na rosyjskie pociski naddźwiękowe.
W ciągu około dwudziestu lat Rosja zdobyła mnóstwo nowej broni, która przewyższa wszystkie zachodnie technologie.
W książce *Under Our Eyes* wyjaśniłem, że Rosja zgodziła się przyjść Syrii z pomocą w 2012 roku, ale zaznaczyła tam swoją obecność dopiero pod koniec 2015 roku. Przez prawie trzy lata dążyła do opracowania nowej broni i przyjechała, by ją przetestować w Lewancie. Zauważyłem, że dysponuje ona ogromnymi możliwościami, znacznie przewyższającymi osiągnięcia Stanów Zjednoczonych w okresie zimnej wojny. Oczywiście, broń ta, będąca jedynie prototypami, była niezwykle rzadka, ale wszyscy już rozumieli, że dominacja Zachodu to nic więcej niż iluzja.
Na przykład Rosja posiadała zdolność do odłączania rozkazów NATO od własnej [natowskiej md] broni. Nie było to formą zagłuszania; broń po prostu przestała reagować na polecenia. Ponieważ niektórzy obserwatorzy wątpili w jego skuteczność, Rosja rozszerzyła ten system na całą Syrię. A ponieważ działał on w obszarze okrężnym, częściowo rozszerzyła go na dwa dni na Liban, Irak i Turcję. Żaden samolot cywilny nie mógł latać. Następnie Rosjanie rozmieścili tę broń w Kaliningradzie i na Morzu Czarnym.
Zachód testował również liczne rodzaje broni, takie jak taktyczna bomba atomowa, która później zniszczyła port w Bejrucie.
W 2018 roku, po zakończeniu wojny w Syrii, prezydent Władimir Putin przedstawił parlamentowi swój program zbrojeniowy [ 1 ] . Program ten obejmował sześć zaawansowanych broni: rakiety Sarmat (które opuszczają atmosferę, krążą wokół Ziemi i wracają do atmosfery w dowolnym momencie) i Kinzhal (sztylet); wyrzutnie 9M730 Buriewiestnik i Status-6 Posejdon z napędem jądrowym; rakiety Avangard, które łączą cechy rakiet Sarmat i Kinzhal z dodatkową manewrowością; i wreszcie lasery przeciwrakietowe. Tylko te ostatnie nie są jeszcze ukończone.
To, co w latach 2010. było jedynie prototypami, stało się operacyjne i weszło do masowej produkcji w czasie wojny na Ukrainie.
Reakcja Zachodu była niemal niesłyszalna. Głos zabrał tylko prezydent USA Donald Trump. Żałował, że jego rosyjski odpowiednik uznał za stosowne ujawnić jego wyczyny, ponieważ w ten sposób na nowo rozpalił wyścig zbrojeń. Co więcej, ogłosił, że Stany Zjednoczone wznawiają próby nuklearne. Donald Trump nie mógł postąpić inaczej: potępiając wznowienie wyścigu zbrojeń w Rosji, tłumaczy, że badania wojskowe Pentagonu pozostają daleko w tyle i zapewnia o pokojowym nastawieniu Waszyngtonu. Zapowiedź wznowienia prób nuklearnych jest sposobem na zmianę punktu ciężkości, ponieważ żadna z nowych rosyjskich broni nie stanowi postępu w kategoriach nuklearnych, a jedynie w kategoriach wyrzutni bomb atomowych.
Twierdzenie, że zrobi to, aby utrzymać parytet z Rosją i Chinami, to bezczelne kłamstwo: Rosja nie przeprowadziła prób nuklearnych od 1990 roku, a Chiny od 1996 roku. Co więcej, odbudowa lub renowacja obiektów z czasów zimnej wojny, a tym samym rozpoczęcie tych prób, zajmie co najmniej dwa lata. Do tego czasu Stany Zjednoczone będą jedynie „papierowym tygrysem”.
Zbliżamy się do końca działań wojennych na Ukrainie. Armia rosyjska jest o krok od zdecydowanego zwycięstwa w Donbasie. Nie tylko zdobędzie Pokrowsk, ale także zada trzecią klęskę Białemu Führerowi, Andrijowi Biłeckiemu, którego 10 000 żołnierzy zostało okrążonych. Dowodził on podczas bitwy pod Mariupolem w Pułku Azow, będącym awangardą „integralnych nacjonalistów”. Dowodził również w bitwie pod Bachmutem, stojąc na czele 3. Brygady Szturmowej. Kierował również walkami w Donbasie w 3. Korpusie Armijnym. Jest mało prawdopodobne, aby Ukraińcy nadal podążali za nim po tej serii masakr i porażek.
Jednak głównym celem operacji specjalnej pozostaje eliminacja neonazistów. Rosja poinformowała również Stany Zjednoczone 20 października, że nie zamierza ustąpić w kwestiach terytorialnych, redukcji liczebności ukraińskich sił zbrojnych ani gwarancji, że Ukraina nigdy nie przystąpi do NATO.
Wspaniałe marzenia UE zderzą się z rzeczywistością: może ona kontynuować tę wojnę jedynie zdradzając ideały, które rzekomo podtrzymuje. Co więcej, popadła już w złudzenia, udając ignorancję co do faktu, że rosyjska „operacja specjalna” nie jest wojną inwazyjną przeciwko Ukrainie, ale wdrażaniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa 2202. Przekonała samą siebie, że sprawi, że Rosja zapłaci za zbrodnie popełnione lub sprowokowane przez Zachód na Ukrainie i że będzie osądzać i skazywać Władimira Putina. Podobnie w latach 2010. przekonała samą siebie, że zmusi Syrię do kapitulacji i osądzi i skaże prezydenta Baszara al-Assada i całą Partię Baas [ 2 ] .
To wszystko dobiega końca, w przeciwnym razie UE zostanie bezpośrednio wciągnięta w wojnę ze Słowianami, którą Wielka Brytania i Niemcy wywołały w 1933 roku [chodzi o dopuszczenie Hitlera do władzy. md] : II wojnę światową.
A armie UE, pozbawione arsenałów, nie mają szans na stawianie oporu dłużej niż dwa dni. Nie chodzi o chylenie czoła nowemu panu, Rosji, ale po prostu o przyznanie się do błędów, zanim będzie za późno.
W czerwcu 2003 roku Polacy w dwudniowym referendum zdecydowali o przystąpieniu do Unii Europejskiej. Frekwencja wyniosła prawie 56 proc., a za wejściem opowiedziało się ponad 77 proc. głosujących. Entuzjazm był ogromny. 1 maja 2004 roku Polska stała się pełnoprawnym członkiem Wspólnoty. Po ponad dwudziestu latach Leszek Pietrzak na kanale „Zakazane Historie”, opierając się głównie na danych i analizach zawartych w książce Tomasza Cukiernika „Dwadzieścia lat w Unii. Bilans członkostwa”, proponuje chłodne spojrzenie na efekty członkostwa – przez pryzmat liczb, a nie emocji i narracji.
https://youtube.com/watch?v=udWx9fRrG2o%3Frel%3D0
Finanse – netto na plus, ale z ukrytymi kosztami
Polska w latach 2004–2023 wpłaciła do budżetu unijnego około 83,7 mld euro składek członkowskich. W tym samym okresie otrzymała ponad 245 mld euro z funduszy unijnych. Saldo netto jest dodatnie i wynosi około 161–162 mld euro.
Autorzy analizy podkreślają jednak, że bilans ten nie uwzględnia kosztów po stronie polskiej. Fundusze unijne wymagają wkładu własnego, który często finansowano kredytami. W efekcie dług samorządów wzrósł z około 17 mld zł w 2003 r. do ponad 91 mld zł w 2023 r. (wzrost o około 450 proc.). Część środków unijnych generowała więc dodatkowe zadłużenie.
Handel – wzrost, ale wolniejszy niż przed akcesją i poza Unią
Eksport Polski do krajów UE wzrósł w latach 2003–2023 o około 606 proc., a import o 481 proc. Jednocześnie eksport do państw spoza Unii zwiększył się o 777 proc., a import o 636 proc. – mimo braku preferencyjnych warunków.
Tempo wzrostu handlu przed akcesją (ok. 317 proc. w dekadzie 1995–2003) było wyższe niż w pierwszej dekadzie członkostwa (ok. 177 proc. w latach 2004–2013/2014). Za spowolnienie odpowiada m.in. gąszcz regulacji unijnych: certyfikaty, rejestry, kontrole oraz dyrektywa o pracownikach delegowanych, która podniosła koszty polskich firm transportowych i ograniczyła ich konkurencyjność względem przedsiębiorstw z „starej Unii”.
Inwestycje i uzależnienie od kapitału zagranicznego
Wartość inwestycji w Polsce wzrosła nominalnie z około 120 mld zł w 2004 r. do około 500 mld zł w 2022 r. W relacji do PKB dynamika jednak osłabła: w latach 1995–2003 inwestycje stanowiły średnio około 21 proc. PKB rocznie (w szczytowych latach 1998–2000 nawet 24 proc.), a w okresie członkostwa około 19 proc.
Po dwóch dekadach Polska stała się – według autorów – gospodarką silnie uzależnioną od kapitału zagranicznego. Mechanizm ten jest częścią szerszego zjawiska drenażu środków z Europy Środkowo-Wschodniej do Zachodu.
Drenaż kapitału
Francuski ekonomista Thomas Piketty wskazywał, że w ramach Unii więcej kapitału płynie ze Wschodu na Zachód niż odwrotnie. Przykładem są spółki-córki zachodnich firm (m.in. duńskich) działające w Polsce: produkują lokalnie, fakturują z minimalną marżą, a większość zysku (nawet 15–40 punktów procentowych różnicy) realizowana jest w krajach macierzystych. Polskie spółki-córki osiągają przeciętnie niskie marże (ok. 3 proc.), podczas gdy spółki-matki – wyraźnie wyższe.
Deficyt i zadłużenie
Deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych wzrósł z 341 mld zł w 2003 r. do 1,1 bln zł w 2022 r. (z prognozami sięgającymi 2,5 bln zł w kolejnych latach). Koszty obsługi długu centralnego i samorządowego skoczyły z 29 mld zł w 2021 r. do 105 mld zł w 2024 r. Zadłużenie zagraniczne (publiczne i prywatne) wzrosło czterokrotnie – z 374 mld zł w 2003 r. do około 1,63 bln zł.
Ceny
Regulacje unijne przełożyły się na wzrost kosztów. Ceny gazu wzrosły około 3,5-krotnie. Energia elektryczna dla gospodarstw domowych – z około 40 groszy do ponad 80 groszy za kWh (wzrost o ponad 100 proc. z opłatami dystrybucyjnymi). Polityka klimatyczna i system handlu emisjami mają generować dodatkowe koszty rzędu setek złotych rocznie na przeciętne gospodarstwo. Opłaty za wodę i ścieki wzrosły o ponad 100 proc. Ceny mieszkań poszły w górę z około 2412 zł/m² w 2003/2004 r. do ponad 6400 zł/m², części. dzięki popytowi zagranicznemu. Wskazywane są też dualne standardy jakości i cen produktów importowanych.
Rolnictwo
Dopłaty bezpośrednie na hektar w Polsce pozostają wyraźnie niższe (nawet o 100–200 proc.) niż w krajach Europy Zachodniej. Krajowe wsparcie jest skromne w porównaniu z zachodnim. Liczba gospodarstw spadła z prawie 2,93 mln w 2002 r. do około 1,32 mln w 2020 r. Ceny ziemi rolnej wzrosły około dziesięciokrotnie, m.in. dzięki zakupom przez podmioty z innych krajów UE. Unijne wymogi zwiększyły też zużycie nawozów (z 99 kg/ha do 131 kg/ha), podnosząc koszty.
Hiper-biurokracja
Unia to – według filmu – struktura silnie scentralizowana i kosztowna: około 60 tys. urzędników, roczne koszty funkcjonowania rzędu 120 mld euro, regularne przenosiny Parlamentu Europejskiego między Brukselą a Strasburgiem generujące dodatkowe dziesiątki milionów euro. Obowiązuje dziesiątki tysięcy aktów prawnych, orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości i zaleceń. Szacowany koszt regulacji dla Polski to około 6 proc. PKB rocznie – w skali dwóch dekad może to oznaczać straty rzędu 2 bln zł.
Wnioski i pytanie o przyszłość
Film konfrontuje dominującą narrację o jednoznacznych korzyściach z danymi wskazującymi na koszty ukryte, spowolnienie dynamiki w niektórych obszarach, rosnące uzależnienie i ograniczenia suwerenności. Wolny przepływ osób wiąże się przede wszystkim ze strefą Schengen, a nie wyłącznie z członkostwem w UE. Fundusze unijne to tylko jedna strona medalu.
Pietrzak wskazuje dwie drogi: radykalną reformę Wspólnoty albo – jeśli reforma okaże się niemożliwa – rozważenie wyjścia w drodze nowego referendum z prostym pytaniem.
Autorstwo: Andrzej Kumor Na podstawie: YouTube.com Źródło: Goniec.net
Słuchając przemówienia Pana Prezydenta na dziedzińcu Pałacu Namiestnikowskiego dniu 6 sierpnia, kiedy raczył był poinformować naród o swoim stosunku do wojny na Ukrainie – i kiedy wykrzyczał: „Niech sobie mordują tych sowietów tam, gdzie ich napadli i w ogóle nas Polaków to nie boli. W tym zakresie zawsze mogą na nas liczyć, bo tam, gdzie się bije Moskala, tam Polska pomaga, nawet jak nie bierze udziału bezpośrednio w tej wojnie. Taki jest strategiczny interes Polski” – nasunęła mi się taka scena z listopada 1919 roku.
Wysłannik Józefa Piłsudskiego na rozmowy z Rosja radziecką, hr. Michał Kossakowski, podczas rozmowy w Belwederze, zapytał go – jaki jest właściwie cel polskiej polityki na Wschodzie. Poirytowany Piłsudski odrzekł: „Zarówno bolszewikom, jak i Denikinowi jedno jest tylko do powiedzenia: Jesteśmy potęgą, a wyście trupy. Mówiąc inaczej językiem żołnierskim: dławcie się, bijcie się, nic mię to nie obchodzi, o ile interesy Polski nie są zahaczone (…) Lekceważę, pogardzam wami. Jesteście pogrążeni w rękach Żydów i junkrów niemieckich, nie wierzę wam, waszemu gatunkowi ludzkiemu”.
Kosssakowski był wstrząśnięty, zapisał w dzienniku: „Pogarda i lekceważenie zarówno bolszewików, jak też Denikina, czyli całej Rosji… czy można mieć program polityczny redukujący się do słów: „pogarda, lekceważenie”? Czy w rzeczywistości nic więcej od Rosji nie potrzebujemy…”.
Nie wiem, czy Nawrocki inspirował się tą wypowiedzią Piłsudskiego. Być może, przecież praktycznie cała polska „klasa polityczna” to właśnie jego i jego koncepcje wschodnie bierze za wzór. Tyle tylko, że zapomina się, albo chce się zapomnieć o jednym – ta polityka zakończyła się klęską i Polska tylko cudem uratowała swój świeży niepodległy byt. Ta polityka pogardy i lekceważenia wszystkich na Wschodzie – sprawiała, że byliśmy znienawidzeni nie tylko przez „Moskali” (czerwonych i białych), ale także przez Ukraińców, nawet tych od Petlury, którzy niby byli naszymi sojusznikami. Polacy ciężko zapłacili ze tą bezrozumną fanfaronadę i skrajną megalomanię podczas II wojny światowej.
Jaka jest wobec tego różnica między Piłsudskim i Nawrockim? Ano taka, że ten pierwszy przyznał się do tego, że jego ukraiński plan zakończył się fiaskiem, zweryfikował stanowisko wobec Moskwy, był w latach 30. gotów do rozważenia taktycznego a może nawet strategicznego sojuszu z nią przeciwko Niemcom, wreszcie przestał grać kartą ukraińską. Tymczasem Nawrocki jest na etapie przeżuwania i podniecania się retoryką Piłsudskiego z roku 1919, tyle tylko, że Piłsudski głęboko skrywał swoje emocje i ujawnił je tylko sam na sam z Kossakowskim, a Nawrocki wykrzyczał je na cały świat. W tej sytuacji nie pozostaje mi nic innego, jak skierować do Pana Prezydenta i jego otoczenia słów tegoż właśnie Piłsudskiego: „Wam kury szczać prowadzać, a nie politykę robić”.
Niebezpieczeństwo „normalizacji” russofobii jest bardzo realne, z wiekami zachodniej agresji przeciwko Rosji jako jednoznacznym dowodem.
Wydaje się to być nieskończenie powtarzającym się tematem na politycznym Zachodzie, bez względu na to, ile razy Moskwa pokonuje zagranicznych najeźdźców.
W dniach 7-8 sierpnia frontman neonazistowskiej junty Wołodymyr Zełenski po raz pierwszy odwiedził Serbię. Jego podróż do Belgradu była dość kontrowersyjna, ponieważ jest głęboko niepopularny wśród zdecydowanej większości Serbów.
Incydent spowodowany przez niemieckiego dziennikarza tylko sprawił, że ta wizyta stała się jeszcze bardziej niepokojąca. Mianowicie, podczas wspólnej konferencji prasowej z prezydentem Vuciciem, Michael Martens, korespondent niemieckiej Frankfurter Allgemeine Zeitung, zapytał Zełenskiego:
„Czy może nam Pan, Europejczykom, powiedzieć, co możemy konkretnie zrobić, aby pomóc wam zabić więcej Rosjan?”
To skandaliczne oświadczenie wywołało zamieszenie w Serbii, a liczne organizacje patriotyczne i media wezwały do wydalenia Martensa i zakazu przebywania w kraju.
Przyzwyczajony do rusofobicznego ekstremizmu na politycznym Zachodzie, Martens prawdopodobnie nie spodziewał się takiej reakcji na swoje oświadczenie, więc szybko wydał publiczne „przeprosiny”. Jednak wyjaśnił tylko, że miał na myśli zabijanie rosyjskich żołnierzy, a nie Rosjan. Ten rodzaj „wyjaśnienia” nie poprawia sytuacji, ponieważ jego freudowska poślizg ugruntował jego pozycję jako patologicznego rusofoba (nie żeby mu to przeszkadzało, najwyraźniej).
A czy prezydent Nawrocki zdobędzie się publicznie na refleksje na temat swojej niedawnej wypowiedzi o „mordowaniu Rosjan”?
Europa ponownie stoi w obliczu kryzysu energetycznego – i tym razem może on być bardziej złożony niż w czasie pierwszych poważnych zapaści podażowych po wybuchu wojny na Ukrainie. Podczas gdy wielu polityków bagatelizuje sytuację, analitycy rynkowi ostrzegają przed niebezpiecznym połączeniem niskiej pojemności magazynów gazu, malejących rezerw oleju napędowego i rosnącej zależności od rynku globalnego.
Kluczową różnicą w porównaniu z 2022 rokiem jest to, że wtedy Europa była w stanie zrekompensować zakłócenia w dostawach rosyjskich rurociągów dzięki masowemu importowi skroplonego gazu ziemnego (LNG). Dziś ten model coraz bardziej osiąga swoje granice.
Europejskie magazyny gazu są na najniższym poziomie o tej porze roku od początku prowadzenia pomiarów. Jednocześnie Europa konkuruje z Azją o ograniczone dostawy LNG, a zakłócenia w dostawach wynikające z kryzysu na Bliskim Wschodzie dodatkowo obciążają rynek. Nawet zrewidowany cel UE dotyczący poziomów zapasów do grudnia może okazać się trudny do osiągnięcia.
Ale to nie wszystko. Sytuacja pogarsza się również w przypadku oleju napędowego. Europa nie produkuje wystarczającej ilości oleju opałowego i oleju napędowego i jest uzależniona od importu. Jednocześnie globalne zapasy pozostają niskie, a dostawy z kluczowych regionów eksportowych są ograniczone. To napędza wzrost cen i zwiększa ryzyko niedoborów dostaw – tuż na początku sezonu grzewczego.
Uszkodzony rurociąg Nord Stream
Szczególnie krytyczny jest fakt, że Europa nie może już polegać na długoterminowych, stabilnych umowach na dostawy z Rosji. Zamiast tego kontynent uzależnił się od niestabilnego rynku globalnego. Każdy kryzys na Bliskim Wschodzie, każda awaria instalacji LNG czy każdy wzrost popytu ze strony Azji może mieć natychmiastowy wpływ na ceny energii w Europie.
Ponadto istnieje zjawisko, które jak dotąd nie wzbudziło większego zainteresowania: Arabia Saudyjska coraz częściej przenosi eksport ropy naftowej na droższe, alternatywne szlaki, aby zmniejszyć zależność od Cieśniny Ormuz. Dłuższe trasy transportu, wyższe składki ubezpieczeniowe i rosnące koszty logistyki mogą trwale podnieść ceny ropy naftowej, a w konsekwencji oleju napędowego – nawet jeśli sytuacja militarna w Zatoce Perskiej się uspokoi. Jednocześnie eksperci ostrzegli, że od początku wojny utracono ponad 2,6 miliarda baryłek ropy naftowej i że nawet przy natychmiastowym powrocie do normalności odbudowa zapasów zajęłaby nawet 18 miesięcy.
Konsekwencją może być problem strukturalny: Europa ponosi wyższe ceny energii nie tylko z powodu tymczasowych konfliktów, ale dlatego, że globalne łańcuchy dostaw ulegają trwałym zmianom.
Tymczasem inne regiony polegają na długoterminowych partnerstwach energetycznych lub posiadają większe rezerwy własnych surowców. Europa z kolei pozostaje w pułapce konkurencji o ograniczone dostawy LNG i jest bardziej niż kiedykolwiek zależna od globalnych szlaków żeglugowych i rozwoju sytuacji geopolitycznej.
Jeśli nadchodząca zima będzie mroźniejsza niż przeciętnie lub jeśli na rynkach energii wystąpią nowe zakłócenia, Europa może stanąć w obliczu rosnących kosztów ogrzewania, wyższych cen energii elektrycznej oraz większych obciążeń dla przemysłu i konsumentów szybciej niż oczekiwano. Reuters podsumowuje sytuację jasną oceną: po kilku kolejnych stanach kryzysowych Europa ponownie jest o jedną srogą zimę od poważnego kryzysu energetycznego.
ZB: Czy cokolwiek sensownego czynią brukselscy urzędnicy i europejskie rządy, by przeciwdziałać nadchodzącemu kryzysowi energetycznemu? – W ciągu wielu lat w celu realizacji fixe-idei zdążyli zlikwidować wiele kopalni węgla kamiennego i brunatnego. Niemcy pogniewali się na energię jądrową i stawiają sobie oraz innym państwom mało wydajne, szkodliwe dla środowiska, wiatraki. [tu pieprzy. md]
Równocześnie Europa zafundowała sobie covida, a później z entuzjazmem wsparła Ukrainę w wojnie z Rosją, wydając setki miliardów euro na broń dla kijowskiego reżimu oraz na rozbudowę własnych armii. Z kim zamierza ona wojować, przed kim chce się bronić? – Rządzący, a przynajmniej ich doradcy, wiedzą przecież, że Moskwa nie ma ani interesu, ani ochoty walczyć z Europą.
Ćwierkają wróble, że niektóre państwa Europy prowadzą dyplomatyczne rozmowy z rosyjskimi ekspertami na temat przywrócenia dostaw ropy i gazu. I jeśli coś ruszy z miejsca, to jeszcze będzie można pytać: Po co wam to było?
Najnowszy raport Reutersa przedstawia znacznie bardziej ponury obraz sytuacji na Ukrainie niż sugerują liczne nagłówki. Podczas gdy uwaga często skupia się na liniach frontu, Moskwa wydaje się teraz celować w inną piętę achillesową: gospodarcze koło ratunkowe Ukrainy.
Port w Odessie
W centrum uwagi znajdują się porty Morza Czarnego – przede wszystkim Odessa. Według ukraińskich źródeł, alternatywne szlaki eksportowe koleją, drogą lądową i Dunajem mogą obecnie zastąpić jedynie około połowę dotychczasowego transportu morskiego. Jednocześnie żniwa idą pełną parą. Miliony ton zbóż i roślin oleistych nie trafiają już na rynek światowy regularnymi kanałami.
Ma to wpływ nie tylko na rolnictwo, ale także na ukraiński budżet państwa. Produkty rolne należą do najważniejszych źródeł dewiz w kraju. Jeśli eksport wyschnie, państwo i gospodarka stracą miliardy. Agencja Reuters już donosi o załamaniu cen na ukraińskim rynku krajowym i miliardowych stratach w rolnictwie.
Na szczególną uwagę zasługuje oświadczenie samego Kijowa. Wiceminister rolnictwa przyznaje, że tylko niezawodnie działający port w Odessie może sprawić, że Ukraina ponownie stanie się znaczącym eksporterem zboża. Jednak ten właśnie port od tygodni znajduje się pod ogromną presją. Może to oznaczać rozwój sytuacji, której konsekwencje wykraczają daleko poza Ukrainę.
Im dłużej porty Morza Czarnego pozostaną nieczynne, tym bardziej Ukraina będzie zależna finansowo od Zachodu. Europa będzie musiała nie tylko dostarczać broń, ale także w coraz większym stopniu rekompensować straty gospodarcze. Miliardy dolarów pomocy mogłyby stać się stałym elementem. Jednocześnie europejskie szlaki transportowe znajdują się pod presją. Linie kolejowe, drogi i porty nad Dunajem nie są w stanie zastąpić przepustowości portów Morza Czarnego. Koszty logistyki rosną, a łańcuchy dostaw stają się wolniejsze i droższe.
Rumuński port Galati nad Dunajem – Ukraina chce usprawnić eksport zboża tym szlakiem
Istnieje również inne ryzyko: trwałe wstrzymanie znacznej części ukraińskiego eksportu zboża prawdopodobnie szczególnie mocno uderzyłoby w Afrykę Północną i Bliski Wschód. Rosnące ceny żywności mogłyby wywołać nowe fale migracji do Europy – scenariusz obserwowany już podczas poprzednich kryzysów zaopatrzeniowych.
Strategicznie rzecz biorąc, Rosja wydaje się realizować długoterminową strategię wyniszczania. Zamiast skupiać się wyłącznie na celach militarnych, wywiera coraz większą presję na fundamenty gospodarcze Ukrainy. Kraj, który nie będzie w stanie sprzedać swoich najważniejszych produktów eksportowych, ostatecznie straci zdolność do samodzielnego finansowania.
Dla Europy stanowi to niewygodną rzeczywistość: nawet jeśli sytuacja na froncie militarnym pozostanie w dużej mierze niezmieniona, obciążenie finansowe UE będzie nadal rosnąć. Więcej pakietów pomocowych, wyższe koszty logistyki, rosnąca presja na rynki rolne i potencjalne nowe fale migracji nie byłyby bezpośrednimi konsekwencjami poszczególnych konfliktów, a raczej stopniową erozją gospodarczą.
Jeśli taka sytuacja będzie się utrzymywać i Rosja na stałe przerwie szlaki eksportowe przez Morze Czarne, wojna może przekształcić się z militarnej w ekonomiczną wojnę na wyniszczenie – a rachunek za nią ostatecznie będzie musiała zapłacić nie tylko Ukraina, ale cała Europa.
Gdy piszę o Ukrainie, używam dwóch nazw: – Ukraina, gdy myślę o zwykłej ludności, która wojny z Rosją nie chce i która nie jest piewcą banderyzmu, a takich ludzi na Ukrainie są miliony. – UPAina, gdy myślę o neobanderowskiej juncie i neobanderowskich elitach, piewcach Bandery i UPA, żądnych wojny z Rosją (nienawidzących także Polaków), będących w wojnie zachodu z Rosją narzędziem kolektywnego zachodu z USA na czele. Analogicznie piszę o Ukraińcach i Ukrach.
Czarne chmury wiszą i nad Ukrainą, Ukraińcami, jak i zwłaszcza nad UPAiną i kijowską juntą.
Kijowski ćpun ogłosił pod koniec czerwca plan czterdziestodniowej kampanii ataków powietrznych na Rosję, by zmusić ją do „zakończenia wojny”: Zełenski zatwierdził 40-dniową operację. Ukraina chce zmusić Rosję do zakończenia wojny.
Musiał być niewąsko naćpany komik, podejmując, czy tylko ogłaszając podsuniętą mu decyzję. Pewnie myślał, że Rosja będzie powściągliwie przyglądać się atakom na nią, na obiekty cywilne (Wildberries) i statki handlowe. Wcześniej Rosja nie reagowała zbyt ostro na ataki na „flotę cieni” czy na okręty floty czarnomorskiej. Kijowska junta i kolektywny zachód przestały przejmować się kreślonymi przez Rosję czerwonymi liniami, których przekraczanie nie wywoływało ostrych rosyjskich reakcji. Tym razem i junta, i kolektywny zachód, zostały reakcją Rosji kompletnie zaskoczone. Rosja przestała się patyczkować, zaczęła atakować cele militarne i logistyczne w samym Kijowie, w tym usraelskie i niemieckie fabryki i magazyny podwójnego przeznaczenia. Zamieszczam króciutką migawkę z ataku na Kijów 5 sierpnia:
Jeszcze ostrzej zaatakowała Rosja porty w Odessie, blokując je zupełnie. Wprawdzie istniała pod patronatem ONZ umowa między Rosją a kijowską juntą o wolnym handlu zbożem na Morzu Czarnym, ale umowę złamała kijowska junta, atakując rosyjskie statki z pszenicą. Rosja odpowiedziała pięknym za nadobne. Jakieś 80% eksportu (zboża, rudy żelaza, stali, węgla kamiennego) Ukrainy szło drogą morską. Duża część importu także. Junta planuje wprawdzie utrzymywać eksport zboża koleją przez Rumunię, ale to marzenia ściętej głowy. Sama wymiana wózków kołowych w wagonach towarowych zablokuje nieliczne graniczne przejścia kolejowe z Rumunią, a poza tym Rosja atakuje i niszczy lokomotywy, tabor kolejowy, dworce i szlaki kolejowe. Kijowska junta, i tak w większości finansowana z zachodu, będzie obecnie potrzebowała dodatkowych miliardów na samo tylko jej funkcjonowanie. Kolektywny zachód, już niewypłacalnie zadłużony, będzie zmuszony jeszcze więcej miliardów pompować w skorumpowaną kijowską juntę. Zachodni banksterzy zacierają ich kosmate łapska – wojna zachodu z Rosją to dla nich złoty interes.
Tu konieczne jest zdemaskowanie propagandowego kłamstwa, jakoby blokada Odessy i eksportu ukraińskiego zboża miało wywołać masowy głód w Afryce. W ONZ prowadzona jest od roku 2022 dokładna rejestracja wszystkich ukraińskich statków ze zbożem, jego ilości i portów docelowych. Tylko kilka procent ukraińskiego zboża trafia do Afryki. Ogromna większość idzie (głównie na pasze) do Turcji, Europy zachodniej i do Chin. Jeśli w Afryce dojdzie do głodu, to przez ukraiński ostrzał rosyjskich statków z pszenicą, idących właśnie do Afryki.
I jeszcze krótka dygresja o tej 40-dniowej operacji. Komik i ćpun kijowski, jak wiemy, ma słuszne, żydowskie pochodzenie. Religijny nie jest, ale żydo-biblijne liczby nie są mu obce. Mógł wszak ogłosić operację np. sześciotygodniową (42 dni). A ogłosił 40-dniową.
Liczba 40 jest często spotykana w biblii. Cytuję z AI:
Potop: Deszcz padał przez 40 dni i 40 nocy, obmywając Ziemię z zepsucia.
Mojżesz: Przebywał na górze Synaj przez 40 dni i 40 nocy, otrzymując tablice przykazań.
Wędrówka Izraelitów: Naród wybrany szedł przez pustynię przez 40 lat, zanim wszedł do Ziemi Obiecanej (wymiana pokoleniowa).
Jezus na pustyni: Pościł przez 40 dni i 40 nocy, kuszony przez szatana przed rozpoczęciem publicznej misji.
Prorok Eliasz: Szedł do góry Horeb przez 40 dni i 40 nocy o jednym posiłku.
I dlatego neobanderowski prorok, zbawiciel – ćpun, żebrak, pianista-penisista – także wybrał tę liczbę. Tyle, że szczęścia mu nie przyniosła.
Ostra reakcja Rosji niewątpliwie związana jest z nastrojami społecznymi, narastającym naciskiem „jastrzębi”, domagających się zdecydowanej reakcji na ataki ukraińskie, jak i zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi, w których partia Władimira Putina liczyć się musi z mniejszym poparciem, niż przed czterema laty. Niemniej pozycja prezydenta Rosji nadal jest silna. Atakom rosyjskim przyszło w sukurs załamanie się obrony powietrznej kijowskiej junty. Brakuje jej rakiet obrony powietrznej, z zachodu nie dostanie ani sztuki, gdyż zachód też ich nie ma, przez co rosyjskie rakiety trafiają bez przeszkód w wyznaczone cele militarne i logistyczne. Podobnie jest z dronami. Rosja na coraz większą skalę używa dronów z napędem odrzutowych, przez co ukraińskie drony obronne, w większości napędzane śmigłami, są za wolne. No i Rosja używa coraz więcej nowych pocisków – hybrydy dronu i rakiety manewrującej o nazwie Banderol. Zasięg 500 kilometrów, szybkość 550-600 km/h, głowica bojowa 115 kg.
Sytuacja na froncie jest dla kijowskiej junty coraz gorsza. Rosyjski walec powoli, ale nieustannie na wielu odcinkach prze naprzód. Rosyjskie bomby szybujące nieomal bez przeszkód zrzucane są na linię frontu i jego ukraińskie zaplecze (w lipcu ponad 8 tysięcy). Drony niszczą stacje paliwowe, szlaki kolejowe, cysterny, magazyny amunicji. Bombardowane rakietami i dronami dalekiego zasięgu są fabryki zbrojeniowe na całej Ukrainie, także będące własnością zachodu. Porty morskie z Odessą na czele są zablokowane. Nie opłaciło się ćpunowi prowokowanie Rosji planem 40-dniowej operacji. Kopał dołek pod Rosją i sam do niego wpadł. Zresztą – co miał zrobić. Mimo propagandy sukcesów wojennych wie kijowska junta, że brakuje jej coraz bardziej mięsa armatniego, sprzętu militarnego, zwłaszcza pocisków obrony powietrznej i boi się nadciągającej zimy, która może być jej ostatnią zimą. Z tego powodu zaryzykowała ową 40-dniową operację, która przypominać zaczyna założenie sobie pętli na szyję – pętli także gospodarczej i finansowej.
Czarne chmury wiszą i nad Polską. Nadzorcy w Warszawie, gorliwie wspierający kijowską juntę, nie tylko wywalili na nią miliardy, rozbroili się, to jeszcze ściągnęli do kraju hordy Ukraińców, a wśród nich wściekłych neobanderowskich Ukrów, z którymi mamy coraz więcej problemów. Gdy Polacy dadzą po pysku Ukrom, wrzask jest we wszystkich łże-mediach, że był to atak z powodów nienawiści na tle etnicznym i narodowym. Gdy kilku Ukrów pobiło Polaka ze skutkiem śmiertelnym, gdy ukrowski gówniarz nożem kilkakrotnie dźgnął Polkę we Wrocławiu, nie ma w łże-mediach ani słówkiem o tym, że są to ataki z powodu nienawiści na tle etnicznym i narodowym. Ma rację Liliana Wiadrowska – Ukrainiec w Polsce panem:
A ponieważ coraz bardziej prawdopodobnym jest, że tej zimy kijowska junta nie przetrzyma, należy spodziewać się najazdu na Polskę dalszych hord Ukrów, jeszcze bardziej wściekłych neobanderowców, do tego uzbrojonych. Widzę to czarno dla Polski i Polaków – niestety. No i z powodu wasalskich wobec zachodu i UPAiny warszawskich sług kijowskiego neobanderowskiego reżimu, znajdziemy się w tej wojnie po stronie przegranej, a to nigdy nie jest korzystne. Będziemy mogli mówić o szczęściu, jeśli władcy zachodu zrezygnują po klęsce UPAiny z dalszej wojny z Rosją i nie uczynią z Polski państwa frontowego z polskim mięsem armatnim szturmującym bramy Rosji.
Projekt zdruzgotania militarnego, gospodarczego i finansowego Rosji rękami kijowskiej junty wspieranej przez kolektywny zachód kończy się klęską zachodu. Pogłębia ją wojna na Bliskim Wschodzie, klapa militarna usraela, blokada Ormuzu i częściowa blokada Morza Czerwonego przez jemeńskich sojuszników Iranu i Palestyńczyków. Widmo kryzysu paliwowo-energetycznego, gospodarczego i finansowego czarną chmurą wisi nad kolektywnym zachodem, na którym coraz bardziej narasta panika. Dobrze widać ją w Niemczech. Mam na myśli prowokację bezpieki z dronem na lotnisku w Lipsku. Znaleziono rzekomo na nim, na pasie startowym, w pobliżu ukraińskiego Antonowa, uzbrojonego w ładunek wybuchowy i zapalnik drona. W łże-mediach kursuje jego niewyraźne zdjęcie oraz miejsce, gdzie rzekomo leżał na pasie startowym:
Nawet ja sfabrykowałbym te fotki lepiej. Dodatkowo inny samolot transportowy, własności firmy transportowej DHL, uderzony został podczas schodzenia do lądowania rzekomo innym dronem, którego szczątki są obecnie gorliwie szukane i zapewne się znajdą. Nie ma naturalnie żadnych dowodów na to, że to robota Rosji, niemniej minister spraw wewnętrznych już ogłosił, że był to „atak na Niemcy”. Nikt oficjalnie jak dotąd Rosji o „atak” nie oskarżył, ale we wszystkich komentarzach i wypowiedziach przebija się jednogłośnie opinia – kto inny jak nie Rosja może za tym „atakiem” stać? Otóż – gdyby Rosja miała zaatakować Niemcy, to od razu Oriesznikiem i w największy militarny koncern Rheinmetall. Nie bawiłaby się też z podrzędnym lotniskiem w Lipsku. Zieloni już domagają się zwołania narodowej rady bezpieczeństwa i ściągnięcia z urlopu najemnika BlackRock Merza. Ten urlopu nie przerwał, ale via internet brał udział w konferencji bezpieczeństwa narodowego.
Prowokacja ta miała kilka przyczyn. Trzeba wszak w strachu przed „rosyjską agresją” trzymać niemieckie bydło robocze. Częściowo jest to i reakcja na atak rosyjski i zniszczenie magazynu niemieckiej firmy w Kijowie:
Ale jest i inna przyczyna. Ekipa Merza chce na chama przeforsować „reformę” emerytalną i usunąć z niej istniejące od dziesięcioleci prawo do pełnej emerytury po wpłacaniu przez ubezpieczonego bez przerwy przez 45 lat składek emerytalnych. Ta „reforma” jest zmuszaniem ludzi do dłuższej pracy, bądź zgody na obniżoną emeryturę po 45 latach płacenia składek i wywołuje wiele oporu, także wśród szefów CDU we wschodnich Landach. Mają oni problem – AFD ma w nich ogromną przewagę nad resztą agenturalnych partii, także nad CDU. Gdyby poparli tę złodziejską, antysocjalną „reformę”, utracą jeszcze więcej głosów poparcia na korzyść AFD. I stąd są jej przeciwni. „Reformator” Merz musi ich jakoś zdyscyplinować i stąd „rosyjski atak” dronem był w Lipsku, a nie we Frankfurcie, Monachium czy Stuttgarcie. Miał pokazać, że i wschodnie Landy są zagrożone „rosyjską agresją”, przez co zgoda na „reformę emerytalną”, by ratować budżet militarny, jest konieczna.
Niemiecka gospodarka nadal wali się, państwo zadłuża się w przyspieszonym tempie, a nadchodząca zima może i dla Niemiec okazać się katastrofą energetyczno-paliwową. A mimo to marionetki polityczne w Niemczech nadal idą w popieraniu kijowskiej, neonazistowskiej junty w zaparte. Po tym widać, jak leży im na sercu dobro Niemiec i Niemców. W niczym nie różnią się od marionetek politycznych w Warszawie. Pamiętać w tym miejscu należy o tym, że gospodarka niemiecka była „lokomotywą”, czy też „koniem pociągowym” gospodarki zachodniej Europy (w tym zwłaszcza Polski). Gdy ona padnie, a pada w sposób widoczny gołym okiem, gospodarczo będzie zachodnia Europa pustynią, trzecim światem, skansenem, bankrutem.
Czarne chmury gromadzą się nad kolektywnym zachodem…
Zabójstwo Charliego Kirka na kampusie Uniwersytetu Utah Valley w USA było jednym z najtragiczniejszych wydarzeń minionego roku. Ten dramat jest kluczowy dla zrozumienia natury naszych czasów oraz istoty ustroju demokratyczno-liberalnego. Kirk zginął z rąk homoseksualnego przedstawiciela politycznej lewicy, produktu demoliberalnego ustroju politycznego i jego największego narzędzia demoralizacji i degeneracji, którym od dziesięcioleci jest rewolucja seksualna.
Nie bez powodu amerykańskie pismo The Chronicles Magazine, którego redaktorem naczelnym jest paleokonserwatywny profesor Paul Gottfried, tuż po zamachu opublikowało dwa artykuły o znamiennych tytułach: „Internet i lewica zabiły Charliego Kirka” oraz „Prawica musi zniszczyć lewicę, zanim będzie za późno”[1]. Na łamach portalu „Counter-Currents” Greg Johnson opublikował tekst, którego przekaz był bezkompromisowy: „Nienawidźmy teraz, przebaczajmy później”[2]. Właściciel portalu X, Tesli i SpaceX, Elon Musk w czasie transmisji na żywo podczas wiecu zorganizowanego w Londynie przez Tommy’ego Robinsona powiedział do zgromadzonego tłumu, odnosząc się do zabójstwa Kirka: „Lewica jest partią morderstwa”[3]. Prezydent Donald Trump w wypowiedziach dla mediów, obwinił za zbrodnię i toczącą się w USA katastrofę społeczną „radykalnie lewicowych szaleńców”[4]. To wnioski, które zostają wyciągnięte co najmniej dwa stulecia za późno. Na przestrzeni dziesięcioleci lewica wielokrotnie udowadniała, że jest „partią morderców”, zniszczyła cywilizację europejską, a współcześnie dominuje nad tym, co z niej pozostało. Ktokolwiek myśli trzeźwo, nie może mieć wątpliwości, że instytucje i rządy państw zachodnich, a zarazem zdecydowana większość klasy politycznej, to przedstawiciele lewego spektrum politycznego. „Długi marsz przez instytucje” Antonio Gramsciego okazał się sukcesem, chociaż tak naprawdę rozpoczął się już w XVIII wieku.
Amerykańskie społeczeństwo nie jest przesiąknięte lewicowo-marksistowskim światopoglądem do tego stopnia, co europejskie. Amerykanie pozostają o wiele bardziej sceptyczni wobec koncepcji państwa socjalnego, które w Europie jest niepodważalnym dogmatem. To pozwala im lepiej rozumieć źródła tego, co wydarzyło się na kampusie w stanie Utah. Po zabójstwie Charliego Kirka, lewicowy mainstream w Europie, który od dziesięcioleci rządzi naszym kontynentem, przemówił głosem Pawla Zerki, który na stronie ECFR (European Council for Foreign Relations) opublikował artykuł zatytułowany: „Importowany męczennik: Echa Charliego Kirka w Europie”, gdzie pogardliwie napisał: „Przedstawiając Charliego Kirka, jako męczennika zabitego przez ˂lewicową nienawiść˃, konserwatywni przywódcy po obydwu stronach Atlantyku mogą utrwalić swoją naczelną narrację: są ofiarami, prześladowanymi i uciszanymi przez liberalne elity”[5].
Konserwatyści nic tutaj nie „utrwalają”, oni po prostu stwierdzają fakty. Trudno, żeby rzeczywistość wyglądała inaczej, skoro demokracja liberalna z samej istoty jest ustrojem lewicowym. Prawica odgrywa w niej rolę opozycji politycznej, którą należy zniszczyć. Jest prześladowana na Zachodzie co najmniej od czasów Rewolucji Francuskiej, kiedy jej przedstawiciele masowo ginęli na jakobińskich gilotynach. W pewnych okresach powracała do władzy, ale utraciła ją całkowicie wraz z I i II Wojną Światową i ostatecznym upadkiem europejskich monarchii.
Lewicowy ustrój demokracji liberalnej jest przejawem wojny wytoczonej przeciwko politycznej prawicy i przypieczętowaniem totalnej hegemonii lewicy nad Europą i Zachodem. Nie oszukujmy się: za prawicowe ideały na współczesnym Zachodzie trafia się do więzienia lub jest się niszczonym w toku procesów sądowych i związanych z nimi kosztów finansowych. Od dwóch stuleci celem politycznej lewicy jest anihilacja prawicowej świadomości społeczno-kulturowo-religijnej. „Tolerancja represywna” Herberta Marcusego nie jest wyłącznie postulatem ideowym lub teorią spiskową. To plan działania politycznej lewicy i ustroju demokratyczno-liberalnego.
DOMINACJA POLITYCZNEJ LEWICY NAD CYWILIZACJĄ ZACHODNIĄ
Polityczna lewica, która wyrosła na gruncie protestantyzmu i liberalizmu, odpowiada za wszystkie katastrofy, jakie spotkały nasz krąg cywilizacyjny na przestrzeni ostatnich dwóch stuleci: Rewolucję Francuską, Rewolucję Bolszewicką, powstanie Związku Radzieckiego i III Rzeszy, II Wojnę Światową, reżim Czerwonych Khmerów w Kambodży, Chiny Mao Zedonga i jego niesławną „rewolucję kulturalną”. To całkowita dominacja politycznej lewicy, wespół z kapitalistycznymi korporacjami i ustrojem demokracji liberalnej, są głównymi przyczynami upadku Europy i erozji jej znaczenia geopolitycznego. Korporacyjny biznes pozostaje tak naprawdę w strategicznym sojuszu z polityczną lewicą. Wspólnie w śmiertelnym uścisku utrzymują ciało Zachodu. To pakt, który powstał w wyniku oczywistego gospodarczego bankructwa marksistowsko-socjalistycznego projektu. Lewica zrozumiała, że na poziomie gospodarki jej idee prowadzą do upadku państwa, dlatego aby przetrwać, musiała zjednoczyć się z liberalnym kapitalizmem, który zapewnia środki ekonomiczne do przetrwania. Współczesne korporacje to odpowiedniki sowieckich kołchozów w uwspółcześnionej wersji dla neokomunistycznego demoliberalizmu. Rację mieli ci myśliciele polityczni, jak Hans-Hermann Hoppe, czy Francis Parker Yockey, którzy uznawali, że różnice pomiędzy demokracją a komunizmem są marginalne. Z powodu historycznego zwycięstwa lewicy, Europa z największej globalnej potęgi, przekształciła się w upadający obszar kulturowy, który jest kolonizowany przez Trzeci Świat.
Zakończenie II Wojny Światowej to ostateczny triumf lewicy, która całkowicie opanowała i zdominowała naszą kulturę oraz rzeczywistość społeczną – żyjemy dzisiaj w lewicowym ustroju demokracji liberalnej, a 95% klasy politycznej na szeroko pojętym Zachodzie to przedstawiciele tej ideologii politycznej.
To zjawisko obserwujemy również we współczesnej Polsce. Przykładem są marginalne różnice światopoglądowe dotyczące kwestii społecznych w partiach takich, jak Razem, Lewica i Koalicja Obywatelska. Ta ostatnia w pełni akceptuje sojusze z ekstremistami ze środowisk skrajnej lewicy, którzy wprost kontynuują idee PRL-u, jak Włodzimierz Czarzasty, lub reprezentują neomarksistowską ideologię „woke”, jak Katarzyna Kotula, Barbara Nowacka i Agnieszka Dziemanowicz-Bąk. Ich światopogląd nie różni się niczym od tego, który wyznawała czołowa postać bolszewickiego feminizmu i projektu zniszczenia instytucji rodziny – komisarz ludowa ZSRR Aleksandra Kołłontaj. Wszyscy wymienieni są przedstawicielami koalicji rządzącej. Ich poglądy najwyraźniej w żadnym stopniu nie przeszkadzają władzom i politykom partii Donalda Tuska, a skandaliczne stanowisko „ministry równości” było przejawem żywego jakobinizmu w sercu rządu KO.
Wniosek jest jeden: radykalnie lewicowa ideologia społeczna niczym nie różni się od liberalizmu partii Donalda Tuska. Odnosi się to również do kwestii gospodarczych. Koalicja Obywatelska na każdym kroku udowadnia, że nie posiada już żadnego związku z klasycznym liberalizmem gospodarczym, czego dowodem jest brak jakichkolwiek reform w tym kierunku. Wśród postulatów tego środowiska nie znajdziemy likwidacji podatków dochodowych, VAT-u czy akcyzy na paliwa. Praktyka KO to nieustanne zwiększanie kosztów życia i obciążeń podatkowych społeczeństwa. Z liberalizmu gospodarczego pozostało w niej już tylko pozytywne nastawienie do wielkich korporacji i międzynarodowego kapitału. Koalicja Obywatelska broni, utrzymuje i rozbudowuje model państwa socjalnego oraz głosi ekstremistyczne wartości społeczne, co automatycznie umiejscawia ją na lewym spektrum polityki.
U podstaw politycznej lewicy ostatnich dwóch stuleci stoi oczywiście najstarsza ideologia rewolucyjna, którą jest liberalizm i jej naczelna ideologia ekonomiczna, czyli kapitalizm. Jest pewna słuszność w stwierdzeniu, że socjalizm, marksizm i komunizm były radykalną reakcją na wynaturzenia kapitalizmu, który sprowadził rzeczywistość społeczno-kulturową Zachodu do kwestii ekonomicznych, eksploatując społeczeństwa w imię maksymalizacji zysku. Włoski myśliciel Julius Evola zauważył, że kapitalizm i komunizm stanowią dwie strony tego samego medalu, ponieważ przyznają nadrzędność czynnikom ekonomicznym negując hierarchię, religię i tradycję – przejawy tego, co duchowe w opozycji do materializmu. Po okresie 1989-1991 dołączył do tego model etatystyczno-korporacyjnej gospodarki, kiedy wraz z bankructwem ZSRR okazało się, że projekt marksistowski w swojej czystej postaci skazany jest na ekonomiczną niewydolność i prowadzi do zapaści gospodarczej, a w efekcie do bankructwa państwa. Społeczeństwa Zachodu, zinfiltrowane przez lewicowo-liberalną ideologię, na każdym kroku implementują ten światopogląd: powszechny rozkład rodziny, ateizm, dyskryminacja mężczyzn, środki antykoncepcyjne, rozwody, aborcje, propaganda równości w opozycji do hierarchii, model wszechmogącego państwa socjalnego – naczelne idee wywiedzione z lewicowych dogmatów, które zostały zaakceptowane, jako coś oczywistego i naturalnego przez zdegenerowane i wymierające demograficznie społeczeństwa. Wszystkie one stoją w opozycji do odwiecznej tradycji europejskiej kultury, która wznosiła się na zasadach autorytetu, hierarchii i wiary religijnej – podstaw ustroju monarchicznego i kościelnego, czyli tych, które dominowały nad Europą przez ponad tysiąc lat – od koronacji Karola Wielkiego na cesarza w Akwizgranie w roku 800, do końca I Wojny Światowej w roku 1918.
Nie zapominajmy, że demokracja liberalna to eksperyment społeczny i polityczny ostatnich dziesięcioleci. Eksperyment nieudany, który przyniósł polityczny i społeczny upadek Europy, a w skali globalnej, zanik znaczenia naszego kręgu cywilizacyjnego.
To, że trzy ostatnie stulecia historii Europy i Zachodu to proces nieustannego wzrostu lewicy, która narodziła się wraz z protestantyzmem i liberalizmem Johna Locke’a, aby ostatecznie w toku XX wieku całkowicie zdominować naszą cywilizację, nie miał wątpliwości Jędrzej Giertych. Dał temu wyraz w doskonałym tekście z 1978 roku zatytułowanym „Przeciwko fałszywej prawicy, liberalizmowi i marksizmowi”:
„Żyjemy w czasach panowania lewicy. Lewica dzisiaj rządzi i króluje. Rządzi ona państwami, nadaje ton w polityce, sprawuje władzę w życiu społeczeństw, cieszy się powagą w sztuce i w życiu umysłowym, na uniwersytetach i w akademiach, w filozofii, w ekonomii, w socjologii, w naukach historycznych, ba! przoduje nawet w życiu towarzyskim. Ludzie u władzy, ludzie bogaci, ludzie cieszący się powodzeniem, nawet – co tu mówić – ludzie eleganccy i światowi – to są dziś ludzie lewicy. Prawicowcy, to są ludzie na drugim planie. Ani nie bogaci, ani nie wpływowi, ani nie modni – staroświeccy”[6].
Kontynuował:
„Ileż jest dziś w świecie lewicowej propagandy! Cały świat zalany jest książkami, broszurkami, manifestami, które wszystkie, dyskutując ze sobą, polemizując ze sobą, zwalczając się wzajemnie, głoszą jednak wszystkie razem ciągle to samo: że zbawieniem ludzkości jest lewica”[7].
Giertych podkreślał również, że wszelka „opozycja” wobec lewicy przyjmuje pozycje jeszcze bardziej lewicowe:
„A jeśli się przeciwko lewicy rodzi opozycja, to także i ona przybiera postawę lewicową. Spójrzmy na falę opozycyjną przeciwko rządom komunistycznym dzisiaj w Polsce! Przecież przybrała ona postać dość wyraźnie trockistowską, a więc jeszcze bardziej lewicową niż oblicze grupy rządzącej”[8].
Dla Giertycha nie było wątpliwości jakie są powody upadku świata zachodniego. Podstawową przyczyną jest zdominowanie go przez polityczną lewicę, a tym samym przez jej zdegenerowane idee i wartości:
„Panuje dziś w świecie lewica. I dziwić się tu, że świat cały jest w tak opłakanym stanie! Że tak się dziś wszystko w świecie wali, wszystko idzie ku ruinie! Bo lewica – to są siły zniszczenia. Zapanowały w świecie siły zniszczenia – i świat cały idzie pod ich komendą jak w hipnotycznym transie ku wszechstronnemu upadkowi moralnemu, politycznemu, społecznemu i gospodarczemu. Nie podźwignie się, dopóki z tej drogi nie zawróci. Świat tak wygląda, jak wygląda – ponieważ oddał się pod władzę lewicy”[9].
Oczywiście definiujemy lewicę szeroko – są nią również ci, którzy określają się mianem „liberałów”. Dobrze rozumieją to Amerykanie, dla których pojęcia „leftist” i „liberal” są tożsame. Liberalizm jest najstarszą z rewolucyjnych ideologii politycznych. To z niego wyrastają wszelkie radykalne ruchy: jakobinizm, socjalizm, marksizm, komunizm, demokratyzm i statolatria. To liberalizm jest protoplastą totalitaryzmów powołanych do życia przez polityczną lewicę. Świadomość tych faktów posiadał Oswald Spengler, który w najwybitniejszej książce geopolitycznej XX wieku „Lata decyzji. Niemcy a bieg dziejów powszechnych”, wydanej w 1933 roku, pisał z perspektywy swojej ojczyzny:
„Bolszewizm nie zagraża nam dopiero, lecz już nad nami panuje”[10].
Nie miał też żadnych wątpliwości, co do pokrewieństwa pomiędzy liberalizmem a komunizmem:
„Ten aktywny liberalizm kroczy konsekwentnie od jakobinizmu do bolszewizmu. Nie jest to przeciwieństwo myślenia i woli, lecz wczesna i późna forma, początek i koniec jednego ruchu”[11].
W tym rozumieniu, totalitaryzm bolszewizmu i komunizmu są naturalną kulminacją i konsekwencją, a zarazem nieuchronnym rezultatem ideologii liberalnej. Tożsamość demokracji liberalnej i komunizmu podkreślał również kontrowersyjny amerykański myśliciel Francis Parker Yockey:
„Wiodące wartości komunizmu są identyczne z wartościami demokracji liberalnej: komunizm również głosi ekonomiczne znaczenie życia, nadrzędność jednostki, wzniosłość ˂szczęścia˃, doktrynę nieba na ziemi, nadrzędność najniższego typu ludzkiego, materializm, krytycyzm, ateizm, intelektualizm, nienawiść wobec autorytetu, samobójstwo rasy, feminizm i pacyfizm. Jedyną różnicą pomiędzy demokracją liberalną a komunizmem jest fakt, że komunizm stał się intensyfikacją tych wierzeń do poziomu na którym stały się polityczne. Liberalizm był anty-polityczny i miał nadzieję, że osiągnie dominację za pomocą ˂śliniących się˃ sentymentów, a komunizm był pełen intensywnej nienawiści, która domagała się wyrazu pod postacią walki klas”[12].
Nie wnikamy w tym miejscu w dogłębną analizę, czy konserwatyzm z którym mamy do czynienia w Stanach Zjednoczonych jest rzeczywiście tym samym, co konserwatyzm europejski. Oczywiście, że tak nie jest. Stany Zjednoczone powstały na gruncie liberalnej ideologii, od początku były realizacją projektu rewolucyjnego. Do tego wiele kontrowersji wśród europejskiej prawicy wzbudzają związki tej amerykańskiej z Izraelem i ogromne wpływy syjonizmu. Dotyczy to również postaci i poglądów tragicznie zmarłego Charliego Kirka. Niemniej jednak był on reprezentantem tego, co określa się współcześnie mianem amerykańskiego konserwatyzmu, aktualnie silnie naznaczonego przez nacjonalistyczny ruch MAGA. Kirk bronił konserwatywnych wartości w sferze społecznej, opowiadał się za prawem naturalnym i był zażartym przeciwnikiem aborcji oraz wszelkich ideologii kwestionujących istnienie płci biologicznej. Dla współczesnej amerykańskiej lewicy był radykalnym reakcjonistą, którego należy zniszczyć. Został zamordowany właśnie ze względu na swoje poglądy i wyznawane wartości, które stały w kontrze wobec lewicowo-liberalnego mainstreamu.
MARKSISTOWSKA REWOLUCJA SEKSUALNA – GWÓŹDŹ DO TRUMNY ZACHODU
Postawmy pytanie, czy to nie „rewolucja seksualna” okazała się być najskuteczniejszą „cichą” rewoltą przeprowadzoną przez polityczną lewicę? W swoich skutkach o wiele bardziej niszczycielską i destrukcyjną niż inne burze dziejowe ostatnich dwustu lat? Dlaczego? Ponieważ dokonała ona całkowitej destrukcji instytucji małżeństwa i patriarchalnej rodziny w obrębie cywilizacji zachodniej, doprowadzając do katastrofy demograficznej i rozpoczynając proces biologicznej anihilacji społeczeństw Europy i Zachodu. Od tego typu kryzysu nie ma ucieczki, oznacza on ostateczny koniec cywilizacji. Katastrofa demograficzna, bezdzietność, zniszczone rodziny, epidemia rozwodów i aborcji, konflikt pomiędzy mężczyznami i kobietami, to nieuniknione rezultaty tego społecznego przewrotu. Tuż za nimi postępuje zalewanie umierającego kręgu cywilizacyjnego przez masy ludzkie z Trzeciego Świata.
Interpretując zjawisko „rewolucji seksualnej” spotkamy się z opiniami, że jest to projekt wynikający z liberalizmu i ograniczający się do tej ideologii. Faktem jest, że u jej podstaw znajduje się indywidualistyczny hedonizm charakterystyczny dla mentalności liberalnej. Klasyczny liberalizm skupiał się na kwestiach wolności gospodarczej i politycznej, zasiał jednak ziarno z którego wyrósł skrajny indywidualizm mający u swoich źródeł rewolucyjną ideę równości ludzi. Te idee musiały przenieść się z jednostki na instytucję rodziny i skutkować atakiem wymierzonym w hierarchię oraz patriarchat. Już u ojca liberalizmu, Johna Locke’a pojawiają się tezy negujące absolutną władzę ojca i męża opartą na prawie bożym. Locke głosił zarazem równość matek i ojców we władzy rodzicielskiej, a małżeństwo uznawał za dobrowolną umowę. Z kolei ojcem feminizmu był nie kto inny, jak tylko radykalny liberał John Stuart Mill. Kanonicznym dziełem w tym aspekcie pozostaje jego esej „Poddaństwo kobiet”, atakujący rzekome „poddaństwo” i postulujący równouprawnienie kobiet w prawie małżeńskim i własnościowym oraz przyznanie im prawa do głosowania, dostępu do edukacji i pracy. Kto jednak w historii Zachodu był głównym propagatorem „rewolucji seksualnej” i przystąpił do otwartego ataku skierowanego przeciwko tradycyjnej moralności? Pomijając markiza de Sade i wczesnych ideologów Oświecenia oraz XVIII-wiecznego socjalizmu, agresywny, rewolucyjny szturm na rodzinę rozpoczął się wraz z marksizmem. To właśnie marksiści przypuścili atak na rodzinę i tradycyjną seksualność, który wynieśli do rangi polityczno-społecznej rewolucji. To, co liberałowie tylko „postulowali”, marksiści zaczęli wynosić na bagnetach. Burżuazyjna rodzina, a więc jeszcze w dużym stopniu rodzina patriarchalno-tradycyjna, była przez nich znienawidzona podobnie jak cała ta klasa społeczna. Fryderyk Engels w swojej pracy z 1884 roku „Pochodzenie rodziny, własności prywatnej i państwa” stawiał tezy, że patriarchat jest powiązany z kapitalizmem i powstał wraz z narodzinami własności prywatnej.
Ideałem były dla niego rzekome relacje w społeczeństwach przed-klasowych: egalitarne, o wyższej pozycji kobiety. Do tego dołączył wątpliwej jakości rozważania o matriarchacie – nie było i nie ma żadnych dowodów na to, że kiedykolwiek istniał on w formie opisywanej przez Engelsa. Wszelkie kultury i cywilizacje w historii ludzkości zostały zbudowane pod przywództwem patriarchalno-hierarchicznej męskości. To fakt historyczny a nie interpretacja. To, że w myśli Engelsa i w ideologii marksistowskiej należy szukać źródeł „rewolucji seksualnej” oraz ataku na patriarchalną rodzinę, nie pozostawia wątpliwości następujący cytat ze wspomnianego dzieła tego autora, który jest jednocześnie wyrazem światopoglądu zgodnego z podstawowymi zasadami demokracji liberalnej i ideologii feminizmu. Demokracja liberalna sama w sobie jest przecież ustrojem matriarchalnym:
„Upadek prawa macierzystego [matriarchatu – przyp. autor] był wszechświatową historyczną klęską rodzaju żeńskiego. Mężczyzna ujął także ster domu w swoje ręce, kobieta została poniżona, stała się niewolnicą jego namiętności i prostym narzędziem do rodzenia dzieci”[13].
Na glebie marksizmu-komunizmu wyrósł bolszewizm, który stał się forpocztą „rewolucji seksualnej”. To bolszewicy pierwsi w historii Rosji zalegalizowali aborcję, rozwody i akty homoseksualne, a jednocześnie za sprawą powszechnego przyzwolenia na rozwiązłość, doprowadzili do upadku moralnego społeczeństwa rosyjskiego, co doskonale opisał E. Michael Jones w książce „Libido dominandi. Seks jako narzędzie kontroli społecznej”. Staliniści byli zmuszeni się temu przeciwstawić aby uniknąć kompletnego rozpadu społeczeństwa i upadku państwa.
Na zinfiltrowanym w coraz większym stopniu przez marksistowską ideologię Zachodzie pojawiły się postacie takie, jak Magnus Hirschfeld, który w 1919 założył w Berlinie Instytut Seksuologiczny (Institut für Sexualwissenschaft) – instytucję badającą i promującą wszelkiego rodzaju degeneracje spod znaku homoseksualizmu i transseksualności. U jego boku wyrósł lewicowy gigant – Wilhelm Reich, członek Partii Komunistycznej, twórca freudomarksizmu, jedna z najbardziej demonicznych postaci XX-wiecznej lewicy. Reich była autorem wydanej w 1936 roku książki „Rewolucja seksualna”. Przerażającym aspektem jego dzieła jest fakt, że zawarte w nim tezy stały się powszechnie akceptowane, a współcześnie są dogmatem dla wszelkiej maści psychologów i psychiatrów w świecie zachodnim – będąc kolejnym z wielu dowodów na to, w jaki sposób marksizm zinfiltrował nasze społeczeństwa. Psychiatrzy i psychologowie Zachodu od stu lat są „świeckimi kapłanami” demokracji liberalnych i ich propagandowym ramieniem. Głoszą rozwiązłość seksualną, którą maskują retoryką wolności jednostki i prawem do wyboru, akceptują rozwody (czyli niszczenie rodzin), a obecnie powszechnie propagują homoseksualizm i normalizują cały szereg zachowań, które jeszcze kilkadziesiąt lat temu były penalizowane i nieakceptowane społecznie.
Ich ewangelia jest ewangelią Reicha i Hirschfelda. Są kolejnym ramieniem rewolucji seksualnej, narzędziem kontroli i psychologicznej opresji ateistycznych demokracji nad obywatelem. Przedmiotem ich dominacji nie jest bat, lecz manipulacja psychologiczna. W swoim kanonicznym dziele, Wilhelm Reich zażarcie broni pozornie pozytywnej tezy o tym, że każdy ma prawo do wolności seksualnej i nikogo nie wolno zmuszać do związku. To, co kryje się za tą przyjemnie brzmiącą ideą, to tak naprawdę atak na patriarchalno-katolicką instytucję małżeństwa, której istotą była nierozerwalność ze względu na ludzką wolę. Reich podejmuje w swoim dziele również wątki takie, jak rozważanie kwestii, czy dzieci powinny obserwować nagość dorosłych? Tym samym jest on prekursorem współczesnej demoralizacji młodocianych i akceptacji dla zachowań pedofilskich. Niezwykle istotny w celu udowodnienia naszych tez, jest aspekt dotyczący oryginalnego podtytułu dzieła Reicha i jego tłumaczenia na język angielski. Podtytuł niemieckiego oryginału brzmi: „Zur sozialistischen Umstrukturierung des Menschen”, co oznacza „W kierunku socjalistycznego przekształcenia człowieka”. Angielskie tłumaczenie pojawiło się po II Wojnie Światowej w Stanach Zjednoczonych. Tłumacz Theodore Wolf dopuścił się celowego zafałszowania podtytułu chcąc w ten sposób uniknąć represji. Oskarżenia o socjalizm i komunizm w powojennej Ameryce zdominowanej przez komisję McCarthy’ego mogły skutkować zarzutami karnymi oraz poważnymi konsekwencjami zawodowymi i społecznymi.
Z tego powodu Wolf dokonał tłumaczenia na język angielski jako „Toward a Self-Governing Character Structure” – „W kierunku samozarządzającej/samokontrolującej się struktury charakteru”. Sens tych dwóch zdań jest całkowicie inny i nie jest to przypadek. Celem było usunięcie wszelkich podejrzeń, co do tego, co jest istotą dzieła Reicha – a jest nią nic innego, jak próba socjalistyczno-marksistowskiego przekształcenia ludzkiej seksualności, a tym samym całej struktury społecznej Zachodu. Socjalistyczny zawsze oznacza równościowy. Istotą lewicy jest nienawiść do hierarchii i próba jej zniszczenia. W ten sposób Reich stał się prekursorem rozwiązłości seksualnej. Katolickie, religijne małżeństwo oznacza wyłączność i nie akceptuje zdrady. W świecie marksistów i Reicha, a zarazem w świecie powojennych, lewicowych demokracji, podobnie jak w społeczeństwach prymitywnych, każdy może spółkować z każdym, a małżeństwo i rodzina są kwestiami woli jednostki i jej chwilowych zachcianek. W ten sposób zburzono podstawową komórkę społeczną, a tym samym gmach na którym wznosi się społeczeństwo, kultura i cywilizacja. Po II Wojnie Światowej Reich znalazł następców w autorach słynnej Szkoły Frankfurckiej, na czele z Herbertem Marcusem i jego dziełem „Eros i cywilizacja” z 1955 roku. Dzieło Marcusego to tak naprawdę kontynuacja pracy Reicha, kolejna próbą stworzenia syntezy freudyzmu z marksizmem, z nieco bardziej filozoficznej perspektywy.
Wraz z marksistowsko-lewicową „rewolucją seksualną” nastąpiła ostateczna przemiana w obrębie zachodnich demokracji liberalnych. To, co było do tej pory zakazane, również na poziomie systemów prawnych państw Zachodu, stało się legalne: rozwody, środki antykoncepcyjne, aborcje, rozwiązłość seksualna, zniesienie kar za zdradę małżeńską, a nawet zniesienie przepisów mówiących o tym, że kobieta nie może pracować poza domem bez zgody męża.
Zachód przekształcił się w wielki dom publiczny, gdzie „nowoczesny człowiek”, sprowadzony do roli prymitywa, żyje w zwierzęcej rozwiązłości. [Zwierzęta nie są „rozwiązłe”. To cecha tylko ludzka. md] Rezultatem jest katastrofa demograficzna, rozpad małżeństw i rodzin, bezdzietność, epidemia samotności oraz powszechnej degeneracji. Na naszych oczach obserwujemy kolejną odsłonę tej rewolucji: powszechną akceptację i promocję sodomii, transseksualizmu oraz destrukcyjny absurd operacji „zmiany płci”.
ZABÓJCA CHARLIEGO KIRKA – PRODUKT LEWICOWEJ DEMOKRACJI LIBERALNEJ I JEJ REWOLUCJI SEKSUALNEJ
Zabójca Charliego Kirka jest „produktem” rewolucji seksualnej. Jeżeli przyjrzeć się statystkom masowych morderstw w szkołach w USA – dokonywanych przez narcystycznych nastolatków – ich ilość zaczęła się radykalnie zwiększać od lat 60-tych, kiedy rewolucja seksualna zdominowała kulturę zachodnią. Co więcej, zdecydowana większość masowych, narcystycznych, młodocianych morderców była wychowywana w domach pozbawionych ojców – takie domy to kolejny efekt tej rewolucji i przyzwalającej na nią demokracji liberalnej. Morderca Kirka pozornie stanowił wyjątek: 22-letni Tyler James Robinson, wychowywał się w stosunkowo konserwatywnej, mormońskiej rodzinie. Jego ojciec był szeryfem, matka pracowała w firmie specjalizującej się w opiece nad osobami niepełnosprawnymi. Ma dwóch braci.
Jeżeli jednak przyjrzymy się bliżej jego osobie to odkryjemy, że tak naprawdę był wychowywany przez lewicowo-liberalną propagandę, która przenika naszą kulturę. Przesiąknął nią i stał się kolejnym dowodem na siłę i potęgę liberalnych mass mediów przy jednoczesnym, malejącym znaczeniu autorytetu ojca i wartości wpajanych w domu – kulturowego nośnika tradycji i wartości przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Co jednak kluczowe, a zarazem udowadnia naszą tezę, to fakt, że Robinson był homoseksualistą żyjącym z transseksualnym partnerem, który chciał dokonać „operacji zmiany płci”. Zjawisko „korekty płci” to kolejne szaleństwo upadającego Zachodu – współczesna nauka i medycyna nie posiadają środków by zmienić płeć biologiczną, jedyne, co mogą zrobić to bezpowrotnie okaleczyć.
Tego typu zabiegi są legalne w wielu państwach Zachodu dowodząc prawdziwej natury ustroju demokratyczno-liberalnego, a zarazem będąc przejawem jego totalnej degeneracji. Przyzwolenie na nie potwierdza zezwierzęcenie społeczeństw i upadek realnego autorytetu politycznego. Bezpowrotne okaleczanie dzieci jest przekroczeniem wszelkich granic moralnych. Według ostatnich doniesień – zabójca Kirka namiętnie grał w gejowską grę porno „Furry Shades of Gay”, a w mediach społecznościowych śledził „artystę” o pseudonimie „RedRusker”, znanego z rysowania aktów pedofilskich. Ten zaburzony, zdegenerowany młodzieniec to produkt lewicowej demokracji liberalnej, jej marksistowsko-jakobińskich pseudo-wartości, rewolucji seksualnej, która zdominowała Zachód, braku autorytetów oraz całkowitego upadku liberalno-lewicowej kultury spod znaku seksualnego permisywizmu i „róbta, co chceta”.
POGRZEB CHARLIEGO KIRKA A WOJNA PRZECIWKO LEWICY
21 września 2025 na State Farm Stadium w Glensdale w Arizonie odbyła się uroczystość upamiętniająca Charliego Kirka. Na stadionie zebrało się 100 000 ludzi. W obchodach, obok żony zmarłego Eriki Kirk, brali udział prezydent USA Donald Trump i wiceprezydent J. D. Vance. Uroczystość zamieniła się w widowiskowe show w złym smaku, charakterystyczne dla plebejskiej amerykańskiej popkultury. Centralnym momentem stało się przemówienie żony Kirka, Eriki, która przebaczyła zabójcy. Ten akt interpretowano, jako wyraz „chrześcijańskiej miłości”.
Nie, to nie był wyraz żadnej „chrześcijańskiej miłości”: dotyczy ona tylko i wyłącznie współwyznawców, a nie całej ludzkości, w tym ateistów, przedstawicieli politycznej lewicy i jawnych wrogów chrześcijaństwa. Istotą chrześcijaństwa, jak ma to miejsce w przypadku każdej innej religii, jest nieprzekraczalna dychotomia pomiędzy wyznawcą a heretykiem i poganinem. Erika Kirk nie tylko podeptała pamięć o swoim mężu, ale dała wyraz humanitarno-sentymentalnym poglądom, które osłabiają prawicę w starciu z lewicową hegemonią.
Jej wystąpienie słusznie podsumował Greg Johnson, we wspomnianym wcześniej artykule:
„Mowa Eriki Kirk o przebaczeniu to ogromny dar dla lewicy, ponieważ wspiera iluzję, że jeśli tylko będziemy wystarczająco mili, możemy nadal współistnieć z lewicą w obrębie tej samej wspólnoty – podczas gdy lewica po prostu przygotowuje się do dalszej przemocy. Musimy usztywnić kręgosłupy naszych ludzi, a nie powodować, by mdleli i tarzali się w sentymentalnej papce”[14].
Kirk zasłynął otwartymi spotkaniami na amerykańskich uniwersytetach w trakcie których dyskutował ze studentami, często o skrajnie lewicowych poglądach. Momentami dyskusje bywały burzliwe, zdarzały się akty agresji. Kirk wychodził z założenia, że dialog jest wartością, że warto rozmawiać z przeciwnikami. Mylił się. Jakikolwiek dialog z polityczną lewicą jest niemożliwy. Nie ma miejsca na kompromis z fanatykami reprezentującymi najbardziej zdegenerowane i patologiczne wartości. Nie zabiegajmy o dialog i kompromis ponieważ wszyscy, w tym cała nasza kultura, skończymy jak Charlie Kirk. Dwa stulecia katastrof sprowadzonych na świat przez polityczną lewicę niczego nas nie nauczyły? Dialog z satanistycznymi fanatykami degeneracji i patologii może mieć tylko jedną formę: wojny i konfliktu. Nie lękajmy się tej prawdy i nie uciekajmy od niej. Zapłaciliśmy za to już zbyt wysoką cenę w toku XX wieku, kiedy polityczna lewica zalała świat morzem krwi. To kwestia naszego przetrwania.
Tak, jak reakcja na Rewolucję Francuską ze strony europejskich monarchii była zdecydowanie niewystarczająca, za co w perspektywie czasu zapłaciły one swoim zniszczeniem, tak reakcja na zabójstwo Charliego Kirka jest zbyt łagodna. Poza przemówieniami i obietnicami pewnych działań, nie podjęto żadnych kroków w celu zniszczenia ideologicznych źródeł tego, co się wydarzyło, a jednocześnie tego, co od dziesięcioleci niszczy naszą kulturę i społeczeństwa. Pornografia, degeneracja, demoralizacja i lewicowe idee, jawnie uderzające w przetrwanie naszej cywilizacji, nadal są obecne, chroniąc się za zasłoną absolutnej wolności słowa i demoliberalnej tolerancji. Tak wygląda świat w którym uznano, że prawda absolutna nie istnieje, a wszystkie poglądy są sobie równe. Rezultatem jest absolutna anarchia aksjologiczna i chaos w sferze rodzinno-prywatnej, których skutkiem jest postępująca degeneracja oraz wymieranie populacji w obrębie Zachodu.
Prawica nie nauczyła się niczego przez ostatnie dwieście lat lub też utraciła siły witalne i intelektualne do wytoczenia prawdziwej wojny wymierzonej przeciwko politycznej lewicy. Podział na prawicę i lewicę sam w sobie jest wytworem nowożytności. Ukonstytuował się w francuskim Zgromadzeniu Narodowym podczas Rewolucji Francuskiej, w którym zwolennicy ancien régime zasiedli po prawej stronie, a zwolennicy reform i rewolucji, po lewej. Nie debatuje się nad zniszczeniem porządku społecznego, nie udziela się praw politycznych i prawa głosu lewicowym ekstremistom. Walczy się z nimi w imię obrony ładu, tradycji, autorytetu i hierarchii. Dopóki Zachód nie zrozumie tej prawdy i nadal będzie tolerował lewicę oraz jej poglądy i idee, upadek będzie postępował.
Zabójca Kirka był produktem zdegenerowanej, szatańskiej ideologii politycznej lewicy i jej głównego narzędzia: demoralizacji, którą na swoich sztandarach niesie rewolucja seksualna. Ta sama, która obecnie „zjada swoje dzieci”, tworząc jednostki, które nawet nie wiedzą, jakiej są płci. Czas skończyć z tolerancją, cnotą wynoszoną pod niebiosa przez naczelnego demagoga Oświecenia Woltera. Tolerancja nie jest cnotą chrześcijańską ani europejską, a tym samym nie przynależy do naszej kultury.
To kwestia naszego przetrwania. Polityczna lewica to rak, który od stuleci toczy naszą cywilizację. Jeżeli nie zostanie powstrzymany, doszczętnie zniszczy ciało swojego nosiciela. Ciało już w tej chwili stare, wątłe i słabe. Greg Johnson słusznie napisał w artykule na temat Charliego Kirka i jego pogrzebu: „By zwyciężyć, będziemy musieli napełnić nasze serca nienawiścią. Kiedy już zwyciężymy, dopiero wówczas będziemy mogli mówić o miłości i przebaczeniu”[15]. Prawica ostatnich dwóch stuleci nieprzerwanie zapomina o tej prawdzie. Dlatego ciągle przegrywa, a jej chwilowe triumfy, lewica wykorzystuje by wzmocnić swoją hegemonię nad Zachodem.
Że wśród naszych Umiłowanych Przywódców odsetek bałwanów przekracza i to zdecydowanie, średnią krajową – to wszyscy wiedzą, a jeśli nawet jakimś cudem jeszcze nie wiedzą, to przynajmniej – podejrzewają. Zresztą na niektórych Umiłowanych Przywódców wystarczy popatrzeć, by zaraz nabrać najgorszych podejrzeń. Żadnych nazwisk oczywiście wymieniał nie będę, bo nadal wisi nade mną kondemnatka – ale każdy może podstawić sobie jakieś ulubione nazwisko – a ja nie będę protestował.
Czym innym jednak są podejrzenia, a nawet – tak zwana wiedza potoczna, którą nienawistne sądy w swoim żargonie nazywają „notoryjnością powszechną” – a czym innym – twarde dowody i to dostarczone przez samych delikwentów. No i właśnie dowodów na bęcwalstwo dostarczył nam osobiście obywatel Tusk Donald, a myślę, że nie jest w tym odosobniony, bo przecież otoczony jest zgrają doradców doskonałych, do których w swoim czasie zaliczał się Mateusz Morawiecki. Ale incipiam.
Kilka dni temu pan prezydent Karol Nawrocki wręczył nominacje na asesorów sądowych ponad 200 osobom. Asesorem sądowym może zostać aplikant, który zdał sędziowski egzamin. Więc pan prezydent wręczył nominacje na asesorów sądowych ponad 200 takim osobom. Najpierw klangor z tego powodu podniósł obywatel Żurek Waldemar – że zbrodnia to niesłychana. Początkowo myślałem, że Żurku Waldemaru nie podobają się ci asesorowie, ponieważ mogli zostać rekomendowani przez „nieprawidłowo obsadzoną” Krajową Radę Sądownictwa.
Ale przecież, odkąd w Krajowej Radzie Sądownictwa zasiada swoim zadem Wielce Czcigodna Anna Maria Żydowska, to znaczy – pardon; oczywiście Anna Maria Żukowska i Wielce Czcigodna Kamila Gasiuk-Pichowicz, co to najpierw była w Nowoczesnej, a potem została skierowana do Volksdeutsche Partei, to nieomylny to znak, że KRS została obsadzona prawidłowymi zadami. Wkrótce jednak wszystko się wyjaśniło – że pan prezydent Karol Nawrocki nie poczekał z wręczeniem nominacji asesorskich na kontrasygnatę obywatela Tuska Donalda.
W związku z tym, w atmosferze klangoru podniesionego przez stado autorytetów moralnych, obywatel Tusk Donald rzutem na taśmę uratował socjalistyczną praworządność, składając podpis na jakiejś kartce oprawionej w czerwone okładki. Powiedział przy tym, że pan prezydent Karol Nawrocki „nie dopełnił obowiązku”, czyli nie zwrócił się do niego po kontrasygnatę.
Sęk jednak w tym, ze konstytucja z 1997 roku takiej kontrasygnaty wcale nie wymaga. Art. 144 wprawdzie formułuje zasadę, że „akty urzędowe” prezydenta wymagają dla swej ważności kontrasygnaty premiera, który w ten sposób przyjmuje odpowiedzialność przed Sejmem za to, co podpisał – ale ust. 3 tego artykułu konstytucji enumeratywnie wylicza wyjątki – kiedy taka kontrasygnata nie jest wymagana. W punkcie 17 ustępu 3 art. 144 konstytucji czytamy zatem, że kontrasygnata prezesa Rady Ministrów nie jest wymagana przy „powoływaniu sędziów”.
Wystarczyłoby zatem, gdyby obywatel Tusk Donald, albo któryś ze zgrai jego doradców doskonałych, albo w ostateczności – obywatel Żurek Waldemar – zwyczajnie zajrzał do konstytucji i sprawdził, jak się sprawy mają. Aliści nawet gdyby zajrzał, to – kto wie – mógłby nabrać wątpliwości. Chodzi o to, że wspomniany punkt mówi o „powoływaniu sędziów” natomiast o asesorach – cyt. W związku z tym ci jurysprudensi mogliby sobie wykombinować, że jeśli chodzi o powoływanie sędziów, to może kontrasygnata rzeczywiście wymagana nie jest – ale za to przy mianowaniu asesorów – już jest obowiązkowa.
Na co mogliby się powołać? Ano – na to, że punkt 17 ustępu 3 art. 144 konstytucji ma charakter wyjątku, a wyjątków nie powinno się interpretować rozszerzająco. Jeśli zatem punkt 17 mówi o powoływaniu sędziów, a o asesorach nie wspomina, to znaczy, ze w przypadku mianowania asesorów trzeba najsampierw uzyskać kontrasygnatę. W przeciwnym razie nominacje będą nieważne, a w konsekwencji – nieważne będą też wszystkie orzeczenia wydane przez tych mianowańców.
Na pierwszy rzut oka trzyma się to kupy – ale na drugim rzut oka widać, że mamy tu do czynienia z tak zwanym kretynizmem prawniczym. Ten kretynizm prawniczy to prawdziwa plaga, prawdziwa epidemia, która z zagadkowych przyczyn poraziła tubylczy wymiar sprawiedliwości. Pewne światło na przyczyny tej epidemii rzuca okoliczność, że w 1968 roku wydziały prawa tubylczych uniwersytetów zalała inwazja tak zwanych „marcowych docentów” – to znaczy – hebesów cieszących się poparciem bezpieki.
W latach 70-tych umocnili oni swoją pozycję, no a pełen rozkwit ich potęgi przypadł na lata 80-te, po wprowadzeniu stanu wojennego. Na zasadzie „uczył Marcin Marcina”, „marcowi docenci” wykształcili masę kretynów prawniczych, którzy potem obsadzili stanowiska w wymiarze sprawiedliwości – i tak już zostało.
Zwłaszcza gdy w roku 1990, kiedy to PZPR, jako pas transmisyjny bezpieki do sądownictwa została zastąpiona przez Stowarzyszenie Sędziów Polskich „Iustitia”, do którego dołączyło stowarzyszenie „Themis” – nawet w swojej nazwie nawiązujące do operacji „Temida”, którą prowadziła ABW w celu werbunku agentury w środowisku sędziowskim.
No dobrze – ale jak jest naprawdę z tym mianowaniem asesorów – czy w tym przypadku kontrasygnata jest konieczna dla ważności decyzji prezydenta, czy przeciwnie – nie jest wymagana? Z pomocą przychodzą nam zasady wykładni prawa, których za moich czasów studenci uczyli się już na pierwszym roku. Jedną z tych zasad jest „argumentum a maiori ad minus” – wskazująca, że komu wolno czynić więcej, temu wolno czynić mniej.
Jeśli zatem prezydentowi wolno bez kontrasygnaty premiera mianować sędziów – nawet Sądu Najwyższego – to tym bardziej wolno mu bez kontrasygnaty mianować asesorów – bo stanowisko asesora w hierarchii stoi niżej od stanowiska sędziego. Inną zasadą wykładni jest argumentum a minori ad maius, która stanowi, że komu nie wolno czynić mniej, temu – tym bardziej – nie wolno czynić więcej, Trzecią wreszcie (bo Rzymianie uważali, że omne trinum perfectum, to znaczy – doskonałe jest wszystko, co potrójne) – zasadą wykładni jest argumentum a contrario – to znaczy – wnioskowanie z przeciwieństw.
Na przykład art 7 konstytucji stanowi, że „organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa”. W przypadku obywateli formuła działania praworządnego jest inna: dozwolone jest wszystko, co nie jest zakazane a w przypadku organów władzy – dozwolone jest tylko to, co dozwolone.
Ale na to, co dozwolone, naprowadzają nas zasady wykładni, które wyżej przedstawiłem. Klangor podniesiony przez premiera Tuska i jego otoczenie pokazuje, że to hebesy – co utwierdza nas w przekonaniu, że naszym nieszczęśliwym krajem kieruje banda bęcwałów.
Napisane przez Stephena Soukupa za pośrednictwem American Greatness,
Dawno, dawno temu – a dokładnie 27 lat temu – mój szef (niezrównany Mark Melcher) i ja przewidzieliśmy, że europejska unia walutowa będzie oznaczać koniec UE. Euro, jak pisaliśmy dla naszych klientów z nieistniejącej już dużej firmy maklerskiej, miało być katastrofą i zniszczyć wszystko, co powojenni Europejczycy zbudowali w ciągu ostatnich dekad. Konkretnie, pisaliśmy:
Psst! Chcesz poznać sekret? Euro i chaos, który ze sobą niesie, doprowadzą do katastrofy społecznej, gospodarczej i politycznej. Uważamy wręcz za prawdopodobne, że wprowadzenie euro będzie dla Europy XXI wieku tym, czym dla Europy XX wieku było zabójstwo arcyksięcia Franciszka Ferdynanda – mianowicie momentem, w którym historia zarejestruje prawdziwy początek rozpadu.
Przesada? Hiperbola? Cóż, być może. Ale być może nie. Widzicie, problem nie polega, jak twierdzi większość krytyków, na tym, że „decydenci” z różnych „regionów” będą się spierać o politykę gospodarczą i monetarną, a ekonomiczni filistrzy mogą zyskać przewagę. Problem polega na tym, że ekonomiczni filistrzy prawdopodobnie będą jedynymi, którzy zasiądą do negocjacji.
Od około 2010 roku i przez całą następną dekadę powtarzałem tę prognozę każdego stycznia w mojej corocznej prognozie polityki zagranicznej. Upadek euro, pisałem, był nieunikniony. Nie miało znaczenia, czy nastąpi to w tym roku, w przyszłym, czy za dekadę. Ostatecznie wszystko się zawali, głównie dlatego, że ignoranci po prostu nie potrafili się kontrolować i nie przestali robić rzeczy bezsensownych z ekonomicznego punktu widzenia.
W ostatnich latach, z kilku powodów, przestałem powtarzać tę prognozę co roku. Po pierwsze, przestałem pisać prognozy roczne, ponieważ mój model biznesowy i cele uległy zmianie. Po drugie, i to jest kluczowa kwestia, nie było to już konieczne. UE już dawno straciła na znaczeniu gospodarczym. Pomiędzy napędzanym zazdrością oburzeniem na amerykańskie firmy technologiczne, obsesją na punkcie emisji CO₂ i świadomym wyborem zdławienia rynków kapitałowych poprzez narzucanie jawnie politycznych celów inwestycyjnych, UE zadbała o to, by stać się pierwszą nowoczesną cywilizacją w historii, która popadła w regres. Świadomie wybrała de-industrializację i budowę przyszłości gospodarczej znacznie bardziej ponurej niż nawet jej odległa przeszłość. Doszedłem do wniosku, że euro nie ma sensu.
Nie oznacza to, że przestałem wierzyć w nieuchronny upadek UE. Po prostu przestałem marnować czas moich czytelników na narzekanie na ten stan rzeczy.
Patrząc na to wszystko z perspektywy czasu, możliwe, że się myliłem. Nie, nie myliłem się w kwestiach ekonomicznych. Nie dość, że rządzą ignoranci, to jeszcze nikt inny nie jest zaangażowany w dyskusję. Na przykład Giorgia Meloni z Włoch jest jedyną polityczką w strefie euro, która kwestionuje politykę klimatyczną Unii i słusznie ostrzega, że doprowadzi ona do „przemysłowego pustkowia”. A jednak nawet ona oficjalnie popiera stanowisko UE w sprawie zmian klimatu i emisji CO₂ w ogóle, a także jej poparcie dla Porozumienia Paryskiego. To kompletni ignoranci.
Niemniej jednak prawdopodobnie myliłem się, zakładając, że to właśnie ignoranci ekonomiczni doprowadzą do oficjalnego końca UE. A dokładniej, prawdopodobnie myliłem się, sądząc, że ich polityka pozbawiona kwalifikacji ekonomicznych będzie bezpośrednią przyczyną upadku UE. To ci sami ignoranci, tylko z inną polityką.
Jak zapewne wiecie, dziesiątki tysięcy migrantów z Maroka napłynęło w zeszłym tygodniu do hiszpańskiego miasta Ceuta, położonego na północnoafrykańskim wybrzeżu. Obrazy z enklawy były ponure: tłumy ludzi, głównie młodych mężczyzn, pchających się, biegających i walczących o przedostanie się z Afryki do Europy (pomińmy tu szczegóły geograficzne).
Sytuacja na miejscu była jeszcze bardziej ponura: do wczoraj potwierdzono ponad 70 zgonów, a ponad tysiąc osób wymagało pomocy medycznej. Cała sytuacja była szokująca – a przynajmniej byłaby, gdyby nie była całkowicie przewidywalna.
Przez ostatnie czterdzieści lat Hiszpania była w dużej mierze ośrodkiem imigracji do Europy, głównie z Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu.
Od lat 80. XX wieku Hiszpania wdrożyła sześćgłównych, nadzwyczajnych programów legalizacji dla imigrantów. Choć różnią się one nazwą i szczegółami, te „nadzwyczajne programy legalizacji” to w istocie szeroko zakrojone, ogólne amnestie, które przyznawały status prawny osobom, które wjechały do kraju nielegalnie. W 2005 roku, za rządów byłego premiera José Luisa Rodrígueza Zapatero (socjalisty), Hiszpania udzieliła amnestii ponad pół milionowi nielegalnych imigrantów. Na początku tego roku, za rządów obecnego premiera Pedro Sáncheza (również socjalisty… lub nawet gorszego), kraj rozpoczął proces kolejnego programu legalizacji, którego całkowity zakres jest obecnie nieznany, ale szacuje się go na od 500 000 do ponad 800 000.
Co więcej, na początku tego lata hiszpański Sąd Najwyższy wydał orzeczenie ograniczające możliwość deportacji przez rząd imigrantów, którzy dotarli do Ceuty i jej miasta partnerskiego Melilli drogą morską, a nie lądową (przez techniczną „granicę”).
Podsumowując, Hiszpania zrobiła wszystko, co w jej mocy, aby zachęcić do imigracji jak najwięcej, a jej rząd otwarcie przyznał ten fakt, argumentując, że warunki demograficzne i na rynku pracy sprawiają, że masowa imigracja jest absolutną koniecznością. Biorąc to wszystko pod uwagę, nie dziwi fakt, że odsetek osób urodzonych za granicą w kraju znacząco wzrósł w ciągu niecałych dwóch lat , z około 18,2% ogółu ludności w 2024 roku do 20,3% obecnie.
W świetle polityki imigracyjnej Hiszpanii i w następstwie tragedii w Ceucie, kilka państw członkowskich UE zaapelowało w weekend o zawieszenie przywilejów Hiszpanii wynikających z układu z Schengen, który umożliwia podróżowanie bez granic w obrębie strefy Schengen: brak kontroli paszportowych, jednolite przepisy itd.
Zgodnie z oczekiwaniami, Włochy, pod przewodnictwem premiera Meloniego, jako pierwsze zabrały głos. Wicepremierzy Antonio Tajani i Matteo Salvini ogłosili formalne zawieszenie stosunków z Hiszpanią w ramach Schengen na miesiąc, zamknęli włoskie przejścia graniczne z Hiszpanią drogą morską i powietrzną oraz wprowadzili „ukierunkowane i selektywne” kontrole podróżnych spoza UE wjeżdżających z Hiszpanii. Francja poszła w ich ślady, przywracając kontrole na swoich lądowych przejściach granicznych z Hiszpanią. Finlandia rozpoczęła przygotowania do przywrócenia kontroli granicznych na swoich granicach strefy Schengen, a jej minister spraw wewnętrznych Mari Rantanen wydała najmocniejsze jak dotąd publiczne oświadczenie przedstawiciela rządu: „Granica zewnętrzna Hiszpanii jest również naszą granicą zewnętrzną i… nie udało im się zapobiec temu wtargnięciu, tej inwazji”. Dania i Czechy domagały się wykluczenia Hiszpanii ze strefy Schengen, lecz żadna ze stron nie podjęła jednostronnych działań.
W odpowiedzi Pedro Sánchez poskarżył się, że wszyscy wszędzie reagują przesadnie i oświadczył, że reszta Europy zachowuje się „samolubnie, spolaryzowanie i bezprawnie”.
Patrząc całościowo, cały ten epizod – począwszy od otwarcie przyznanego przez Hiszpanię pragnienia przyjęcia jak największej liczby imigrantów, aż po wezwania do wykluczenia Hiszpanii ze strefy Schengen w ten weekend – pomaga uwypuklić niektóre z ogólnych problemów UE.
Po pierwsze, w dobie masowej imigracji, Schengen wyraźnie pokazuje, że sama Unia Europejska była niedojrzałą ideą. Co ciekawe, Schengen nie narodziło się jako projekt UE. Powstało jako umowa poboczna między garstką państw członkowskich: Belgią, Francją, Niemcami, Luksemburgiem i Holandią. Dopiero w 1999 roku „dorobek Schengen” (całość przepisów i porozumień Schengen) został formalnie włączony do prawa UE poprzez Protokół z Schengen do Traktatu Amsterdamskiego. W 2004 roku UE – w przeciwieństwie do swoich państw członkowskich, co jest istotną różnicą – podjęła próbę narzucenia swoim członkom konstytucji europejskiej. Konstytucja ta formalnie nakazywałaby przestrzeganie przepisów Schengen i uczyniłaby UE „obszarem bez granic wewnętrznych, w którym zagwarantowany jest swobodny przepływ osób…”. W następnym roku francuscy i holenderscy wyborcy jednoznacznie odrzucili konstytucję w referendach, co powinno de facto położyć kres całemu projektowi. Ponieważ UE jest UE, postanowiła nie zaakceptować odpowiedzi „nie”, nieznacznie osłabiła konstytucję i ponownie przedłożyła ją jako Traktat Lizboński, który – obok wielu innych niedorzecznych punktów – sformalizował i uczynił obowiązkowym udział w polityce migracyjnej Schengen.
Po drugie, euro, chaos imigracyjny i niechęć UE do uznania woli ludu za ostateczną potwierdzają „Żelazne Prawo Oligarchii” Roberta Michelsa i dowodzą, że „demokratyczne” żądania UE są raczej absurdalne.
Michels był uczniem Maxa Webera, twórcy nowoczesnej socjologii, który dążył do pogłębienia swojej wiedzy o socjalizmie, studiując Socjaldemokratyczną Partię Niemiec (SPD) – wówczas rzekomo najbardziej demokratyczną i masową organizację polityczną w Europie. Zakładał, że znajdzie funkcjonującą, egalitarną organizację, która potwierdzi wszystkie jego fantazyjne uprzedzenia. Zamiast tego odkrył coś wręcz przeciwnego. Na podstawie swoich badań doszedł do wniosku, że nawet organizacje wyraźnie oparte na zasadach demokratycznych – powszechnym uczestnictwie, wybieralnym przywództwie, odpowiedzialności wobec członków – nieuchronnie przekształcają się w oligarchie rządzone przez małą, samonapędzającą się klasę rządzącą. Taka jest po prostu natura dużych organizacji. Oto zatem „Żelazne Prawo Oligarchii” Michelsa: „To organizacja tworzy władzę wybranych nad wyborcami, agentów nad agentami, delegatów nad delegatami. Ktokolwiek mówi o organizacji, mówi o oligarchii”.
Zdaniem Michela, UE jest oligarchią. Rządzi nią niewielka, samonapędzająca się klasa rządząca, która postrzega „lud” jako przeszkodę w realizacji swojego technokratycznego programu i zrobi wszystko, co w jej mocy, aby zrealizować swój plan, niezależnie od woli ludu.
Ostatecznie UE się rozpadnie. To prawda ze wszystkimi utopijnymi przedsięwzięciami. Musi tak być. Nic na to nie poradzą. I nawet jeśli to nie unia walutowa ją zniszczy, to stanie się coś innego. Być może będzie to Schengen i imigracja. A może coś zupełnie innego. Kto wie? Tak czy inaczej, w końcu się rozpadnie. Prawdziwym, bolesnym aspektem „Żelaznego Prawa” Michela jest niezdolność oligarchii do samo-reformowania. Są do tego niezdolne. Sugeruje to, że reakcją UE na incydent w Ceucie, a szerzej na jednostronną politykę imigracyjną Hiszpanii, będzie dodanie kolejnych warstw centralistycznych regulacji do i tak już oligarchicznego systemu, co zaostrzy i tak już poważny problem.
Unia Europejska nie zreformuje się sama, bo nie jest w stanie się zreformować . I dlatego upadnie.
W centrum uwagi znajdują się porty Morza Czarnego – przede wszystkim Odessa. Według ukraińskich źródeł, alternatywne szlaki eksportowe koleją, drogą lądową i Dunajem mogą obecnie zastąpić jedynie około połowę dotychczasowego transportu morskiego. Jednocześnie żniwa idą pełną parą. Miliony ton zbóż i roślin oleistych nie trafiają już na rynek światowy regularnymi kanałami.
Ma to wpływ nie tylko na rolnictwo, ale także na ukraiński budżet państwa. Produkty rolne należą do najważniejszych źródeł dewiz w kraju. Jeśli eksport wyschnie, państwo i gospodarka stracą miliardy. Agencja Reuters już donosi o załamaniu cen na ukraińskim rynku krajowym i miliardowych stratach w rolnictwie.
Na szczególną uwagę zasługuje oświadczenie samego Kijowa. Wiceminister rolnictwa przyznaje, że tylko niezawodnie działający port w Odessie może sprawić, że Ukraina ponownie stanie się znaczącym eksporterem zboża. Jednak ten właśnie port od tygodni znajduje się pod ogromną presją. Może to oznaczać rozwój sytuacji, której konsekwencje wykraczają daleko poza Ukrainę.
Im dłużej porty Morza Czarnego pozostaną nieczynne, tym bardziej Ukraina będzie zależna finansowo od Zachodu. Europa będzie musiała nie tylko dostarczać broń, ale także w coraz większym stopniu rekompensować straty gospodarcze. Miliardy dolarów pomocy mogłyby stać się stałym elementem. Jednocześnie europejskie szlaki transportowe znajdują się pod presją. Linie kolejowe, drogi i porty nad Dunajem nie są w stanie zastąpić przepustowości portów Morza Czarnego. Koszty logistyki rosną, a łańcuchy dostaw stają się wolniejsze i droższe.
Rumuński port Galati nad Dunajem – Ukraina chce usprawnić eksport zboża tym szlakiem
Istnieje również inne ryzyko: trwałe wstrzymanie znacznej części ukraińskiego eksportu zboża prawdopodobnie szczególnie mocno uderzyłoby w Afrykę Północną i Bliski Wschód. Rosnące ceny żywności mogłyby wywołać nowe fale migracji do Europy – scenariusz obserwowany już podczas poprzednich kryzysów zaopatrzeniowych.
Strategicznie rzecz biorąc, Rosja wydaje się realizować długoterminową strategię wyniszczania. Zamiast skupiać się wyłącznie na celach militarnych, wywiera coraz większą presję na fundamenty gospodarcze Ukrainy. Kraj, który nie będzie w stanie sprzedać swoich najważniejszych produktów eksportowych, ostatecznie straci zdolność do samodzielnego finansowania.
Dla Europy stanowi to niewygodną rzeczywistość: nawet jeśli sytuacja na froncie militarnym pozostanie w dużej mierze niezmieniona, obciążenie finansowe UE będzie nadal rosnąć. Więcej pakietów pomocowych, wyższe koszty logistyki, rosnąca presja na rynki rolne i potencjalne nowe fale migracji nie byłyby bezpośrednimi konsekwencjami poszczególnych konfliktów, a raczej stopniową erozją gospodarczą.
Jeśli taka sytuacja będzie się utrzymywać i Rosja na stałe przerwie szlaki eksportowe przez Morze Czarne, wojna może przekształcić się z militarnej w ekonomiczną wojnę na wyniszczenie – a rachunek za nią ostatecznie będzie musiała zapłacić nie tylko Ukraina, ale cała Europa.
NCZAS.INFO | Flaga UE w Parlamencie Europejskim w Strasburgu. / Fot. PAP/Abaca
Cała polityka Unii Europejskiej jest nastawiona na korupcję lokalnych elit i społeczeństwa – mówi w rozmowie z Tomaszem Cukiernikiem Maciej Odorkiewicz, który przez lata zajmował się pisaniem wniosków o dotacje unijne.
Tomasz Cukiernik: – Proszę mi opowiedzieć o absurdach związanych z dotacjami unijnymi.
Maciej Odorkiewicz: Nie mamy tyle czasu. Przed naszym spotkaniem rozmawiałem z paroma osobami, które nadal piszą wnioski o dotacje i odmówili spotkania z panem.
Dlaczego?
Mogę dyplomatycznie powiedzieć, że nie wiem.
Wiele razy spotkałem się z opinią, że przez to, że się dotuje jakąś rzecz, to ta rzecz jest dużo droższa i to powoduje, że nawet jak dostaje się dotację, to i tak się zapłaci tę samą cenę albo nawet wyższą, niż było przed dotacjami.
Swego czasu ceny pomp ciepła były pięcio-, sześciokrotne wyższe, bo wszyscy korzystali z dopłat do nich. Jednym z podstawowych warunków pomocy publicznej jest to, że muszą być przestrzegane warunki takie jak przy zamówieniach publicznych. Jeśli cena przekracza pułap, jaki przy zamówieniach publicznych byłby wymagany przetarg, to musi być przetarg albo konkurs ofert. Standardowo nowa inwestycja dostaje 80 proc. refinansowania, a 20 proc. musi być wkładu własnego. Natomiast w przypadku sprzętu używanego jak finansowanie będzie na poziomie 50 proc., to będzie góra, a z reguły mniej niż 40 proc. A trzeba kupić nowy sprzęt, który będzie spełniał pewne wymagania, co powoduje, że ten sprzęt jest droższy. I niejednokrotnie nie jest w Polsce produkowany. Inny przykład – szkoła dla kelnerek. Trzeba kupić stół, który kosztuje tysiąc złotych, ale za dotacje musi być stół z atestem, który kosztuje pięć tysięcy złotych. Podobny przykład: był program, z którego można było dostać 20 mln złotych. Czy polska firma ma na nie szansę? Tak, ale szanse zdecydowanie się zwiększają, jeśliby dokooptowała do projektu zachodniego kooperanta.
Dlaczego?
Oficjalnie dlatego, że jest większa stabilność firmy i jeżeli kooperant zachodni wchodzi z technologią, to jest gwarantem tego, że wszystko się uda, czyli że cele projektu zostaną wykonane.
A nieoficjalnie?
To jest otwarcie drzwi dla zachodnich firm do wejścia tutaj. To jest jedna z potężnych płaszczyzn, bo ta pierwsza to drenowanie kapitałów. Mam wrażenie, że cała polityka Unii Europejskiej jest nastawiona na korupcję lokalnych elit i społeczeństwa. Z tych dotacji, z pisania wniosków, z ich oceniania żyje bardzo dużo osób. Mamy instytucje pośredniczące, na terenie województwa śląskiego było czterech czy pięciu operatorów. To instytucje, które rozdają te pieniądze, sprawdzają wnioski, rozliczają, oceniają. A żeby dobrze napisać wniosek, trzeba posiadać dużą wiedzę. Bariera wejścia na ten rynek jest naprawdę duża.
Ale dlaczego Unii Europejskiej zależy na tym, żeby z tego żyło mnóstwo ludzi?
Bo wtedy będzie zakotwiczona. Przygotowanie wniosku inwestycyjnego: trzeba zatrudnić kosztorysanta, zrobić plan oddziaływania na środowisko, wziąć architekta. Już tyle osób żyje z wniosku, który jeszcze nie wiemy, czy będzie zatwierdzony, czy będzie realizowany. Jeśli wniosek nie przejdzie, to pieniądze na ich wynagrodzenia nie pójdą z dotacji, a z prywatnych pieniędzy. Ale są inne patologie. Co robi osoba, która pisze wnioski? Najbardziej skutecznymi osobami są takie, które kiedyś pracowały w instytucjach pośredniczących albo w urzędzie marszałkowskim. Była afera z żoną wicemarszałka. Zwróciła się o dotację na restaurację i dostała. To była kosmiczna kwota. Tam były te pułapy o cztery rzędy wielkości mniejsze. Osoba, która pisała wnioski, najchętniej brała taką osobę właśnie z danego urzędu, która potem ten wniosek zatwierdzała. Jest to nielegalne, ale był to nagminny proceder. Jeżeli ktoś by kiedyś przetrzepał te wnioski, to jest to stajnia Augiasza. Ci urzędnicy, którzy pisali wnioski po godzinach, biorą je w urzędzie i oceniają. Ile bzdur się wybudowało za pieniądze z dotacji! Ubikacja w lesie, nieużywane ścieżki rowerowe, betonoza…
Kolejkomaty, urzędomaty…
A to jest korupcja. Tak, i znam ludzi, którzy robią te urządzenia. To są akurat wszystko dawne służby. Ci, którzy też operują terminalami płatniczymi. Byłem przerażony tym, jak to zobaczyłem. Ale mają dostęp do wszystkiego, do każdej analityki. Dotacje pozwalają robić najbardziej absurdalne projekty. I to nie ma znaczenia, czy są one potrzebne, czy nie.
Wiele lat temu rozmawiałem z człowiekiem z instytucji pośredniczącej z Katowic. Powiedział, że były takie konkursy, w których łączny koszt przygotowania wszystkich wniosków przez potencjalnych beneficjentów był wyższy niż wartość alokacji w programie. Dlatego, że tylko 5 proc. wniosków przechodziło. Koszt ponieśli wszyscy. A przecież sam koszt przygotowania wniosku o dotację może wynieść 10 proc. wartości dotacji albo i więcej.
Koszt przygotowania wniosków może być jeszcze wyższy. Jest zasada: jeżeli składasz wniosek o dotację, to aplikuj tylko i wyłącznie na takie tematy, które się same obronią. Czyli jakby się tych pieniędzy nie dostało, to ten projekt i tak wypali. To jest żelazna zasada. To jest warunek sine qua non podejścia do dotacji. Natomiast po drodze doszło bardzo dużo warunków, które nie odnoszą się do sedna projektu. Każdego. Czyli na przykład powiem, że warunkiem naszego spotkania jest to, że pan dziesięć razy okrąży ten kwietnik. I tak mniej więcej zaczynają wyglądać dotacje. Bo okrążenia tego kwietnika nic nie wnoszą. A we wszystkich dotacjach od zawsze jest feministyczny warunek inkluzywności, a jeszcze bardziej prymitywny jest warunek otwarcia na LGBTQ.
Czyli de facto brak dotacji oznaczałby brak unijnej indoktrynacji libertyńskiej…
Można tak powiedzieć. Proszę zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt. Był głośny głos w dyskusji nt. dotacji ze strony ówczesnej unijnej komisarz Danuty Hübner. Opublikowała tabelkę, w której z jednej strony były wpływy (dotacje) z UE, a z drugiej nasze składki. Oczywiście, z tego przepływu środków wychodziło, że UE „dała” nam wielokrotnie więcej niż wpłaciliśmy (jako Polska) składek. I powiem tak: liczby były prawdziwe, ale przekaz informacyjny to było wierutne kłamstwo. Każdy kto średnio w tych rzeczach siedzi, poczuł się potwornie urażony. Oczywiście byli fanatycy, którzy w to uwierzyli. Oficjalnie fundusze strukturalne i regionalne miały za zadanie dostosowanie rozwoju Polski do poziomu europejskiego. Natomiast chodziło tak naprawdę o otwarcie polskiego rynku dla zachodnich firm. I w większości mieliśmy do czynienia z wrogimi przejęciami (co kończyło się upadkiem wykupionych zakładów i posłaniem ludzi na bruk). Na początku jak samorządy były mądre, to za dotacje wymieniały infrastrukturę: kanalizacja, ciepłownictwo, wodociągi, drogi. A jak były głupie, to robiły kostkę, betonozę i muzea. A potem zaczęło się dziać to, czego efektem jest na przykład afera w Tramwajach Śląskich.
Jak weszło KPO, to o niektórych postępowaniach nie wiedziały nawet osoby, które się tym zajmują zawodowo. Podobno niektóre ogłoszenia na stronie urzędu czy na portalu funduszy europejskich wisiały 24 godziny. Ludzie potem szukali i nie mogli znaleźć. I to jest przekręt. KPO to była łapówka Unii Europejskiej dla wyborców Platformy. Jeżeli będzie jakaś przyszła władza, to KPO powinno zostać sprawdzone. A tematy dotacyjne coraz bardziej zaczynają być ciemne w znaczeniu życia codziennego. Na przykład to są wnioski na jakieś bzdury, na które normalny człowiek się nie zgodzi, jak afirmacja odmienności, nie akceptacja, afirmacja odmienności seksualnej i działań antyrodzinnych. Ksiądz Michał Olszewski wybudował fantastyczny ośrodek dla prześladowanych samotnych kobiet m.in. z Funduszu Sprawiedliwości, który był wewnętrzną, polską „dotacją”. Przez ekipę Tuska został aresztowany i był przetrzymywany w nieludzkich warunkach. Postawiono mu zarzut, że to było niezgodnie z przeznaczeniem. Zarzuty są nie tylko, że naciągane, ale po prostu bzdurne. Księża nie są święci, ale władzy nie podobał się ten projekt, bo był za bardzo rodzinny, za bardzo opiekuńczy, bo pokazywał, że instytucje katolickie budują kolejny, ale tym razem potężny dom pomocy dla prześladowanych kobiet.
Zna Pan przypadki problemów firm przez dotacje?
Znam historię przedsiębiorcy, do którego przyszedł urząd celny. Był zdziwiony. Okazało się, że za sprzęt, który kupił, sprzedawca nie zapłacił cła. On o tym oczywiście nie wiedział. Fakturę dostał, zapłacił. Ale urzędnik przyszedł zarekwirować ten sprzęt, a to był sprzęt, gdzie faktura wchodziła jako koszt kwalifikowany do wniosku. Przyszła kontrola dotacji, a przedsiębiorca nie miał już tego sprzętu. Musiał zwracać dotację.
I upadł?
Wyszedł z tego, ale uratowało go tylko to, że to była spółka z o.o. Ale ile to faceta kosztowało nerwów! Osiwiał. Nie poznałem go, jak go spotkałem.
Dokładnie przejrzałem przypadek gminy Ostrowice w woj. zachodniopomorskim, która zbankrutowała de facto przez unijne dotacje. Urzędnicy nabrali kredytów na wkład własny do projektów unijnych, potem nie mieli pieniędzy i zaczęli zadłużać się w parabankach. Gmina została zlikwidowana, teren został rozdzielony pomiędzy sąsiednie gminy, a budżet państwa musiał spłacić cały dług. Ale nie mówi się, że tak naprawdę to był efekt bezsensownego wydawania dotacji unijnych.
Zawsze pisałem wniosek w taki sposób, żeby potem było wiadomo co dalej. W biznesplanie obligatoryjnie trzeba podać, co się stanie ze sprzętem, jeżeli inwestycja nie wyjdzie. Miałem klienta, który chciał kupić system do przewiercania pod ziemią. Miał faktycznie dwie duże inwestycje. Do momentu uzyskania dotacji i trwania projektu pod inwestycje wszystko się kalkulowało, ale pół roku po zakończeniu planowanego odstawienia przewiercaczy zrobił się wielki problem. Okazało się, że przedsiębiorca musi je serwisować u producenta, a koszt jest bardzo wysoki. No i na to nie ma dotacji. Dopiero jak on tę analizę zobaczył, to zrezygnował z dotacji.
Znalazł Pan taki przypadek firmy, która po prostu zbankrutowała przez dotacje?
Jest kilka takich przypadków. Był przedsiębiorca, który brał ciężki sprzęt budowlany, wielu pracowników, duża firma z branży inwestycyjnej. I już miał swój sprzęt. Startował do przetargu, ale warunkiem było posiadanie jakiegoś sprzętu. Złożył wniosek o dotację, ale nie wpisywał tego, że startuje w przetargu, bo to nie jest gwarancją otrzymania pieniędzy. Wpisał, że ma plan inwestycyjny i portfel zamówień. Dostał dotację, kupił sprzęt, wystartował w przetargu i go przegrał. Wtedy zaczęły się duże problemy. Został ze sprzętem, który nie był potrzebny, ale trudno powiedzieć, że to z powodu dotacji. Inna historia – w Katowicach firma zajmowała się optoelektroniką i brali dotacje z NCBR-u. To nie są projekty twarde, tylko projekt badawczy, który zakłada, że może coś nie wyjść. Firma wzięła dużą dotację. We wniosku miała opisane, że może nie wyjść. I nie wyszło. Urząd odmówił uznania tego, bo zdaniem urzędników nie tak dokładnie zostało opisane we wniosku. A przecież przy projekcie badawczym trudno podać przyczynę, dlaczego coś konkretnie nie wyjdzie. Nie dostali pieniędzy i firma padła.
A ponieśli koszty?
Tak, koszty ponieśli potężne. Polegały na zakupie urządzeń, wynajęciu specyficznej hali, która musiała być odizolowana od środowiska, tam wchodziło się przez komory itd. Mieli dostać zwrot, tak czy inaczej, czy się uda, czy się nie uda. Nie dostali. Bardzo często ludzie, którzy uzyskali dotację, potem nie potrafią profesjonalnie jej rozliczyć, przygotować dokumentów i często się zdarzało, że na tym polegli. Bardzo dużo osób poległo zwłaszcza na tzw. rozliczeniu płatności cząstkowych. To jest skomplikowany mechanizm, zwłaszcza przy dużych dotacjach albo przy inwestycjach długoterminowych. Naprawdę trzeba umieć to zrobić, bo można zostać wezwanym do zwrotu dotacji.
Zna Pan przypadki marnotrawstwa przy dotacjach?
Może Pan się rozejrzeć wkoło i to zobaczy. Duża część dotacji jest przepalona. Marnotrawstwo środków było na wielu poziomach, ale dotyczyło głównie projektów publicznych.
Szpitale kupowały sprzęt i potem go w ogóle nie używały albo używały go w minimalnym zakresie.
Kupowanie sprzętu w szpitalach i to jest nagminne. Pełno jest takich zakupów z dotacji, które są kompletnie od czapy, na przykład była sprawa z wagonami, które nie mieściły się w peronach. Robiono ścieżki rowerowe z dotacji, po czym wymieniano na tej całej długości rury, bo akurat tak się często zgadzało, że wodociągi szły w tym kierunku. I tu dobrym przykładem będzie gmina Będzin-Grodziec. Takich sytuacji jest multum. Marnotrawstwo przy projektach twardych występuje i jest łatwe do wychwycenia.
Natomiast największy przepał pieniędzy jest na projektach miękkich, jak szkolenia. Ceny są zaburzone kilkakrotnie. Kurs dla dziesięciu osób jest wyceniany na 4-5 tys. złotych od osoby, czyli to jest 40-50 tys. złotych w jeden weekend, a jest jedna osoba prowadząca, góra dwie, plus biuro administracyjne. To są przepalone pieniądze.
I to na skalę masową, a z tego jeszcze żyją instytucje pośredniczące itd. To cały system, który sam się napędza. Jeżeli tych dotacji z Unii by nie było, to kilka tysięcy ludzi nie miałoby pięknych synekur. Ale te synekury nie są za darmo, tylko są właśnie kontakty z urzędami, no i często układy polityczne, tu jest problem. Jak ktoś w tym nie siedzi, to widzi, że to jest przejrzyste. Jak zaczyna się perspektywa finansowa, to jest publikowany plan, kiedy będą ogłaszane terminy wniosków, w jakich działaniach, w jakich postępowaniach. To wszystko stwarza pozory, że jest naprawdę przejrzyste, ale pod tym płaszczykiem jest robione mnóstwo niepotrzebnych rzeczy. Są ludzie, którzy tylko i wyłącznie czerpią profity z tego systemu. Czy to jest złe? No, to jest z pieniędzy publicznych, bo dotacje są pieniędzmi publicznymi. Uważam, że działania publiczne powinny być realizowane nie w ramach unijnych dotacji.
Dlaczego?
To powinna być stricte polityka państwa polskiego, która mówi, że dostaniesz od nas dotację, jak dla nas wykonasz zadanie publiczne. Dotacje unijne niszczą suwerenność państwa, które je otrzymuje. Dotyczy to również grantów z niemieckich fundacji ale to inny temat.
Państwo polskie ma inne cele niż Unia Europejska.
Bingo. Poza tym jest bardzo skrócona ta droga. Tylko, że wielu darmozjadów by wtedy nie mogło sobie żyć spokojnie. Ludzie kompletnie sobie sprawy nie zdają, jak to wygląda. I dla całej grupy ludzi, którzy z tego ciągną, najlepiej by było, jakby była totalna cisza. Nie pisało się o tych rzeczach, nie mówiło, bo po co. Pieniądze lubią ciszę i spokój, a dotacje są w nieuczciwy sposób urobione.
Państwo terrorystyczne – okupant ziem należących do Palestyńczyków – od początku swojego istnienia stopniowo wprowadzało politykę przesiedlania wszystkich Palestyńczyków z ich własnej ojczyzny do Europy. Front wojny emigracyjnej jest ważnym elementem w strategicznym projekcie mitycznego wielkiego Izraela.
W pierwszej połowie lat 60. [izraelskie] Ministerstwo Spraw Zagranicznych kontynuowało analizę planów wspierania emigracji arabskich uchodźców z Bliskiego Wschodu do Europy, zwłaszcza do Francji i Niemiec. Jedną z rozważanych opcji było znalezienie dla nich pracy w Niemczech, które wówczas pilnie potrzebowały rąk do pracy. W 1962 roku izraelscy urzędnicy badali możliwość znalezienia zatrudnienia dla palestyńskich uchodźców-robotników w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Wstępne kontrole przeprowadzone w ramach tego planu, znanego jako „Operacja Robotnik”, oraz związana z tym korespondencja były objęte całkowitą tajemnicą.
Haaretz, 19 grudnia 2013 r.
31.07.2026 r. Co najmniej 34 migrantów zginęło, próbując dotrzeć do Ceuty, a w ciągu ostatnich 24 godzin około 60 000 osób przedostało się z Maroka dzięki izraelskiej pomocy, do tej hiszpańskiej enklawy. Źródło.
Dwa lata temu amerykański bloger Mike Peinovich opublikował na substack.com artykuł, z którego pochodzi powyższy cytat:Jak Izrael stworzył kryzys uchodźczy w Europie?Źródło.Artykuł stanowi udokumentowaną analizę izraelskiej strategii „ostatecznego rozwiązania” problemu Palestyńczyków. Jest ona elementem większego planu globalistów służącego zniszczeniu podstaw państw narodowych na świecie.
Takie konflikty jak wojna z Iranem, doprowadzą jedynie do wzrostu nieszczęścia i napływu uchodźców do Europy, gdzie izraelskie i żydowskie organizacje pozarządowe będą czekać, by ich przyjąć, posługując się językiem humanitaryzmu, by zamienić Zachód w wysypisko dla osób wysiedlonych w wyniku izraelskich wojen.
W planach jest DRUGA INWAZJA na Ceutę, traktując ją jako „ostatnią szansę” na przedostanie się do Europy. Film z polską ścieżką dźwiękową.
Podczas gdy nieprzejednany sojusznik USA realizuje politykę emigracji jako karę dla Hiszpanii za jej sprzeciw wobec ludobójstwa w Gazie, amerykański prezydent – zwolennik twardej ręki (a chyba raczej nogi z kopniakiem) wobec nielegalnych migrantów, prowadzi niezwykle burzliwe negocjacje, mające doprowadzić do pokoju na Bliskim Wschodzie.
Trójstronne rozmowy pokojowe na Bliskim Wschodzie. Uczestniczą w nich: Trump — imperialista, Trump — mediator oraz Trump — biznesmen.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Izraelska marynarka przejęła w Kilonii INS „Drakon” – najnowszy i ostatni okręt podwodny typu Dolphin II, którego zakup częściowo sfinansowały Niemcy. Jednostka jest większa od swoich poprzedników, a jej nietypowa konstrukcja może umożliwiać przenoszenie pocisków w pionowych wyrzutniach. W Polsce przekazanie okrętu wywołało komentarze zestawiające niemiecką pomoc dla Izraela z brakiem reparacji dla Polski.
Izraelska marynarka wojenna przejęła 22 lipca w stoczni TKMS w Kilonii okręt podwodny INS „Drakon” – poinformował niemiecki portal branżowy MarineForum. Przekazanie jednostki odbyło się bez publicznej ceremonii i oficjalnych komunikatów ze strony producenta oraz izraelskiego odbiorcy.
Następnego dnia okręt po raz pierwszy opuścił stocznię pod izraelską banderą i rozpoczął próby w Zatoce Kilońskiej.
INS „Drakon” jest szóstym okrętem rodziny Dolphin i ostatnią jednostką zaliczaną do typu Dolphin II. Został jednak tak głęboko zmodyfikowany, że niemiecki portal określił go jako jednostkę w praktyce niepowtarzalną i technologiczną zapowiedź przyszłych izraelskich okrętów typu Dakar.
„Drakon” ma 73 metry długości. Dwa wcześniejsze okręty Dolphin II – „Tanin” i „Rahav”, wprowadzone do służby odpowiednio w 2014 i 2016 roku – mierzą po 68,6 metra. Nowa jednostka ma również znacznie większy kiosk, zapewniający dodatkową przestrzeń wewnątrz konstrukcji.
Według MarineForum powiększony kiosk może mieścić pionowe wyrzutnie pocisków. Wśród rozważanych wariantów wymieniane są trzy pociski balistyczne albo nawet osiem pocisków manewrujących. Przestrzeń może zostać wykorzystana również do przewozu bezzałogowych pojazdów, sprzętu rozpoznawczego lub żołnierzy sił specjalnych.
Ani Izrael, ani TKMS nie potwierdziły jednak istnienia takich wyrzutni ani rodzaju przenoszonego w nich uzbrojenia. Izraelskie Ministerstwo Obrony informowało jedynie, że okręt został wyposażony w „unikatowe systemy” oraz „przełomowe technologie”.
Potwierdzone uzbrojenie obejmuje dziesięć wyrzutni torpedowych umieszczonych na dziobie. Sześć ma kaliber 533 mm, a cztery – 650 mm. Większe wyrzutnie mogą służyć nie tylko do odpalania uzbrojenia, lecz także do wypuszczania pojazdów podwodnych lub transportowania specjalnego wyposażenia.
Od wielu lat w międzynarodowych publikacjach pojawiają się przypuszczenia, że izraelskie okręty typu Dolphin zapewniają państwu możliwość przeprowadzenia odwetowego ataku jądrowego z morza. Izrael nie potwierdza ani nie zaprzecza, że posiada broń jądrową i rozmieszcza ją na okrętach podwodnych.
Dowódca izraelskiej marynarki wojennej wiceadmirał David Saar Salama określił wcześniej „Drakona” jako wzmocnienie izraelskiego „długiego ramienia”, zdolnego do długotrwałego działania w odległych i ukrytych rejonach. Jednostka ma mieć szczególne znaczenie dla odstraszania Iranu.
Zakup szóstego okrętu został częściowo sfinansowany przez niemiecki budżet. W 2011 roku rząd w Berlinie przeznaczył na ten cel 135 mln euro, co miało obniżyć cenę płaconą przez Izrael o około jedną trzecią.
Do sprawy odniósł się analityk wojskowy Jarosław Wolski.
„Nasz zachodni sąsiad od lat sponsoruje Izraelowi okręty podwodne (i nie tylko) w ramach zadośćuczynienia za Szoah” – napisał.
Wolski określił INS „Drakon” jako głęboko zmodernizowany okręt Dolphin II, będący połączeniem rozwiązań znanych z niemieckich jednostek typów 212 i 214.
„Modyfikacje dla Izraela to między innymi zdolność przenoszenia rakiet cruise z głowicami atomowymi, większa autonomia z AIP i inne. Bardzo nowoczesne nieatomowe okręty podwodne” – ocenił.
Komentarz opublikował także Adam Czarnecki, przewodniczący Rady Koordynacyjnej Stowarzyszenia Tak dla CPK.
„Niemcy – w ramach rekompensaty za zbrodnie II WŚ – fundują Izraelowi okręty podwodne. Tymczasem Polsce […] po 80 latach postawili kamień obok Bundestagu. A nasz Premier z Ministrami usatysfakcjonowani” – napisał.
Wraz z przekazaniem „Drakona” kończy się izraelski program pozyskiwania okrętów Dolphin. Jego następcami mają być trzy większe jednostki typu Dakar, również budowane przez TKMS. Ich dostawy zaplanowano na początek następnej dekady.
Ze względu na koszty budowy, dekoracji i utrzymania ronda stanowią ogromną inwestycję dla władz lokalnych. W teorii ułatwiają wjazd, zapewniają większe bezpieczeństwo i ograniczają zbytnie rozpędzanie się samochodów. Ten model infrastruktury drogowej jest coraz częściej przenoszony do Polski, ale championat w Europie dzierży Francja.
W tym kraju wystarczy przejechać kilka kilometrów drogą departamentalną, żeby to zrozumieć. Rondo przy wjeździe do wioski, kolejne przed strefą handlową, trzecie przy wyjeździe z miasta, zwieńczone kwietnikiem, rzeźbą lub innym symbolem lokalnej tożsamości…
We Francji rondo stało się nieodłącznym elementem drogi – stwierdza tygodnik „Valeurs” i wszystko byłoby pięknie, gdyby nie gigantyczne koszty w państwie, które szuka do 2032 r. 125 mld euro oszczędności w wydatkach publicznych.
Liczba rond we Francji szacowana jest na 43 000–65 000 i kraj ten jest światowym rekordzistą. Od lat 80. XX wieku co roku powstają setki nowych konstrukcji tego typu. Każda nowa inwestycja to wydatek rzędu setek tysięcy euro, a do tego dochodzą koszty utrzymania, które będą obciążać finanse publiczne przez dziesięciolecia.
Wszystko zaczęło się w latach 70. XX wieku. Budowy rond były odpowiedzią na potrzebę: spowolnienia ruchu kierowców i wyeliminowania najpoważniejszych kolizji. Przez dekady to, co kiedyś było pragmatyczną reakcją, stało się „odruchem administracyjnym”. Ilekroć skrzyżowanie stwarza problem, rozwiązaniem staje się kolejne rondo, chociaż tańsza bywa sygnalizacja świetlna, znak stop czy po prostu przebudowa skrzyżowania. To rondo stało się uniwersalnym rozwiązaniem.
Większość utrzymania tych inwestycji spada na gminy. Władze korzystają propagandowo na widoczności takiego miejsca, dodają więc symbole, ukwiecają rabaty. Złośliwi mówią nawet, że to niemal „wyborcza infrastruktura”. Rachunek jest jednak wysoki. Standardowe rondo kosztuje zazwyczaj od 300 000 do 1 miliona euro, w zależności od złożoności projektu. Do tego dochodzą koszty wykupu gruntów, infrastruktury podziemnej, zagospodarowania terenu i dość często dekoracji. We Francji puste rondo wydaje się niemal nie do pomyślenia.
W tej materii są rekordziści. W Carcassonne rondo Béragne kosztowało prawie trzy miliony euro. Dochodzą do tego coroczne koszty utrzymania terenów zielonych, podlewania, sprzątania, oświetlenia, napraw i odnawiania nasadzeń. Według stowarzyszenia podatników Contribuables Associés, od lat 80. wydano już we Francji ponad 20 miliardów euro na budowę i upiększanie rond. Skumulowane koszty utrzymania ten rachunek powiększają. Tygodnik Valeurs uważa to za niegospodarność i podsumowuje te wydatki – „Francja kręci się w kółko…”.
Wystarczy rzut oka, by zrozumieć, do jakiego punktu doszliśmy i z jaką katastrofą poznawczą mamy do czynienia.
Często, jedna fotografia wyjaśnia więcej niż wiele analiz. Trzy tygodnie temu „Bild”, czyli najlepiej sprzedający się niemiecki tabloid, opublikował zdjęcie, które widzicie na początku artykułu, pod tytułem „Putinowi kończy się benzyna: Rosjanie płacą prawie 4 euro za litr benzyny”.
Jest to nie tylko kłamstwo wielkie niczym chałupa, ale także tak rzucające się w oczy, że trudno mi pojąć, że ktokolwiek mógłby się na to nabrać: na słupie z cenami znajdującym się niemal pośrodku zdjęcia jest napisane, że benzyna 98-oktanowa jest w rzeczywistości sprzedawana po 73,11 rubla za litr, czyli 0,82 euro. Nawiasem mówiąc, cena ta spadała w kolejnych dniach i obecnie oscyluje wokół 0,79 euro. Na słupie jest też cena benzyny 95-oktanowej, najpopularniejszej również we Włoszech, która kosztuje 0,71 euro, oraz benzyny 92-oktanowej, przydatnej do nieco starszych silników, za 0,70 euro.
To, że przekłamania zachodnich środków masowego przekazu stanowią obecnie obrazę inteligencji, jest faktem bezspornym, ale okoliczność, że wierzą one do tego stopnia w skuteczność zbiorowej hipnozy społeczeństwa, by publikować informacje zaprzeczane przez własne zdjęcia, budzi niepokój co do kondycji mentalnej Europejczyków. Chęć wmówienia, że w Rosji – która jest jednym z największych światowych producentów ropy i gazu – benzyna kosztuje więcej niż w Europie, jest zamachem na najbardziej elementarny zdrowy rozsądek, przy czym bezczelność, z jaką się to robi – publikując jednocześnie dowody świadczące o czymś zupełnie przeciwnym – oznacza, że tak zwana informacja osiągnęła już dno.
Niestety, uczestnikiem końcowej uczty neoliberalizmu jest również bierna opinia publiczna, która nijaknie usiłuje rozumieć rzeczywistości.
