Październik 2016 roku – ambasada Kijowa w Warszawie wydaje „Poradnik dla obywateli Ukrainy w Polsce”. Dwustu-stronicowa broszura rozdawana w konsulatach ukraińskich, cerkwiach i w biurach organizacji pozarządowych ma pomóc Ukraińcom, którzy chcą osiedlić się na stałe w Polsce. Podpowiada, jak zalegalizować pobyt i jak zdobyć polską emeryturę (po jednym dniu pracy). To także poradnik, jak pozbyć się Polaków z Polski, jak stworzyć z Podkarpacia ukraiński okręg autonomiczny i jak powołać „Wolne Miasto Wrocław”.
Lipiec 2026 roku – ambasada Ukrainy w Warszawie publikuje poradnik „Obowiązki i prawa obywateli Ukrainy w Polsce”. To swoiste vademecum instruujące koczujących w Polsce Ukraińców, jak zachować się w sytuacjach konfliktowych z Polakami, jak reagować na „agresję” i „mowę nienawiści”. Poradnik zaleca robienie zdjęć, „dla wykorzystania, jako dowodu w sądzie, prokuraturze lub na policji”. Krótko mówiąc – zachęca do prowokowania Polaków i nagłaśniania tego w mediach. Ambasada Kijowa informuje też (oczywiście przypadkowo) o tworzeniu w prokuraturach wyspecjalizowanych komórek zajmujące się przestępstwami z nienawiści wymierzonych w Ukraińców.
No i, jak z dziurawego wora, posypały się filmiki rejestrujące przypadki „agresji” na bezbronnych uchodźców („którzy schronili się w Polsce przed rakietami Putina”). Że o prowokacje chodzi, świadczy nagranie „trzech Polakach, którzy pobili we Wrocławiu mężczyznę i kobietę”. Pierwsze przekazy mediów mówiły, że „nie wiadomo, co dokładnie działo się, a o ataku na tle narodowościowym świadczą jedynie słowa brata pobitej Ukrainki”. Także pierwsze informacje podane przez ministra spraw wewnętrznych oraz dolnośląską policję nie traktowały incydentu, jako konfliktu o podłożu narodowościowym. Odezwał się natomiast Jacek Sutryk, ukraiński prezydent polskiego Wrocławia: „Chcę jasno powiedzieć: w naszym mieście nie ma i nie będzie przyzwolenia na przemoc motywowaną nienawiścią, ksenofobią czy uprzedzeniami narodowościowymi”. Jego słowa podchwycił konsul Ukrainy, oświadczając: „Niestety, w ostatnim czasie czyny przemocy i agresji przeciwko ukraińskim obywatelom mają miejsce w Polsce. Każdy taki przypadek wymaga dokładnego śledztwa”.
Do akcji dołączyły TVN, TVP, „Gazeta Wyborcza”, „Rzeczpospolita”. Ale nie tylko. Uchodzące za tubę patriotów Radio Wnet wyemitowało program „Bij Ukraińca!”, w którym banderowiec o mordzie rezuna wyzywa Polaków: „Zdziczały kraj bandytów, którzy dokonują samosądów”; „Rozwija się zdziczenie Polaków”; „Zezwierzęciałe emocje, które wobec Ukraińców ma coraz większa część społeczeństwa polskiego”, a na koniec pyta: „Dlaczego rząd polski nie weźmie tego za mordę?”. Przypominając wszystkie krzywdy, jakie spotkały Ukraińców w Polsce, media potępiały „polską ksenofobię i nienawiść o podłożu narodowościowym”. I robiły to bez umiaru i bez uwzględnienia faktu, że podobne incydenty niekoniecznie wynikają z uprzedzeń narodowościowych oraz że prowodyrami i sprawcami są najczęściej Ukraińcy, jak w przypadku zamordowania w Bytowie 36-letniego Polaka.
Media wróciły do incydentu w Bielsku-Białej, gdzie pasażera autobusu, sprowokowanego zachowaniem dziewuch wychowanych w koczowniczej kulturze Dzikich Stepów, poniosły nerwy: „Ksenofobiczny atak. Mężczyzna zaatakował i wyzywał wulgarnie trzy nastoletnie obywatelki Ukrainy”. Jeszcze tego samego dnia straszy mężczyzna usłyszał zarzut znieważenia trzech obywatelek Ukrainy, naruszenia nietykalności cielesnej jednej z nich i „szerzenia mowy nienawiści”.
Do machinacji dołączyli politycy. „Brutalny akt przemocy” potępił Donald Tusk, apelując o natychmiastowe zgłaszanie wszelkich przejawów przemocy wobec Ukraińców i zwracając się bezpośrednio do prezydenta, „aby przestał milczeć w tej sprawie”. Marcin Kierwiński (szef MSWiA) zapewnił o natychmiastowych działaniach policji i bezwzględnym egzekwowaniu prawa oraz przyjęcie zasady zero tolerancji dla ataków na tle narodowościowym. Ostrzegł też, że publiczne nawoływanie do nienawiści na tle narodowościowym, etnicznym, rasowym lub wyznaniowym podpada pod paragrafy Kodeksu Karnego. Ujawnił też, że służby monitorują publikowane w internecie treści nawołujące do nienawiści wobec obywateli Ukrainy. Włodzimierz Czarzasty (marszałek Sejmu) mówił o „polowaniu na Ukraińców”. Barbara Nowacka (minister edukacji) wskazała, że agresywne zachowania na ulicach są konsekwencją wcześniejszej nagonki i hejtu w przestrzeni publicznej. Adam Szłapka (rzecznik Rządu) zaznaczył, że obóz rządowy nie zgadza się na jakąkolwiek akceptację nienawiści i zapowiedział zdecydowaną walkę z takimi postawami. Krzysztof Bosak (Konfederacja) „stanowczo potępił ataki na dzieci i słabszych, a uzasadnianie przemocy własnymi uprzedzeniami uznał za zachowanie sprzeczne z normami cywilizacyjnym.
Na prowokację dała się nabrać cała Polska. Wszyscy potępili pasażera autobusu. W całym kraju odbyły się pikiety solidarności z Ukraińcami. Krótko mówiąc, „zbrodnia” jednego starego Polaka, który nakrzyczał na ukraińskie pindy zrównana została z wymordowaniem na Wołyniu 100 tysięcy Polaków. MSWiA przytoczyło „zatrważające” dane mające świadczyć o wzroście liczby aktów przemocy na tle narodowościowym: Liczba pokrzywdzonych w sprawach dotyczących znieważenia, przemocy i gróźb z powodu przynależności narodowej wzrosła w ciągu ostatnich pięciu lat z 95 do 273 (przy kilku milionach Ukraińców w Polsce!). Nie podało natomiast, że w ciągu ubiegłych dwóch lat Ukraińcy popełnili w Polsce 42 tysiące przestępstw, w tym 65 zabójstw i że tylko w ubiegłym roku zabili 11 Polaków. Jak i podało, że wśród 3949 obcokrajowców poszukiwanych listem gończym jest 3253 obywateli Ukrainy.
Gdy Wołodymyr wezwał Donalda do Lublina (czyli do siebie), w sali tranzytowej tamtejszego lotniska obwieścił: „Omówiłem z Tuskiem bezpieczeństwo obywateli ukraińskich, którzy znaleźli schronienie w Polsce”. Obwieszczenie było nie tylko szczytem bezczelności, ale potwierdziło, że Zełenski wytoczył Polsce wojnę informacyjną i odniósł w niej kolejny sukces. Ile będzie to kosztować nasze państwo dowiemy się w najbliższych dniach. Na dziś widzimy to w dyrektywach dla Policji, prokuratury i niezawisłych sądów, które mają okrutnie karać „zbrodnie z nienawiści”, czyli wszelkie złe słowa skierowane przeciw Ukraińcom.
W sukurs uciśnionym Ukraińcom rzuciło się nie tylko całe rządowe i pozarządowe lewactwo, ale także warszawski Judenrat, który zaczął lansować pogląd, że w Polsce narasta „atmosfera pogromowa” wobec „gości” z Ukrainy. O polskich nazistach, pod hasłem „Wszyscy jesteśmy Ukraińcami”, mówił w Kijowie Adam Michnik. Doszło do tego, że każda ukraińska łajza poczuła się uprawniona do wtrącania w polskie sprawy, pouczania, szantażowania, domagania się kolejnych przywilejów, a nawet grożenia, że jak nie spełnisz tych żądań, to ci podpali dom.
Zełenski wie, że może z Polską zwyczajnie pogrywać i skutecznie Polaków ogrywać, bo ma w Polsce proukraiński rząd i proukraińską opozycję, bo ma potężne proukraińskie lobby i wpływową probanderowską V kolumnę, która w pluciu na Polaków prześciga nawet jego samego i głosi, że „Polacy na Wołyniu też nabijali Ukraińców na widły”. Przy czy na takie postępowanie pozwala sobie prezydent na wpół zdechłego, uzależnionego od naszej pomocy, skorumpowanego i rozkradanego kraiku na Dzikich Stepach oraz utrzymywani przez nas uchodźcy-żebracy.
Szok i niedowierzanie. Ambasador Rzeczypospolitej uderza we własne państwo, popiera narrację państwa wrogiego. Uprawia pedagogikę wstydu, czyli coś, w czym do tej pory specjalizowała się „Gazeta Wyborcza. Podczas obchodów upamiętniających ofiary rzezi na Wołyniu, Piotr Łukasiewicz (bo tak zwie się osobnik tak haniebnie się zachowujący) powiedział: „Oddając hołd polskim ofiarom ukraińskiej przemocy na Wołyniu, nie może pominąć także ukraińskich ofiar państwa polskiego przed wojną i w jej trakcie”. Czyli „ofiarami państwa polskiego” nazywa niemowlęta nabite na sztachety, dzieci z gwoździami wbijanymi w główki, zgwałcone dziewczyny z kosami w pochwach, matki z wyprutymi brzuchami, chłopów pociętych piłami.
Ale to nie wszystko – jeszcze gorzej było, gdy Łukasiewicz wskazał na dwa kraje, które zaczęły wojnę: „Niemcy, Japończycy i ICH KOLABORANCI. Bo sformułowania „kolaboranci” używają regularnie Żydzi, co pozwala im na rozszerzenie odpowiedzialności za zagładę Żydów na Polaków. Łukasiewicz powielił zatem argument zabójczy dla polskiej polityki historycznej, wpychający do roli kolaborantów także Polaków.Sprawę jeszcze pogorszył Radek Sikorski. Usprawiedliwiając swego wysłannika powiedział: „Przemawiał w duchu chrześcijańskiego pojednania i kierował się przesłaniem przebaczamy i prosimy o wybaczenie”. Czyli zadekretował ciszę nad dołami śmierci, do których wrzucono pomordowanych Polaków i zakończenie wszystkiego zawołaniem: „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie”. Ale nie tylko – 10 lipca zamieścił na portalu X wpis: „Dziś rocznica mordu w Jedwabnem, jutro krwawej niedzieli podczas Rzezi Wołyńskiej. Niech każdy naród zrobi swój rachunek sumienia tak, aby zbrodnie przeszłości już nigdy się nie powtórzyły”. Czyli polski minister zrównał stodołę w Jedwabnem z ludobójstwem na Wołyniu.
Ambasador Ukrainy w Warszawie daje wykłady o polityce historycznej Ukrainy, a ambasador RP w Kijowie wygłasza mowy popierające politykę historyczną Ukrainy. Ukraińcy koczujący w Polsce mają ambasadora, który ich broni. A Polacy na Ukrainie mają ambasadora, który im nakazuje pogodzenie się z pomnikami Bandery. Konsul Ukrainy w Warszawie opiekuje się swoimi obywatelami, a konsul RP w Kijowie szczyci się ukraińskim pochodzeniem, paraduje w ukraińskiej wyszywance, w Kijowie podaje się za Ukraińca, a w Warszawie za Polaka.Ukraińcy mają poradnik, jak pozbyć się Polaków, a Polacy mają poradnik (od ministra obrony), jak spierdalać z Polski i jak zrobić sracz z wiadra. Mają też Stowarzyszenie przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii „Otwarta Rzeczpospolita”, która za pieniądze od Sorosa i z dotacji Fundacji Batorego wydała broszurę „Poradnik obywatela”, swoiste „Vademecum kapusia”, bo to prawniczy instruktaż dla adeptów trudnej sztuki donosicielstwa. Stowarzyszenie założyło też portal zglosnienawisc.otwarta.org, na którym domorośli konfidenci zgłaszają zawiadomienia o wychwyconych przypadkach „mowy nienawiści”, a administratorzy portalu, na tej podstawie składają doniesienia do prokuratury.Wróćmy do „Polowania na Ukraińców”. Epizod wart, co najwyżej, odnotowania w kronice wybryków chuligańskich osiedlowej gazetki, zdominował scenę polityczną, a media reagowały jakby wszystkie miały wspólną redakcję. Z marginalnego incydentu zrobiono wydarzenie polityczne roku i sprawę wagi państwowej. Cała Polska żyła nimi, ku rozbawieniu pomysłodawców machinacji. Przynętę złapali wszyscy politycy, jeden za drugim, ambasador Ukrainy przecierał oczy ze zdumienia, jak łatwo Polacy dali się podpuścić przy pomocy prymitywnego, wielokrotnie już przećwiczonego na Polakach modus operandi. Prowokacja z „wrzucaniem” do sieci filmików o prowokowanych i tracących cierpliwość Polakach była tak groteskowa, że nie trudno było odgadnąć, co się za nią kryje. Było oczywistym, że z Kijowa padł rozkaz: Wytropić Polaków, którzy biją Ukraińców!Nie pamiętali przy tym, że Ukraińcy już wielokrotnie przećwiczyli na nas takie metody. Kiedy w Legnicy doszło do kradzieży krzyża z kopuły cerkwi. Oburzenie wyraził prezes Związku Ukraińców w Polsce Mirosław Skórka (Мирослав Скірка): „To nas po prostu przeraża. To gest ewidentnie symboliczny, pokazujący narastającą wrogość do społeczności ukraińskiej”. Tymczasem „przerażającego” czynu dokonali miejscowi złomiarze. Skórce wtórował ambasador Ukrainy: „Zwracam się publicznie do organów ścigania – uczyńcie wszystko, aby ta oraz wszystkie podobne zbrodnie przeciwko Ukraińcom i ukraińskości doprowadzone zostały do logicznego końca – wyroków sądu zgodnie z prawem Rzeczypospolitej Polskiej”. Zauważmy przy tym, że na opisanie incydentu użył słowa „zbrodnia” a o rzezi wołyńskiej mówi „wydarzenia”. Ukraiński minister, po tym jak w „Wyborczej” pojawiły się informacje o 15-letniej Ukraince, która miała doświadczyć przemocy psychicznej w formie obraźliwych wiadomości głosowych, wezwał Polskę do ukarania „przejawiających ksenofobiczną postawę wobec Ukraińców”. Na FB napisał: „Szkoda, że trzeba wracać do spraw haniebnego traktowania Ukraińców w Polsce. „Nalegam na sprawiedliwą karę dla tych, którzy pozwalają sobie na ksenofobiczne sprawy przeciwko Ukraińcom w Polsce. Uważam, że takie zachowanie nie może i nigdy nie będzie normą w cywilizowanym społeczeństwie europejskim”.Machinacje takie łatwo można było łatwo rozszyfrować, wiedząc, że Ukraińcy naśladują Żydów. Przykład pierwszy z brzegu: Po emisji reportażu TVN o polskich neonazistach pijących toast za Hitlera, „polskich neonazistów” potępił premier, marszałek Sejmu zarządził debatę o neonazizmie w Polsce, a minister spraw wewnętrznych z sejmowej trybuny podziękował „dziennikarzom śledczym TVN”. Tymczasem śledztwo wykazało, że „naziści” działali z polecenia TVN i byli przez nią opłaceni. I nie trudno było odgadnąć, co się za prowokacją TVN kryło. Było oczywiste, że padł rozkaz – wytropić polskich nazistów i że rządzący Polską to idioci skwapliwe odgrywający rozpisane z góry role, tańczący tak, jak im zagra antypolska orkiestra. Jest i druga strona medalu – przepraszają za antysemitów, za nazistów, za Polaków bijących Ukraińców i każdy przypadek traktują, jako sprawę wagi państwowej. A ci, którzy takie afery wywołują kalkulują sobie: Przepraszajcie, a my będziemy podrzucać kolejne śmierdzące sprawy, jak nie o rasiście w autobusie w Bielski-Białej, to ciemiężycielu sprzątaczki ukraińskiej. A gdyby takich zabrakło, zawsze „nazistowską” można będzie nazwać pielgrzymkę wiernych do Częstochowy.Dlaczego Polaków nie oburza rząd, który wystąpił przeciwko prezydentowi własnego państwa i wsparł prezydenta państwa, który gloryfikuje morderców Polaków i pluje Polakom w twarz? Dlaczego nie oburzają się na ministra o chazarskiej mordzie, który popiera ambasadora Ukrainy w polowaniu na Polaków? Dlaczego nie roznoszą w pył rządu, którzy sekuje własnych obywateli?
Co robić i czego nie robić? Przestrzegać podstawowej zasady – nie przyjmować bitwy na warunkach przeciwnika. Żadnego kajania się. Nie bronić się, ale atakować. Nie liczyć na rząd, bo to banda nieudaczników sparaliżowanych strachem. Działać mądrze, spokojnie, konsekwentnie, aż ludzie na całym świecie dowiedzą się, że są tacy, którzy wstali z kolan i chodzą z podniesioną głową. A na koniec powiedzmy głośno: Nie ma żadnego polowania na Ukraińców – jest polowanie na Polaków. Nie ma żadnego „wzrostu nastrojów antyukraińskich” – jest erupcja nienawiści Ukraińców do Polaków, i reakcja Polaków.
Leszek Miller odpowiedział na słowa Natalii Panczenko o „jej Polsce”. Były premier stwierdził wprost, że „to nigdy nie będzie twoja Polska”, a jego wpis szybko zaczął krążyć w mediach społecznościowych.
Leszek Miller skomentował w mediach społecznościowych wystąpienie Natalii Panczenko wygłoszone podczas niedzielnej manifestacji w Warszawie pod hasłem „Nie bądź obojętny”.
Działaczka i prezes fundacji Stand with Ukraine mówiła w trakcie wydarzenia o swoim przywiązaniu do Polski.
„Nie oddam Polski, mojej Polski, ludziom, którzy próbują budować ją na strachu, nienawiści i pogardzie. Bo oni nie mają monopolu na Polskę i muszą to wreszcie zrozumieć. Moja Polska jest dzisiaj tutaj” – powiedziała Panczenko.
W dalszej części przemówienia podkreśliła, że Polskę tworzą również ona sama, jej sąsiedzi oraz współpracownicy.
Nagranie z wypowiedzią Panczenko zostało szeroko udostępnione w internecie i dotarło także do byłego premiera Leszka Millera.
Polityk udostępnił na platformie X wpis jednego z użytkowników odnoszący się do słów aktywistki i odpowiedział własnym komentarzem. „To nigdy nie będzie twoja Polska. Moja Polska leży na polach i w lasach Wołynia. Idź, poszukaj i zwróć nam kości pomordowanych” – napisał Miller. W swojej odpowiedzi były premier bezpośrednio nawiązał do polskich ofiar zbrodni wołyńskiej oraz wciąż nierozwiązanej kwestii poszukiwań i ekshumacji szczątków części pomordowanych.
Natalia Panczenko jest ukraińską aktywistką i szefową fundacji Stand with Ukraine. Panczenko wzbudzała kontrowersje także wcześniej. W lutym 2025 roku, komentując dla ukraińskiego Kanału 5 sytuację polityczną w Polsce i postulaty ograniczenia świadczeń dla obywateli Ukrainy, ostrzegała przed konsekwencjami pogarszania się stosunków polsko-ukraińskich. Mówiła wówczas, że przy wzroście wzajemnej wrogości „na terytorium Polski zaczną się walki” oraz „rozpoczną się podpalenia sklepów, domów i tak dalej”.
Po nagłośnieniu tej wypowiedzi aktywistka przekonywała, że jej słowa zostały wyrwane z kontekstu. Twierdziła, że nie zapowiadała takich działań, lecz ostrzegała przed możliwymi skutkami podsycania konfliktów narodowościowych. Zachęcała również, aby zapoznać się z pełnym wywiadem, zamiast – jak mówiła – opierać się na „przekręconych cytatach”.
W Polsce rozpoczęła działalność organizacja, która w ramach projektu finansowanego ze środków europejskich monitoruje polską przestrzeń informacyjną i tworzy listy proskrypcyjne polskich polityków pojawiających się w określonych, uznawanych przez nią za prorosyjskie, kanałach Telegrama. Chodzi o Fundację „Alians Młodzieży Ukraińskiej 24 sierpnia” i jej projekt „Obserwatorium Nienawiści”, którego celem ma być monitorowanie „mowy nienawiści” wobec Ukraińców oraz rosyjskiej propagandy.
Powstał Myrotworec 2.0. ale w Polsce. Na stronie projektu znajdziemy jednak również nazwiska konkretnych polskich polityków, między innymi Krzysztofa Bosaka, Anny Bryłki, Pawła Usiądka czy Konrada Berkowicza. Powstaje więc pytanie, czy rzeczywiście mamy tutaj wyłącznie do czynienia z walką z nienawiścią, czy też z próbą stworzenia katalogu polskich polityków szczególnie niewygodnych dla Ukrainy.
Jak widzimy, pod hasłem zwalczania „mowy nienawiści”, tym razem pojawia się systematyczne monitorowanie polityków, których poglądy dotyczące Ukrainy są krytyczne, a następnie zestawianie ich działalności z aktywnością kanałów określanych jako rosyjskie. Granica pomiędzy analizą propagandy a politycznym piętnowaniem przeciwników staje się tym samym bardzo cienka, szczególnie gdy cały projekt otrzymuje finansowanie z europejskiego, opanowanego przez lewicę systemu grantowego.
Autorzy „Obserwatorium Nienawiści” analizują między innymi cztery polskojęzyczne kanały Telegrama: „Niezależny Dziennik Polityczny”, „NewsFront PL”, „Polska Grupa Informacyjna” oraz „Układ Warszawski”, które uznają za kanały rosyjskiej propagandy. Następnie sprawdzają, którzy polscy politycy są tam przywoływani, cytowani lub prezentowani w pozytywnym kontekście. Wśród wymienionych znajdują się między innymi Bosak, Bryłka, Usiądek i Berkowicz, czyli politycy reprezentujący środowiska zdecydowanie bardziej krytyczne wobec polityki Ukrainy niż dominujący nurt polskiej polityki z kliki POPiS.
Pojawia się zasadnicze pytanie: co właściwie oznacza fakt, że rosyjski lub prorosyjski kanał publikuje wypowiedź polskiego polityka? Sam fakt cytowania polityka przez rosyjski kanał nie oznacza przecież, że polityk współpracuje z Rosją, otrzymuje od niej pieniądze albo świadomie uczestniczy w rosyjskiej operacji informacyjnej. Propagandysta może wykorzystać praktycznie każdą wypowiedź, która pasuje do jego narracji. Można więc stwierdzić, że Rosja wykorzystuje czyjąś wypowiedź, ale czymś zupełnie innym jest twierdzenie, że autor tej wypowiedzi działa na rzecz Rosji.
To rozróżnienie jest fundamentalne, ponieważ inaczej otrzymujemy niezwykle wygodny mechanizm politycznej dyskwalifikacji: wystarczy znaleźć rosyjski kanał, który opublikuje czyjąś wypowiedź, a następnie można umieścić jej autora w projekcie dotyczącym rosyjskiej propagandy. Brzmi niemal jak instrukcja obsługi współczesnego „antyrosyjskiego” indeksu.
Jeszcze bardziej problematyczne jest utożsamianie krytyki Ukrainy z rosyjską dezinformacją. Rosja rzeczywiście prowadzi intensywną wojnę informacyjną i wykorzystuje autentyczne konflikty społeczne oraz prawdziwe problemy występujące w państwach europejskich. Nie oznacza to jednak, że każdy człowiek, który mówi o tych problemach, staje się elementem rosyjskiej operacji informacyjnej.
Jeżeli polski polityk krytykuje politykę Ukrainy, sprzeciwia się określonym formom pomocy albo domaga się twardszego stanowiska Warszawy w kwestiach gospodarczych czy historycznych, jest to legalne stanowisko polityczne. Rosyjska propaganda może później taką wypowiedź wykorzystać, ale odpowiedzialność za jej wykorzystanie ponosi propagandysta, a nie automatycznie jej autor. W przeciwnym razie wystarczyłoby poczekać, aż rosyjski propagandysta pochwali kogoś, kogo chcemy politycznie zdyskredytować. Resztę zrobią już raporty, granty i poważnie brzmiące nazwy kolejnych „obserwatoriów”.
Nie mniej interesujący jest fakt, że „Obserwatorium Nienawiści” nie jest przedsięwzięciem finansowanym wyłącznie przez jego organizatorów. Z informacji opublikowanych przez Alians wynika, że projekt realizowany jest dzięki „Dotacji szybkiego reagowania” w ramach Programu Równych Praw Fundacji im. Stefana Batorego, natomiast środki pochodzą z programu CERV — „Obywatele, Równość, Prawa i Wartości” — finansowanego przez Komisję Europejską.
Nikt nie wyjaśnił jakie kryteria decydują o przyznawaniu pieniędzy inicjatywom, które zajmują się szczuciem i oznaczaniem łatkami konkretnych polskich polityków jako powiązanych z rosyjską propagandą.
Podejrzane jest zwłaszcza to, że operatorem programu jest Fundacja Batorego, od lat kojarzona ze skrajnie lewicowym nurtem ideowym i była wielokrotnie krytykowana przez środowiska konserwatywne jako fałszująca informacje i siejąca propagandę. Warto więc pytać, gdzie dokładnie kończy się walka z nienawiścią, a zaczyna monitorowanie niewygodnych poglądów politycznych. Oraz co będzie kolejnym krokiem.
Jak widzimy, mamy tutaj kolejną sytuację, w której pod (rzekomo) szczytnym hasłem „walki z nienawiścią” powstaje system klasyfikowania uczestników debaty publicznej według ich stosunku do Ukrainy, a następnie finansowanie tego systemu ze środków europejskich.
NASZ KOMENTARZ: Jeżeli zaczniemy traktować każdą krytykę Ukrainy jako potencjalną „prorosyjską narrację”, a następnie finansować organizacje zajmujące się katalogowaniem osób, których wypowiedzi rosyjska propaganda uznała za przydatne, stworzymy kopię systemu działającego w Związku Sowieckim, gdzie każdy przeciwnik komunizmu miał problemy z prawem i przyszywano mu łatkę imperialistycznego agenta. Oczywiście wszystko działo się pod hasłem troski o bezpieczeństwo, zupełnie jak w przypadku omawianego Myrotworca 2.0.
Mateusz Piskorski i Tomasz Jankowski w audycji na YouTube „Kto chce zamieszek w Polsce” analizowali przyczynę nasilających się prowokacji na terenie Polski. Od ponad dwóch lat cyklicznie, trywialnie zwracam uwagę na omawiane problemy w audycji obu wyżej wymienionych panów. Pierwszy raz felietonem W co gra amerykańska propaganda?. Natomiast ostatnio w najnowszym felietonie Filmowcy.
W przeciwieństwie do mojej Małżonki nie posiadam zdolności profetycznych wzmocnionych umiejętnościami analitycznymi i obszerną wiedzą z zakresu psychologi stosowanej. Posługuję się zupełnie inną metodologią. Polega ona na wyciąganiu wniosków z pozornie mało istotnych sygnałów docierających do mnie. Konfrontuje je ze spektrum wydarzeń.
Zdrowy dystans
W przeszłości w zamierzchłych czasach PRL-u, po przyjeździe do Polski z Wiednia pozwoliło mi to na uniknięcie aresztowania i bezpodstawnego oskarżenia o szpiegostwo. Stąd też identyfikuje się z traumatycznymi przeżyciami polskiego patrioty Mateusza Piskorskiego. Staram się nigdy nie lekceważyć sygnałów wywołujących refleksję. Jest to moja indywidualna forma instynktu samozachowawczego. Do tego w trakcie mojego życia, po szeregu koszmarnych przeżyć, utworzył się we mnie dystans do ludzi. Pewna doza braku zaufania, sceptycyzmu, cecha, którą nabywa się wraz z wiekiem.
„Stare trupy”
Wypowiedź Żydówki Anny Marii Żukowskiej o ekshumacjach ofiar ukraińskiego ludobójstwa brzmiała: „Jeżeli to jest dla pana rodzaj transakcji, żeby bardziej starymi trupami handlować, za takie bardziej świeże, to po prostu jest obrzydliwe naprawdę”.
Słowa te wywołały dużą debatę publiczną w lutym 2025 roku. Wypowiedź ta padła w kontekście dyskusji o relacjach polsko-ukraińskich i warunkach stawianych Ukrainie. W trakcie dyskusji z wicemarszałkiem Sejmu Krzysztofem Bosakiem na antenie TVN24. Słowa o „starych trupach” spotkały się z ostrą krytyką ze strony polityków różnych opcji oraz komentatorów, którzy uznali je za brak szacunku dla pamięci bestialsko pomordowanych Polaków, których doczesne szczątki, wdeptane są w ukraińskie błota. Zgodnie z polską, katolicką tradycją, wymagają godnego pochowku. A dla niej są to tylko „stare trupy”(sic!). Posłanka nie przeprosiła – w rozmowie z RMF FM powiedziała, że nie ma sobie nic do zarzucenia.
Groźby ambasadora
Z kolei w lutym i marcu 2026 roku ambasador USA w Polsce, Tom Rose, wygłosił krytyczne wypowiedzi pod adresem Grzegorza Brauna. Stwierdził, że udział formacji Brauna w polskim rządzie byłby dla USA poważnym problemem, a w marcu ostro skrytykował wpis polityka w księdze kondolencyjnej w ambasadzie Iranu po śmierci Alego Chameneiego, ostrzegając, że „Amerykanie i prezydent Trump tego nie zapomną”.
Wypowiedź amerykańskiego ambasadora uruchomiła lawinę serwilistycznych artykułów prasowych atakujących środowisko posła Brauna, uderzających bezpośrednio w Mateusza Piskorskiego i Tomasza Jankowskiego. Wychwycił to publicysta i były poseł na Sejm RP Piotr Gadzinowski i opisał w artykule Pożegnanie z Marią („Fakty po Mitach”, nr 31 z 31 lipca 2026 roku). Wcześniej pisałem w podobnym duchu, jako odpowiedź na krytykę, która po wystąpieniu ambasadora USA Rose’a znalazła się w „Gazecie Polskiej”, zamieściłem ją w felietonieSało w Czekoladzie.
Mógłbym przytoczyć parę innych przykładów, rozbijackiej działalności nakierowanej na środowisko Grzegorza Brauna wraz z podstępnymi działaniami wobec polityków z nim związanych. Ograniczę się do banału, jakim jest dostrzeżone przeze mnie wybudzanie ukraińskiego śpiocha stryja-konfidenta, startującego w nowej roli: filmowca-prowokatora w duecie z pewną panienką. O tym mowa w felietonie Filmowcy.
Lęki architektów Ukropolin
Bardzo wiele na temat budowy w Polsce Ukropolinu napisał Krzysztof Baliński. Jego książki są dostępne w sprzedaży. Zgadzam się z zawartymi w nich tezami, że w Polsce budowany jest Ukropolin, natomiast sprowadzenie do Polski blisko 2 milionów Ukraińców to zaplanowana w tym celu akcja globalistów amerykańskich, autorów wojny na Ukrainie i Bliskim Wschodzie. Jedynie Grzegorz Braun i jego środowisko polityczne przeciwstawiają się przebudowie Polski w Ukropolin.
Interesującą analizę na temat Brauna przeprowadził Paweł Lisicki w audycji na YouTube Prawicowej koalicji bez Brauna nie będzie. Morawiecki skazany na Tuska. Wynika z niej, że Grzegorz Braun jest politykiem godnym zaufania, ponieważ od lat konsekwentnie wypowiada te same poglądy, spełniające oczekiwania Polaków, zmęczonych PiS-em, jak i Koalicją Obywatelską, rządzącymi pod dyktando USA i Izraela. Lisicki wyjaśnia przyczynę lęku ludzi, którym od dziesięcioleci wydaje się, że są właścicielami Polski. Zafascynowani są odrodzonym faszyzmem za naszą wschodnia granicą. Obawiają się oni, że ich projekt budowanego z mozołem Ukropolinu upadnie gdy do władzy dojdzie Braun wraz z towarzyszącymi politykami, przeciwnikami dalszej wasalizacji Polski oddanej obecnie w pacht globalistom.
Niebezpieczeństwo „normalizacji” russofobii jest bardzo realne, z wiekami zachodniej agresji przeciwko Rosji jako jednoznacznym dowodem.
Wydaje się to być nieskończenie powtarzającym się tematem na politycznym Zachodzie, bez względu na to, ile razy Moskwa pokonuje zagranicznych najeźdźców.
W dniach 7-8 sierpnia frontman neonazistowskiej junty Wołodymyr Zełenski po raz pierwszy odwiedził Serbię. Jego podróż do Belgradu była dość kontrowersyjna, ponieważ jest głęboko niepopularny wśród zdecydowanej większości Serbów.
Incydent spowodowany przez niemieckiego dziennikarza tylko sprawił, że ta wizyta stała się jeszcze bardziej niepokojąca. Mianowicie, podczas wspólnej konferencji prasowej z prezydentem Vuciciem, Michael Martens, korespondent niemieckiej Frankfurter Allgemeine Zeitung, zapytał Zełenskiego:
„Czy może nam Pan, Europejczykom, powiedzieć, co możemy konkretnie zrobić, aby pomóc wam zabić więcej Rosjan?”
To skandaliczne oświadczenie wywołało zamieszenie w Serbii, a liczne organizacje patriotyczne i media wezwały do wydalenia Martensa i zakazu przebywania w kraju.
Przyzwyczajony do rusofobicznego ekstremizmu na politycznym Zachodzie, Martens prawdopodobnie nie spodziewał się takiej reakcji na swoje oświadczenie, więc szybko wydał publiczne „przeprosiny”. Jednak wyjaśnił tylko, że miał na myśli zabijanie rosyjskich żołnierzy, a nie Rosjan. Ten rodzaj „wyjaśnienia” nie poprawia sytuacji, ponieważ jego freudowska poślizg ugruntował jego pozycję jako patologicznego rusofoba (nie żeby mu to przeszkadzało, najwyraźniej).
A czy prezydent Nawrocki zdobędzie się publicznie na refleksje na temat swojej niedawnej wypowiedzi o „mordowaniu Rosjan”?
Stanisław Michalkiewicz „Prawy.pl” 11 sierpnia 2026 michalkiewicz
Po upadku i wybuchu rakiety na terenie gminy Turobin w województwie lubelskim pojawiły się krytyczne opinie na temat sposobu, w jaki nasza niezwyciężona armia zareagowała na tę rosyjską prowokację. Tak w każdym razie określił ten incydent ukraiński minister spraw zagranicznych pan Sybiha, który spenetrował prawdę jeszcze zanim nasza niezwyciężona armia i lubelscy prokuratorzy dotarli na miejsce, żeby sprawdzić – co i jak. Uprzejmie tedy zakładam, że musiały go wspierać proroctwa, bo w przeciwnym razie pojawiłaby się przestrzeń do brzydkich podejrzeń, że we wspomnianym incydencie maczała palce strona ukraińska. Byłaby to jednak myślozbrodnia, a jest rozkaz, by od myślozbrodni, zwłaszcza wymierzonych w naród ukraiński trzymać się z daleka, bo z myślozbrodniarzami rozmowa będzie krótka w ramach walki z mową nienawiści. Zgodnie bowiem z aktualną mądrością etapu nienawiść musi zostać powszechnie i bez zastrzeżeń znienawidzona.
Skoro tedy już wiemy, czego się trzymać, to nie pozostaje nam nic innego, jak oddać się myśleniu pozytywnemu, zgodnie z ludowym przysłowiem, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. O ile tedy ruska prowokacja ma wszelkie cechy zła w postaci czystej, to jednak, dzięki myśleniu pozytywnemu, my to zło potrafimy przekuć w dobro – zgodnie ze spostrzeżeniem bohatera powieści „Gubernator” Roberta Penn Warrena, który zauważył, że dobro najlepiej robić ze zła. Najwyraźniej wzięli to sobie do serca gorejącego nie tylko przedstawiciele naszej niezwyciężonej armii, ale przede wszystkim – nasi Umiłowani Przywódcy – chociaż oczywiście nie wszyscy, tylko uczestnicy koalicji 13 grudnia, która zrzesza kolaborantów Volksdeutsche Partei. Rada w radę uradzili, że wszystko jest w jak najlepszym porządku, a najlepszą ocenę wystawiła wiceministrowa obrony, pani Magdalena Sobkowiak-Czarnecka, według której „wszystkie” procedury krajowe i zagraniczne „zadziałały prawidłowo”. W ramach myślenia pozytywnego spróbujmy tedy rozwinąć tę – jakże krzepiącą ocenę – żebyśmy i my doznali z tej okazji pokrzepienia serc. Zacznijmy od rakiety. Od razu widać, że zimny ruski czekista Putin też się podciągnął w prowokacjach, przynajmniej od incydentu w Przewodowie, gdzie zginęli dwaj polscy obywatele.
Tym razem nie tylko nikt nie zginął, ale w dodatku rakieta nie spadła ani na oddalony o 50 km Lublin, ani nawet na oddalone o 500 metrów zabudowania, tylko taktownie eksplodowała w szczerym polu. Towarzyszący temu huk spowodował uruchomienie syren alarmowych, które – zgodnie z przepisami, najpierw wydały z siebie sygnał pulsujący – jako ostrzeżenie przed niebezpieczeństwem, a potem – jak powiadają – również sygnał o odwołaniu alarmu. Utwierdza nas to w przekonaniu o słuszności „przepisów drogi na morzu”, które – czerpiąc natchnienie z „Odysei” – zakazują zmieniania kursu statku na podstawie głosu syreny. Nawiasem mówiąc, średniowieczny poeta Dante Alighieri w „Boskiej komedii” pisze, że syreny wprawdzie charakteryzowały się czarującym głosem, ale z bliska śmierdziały zdechłymi rybami.
Ale to bynajmniej nie koniec dobrodziejstw, jakie spadły na nasz nieszczęśliwy kraj razem z ruską rakietą. Cały świat, a jeśli nawet nie cały, to jego najważniejsze części nadesłały nam wyrazy solidarności i poparcia, podobnie jak w 1939 roku. W tej sytuacji tylko patrzeć, jak w miarę rozwoju sytuacji zostaniemy „natchnieniem narodów” – jak w roku 1940, kiedy to dostąpiliśmy radosnego przywileju braterstwa broni z Naszymi Sojusznikami – zanim jeszcze zostali oni sojusznikami naszego sojusznika. Akurat dobrze się składa, że Narodowy Bank Polski nakupił złota, podobno ponad 600 ton, więc w razie czego będzie można z tego pokryć koszty naszego korzystania z radosnego przywileju braterstwa broni – jak to było po zakończeniu II wojny światowej.
Zanim jednak do tego dojdzie, ukraiński prezydent Zełeński, po powrocie z Waszyngtonu zatrzymał się w Lublinie, gdzie przyjął na audiencji obywatela Tuska Donalda, któremu przekazał wiadomość, że prezydent Trump obiecał mu udostępnienie licencji na produkcję pocisków do systemu „Patriot”. Podobno „w londyńskiej Wielkiej Loży już postanowiono”, że ze względów bezpieczeństwa Polska tę licencję od Ukrainy odkupi i będzie produkowała pociski u siebie, a potem – zgodnie z umową z 2 grudnia 2016 roku – nieodpłatnie przekaże je Ukrainie, która już będzie wiedziała, co dalej z nimi zrobić – ot na przykład – odsprzedać je Polsce.
Dzięki temu i oligarchowie będą zadowoleni i Polska bezpieczna – na wypadek, gdyby ruskiemu czekiście Putinowi znowu strzelił do głowy pomysł jakiejś prowokacji. Żeby tedy uniknąć nieporozumień, vaginet obywatela Tuska Donalda odda ukraińskim oligarchom na własność odnośne polskie zakłady produkcyjne, a oni w rewanżu zainstalują tam „saloniki VIP-ów”, gdzie nasi Umiłowani Przywódcy będą mogli bez konieczności oczekiwania w jakichś kolejkach wypić i zakąsić. Kto wie – może bracia Rysiczowie sprowadzą tam znowu panienki, żeby nasi Umiłowani Przywódcy mogli się przyjemnie zrelaksować po tylu poświęceniach, jakich codziennie dokonują dla Polski?
Na tym przykładzie od razu widać, ile korzyści daje przestawienie się na myślenie pozytywne. Najwyraźniej nie mogą tego pojąć działacze futbolowi, zorganizowani w gangu UEFA. Uradzili oni, żeby zbojkotować Mistrzostwa Świata z futbolu na znak protestu przeciwko projektowi odsprzedania 20 czy nawet 25 procent udziałów w Mundialu zięciowi prezydenta Donalda Trumpa, panu Jaredowi Kushnerowi. W ten sposób Gianni Infantino, szef futbolowego gangu o zasięgu światowym, czyli FIFA, zamierza wkraść się w łaski amerykańskiego prezydenta. Co z tego będzie miał – to osobna sprawa – ale my, w ramach myślenia pozytywnego odnotujmy, że jeśli nawet prezydent Trump nie podporządkowuje wszystkiego polityce prorodzinnej, to w każdym razie cały czas o niej pamięta.
Podobnie postępował francuski prezydent Juliusz Grevy, wybrany na to stanowisko w grudniu 1885 roku. Podobnie jak Donald Trump swego, tak i Julisz Grevy kochał swego zięcia Daniela Wilsona, który nawet mieszkał z nim razem w Pałacu Elizejskim i nie przepuszczał żadnej okazji, by czerpać z tego profity. Toteż paryska ulica wyśpiewywała, jeśli nie: „Quel bonheur d’avoir un beau-pere” (jakie to szczęście mieć teścia), to dla odmiany: „Quel malheur d’avoir un gendre” (co za nieszczęście mieć zięcia). Nie skończyło się to dobrze, bo ostatnia piosenka, jaką paryska ulica skomponowała francuskiemu prezydentowi brzmiała: „Mon pauvre vieux, il faut partir” (no stary, wynoś się). Oczywiście Ameryka to nie Francja, a poza tym amerykański zięć ma pierwszorzędne korzenie, więc dopóki prezydent Trump go wspiera, nic złego go nie spotka – co przewidział jeszcze przed wojną Konstanty Ildefons Gałczyński pisząc, że „mówiła żony ciotka: tych co płacą, nic nie spotka.”
Zełenski i jego zachodni mocodawcy wierzyli, że mogą zmusić Rosję do negocjacji pokojowych. Jednak tylko przypieczętowali tragiczny los Ukrainy.
25 czerwca prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski zarządził rozpoczęcie 40-dniowej ofensywy mającej na celu „wywarcie wpływu” na Rosję i zakończenie wojny. W komunikacie opublikowanym w mediach społecznościowych Zełenski oświadczył: „Zatwierdziłem 40-dniową operację wpływu sił zbrojnych przeciwko państwu agresorowi, mającą na celu zmuszenie go do zakończenia wojny”.
3 sierpnia, w przededniu zakończenia 40-dniowej kampanii, Zełenski przyznał, że kampania nie osiągnęła celu, jakim było przekonanie Rosji do zawarcia pokoju. Zamiast tego Zełenski oskarżył prezydenta Rosji Władimira Putina o przygotowania do przedłużenia konfliktu poprzez dalsze mobilizacje i nowe ataki. Zamiast przyznać się do porażki, Zełenski zadeklarował jednak, że Ukraina zintensyfikuje swoje wysiłki dyplomatyczne, zaostrzy restrykcje gospodarcze i będzie kontynuować działania militarne, aby stworzyć warunki, w których Rosja nie będzie miała innego wyboru, jak tylko zgodzić się na negocjacje na warunkach akceptowalnych dla Ukrainy.
Okres 40 dni między rozpoczęciem „operacji wpływu” Zełenskiego a przyznaniem się prezydenta Ukrainy, że Rosja jest daleka od przyznania się do porażki, pogłębił przepaść między faktami a fantazją, między rzeczywistością a fikcją. Zdanie to najwyraźniej dostrzegają praktycznie wszyscy, z wyjątkiem prezydenta Ukrainy.
40-dniowy wzrost liczby ataków dronów nastąpił po kampanii rozpoczętej w maju, w trakcie której zintensyfikowano ataki na dwa największe miasta Rosji: Moskwę i Sankt Petersburg. Pojawiły się również ukryte groźby wobec innych strategicznie ważnych lokalizacji, takich jak rezydencja prezydencka w Wałdaju (która stała się celem ukraińskiego ataku dronów w grudniu 2025 r.) i most Kerczeński, łączący Krym z południową Rosją.
Celem tych ataków było zmuszenie Rosji do ponownego rozmieszczenia sił obrony powietrznej w celu ochrony tych strategicznie ważnych celów, a tym samym wycofania jednostek obrony powietrznej z innych regionów. 40-dniowa kampania dronów, ogłoszona przez Zełenskiego, miała na celu wykorzystanie tych luk w obronie powietrznej, aby zademonstrować rosyjskiej ludności „męki” wojny.
Żaden z punktów nacisku, na które Zełenski wycelował swoją 40-dniową kampanię dronów, nawet nie zbliżył się do oczekiwanych rezultatów. W rzeczywistości w każdym przypadku było odwrotnie. Zełenski miał nadzieję wywołać kryzys energetyczny, atakując rosyjskie rafinerie. Podczas gdy posłuszne, proukraińskie media zachodnie twierdziły, że Rosja straciła nawet 40% swoich mocy przerobowych, rzeczywistość była zupełnie inna: fakt, że benzyna w sierpniu 2026 roku była tańsza niż w tym samym okresie ubiegłego roku (AI-95, najpopularniejszy gatunek benzyny, kosztował 63,06 rubla za litr w sierpniu 2025 roku, w porównaniu z 61,71 rubla za litr obecnie), a kolejki pojazdów oczekujących na tankowanie praktycznie nie istniały, jest znaczącym osiągnięciem.
Co więcej, moment redukcji rosyjskich mocy rafineryjnych dla Ukrainy nie mógł być gorszy – Rosja po prostu przekierowała rezerwy ropy naftowej przeznaczone do krajowej rafinacji do rurociągu eksportowego w czasie, gdy globalny popyt szybko absorbował ten zwiększony eksport po rekordowych cenach. Wojna Zełenskiego z rosyjskim sektorem energetycznym znacząco przyczyniła się do dochodów Rosji z ropy naftowej i gazu, które stanowią około jednej piątej całkowitych dochodów budżetowych, wzrastając o ponad 60% w lipcu 2026 roku w porównaniu z tym samym miesiącem roku poprzedniego.
Ukraińska kampania wpływu miała na celu wzmocnienie społecznego przekonania, że Rosja została praktycznie wyparta z Morza Czarnego poprzez rozszerzenie ataków dronów na Morze Azowskie i Morze Kaspijskie. Ataki te nie tylko spowodowały znikome szkody w rosyjskiej żegludze, ale także wywołały rosyjską ofensywę na szeroką skalę, która skutecznie odcięła Ukrainie dostęp do Morza Czarnego, uniemożliwiając jej transport zboża i dostawy zaopatrzenia wojskowego od sojuszników z NATO.
I wreszcie, fatalna decyzja Ukrainy o przeniesieniu koszmaru wojny do domów rosyjskiej ludności poprzez ataki na magazyny i fabryki należące do największego rosyjskiego sklepu internetowego Wildberries. Płonące magazyny dostarczyły pozornie spersonalizowanych materiałów telewizyjnych, w pełni wykorzystanych przez ukraińskie media państwowe i życzliwe platformy społecznościowe. Jednak ciepłe uczucia, jakie te obrazy wzbudziły wśród ukraińskich zwolenników, wkrótce zostały zniweczone przez brutalną rzeczywistość rosyjskiego odwetu, który dotknął cały ukraiński łańcuch dostaw handlowych i stanowił egzystencjalne zagrożenie dla stabilności ukraińskiej gospodarki cywilnej.
„Kampania wpływu” Zełenskiego, prowadzona za pomocą dronów, nie odbywała się w próżni, lecz była integralną częścią szerszej kampanii, częścią prowadzonej przez Zachód wojny informacyjnej, mającej na celu „zmiękczenie” rosyjskiego społeczeństwa w okresie poprzedzającym wybory do Dumy Państwowej zaplanowane na 20 września. Celem tej kampanii było wzbudzenie niezadowolenia społecznego w Rosji, które następnie przejawiłoby się w wyniku wyborów podważającym polityczne fundamenty rosyjskiego rządu pod przewodnictwem prezydenta Władimira Putina.
Jest to długotrwała strategia zagranicznych służb wywiadowczych i ich sojuszników, sięgająca lat 2007–2008, kiedy to próbowali oni odtworzyć w Rosji niepokoje społeczne na Ukrainie, które stały się podstawą „pomarańczowej rewolucji” z lat 2004–2005.
Jest to ta sama strategia, która kierowała polityką Stanów Zjednoczonych w 2011 r., gdy rozpoczęto zmasowaną ofensywę mającą na celu odsunięcie „Jednej Rosji” od kierownictwa Dumy Państwowej, udaremniając tym samym kandydaturę Władimira Putina w wyborach prezydenckich w marcu 2012 r.
Wszystkie te kampanie zakończyły się niepowodzeniem.
A obecna kampania również zakończy się porażką.
Próba integracji narodu rosyjskiego bez pełnego zrozumienia jego charakteru jest przedsięwzięciem daremnym.
Dawni historycy i „rosyjscy zwolennicy” w dużej mierze opierają się na precedensach historycznych, powołując się na rewolucję z 1917 r. i upadek Związku Radzieckiego wywołany przez Gorbaczowa jako przykłady, które chcą powtórzyć we współczesnej Rosji.
Ale Władimir Putin nie jest ani carem, ani zdezorientowanymi sowieckimi biurokratami.
Jest człowiekiem, który przez ponad ćwierć wieku przewodził odrodzeniu Rosji, odwracając w ten sposób proces rozkładu, który dotknął jego naród i ludzi w ostatnich latach rządów sowieckich i dekadzie nieudolnych rządów Rosji pod przywództwem zachodnich elit, których celem było zniszczenie narodu rosyjskiego, a jednocześnie pozbawienie go zasobów.
Naród rosyjski z roku 2026 nie jest narodem rosyjskim z roku 1917 ani z roku 1992.
Wiara w ten stan rzeczy jest fatalnym błędem osób stojących za kampanią „wpływu dronów”.
To jest niebezpieczeństwo systemowej rusofobii.
Wynikająca z tego ignorancja sprawia, że ludzie nie dostrzegają rosyjskich realiów i promują politykę skazaną na porażkę od samego początku.
Wojna czterodniowa Zełenskiego była od początku skazana na porażkę.
I teraz już wiemy, jak wygląda ta awaria.
Ukraina została porzucona przez swoich zachodnich władców.
Brak obrony powietrznej.
Brak licencji „Patriot”.
Żadnych rakiet „Patriot”.
Nie ma magicznego rozwiązania.
Oznacza to, że Zachód uznał nieuchronność strategicznej porażki Ukrainy.
W ciągu najbliższych tygodni i miesięcy Ukraina zbierze to, co zasiała.
Tak, ukraińskie drony nadal będą atakować rosyjską infrastrukturę, dostarczając okazji do publikowania ich w mediach społecznościowych, gdzie gęsty, czarny dym zasłania horyzont.
Tymczasem Kijów będzie płonął.
To samo dotyczy innych miast na Ukrainie.
Armia rosyjska będzie nadal posuwać się naprzód.
To społeczeństwo ukraińskie odczuwa miażdżącą presję wojny.
Brak gazu.
Brak wody,
Brak ogrzewania.
Brak jedzenia.
Taka jest przyszłość Ukrainy pod rządami Zełenskiego.
Wymarzony moment „Moskiewskiego Majdanu”, wyobrażony przez ludzi takich jak Gilbert Doctorow i jemu podobni, nigdy nie nastąpi.
To właśnie na ulicach Kijowa gromadzą się demonstranci domagający się zmian politycznych.
Upadek Ukrainy jako państwa narodowego jest nieunikniony.
Pytanie nie brzmi „czy”, ale „kiedy”.
Odpowiedź brzmi: raczej prędzej niż później.
40 dni, które przypieczętowały tragiczny los Ukrainy.
Kryzys na Ukrainie wciąż osiąga punkt krytyczny. Po zaoferowaniu Rosji kilku rozejmów, Zełenski najwyraźniej zaczyna teraz iść na pewne ograniczone ustępstwa:
Rosyjska kampania uderzeniowa przeciwko Odessie i okolicznej infrastrukturze wpędziła ukraińskich komentatorów w panikę. Główni ukraińscy dystrybutorzy przyznali, że rosyjskie ataki zniszczyły ich magazyny, a sklepy zaczęły się opróżniać – to wyraźny skutek kampanii Zełenskiego przeciwko rosyjskiej firmie Wildberries:
Ukraińskie centrum analityczne informuje, że ataki Rosji na porty spowodowały spadek wydobycia żelaza na Ukrainie nawet o 35%, a rok 2026 jest najtrudniejszym rokiem od początku wojny:
Część mocy produkcyjnych rudy żelaza prawdopodobnie zostanie wyłączona z eksploatacji, a produkcja w tym sektorze może zostać zmniejszona o 35%.
Na pierwszy rzut oka zamknięcie korytarza morskiego w lipcu 2026 roku można postrzegać jako powtórkę znanego już scenariusza. To nic wielkiego. Ostatecznie ukraiński przemysł stalowy przetrwał już całkowitą blokadę eksportu morskiego w 2022 roku – i przetrwał. Ale to porównanie jest nietrafione.Z uwagi na szereg czynników, rok 2026 jest dla przemysłu trudniejszy niż pierwszy, najbardziej dotkliwy rok wojny na pełną skalę. Nie chodzi o to, że morze jest zamknięte, ale o to, co się wokół niego zmieniło.
Wciąż krążą pogłoski, że Rosja zamierza zadać ostateczny cios Kijowowi, jeśli nie całej Ukrainie. Ukraińscy eksperci uważają, że oprócz elektrowni, tej zimy Rosja planuje zaatakować różne zakłady wodociągowe i kanalizacyjne, aby zamknąć Kijów.
Jak podaje Ukraińska Prawda, rzekomo już się to w pewnym stopniu zaczęło:
Rosjanie nieustannie atakują rakietami balistycznymi jedyną stację napowietrzania ścieków z Kijowa i okolicznych miast, najwyraźniej próbując wywołać katastrofę humanitarną.
„Rosjanie po raz kolejny zaatakowali rakietami balistycznymi stację napowietrzania Bortnychi. To kolejny atak w ciągu ostatniego roku, demonstrujący systematyczną kampanię przeciwko pojedynczemu celowi. Stacja napowietrzania Bortnychi to jedyna oczyszczalnia ścieków obsługująca Kijów i okoliczne miasta, miasteczka i osady w obwodzie”.
Szczegóły: Zakład ma projektowaną wydajność około 1,8 miliona metrów sześciennych dziennie, a jego rzeczywiste obciążenie wynosi od 600 000 do 900 000 metrów sześciennych dziennie.Nie ma systemu rezerwowego.
Pojawia się wiele innych plotek.
Kilka rosyjskich kanałów telewizyjnych twierdzi, że Surowikin powraca, by poprowadzić wielką kampanię „zabójczego ciosu” przeciwko Ukrainie:
Wszystko jest całkowicie spekulatywne, więc nie wstrzymuj oddechu. Chodzi jednak o to, by zrozumieć zmieniający się ton wojny.
Ukraińskie kanały telewizyjne podają pogłoski, że Rosja może nawet zacząć całkowicie dzielić Kijów na dwie części, likwidując jego mosty:
—————————————————————
Teraz kanały głównego nurtu donoszą, że północnokoreańskie jednostki rakietowe zostaną wysłane do Rosji, aby pomóc w nowej kampanii niszczenia infrastruktury Ukrainy za pomocą wystrzeliwania własnych północnokoreańskich rakiet balistycznych KN-23:
LONDYN, 5 sierpnia (Reuters) – Północnokoreańska jednostka rakietowa rozpoczęła rozmieszczanie w zachodniej Rosji i może zostać wyposażona w 120 pocisków balistycznych i sześć wyrzutni, które będą wykorzystywane do ataków na Ukrainę, poinformował urzędnik ukraińskiego wywiadu wojskowego.
Na Ukrainie brakuje skutecznej obrony przeciwlotniczej, a Rosja próbuje to wykorzystać, stosując większą liczbę rakiet balistycznych, które są wyjątkowo trudne do zestrzelenia.
Podczas gdy niektórzy uważają powyższe za propagandę, logicznym byłoby, gdyby Rosja wykorzystała obecny deficyt obrony przeciwrakietowej Ukrainy do zaatakowania kraju tak dużą ilością pocisków balistycznych, jak to tylko możliwe.
Ukraińskie kanały telewizyjne są wściekłe na Zełenskiego za sprowokowanie tej nowej, bezprecedensowej reakcji Rosji na ich kraj:
———————————————-
Ostatnio nikt nie potrafi znaleźć żadnej nadziei na poprawę sytuacji na Ukrainie. Julian Roepcke, niegdyś triumfalista, a obecnie rezydent pesymista, napisał trzeźwy artykuł analityczny po niedawnej wizycie na Ukrainie i rozmowach z wieloma żołnierzami i oficerami.
Przeczytaj cały przetłumaczony tekst poniżej, zwłaszcza pogrubione fragmenty:
Po kolejnym tygodniu na Ukrainie, licznych rozmowach z żołnierzami, w tym z trzema pułkownikami ukraińskich sił zbrojnych, i wielu pozytywnych, ale też i niepokojących wrażeniach, przedstawiam moją ocenę obecnej sytuacji w wojnie rosyjsko-ukraińskiej.
Ostrożny optymizm wczesnego lata w dużej mierze rozwiał się po stronie ukraińskiej.Jeszcze w czerwcu istniała nadzieja, że nasilające się ukraińskie ataki na rosyjską logistykę na okupowanych terytoriach i w głębi lądu mogą trwale osłabić armię inwazyjną i powstrzymać jej ofensywę. To oczekiwanie się jeszcze nie spełniło.
Niezwykle wysokie liczby ofiar po stronie rosyjskiej od początku roku przyniosły jak dotąd jedynie częściowy efekt strategiczny. Choć tempo rosyjskiego natarcia wyraźnie osłabło, nie zostało ono zatrzymane.
Jednocześnie wielu żołnierzy donosi o wyraźnej intensyfikacji rosyjskich ataków na pozycje na froncie i za nim. Rosja rozmieszcza obecnie znacznie więcej dronów kamikaze, bomb szybujących i broni dalekiego zasięgu niż jeszcze kilka miesięcy temu.Podejście to wydaje się coraz bardziej systematyczne: pas lasu po pasie lasu, wieś po wsi i most po moście są niszczone, aby trwale osłabić ukraińską logistykę za frontem.Nawet daleko za frontem pojawia się nowa jakość rosyjskiej sztuki wojennej. Podczas gdy Rosja w ostatnich latach często atakowała stacje benzynowe, centra logistyczne i infrastrukturę cywilną, ukraińscy oficerowie obserwują obecnie wyraźnie bardziej systematyczną kampanię przeciwko ukraińskiej strukturze zaopatrzenia. Co istotne, Rosja atakuje teraz centra logistyczne na podobną skalę, co Ukraina na terytorium Rosji – aczkolwiek z dużo większą siłą ognia. Wiele z tych obiektów znajduje się wzdłuż kluczowych autostrad. Podczas naszej podróży mijaliśmy liczne obiekty logistyczne, które zostały zniszczone zaledwie kilka godzin lub dni wcześniej.
W przeciwieństwie do Ukrainy, która do takich ataków używa głównie broni precyzyjnej, Rosja często rozmieszcza pociski balistyczne lub całe roje dronów Shahed. Rezultatem są znacznie większe zniszczenia wokół celów, a co za tym idzie, wysokie liczby ofiar.
Z licznych rozmów z ukraińskimi żołnierzami wyłoniły się dwie odrębne oceny dalszego przebiegu wojny.
Bardziej optymistyczny pogląd jest taki: jeśli Zachód – a zwłaszcza Niemcy – będzie konsekwentnie wspierać Ukrainę, ta wojna może zostać ostatecznie wygrana. U podstaw leży przekonanie, że potencjał gospodarczy i przemysłowy zachodnich sojuszników może w dłuższej perspektywie zapewnić im przewagę surowcową nad Rosją.
Jednak tylko częściowo podzielam tę ocenę. Rosja nadal otrzymuje znaczne wsparcie wojskowe i przemysłowe od Chin, Korei Północnej i Iranu. Czynniki te sprawiają, że długotrwała wojna na wyniszczenie jest niezwykle trudna z perspektywy Ukrainy.
Druga, znacznie bardziej trzeźwa analiza autorstwa ukraińskiego oficera brzmiała: Rosja musi pogrążyć się w wewnętrznym kryzysie politycznym szybciej, niż będzie w stanie osiągnąć swoje cele operacyjne na Ukrainie.
Jego zdaniem, dynamika na polu bitwy pozostaje głównie po stronie rosyjskiej, szczególnie w rejonie Kramatorska i Słowiańskiego.
Według tego, ukraińskie głębokie uderzenia służą przede wszystkim celowi – lub nadziei – że Rosja musi porzucić swoje polityczne lub ekonomiczne cele wojenne, zanim będzie mogła w pełni osiągnąć swoje cele militarne. W najlepszym przypadku poprzez upadek Putina w jego własnych szeregach. Czy to się kiedykolwiek stanie, „przekonamy się dopiero w dniu, w którym to nastąpi” – powiedział oficer.
Kluczowa teza dowodzi, że Zełenski prowadzi swoją najnowszą kampanię przeciwko rosyjskim celom cywilnym w celu wciągnięcia Rosji w kryzys wewnątrzpolityczny.
Powtórzmy tę sekcję jeszcze raz:
Druga, znacznie bardziej trzeźwa analiza autorstwa ukraińskiego oficera brzmiała: Rosja musi pogrążyć się w wewnętrznym kryzysie politycznym szybciej, niż będzie w stanie osiągnąć swoje cele operacyjne na Ukrainie.
Jego zdaniem, dynamika na polu bitwy pozostaje głównie po stronie rosyjskiej, szczególnie w rejonie Kramatorska i Słowiańskiego.
Znów wierzą, że jakiś magiczny „upadek Putina” można spowodować poprzez zbombardowanie magazynów Wildberries — strategiczny eksperyment tak intelektualnie niewypałowy, że na pierwszy rzut oka wydaje się wręcz komiczny.
Według tego, ukraińskie głębokie uderzenia służą przede wszystkim celowi – lub nadziei – że Rosja musi porzucić swoje polityczne lub ekonomiczne cele wojenne, zanim będzie mogła w pełni osiągnąć swoje cele militarne. W najlepszym przypadku poprzez upadek Putina w jego własnych szeregach. Czy to się kiedykolwiek stanie, „przekonamy się dopiero w dniu, w którym to nastąpi” – powiedział oficer.
I oczywiście Roepcke dochodzi do naturalnego wniosku:
Warto zauważyć, że Rosja obecnie atakuje centra logistyczne na podobną skalę, jak Ukraina na swoim terytorium – choć stosując znacznie większą siłę ognia.
Jeśli prezydentów można obalić poprzez niszczenie magazynów, czy to oznacza, że Zełenski, kierując się własną logiką, chyli się ku upadkowi?
Jego ostateczny wniosek:
Po tym tygodniu na Ukrainie moje wrażenia pozostają ambiwalentne. Ukraińskie siły zbrojne imponująco szybko rozwijają swoje możliwości w wielu obszarach. Jednocześnie Rosja, pomimo ogromnych strat, nadal jest w stanie utrzymać ofensywę i presję militarną. Sądząc po odczuciach wielu żołnierzy frontowych, nie można jeszcze mówić o strategicznym punkcie zwrotnym na korzyść Ukrainy.
Zatem obecna narracja du jour głosi, że pocieszeniem w obecnej katastrofalnej sytuacji Ukrainy jest fakt, że Rosja wciąż ponosi „ogromne straty”.
Tyle że wskaźniki strat nadal pokazują, że straty Ukrainy przeważają na korzyść Rosji.
W wojnie Rosji z Ukrainą nastąpił ważny punkt zwrotny. Niestety dla Kijowa, Wołodymyr Zełenski nie forsował narracji o „przełomie” na korzyść Ukrainy,odkąd jego dalekosiężne ataki dronów zaczęły niszczyć rafinerie ropy naftowej i magazyny logistyczne w głębi Rosji oraz zatapiać dziesiątki statków na Morzu Azowskim.
Tymczasem wczoraj w nocy nie zestrzelono ani jednego z 27 pocisków balistycznych wystrzelonych przez Rosję w kierunku Kijowa i jego okolic. Zginęło co najmniej 17 osób, a szereg ogromnych magazynów i dużych ukraińskich punktów handlowych został zdewastowany.
W artykule przeanalizowano arytmetykę stojącą za brakiem obrony powietrznej Ukrainy, zauważając, że nawet dodatkowe dostawy nie zmniejszą w żaden sposób potencjału rosyjskich rojów balistycznych.
Ukraiński dziennikarz Serhij Flash odniósł się do ostatniego ataku Rosji, wyjaśniając, że Rosja będzie nadal wystrzeliwać na Ukrainę około 100 pocisków balistycznych miesięcznie.Nie można załadować wideo.
„The Spectator” kontynuuje:
Jednak o wiele bardziej niepokojąca dla Zełenskiego jest zdolność Rosji do kontynuowania systematycznego niszczenia ukraińskiej infrastruktury energetycznej, wodociągowej, dystrybucji benzyny i ciepłowniczej. We wcześniejszej fazie odwetu rosyjskie pociski krótkiego zasięgu zniszczyły niemal każdą stację benzynową w obwodzie charkowskim i poza nim, zmuszając kierowców do noszenia zapasowych kanistrów, aby dotrzeć do mniej zniszczonych obszarów. Teraz Kreml w odwecie za Wildberries przystąpił do niszczenia nie tylko obiektów handlowych, ale także kluczowych akweduktów wodnych i rur ciepłowniczych. Cztery zimy regularnych ataków zniszczyły około 61 procent ukraińskiej mocy wytwórczej energii elektrycznej, według Międzynarodowego Centrum Zwycięstwa Ukrainy.DTEK, największa prywatna firma energetyczna na Ukrainie, straciła 90 procent swojej mocy wytwórczej, a każda z 15 ukraińskich elektrowni cieplnych zasilanych gazem i węglem została uszkodzona lub zniszczona, a ich udział w miksie energetycznymspadłdo około pięciu procent.
Niestety dla Ukrainy, siła ognia Rosji nadal bije nowe rekordy:
Oczywiste jest, że przyszłość Ukrainy rysuje się w coraz gorszych barwach.
Ale nigdy nic nie wiadomo, bo po stronie Zachodu pojawiają się pewne dobre pomysły, które mogłyby zdecydowanie odwrócić losy konfliktu:
Co myślisz, czy to zadziała?
Twoje wsparcie jest nieocenione. Jeśli lektura przypadła Ci do gustu, będę niezmiernie wdzięczny za miesięczną/roczną wpłatę na rzecz mojej pracy, dzięki której będę mógł nadal dostarczać Ci szczegółowe i wnikliwe raporty, takie jak ten.
Spełniły się moje przewidywania co do joty. Nikt przy zdrowych zmysłach nie bredzi już, że Ukraińcy po roku 2022 będą mieli nowych bohaterów i pogrzebią w mrokach przeszłości szowinistów z Stepanem Banderom i Romanem Szuchewyczem na czele. Dla każdego rozumnego człowieka było oczywiste, że będzie dokładnie odwrotnie. Warto zaznaczyć, że w tedy o problemie w Polsce pisała tylko endecka „Myśl Polska” i lewicowy Strajk.
Dzisiaj realnym problemem jest kwestia opisywana przeze mnie prawie pięć lat temu. Znaczna część neobanderowców poległa na wojnie z Rosją. Cześć z nich jest kalekami. Ich dzieci w 2022 roku często miały po 12-16 lat. Dzisiaj te dzieci mają po 17-21 lat. Wychowały się w nienawiści nie tylko do Rosjan, ale również w niechęci wobec Polaków i szerzej ludzi Zachodu. Oni mają pretensje nie tylko do Rosjan, ale również według nich do wiarołomnych sojuszników.
Przecież to kraje euroatlantyckie hartowały Ukraińców w przekonaniu, że za wszelką cenę muszą walczyć z Federacją Rosyjską. Oni czują się zdradzani przez USA i cześć państw UE na raty. Władze na Ukrainie, których symbolami są Wołodymyr Zełenski i Andrij Jermak utwierdziły ich w przekonany, że zawsze będą mogli liczyć na swoich sojuszników. Uwierzyli w kłamliwe deklaracje Joe Bidena i Borisa Johnsona, że zachód będzie na zawsze z Ukrainą.
Rośnie nowe pokolenie dzieci wojny, nowe pokolenie Ukraińców. Ludzi, którzy nienawidzą Rosji, ale również nie wierzą już w zapewnienia świata zachodniego. Cechy tego ludu plus zawiedzione nadzieje to bardzo niebezpieczna mieszalnika. Ukraina z państwa opartego o tradycję banderowską, zapewne stanie się państwem ultra-szowinistycznym. Funta kłaków warte okazały się analizy mówiące, że świat euroatlantycki po tragedii II wojny światowej nie dopuści do odrodzenia się neonazizmu. Nie tylko dopuścił, ale go jawnie wspierał.
Taki rodzaj nacjonalizmu – będącego w rzeczywistości szowinizmem – na Ukrainie i wśród emigrantów ukraińskich na świecie jest niezwykle niebezpieczny dla Polski. Bo w naturalny sposób, wszystkie pretensje do świata euroatlantyckiego będą kierowane w stosunku do Polski. To my będziemy musieć na klatę przyjąć gorycz i rozczarowanie Ukraińców. To Polacy przez dziesięciolecia będą płacić za nieroztropną politykę władz III RP.
—————————————–
Zbigniew Herbert … „Raport z oblężonego miasta”
” (…) ale z niejaką dumą pragnę donieść światu że wyhodowaliśmy dzięki wojnie nową odmianę dzieci nasze dzieci nie lubią bajek bawią się w zabijanie (…)”
Najnowszy raport Reutersa przedstawia znacznie bardziej ponury obraz sytuacji na Ukrainie niż sugerują liczne nagłówki. Podczas gdy uwaga często skupia się na liniach frontu, Moskwa wydaje się teraz celować w inną piętę achillesową: gospodarcze koło ratunkowe Ukrainy.
Port w Odessie
W centrum uwagi znajdują się porty Morza Czarnego – przede wszystkim Odessa. Według ukraińskich źródeł, alternatywne szlaki eksportowe koleją, drogą lądową i Dunajem mogą obecnie zastąpić jedynie około połowę dotychczasowego transportu morskiego. Jednocześnie żniwa idą pełną parą. Miliony ton zbóż i roślin oleistych nie trafiają już na rynek światowy regularnymi kanałami.
Ma to wpływ nie tylko na rolnictwo, ale także na ukraiński budżet państwa. Produkty rolne należą do najważniejszych źródeł dewiz w kraju. Jeśli eksport wyschnie, państwo i gospodarka stracą miliardy. Agencja Reuters już donosi o załamaniu cen na ukraińskim rynku krajowym i miliardowych stratach w rolnictwie.
Na szczególną uwagę zasługuje oświadczenie samego Kijowa. Wiceminister rolnictwa przyznaje, że tylko niezawodnie działający port w Odessie może sprawić, że Ukraina ponownie stanie się znaczącym eksporterem zboża. Jednak ten właśnie port od tygodni znajduje się pod ogromną presją. Może to oznaczać rozwój sytuacji, której konsekwencje wykraczają daleko poza Ukrainę.
Im dłużej porty Morza Czarnego pozostaną nieczynne, tym bardziej Ukraina będzie zależna finansowo od Zachodu. Europa będzie musiała nie tylko dostarczać broń, ale także w coraz większym stopniu rekompensować straty gospodarcze. Miliardy dolarów pomocy mogłyby stać się stałym elementem. Jednocześnie europejskie szlaki transportowe znajdują się pod presją. Linie kolejowe, drogi i porty nad Dunajem nie są w stanie zastąpić przepustowości portów Morza Czarnego. Koszty logistyki rosną, a łańcuchy dostaw stają się wolniejsze i droższe.
Rumuński port Galati nad Dunajem – Ukraina chce usprawnić eksport zboża tym szlakiem
Istnieje również inne ryzyko: trwałe wstrzymanie znacznej części ukraińskiego eksportu zboża prawdopodobnie szczególnie mocno uderzyłoby w Afrykę Północną i Bliski Wschód. Rosnące ceny żywności mogłyby wywołać nowe fale migracji do Europy – scenariusz obserwowany już podczas poprzednich kryzysów zaopatrzeniowych.
Strategicznie rzecz biorąc, Rosja wydaje się realizować długoterminową strategię wyniszczania. Zamiast skupiać się wyłącznie na celach militarnych, wywiera coraz większą presję na fundamenty gospodarcze Ukrainy. Kraj, który nie będzie w stanie sprzedać swoich najważniejszych produktów eksportowych, ostatecznie straci zdolność do samodzielnego finansowania.
Dla Europy stanowi to niewygodną rzeczywistość: nawet jeśli sytuacja na froncie militarnym pozostanie w dużej mierze niezmieniona, obciążenie finansowe UE będzie nadal rosnąć. Więcej pakietów pomocowych, wyższe koszty logistyki, rosnąca presja na rynki rolne i potencjalne nowe fale migracji nie byłyby bezpośrednimi konsekwencjami poszczególnych konfliktów, a raczej stopniową erozją gospodarczą.
Jeśli taka sytuacja będzie się utrzymywać i Rosja na stałe przerwie szlaki eksportowe przez Morze Czarne, wojna może przekształcić się z militarnej w ekonomiczną wojnę na wyniszczenie – a rachunek za nią ostatecznie będzie musiała zapłacić nie tylko Ukraina, ale cała Europa.
Gdy piszę o Ukrainie, używam dwóch nazw: – Ukraina, gdy myślę o zwykłej ludności, która wojny z Rosją nie chce i która nie jest piewcą banderyzmu, a takich ludzi na Ukrainie są miliony. – UPAina, gdy myślę o neobanderowskiej juncie i neobanderowskich elitach, piewcach Bandery i UPA, żądnych wojny z Rosją (nienawidzących także Polaków), będących w wojnie zachodu z Rosją narzędziem kolektywnego zachodu z USA na czele. Analogicznie piszę o Ukraińcach i Ukrach.
Czarne chmury wiszą i nad Ukrainą, Ukraińcami, jak i zwłaszcza nad UPAiną i kijowską juntą.
Kijowski ćpun ogłosił pod koniec czerwca plan czterdziestodniowej kampanii ataków powietrznych na Rosję, by zmusić ją do „zakończenia wojny”: Zełenski zatwierdził 40-dniową operację. Ukraina chce zmusić Rosję do zakończenia wojny.
Musiał być niewąsko naćpany komik, podejmując, czy tylko ogłaszając podsuniętą mu decyzję. Pewnie myślał, że Rosja będzie powściągliwie przyglądać się atakom na nią, na obiekty cywilne (Wildberries) i statki handlowe. Wcześniej Rosja nie reagowała zbyt ostro na ataki na „flotę cieni” czy na okręty floty czarnomorskiej. Kijowska junta i kolektywny zachód przestały przejmować się kreślonymi przez Rosję czerwonymi liniami, których przekraczanie nie wywoływało ostrych rosyjskich reakcji. Tym razem i junta, i kolektywny zachód, zostały reakcją Rosji kompletnie zaskoczone. Rosja przestała się patyczkować, zaczęła atakować cele militarne i logistyczne w samym Kijowie, w tym usraelskie i niemieckie fabryki i magazyny podwójnego przeznaczenia. Zamieszczam króciutką migawkę z ataku na Kijów 5 sierpnia:
Jeszcze ostrzej zaatakowała Rosja porty w Odessie, blokując je zupełnie. Wprawdzie istniała pod patronatem ONZ umowa między Rosją a kijowską juntą o wolnym handlu zbożem na Morzu Czarnym, ale umowę złamała kijowska junta, atakując rosyjskie statki z pszenicą. Rosja odpowiedziała pięknym za nadobne. Jakieś 80% eksportu (zboża, rudy żelaza, stali, węgla kamiennego) Ukrainy szło drogą morską. Duża część importu także. Junta planuje wprawdzie utrzymywać eksport zboża koleją przez Rumunię, ale to marzenia ściętej głowy. Sama wymiana wózków kołowych w wagonach towarowych zablokuje nieliczne graniczne przejścia kolejowe z Rumunią, a poza tym Rosja atakuje i niszczy lokomotywy, tabor kolejowy, dworce i szlaki kolejowe. Kijowska junta, i tak w większości finansowana z zachodu, będzie obecnie potrzebowała dodatkowych miliardów na samo tylko jej funkcjonowanie. Kolektywny zachód, już niewypłacalnie zadłużony, będzie zmuszony jeszcze więcej miliardów pompować w skorumpowaną kijowską juntę. Zachodni banksterzy zacierają ich kosmate łapska – wojna zachodu z Rosją to dla nich złoty interes.
Tu konieczne jest zdemaskowanie propagandowego kłamstwa, jakoby blokada Odessy i eksportu ukraińskiego zboża miało wywołać masowy głód w Afryce. W ONZ prowadzona jest od roku 2022 dokładna rejestracja wszystkich ukraińskich statków ze zbożem, jego ilości i portów docelowych. Tylko kilka procent ukraińskiego zboża trafia do Afryki. Ogromna większość idzie (głównie na pasze) do Turcji, Europy zachodniej i do Chin. Jeśli w Afryce dojdzie do głodu, to przez ukraiński ostrzał rosyjskich statków z pszenicą, idących właśnie do Afryki.
I jeszcze krótka dygresja o tej 40-dniowej operacji. Komik i ćpun kijowski, jak wiemy, ma słuszne, żydowskie pochodzenie. Religijny nie jest, ale żydo-biblijne liczby nie są mu obce. Mógł wszak ogłosić operację np. sześciotygodniową (42 dni). A ogłosił 40-dniową.
Liczba 40 jest często spotykana w biblii. Cytuję z AI:
Potop: Deszcz padał przez 40 dni i 40 nocy, obmywając Ziemię z zepsucia.
Mojżesz: Przebywał na górze Synaj przez 40 dni i 40 nocy, otrzymując tablice przykazań.
Wędrówka Izraelitów: Naród wybrany szedł przez pustynię przez 40 lat, zanim wszedł do Ziemi Obiecanej (wymiana pokoleniowa).
Jezus na pustyni: Pościł przez 40 dni i 40 nocy, kuszony przez szatana przed rozpoczęciem publicznej misji.
Prorok Eliasz: Szedł do góry Horeb przez 40 dni i 40 nocy o jednym posiłku.
I dlatego neobanderowski prorok, zbawiciel – ćpun, żebrak, pianista-penisista – także wybrał tę liczbę. Tyle, że szczęścia mu nie przyniosła.
Ostra reakcja Rosji niewątpliwie związana jest z nastrojami społecznymi, narastającym naciskiem „jastrzębi”, domagających się zdecydowanej reakcji na ataki ukraińskie, jak i zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi, w których partia Władimira Putina liczyć się musi z mniejszym poparciem, niż przed czterema laty. Niemniej pozycja prezydenta Rosji nadal jest silna. Atakom rosyjskim przyszło w sukurs załamanie się obrony powietrznej kijowskiej junty. Brakuje jej rakiet obrony powietrznej, z zachodu nie dostanie ani sztuki, gdyż zachód też ich nie ma, przez co rosyjskie rakiety trafiają bez przeszkód w wyznaczone cele militarne i logistyczne. Podobnie jest z dronami. Rosja na coraz większą skalę używa dronów z napędem odrzutowych, przez co ukraińskie drony obronne, w większości napędzane śmigłami, są za wolne. No i Rosja używa coraz więcej nowych pocisków – hybrydy dronu i rakiety manewrującej o nazwie Banderol. Zasięg 500 kilometrów, szybkość 550-600 km/h, głowica bojowa 115 kg.
Sytuacja na froncie jest dla kijowskiej junty coraz gorsza. Rosyjski walec powoli, ale nieustannie na wielu odcinkach prze naprzód. Rosyjskie bomby szybujące nieomal bez przeszkód zrzucane są na linię frontu i jego ukraińskie zaplecze (w lipcu ponad 8 tysięcy). Drony niszczą stacje paliwowe, szlaki kolejowe, cysterny, magazyny amunicji. Bombardowane rakietami i dronami dalekiego zasięgu są fabryki zbrojeniowe na całej Ukrainie, także będące własnością zachodu. Porty morskie z Odessą na czele są zablokowane. Nie opłaciło się ćpunowi prowokowanie Rosji planem 40-dniowej operacji. Kopał dołek pod Rosją i sam do niego wpadł. Zresztą – co miał zrobić. Mimo propagandy sukcesów wojennych wie kijowska junta, że brakuje jej coraz bardziej mięsa armatniego, sprzętu militarnego, zwłaszcza pocisków obrony powietrznej i boi się nadciągającej zimy, która może być jej ostatnią zimą. Z tego powodu zaryzykowała ową 40-dniową operację, która przypominać zaczyna założenie sobie pętli na szyję – pętli także gospodarczej i finansowej.
Czarne chmury wiszą i nad Polską. Nadzorcy w Warszawie, gorliwie wspierający kijowską juntę, nie tylko wywalili na nią miliardy, rozbroili się, to jeszcze ściągnęli do kraju hordy Ukraińców, a wśród nich wściekłych neobanderowskich Ukrów, z którymi mamy coraz więcej problemów. Gdy Polacy dadzą po pysku Ukrom, wrzask jest we wszystkich łże-mediach, że był to atak z powodów nienawiści na tle etnicznym i narodowym. Gdy kilku Ukrów pobiło Polaka ze skutkiem śmiertelnym, gdy ukrowski gówniarz nożem kilkakrotnie dźgnął Polkę we Wrocławiu, nie ma w łże-mediach ani słówkiem o tym, że są to ataki z powodu nienawiści na tle etnicznym i narodowym. Ma rację Liliana Wiadrowska – Ukrainiec w Polsce panem:
A ponieważ coraz bardziej prawdopodobnym jest, że tej zimy kijowska junta nie przetrzyma, należy spodziewać się najazdu na Polskę dalszych hord Ukrów, jeszcze bardziej wściekłych neobanderowców, do tego uzbrojonych. Widzę to czarno dla Polski i Polaków – niestety. No i z powodu wasalskich wobec zachodu i UPAiny warszawskich sług kijowskiego neobanderowskiego reżimu, znajdziemy się w tej wojnie po stronie przegranej, a to nigdy nie jest korzystne. Będziemy mogli mówić o szczęściu, jeśli władcy zachodu zrezygnują po klęsce UPAiny z dalszej wojny z Rosją i nie uczynią z Polski państwa frontowego z polskim mięsem armatnim szturmującym bramy Rosji.
Projekt zdruzgotania militarnego, gospodarczego i finansowego Rosji rękami kijowskiej junty wspieranej przez kolektywny zachód kończy się klęską zachodu. Pogłębia ją wojna na Bliskim Wschodzie, klapa militarna usraela, blokada Ormuzu i częściowa blokada Morza Czerwonego przez jemeńskich sojuszników Iranu i Palestyńczyków. Widmo kryzysu paliwowo-energetycznego, gospodarczego i finansowego czarną chmurą wisi nad kolektywnym zachodem, na którym coraz bardziej narasta panika. Dobrze widać ją w Niemczech. Mam na myśli prowokację bezpieki z dronem na lotnisku w Lipsku. Znaleziono rzekomo na nim, na pasie startowym, w pobliżu ukraińskiego Antonowa, uzbrojonego w ładunek wybuchowy i zapalnik drona. W łże-mediach kursuje jego niewyraźne zdjęcie oraz miejsce, gdzie rzekomo leżał na pasie startowym:
Nawet ja sfabrykowałbym te fotki lepiej. Dodatkowo inny samolot transportowy, własności firmy transportowej DHL, uderzony został podczas schodzenia do lądowania rzekomo innym dronem, którego szczątki są obecnie gorliwie szukane i zapewne się znajdą. Nie ma naturalnie żadnych dowodów na to, że to robota Rosji, niemniej minister spraw wewnętrznych już ogłosił, że był to „atak na Niemcy”. Nikt oficjalnie jak dotąd Rosji o „atak” nie oskarżył, ale we wszystkich komentarzach i wypowiedziach przebija się jednogłośnie opinia – kto inny jak nie Rosja może za tym „atakiem” stać? Otóż – gdyby Rosja miała zaatakować Niemcy, to od razu Oriesznikiem i w największy militarny koncern Rheinmetall. Nie bawiłaby się też z podrzędnym lotniskiem w Lipsku. Zieloni już domagają się zwołania narodowej rady bezpieczeństwa i ściągnięcia z urlopu najemnika BlackRock Merza. Ten urlopu nie przerwał, ale via internet brał udział w konferencji bezpieczeństwa narodowego.
Prowokacja ta miała kilka przyczyn. Trzeba wszak w strachu przed „rosyjską agresją” trzymać niemieckie bydło robocze. Częściowo jest to i reakcja na atak rosyjski i zniszczenie magazynu niemieckiej firmy w Kijowie:
Ale jest i inna przyczyna. Ekipa Merza chce na chama przeforsować „reformę” emerytalną i usunąć z niej istniejące od dziesięcioleci prawo do pełnej emerytury po wpłacaniu przez ubezpieczonego bez przerwy przez 45 lat składek emerytalnych. Ta „reforma” jest zmuszaniem ludzi do dłuższej pracy, bądź zgody na obniżoną emeryturę po 45 latach płacenia składek i wywołuje wiele oporu, także wśród szefów CDU we wschodnich Landach. Mają oni problem – AFD ma w nich ogromną przewagę nad resztą agenturalnych partii, także nad CDU. Gdyby poparli tę złodziejską, antysocjalną „reformę”, utracą jeszcze więcej głosów poparcia na korzyść AFD. I stąd są jej przeciwni. „Reformator” Merz musi ich jakoś zdyscyplinować i stąd „rosyjski atak” dronem był w Lipsku, a nie we Frankfurcie, Monachium czy Stuttgarcie. Miał pokazać, że i wschodnie Landy są zagrożone „rosyjską agresją”, przez co zgoda na „reformę emerytalną”, by ratować budżet militarny, jest konieczna.
Niemiecka gospodarka nadal wali się, państwo zadłuża się w przyspieszonym tempie, a nadchodząca zima może i dla Niemiec okazać się katastrofą energetyczno-paliwową. A mimo to marionetki polityczne w Niemczech nadal idą w popieraniu kijowskiej, neonazistowskiej junty w zaparte. Po tym widać, jak leży im na sercu dobro Niemiec i Niemców. W niczym nie różnią się od marionetek politycznych w Warszawie. Pamiętać w tym miejscu należy o tym, że gospodarka niemiecka była „lokomotywą”, czy też „koniem pociągowym” gospodarki zachodniej Europy (w tym zwłaszcza Polski). Gdy ona padnie, a pada w sposób widoczny gołym okiem, gospodarczo będzie zachodnia Europa pustynią, trzecim światem, skansenem, bankrutem.
Czarne chmury gromadzą się nad kolektywnym zachodem…
Pewna dama była przekonana, że wszystko, co się błyszczy, to złoto i kupiła schody do nieba.
Tak zaczyna się wielki przebój rockowy z 1971 roku grupy Led Zeppelin – Stairway to Haeven. Mówi o złudnej wierze w to, że szczęście można kupić za pieniądze, oraz o poszukiwaniu duchowej prawdy i harmonii z naturą.
Po długim okresie utrzymywania się na niskim poziomie, od połowy 2025 roku cena srebra gwałtownie poszybowała w górę. W styczniu kruszec ten osiągnął historyczne maksimum. Jednak już następnego dnia doszło do największego załamania cen na rynku metali szlachetnych od 2013 roku. Jak do tego doszło? Cały przebieg wydarzeń przypomina scenariusz thrillera. Źródło.
Wbrew zapewnieniom papierowe certyfikaty metali szlachetnych nie są ekwiwalentem złota, czy srebra. Jedyne czym świecą, to hologramy chroniące przed fałszerstwem. Podobnie jak pieniądze mają swoją złudną wartość opartą na zaufaniu. Tych certyfikatów wydano już tak wiele, że gdyby nagle wszyscy właściciele zażądali wymiany na prawdziwe złoto, czy srebro, wszelkie posiadane przez banki rezerwy tych metali pokryłyby mniej niż 10% – mój szacunek – wszelkich roszczeń.
Nie bez powodu rząd Chin zakazał w ubiegłym miesiącu handel certyfikatami bez pokrycia. Jak uważacie, co się stanie, kiedy FED będzie kontynuował rozpoczęte właśnie ciche drukowanie dolara, żeby stopniowo wykupić dług od Japonii? Źródło. Możliwe, że w ten sposób chwilowo uratują Jena, tylko jakim kosztem? Wartość dolara musi spaść – to jest zjawisko ekonomiczne. Można je jedynie chwilowo ukryć.
To jest tak, jakby gospodyni dolewała ciągle wody do garnka z zupą, żeby dłużej częstować głodną rodzinę. To pomoże chwilowo przetrwać kryzys, ale na koniec w garnku zostanie jedynie woda, której pewnie też zacznie brakować.
Inflacja to nie tylko spadek wartości pieniądza, To jest przede wszystkim upadek zaufania do papierowych banknotów. Pewnie dlatego powstają konkurencyjne wartości takie jak na przykład wdzięczność.
Prezydent Ukrainy postanowił jako gest dobrej woli wobec Polaków, wyemitować nowe banknoty o nominale jedna wdzięczność.
Skoro już jesteśmy przy banknotach, to jak wam się podoba nowy papierek o nominale 90 miliardów euro?
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
NCZAS.INFO | Aktorzy podczas rekonstrukcji historycznej „Wołyń 1943, nie o zemstę, lecz o pamięć wołają ofiary”. / Fot. PAP
„Jeżeli oni chcą ustawić sobie w Panteonie Banderę, Szuchewycza, wszystkich tych morderców, co na Wołyniu wydawali rozkazy, którzy mordowali Polaków, no to muszą za to zapłacić. Nie można mieć ciastka i zjeść ciastka” – uważa Lucyna Kulińska w rozmowie z Markiem Skalskim. Badaczka wylicza też, od czego powinniśmy zacząć stawianie relacji polsko-ukraińskich z głowy na nogi.
Marek Skalski:Pani doktor, pojawiła się informacja, że członkowie słynnego batalionu ukraińskiego, skrajnie nacjonalistycznego, szowinistycznego Azov, sprzedają naszywki „Wołyń Pride” („dumny z Wołynia”). To nie jedyny przejaw gloryfikowania tych zbrodni popełnionych na narodzie polskim. Sprawa przez lata celowo zamilczana teraz ewoluuje w kierunku dumy z ludobójstwa…
Lucyna Kulińska: Takie podejście i postawa mają charakter niemal opętańczy, bo konsekwencje są bardzo poważne. Polska doznała krzywd w czasie wojny ze strony Ukraińców, spłynęła krwią setek tysięcy pomordowanych ludzi. Niektórzy pewnie liczyli, że postawa Ukraińców będzie się charakteryzować choćby tylko duchem pewnego wstydu – na zasadzie, że to wydarzyło się gdzieś tam w przeszłości, że to było nieszczęście, które nigdy się nie powtórzy; że sprawcy to mordercy, zbrodniarze, których nigdy nie powinniśmy do naszej wspólnej historii wpisywać. Tymczasem dzieje się coś zupełnie innego. Oni ośmielają się przypisywać wolność swojego kraju temu, że wymordowali setki tysięcy ludzi. To oznacza jedno: miejsca dla takiego kraju w Europie nie ma. To otwiera równocześnie furtkę do tego, aby Polacy mogli wystąpić do nich o odszkodowania… Nie tylko za stracone życie. Ciężko bowiem wycenić, ile jest „warte” życie ośmiorga dzieci… Do tego dochodzi spalenie mienia, zagrabienie miast, ogromny rozbój, bo przecież tak naprawdę to była Rzeczpospolita i to, co tam zagrabili Ukraińcy za przyzwoleniem Stalina, to jest wszystko zysk dla nich.
I teraz albo rybki, albo akwarium, tak jak się u nas mówi… Nie można mieć ciastka i zjeść ciastka. Jeżeli oni chcą ustawić sobie w Panteonie Banderę, Szuchewycza, wszystkich tych morderców, co na Wołyniu wydawali rozkazy, którzy mordowali Polaków, no to muszą za to zapłacić.
Muszę Czytelnikom coś przeczytać, bo to jest klasyka. Kojarzymy wszyscy Kornela Makuszyńskiego. Napisał on książkę mało znaną, „Radosne i smutne”, w której opowiadał o tym, co działo się m.in. w roku 1918–1919, kiedy wówczas palono dwory, rabowano i mordowano Polaków. Publikacja ukazała się w latach dwudziestych.
Autor przedstawia tam osobiste świadectwo okrucieństwa, jakiego dopuszczano się m.in. na Kresach Wschodnich. Czytamy w niej:
„Jakiś nowy Wyspiański, rozpamiętywając owe dni, w których następny był bardziej od poprzedniego krwawy, napisze owo polskie: myśmy wszystko zapomnieli. Gdyby bowiem ktoś chciał pamiętać, musiałby jeszcze za tysiąc lat nienawidzić i za tysiąc lat musiałby gardzić, ale my mamy to szlachetne, jedyne takie piękne kalectwo duszy, że nie umiemy nienawidzić. Powiemy sobie i to będzie straszną prawdą, że ci dzicy ludzie byli przez zwierzęcość swoją najnieszczęśliwszymi na świecie, że nieszczęsny kraj ten to był jeden ogromny szpital obłąkany. Początki obłędu zaszczepiła im wojna. Rozwojowi obłędu sprzyjało krwawe wspomnienie. Po furii szaleństwa przywiódł ludzkie zwierzę zapach pierwszej krwi, a potem już było wszystko jedno. Szaleńców karać nie można. Po co nienawidzić szaleńców?”.
„Może przyjdzie jeszcze – pisze dalej Kornel Makuszyński – ten czas, że i ten człowiek oszalały, co piłą rezał człowieka i gwałcił dzieci, wstanie nagle nieprzytomny z lęku przed ohydnym widmem tego czynu i człowiek się w nim odezwie. Każdy szał strasznie rozbudzony przemija, przeminie tedy i ten dziki człowiek z ukraińskiego stepu, w nędzy swojej duchowej z głodu umierający na najżyźniejszej przecież ziemi świata pojmie może w niesłychanym trudzie, że stało się za jego sprawą coś strasznego, że krwawymi rękami zabił duszę swojej ziemi, zamęczywszy ludzi i zwierzęta, splugawiwszy ziemię, poraniwszy drzewa. I znowu trzeba będzie zapomnieć wszystko i znowu budować ochronki i szpitale, w imię świętego ducha polskiego”.
Makuszyński to wszystko opisał, a przecież to nie była nawet II Wojna Światowa! To wszystko działo się w regularnych odstępach, na przestrzeni lat, w Polsce!
Czy plugawy rezun ma więc prawo stać na pomnikach? Czy plugawy rezun ma się znaleźć w panteonie naszego sąsiada, z którym my mamy wspólnie budować jakąś przyszłość? Przecież to jest niemożliwe, to jest wykluczone! Trzeba sobie zadać pytanie, czy ci ludzie dalej są w jakimś opętańczym szale, jakiejś irracjonalności, czy też po prostu ktoś ich w ten sposób prowadzi?
Czy to kolejne oczadzenie tych ludzi, czy też mamy do czynienia z prowadzeniem ich na zgubę, masowo (setki tysięcy, o ile nie miliony już tych Ukraińców legły na obecnej wojnie…), ale prowadzeniem ich przeciwko nam, sąsiadom?
Teraz Polaków olali. Mają gdzieś nasze Migi, kupują sobie od Szwedów ich samoloty. Po co to jest robione? Żeby na tej Ukrainie kamień na kamieniu nie został. Żeby ta Ukraina została opróżniona z ludzi, bo jeżeli się zacznie działanie jakiejś broni, rzeczywiście na masową skalę ludobójczej, to ci ludzie pouciekają do reszty. No i zostanie ten najżyźniejszy kraj, najlepsze czarnoziemy, tam w tej ziemi jeszcze bogactwa wszystko zostanie, ale dla kogo? Dla kogo – jeżeli tych Ukraińców już nie będzie?
My jako Polacy popełniliśmy potworny grzech, tolerując to wszystko przez długie lata, bo tolerowaliśmy, ukrywaliśmy niewygodne fakty. Banderowcom w Polsce, tysiącom banderowców mordujących Polaków, wypłacano pieniądze z kasy Polaków, z ich podatków. Ukrywano znajdowane dokumenty, rozkazy mordowania polskich żon i wspólnych dzieci. Mam taki dokument z bodajże 1917 roku [?? md] , odnaleziony w Chochołowie. Kto w Polsce o tym wiedział? Dlaczego przed Polakami to ukrywano?
Doprowadziliśmy do obecnej sytuacji, milcząc – więc niejako na własne życzenie. Dzisiaj krzyczy Pan Czarnek, że musimy zrobić ustawę antybanderowską… Tylko że taki projekt już kilka lat leży w „zamrażalce”.
Jeszcze niedawno nikt w Sejmie się nie chciał na taką ustawę zgodzić. Dzisiaj już mleko się rozlało. Dzisiaj oni już idą na nas frontalnie. Mało tego! Są, jak się wydaje, przekonani, że Polska nie tylko nic już nie będzie miała do gadania, ale że będzie musiała, kiedy oni się dogadali z Niemcami, godzić się na ten najgorszy, potencjalny scenariusz, że połowa Polski do nich, a połowa do Niemców. Takie mapy są przecież przez niektóre środowiska kolportowane! Chcę namówić Czytelników, aby rozpowszechniać treści, które np. w „Naszym Słowie” (pismo wydawane w języku ukraińskim dla mniejszości ukraińskiej w Polsce) i literaturze ukraińskiej przedstawia się na temat Polaków, jak się tam nas poniża, jakie scenariusze są tam dla nas rysowane dotyczące np. Zakierzoni (około 19 powiatów dzisiejszej Polski).
Woła to o pomstę do nieba! Ludziom, którzy działają na szkodę państwa polskiego, którzy takie rzeczy piszą i robią, należy odebrać te wszystkie sponsoringi, trzeba pociągnąć ich do odpowiedzialności; tych, którzy grożą naszym obywatelom, tym, którzy grożą prezydentowi.
Prezes Konfederacji Korony Polskiej poseł Grzegorz Braun sformułował „Piątkę dla Ukrainy”. Postuluje, aby order Orła Białego pośmiertnie przyznać ks. Tadeuszowi Isakowiczowi Zaleskiemu, wstrzymać działalności lotniska w Rzeszowie i pomoc dla Ukrainy, przywrócić penalizację służby w obcej armii, wprowadzić „lojalkę antybanderowską” (dokument mają podpisywać wszyscy obywatele Ukrainy, którzy przebywają i chcą przebywać w Polsce), wprowadzić moratorium migracyjne i weryfikację już dotychczasowych pobytów. Dla mnie to jest taki program minimum…
Bardzo dobry program. Od czegoś trzeba zacząć porządkowanie kraju i tego nieładu, który został wprowadzony. To wszystko musi być postawione „z głowy” na nogi, żebyśmy mogli zacząć maszerować jakoś razem. Równie ważną kwestią jest sprawa przeróżnych obcych służb, które u nas hulają. W tym kontekście, choć przecież nie tylko, kluczowe wydaje się cofnięcie specustawy, która pozwala Ukraińcom, nawet bez znajomości języka polskiego, być zatrudnianymi w urzędach. Spotkałam się z tym w Krakowie, gdy pani z Ukrainy zaczęła mnie zaczęła ochrzaniać, że ja nie rozumiem, co ona do mnie mówi. Poleciałam do szefa robić dym, a on mi na to, że jest specustawa i że on ma prawo zatrudniać panie, która nie rozumieją po polsku… Rzecz dotyczyła takiej karty krakowskiej do jeżdżenia tramwajami, z której rzekomo tylko Ukraińcy korzystają (ergo: obsługa po polsku nie jest konieczna…).
Nie zdajemy sprawy, że jednym z wyłączeń, od szeregu przywilejów, których po długim czasie pozbawiono Ukraińców, są zasiłki na osoby niepełnosprawne. Te świadczenia są przyznawane taśmowo. To nie jest 800 plus, to są tysiące złotych. Wystarczy, że rodzina ukraińska sobie załatwi takie papiery, nawet mieszkając na Ukrainie, poprzez przekupienie ukraińskich lekarzy… Choć stosowne orzeczenia były rozdane bardzo hojnie i po naszej stronie granicy. Wciąż pozwalamy takim Ukraińcom mieszkać, leczyć się, korzystać ze świadczeń, na przykład darmowego zakwaterowania i wyżywienia, całej rodzinie.
My sobie nie zdajemy sprawy z tego, że dzisiaj na wakacje na Ukrainę wyjeżdżają z Polski dziesiątki tysięcy obywateli tego kraju. Powinniśmy odłączyć od przywilejów wszystkich ludzi pochodzących z terenów, gdzie wojny nie ma, czyli np. z terenów dawnej Rzeczpospolitej. Tam wojna się nie toczy… To Bukowerów, to Odessa…
Wspomniała Pani o tych urzędach i pracujących tam Ukraińcach. Otóż mamy potwierdzenie zupełnie oficjalne, że takie sytuacje faktycznie mają miejsce. Posłowie Konfederacji Wolność i Niepodległość, pan Mekler i pan Tumanowicz, napisali stosowne pismo do Urzędu Miasta Lublina z prośbą o potwierdzenie bądź zaprzeczenie, że rzeczywiście takie praktyki mają miejsce, że są tam zatrudnianie osoby bez żadnej, ale to proszę Czytelników, żadnej znajomości języka polskiego. Opisano, że rzeczywiście takie przypadki mają miejsce…
„Niech sobie mordują tych sowietów (…) bo tam, gdzie się bije Moskala, tam Polska pomaga (…) niech sobie mordują … i w ogóle nas Polaków to nie boli” jeśli wystąpienie prezydenta wzbudziło, w początkowej fazie, we mnie cień sympatii do niektórych kwieciście i patetycznie wygłoszonych wynurzeń (a wzbudziło, mimo patosu i jedwabiu na słówkach) to zlikwidował prezydent ten cień tym właśnie co sobie zostawił na koniec. I nie, nie tym: „Niech Bóg błogosławi Polsce niech żyje Polska”, bo tak; niech Bóg błogosławi Polsce, ale niech chroni ją przede wszystkim przed szaleńcami owładniętymi skazą/ genem(?) nienawiści dla samej nienawiści (jak sztuką dla sztuki) i tak „Niech żyje Polska”, ale niech żyje wolna od serwilistów- podżegaczy wojennych na usługach wszelkiego i wszechobecnego geo-global- draństwa.
W tym ostatnim, jak prezydent mówił, punkcie omówienia swojej rocznej pracy na urzędzie, postanowił pan Nawrocki wykluczyć mnie z zaszczytu bycia Polakiem, tak wiem, jestem Polką, a on mówił o Polakach ( „i w ogóle nas Polaków to nie boli”) więc może kobiet to nie dotyczy, ale jednak postanowił wykluczyć mnie, bo mówiąc również, jak domniemać się ośmielam, w moim imieniu, wszak prezydentem nas wszystkich twierdzi, że jest, dokonał nadużycia kompetencji, wyraził w moim imieniu (nie pytając mnie o zdanie) tezę, że mnie nie boli, gdy sobie jedni drugich MORDUJĄ. Bo jeśli prezydent, jak rozumiem, klasyfikuje przynależność do narodu skalą: – mordowanie (wskazanych do likwidacji) nie boli, to czuję się wykluczona, tak mam, czy się prezydentowi podoba, czy się nie podoba, że mnie mordowanie jednych przez drugich boli, a nakazywanie mi, iż ma mnie nie boleć (bo są warci i niewarci bólu) jest pogwałceniem moich praw to raz, a dwa, moja niezgoda z tym nakazem jest próbą wykluczenia mnie z przynależności do narodu, z którego moje korzenie! Na to mojej zgody nie ma i nie będzie!
Bo nie takiego chcę świata, który przyzwala na mordowanie w ogóle, a już na pewno nie takiego, który przyzwala, a wręcz zachęca, czy oferuje pomocnictwo w mordowaniu kogokolwiek i to w imię geo-global- zwyczajnego draństwa, chciejstwa, maccartyzmu, czy innego -yzmu/izmu, hegemonii, czy wreszcie globalizmu.
I nie, nie będę rozwodzić się nad tym skąd korzenie wyrastają wojny na Ukrainie, każdy kto ma przynajmniej odrobinę rozeznania i trzeźwego spojrzenia na geo-global trendy, dążenia, procesy, doskonale wie czym jest wojna na Ukrainie i że to „proxy wojna”, i wie w czyim interesie, na czyje zamówienie. Bibliografii i poważnych nazwisk omawiających te procesy jest wystarczająco wiele, wystarczy sięgnąć. Kto natomiast nie wie, bo zwyczajnie nie chce wiedzieć, bo bezrefleksyjnie przyjmuje to co mu wiedzieć wyrobnicy, politycy, słudzy globalistów etc. itd. każą, ten pewnie przyklaśnie prezydentowi na jego „niech sobie mordują” i nie będzie go to bolało, a dodatkowo może i poprosi Boga o błogosławieństwo w tym „dziele”, a ja wstrzymam się przed ocenami takich postaw, ja tylko pod rozwagę, przewrotnie ( wielu powie jak śmiem zrównywać – ano śmiem i nie zrównuję, a mechanizm wskazuję) zapytam: A co jeśli w imię jakichś tam swoich „racji” (a ponoć mieli je uprawnione- tak przynajmniej tłumaczą) tam na Wołyniu, w Małopolsce Wschodniej, na Polesiu i Lubelszczyźnie Ukraińcy tak właśnie tłumaczyli bandytów z UPA „ niech sobie mordują tych Polaków, bo tam, gdzie się bije Polaka, tam Ukrainiec pomaga i w ogóle nas Ukraińców to nie boli” , to te „racje” były wystarczające do aktów morderstw, do pomocnictwa, do podżegania? To i może te „racje” są dziś do obrony? Dlaczego nie?!
A co jeśli w imię jakichś tam swoich „racji” (a ponoć mają je uprawnione- tak przynajmniej tłumaczą) tam w Gazie, na Zachodnim Brzegu Jordanu ,w Libanie, w strefach przygranicznych z Syrią i w Iranie, rząd Izraela tak właśnie tłumaczy: „ niech sobie mordują tych Palestyńczyków, Libańczyków, Syryjczyków, Irańczyków…, bo tam, gdzie się bije Palestyńczyka, Libańczyka, Syryjczyka, Irańczyka, tam Izrael pomaga i w ogóle nas Żydów to nie boli” to te „racje” są wystarczające do aktów morderstw, do pomocnictwa, do podżegania? To i te „racje” są dziś do obrony? Dlaczego nie?!
I można by jeszcze wiele, wszak „racji” w świecie ile państw, tylko po co, a raczej czemu to ma służyć?! I co gorsze, dlaczego ma nie boleć?!!!
Że niby w polskich realiach, w ramach zwyczajnej, bezrefleksyjnej rusofobii i tych wszystkich „racji”, które każą pielęgnować ją, karmić nią społeczeństwo jak tlenem, zatruwać nią ogląd na real geo-global draństwa, by tłumaczyć i przykrywać nią hipokryzję oszalałych z chęci dominacji nad światem posiadaczy fortun, że niby nam wolno więcej? I to w imię i z błogosławieństwem (na wezwanie) Boga?!
I, że mnie tę, z rodu Polaków, która hołduje zasadzie „nie ma drogi do pokoju, to pokój jest drogą” i drugiej „nie czynić nikomu tego co mi samej niemiłe”, ma nie boleć, że ktoś namawia kogoś do mordowania człowieka tylko dlatego, że jakiś -izm nas różni, jakaś ideologia i jakieś „racje”?
Otóż Panie prezydencie mnie, Polkę, z krwi i kości takie podejście boli, mord boli, mord dla mordu szczególnie boli, tak jak boli iż Prezydent mojej Ojczyzny pochwala, zezwala, podżega i obiecuje pomocnictwo w zwyczajnym zezwierzęceniu. Gdyby zamiast „mordują” padło słowo zabijają też uznałabym za szczucie, ale to mieści się w kanonie ; jest wojna, ludzie się wzajemnie zabijają (pominę, że czynią to na polecenie tych, którzy mają swoje „racje”, a ludzkie życie mają za nic ). Padło wyraźnie „niech sobie mordują” (wspomnę, że na widowni widziałam księży- bili. o zgrozo – brawo). Domagać się śmierci, nakłaniać do mordu na kimś wskazanym do tego, by go powszechnie (delikatnie mówiąc) nie lubić, a dosadnie na wskazanym do tego, wytypowanym, by go nienawidzić, to panie Prezydencie zwyczajny moralny upadek … i nie, nie tych, których się do przestępstwa wzywa (nawet jeśli psychologia tłumu tłumaczy w danej chwili aplauz), to upadek moralny wzywającego – to zwyczajne zezwierzęcenie. (Coś Pan wspominał o Wołyniu … zachęcam do spojrzenia w lustro). Był czas i momenty, że prezydent Nawrocki zyskał nić mojej sympatii, a i za niektóre decyzje nić szacunku. Pękły jak mydlana bańka, myślę, że bezpowrotnie.
W styczniu 2026 roku konsorcjum pod przewodnictwem firmy inwestycyjnej TechMet i Ronalda S. Laudera, jednego z najbliższych powierników Donalda Trumpa, otrzymało kontrakt na jedno z najcenniejszych, niewykorzystanych złóż litu w Europie.
Złoże, zwane Dobra, znajduje się w obwodzie kirowohradzkim w środkowej Ukrainie i szacuje się, że zawiera od 80 do 105 milionów ton litu. W czerwcu Rada w Kijowie uchwaliła poprawki do ustawy, które wprowadziły w życie podpisaną w kwietniu i ratyfikowaną w maju umowę surowcową między USA a Ukrainą: połowa wszystkich przyszłych dochodów z nowych koncesji wydobywczych trafi do wspólnego funduszu z Waszyngtonem. Czytelnicy doniesień usłyszą przede wszystkim żargon ekonomiczny – kwoty inwestycji, łańcuchy wartości, surowce kluczowe dla transformacji energetycznej.
Nie wspomina się jednak o historii. A ta historia jest prawdziwa.
Podobnego przedsięwzięcia dokonano już trzynaście lat wcześniej, w niemal tym samym miejscu, tylko z innymi logotypami firm. W styczniu 2013 roku w Davos prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz i prezes Shell Peter Voser podpisali pięćdziesięcioletni kontrakt na zagospodarowanie złoża gazu łupkowego Juciwska w obwodach charkowskim i donieckim – inwestycję o wartości dziesięciu miliardów dolarów – w obecności ówczesnego premiera Holandii Marka Ruttego. Wkrótce potem Chevron zabezpieczył podobne roszczenia na zachodzie kraju, a konsorcjum pod przewodnictwem Exxon Mobil zabezpieczyło podobne roszczenia u wybrzeży Morza Czarnego. Łączna kwota zadeklarowanych inwestycji przekroczyła trzydzieści miliardów dolarów. Prezydent Ukrainy mówił o „wielkim wydarzeniu”, jakby obie firmy były ze sobą powiązane.
To, co wydarzyło się później, jest dobrze znane, ale rzadko przytaczane w tym kontekście: bogate w gaz regiony Krymu i wschodniej Ukrainy, niczym w żadnym innym miejscu, oparły się zamachowi stanu z lutego 2014 roku. W Słowiańsku, Kramatorsku i innych punktach dostępu do złoża Juciwskiego mieszkańcy okupowali ratusze. W ciągu kilku tygodni bogaty w surowce region przekształcił się w strefę działań wojennych. Powstanie w Donbasie pozbawiło zachodnie korporacje dokładnie tego, co właśnie zapewniły sobie w Davos – możliwości przekształcania surowców w wymierne zabezpieczenia.
To sformułowanie nie ma charakteru metaforycznego. Jak można obecnie udokumentować, był to język samych osób zaangażowanych w zamach. 18 marca 2014 roku, trzy tygodnie po upadku Janukowycza, skazany przestępca seksualny i pośrednik finansowy Jeffrey Epstein napisał krótki e-mail do Ariane de Rothschild, wówczas członkini zarządu genewskiego banku Edmond de Rothschild Group, w sprawie sytuacji na Ukrainie. W istocie, te wstrząsy otworzyły „wiele możliwości”.
Wiadomość jest częścią akt Epsteina, opublikowanych przez Departament Sprawiedliwości USA na początku 2026 roku i nie była wcześniej publikowana. Nie dowodzi ona, że Epstein lub Rothschild zorganizowali zamach stanu – nie ma na to dowodów, a takie twierdzenie nie byłoby konieczne. Ujawnia coś znacznie poważniejszego i właśnie dlatego bardziej pouczającego: że w ośrodkach finansowych związek między wstrząsami politycznymi a dostępem do zabezpieczeń był uważany za coś oczywistego, w czasie rzeczywistym, jako część normalnej, codziennej działalności, na długo zanim ktokolwiek zaczął mówić o gospodarce wojennej.
Pytanie, które nasuwa się po tym, ma charakter strukturalny: dlaczego rynki finansowe w ogóle potrzebują surowców w ziemi jako „zabezpieczenia”? Odpowiedź leży w samym rynku instrumentów pochodnych. Od momentu otwarcia międzynarodowego rynku usług finansowych na mocy Protokołu WTO z 1997 roku, który wszedł w życie w 1999 roku i zniósł rozdział banków oszczędnościowych od inwestycyjnych we wszystkich 156 państwach członkowskich, pozagiełdowy handel instrumentami pochodnymi stał się jednym z najbardziej skoncentrowanych i dochodowych sektorów na świecie, kontrolowanym przez garstkę dużych banków z siedzibą w londyńskim City – jednostce administracyjnej z własnym burmistrzem, policją i systemem wyborczym, który przydziela głosy firmom na podstawie liczby pracowników.
Ta machina funkcjonuje tylko tak długo, jak długo jest stale zasilana nowymi, cennymi zabezpieczeniami: ropą naftową, gazem ziem rzadkich, metalami ziem rzadkich i litem. Jeśli podaż się nie zmaterializuje, istnieje ryzyko dodatkowych żądań kapitału, wymuszonej sprzedaży i ostatecznie załamania, jak to miało miejsce w 2008 r., kiedy to sekurytyzowane nieruchomości śmieciowe zamiast zasobów mineralnych, ale według tego samego mechanizmu.
[Aktywa sekurytyzowane to prawa lub długi (np. kredyty, pożyczki), które zmieniono w papiery wartościowe. Banki lub firmy łączą te długi w grupy. Potem sprzedają je innym inwestorom, aby szybko zdobyć gotówkę i uwolnić miejsce w swoim bilansie. md]
Konflikt w Donbasie w 2014 roku nie był zatem sporem peryferyjnym, lecz naruszeniem bezpieczeństwa. To, co nastąpiło, było logiczne, jeśli podążymy za tą logiką do samego końca: pożyczka MFW w wysokości 17 miliardów dolarów dla nowego rządu w Kijowie w kwietniu 2014 roku, zmobilizowana pod wyraźną presją zachodnich kredytodawców, by odzyskać kontrolę nad wschodem i południem. Wizyta ówczesnego dyrektora CIA Johna Brennana w Kijowie kilka dni wcześniej, którą Biały Dom potwierdził po przeprowadzeniu dochodzenia, a jednocześnie zmobilizowano 60-tysięczną Gwardię Narodową pod dowództwem szefa ochrony Andrija Parubija.
Powołanie Huntera Bidena do zarządu największej prywatnej ukraińskiej firmy energetycznej, Burismy, w maju 2014 roku, kilka tygodni po wizycie jego ojca w Kijowie, podczas której ojciec zobowiązał się do wsparcia nowego rządu w „realizacji” kontraktów energetycznych podpisanych w 2013 roku. Każde z tych wydarzeń jest udokumentowane i możliwe do indywidualnego wyjaśnienia. Łącznie ujawniają one pewien schemat: próbę wymuszenia, za pomocą środków politycznych i polityki bezpieczeństwa, tego, czego nie można już było kupić swobodnie za pomocą środków ekonomicznych.
Dwanaście lat i pełnowymiarowa wojna później, właśnie to zostało osiągnięte – tyle że teraz nie poprzez umowy o podziale produkcji między poszczególnymi korporacjami a ukraińskim rządem, ale poprzez traktat międzyrządowy, który na stałe wiąże część ukraińskich dochodów z surowców ze wspólnym funduszem z Waszyngtonem. Różnica w stosunku do 2013 roku nie polega na istocie, ale na stopniu przejrzystości. Wtedy kadra kierownicza korporacji negocjowała z prezydentem w Davos; dziś dostęp jest zagwarantowany w ustawodawstwie Rady. Około jedna piąta ukraińskich zasobów mineralnych, w tym znaczne części Donbasu, znajduje się obecnie pod kontrolą Rosji – co oznacza, że to sama linia frontu decyduje, które złoża mogą nadal służyć jako zabezpieczenie funduszu. Wojna przerysowała mapę możliwości eksploatacji, a to, co pozostało, jest teraz rejestrowane, a pierwszym beneficjentem jest inwestor powiązany z Trumpem.
Każdy, kto twierdzi, że to jedynie legalna dyplomacja gospodarcza, nie rozumie istoty rzeczy. Legalna dyplomacja gospodarcza nie szuka zabezpieczenia pod ostrzałem artyleryjskim. Fakt, że dzieje się tak od 2014 roku, a w jeszcze bardziej zintensyfikowanej formie od 2022 roku, jest prawdziwym skandalem – nie ze względu na moralne ułomności jednostek, ale ze względu na immanentną logikę systemu, który nie jest już w stanie utrzymać własnego długu bez ciągłego dostępu do nowych zabezpieczeń. Od czasu uchwalenia ustawy Big Bang Act z 1986 roku londyńskie City zbudowało swoją infrastrukturę właśnie w tym celu: polisy ubezpieczeniowe na wypadek wojny w Lloyd’s, które od 1898 roku mogą pobierać wygórowane składki w przypadku wojny, oraz wolumen instrumentów pochodnych, który obecnie stukrotnie przekracza realną gospodarkę. Ta machina nie zmierza w kierunku coraz to nowych konfliktów dlatego, że jej zarządcy chcą wojen. Zmierza w ich kierunku, ponieważ system się załamie, jeśli tego nie zrobi.
Zwrot „Wojny to wojny bankierów” oddaje to powiązanie zbyt lakonicznie, by być precyzyjnym – sugeruje celowy plan, w którym w rzeczywistości działa ograniczenie strukturalne, uniemożliwiające poszczególnym aktorom podejmowanie decyzji, a zmuszające ich jedynie do ich realizacji. To właśnie czyni sytuację bardziej niebezpieczną, a nie mniej: plan można by zatrzymać, odsuwając planistów. Ograniczenie strukturalne, które stale domaga się nowych gwarancji, nie znika wraz ze zmianą personelu w Urzędzie Kanclerza lub Białym Domu. Po prostu przenosi się na kolejny front – z Bagdadu, przez Donbas, do Teheranu i, jak pokazuje sprawa Dobrej, z powrotem na Ukrainę, gdzie rachunek z 2013 roku jest teraz płacony, z dwunastoletnim opóźnieniem i z wieloma ofiarami śmiertelnymi.
Dobra Lithium / Umowa o surowcach USA-Ukraina 2025/26 Ukrainska Pravda (angielski), 12 stycznia 2026 r. – Wyrok dla Dobra Lithium Holdings JV (TechMet/Rock Holdings): https://www.pravda.com.ua/eng/news/2026/01/12/8015797/
Polska powinna bezwzględnie wzorem Czech wprowadzić obostrzenia dla Ukraińców w wieku poborowym, którzy mają nieuregulowany stosunek do służby wojskowej. Nie jest w polskim interesie obecność dużej ilości młodych mężczyzn z Ukrainy.
Minister koordynator służb specjalnych Tomasz Siemoniak stwierdził wprost, że „nie będzie w Polsce obostrzeń dla Ukraińców w wieku poborowym”. Takie słowa są zachętą do osiedlania się w Polsce nie tylko pacyfistów ale różnorakich kombinatorów a czasem przestępców.
Ja rozumiem, że młodzi Ukraińcy w znacznej części nie chcą walczyć za państwo rządzone przez Wołodymyra Zełenskiego. Rozumiem, że są również tacy, którzy nie chcą walczyć z różnych powodów przeciwko Rosji. To nie powinna być nigdy nasza wojna. To nie powinny być nasze dylematy.
Oczywiście Polska nie powinna zmuszać nikogo by walczył za rząd swojego kraju, a nawet własną ojczyznę. Idzie o coś zupełnie innego.
Należałoby z miesięcznym wyprzedzeniem zapowiedzieć wprowadzenie takich przepisów. Zaś ze względów humanitarnych umożliwić tym osobom wyjazd z Polski do innych krajów Unii Europejskiej. Jestem głęboko przekonany, że przepełnione humanizmem kraje Europy przyjmą młodych mężczyzn z otwartymi ramionami.
Osoby z Ukrainy łamiące prawo w Polce powinny być bezwzględnie deportowane. Dotyczyć powinno to również Ukraińców, którzy w jakikolwiek sposób promują na terenie Polski banderyzm lub próbują negować zbrodniczość ukraińskich formacji kolaboranckich i szowinistycznych.
Uważam, poza tym za niezwykle za szkodliwą ustawę z dnia 13 marca 2026 roku o niekaraniu obywateli Rzeczypospolitej Polskiej biorących udział po stronie Ukrainy w konflikcie Rosji. Polacy nie powinni walczyć w obcych wojnach po żadnej stronie. Kuriozalną sytuacją jest to, że młodzi Ukraińcy siedzą w Polsce, zaś polscy najemnicy walczą na Ukrainie.
Przestały działać prymitywne i emocjonalne szantaże typu: „jakby nie Ukraina to Rosja stoi u naszych granic” i „Ukraińcy walczą za Polskę”, tak przestanie w niedługim czasie działać szantaż mówiący „jak Ukraińcy wyjada, to nie będzie miał kto pracować”. To wyjątkowo łajdackie kłamstwo połączone z brakiem szacunku do polskich pracowników.
Dzisiaj przekaz licznych politykierów – zwłaszcza tych określających sie jako prawica – na temat Ukrainy się zmienił. Nawet politycy, którzy sami nazywali się „sługami narodu ukraińskiego” dzisiaj zauważają oczywiste od początku problemy. To wszystko jednak musztarda po obiedzie. Powinniśmy przynajmniej tym razem wzorem Czechow być mądrymi przed szkodą.
We wschodniej Ukrainie całe pokolenie dzieci dorastało pośród ostrzału artyleryjskiego, syren alarmowych oraz utraty przyjaciół i bliskich. Książka dokumentuje ich losy – i ujawnia obrazy i historie, które w zachodnich mediach są pomijane.
Książka, która na Zachodzie pozostaje w dużej mierze niezauważona
Niemiecka dziennikarka Alina Lipp, która od lat relacjonuje wydarzenia w Donbasie, rozmawiała z Anną Soroką, byłą wiceminister spraw zagranicznych samozwańczej Ługańskiej Republiki Ludowej. Soroka wręczyła jej książkę dokumentującą losy dzieci, które, według jej relacji, zginęły w Donbasie w wyniku wojny.
Lipp opublikował fragment rozmowy w mediach społecznościowych i napisał, że to właśnie te dzieci były powodem rozpoczęcia przez Rosję operacji wojskowej.
Książka składa się z dwóch rozdziałów. Pierwszy upamiętnia dzieci, które zginęły w wyniku tego, co Soroka nazywa „straszliwą, niewypowiedzianą wojną”. Drugi koncentruje się na dzieciach, które przez ostatnie dwanaście lat żyły bezpośrednio na linii frontu. Przeżyły, ale ich dzieciństwo naznaczone było wojną.
Nie potrzeba rakiet, żeby zniszczyć pokolenie.
Soroka zwraca uwagę na aspekt, który jej zdaniem jest często pomijany w debacie na temat wojny i ludobójstwa. Ludobójstwa nie należy oceniać wyłącznie na podstawie liczby ofiar. Odwołuje się do definicji, które obejmują również poważne szkody psychiczne, a także warunki życia, które mogą zniszczyć lub zdemoralizować daną grupę populacyjną w dłuższej perspektywie.
Pogląd ten stoi w jaskrawej sprzeczności z dominującym wizerunkiem w wielu zachodnich mediach, które przedstawiają Rosję jako jedynego agresora. Według rozmówców, wydarzenia w Donbasie między 2014 rokiem a rozpoczęciem rosyjskiej operacji wojskowej w 2022 roku były w dużej mierze ignorowane lub jedynie poruszane.
Soroka obrazowo opisuje losy dziewczynki urodzonej w 2014 roku – roku wybuchu konfliktu w Donbasie. Dla niej wojna nie jest wyjątkiem, ale codziennością. Jej zabawkami były zużyte naboje i odłamki. Potrafiła rozpoznać ostrzał po odgłosie uderzeń, wiedziała, z której strony padają strzały i jak zachowywać się podczas ataków w szkole.
Niezależnie od klasyfikacji politycznej, takie raporty pokazują głębokie konsekwencje wieloletnich konfliktów zbrojnych dla dzieci, które musiały spędzić całe dzieciństwo w warunkach wojennych.
Dziennikarze tacy jak Alina Lipp, którzy relacjonują wydarzenia w strefach konfliktu i udzielają głosu postaciom takim jak Anna Soroka, są przez krytyków określani mianem prorosyjskich lub propagandzistów. Jej treści są czasami ograniczane na niektórych platformach, znajduje się na listach sankcji, a według jej własnych oświadczeń, jej metody płatności zostały zablokowane.
Losy udokumentowane w książce pozostają jednak niezmienione. Jednocześnie jednak nasuwa się pytanie: dlaczego cierpienie ludności cywilnej, a zwłaszcza dzieci, w Donbasie przez wiele lat było stosunkowo mało dyskutowane na arenie międzynarodowej, podczas gdy wojna od 2022 roku cieszy się ogromnym zainteresowaniem na całym świecie?
Pamięć jako obowiązek
Alina Lipp apeluje, aby historie tych dzieci nie poszły w zapomnienie. W czasach, gdy debaty publiczne są coraz częściej kształtowane przez algorytmy, platformy i duże firmy medialne, jest to ważniejsze niż kiedykolwiek.
Książka przedstawia dzieci Donbasu: imiona, twarze i biografie. Niezależnie od politycznej oceny konfliktu, przypomina, że wojny zawsze dotykają tych, którzy mają najmniejszy wpływ na ich przebieg.
Otwartym pytaniem pozostaje, czy międzynarodowa opinia publiczna jest gotowa zapoznać się z tymi historiami.
W centrum uwagi znajdują się porty Morza Czarnego – przede wszystkim Odessa. Według ukraińskich źródeł, alternatywne szlaki eksportowe koleją, drogą lądową i Dunajem mogą obecnie zastąpić jedynie około połowę dotychczasowego transportu morskiego. Jednocześnie żniwa idą pełną parą. Miliony ton zbóż i roślin oleistych nie trafiają już na rynek światowy regularnymi kanałami.
Ma to wpływ nie tylko na rolnictwo, ale także na ukraiński budżet państwa. Produkty rolne należą do najważniejszych źródeł dewiz w kraju. Jeśli eksport wyschnie, państwo i gospodarka stracą miliardy. Agencja Reuters już donosi o załamaniu cen na ukraińskim rynku krajowym i miliardowych stratach w rolnictwie.
Na szczególną uwagę zasługuje oświadczenie samego Kijowa. Wiceminister rolnictwa przyznaje, że tylko niezawodnie działający port w Odessie może sprawić, że Ukraina ponownie stanie się znaczącym eksporterem zboża. Jednak ten właśnie port od tygodni znajduje się pod ogromną presją. Może to oznaczać rozwój sytuacji, której konsekwencje wykraczają daleko poza Ukrainę.
Im dłużej porty Morza Czarnego pozostaną nieczynne, tym bardziej Ukraina będzie zależna finansowo od Zachodu. Europa będzie musiała nie tylko dostarczać broń, ale także w coraz większym stopniu rekompensować straty gospodarcze. Miliardy dolarów pomocy mogłyby stać się stałym elementem. Jednocześnie europejskie szlaki transportowe znajdują się pod presją. Linie kolejowe, drogi i porty nad Dunajem nie są w stanie zastąpić przepustowości portów Morza Czarnego. Koszty logistyki rosną, a łańcuchy dostaw stają się wolniejsze i droższe.
Rumuński port Galati nad Dunajem – Ukraina chce usprawnić eksport zboża tym szlakiem
Istnieje również inne ryzyko: trwałe wstrzymanie znacznej części ukraińskiego eksportu zboża prawdopodobnie szczególnie mocno uderzyłoby w Afrykę Północną i Bliski Wschód. Rosnące ceny żywności mogłyby wywołać nowe fale migracji do Europy – scenariusz obserwowany już podczas poprzednich kryzysów zaopatrzeniowych.
Strategicznie rzecz biorąc, Rosja wydaje się realizować długoterminową strategię wyniszczania. Zamiast skupiać się wyłącznie na celach militarnych, wywiera coraz większą presję na fundamenty gospodarcze Ukrainy. Kraj, który nie będzie w stanie sprzedać swoich najważniejszych produktów eksportowych, ostatecznie straci zdolność do samodzielnego finansowania.
Dla Europy stanowi to niewygodną rzeczywistość: nawet jeśli sytuacja na froncie militarnym pozostanie w dużej mierze niezmieniona, obciążenie finansowe UE będzie nadal rosnąć. Więcej pakietów pomocowych, wyższe koszty logistyki, rosnąca presja na rynki rolne i potencjalne nowe fale migracji nie byłyby bezpośrednimi konsekwencjami poszczególnych konfliktów, a raczej stopniową erozją gospodarczą.
Jeśli taka sytuacja będzie się utrzymywać i Rosja na stałe przerwie szlaki eksportowe przez Morze Czarne, wojna może przekształcić się z militarnej w ekonomiczną wojnę na wyniszczenie – a rachunek za nią ostatecznie będzie musiała zapłacić nie tylko Ukraina, ale cała Europa.
Prawdziwa rewolucja w tej wojnie nie dokonuje się w okopach. Pojawia się w platformach danych, oprogramowaniu i cyfrowych sieciach zaopatrzenia. Tam rozwija się ekosystem wojskowo-przemysłowy, który fundamentalnie zmienia europejski porządek bezpieczeństwa – w dużej mierze niezauważony w debacie publicznej.
Punkt widzenia Sabiene Jahn .
Ci, którzy dziś mówią o wojnie na Ukrainie, zazwyczaj myślą o liniach frontu, kolumnach czołgów lub dziennej liczbie zniszczonych dronów. Percepcja społeczna koncentruje się na widocznych wydarzeniach. Siła militarna nadal jest postrzegana jako suma uzbrojenia, żołnierzy i zdolności produkcyjnych. Głębsze zmiany zachodzą w przepływie danych między polem bitwy, rozwojem oprogramowania, przemysłem i zaopatrzeniem.
Każdy zniszczony dron, każdy zagłuszony kanał radiowy i każda nowa taktyka generują informacje. Informacje te decydują o tym, która broń zostanie ulepszona, która firma otrzyma kolejny kontrakt i która technologia zostanie rozwinięta w ciągu kilku tygodni. Wojna generuje zatem ciągły strumień użytecznych danych.
Przez dziesięciolecia innowacje wojskowe przebiegały w oddzielnych fazach – badań, rozwoju, testów, zaopatrzenia, produkcji i wdrożenia. Od pomysłu do jego wdrożenia często mijało dziesięć lub piętnaście lat. Na Ukrainie rozwój, wdrożenie, ocena i udoskonalenie następują niemal jednocześnie. Nowe produkty trafiają bezpośrednio na linię frontu, żołnierze testują je w warunkach rzeczywistych, a wnioski z tych badań spływają z powrotem niemal natychmiast. W ciągu kilku tygodni wdrażane są modyfikacje techniczne, które następnie są wykorzystywane w kolejnej bitwie. Sama wojna staje się środowiskiem rozwoju.
Decyzje zakupowe coraz częściej opierają się na stale gromadzonych danych operacyjnych. Decydującym czynnikiem jest udokumentowana wydajność w warunkach bojowych, a nie tylko teoretyczna zdolność. Prawdziwym surowcem są dane dotyczące zasięgu, wskaźników awaryjności, dokładności, czasu dostawy i rzeczywistych korzyści. Kto posiada te informacje, ma przewagę w wiedzy, która przekłada się na udoskonalenia techniczne i korzyści ekonomiczne. (12)
Podczas gdy rządy debatowały nad pakietami zbrojeniowymi i miliardami dolarów pomocy, wyłoniła się cyfrowa infrastruktura, zaprojektowana w celu trwałego połączenia rozwoju, produkcji, rozmieszczenia i zaopatrzenia. Walerij Załuszny znalazł programowy wyraz tego zjawiska. Kiedy były dowódca naczelny ukraińskich sił zbrojnych przemawiał na Międzynarodowych Targach Lotniczych i Kosmicznych w Farnborough w lipcu 2026 roku, określił wojnę jako początek nowej ery militarnej. Ukraina stała się laboratorium nowoczesnej sztuki wojennej. W przyszłości liczebność armii nie będzie już jedynym czynnikiem decydującym. Decydująca będzie jej zdolność do przekształcania doświadczeń w innowacje technologiczne niemal w czasie rzeczywistym. (1)(2)
Nowością jest połączenie dotychczas odrębnych sektorów. Żołnierze pierwszej linii frontu, deweloperzy, startupy, firmy zbrojeniowe, agencje zamówień publicznych, inwestorzy i decydenci polityczni stają się częścią wspólnego cyklu innowacji. W ten sposób tworzy się ekosystem wojskowo-przemysłowy, który znacząco różni się od tradycyjnego przemysłu obronnego. Jego elementy składowe noszą nazwy takie jak DELTA, Mission Control, Brave1, ePoints, DOT-Chain Defence i Manufacturer Dashboard. Razem mają one cyfrowo połączyć praktycznie każdy etap między potrzebami wojskowymi a produkcją przemysłową. Europa wspiera obecnie tę architekturę nie tylko finansowo, ale także zaczyna stopniowo wdrażać kluczowe elementy. W tym właśnie tkwi jej prawdziwe znaczenie: w Europie wyłania się nowy porządek bezpieczeństwa i gospodarki, na długo zanim zostanie ustalony jego ostateczny kształt polityczny. (14)
System uczenia się
Ukraina dąży do zintegrowania potrzeb wojskowych, rozwoju technologicznego i zamówień w jednym cyklu. Doświadczenie bojowe ma być jak najszybciej wdrożone w nowych produktach, zmodyfikowanym oprogramowaniu i innych zamówieniach. (12)
„DELTA” zapewnia cyfrowy obraz świadomości sytuacyjnej. (6) „Kontrola misji” rejestruje i ocenia wdrożenie systemów bezzałogowych. (9) „Brave1” łączy jednostki z deweloperami, startupami, inwestorami i agencjami rządowymi. (5) Zatwierdzone produkty można wybrać za pośrednictwem „Rynku Brave1”. (15) „ePoints” przekłada potwierdzone wyniki na dodatkowe możliwości zamówień. (16) „Obrona łańcucha dostaw” organizuje zawieranie umów, płatności i dostawy. (17) „Panel producenta” zapewnia producentom informacje zwrotne na temat popytu i wdrożenia. (12)
Bitwa generuje dane dotyczące zasięgu, podatności na zakłócenia, awarii i skutków. Deweloperzy modyfikują projekt lub oprogramowanie. Producenci dostosowują produkcję. Ulepszona wersja wraca na linię frontu. Zamówienia liniowe stają się systemem uczącym się. Skraca to czas reakcji. Jednak jednocześnie zmienia układ sił. (12)
Ten, kto decyduje, jakie dane są gromadzone i jak są oceniane, wpływa na popyt. Ten, kto zatwierdza producenta, przyznaje mu dostęp do rynku. Ten, kto decyduje o standardach technicznych i interfejsach, może faworyzować lub wykluczać całe grupy produktów. Platformy pomagają określić, które technologie stają się widoczne, które firmy się rozwijają i które systemy są zamawiane w większych ilościach. Nowy rynek obronny jest w coraz większym stopniu napędzany przez dane, zasady dostępu i oceny cyfrowe. (14)
Przyspieszone w warunkach wojennych
Choć ta architektura wydaje się nowa, jej podstawowa idea sięga czasów sprzed wojny na Ukrainie. Już pod koniec lat 90. XX wieku amerykańscy stratedzy wojskowi, skupieni wokół Arthura K. Cebrowskiego i Johna J. Garstki, opracowali koncepcję „wojny sieciocentrycznej”. Zgodnie z nią, przewaga militarna miała wynikać przede wszystkim z przyspieszonego przepływu informacji. Czujniki, rozpoznanie, dowodzenie i kontrola, przemysł oraz siły operacyjne miały być połączone we wspólną sieć cyfrową. Decydującym czynnikiem nie była zatem wyłącznie wydajność pojedynczego systemu uzbrojenia. Kluczowa stała się szybkość, z jaką informacje mogły być przetwarzane i przekładane na działania militarne. (21)
Ta szkoła myślenia dała początek licznym programom Departamentu Obrony USA w kolejnych dekadach. Terminy takie jak „Joint All-Domain Command and Control” (JADC2), „Mosaic Warfare”, „Software-defined Warfare” i „Acquisition Agility” opierały się na tej samej podstawowej idei: radykalnego skrócenia cykli rozwoju, ułatwienia dostępu innowacji cywilnych do użytku wojskowego oraz zastąpienia sztywnych procesów zamówień systemami edukacyjnymi. Instytucje badawcze Pentagonu, Jednostka Innowacji Obronnych, DARPA oraz think tanki, takie jak RAND, CSIS i Centrum Nowego Bezpieczeństwa Amerykańskiego, pracowały nad tymi koncepcjami na długo przed wojną na Ukrainie. (24)(25)(26)(28)
Ukraina nie wymyśliła tych idei. Wdrożyła je w warunkach wojny egzystencjalnej z szybkością, która wcześniej była niemal niewyobrażalna. Modele teoretyczne stały się platformami cyfrowymi. Właśnie dlatego zachodnie siły zbrojne kierują teraz wzrok ku Ukrainie, ponieważ pokazuje ona, jak koncepcje rozwijane przez dekady można zorganizować w rzeczywistych warunkach bojowych. (29)
Rosja również realizuje szybki cykl innowacji, choć według innej logiki. Jej przemysł obronny jest w większym stopniu kontrolowany przez państwo, zintegrowany pionowo i nastawiony na niższe koszty jednostkowe swoich systemów. Adaptacje są często wprowadzane bezpośrednio w siłach zbrojnych, a następnie wdrażane centralnie. Również w tym przypadku droga od doświadczenia do zmian technologicznych jest znacznie skrócona. (32)(33)
Europa przejmuje zachodnią ideę, której praktyczną skuteczność Ukraina udowodniła w warunkach wojny. Programy takie jak „Brave Germany”, „EDIP” oraz nowa niemiecka strategia rozwoju startupów i scaleupów są wyrazem tego rozwoju. Stopniowo przenoszą one cykle innowacji przyspieszone w warunkach wojny do europejskiego przemysłu obronnego. (49)(62)(69)
Żołnierze jako część procesu rozwoju
Drony, roboty naziemne i systemy zautomatyzowane mają przejąć niebezpieczne zadania i chronić żołnierzy. Nie eliminuje to jednak ryzyka związanego z człowiekiem. Systemy bezzałogowe muszą być przygotowane, kontrolowane, konserwowane i odbudowywane. Operatorów można śledzić, łącza radiowe mogą ulec awarii, a sprzęt może działać nieprawidłowo. Terytorium pozostaje w rękach człowieka, a decyzja o ataku również pozostaje w gestii człowieka.
Model ukraiński skraca czas między opracowaniem a wdrożeniem. Jest to zarówno jego zaleta, jak i etyczna granica. Produkt, który wcześniej przechodził długotrwałe testy na poligonie, teraz szybciej trafia do walki. Jego słabości ujawniają się, gdy awarie mają natychmiastowe konsekwencje. Żołnierz jest zatem czymś więcej niż tylko użytkownikiem gotowej technologii; staje się częścią procesu jej rozwoju. Producenci mogą wprowadzać ulepszenia, inwestorzy – realokować kapitał, a ministrowie – wymieniać. Żołnierz jednak może zapłacić za błąd życiem.
System ePoints jest szczególnie wrażliwy. Nagradza mierzalny wpływ. Potwierdzone trafienie jest łatwo rejestrowane. Uniknięty atak lub oszczędzenie wyczerpanych żołnierzy trudniej przełożyć na system punktowy. System tworzy zachęty, które należy monitorować. (16) Międzynarodowe prawo humanitarne wymaga zróżnicowania, proporcjonalności i środków ostrożności. Atak nie jest usprawiedliwiony tylko dlatego, że zapewnia jednostce lepszy sprzęt. (37)(38) Cyfrowy system oceny nigdy w pełni nie odzwierciedla rzeczywistości. Uwidacznia pewne osiągnięcia, a inne są ledwo mierzalne. W ten sposób może wpływać na zachowanie, nie wydając rozkazów. Co najważniejsze, decyduje, kto potwierdza trafienia, które cele mogą być oceniane i czy zapobieganie krzywdzie ludności cywilnej jest traktowane tak samo poważnie, jak liczba „udanych” ataków. Innowacje wojskowe mogą ratować życie. Mogą również umożliwić przedłużenie wojny w coraz trudniejszych warunkach. Ich wartość zależy od tego, czy ochrona ludności ma pierwszeństwo przed potrzebami systemu.
Rosnąca cyfryzacja wojskowych procesów decyzyjnych rodzi również pytanie, jakie cele są preferowane przez takie systemy. Pod koniec czerwca 2026 roku prezydent Wołodymyr Zełenski zainicjował strategię „sankcji dalekiego zasięgu” poprzez zintensyfikowanie ataków na cele w głębi Rosji. Według jego własnych oświadczeń, celem było zwiększenie presji militarnej i gospodarczej na Moskwę do takiego stopnia, że Rosja byłaby zmuszona negocjować na warunkach ukraińskich. (39)(40) Podczas gdy Kijów rozumiał te ataki jako presję militarną i ekonomiczną, Moskwa określiła je mianem terroryzmu wymierzonego w cele cywilne. Kampania ta pokazała na początku sierpnia, że nawet zaawansowane technologicznie systemy niekoniecznie osiągają cele polityczne. Rosyjska wojna nie zmieniła zasadniczo swojego kursu. Jednocześnie Moskwa zintensyfikowała ataki na ukraińskie zakłady produkujące drony i pociski rakietowe. Zatem wojna oparta na danych nie zastępuje strategii politycznej. (41)
Architekci tej zmiany
Za platformami cyfrowymi stoją decyzje polityczne i ludzie, którzy zmieniają ugruntowane struktury. Mychajło Fiodorow był jednym z głównych architektów tej transformacji. Na arenie międzynarodowej zyskał sławę ministra ds. transformacji cyfrowej. Pod jego kierownictwem stworzono infrastrukturę wykraczającą daleko poza modernizację administracyjną. Wraz z przedłużaniem się wojny, uwaga skupiła się na przemyśle zbrojeniowym. (44)
Fiodorow nie chciał po prostu kupować szybciej. Jego celem był system zaopatrzenia, który stale uczył się na podstawie rzeczywistych potrzeb. Dane miały być punktem wyjścia. Producenci tworzyli produkty dla jednostek, których opinie były bezpośrednio uwzględniane w kolejnym etapie rozwoju. Małe firmy miały możliwość testowania produktów w warunkach rzeczywistych. Nowe technologie mogły być wprowadzane znacznie szybciej. (12)
Ministerstwo Obrony przekształciło się w ten sposób z roli zwykłego komisarza w operatora ekosystemu innowacji. Ustanawiało zasady, zapewniało platformy i organizowało przepływ informacji między linią frontu, przemysłem a badaniami. To zmieniło równowagę sił w obszarze zamówień publicznych i rozwoju. Decydującym czynnikiem stało się teraz to, kto definiował potrzeby, oceniał efektywność, zapewniał dostęp do rynku i kontrolował uzyskane dane. (14)
Kiedy Fiodorow zastosował te zasady do zamówień wojskowych, ekonomiczny rdzeń reformy stał się jasny. Innowacji cyfrowych nie dało się oddzielić od interesów przemysłu. Zamówienia decydowały o rozwoju firm, wykorzystaniu linii produkcyjnych i przepływie miliardów dolarów z funduszy publicznych. (43)(44)
Konflikt między potrzebami wojskowymi a planowaniem gospodarczym
Opór pojawia się tam, gdzie przesuwają się obowiązki, decyzje stają się przejrzyste lub gdy zagrożone są interesy ekonomiczne. Zamówienia nigdy nie są czysto techniczne. Za każdym kontraktem stoją moce produkcyjne, inwestycje i łańcuchy dostaw. Ci, którzy inwestują miliony w maszyny, personel i materiały, potrzebują perspektywy długoterminowych kontraktów. To bezpieczeństwo planowania jest warunkiem koniecznym dla produkcji przemysłowej.
Reformy Fiodorowa częściowo podważyły tę logikę. Jeśli wymagania zmieniają się gwałtownie w wyniku nowych doświadczeń na froncie, produkt może stracić na znaczeniu, nawet jeśli zdolności produkcyjne zostały już ugruntowane. System cyfrowy reaguje szybciej – w tym tkwi jego siła. Jednocześnie pojawia się konflikt między potrzebami wojskowymi a planowaniem ekonomicznym. (44)
Po zwolnieniu Fiodorow otwarcie opisał ten konflikt. Decyzje dotyczące amunicji i innych materiałów mogły kosztować poszczególne firmy znaczne sumy, gdyby popyt się zmienił. Jako przykład podał potencjalną stratę około stu milionów dolarów amerykańskich dla producenta, którego przygotowana produkcja nie spełniała już obecnych wymagań. Potrzeby wojskowe są zmienne. Przemysł jest zmienny tylko w ograniczonym zakresie. (45)
W przetargach na amunicję artyleryjską zwiększona konkurencja doprowadziła do znacznych obniżek cen. Dla państwa oznaczało to niższe wydatki, a dla producentów straty. „Model ukraiński” lepiej dostosowuje popyt do rzeczywistego wykorzystania. Oczekuje się, że produkty sprawdzą się w praktyce, a nie wyłącznie dzięki obietnicom politycznym czy wcześniejszym kontraktom. (42)(43)
Dymisja Fiodorowa poruszyła zatem kwestię tego, kto w przyszłości będzie decydował o rynku, na który jednocześnie napływają ukraińskie środki budżetowe, pomoc międzynarodowa, europejskie programy finansowania i inwestycje prywatne. Mówił o ośrodkach władzy, które sprzeciwiały się jego kursowi – przedsiębiorstwach, podmiotach powiązanych politycznie, oporze w ministerstwie i organach ścigania. Wszystkie te obszary zbiegają się na skrzyżowaniu miliardów dolarów w kontraktach publicznych, interesów przemysłowych i państwowej władzy decyzyjnej. (45)(46)
Chociaż obecnie nie ma jednoznacznych dowodów na to, że za tym zwolnieniem stała jakaś konkretna niemiecka lub europejska firma, cyfryzacja zamówień publicznych zmienia rynek, którego znaczenie gospodarcze wykracza daleko poza Ukrainę: kto dostarcza broń i kto ustala zasady regulujące jej rozwój, ocenę i zakup?
Ciśnienie strukturalne
Reformy Fiodorowa zmieniły mechanizmy zamówień publicznych. Do tego czasu decyzje te podejmowały głównie ministerstwa, sztaby generalne i agencje zamówień publicznych. Między rozmieszczeniem sił a decyzją o zamówieniu mogły upłynąć miesiące, a nawet lata. (46)
Jednostki powinny móc zgłaszać swoje potrzeby w sposób bardziej bezpośredni. Dane operacyjne powinny być w większym stopniu uwzględniane. Przetargi powinny tworzyć konkurencję. Oznaczało to utratę władzy dla uznanych producentów, którzy polegali na długoterminowych zobowiązaniach, dla części administracji ministerialnej, której nieformalna swoboda działania uległa zmniejszeniu, oraz dla Sztabu Generalnego, który delegował część wyboru produktów do doświadczenia jednostek bojowych. (44)(46)
W każdym kraju zakupy broni są powiązane z polityką przemysłową. Linie produkcyjne zapewniają miejsca pracy. Nowe fabryki często powstają dopiero po długoterminowych zobowiązaniach zakupowych. System cyfrowy ocenia bieżące potrzeby. Zakład przemysłowy planuje z wieloletnim wyprzedzeniem. Te dwa aspekty nie zawsze idą ze sobą w parze.
Kiedy państwa inwestują miliardy w moce produkcyjne, nie mogą ich po prostu zamykać na żądanie. Fabryki muszą być wykorzystywane. To stwarza presję strukturalną na utrzymanie linii produkcyjnych, które już powstały – nawet jeśli potrzeby militarne uległy zmianie. W tym momencie linie frontu i przemysł bezpośrednio się przecinają.
granica między pomocą, polityką przemysłową i zamówieniami publicznymi
Niemcy są jednym z najważniejszych partnerów Ukrainy. Nie chodzi już tylko o dostawy broni. Niemcy uczestniczą we wspólnym rozwoju, produkcji, testowaniu i budowie infrastruktury cyfrowej, która łączy potrzeby wojskowe, innowacje i zamówienia. (49)
Inicjatywa „Brave Germany” ma na celu połączenie firm z obu krajów, przyspieszenie testowania technologii i przeniesienie osiągnięć ukraińskich doświadczeń z frontu do produkcji przemysłowej. Według ukraińskich źródeł, obejmuje to dostęp do ekosystemu DELTA oraz współpracę nad modelami sztucznej inteligencji opartymi na rzeczywistych danych operacyjnych. Niemieckie firmy i agencje rządowe mogą uczestniczyć w procesie rozwoju, którego najważniejszym zasobem jest doświadczenie zdobyte podczas trwającej wojny. (49)
„Quantum Systems” dostarcza drony rozpoznawcze i łączy ukraińskie osiągnięcia z możliwościami produkcyjnymi w Niemczech. Wspólnie nawiązali współpracę w zakresie dronów, systemów przechwytujących i bezzałogowych statków naziemnych. Ukraina wnosi doświadczenie operacyjne i krótkie cykle rozwoju, podczas gdy Niemcy zapewniają kapitał, skalowalność i dostęp do rynku europejskiego. (50)(51)
Rheinmetall rozszerza swoją obecność. Przedsięwzięcia joint venture, zakłady naprawcze i produkcyjne, moce produkcyjne amunicji i innych towarów. Takie projekty wymagają długoterminowych kontraktów i znacznych inwestycji. To właśnie tutaj napięcie staje się oczywiste. System cyfrowy ma szybko reagować na zmieniające się potrzeby. Fabryka amunicji działa latami. Co się stanie, jeśli państwo wesprze utworzenie linii produkcyjnej, a produkt później nie będzie już potrzebny w oczekiwanych ilościach? Możliwe są umowy ramowe, minimalne zamówienia, zaliczki lub wykorzystanie przez inne siły zbrojne. W nowych niemiecko-ukraińskich wspólnych projektach opinia publiczna często nie do końca wie, kto ponosi ryzyko inwestycyjne, kto jest właścicielem technologii, jakie istnieją prawa do danych operacyjnych i na jakich warunkach produkty mogą być później sprzedawane. (55)(56)(57)
Transformacja jest jeszcze bardziej widoczna w firmach takich jak Helsing. Ich wartość ekonomiczna tkwi przede wszystkim w oprogramowaniu, sztucznej inteligencji i przetwarzaniu dużych zbiorów danych. Rzeczywiste dane operacyjne usprawniają algorytmy i przyspieszają rozwój systemów autonomicznych. Wojna na Ukrainie służy zatem zarówno jako rynek zbytu, jak i środowisko rozwoju – w warunkach, które trudno byłoby stworzyć w czasie pokoju. Doświadczenia bojowe generują ekonomicznie opłacalne towary, wiedzę techniczną, wytrenowane modele, procesy produkcyjne, patenty i dostęp do nowych rynków. Dlatego kluczowe jest ustalenie, kto jest właścicielem tych aktywów i kto finansuje ich tworzenie. (58)(59)(60)
Niemieckie Siły Zbrojne również zmieniają swoje praktyki zakupowe. Rosną naciski na drastyczne skrócenie czasu rozwoju i przetargów. Doświadczenia z Ukrainy stają się punktem odniesienia. Firma, której technologia jest tam wdrażana, zdobywa doświadczenie, którego nie może posiąść konkurent bez dostępu do pola walki. Finansowana przez państwo dostawa na Ukrainę może jednocześnie służyć jako pomoc rozwojowa dla przyszłego rynku europejskiego. Granica między pomocą, polityką przemysłową a zamówieniami publicznymi zaczyna się zacierać. (54)
Na poziomie europejskim rozwój ten wzmacniają Europejski Fundusz Obronny i Europejski Program Przemysłu Obronnego (EDIP). Ukraiński przemysł zbrojeniowy jest coraz ściślej zintegrowany z europejską bazą. Część miliardów jest bezpośrednio przeznaczana na finansowanie ukraińskiej obronności. Pozostała część wraca poprzez kontrakty z europejskimi firmami. Dalsze środki tworzą wspólne moce produkcyjne. Część transferów jest wykorzystywana na politykę inwestycyjną. (67)(68)(69)(70)
Liczy się przepływ pieniędzy i to, kto nabywa prawa do technologii. Istnieją dwie logiki obok siebie. Jedna obiecuje konkurencję i selekcję opartą na rzeczywistym wpływie, druga zaś kieruje się polityką przemysłową, decyzjami sojuszniczymi i długoterminowymi kontraktami produkcyjnymi. Im bardziej te dwa systemy się ze sobą przeplatają, tym trudniej określić, która logika ma pierwszeństwo w przypadku konfliktu. To powiązanie jest bardziej zaawansowane, niż sugerowałaby debata na temat potencjalnego członkostwa w UE lub NATO. (70)(71)(72)(73)(74)(75)
Integracja sektorowa
Ukraina nie jest członkiem Unii Europejskiej ani NATO. Niemniej jednak w sferze wojskowo-przemysłowej jest głęboko zintegrowana z obiema strukturami – poprzez szkolenia, logistykę, wspólny rozwój, standardy techniczne, programy finansowania i współpracę przemysłową. (76)
NATO koordynuje znaczną część swojego wsparcia za pośrednictwem NSATU w Wiesbaden. Ukraińscy żołnierze są szkoleni, dostawy koordynowane, a zdolności wojskowe są technicznie dostosowane do systemów sojuszniczych. W polskim ośrodku analiz i szkoleń JATEC (Joint Analysis and Training Centre) doświadczenia wojenne są analizowane i udostępniane na potrzeby dalszego rozwoju ukraińskich i zachodnich sił zbrojnych. System DELTA został przetestowany pod kątem interoperacyjności z systemami NATO. Kompatybilność techniczna jest jednak warunkiem wstępnym wspólnych operacji wojskowych. (77)(79)(82)
Unia Europejska już dawno rozszerzyła swoje finansowanie poza dostawy broni. Wspiera szkolenia, produkcję broni, badania i wspólne zamówienia. Ukraińskie firmy są zintegrowane z europejskimi programami finansowania i łańcuchami dostaw. Europejski Program Przemysłu Obronnego zapewnia dedykowane finansowanie dla ukraińskiego przemysłu obronnego. Europejski Fundusz Obronny ułatwia wspólne projekty rozwojowe. Projekty związane z obronnością i podwójnego zastosowania mogą być również finansowane za pośrednictwem Instrumentu na rzecz Ukrainy. (67)(68)(75)
Ponadto istnieje współpraca między organami zamówień publicznych. Międzynarodowa koalicja „CORPUS” zajmuje się kwestiami należytej staranności dostawców, zgodności, digitalizacji łańcuchów dostaw i odporności zamówień publicznych. Ukraińskie platformy, takie jak „DOT-Chain Defence”, są nie tylko postrzegane jako krajowe rozwiązania w sytuacjach wojennych; ich możliwość przeniesienia do struktur europejskich jest wyraźnie badana. (83)
Integracja nie przebiega już zatem wyłącznie w jednym kierunku. Ukraina przyjmuje zachodnie standardy, a jednocześnie zmienia sposób organizacji, wyposażenia i zaopatrzenia współczesnych sił zbrojnych. (29)
Debata polityczna koncentruje się na praworządności, rynku wewnętrznym, konsekwencjach budżetowych i potencjalnych zobowiązaniach do wzajemnej pomocy. W obszarach bezpieczeństwa i polityki przemysłowej fakty są już ustalane. Wspólne fabryki, linie kredytowe, umowy o danych i programy rozwoju zwiększają koszty ewentualnej przyszłej zmiany polityki. (70)(75)(84)
Ukraina nie otrzymuje jednak gwarancji bezpieczeństwa należnych członkowi NATO. Artykuł 5 nie ma do niej zastosowania. Jednocześnie jej siły zbrojne, przemysł zbrojeniowy i infrastruktura cyfrowa są integrowane ze strukturami, które wcześniej służyły głównie członkom sojuszu. Tworzy to „państwo przejściowe”. Zapytanie parlamentarne w sprawie przystąpienia Ukrainy do UE, złożone w niemieckim Bundestagu w 2026 roku, jedynie marginalnie dotyka tego procesu integracji wojskowo-technicznej. Proces ten jest w rzeczywistości bardziej zaawansowany niż wiele obszarów formalnie negocjowanych. (84)(86)
Integracja instytucjonalna nie jest bynajmniej pozbawiona sprzeczności. Walerij Sałuszny, ambasador Ukrainy w Londynie, publicznie zakwestionował dotychczasową logikę przystąpienia do NATO w sierpniu 2026 roku. Ukraina przez dwanaście lat przyjmowała standardy NATO, słysząc rok po roku, że akcesja jest nieuchronna. „Niestety, nigdy nie dołączymy do NATO” – oświadczył. Jednocześnie potwierdził poważne braki militarne sojuszu. Sojusz nadal przestrzega doktryn z czasów II wojny światowej, mimo że sposób prowadzenia wojny uległ zasadniczej zmianie. Według Sałusznego, NATO „prawdopodobnie będzie potrzebowało kolejnych dwunastu lat, aby osiągnąć standardy niezbędne do osiągnięcia co najmniej połowy poziomu Federacji Rosyjskiej”. Dlatego też dostrzega realną perspektywę w przyszłym europejskim bloku bezpieczeństwa. (87)(88)
Ta ocena jest niezwykła. Pochodzi ona od tego samego wojska, którego armia jest obecnie uważana za wzór dla zachodniej modernizacji. Ukraina coraz częściej postrzega siebie jako współtwórcę nowej europejskiej architektury wojskowej, której doświadczenia mają obecnie wzajemny wpływ na państwa NATO i Unię Europejską. To zmienia perspektywę i prowadzi do niezwykłej zmiany ról. Przez dekady NATO było uważane za punkt odniesienia, do którego Ukraina musiała się dostosować. (80)(87)
Klasyczny dylemat bezpieczeństwa
Uzasadnienie Zachodu jest jasne. Zaatakowane państwo musi zachować zdolność do samoobrony. Produkcja broni w Europie powinna wzrosnąć, zależność od Stanów Zjednoczonych powinna się zmniejszyć, a dalsze postępy Rosji powinny zostać powstrzymane. Z rosyjskiej perspektywy te same środki wydają się trwałym przesunięciem militarnym zachodniej przestrzeni bezpieczeństwa na wschód. Ukraina nie zostanie członkiem NATO, ale jej siły zbrojne zostaną przestawione na systemy zachodnie, jej logistyką zajmą się państwa NATO, jej przemysł zostanie zintegrowany z europejskimi łańcuchami dostaw, a jej oprogramowanie dowodzenia i kontroli zostanie technicznie kompatybilne. (76)(82)(98)
Polityka bezpieczeństwa nie jest jednak mierzona wyłącznie deklarowanymi intencjami. Jej skutki dla drugiej strony są równie istotne. To rodzi klasyczny dylemat bezpieczeństwa. Jedna strona opisuje zbrojenia jako ochronę, podczas gdy druga postrzega je jako rosnące zagrożenie i odpowiada własnym zbrojeniem. (93)
Po zakończeniu zimnej wojny istniała krótkotrwała możliwość paneuropejskiego porządku, w którym Rosja i państwa Europy Środkowej i Wschodniej nie byłyby trwale zorganizowane przeciwko sobie. Ta możliwość nie została zrealizowana. Układ „dwa plus cztery” nie zawiera w istocie zakazu przyszłego rozszerzenia NATO. Jednakże zgoda Związku Radzieckiego na zjednoczenie Niemiec zrodziła się w atmosferze współpracy w zakresie bezpieczeństwa i pokoju. Późniejsze wydarzenia znacznie odbiegały od tego stanu rzeczy. (90)(91)(92)
NATO rozszerzyło się na wschód. W 2008 roku sojusz ogłosił, że Ukraina i Gruzja staną się kiedyś jego członkami. Od 2014 roku współpraca wojskowa zacieśniła się, a po 2022 roku została rozszerzona o kompleksową współpracę w zakresie szkoleń, logistyki, uzbrojenia i danych. Z prawnego punktu widzenia Rosja nie ma prawa weta. Z politycznego punktu widzenia pojawia się pytanie, czy porządek może pozostać trwale stabilny, jeśli interesy bezpieczeństwa mocarstwa są traktowane jako fundamentalnie nieuprawnione. (85)(98)
Dla Moskwy ten przejściowy stan rzeczy na Ukrainie może wydawać się de facto zbliżeniem z NATO bez formalnego przystąpienia. Dla Kijowa pozostaje on niewystarczający, ponieważ wsparcie nie jest powiązane z automatyczną pomocą. Formalna neutralność byłaby teoretycznie możliwa, ale jej praktyczna treść staje się coraz bardziej niejasna, im więcej sił zbrojnych, platform oprogramowania, zakładów produkcyjnych i łańcuchów dostaw jest zaangażowanych. (76)(86)
Zachodnie stanowisko przeciwne głosi, że właśnie te więzi są konieczne. Tylko silna militarnie Ukraina może zapobiec ponownym atakom. To założenie pozostaje jednak niepotwierdzone. Podobnie nie dowiedziono, że stale rosnące zbrojenia prowadzą do stabilniejszego porządku. Istnieją programy i budżety na produkcję dronów, fabryki amunicji, modele sztucznej inteligencji i wspólne zamówienia. Brakuje również konkretnych struktur dla nowego paneuropejskiego porządku bezpieczeństwa. (67)(70)
To zmienia znaczenie europejskiego pojęcia pokoju. Pokój coraz częściej jawi się jako wynik przewagi militarnej, a nie jako porządek wzajemnie ograniczonej władzy. Europa przygotowuje się organizacyjnie, przemysłowo i finansowo do długotrwałego konfliktu. Nie zdecydowała jeszcze z taką samą determinacją, jaki porządek polityczny powinien kiedyś położyć kres temu konfliktowi.
Innowacje wojskowe stają się częścią polityki gospodarczej
Debata na temat wojny zazwyczaj koncentruje się na indywidualnych decyzjach: nowym pakiecie uzbrojenia, dodatkowej linii kredytowej, kolejnym zakładzie produkcyjnym. Dopiero patrząc na całość, staje się jasne, że tworzy to nowy porządek militarno-przemysłowy.
Ukraina nie rozwija już swojej obrony w izolacji. Europejskie firmy inwestują w ukraińskie moce produkcyjne. Ukraińscy producenci są integrowani z zachodnimi łańcuchami dostaw. Powstają wspólne programy badawcze. Platformy danych stają się technicznie kompatybilne. Start-upy otrzymują finansowanie rządowe. Procesy zamówień publicznych są przyspieszane i ściślej powiązane z danymi operacyjnymi. (67)
Strategia Niemiec dotycząca startupów i scaleupów szczególnie wyraźnie ilustruje tę zmianę. Bezpieczeństwo i obronność są wyraźnie uwzględnione w rządowym finansowaniu innowacji. Młode firmy mają łatwiej pozyskiwać kapitał, ściślej współpracować z uznanymi korporacjami i uzyskać szybszy dostęp do użytkowników rządowych i kanałów zamówień publicznych. Innowacje wojskowe stają się zatem częścią ogólnej polityki gospodarczej. (62)
Pieniądze na obronność nie finansują już wyłącznie gotowych produktów. Są one przeznaczane na badania, inwestycje, zakłady produkcyjne, infrastrukturę danych i rozwój przemysłu. To tworzy więzi wykraczające poza pojedynczy budżet i wykraczające poza zakończenie obecnej wojny. (70)
Z każdą nową fabryką rośnie presja polityczna, by działać z pełną wydajnością. Z każdym wspólnym przedsięwzięciem rosną koszty późniejszego wycofania produkcji. Z każdym zastrzeżonym systemem danych rośnie zależność technologiczna. To, co zaczyna się jako tymczasowa reakcja na ostry kryzys, może stać się trwałą strukturą.
Władza decyzyjna w coraz większym stopniu należy do podmiotów kontrolujących dostęp, standardy i dane. Procesy cyfrowe nie eliminują tradycyjnej władzy, lecz ją przesuwają. Warunki umów, prawa do danych, struktury własności i gwarancje rządowe są często znacznie mniej przejrzyste. To właśnie w tych momentach zapadają decyzje o tym, kto czerpie korzyści ekonomiczne, a kto ponosi ryzyko.
Debata publiczna musi uchwycić szerszy obraz: jaką strukturę przemysłową buduje Europa, jakie zobowiązania z niej wynikają i jak można później wprowadzić korekty polityczne. Prawdziwa zmiana dokonuje się w budżetach, programach finansowania, platformach oprogramowania, kontraktach i decyzjach produkcyjnych. To właśnie tutaj powstaje architektura, która przetrwa wojnę.
Nowe zamówienie
Wojna nie rozpoczęła się w 2022 roku. Walki w Donbasie trwały już od 2014 roku, a Ukraina zacieśniała więzi polityczne, militarne i gospodarcze z USA, Wielką Brytanią, NATO, a później z UE. (94)(98) Porozumienia mińskie miały na celu zakończenie konfliktu. (95) Późniejsze oświadczenia Merkel i Hollande’a, że dali Ukrainie również czas na wzmocnienie sił zbrojnych, ujawniły, że proces dyplomatyczny był również wykorzystywany strategicznie. (96)(97)
Waszyngton i Londyn wcześnie posunęły się naprzód w zakresie szkoleń, zbrojeń, współpracy wywiadowczej i dostosowania wojskowego. Europa przyjęła to podejście i po 2022 roku przekształciła je w kompleksową architekturę przemysłową, zaopatrzeniową i danych. Ta strategia, która dopuszczała eskalację, stopniowo usuwała Ukrainę ze strefy wpływów Rosji. Stworzono programy i porozumienia dotyczące zbrojeń, produkcji, interoperacyjności i długoterminowego zaangażowania. Nie wyłonił się jednak żaden równoważny element wspólnego porządku bezpieczeństwa z Rosją. (76)(98)
Ukraina prawnie nie jest członkiem UE ani NATO. Jednak pod względem militarnym, technologicznym i przemysłowym jest głęboko zintegrowana ze sferą zachodnią. Europejski przemysł zbrojeniowy uległ rozbudowie, Rosja została trwale wykluczona, a podział polityczny kontynentu pogłębił się. W 2022 roku Rosja odpowiedziała militarnie na konflikt, który Moskwa postrzegała jako zagrożenie i którego celem była ochrona ludności rosyjskojęzycznej i rosyjskiej. To obala narrację o wojnie, która rozpoczęła się bez warunków wstępnych. (94)(95)
Strategiczny „zysk” Zachodu jest już zapewniony, niezależnie od wyniku militarnego. Ukraina została trwale zintegrowana ze strukturami zachodnimi, Europa nastawiona jest na długoterminową remilitaryzację, a jej dawne powiązania z Rosją zostały w dużej mierze zniszczone. Cenę płacą przede wszystkim mieszkańcy Ukrainy i społeczeństwa europejskie, których budżety i priorytety polityczne są od dziesięcioleci ograniczone, a systemy zabezpieczeń społecznych i infrastruktura publiczna są coraz bardziej zaniedbywane i niszczone.
O tym, w jakim stopniu ta reorganizacja przenika już codzienne życie, świadczą „przygotowania zapobiegawcze” do ewentualnej nowej służby cywilnej. Federalne Ministerstwo Spraw Rodzinnych przeprowadziło ankietę wśród 23 dużych stowarzyszeń, aby ustalić, czy mogłyby one zapewnić miejsca dla osób odmawiających służby wojskowej z powodów sumienia w przypadku reaktywacji poboru. 22 z nich zasygnalizowało swoją gotowość. Jednocześnie organizacje pomocy społecznej ostrzegają przed wykorzystywaniem obowiązkowej służby zastępczej do maskowania niedoborów kadrowych w opiece pielęgniarskiej, służbach ratunkowych i instytucjach społecznych, co dodatkowo osłabiałoby wolontariat. W ten sposób gromadzenie broni nie tylko blokuje pieniądze i przemysł, ale także zaczyna włączać państwo opiekuńcze, siłę roboczą i służby cywilne w logikę mobilizacji polityki bezpieczeństwa. (99)(100)(101)
Fabryka wojny produkuje zatem coś więcej niż broń. Produkuje nowy porządek. A porządek ten był ewidentnie o wiele lepiej przygotowany niż pokój. Im więcej fabryk powstanie, przestrzenie danych zostaną połączone, a standardy ujednolicone, tym silniejszy stanie się interes w dalszym istnieniu tej architektury. Decydującym czynnikiem nie jest deklarowana intencja poszczególnych rządów. Decydująca jest dynamika architektury bezpieczeństwa, która w perspektywie długoterminowej wiąże instytucje, przemysły i budżety publiczne z konfrontacją. Polityka pokojowa będzie musiała pewnego dnia odwrócić ten rozwój sytuacji. Jak dotąd nie ma programów ani instytucji, które mogłyby temu służyć.
Nie oznacza to, że wojna staje się celem politycznym. Stanowi jednak instytucjonalny punkt odniesienia, z którego legitymizuje się nowy porządek.
Naprawdę nazywał się Maksym Boroweć (1908-1981), ale do historii przeszedł jako Taras Bulba, postać mityczna wzięta z literatury Michała Gogola. Pochodził z Wołynia, marzył o wolnej Ukrainie, w czasie wojny założył Sicz Poleską, z której powstała Ukraińska Powstańcza Armia.
Ale to nie była złowieszcza banderowska UPA. Tę nazwę Bulbie ukradli właśnie banderowcy, a nazwę UPA zhańbili ludobójstwem na Polakach. Dzisiaj, we współczesnej Ukrainie, nikt nie stawia Bulbie pomników, tak jak Banderze, Klaczkiwskiemu czy Szuchewyczowi. O Bulbie nikt nie pamięta, bo OUN Bandery uznał go za zdrajcę i nieudacznika. Zmowa milczenia ma jeszcze jeden zasadniczy powód – Bulba w roku 1943 przeciwstawił się mordercom z OUN (b), nazywając ich wprost zbrodniarzami. Jest więc nie tylko wrogiem banderowców, ale i swoistym wyrzutem sumienia.
Maksym Boroweć był raczej osobowością nieskomplikowaną, związał się w latach 30. z ruchem petlurowskim, ale traktował OUN jako ważny element ukraińskiego obozu niepodległościowego. Nadzieje wiązał z Niemcami, tak jak większość nacjonalistów. Kiedy wybuchła wojna sowiecko-niemiecka włączył się w walkę z maruderami Armii Czerwonej, a potem założył na Polesiu Sicz Poleską, która z czasem kontrolowała cały północny Wołyń. Niemcy nie potrzebowali jednak takiego sojusznika, a gubernator Erich Koch wręcz nienawidził ich, zgodnie z rasową polityką Hitlera.
Owszem, Bulba miał przyjaciół w kołach Abwehry i Wehrmachtu, ale to za mało. Jak się wkrótce okazało, to nie Niemcy i Sowieci byli dla Bulby śmiertelnym zagrożeniem, lecz banderowcy. OUN (b) zapuścił korzenie na Wołyniu dopiero w 1942. Najpierw próbował sobie podporządkować bulbowców, a kiedy napotkał opór – zaczął polowanie na ich szefa, czyli Borowecia. Duża część jego ludzi zwyczajnie przeszła na stronę banderowców, sam Bulba ze sztabem wymykał się banderowcom, aż pewnego dnia wpadł w pułapkę – sam uciekł, ale w ręce wrogów dostała się jego żona, Czeszka z pochodzenia. Nie wyszła z tego żywa.
Mimo tych doświadczeń Bulba nigdy nie przeciwstawił się banderowcom zbrojnie – nie chciał wzniecać walk bratobójczych między Ukraińcami. Zdecydował się jednak ostro zaprotestować przeciwko masowym mordom na Polakach – napisał dwa listy otwarte do przywódców OUN (b). Dzisiaj te listy to ważne świadectwo obciążające UPA i OUN (b).
Tak, Bulba nie był przyjacielem Polaków, chciał ukraińskiego Wołynia, ale zachował coś, czego zabrakło banderowcom – ludzkie uczucia. Wiktor Poliszczuk w swoich książkach wystawia Bulbie jak najlepsze opinie. Edward Prus nie był aż tak entuzjastyczny, ale i on nie potępia poleskiego watażki. Pisał jednak o tym, że byli bulbowcy zostali wcieleni bądź sami z własnej woli zasilili szeregi banerowskiej UPA. W wielu relacjach kresowych powtarza się opinia, że wsie atakowali „bulbowcy”, choć tak naprawdę byli to już banderowcy.
Dzisiaj nie ma jednak takiego znaczenia, ważne jest to, że Taras Bulba został wykreślony z ukraińskiego panteonu bohaterów (może to i dobrze, bo nie pasowałby do Bandery czy Szuchewycza, których potępił), jest bowiem niczym wyrzut sumienia, a jego listy otwarte do kierownictwa OUN-Bandery potwierdzają wszystkie zarzuty jakie strona polska stawiała i stawia UPA i jej przywódcom. Jest to tym bardziej znaczące, że w tym samym czasie, latem 1943, organy prasowe KG AK przekonywały, że to co dzieje się na Wołyniu to „sowiecka prowokacja”.
W mistyfikacji historycznej, jakiej dokonują obecnie spadkobiercy OUN-UPA często powołują się na wybrane przez siebie dokumenty, które mają przekonać nas o „dobrych intencjach” tej organizacji. Klasycznym przykładem jest książka Romana Drozda pt. „Ukraińska Powstańcza Armia – dokumenty – struktury”. Nie znajdziemy tam dwóch bardzo ważnych dokumentów obciążających OUN. Są nimi dwa listy Tarasa Bulby-Borowcia. W 1943 roku napisał dwa listy do kierownictwa OUN-Bandery. Jeden opublikowano w „Oboronie Ukrajiny” z datą 10 sierpnia 1943 roku, drugi nosi datę 24 września 1943 roku.
Oba listy są druzgocącym oskarżeniem OUN-Bandery, tym ważniejszym, że wydanym przez człowieka, który znał opisywane zdarzenia z autopsji i prowadził z banderowcami bezpośrednie rozmowy. Oba listy, w pełnej wersji, zostały zamieszczone w książce Wiktora Poliszczuka pt. „Nacjonalizm ukraiński w dokumentach” (część II):
Oto najistotniejsze fragmenty obu listów:
„Już w czasie rozmów, zamiast tego, żeby prowadzić działania zgodnie ze wspólnie nakreśloną linią, oddziały wojskowe OUN, pod marką UPA, w dodatku niby z rozkazu Bulby, w haniebny sposób zaczęły wyniszczać polską ludność cywilną i inne mniejszości narodowe (…) W okręgu sarneńskim Wasi ludzie z Bereżnicy podstępem rozbroili nasz oddział, odebrali i spalili całą literaturę, ludzi z oddziału długo agitowali do przejścia na ich stronę, a gdy ci nie zgodzili się, zdecydowali rozstrzelać ich. Tylko przypadkowy atak bolszewików we wsi Berwiatnica i rozsypka Waszego oddziału uratowały życie tym ludziom (…) Wszystko to wyjaśnia się tym, że, powiadają, jakiś poleski chłop Bulba „wyłamał się” spod dyscypliny, ogłosił atamanem i chce być wodzem całej Ukrainy, podczas gdy sama Opatrzność wyznaczyła na to miejsce tylko Stepana Banderę. Towarzysze nacjonaliści! Jak Wam nie wstyd i gdzie Wasza narodowa moralność i godność, że tolerujecie takie zbrodnie i operujecie takimi metodami? (…)
Maksym Boroweć (Taras Bulba) z zamordowaną przez OUN Bandery żoną
Wy na każdym kroku mówicie o niezbędnej potrzebie jedności w narodzie ukraińskim, a w rzeczy samej dążycie do realizacji tej jedności nie drogą łączenia wszystkich sił narodu na podstawie wzajemnego porozumienia i poszanowania przekonań politycznych innych współobywateli, tylko drogą podporządkowania sobie wszystkich i dyktaturą jednej partii (…) Żadna partia nie może mieć monopolu na naród ukraiński. Walka o totalny reżim możliwa jest wtedy, gdy w terenie ma odpowiedni grunt. A gdy tego gruntu nie ma i ona przedłuża się, wówczas ona anarchizuje życie narodu i wszelka taka próba w czasie wojny jest niczym innym, jak zbrodnią narodową, bowiem ma miejsce przewaga osobistych ambicji nad interesami ogółu.
Czy prawdziwy rewolucjonista-państwowiec może podporządkować się przywództwu partii, która budowę państwa rozpoczyna od wyrzynania mniejszości narodowych i obłędnego palenia ich domostw? Ukraina ma bardziej groźnych wrogów, niż Polacy. Każde dziecko wie, że wyniszczenie kilkuset Polaków w niektórych obwodach nie zlikwiduje polskiego niebezpieczeństwa dla Ukrainy. Naród polski tak czy inaczej istnieje, i jak długo będzie on w tej samej niewoli, co i my, tak długo w następstwie okoliczności nie będzie on naszym wrogiem, a sojusznikiem. Jakie zamiary mogą mieć Polacy wobec nas w przyszłości i jak ułożą się nasze stosunki – to inna rzecz. Dziś, zamiast wzajemnego wyrzynania się, musimy montować jeden front rewolucyjny wszystkich narodów zniewolonych przeciwko okupantom, a nie tworzyć sobie zbędne fronty” (z listu opublikowanego 10 sierpnia 1943 r.)
Taras Bulba w 1941 roku
I fragment drugiego listu:
„Na wspólną z Wami pracę, niestety, dziś już nie możemy pójść z następujących przyczyn:
– W swojej „dyplomacji” Wy nie przestrzegacie prawideł etyki rewolucyjnej, mówicie jedno, a robicie co innego. Przyswajacie sobie obce hasła i koncepcje. Cała Wasza propaganda sprowadza się do ogólnego kłamstwa i nie przebiera w najbrudniejszych środkach;
– Uzurpujecie sobie prawo do suwerennej ogólno-ukraińskiej władzy państwowej, do czego, jako jedno z wielu politycznych ugrupowań, nie macie najmniejszych podstaw;
– Swoją „władzę” państwową proklamujecie nieprzemyślanie – kiedy i gdzie popadło, przez co znieważacie i profanujecie majestat państwowości ukraińskiej;
– Wasza „władza” postępuje w terenie nie jak ludowa władza rewolucyjna, a jak zwyczajna banda. Wy, zamiast zwalczać anarchię, sami ją szerzycie przez swoje haniebne postępowanie, które sprowadza się do barbarzyńskiego mordowania bezbronnych kobiet i dzieci spośród mniejszości narodowych, palenia i rabunku mienia, czym ściągacie na cały naród ukraiński wieczną hańbę, Wy potęgujecie tę anarchię;
– Wy już dziś rozpoczęliście rujnującą walkę bratobójczą, bowiem nie chcecie walczyć razem z całym pracującym narodem ukraińskim o jego wyzwolenie, już dziś walczycie tylko o władzę nad nim. Bicie wyciorami i rozstrzeliwania chłopów ukraińskich, palenie i rabunek ich mienia stało się Waszym codziennym zajęciem (…)
– Zamiast włączenia narodu ukraińskiego do wspólnego bloku rewolucyjnego wszystkich zniewolonych zarodów Europy i Azji, Wy swoimi „rewolucyjnymi czynami bohaterskimi” doprowadziliście do tego, że dziś nikt nie chce z Ukraińcami rozmawiać. Przez Was kulturalny świat traktuje Ukraińców nie jak ludzi, którzy w drodze rewolucji walczą o swoje państwo, a jak zwyrodniałych barbarzyńców i zwyczajnych bandytów.
Jasnym więc jest, że w takich okolicznościach Ukraińska Narodowa Rewolucyjna Armia, jako ośrodek uczciwej wojskowo-rewolucyjnej walki o niepodległe demokratyczne państwo ukraińskie, nie może nie tylko podporządkować się takiemu „przywództwu” jak Wasze, ale w ogóle nie ma prawa traktować Was jako partnera politycznego. Kto zajmuje się bandytyzmem, tego traktuje się jako bandytę (…) Krew poległych i rannych z Waszej ręki rewolucjonistów oraz łzy już gnębionej przez Waszą „władzę” ludności, padną wieczną hańba na OUN-Bandery, „Rubana” i Ryszarda Jarego [„Ruban” – pseudonim Stepana Bandery, Riko Jary – Niemiec, członek przywództwa OUN- Bandery – red.]. Rewolucja, Panowie, to nie anarchiczne hulanie z bronią w rękach – jest to rycersko-ascetyczny wysiłek i ofiarność za naród” ( z listu z 24 września 1943 r.)
Jan Engelgard
PS. Nie zgadzam się z tymi głosami, że przypominanie świadectwa Bulby to jakaś jego „rehabilitacja” czy „gloryfikacja”. Nie o to chodzi, chodzi o to, że mamy w ręku miażdżące źródło mówiące jednoczenie o zbrodniczości OUN Bandery, i to źródło nie przyjaciela Polski, tylko Ukraińca, który doskonale znał to, co dzieje się na Wołyniu, i kto dokonuje zbrodni. Na temat Bulby i jego protestu z lata 1943 roku panuje na Ukrainie grobowe milczenie. Chyba nie zależy nam na tym, żeby w Polsce także.
