Wojny mostowe: Ukraina i Rosja wymieniają potężne ciosy w związku z zawaleniem się Mostu Krymskiego

Wojny mostowe: Ukraina i Rosja wymieniają potężne ciosy w związku z zawaleniem się mostu krymskiego

Simplicius simplicius/bridge-wars-ukraine-and-russia-exchange

Wczoraj Ukraina zaatakowała słynny Most Krymski rzekomo serią dronów. Nagranie natychmiast rozeszło się po sieci, pokazując rzekomo most z poważnym uszkodzeniem jednego z przęseł, co spowodowało jego „przechylenie”. Porównanie przed (po prawej) i po (po lewej):

Kilka godzin później, w nocy, Ukraina ponownie zaatakowała most, tuż w czasie, gdy Rosja przypuściła na Kijów potężny atak balistyczny, który tym razem miał uderzyć w oba mosty: Północny i Południowy w stolicy.

Na nagraniach nocnych widać, jak przęsło Mostu Krymskiego odkształca się lub zawala po jednym z trafień — druga część pokazuje ekskluzywne ujęcia dziesiątek pocisków uderzających w most, podczas gdy niebo wypełnia nieskuteczny ogień automatyczny: Nie można załadować wideo.

Przełomowy moment.

Jak więc Ukrainie udało się w końcu zburzyć most? Czy rosyjska obrona powietrzna „zawiodła”?

Zełenski dał nam wskazówkę, przedstawiając obszerną listę użytej broni, a jest ona naprawdę długa:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUa

Wdzięczny Służbie Bezpieczeństwa Ukrainy, wszystkim zaangażowanym jednostkom Sił Obronnych Ukrainy, Ministrowi Obrony Ukrainy, Naczelnemu Dowódcy Sił Zbrojnych Ukrainy i Sztabowi Generalnemu, a także wszystkim naszym producentom broni za bezprecedensową operację w odpowiedzi na…

10:28 · 17 lis 2026 · 416 tys. wyświetleń

====================================

W tym celu użyli samolotów „Dowbosz”, „Wendetta”, „Da Vinci”, „Sichen”, „Mich-2000”, „Ruta”, „Palianycia”, „An-197”, „FP-1”, „FP-5 Flamingo” i „R-360 Neptun”.

Dziś, na kluczowym etapie, drony „Palianycia” spisały się wyjątkowo dobrze, atakując odcinek drogowy mostu, podczas gdy pociski „Neptun”, drony „Ruta” i drony FP-5 uderzyły w odcinek kolejowy. Używając „Flamingo”, nasi żołnierze przeprowadzili precyzyjne naprowadzanie – a łączność działała bez zarzutu do ostatnich sekund.

Oficjalne konto ukraińskiego Ministerstwa Obrony opublikowało poniższy film przedstawiający środki użyte w atakach: [Nie można załadować wideo.]

Krótko mówiąc, do zniszczenia mostu użyto praktycznie każdego rodzaju dronów i pocisków, jakie były w arsenale Ukrainy. Uszkodzone zostały drogi, przęsła, łuki i wszystko, co znajdowało się pomiędzy.

W rzeczywistości użyto jeszcze bardziej tajnej broni, której Zełenski najwyraźniej nie śmie ujawnić z powodów politycznych. Holenderska firma zbrojeniowa Destinus opublikowała następującą wiadomość na swoim oficjalnym profilu w serwisie LinkedIn :

https://www.linkedin.com/posts/destinusdefence_destinus-ruta-missiles-struck-the-kerch-activity-7528392710471405568-TCKz

Warto w szczególności zwrócić uwagę na fakt, że twierdzą, iż drony Lord i Da Vinci ich firmy zostały użyte do „tłumienia rosyjskiej obrony powietrznej” na moście. Drony te są podobno „wielozadaniowe”, a zatem, oprócz możliwości ataku, posiadają również zdolność do zakłócania broni elektronicznej.

Rosyjski kanał Two Majors podkreśla, że ​​Destinus jest partnerem niemieckiego Rheinmetall:

Inne źródła podały, że „rzadki” amerykański RC-135 wspierał ataki także tuż za Krymem:

lnteISky @ lnteISkyBoeing RC-135U Combat Sent United States – Air Force 🇺🇲 Rejestracja: 64-14849 Numer seryjny: 18789 Hex: #AE01D5

lnteISky  @ lnteISkyBoeing RC-135U Combat Sent United States – Air Force 🇺🇲 Rejestracja: 64-14849 Numer seryjny: 18789 Hex: #AE01D5

15:16 · 16 lis 2026 · 1,26 tys. wyświetleń

=========================================

https://aerospaceglobalnews.com/news/usaf-rc-135u-black-sea-russia-surveillance/

Z powyższego:

Samolot USAF RC-135U Combat Sent, jeden z dwóch pozostałych w służbie, został zauważony w trakcie lotu nad Morzem Czarnym po wcześniejszych misjach w pobliżu Kaliningradu i granicy fińsko-rosyjskiej.

Samolot startował z bazy RAF Mildenhall i współpracował z innymi jednostkami NATO, m.in. z samolotem E-3A Sentry i samolotem wsparcia KC-135.

Misja ma miejsce w okresie wzmożonej aktywności NATO w rejonie Morza Czarnego, gdzie w ostatnich tygodniach samoloty europejskie i sojusznicze wykazywały szczególną aktywność.

Samolot jest zaprojektowany do wykrywania emisji radarowych, co sprawia, że ​​jego misja jest oczywista:

Samoloty RC-135 są przeznaczone do zbierania i analizy emisji radarów obcych oraz innych sygnałów elektronicznych. Pomaga to między innymi w gromadzeniu informacji wywiadowczych na temat systemów obrony powietrznej.

Według doniesień, statek powietrzny przelatywał w pobliżu Krymu 16 listopada między godziną 12:10 a 16:30 UTC. Oznacza to, że jego lot nastąpił kilka godzin po pierwszych atakach na most (które miały miejsce wczesnym rankiem 16 listopada) i kilka godzin przed drugimi atakami, które doprowadziły do ​​zawalenia się mostu (co nastąpiło późnym wieczorem 16 listopada). Można by niemal wysunąć tezę, że pierwsze ataki zakończyły się niepowodzeniem z powodu skuteczności rosyjskiej obrony powietrznej, dlatego zarządzono drugą rundę ataków, tym razem z pomocą Amerykanów, w celu zidentyfikowania i zneutralizowania rosyjskich systemów obrony przeciwlotniczej.

Warto też zwrócić uwagę na małe „jajko wielkanocne” we wcześniejszym oficjalnym wpisie Zełenskiego. Na samym końcu wpisu zauważa on:

Korzystając z „Flamingo”, nasi wojownicy przeprowadzili precyzyjny atak,a łącze komunikacyjne działało bez zarzutu aż do ostatnich sekund.

Tutaj nawiązuje do filmu, który zamieścił zaraz po tym cytacie, a na którym widać kamerę na pokładzie rakiety Flamingo zbliżającej się do mostka:Nie można załadować wideo.

Fakt, że chwali się tym „bezbłędnym” łączem komunikacyjnym, jest interesujący. Być może robi Rosji na złość, mówiąc, że wykorzystano terminale Starlink, a może zachodnie systemy AWACS w pobliżu przesyłały dane o pociskach. W końcu mapowanie trasy pocisku wyglądało następująco :

Dzięki temu orientacja trasy wygląda mniej więcej tak:

Właśnie dlatego system AWACS byłby niezbędny do powstrzymania takich ataków. Mógłby on skanować i identyfikować zagrożenia nad Morzem Czarnym z dużo większej odległości, choć podobno Rosja może używać innych myśliwców, takich jak MiG-31 i Su-30SM, w roli AWACS-a w rejonie Morza Czarnego, ale mają one znacznie mniejszy zasięg i nie mogą utrzymywać się w powietrzu tak długo.

FighterBomber wtrąca się:

Popełnia jeden błąd co do trajektorii ataku: z pewnością został on wyznaczony geograficznie z południa (kierunek Morza Czarnego), a nie z „tyłu” (kierunek Morza Azowskiego) mostu, jak przypuszcza.

Ale dotyczy to tylko materiału filmowego z pokładu Flamingo — inne ujęcia mogły pochodzić z północy.

Możemy stwierdzić, że była to bardzo duża, złożona, wielonarodowa operacja, która wymagała współpracy całego sojuszu Zachód-NATO, aby odnieść sukces. Zdecydowano się na nią z dwóch powodów. Krótkoterminowy: Zełenski musiał zawstydzić Putina przed zbliżającym się trójstronnym spotkaniem USA, Rosji i Chin na szczycie APEC w Shenzhen. Będzie to bezprecedensowe spotkanie twarzą w twarz, przypominające konferencję poczdamską, pomiędzy Xi, Trumpem i Putinem. Czując się zepchnięty na boczny tor i tracąc kontrolę na rzecz mocarstw, Zełenski musiał „przypomnieć” swoim sponsorom, że wciąż ma „karty” do rozegrania.

„The Times” zgadza się:

Bardziej makro i długoterminowy powód jest znany. Za każdym razem, gdy Ukraina zaczyna znajdować się w opłakanym stanie, potrzebuje potężnego, nowego uderzenia wizerunkowego, aby zapobiec upadkowi. Różne szeroko zakrojone inicjatywy Zełenskiego z ostatnich sześciu miesięcy albo zakończyły się niepowodzeniem, albo zostały wstrzymane. Na przykład, krótkotrwałe postępy Armii Czerwonej na froncie w dużej mierze osłabły, a siły rosyjskie wznowiły natarcia w wielu obszarach, zwłaszcza w obwodach Dobropolskim i Zaporożu. Różne akcje strajkowe w rafineriach i „zamknięcia przestrzeni powietrznej” nie przyniosły żadnych zauważalnych rezultatów. Podobnie, operacja „izolacji Krymu” zakończyła się niepowodzeniem po tym, jak ukraińskie strajki na różnych trasach zostały stopniowo stłumione, być może częściowo przez spowolnienie działań Starshield, a częściowo przez rosyjskie innowacje obronne i redukcje sieci drogowej.

Teraz, w obliczu najcięższej zimy w historii i nowej rosyjskiej kampanii uderzeniowej, która sparaliżowała główne miasta Ukrainy, nie wspominając o malejącej pomocy wojskowej Zachodu, Zełenski potrzebował nowego, głośnego PR-owego momentu, aby zwrócić na siebie uwagę i przedstawić Ukrainę jako wciąż „w grze”. Choć Most Krymski był dla Zełenskiego obiektem pożądania, nie stanowi on strategicznego celu, biorąc pod uwagę, że Rosja zbudowała już wiele rezerw. Dotknie on jedynie cywilów na Krymie, którzy będą musieli korzystać z promów lub podróżować dłuższą trasą północną, aby wrócić na kontynentalną Rosję.

Niektórzy, którzy uważają zniszczenie mostu za wydarzenie przełomowe, zapominają o jednym drobnym fakcie: most istniał dopiero od niedawna. Budowa Mostu Krymskiego została ukończona dopiero w 2018 roku – ma on w zasadzie mniej niż dziesięć lat. Ruch samochodowy został upłynniony dopiero w maju 2018 roku, a ciężarówki dopiero prawie w 2019 roku. Ruch kolejowy rozpoczął się w 2020 roku. Jak Rosja przetrwała te wszystkie dekady i stulecia przed nadejściem tej nowoczesności?

Most jest tak nowy, że gdy klikniesz na zdjęcia tego obszaru na mapach Google, większość z nich pochodzi jeszcze z czasów, gdy most jeszcze nie istniał:

Jak Rosja mogła przetrwać powrót do epoki kamienia łupanego?

Prognoza

Jakie są więc prognozy?

Jeden z proukraińskich analityków trafnie zauważył kwestię przyszłości mostu:

Yigal Levin@ YigalLevin

Nie ma absolutnie żadnego sensu, aby Rosjanie naprawiali most, skoro znajduje się on teraz całkowicie w zasięgu ukraińskiego rażenia, a rosyjskie systemy obrony powietrznej wykazały swoją całkowitą nieskuteczność. Radzieckie systemy obrony powietrznej („nowoczesne” rosyjskie systemy SAM to w zasadzie…

15:52 · 17 lis 2026 · 29,7 tys. wyświetleń

======================·

Odpowiedni fragment:

Naprawa mostu przez Rosjan nie ma absolutnie żadnego sensu, skoro znajduje się on teraz całkowicie w zasięgu rażenia Ukrainy, a rosyjskie systemy obrony powietrznej udowodniły swoją całkowitą nieskuteczność.

Radzieckie systemy obrony powietrznej („nowoczesne” rosyjskie systemy przeciwlotnicze to w zasadzie te same stare radzieckie systemy, tylko zmodyfikowane i zmodernizowane) były istotne w ubiegłym stuleciu, w obliczu zagrożeń tamtej epoki.

Jednak dziś, z tak zróżnicowanym arsenałem broni – od gigantycznych latających „lokomotyw” takich jak FP-5, przez pociski manewrujące Neptun, po całą gamę małych, zwrotnych dronów – systemy te są po prostu przestarzałe.

Ale nawet gdyby Rosja miała prawdziwie nowoczesne systemy obrony powietrznej, to i tak by ich nie uratowały, ponieważ żaden system obrony powietrznej nie jest w stanie zapewnić w 100% nieprzenikalnej tarczy.

I tak, Rosja nie była tym szczególnie zaniepokojona i były ku temu powody.

Kiedy Moskwa rozpoczęła wojnę z Ukrainą, kraj ten dysponował jedynie rakietami balistycznymi Toczka-U, które nie mogły dosięgnąć nawet tego mostu (i z drugiej strony nie były szczególnie celne) oraz niedokończonym systemem rakietowym Neptun.

Jak Rosja może naprawić most, skoro Ukraina udowodniła, że ​​ma teraz ulepszone zdolności do jego zniszczenia? Z jednej strony, ataki wymagały bezprecedensowej koordynacji „sojuszniczej” i ogromnych zasobów, co może być operacją jednorazową. Z drugiej strony, naprawa tak dużej części mostu wymagałaby ogromnych zasobów inżynieryjnych, które mogłyby być nieustannie atakowane przez ukraińskie ataki, uniemożliwiając odbudowę.

Zakładając jednak, że jest to wykonalne, ile czasu by to zajęło? Ten film pokazuje dokładnie, jak przęsło mostu, które pierwotnie zostało zniszczone, jest w trakcie montażu.

=====================

Choć trudno w to uwierzyć, cała operacja podniesienia przęsła zajęła nie więcej niż 54 godziny.

„Wzięliśmy pod uwagę doświadczenie z pierwszej operacji morskiej — montażu łuku kolejowego — a spływ łukiem drogowym odbył się znacznie szybciej:zamiast wyznaczonych 72 godzin, ukończyliśmy go w 54 godziny” — powiedział Leonid Ryżenkin, zastępca dyrektora generalnego ds. projektów infrastrukturalnych spółki „Strojgazmontaż”. — Operacje morskie prowadzone przez nasz zespół — stanowią w zasadzie szczyt całego projektu budowlanego, kluczowe i najbardziej złożone operacje technologiczne mają miejsce nie tylko w 2017 roku, ale także w całym projekcie.— Źródło

Więcej szczegółów:

227-metrowe, ważące około 5500 ton przęsło mostu Krymskiego zostało przetransportowane i zainstalowane między 11 a 13 października 2017 roku. Cała operacja morska (przeniesienie go z placu montażowego w Kerczu na pływających podporach, umieszczenie między filarami toru wodnego, podniesienie go około 35 m nad wodę za pomocą podnośników i zabezpieczenie) zajęła 54 godziny zamiast planowanych 72 godzin. Budowniczowie przypisali krótszy czas realizacji wcześniejszej instalacji przęsła kolejowego.

Kluczowe punkty chronologiczne ze współczesnych raportów:

  • Operacja rozpoczęła się 11 października około godziny 6:00 (żegluga na Kanale Kerczeńsko-Jenikalskim była ograniczona).
  • Dostarczone na pole golfowe wieczorem 11-go.
  • Podniesienie na podpory nastąpiło 12 października (sam proces podnoszenia trwał około 5 godzin, brało w nim udział 12 podnośników o łącznym udźwigu ~7800 ton).
  • Zabezpieczono cumami wiatrowymi na noc z 13 na 14 października; żegluga została wznowiona przed planowanym terminem.

Montaż tego łuku można więc wykonać w dwa dni. Pytanie jednak, ile czasu zajmie jego budowa – chyba że Rosja ma już zapasowy, gotowy na taką właśnie ewentualność. Badania pokazują, że Rosja potrzebowała roku, aby zbudować sam łuk na lądzie, niedaleko miejsca, w którym miał się odbyć.

„Zakończenie montażu łuków na pochylni oraz przygotowanie ich do transportu i montażu na podporach toru wodnego” – źródło: Wiki

Przypomnijmy, że budowa większości całego Mostu Krymskiego – najdłuższego w Europie – zajęła około dwóch lat. Trudno więc sobie wyobrazić, by budowa 227-metrowego fragmentu mostu mogła zająć więcej czasu niż budowa całego, 20-kilometrowego obiektu.

Poprzednia renowacja, kiedy fragment mostu został zniszczony przez bombę samochodową w 2022 roku, rzeczywiście zajęła prawie rok, zanim obie jezdnie zostały ponownie otwarte. Jednak w tym przypadku tylko jedna jezdnia została wyłączona z ruchu, a samochody nadal mogły przejeżdżać częściowo po atakach, więc Rosja niekoniecznie się spieszyła. Tym razem całe przęsło mostu zostało zniszczone, więc prawdopodobnie istniałaby większa motywacja do szybszej pracy i przywrócenia jakiegokolwiek ruchu.

Ruch kolejowy nadal działa, ale Ukraina może zająć się tym w następnej kolejności.

==========================

Jak podano, tego samego dnia zaatakowane zostały również mosty w Kijowie:

Christopher Miller@ ChristopherJM

Wstępne raporty ukraińskiego wywiadu wskazują, że rakiety balistyczne, które zaatakowały mosty Północny i Południowy w Kijowie oraz inną krytyczną infrastrukturę dzisiejszej nocy, zostały dostarczone Rosji przez Koreę Północną, powiedział @FT wysoki rangą urzędnik .

Christopher Miller @ ChristopherJM

Kijów jest pod ostrzałem rosyjskich rakiet balistycznych. Seria eksplozji pocisków balistycznych wstrząsnęła stolicą Ukrainy, gdy ludzie kładli się spać. Obowiązuje „czerwony” alert powietrzny, a władze wzywają mieszkańców do szukania schronienia pod ziemią.

23:28 · 16 lis 2026 · 21,9 tys. wyświetleń

========================================

Nagranie przedstawiające uderzenie rakiet balistycznych w Most Północny

Do 26 pocisków balistycznych w ciągu 40 minut

Według ukraińskich źródeł Rosja wystrzeliła w kierunku Ukrainy do 26 pocisków balistycznych różnych typów w ciągu 40 minut. Podają następujące trafienia:

🔸️ Kijów: 4 pociski, trzy na Moście Północnym i jeden na Moście Południowym
🔸️ Zaporoże: 10 pocisków
🔸️ Pawłograd: 3 pociski
🔸️ Dniepropietrowsk: 4 pociski
🔸️ Smela, obwód czerkaski: 3 pociski KN-23
🔸️ Charków: 2 pociski S-400 na elektrociepłownię

Zdjęcia i materiały filmowe z Mostu Północnego:

Co ciekawe, jeden z raportów twierdzi, że w tym ataku użyto północnokoreańskich rakiet balistycznych. Wydaje się to logiczne, biorąc pod uwagę, że otwory wydają się nieco mniejsze niż te, które wcześniej powstawały w wyniku użycia Iskanderów – ale celność pozostaje niezmiennie wysoka.

Jedno możemy stwierdzić: radzieckie konstrukcje mostowe stały na zupełnie innym poziomie niż te współczesne. Porównajmy kolosalne warstwy stali i betonu na kijowskim moście południowym:

Do tego cienkiego jak patyk i cienkiego nowoczesnego Mostu Krymskiego, który został zburzony:

Jeden z nich zbudowano na potrzeby wojny, drugi w czasach względnego pokoju i samozadowolenia.

Dwie zupełnie różne epoki.

Teraz Putin wylądował w Shenzhen na przełomowym i historycznym szczycie trzech światowych supermocarstw:

Czekamy na wyniki.

=========================

Na koniec, standardowa ankieta:

POLL

The Crimean Bridge’s destruction means:

Russia is finished

Empty PR for Zelensky

Negative trend for Russia

1576 VOTES · 15 HOURS REMAINING

=============================

Wojny mostowe: Ukraina i Rosja wymieniają potężne ciosy w związku z zawaleniem się Mostu Krymskiego

Wojny mostowe: Ukraina i Rosja wymieniają potężne ciosy w związku z zawaleniem się mostu krymskiego

Simplicius simplicius/bridge-wars-ukraine-and-russia-exchange

Wczoraj Ukraina zaatakowała słynny Most Krymski rzekomo serią dronów. Nagranie natychmiast rozeszło się po sieci, pokazując rzekomo most z poważnym uszkodzeniem jednego z przęseł, co spowodowało jego „przechylenie”. Porównanie przed (po prawej) i po (po lewej):

Kilka godzin później, w nocy, Ukraina ponownie zaatakowała most, tuż w czasie, gdy Rosja przypuściła na Kijów potężny atak balistyczny, który tym razem miał uderzyć w oba mosty: Północny i Południowy w stolicy.

Na nagraniach nocnych widać, jak przęsło Mostu Krymskiego odkształca się lub zawala po jednym z trafień — druga część pokazuje ekskluzywne ujęcia dziesiątek pocisków uderzających w most, podczas gdy niebo wypełnia nieskuteczny ogień automatyczny: Nie można załadować wideo.

Przełomowy moment.

Jak więc Ukrainie udało się w końcu zburzyć most? Czy rosyjska obrona powietrzna „zawiodła”?

Zełenski dał nam wskazówkę, przedstawiając obszerną listę użytej broni, a jest ona naprawdę długa:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUa

Wdzięczny Służbie Bezpieczeństwa Ukrainy, wszystkim zaangażowanym jednostkom Sił Obronnych Ukrainy, Ministrowi Obrony Ukrainy, Naczelnemu Dowódcy Sił Zbrojnych Ukrainy i Sztabowi Generalnemu, a także wszystkim naszym producentom broni za bezprecedensową operację w odpowiedzi na…

10:28 · 17 lis 2026 · 416 tys. wyświetleń

====================================

W tym celu użyli samolotów „Dowbosz”, „Wendetta”, „Da Vinci”, „Sichen”, „Mich-2000”, „Ruta”, „Palianycia”, „An-197”, „FP-1”, „FP-5 Flamingo” i „R-360 Neptun”.

Dziś, na kluczowym etapie, drony „Palianycia” spisały się wyjątkowo dobrze, atakując odcinek drogowy mostu, podczas gdy pociski „Neptun”, drony „Ruta” i drony FP-5 uderzyły w odcinek kolejowy. Używając „Flamingo”, nasi żołnierze przeprowadzili precyzyjne naprowadzanie – a łączność działała bez zarzutu do ostatnich sekund.

Oficjalne konto ukraińskiego Ministerstwa Obrony opublikowało poniższy film przedstawiający środki użyte w atakach: [Nie można załadować wideo.]

Krótko mówiąc, do zniszczenia mostu użyto praktycznie każdego rodzaju dronów i pocisków, jakie były w arsenale Ukrainy. Uszkodzone zostały drogi, przęsła, łuki i wszystko, co znajdowało się pomiędzy.

W rzeczywistości użyto jeszcze bardziej tajnej broni, której Zełenski najwyraźniej nie śmie ujawnić z powodów politycznych. Holenderska firma zbrojeniowa Destinus opublikowała następującą wiadomość na swoim oficjalnym profilu w serwisie LinkedIn :

https://www.linkedin.com/posts/destinusdefence_destinus-ruta-missiles-struck-the-kerch-activity-7528392710471405568-TCKz

Warto w szczególności zwrócić uwagę na fakt, że twierdzą, iż drony Lord i Da Vinci ich firmy zostały użyte do „tłumienia rosyjskiej obrony powietrznej” na moście. Drony te są podobno „wielozadaniowe”, a zatem, oprócz możliwości ataku, posiadają również zdolność do zakłócania broni elektronicznej.

Rosyjski kanał Two Majors podkreśla, że ​​Destinus jest partnerem niemieckiego Rheinmetall:

Inne źródła podały, że „rzadki” amerykański RC-135 wspierał ataki także tuż za Krymem:

lnteISky @ lnteISkyBoeing RC-135U Combat Sent United States – Air Force 🇺🇲 Rejestracja: 64-14849 Numer seryjny: 18789 Hex: #AE01D5

lnteISky  @ lnteISkyBoeing RC-135U Combat Sent United States – Air Force 🇺🇲 Rejestracja: 64-14849 Numer seryjny: 18789 Hex: #AE01D5

15:16 · 16 lis 2026 · 1,26 tys. wyświetleń

=========================================

https://aerospaceglobalnews.com/news/usaf-rc-135u-black-sea-russia-surveillance/

Z powyższego:

Samolot USAF RC-135U Combat Sent, jeden z dwóch pozostałych w służbie, został zauważony w trakcie lotu nad Morzem Czarnym po wcześniejszych misjach w pobliżu Kaliningradu i granicy fińsko-rosyjskiej.

Samolot startował z bazy RAF Mildenhall i współpracował z innymi jednostkami NATO, m.in. z samolotem E-3A Sentry i samolotem wsparcia KC-135.

Misja ma miejsce w okresie wzmożonej aktywności NATO w rejonie Morza Czarnego, gdzie w ostatnich tygodniach samoloty europejskie i sojusznicze wykazywały szczególną aktywność.

Samolot jest zaprojektowany do wykrywania emisji radarowych, co sprawia, że ​​jego misja jest oczywista:

Samoloty RC-135 są przeznaczone do zbierania i analizy emisji radarów obcych oraz innych sygnałów elektronicznych. Pomaga to między innymi w gromadzeniu informacji wywiadowczych na temat systemów obrony powietrznej.

Według doniesień, statek powietrzny przelatywał w pobliżu Krymu 16 listopada między godziną 12:10 a 16:30 UTC. Oznacza to, że jego lot nastąpił kilka godzin po pierwszych atakach na most (które miały miejsce wczesnym rankiem 16 listopada) i kilka godzin przed drugimi atakami, które doprowadziły do ​​zawalenia się mostu (co nastąpiło późnym wieczorem 16 listopada). Można by niemal wysunąć tezę, że pierwsze ataki zakończyły się niepowodzeniem z powodu skuteczności rosyjskiej obrony powietrznej, dlatego zarządzono drugą rundę ataków, tym razem z pomocą Amerykanów, w celu zidentyfikowania i zneutralizowania rosyjskich systemów obrony przeciwlotniczej.

Warto też zwrócić uwagę na małe „jajko wielkanocne” we wcześniejszym oficjalnym wpisie Zełenskiego. Na samym końcu wpisu zauważa on:

Korzystając z „Flamingo”, nasi wojownicy przeprowadzili precyzyjny atak,a łącze komunikacyjne działało bez zarzutu aż do ostatnich sekund.

Tutaj nawiązuje do filmu, który zamieścił zaraz po tym cytacie, a na którym widać kamerę na pokładzie rakiety Flamingo zbliżającej się do mostka:Nie można załadować wideo.

Fakt, że chwali się tym „bezbłędnym” łączem komunikacyjnym, jest interesujący. Być może robi Rosji na złość, mówiąc, że wykorzystano terminale Starlink, a może zachodnie systemy AWACS w pobliżu przesyłały dane o pociskach. W końcu mapowanie trasy pocisku wyglądało następująco :

Dzięki temu orientacja trasy wygląda mniej więcej tak:

Właśnie dlatego system AWACS byłby niezbędny do powstrzymania takich ataków. Mógłby on skanować i identyfikować zagrożenia nad Morzem Czarnym z dużo większej odległości, choć podobno Rosja może używać innych myśliwców, takich jak MiG-31 i Su-30SM, w roli AWACS-a w rejonie Morza Czarnego, ale mają one znacznie mniejszy zasięg i nie mogą utrzymywać się w powietrzu tak długo.

FighterBomber wtrąca się:

Popełnia jeden błąd co do trajektorii ataku: z pewnością został on wyznaczony geograficznie z południa (kierunek Morza Czarnego), a nie z „tyłu” (kierunek Morza Azowskiego) mostu, jak przypuszcza.

Ale dotyczy to tylko materiału filmowego z pokładu Flamingo — inne ujęcia mogły pochodzić z północy.

Możemy stwierdzić, że była to bardzo duża, złożona, wielonarodowa operacja, która wymagała współpracy całego sojuszu Zachód-NATO, aby odnieść sukces. Zdecydowano się na nią z dwóch powodów. Krótkoterminowy: Zełenski musiał zawstydzić Putina przed zbliżającym się trójstronnym spotkaniem USA, Rosji i Chin na szczycie APEC w Shenzhen. Będzie to bezprecedensowe spotkanie twarzą w twarz, przypominające konferencję poczdamską, pomiędzy Xi, Trumpem i Putinem. Czując się zepchnięty na boczny tor i tracąc kontrolę na rzecz mocarstw, Zełenski musiał „przypomnieć” swoim sponsorom, że wciąż ma „karty” do rozegrania.

„The Times” zgadza się:

Bardziej makro i długoterminowy powód jest znany. Za każdym razem, gdy Ukraina zaczyna znajdować się w opłakanym stanie, potrzebuje potężnego, nowego uderzenia wizerunkowego, aby zapobiec upadkowi. Różne szeroko zakrojone inicjatywy Zełenskiego z ostatnich sześciu miesięcy albo zakończyły się niepowodzeniem, albo zostały wstrzymane. Na przykład, krótkotrwałe postępy Armii Czerwonej na froncie w dużej mierze osłabły, a siły rosyjskie wznowiły natarcia w wielu obszarach, zwłaszcza w obwodach Dobropolskim i Zaporożu. Różne akcje strajkowe w rafineriach i „zamknięcia przestrzeni powietrznej” nie przyniosły żadnych zauważalnych rezultatów. Podobnie, operacja „izolacji Krymu” zakończyła się niepowodzeniem po tym, jak ukraińskie strajki na różnych trasach zostały stopniowo stłumione, być może częściowo przez spowolnienie działań Starshield, a częściowo przez rosyjskie innowacje obronne i redukcje sieci drogowej.

Teraz, w obliczu najcięższej zimy w historii i nowej rosyjskiej kampanii uderzeniowej, która sparaliżowała główne miasta Ukrainy, nie wspominając o malejącej pomocy wojskowej Zachodu, Zełenski potrzebował nowego, głośnego PR-owego momentu, aby zwrócić na siebie uwagę i przedstawić Ukrainę jako wciąż „w grze”. Choć Most Krymski był dla Zełenskiego obiektem pożądania, nie stanowi on strategicznego celu, biorąc pod uwagę, że Rosja zbudowała już wiele rezerw. Dotknie on jedynie cywilów na Krymie, którzy będą musieli korzystać z promów lub podróżować dłuższą trasą północną, aby wrócić na kontynentalną Rosję.

Niektórzy, którzy uważają zniszczenie mostu za wydarzenie przełomowe, zapominają o jednym drobnym fakcie: most istniał dopiero od niedawna. Budowa Mostu Krymskiego została ukończona dopiero w 2018 roku – ma on w zasadzie mniej niż dziesięć lat. Ruch samochodowy został upłynniony dopiero w maju 2018 roku, a ciężarówki dopiero prawie w 2019 roku. Ruch kolejowy rozpoczął się w 2020 roku. Jak Rosja przetrwała te wszystkie dekady i stulecia przed nadejściem tej nowoczesności?

Most jest tak nowy, że gdy klikniesz na zdjęcia tego obszaru na mapach Google, większość z nich pochodzi jeszcze z czasów, gdy most jeszcze nie istniał:

Jak Rosja mogła przetrwać powrót do epoki kamienia łupanego?

Prognoza

Jakie są więc prognozy?

Jeden z proukraińskich analityków trafnie zauważył kwestię przyszłości mostu:

Yigal Levin@ YigalLevin

Nie ma absolutnie żadnego sensu, aby Rosjanie naprawiali most, skoro znajduje się on teraz całkowicie w zasięgu ukraińskiego rażenia, a rosyjskie systemy obrony powietrznej wykazały swoją całkowitą nieskuteczność. Radzieckie systemy obrony powietrznej („nowoczesne” rosyjskie systemy SAM to w zasadzie…

15:52 · 17 lis 2026 · 29,7 tys. wyświetleń

======================·

Odpowiedni fragment:

Naprawa mostu przez Rosjan nie ma absolutnie żadnego sensu, skoro znajduje się on teraz całkowicie w zasięgu rażenia Ukrainy, a rosyjskie systemy obrony powietrznej udowodniły swoją całkowitą nieskuteczność.

Radzieckie systemy obrony powietrznej („nowoczesne” rosyjskie systemy przeciwlotnicze to w zasadzie te same stare radzieckie systemy, tylko zmodyfikowane i zmodernizowane) były istotne w ubiegłym stuleciu, w obliczu zagrożeń tamtej epoki.

Jednak dziś, z tak zróżnicowanym arsenałem broni – od gigantycznych latających „lokomotyw” takich jak FP-5, przez pociski manewrujące Neptun, po całą gamę małych, zwrotnych dronów – systemy te są po prostu przestarzałe.

Ale nawet gdyby Rosja miała prawdziwie nowoczesne systemy obrony powietrznej, to i tak by ich nie uratowały, ponieważ żaden system obrony powietrznej nie jest w stanie zapewnić w 100% nieprzenikalnej tarczy.

I tak, Rosja nie była tym szczególnie zaniepokojona i były ku temu powody.

Kiedy Moskwa rozpoczęła wojnę z Ukrainą, kraj ten dysponował jedynie rakietami balistycznymi Toczka-U, które nie mogły dosięgnąć nawet tego mostu (i z drugiej strony nie były szczególnie celne) oraz niedokończonym systemem rakietowym Neptun.

Jak Rosja może naprawić most, skoro Ukraina udowodniła, że ​​ma teraz ulepszone zdolności do jego zniszczenia? Z jednej strony, ataki wymagały bezprecedensowej koordynacji „sojuszniczej” i ogromnych zasobów, co może być operacją jednorazową. Z drugiej strony, naprawa tak dużej części mostu wymagałaby ogromnych zasobów inżynieryjnych, które mogłyby być nieustannie atakowane przez ukraińskie ataki, uniemożliwiając odbudowę.

Zakładając jednak, że jest to wykonalne, ile czasu by to zajęło? Ten film pokazuje dokładnie, jak przęsło mostu, które pierwotnie zostało zniszczone, jest w trakcie montażu.

=====================

Choć trudno w to uwierzyć, cała operacja podniesienia przęsła zajęła nie więcej niż 54 godziny.

„Wzięliśmy pod uwagę doświadczenie z pierwszej operacji morskiej — montażu łuku kolejowego — a spływ łukiem drogowym odbył się znacznie szybciej:zamiast wyznaczonych 72 godzin, ukończyliśmy go w 54 godziny” — powiedział Leonid Ryżenkin, zastępca dyrektora generalnego ds. projektów infrastrukturalnych spółki „Strojgazmontaż”. — Operacje morskie prowadzone przez nasz zespół — stanowią w zasadzie szczyt całego projektu budowlanego, kluczowe i najbardziej złożone operacje technologiczne mają miejsce nie tylko w 2017 roku, ale także w całym projekcie.— Źródło

Więcej szczegółów:

227-metrowe, ważące około 5500 ton przęsło mostu Krymskiego zostało przetransportowane i zainstalowane między 11 a 13 października 2017 roku. Cała operacja morska (przeniesienie go z placu montażowego w Kerczu na pływających podporach, umieszczenie między filarami toru wodnego, podniesienie go około 35 m nad wodę za pomocą podnośników i zabezpieczenie) zajęła 54 godziny zamiast planowanych 72 godzin. Budowniczowie przypisali krótszy czas realizacji wcześniejszej instalacji przęsła kolejowego.

Kluczowe punkty chronologiczne ze współczesnych raportów:

  • Operacja rozpoczęła się 11 października około godziny 6:00 (żegluga na Kanale Kerczeńsko-Jenikalskim była ograniczona).
  • Dostarczone na pole golfowe wieczorem 11-go.
  • Podniesienie na podpory nastąpiło 12 października (sam proces podnoszenia trwał około 5 godzin, brało w nim udział 12 podnośników o łącznym udźwigu ~7800 ton).
  • Zabezpieczono cumami wiatrowymi na noc z 13 na 14 października; żegluga została wznowiona przed planowanym terminem.

Montaż tego łuku można więc wykonać w dwa dni. Pytanie jednak, ile czasu zajmie jego budowa – chyba że Rosja ma już zapasowy, gotowy na taką właśnie ewentualność. Badania pokazują, że Rosja potrzebowała roku, aby zbudować sam łuk na lądzie, niedaleko miejsca, w którym miał się odbyć.

„Zakończenie montażu łuków na pochylni oraz przygotowanie ich do transportu i montażu na podporach toru wodnego” – źródło: Wiki

Przypomnijmy, że budowa większości całego Mostu Krymskiego – najdłuższego w Europie – zajęła około dwóch lat. Trudno więc sobie wyobrazić, by budowa 227-metrowego fragmentu mostu mogła zająć więcej czasu niż budowa całego, 20-kilometrowego obiektu.

Poprzednia renowacja, kiedy fragment mostu został zniszczony przez bombę samochodową w 2022 roku, rzeczywiście zajęła prawie rok, zanim obie jezdnie zostały ponownie otwarte. Jednak w tym przypadku tylko jedna jezdnia została wyłączona z ruchu, a samochody nadal mogły przejeżdżać częściowo po atakach, więc Rosja niekoniecznie się spieszyła. Tym razem całe przęsło mostu zostało zniszczone, więc prawdopodobnie istniałaby większa motywacja do szybszej pracy i przywrócenia jakiegokolwiek ruchu.

Ruch kolejowy nadal działa, ale Ukraina może zająć się tym w następnej kolejności.

==========================

Jak podano, tego samego dnia zaatakowane zostały również mosty w Kijowie:

Christopher Miller@ ChristopherJM

Wstępne raporty ukraińskiego wywiadu wskazują, że rakiety balistyczne, które zaatakowały mosty Północny i Południowy w Kijowie oraz inną krytyczną infrastrukturę dzisiejszej nocy, zostały dostarczone Rosji przez Koreę Północną, powiedział @FT wysoki rangą urzędnik .

Christopher Miller @ ChristopherJM

Kijów jest pod ostrzałem rosyjskich rakiet balistycznych. Seria eksplozji pocisków balistycznych wstrząsnęła stolicą Ukrainy, gdy ludzie kładli się spać. Obowiązuje „czerwony” alert powietrzny, a władze wzywają mieszkańców do szukania schronienia pod ziemią.

23:28 · 16 lis 2026 · 21,9 tys. wyświetleń

========================================

Nagranie przedstawiające uderzenie rakiet balistycznych w Most Północny

Do 26 pocisków balistycznych w ciągu 40 minut

Według ukraińskich źródeł Rosja wystrzeliła w kierunku Ukrainy do 26 pocisków balistycznych różnych typów w ciągu 40 minut. Podają następujące trafienia:

🔸️ Kijów: 4 pociski, trzy na Moście Północnym i jeden na Moście Południowym
🔸️ Zaporoże: 10 pocisków
🔸️ Pawłograd: 3 pociski
🔸️ Dniepropietrowsk: 4 pociski
🔸️ Smela, obwód czerkaski: 3 pociski KN-23
🔸️ Charków: 2 pociski S-400 na elektrociepłownię

Zdjęcia i materiały filmowe z Mostu Północnego:

Co ciekawe, jeden z raportów twierdzi, że w tym ataku użyto północnokoreańskich rakiet balistycznych. Wydaje się to logiczne, biorąc pod uwagę, że otwory wydają się nieco mniejsze niż te, które wcześniej powstawały w wyniku użycia Iskanderów – ale celność pozostaje niezmiennie wysoka.

Jedno możemy stwierdzić: radzieckie konstrukcje mostowe stały na zupełnie innym poziomie niż te współczesne. Porównajmy kolosalne warstwy stali i betonu na kijowskim moście południowym:

Do tego cienkiego jak patyk i cienkiego nowoczesnego Mostu Krymskiego, który został zburzony:

Jeden z nich zbudowano na potrzeby wojny, drugi w czasach względnego pokoju i samozadowolenia.

Dwie zupełnie różne epoki.

Teraz Putin wylądował w Shenzhen na przełomowym i historycznym szczycie trzech światowych supermocarstw:

Czekamy na wyniki.

=========================

Na koniec, standardowa ankieta:

POLL

The Crimean Bridge’s destruction means:

Russia is finished

Empty PR for Zelensky

Negative trend for Russia

1576 VOTES · 15 HOURS REMAINING

=============================

Francuscy żołnierze z tajną misją na Ukrainie. Oficjalnie przebywają… w Polsce

Francuscy żołnierze z tajną misją na Ukrainie. Oficjalnie przebywają… w Polsce

16.11.2026 nczas./francuscy-zolnierze-z-tajna-misja-na-ukrainie-oficjalnie-przebywaja-w-polsce

armia wojsko żołnierze
NCZAS.INFO | Zdjęcie ilustracyjne. / foto: Unsplash

Francuscy żołnierze od kilku miesięcy działają na Ukrainie w ramach tajnej misji „Wola” (z ukr. „Wolność”), o której rząd w Paryżu nie poinformował parlamentu mimo konstytucyjnego obowiązku – ujawniło w poniedziałek Radio France Internationale (RFI). Misja nie ma charakteru bojowego, lecz szkoleniowy.

RFI, które powołało się na kilka niezależnych źródeł, powiadomiło, że operacja jest prowadzona co najmniej od lata 2026 r. Kieruje nią francuski generał, a uczestniczą w niej niewielkie grupy żołnierzy wysyłanych na Ukrainę na krótkie misje.

Paryż dotychczas oficjalnie nie potwierdził obecności swoich żołnierzy na terytorium Ukrainy. Francuska konstytucja zobowiązuje rząd do informowania parlamentu o wysłaniu sił zbrojnych za granicę najpóźniej trzy dni po rozpoczęciu operacji. W przypadku misji trwających ponad cztery miesiące konieczne jest również uzyskanie zgody parlamentu na jej przedłużenie. Jak ustaliło RFI, parlamentarzyści nie zostali poinformowani o operacji „Wola”.

Przewodniczący senackiej komisji spraw zagranicznych, obrony i sił zbrojnych Cedric Perrin z prawicowej partii Republikanie (LR) powiedział rozgłośni, że zwykła misja wojskowa nie może być wyłączona z tego obowiązku ze względu na tajemnicę wojskową. – Jest to obowiązek konstytucyjny. Prezydent Republiki, gdy tylko wojska zostają zaangażowane, musi poinformować parlament w określonym terminie. Od tego zależy prawidłowe funkcjonowanie demokracji – podkreślił.

Według dziennikarzy RFI do utajnienia operacji wykorzystywana jest oficjalna francuska misja „Gerfaut”. Działający w jej ramach żołnierze z Francji przebywają w Polsce od lutego 2023 r. jako część unijnej misji szkoleniowej EUMAM Ukraine. Jej uczestnicy stacjonują m.in. na poligonie w Wędrzynie w województwie lubuskim, gdzie szkolą ukraińskich podoficerów. Polska jest również krajem tranzytowym dla francuskich wojskowych kierowanych na Ukrainę – napisało RFI.

Rozmówcy stacji uważają, że żołnierze uczestniczący w tajnej operacji mają informować, iż jadą do Polski. Dzięki temu oficjalna misja szkoleniowa jest przykrywką dla ich obecności na Ukrainie. Głównym zadaniem misji „Wola” jest szkolenie ukraińskich żołnierzy i zapewnienie obsługi uzbrojenia przekazanego przez Francję, w tym armatohaubic Caesar, samolotów Mirage 2000 i pocisków kierowanych.

RFI przypomniało, że zachodni wojskowi prowadzili wcześniej szkolenia na terytorium Ukrainy, m.in. w ramach brytyjskiej operacji „Orbital” i kanadyjskiej „Unifier”. Po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji na Ukrainę w lutym 2022 r. zachodni instruktorzy zostali wycofani z tego państwa.

Publikację RFI potwierdziło agencji AFP anonimowe źródło posiadające dostęp do informacji o misji na Ukrainie. „Francuscy instruktorzy wspierający Ukrainę działają rotacyjnie we Francji, w Polsce, a sporadycznie także na Ukrainie. To fakt. Nie ma mowy [?? tj. cichutko ma być? md] o angażowaniu się w działania bojowe” – zacytowała AFP swoje źródło.

Francuscy żołnierze z tajną misją na Ukrainie. Oficjalnie przebywają… w Polsce

Francuscy żołnierze z tajną misją na Ukrainie. Oficjalnie przebywają… w Polsce

16.11.2026 nczas./francuscy-zolnierze-z-tajna-misja-na-ukrainie-oficjalnie-przebywaja-w-polsce

armia wojsko żołnierze
NCZAS.INFO | Zdjęcie ilustracyjne. / foto: Unsplash

Francuscy żołnierze od kilku miesięcy działają na Ukrainie w ramach tajnej misji „Wola” (z ukr. „Wolność”), o której rząd w Paryżu nie poinformował parlamentu mimo konstytucyjnego obowiązku – ujawniło w poniedziałek Radio France Internationale (RFI). Misja nie ma charakteru bojowego, lecz szkoleniowy.

RFI, które powołało się na kilka niezależnych źródeł, powiadomiło, że operacja jest prowadzona co najmniej od lata 2026 r. Kieruje nią francuski generał, a uczestniczą w niej niewielkie grupy żołnierzy wysyłanych na Ukrainę na krótkie misje.

Paryż dotychczas oficjalnie nie potwierdził obecności swoich żołnierzy na terytorium Ukrainy. Francuska konstytucja zobowiązuje rząd do informowania parlamentu o wysłaniu sił zbrojnych za granicę najpóźniej trzy dni po rozpoczęciu operacji. W przypadku misji trwających ponad cztery miesiące konieczne jest również uzyskanie zgody parlamentu na jej przedłużenie. Jak ustaliło RFI, parlamentarzyści nie zostali poinformowani o operacji „Wola”.

Przewodniczący senackiej komisji spraw zagranicznych, obrony i sił zbrojnych Cedric Perrin z prawicowej partii Republikanie (LR) powiedział rozgłośni, że zwykła misja wojskowa nie może być wyłączona z tego obowiązku ze względu na tajemnicę wojskową. – Jest to obowiązek konstytucyjny. Prezydent Republiki, gdy tylko wojska zostają zaangażowane, musi poinformować parlament w określonym terminie. Od tego zależy prawidłowe funkcjonowanie demokracji – podkreślił.

Według dziennikarzy RFI do utajnienia operacji wykorzystywana jest oficjalna francuska misja „Gerfaut”. Działający w jej ramach żołnierze z Francji przebywają w Polsce od lutego 2023 r. jako część unijnej misji szkoleniowej EUMAM Ukraine. Jej uczestnicy stacjonują m.in. na poligonie w Wędrzynie w województwie lubuskim, gdzie szkolą ukraińskich podoficerów. Polska jest również krajem tranzytowym dla francuskich wojskowych kierowanych na Ukrainę – napisało RFI.

Rozmówcy stacji uważają, że żołnierze uczestniczący w tajnej operacji mają informować, iż jadą do Polski. Dzięki temu oficjalna misja szkoleniowa jest przykrywką dla ich obecności na Ukrainie. Głównym zadaniem misji „Wola” jest szkolenie ukraińskich żołnierzy i zapewnienie obsługi uzbrojenia przekazanego przez Francję, w tym armatohaubic Caesar, samolotów Mirage 2000 i pocisków kierowanych.

RFI przypomniało, że zachodni wojskowi prowadzili wcześniej szkolenia na terytorium Ukrainy, m.in. w ramach brytyjskiej operacji „Orbital” i kanadyjskiej „Unifier”. Po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji na Ukrainę w lutym 2022 r. zachodni instruktorzy zostali wycofani z tego państwa.

Publikację RFI potwierdziło agencji AFP anonimowe źródło posiadające dostęp do informacji o misji na Ukrainie. „Francuscy instruktorzy wspierający Ukrainę działają rotacyjnie we Francji, w Polsce, a sporadycznie także na Ukrainie. To fakt. Nie ma mowy [?? tj. cichutko ma być? md] o angażowaniu się w działania bojowe” – zacytowała AFP swoje źródło.

Czy Kijów planuje operację typu false flag…

Czy Kijów planuje operację typu false flag,…

…, aby storpedować negocjacje pokojowe?

Według doniesień, Ukraina planuje wysłać przechwycone rosyjskie drony nad terytoria krajów europejskich, by następnie wykorzystać te ‚rosyjskie ataki na Europę’ jako pretekst do zerwania negocjacji.

Europejscy politycy, którzy i tak nie są zainteresowani rozmowami pokojowymi, prawdopodobnie zostali już o tym poinformowani. Zanim przejdziemy do omawiania tych doniesień, przyjrzyjmy się, czy w trakcie wojny na Ukrainie dochodziło już do podobnych działań.

Dlaczego Kijów i Bruksela nie chcą negocjacji?

Ani reżim kijowski, ani Unia Europejska i jej kluczowe państwa członkowskie nie są zachwycone faktem, że administracja Trumpa wywiera obecnie presję w kwestii negocjacji dotyczących Ukrainy, oczekując konkretnych działań i rezultatów. Rosja znajduje się bowiem na zwycięskiej pozycji, co oznacza, że Kijów i Bruksela musiałyby pójść na ustępstwa. Tymczasem one wcale tego nie chcą – zamiast tego wciąż utrzymują, że Ukraina dąży do powrotu do granic z 1991 roku, a Rosja powinna wypłacić Ukrainie reparacje oraz zwrócić Europie koszty poniesione w związku z wojną.

Jest to jednak całkowicie nierealne, ponieważ Ukraina – mimo wszelkiego wsparcia z Europy – jest de facto wyczerpana. Na froncie armia rosyjska posuwa się naprzód, powoli, lecz nieubłaganie, podczas gdy wszystkie doniesienia strony ukraińskiej i zachodniej z tego lata, mówiące o rzekomych sukcesach militarnych Ukrainy, okazały się jedynie czystą propagandą wojenną.

Infrastruktura na Ukrainie jest tak zniszczona, że w ukraińskich miastach – w tym w stolicy, Kijowie – dostęp do prądu, ogrzewania i wody, jeśli w ogóle istnieje, ograniczony jest do zaledwie kilku godzin dziennie. W tych warunkach – przy braku funkcjonujących łańcuchów chłodniczych – coraz trudniejsze staje się również zaopatrzenie w żywność. Pod względem gospodarczym i finansowym Ukraina jest już wyczerpana i utrzymuje się przy życiu wyłącznie dzięki środkom napływającym z UE.

Mimo to kijowska junta oraz kierownictwo UE chcą kontynuować beznadziejną wojnę z Rosją. Powód jest oczywisty: władze w Kijowie nie przetrwałyby politycznie, gdyby musiały zawrzeć pokój oparty w dużej mierze na rosyjskich żądaniach.

Musiałyby bowiem wytłumaczyć własnemu społeczeństwu, dlaczego nie przystały na rosyjskie warunki już w marcu lub kwietniu 2022 roku – kiedy to były one znacznie łagodniejsze niż obecnie. Po co zatem poświęcono na froncie ponad milion Ukraińców, skoro w efekcie Ukraina ma otrzymać warunki pokojowe znacznie gorsze od tych, które mogła uzyskać w kwietniu 2022 roku?

Kijów po ataku rakietowym

W tej beznadziejnej sytuacji władze w Kijowie nie są zainteresowane pokojem, gdyż w najlepszym razie oznaczałoby to dla nich utratę władzy. Prawdopodobnie musiałyby spędzić resztę życia poza granicami Ukrainy, obawiając się o własne bezpieczeństwo – w kraju bowiem nie zabrakłoby zapewne zrozpaczonych bliskich poległych czy wściekłych żołnierzy, wcielonych do armii wbrew własnej woli, którzy mogliby chcieć zemsty na osobach odpowiedzialnych za ten stan rzeczy.

Również przywódcy UE i państw członkowskich mieliby poważne trudności z wyjaśnieniem swoim obywatelom, dlaczego zawierają pokój z Rosją, nie wygrywając przy tym wojny. W końcu europejscy politycy poświęcili dobrobyt własnych społeczeństw na rzecz walki z Rosją.

Wygląda na to, że USA i Rosja zmierzają do porozumienia w sprawie głównych założeń nowego ładu pokojowego w Europie – czemu jednak UE (podobnie jak Kijów) z wyżej wymienionych powodów obecnie się sprzeciwia. Co zatem mogą zrobić UE i Kijów, aby jeszcze bardziej odwlec zawarcie niekorzystnego dla nich pokoju i kontynuować wojnę Odpowiedź jest banalna – i wygląda na to, że jest już przygotowywana.

Operacje typu ‚fałszywa flaga’ (false flag)

W trakcie wojny na Ukrainie miało miejsce wiele operacji typu false flag inscenizowanych przez Kijów za każdym razem, gdy potrzebne były negatywne doniesienia na temat Rosji. Najbardziej znanym przykładem jest rzekoma masakra w Buczy, do której doszło dokładnie w momencie, gdy Ukraina i Rosja porozumiały się już w znacznej mierze w kwestii pokoju podczas negocjacji w Turcji.

W sprawie Buczy do dziś nie opublikowano listy nazwisk rzekomych ofiar, natomiast wobec Kijowa pojawia się wiele pytań. Jednym z nich jest to, dlaczego na pomniku upamiętniającym rzekome ofiary z Buczy widnieją nazwiska wielu ukraińskich neonazistów, którzy nigdy w Buczy nie byli, lecz zginęli na froncie.

Kramatorsk po ukraińskiej operacji false flag

Ponieważ wydarzenia w Buczy najwyraźniej nie wystarczyły, pięć dni po ‚odkryciu’ ciał na ulicach tego miasta poinformowano o ataku rakietowym na stację kolejową w kontrolowanym przez Ukrainę Kramatorsku w Donbasie, w wyniku którego zginęło co najmniej 30 osób.

Oczywiście natychmiast oskarżono o to Rosję. Zachodnie agencje informacyjne sfotografowały jednak szczątki rakiety, na których wyraźnie widoczny był numer seryjny. Wskazywał on jednoznacznie, że była to rakieta ukraińska – fakt ten został jednak przez zachodnie media przemilczany.

Kijów przeprowadza operacje typu false flag również w Europie. Bezsporne jest na przykład, że w Grecji i Rumunii odnaleziono drony morskie, które miały atakować tamtejszy ruch statków. Jeden z nich eksplodował nawet w rumuńskim porcie; rząd w Bukareszcie niezwłocznie jednak poinformował, że był to dron ukraiński.

Gdyby stwierdzono, że był to dron rosyjski, oznaczałoby to de facto początek gorącej wojny między Europą a Rosją – któż bowiem domagałby się wówczas niezależnego dochodzenia? W końcu przez niemal pięć lat nikt na Zachodzie nie domagał się niezależnego śledztwa w sprawie Buczy; zamiast tego, tamtejsza operacja typu ‚fałszywa flaga’ przedstawiana jest dziś na Zachodzie jako niepodważalny fakt.

Od lutego 2022 roku Kijów dąży do tego, by NATO – lub przynajmniej Unia Europejska – włączyły się do wojny przeciwko Rosji; nie dziwi zatem, że Kijów nieustannie próbuje osiągnąć ten cel wszelkimi dostępnymi środkami.

Zdarzały się również incydenty, w których Ukraina naprawiała przejęte rosyjskie drony – przechwycone lub takie, które uległy awarii, lecz nie zostały całkowicie zniszczone – a następnie wysyłała je w kierunku Europy. Aby nie rozgniewać europejskich sponsorów, te ‚rosyjskie’ drony nie były załadowane materiałami wybuchowymi; jeśli więc powodowały jakiekolwiek szkody, były one niewielkie – tak jak to miało miejsce na przykład w Rumunii w maju 2026 roku.

We wrześniu 2025 roku Kijów wysłał do Polski cały rój rosyjskich dronów typu Gerbera. Jak poinformował wówczas polski rząd, żaden z nich nie przenosił ładunków wybuchowych. Mimo to mówiono o rosyjskiej prowokacji, choć udział Rosji był całkowicie wykluczony – zasięg dronów Gerbera po prostu nie pozwala im na osiągnięcie terytoriów Polski z obszarów kontrolowanych przez Rosję

To tylko kilka przykładów operacji typu false flag przeprowadzonych przez ukraiński reżim. Stosował je zawsze wtedy, gdy chciał storpedować negocjacje, wywrzeć presję medialną na zachodnich polityków przed ważnymi spotkaniami lub zmusić Unię Europejską – jeśli nie NATO – do bezpośredniego zaangażowania się w wojnę.

Aktualne doniesienia

Na Ukrainie działa dziennikarz i polityk Anatolij Szarij, który nie opowiada się ani po stronie rosyjskiej, ani ukraińskiej. Jest krytykiem Majdanu i jego konsekwencji, przez co musiał opuścić Ukrainę już wiele lat temu. Obecnie mieszka prawdopodobnie w Hiszpanii, skąd prowadzi swoje kanały informacyjne – sam tylko na Telegramie ma ponad 1,7 miliona obserwujących, publikując treści zarówno w języku rosyjskim, jak i ukraińskim.

Szarij uchodzi za osobę dobrze poinformowaną i posiadającą szerokie kontakty. Jest postrzegany jako postać neutralna: z pewnością nie jest prorosyjski, ale jednocześnie aktywnie krytykuje władze w Kijowie. Dzięki temu jego publikacje cieszą się wiarygodnością po obu stronach konfliktu. Co więcej, wiele z tego, o czym informował w ostatnich latach, znalazło później potwierdzenie w rzeczywistości. Kilka dni temu Szarij opublikował następujący krótki wpis:

„Dlaczego pewne kijowskie struktury zaczęły gromadzić i naprawiać rosyjskie drony, które nie zostały całkowicie zniszczone? I jakie nieprzyjemności mogą w niedalekiej przyszłości grozić krajom sąsiednim?”

W kontekście obecnych negocjacji przypomina mi to rozmowy rosyjsko-ukraińskie z marca 2022 roku oraz późniejszą ‚szopkę’ wokół Buczy, która rozpoczęła się 3 kwietnia 2022 roku. Tyle że tym razem Ukraińcy – prawdopodobnie za wiedzą i przyzwoleniem Europejczyków – mogliby przeprowadzić w Europie operację typu false flag z użyciem rosyjskich dronów, aby storpedować trwające negocjacje.

Nie można tego wykluczyć, choć mam wątpliwości, czy posunęliby się aż tak daleko. Z drugiej jednak strony, jeśli chodzi o to, jak daleko Kijów i Bruksela są w stanie się posunąć, to byliśmy już w ostatnich latach świadkami kilku nieprzyjemnych niespodzianek.

anti-spiegel.ru/plant-kiew-eine-false-flag-operation-um-die-friedensverhandlungen-zu-sabotieren

Napisał: Thomas Röper

Opracował: Zygmunt Białas

Czy Kijów planuje operację typu false flag…

Czy Kijów planuje operację typu false flag,…

…, aby storpedować negocjacje pokojowe?

Według doniesień, Ukraina planuje wysłać przechwycone rosyjskie drony nad terytoria krajów europejskich, by następnie wykorzystać te ‚rosyjskie ataki na Europę’ jako pretekst do zerwania negocjacji.

Europejscy politycy, którzy i tak nie są zainteresowani rozmowami pokojowymi, prawdopodobnie zostali już o tym poinformowani. Zanim przejdziemy do omawiania tych doniesień, przyjrzyjmy się, czy w trakcie wojny na Ukrainie dochodziło już do podobnych działań.

Dlaczego Kijów i Bruksela nie chcą negocjacji?

Ani reżim kijowski, ani Unia Europejska i jej kluczowe państwa członkowskie nie są zachwycone faktem, że administracja Trumpa wywiera obecnie presję w kwestii negocjacji dotyczących Ukrainy, oczekując konkretnych działań i rezultatów. Rosja znajduje się bowiem na zwycięskiej pozycji, co oznacza, że Kijów i Bruksela musiałyby pójść na ustępstwa. Tymczasem one wcale tego nie chcą – zamiast tego wciąż utrzymują, że Ukraina dąży do powrotu do granic z 1991 roku, a Rosja powinna wypłacić Ukrainie reparacje oraz zwrócić Europie koszty poniesione w związku z wojną.

Jest to jednak całkowicie nierealne, ponieważ Ukraina – mimo wszelkiego wsparcia z Europy – jest de facto wyczerpana. Na froncie armia rosyjska posuwa się naprzód, powoli, lecz nieubłaganie, podczas gdy wszystkie doniesienia strony ukraińskiej i zachodniej z tego lata, mówiące o rzekomych sukcesach militarnych Ukrainy, okazały się jedynie czystą propagandą wojenną.

Infrastruktura na Ukrainie jest tak zniszczona, że w ukraińskich miastach – w tym w stolicy, Kijowie – dostęp do prądu, ogrzewania i wody, jeśli w ogóle istnieje, ograniczony jest do zaledwie kilku godzin dziennie. W tych warunkach – przy braku funkcjonujących łańcuchów chłodniczych – coraz trudniejsze staje się również zaopatrzenie w żywność. Pod względem gospodarczym i finansowym Ukraina jest już wyczerpana i utrzymuje się przy życiu wyłącznie dzięki środkom napływającym z UE.

Mimo to kijowska junta oraz kierownictwo UE chcą kontynuować beznadziejną wojnę z Rosją. Powód jest oczywisty: władze w Kijowie nie przetrwałyby politycznie, gdyby musiały zawrzeć pokój oparty w dużej mierze na rosyjskich żądaniach.

Musiałyby bowiem wytłumaczyć własnemu społeczeństwu, dlaczego nie przystały na rosyjskie warunki już w marcu lub kwietniu 2022 roku – kiedy to były one znacznie łagodniejsze niż obecnie. Po co zatem poświęcono na froncie ponad milion Ukraińców, skoro w efekcie Ukraina ma otrzymać warunki pokojowe znacznie gorsze od tych, które mogła uzyskać w kwietniu 2022 roku?

Kijów po ataku rakietowym

W tej beznadziejnej sytuacji władze w Kijowie nie są zainteresowane pokojem, gdyż w najlepszym razie oznaczałoby to dla nich utratę władzy. Prawdopodobnie musiałyby spędzić resztę życia poza granicami Ukrainy, obawiając się o własne bezpieczeństwo – w kraju bowiem nie zabrakłoby zapewne zrozpaczonych bliskich poległych czy wściekłych żołnierzy, wcielonych do armii wbrew własnej woli, którzy mogliby chcieć zemsty na osobach odpowiedzialnych za ten stan rzeczy.

Również przywódcy UE i państw członkowskich mieliby poważne trudności z wyjaśnieniem swoim obywatelom, dlaczego zawierają pokój z Rosją, nie wygrywając przy tym wojny. W końcu europejscy politycy poświęcili dobrobyt własnych społeczeństw na rzecz walki z Rosją.

Wygląda na to, że USA i Rosja zmierzają do porozumienia w sprawie głównych założeń nowego ładu pokojowego w Europie – czemu jednak UE (podobnie jak Kijów) z wyżej wymienionych powodów obecnie się sprzeciwia. Co zatem mogą zrobić UE i Kijów, aby jeszcze bardziej odwlec zawarcie niekorzystnego dla nich pokoju i kontynuować wojnę Odpowiedź jest banalna – i wygląda na to, że jest już przygotowywana.

Operacje typu ‚fałszywa flaga’ (false flag)

W trakcie wojny na Ukrainie miało miejsce wiele operacji typu false flag inscenizowanych przez Kijów za każdym razem, gdy potrzebne były negatywne doniesienia na temat Rosji. Najbardziej znanym przykładem jest rzekoma masakra w Buczy, do której doszło dokładnie w momencie, gdy Ukraina i Rosja porozumiały się już w znacznej mierze w kwestii pokoju podczas negocjacji w Turcji.

W sprawie Buczy do dziś nie opublikowano listy nazwisk rzekomych ofiar, natomiast wobec Kijowa pojawia się wiele pytań. Jednym z nich jest to, dlaczego na pomniku upamiętniającym rzekome ofiary z Buczy widnieją nazwiska wielu ukraińskich neonazistów, którzy nigdy w Buczy nie byli, lecz zginęli na froncie.

Kramatorsk po ukraińskiej operacji false flag

Ponieważ wydarzenia w Buczy najwyraźniej nie wystarczyły, pięć dni po ‚odkryciu’ ciał na ulicach tego miasta poinformowano o ataku rakietowym na stację kolejową w kontrolowanym przez Ukrainę Kramatorsku w Donbasie, w wyniku którego zginęło co najmniej 30 osób.

Oczywiście natychmiast oskarżono o to Rosję. Zachodnie agencje informacyjne sfotografowały jednak szczątki rakiety, na których wyraźnie widoczny był numer seryjny. Wskazywał on jednoznacznie, że była to rakieta ukraińska – fakt ten został jednak przez zachodnie media przemilczany.

Kijów przeprowadza operacje typu false flag również w Europie. Bezsporne jest na przykład, że w Grecji i Rumunii odnaleziono drony morskie, które miały atakować tamtejszy ruch statków. Jeden z nich eksplodował nawet w rumuńskim porcie; rząd w Bukareszcie niezwłocznie jednak poinformował, że był to dron ukraiński.

Gdyby stwierdzono, że był to dron rosyjski, oznaczałoby to de facto początek gorącej wojny między Europą a Rosją – któż bowiem domagałby się wówczas niezależnego dochodzenia? W końcu przez niemal pięć lat nikt na Zachodzie nie domagał się niezależnego śledztwa w sprawie Buczy; zamiast tego, tamtejsza operacja typu ‚fałszywa flaga’ przedstawiana jest dziś na Zachodzie jako niepodważalny fakt.

Od lutego 2022 roku Kijów dąży do tego, by NATO – lub przynajmniej Unia Europejska – włączyły się do wojny przeciwko Rosji; nie dziwi zatem, że Kijów nieustannie próbuje osiągnąć ten cel wszelkimi dostępnymi środkami.

Zdarzały się również incydenty, w których Ukraina naprawiała przejęte rosyjskie drony – przechwycone lub takie, które uległy awarii, lecz nie zostały całkowicie zniszczone – a następnie wysyłała je w kierunku Europy. Aby nie rozgniewać europejskich sponsorów, te ‚rosyjskie’ drony nie były załadowane materiałami wybuchowymi; jeśli więc powodowały jakiekolwiek szkody, były one niewielkie – tak jak to miało miejsce na przykład w Rumunii w maju 2026 roku.

We wrześniu 2025 roku Kijów wysłał do Polski cały rój rosyjskich dronów typu Gerbera. Jak poinformował wówczas polski rząd, żaden z nich nie przenosił ładunków wybuchowych. Mimo to mówiono o rosyjskiej prowokacji, choć udział Rosji był całkowicie wykluczony – zasięg dronów Gerbera po prostu nie pozwala im na osiągnięcie terytoriów Polski z obszarów kontrolowanych przez Rosję

To tylko kilka przykładów operacji typu false flag przeprowadzonych przez ukraiński reżim. Stosował je zawsze wtedy, gdy chciał storpedować negocjacje, wywrzeć presję medialną na zachodnich polityków przed ważnymi spotkaniami lub zmusić Unię Europejską – jeśli nie NATO – do bezpośredniego zaangażowania się w wojnę.

Aktualne doniesienia

Na Ukrainie działa dziennikarz i polityk Anatolij Szarij, który nie opowiada się ani po stronie rosyjskiej, ani ukraińskiej. Jest krytykiem Majdanu i jego konsekwencji, przez co musiał opuścić Ukrainę już wiele lat temu. Obecnie mieszka prawdopodobnie w Hiszpanii, skąd prowadzi swoje kanały informacyjne – sam tylko na Telegramie ma ponad 1,7 miliona obserwujących, publikując treści zarówno w języku rosyjskim, jak i ukraińskim.

Szarij uchodzi za osobę dobrze poinformowaną i posiadającą szerokie kontakty. Jest postrzegany jako postać neutralna: z pewnością nie jest prorosyjski, ale jednocześnie aktywnie krytykuje władze w Kijowie. Dzięki temu jego publikacje cieszą się wiarygodnością po obu stronach konfliktu. Co więcej, wiele z tego, o czym informował w ostatnich latach, znalazło później potwierdzenie w rzeczywistości. Kilka dni temu Szarij opublikował następujący krótki wpis:

„Dlaczego pewne kijowskie struktury zaczęły gromadzić i naprawiać rosyjskie drony, które nie zostały całkowicie zniszczone? I jakie nieprzyjemności mogą w niedalekiej przyszłości grozić krajom sąsiednim?”

W kontekście obecnych negocjacji przypomina mi to rozmowy rosyjsko-ukraińskie z marca 2022 roku oraz późniejszą ‚szopkę’ wokół Buczy, która rozpoczęła się 3 kwietnia 2022 roku. Tyle że tym razem Ukraińcy – prawdopodobnie za wiedzą i przyzwoleniem Europejczyków – mogliby przeprowadzić w Europie operację typu false flag z użyciem rosyjskich dronów, aby storpedować trwające negocjacje.

Nie można tego wykluczyć, choć mam wątpliwości, czy posunęliby się aż tak daleko. Z drugiej jednak strony, jeśli chodzi o to, jak daleko Kijów i Bruksela są w stanie się posunąć, to byliśmy już w ostatnich latach świadkami kilku nieprzyjemnych niespodzianek.

anti-spiegel.ru/plant-kiew-eine-false-flag-operation-um-die-friedensverhandlungen-zu-sabotieren

Napisał: Thomas Röper

Opracował: Zygmunt Białas

Cztery lata od Przewodowa

Cztery lata od Przewodowa

„Jestem przekonany, że sojusz ukraińsko-polski będzie kształtował nowy ład gospodarczy i bezpieczeństwa w Europie. To nowy europejski napęd, a jego energia będzie poruszać Europę do przodu” – tak z okazji Święta Niepodległości poklepał Polskę po plecach ukraiński minister spraw zagranicznych. Andrij Sybiha.

Jak przy okazji wielkopańsko wyjaśnił, między Polską a Ukrainą nie ma już żadnego kryzysu, ani punktów spornych, bo przecież wszystko samo przez się rozwiązuje „nasz strategiczny sojusz”.

Tymczasem po czterech latach od śmierci Bogdana Ciupka i Bogusława Wosia, zabitych w wyniku wybuchu ukraińskiego pocisku, śledztwo w tej sprawie wciąż jest sabotowane przez Kijów.

Schemat ukraińskiej przewagi

Nawet prokuratura i policja III RP przyznają, że w relacjach polsko-ukraińskich powiększa się czarna dziura, w którą wpadają wszystkie polskie wnioski o pomoc prawną w sprawie Przewodowa. Tragedia sprzed czterech lat podzieliła zatem poniekąd los Rzezi Wołyńskiej, o której władze w Kijowie sądzą, że jeśli nie pozwolą ekshumować ofiar, to tak, jakby jej nie było. W rozumieniu władz w Kijowie „strategiczne partnerstwo” sprowadzać się ma zatem do tego, że Polacy przymykają oczy, a Ukraińcy dostają to czego chcą nie reagując na oczekiwania strony polskiej. Kolejne momenty kryzysowe w tak ukształtowanych relacjach przechodzą wg takiego samego schematu: kolejny gest kijowskiej arogancji, przeważnie o podłożu banderowskim – polskie oburzenie – brak reakcji ukraińskiej – akcja PR-owa w Polsce na melodię „biedni Ukraińcy walczą za nas, a i w Polsce jest im ciężko” – kolejne żądania ukraińskie zaspokajane przez Warszawę.

Taki schemat zastosowano przy kolejnych banderowskich ekscesach, jak nadawanie nazistowskich patronów ukraińskim jednostkom wojskowym, ogłoszenie w obwodzie lwowskim roku 2027 rokiem Szuchewycza i UPA, a także w sprawie Przewodowa, której Kijów kłamał, kłamie i będzie kłamał, na przemian z obrażonym milczeniem. 

A przecież to oni nas potrzebują…

Co gorsza, każde otarcie się Wołodymyra Zełeńskiego o Donalda Tuska (tak jak wcześniej o Mateusza Morawieckiego i Andrzeja Dudę) kończy się dla polskiego budżetu kolejnymi milionowymi obciążeniami, zwłaszcza jeśli w pobliżu czuwają Friedrich Merz i Ursula von der Leyen. Minister Sybiha klepie nas po plecach, bo ein guter Pole Tusk skwapliwe poparcie III RP dla niemieckiego ultimatum w sprawie europejskiego haraczu dla Kijowa, wbrew stanowisku Słowacji, Czech i Węgier. O żadnym strategicznym partnerstwie nie może zatem być mowy, gdy sparaliżowane rozkazami z Londynu, Berlina i Brukseli władze polskie zajmują podrzędną pozycję wobec Kijowskiej buty i roszczeniowości.

Ofiary z Przewodowa nie znajdą sprawiedliwości, a ich rodziny godziwych odszkodowań od Ukrainy dopóki ta nierówność stosunków nie zostanie zlikwidowana. A to dałoby się osiągnąć bardzo prosto przy polskiej władzy w Polsce. W końcu to reżim kijowski potrzebuje Polski, a nie odwrotnie, a ponadto dni Ukrainy w obecnym kształcie są już policzone, a więc to my im powinniśmy stawiać warunki i żądania, a nie odwrotnie.

Także żądania w imieniu bliskich ofiar z Przewodowa.

Konrad Rękas

Cztery lata od Przewodowa

Cztery lata od Przewodowa

„Jestem przekonany, że sojusz ukraińsko-polski będzie kształtował nowy ład gospodarczy i bezpieczeństwa w Europie. To nowy europejski napęd, a jego energia będzie poruszać Europę do przodu” – tak z okazji Święta Niepodległości poklepał Polskę po plecach ukraiński minister spraw zagranicznych. Andrij Sybiha.

Jak przy okazji wielkopańsko wyjaśnił, między Polską a Ukrainą nie ma już żadnego kryzysu, ani punktów spornych, bo przecież wszystko samo przez się rozwiązuje „nasz strategiczny sojusz”.

Tymczasem po czterech latach od śmierci Bogdana Ciupka i Bogusława Wosia, zabitych w wyniku wybuchu ukraińskiego pocisku, śledztwo w tej sprawie wciąż jest sabotowane przez Kijów.

Schemat ukraińskiej przewagi

Nawet prokuratura i policja III RP przyznają, że w relacjach polsko-ukraińskich powiększa się czarna dziura, w którą wpadają wszystkie polskie wnioski o pomoc prawną w sprawie Przewodowa. Tragedia sprzed czterech lat podzieliła zatem poniekąd los Rzezi Wołyńskiej, o której władze w Kijowie sądzą, że jeśli nie pozwolą ekshumować ofiar, to tak, jakby jej nie było. W rozumieniu władz w Kijowie „strategiczne partnerstwo” sprowadzać się ma zatem do tego, że Polacy przymykają oczy, a Ukraińcy dostają to czego chcą nie reagując na oczekiwania strony polskiej. Kolejne momenty kryzysowe w tak ukształtowanych relacjach przechodzą wg takiego samego schematu: kolejny gest kijowskiej arogancji, przeważnie o podłożu banderowskim – polskie oburzenie – brak reakcji ukraińskiej – akcja PR-owa w Polsce na melodię „biedni Ukraińcy walczą za nas, a i w Polsce jest im ciężko” – kolejne żądania ukraińskie zaspokajane przez Warszawę.

Taki schemat zastosowano przy kolejnych banderowskich ekscesach, jak nadawanie nazistowskich patronów ukraińskim jednostkom wojskowym, ogłoszenie w obwodzie lwowskim roku 2027 rokiem Szuchewycza i UPA, a także w sprawie Przewodowa, której Kijów kłamał, kłamie i będzie kłamał, na przemian z obrażonym milczeniem. 

A przecież to oni nas potrzebują…

Co gorsza, każde otarcie się Wołodymyra Zełeńskiego o Donalda Tuska (tak jak wcześniej o Mateusza Morawieckiego i Andrzeja Dudę) kończy się dla polskiego budżetu kolejnymi milionowymi obciążeniami, zwłaszcza jeśli w pobliżu czuwają Friedrich Merz i Ursula von der Leyen. Minister Sybiha klepie nas po plecach, bo ein guter Pole Tusk skwapliwe poparcie III RP dla niemieckiego ultimatum w sprawie europejskiego haraczu dla Kijowa, wbrew stanowisku Słowacji, Czech i Węgier. O żadnym strategicznym partnerstwie nie może zatem być mowy, gdy sparaliżowane rozkazami z Londynu, Berlina i Brukseli władze polskie zajmują podrzędną pozycję wobec Kijowskiej buty i roszczeniowości.

Ofiary z Przewodowa nie znajdą sprawiedliwości, a ich rodziny godziwych odszkodowań od Ukrainy dopóki ta nierówność stosunków nie zostanie zlikwidowana. A to dałoby się osiągnąć bardzo prosto przy polskiej władzy w Polsce. W końcu to reżim kijowski potrzebuje Polski, a nie odwrotnie, a ponadto dni Ukrainy w obecnym kształcie są już policzone, a więc to my im powinniśmy stawiać warunki i żądania, a nie odwrotnie.

Także żądania w imieniu bliskich ofiar z Przewodowa.

Konrad Rękas

Polski nacjonalizm, ukraiński animalizm

Polski nacjonalizm, ukraiński animalizm

wbrewcenzurze.pl/polski-nacjonalizm-ukrainski-animalizm

Czym różnił się przedwojenne nacjonalizmy – polski i ukraiński? Czemu rzeź wołyńska nie była przypadkiem, lecz konsekwencją pewnego myślenia (widocznego szczególnie w pisarstwie Dmytro Doncowa czy „Dekalogu OUN”) – i czemu ojcowie-założyciele OUN skończyli jako zbrodniarze, a przywódca ONR Jan Mosdorf pomagając Żydom w Auschwitz? 

Próbuję dokonać krótkiej analizy porównawczej, polemicznie odnoszącej się do tych wszystkich absolutyzujących rzekome zło polskiego nacjonalizmu i zarazem relatywizujących banderyzm.

UKRAIŃCY JAKO ODRĘBNA RASA

Dmytro Doncow, główny ideolog ukraińskiego nacjonalizmu (w obawie przed wydaleniem z Polski nie wstąpił do OUN) doprowadził do przetłumaczenia na język ukraiński „Mein Kampf” Adolfa Hitlera. Jednocześnie jego koncepcje były jeszcze skrajniejsze niż te, które propagował wódz III Rzeszy – czy też bardziej partykularne. 

Ukraińcy to odrębna rasa – twierdził Doncow (Hitler nie pisał tak o Niemcach). Inspirował się Alfredem Rosenbergiem (zresztą, jedyną osobą z przywództwa nazistowskich Niemiec, która sprzyjała Ukraińcom) – powielał pseudonaukowe koncepcje antropologiczne, dowodzące szczególnego kształtu twarzoczaszki Ukraińców.

 POZYTYWISTYCZNE ŹRÓDŁA, CHRZEŚCIJAŃSKA ETYKA

Polski ruch narodowy wywodził się z pozytywizmu, krytycznie podchodził do idei „Polski – Chrystusa narodów”, postulował modernizację, samoorganizację narodu, nie umierania, lecz pracy dla Polski.

Jednocześnie polscy nacjonaliści opierali się o koncepcje chrześcijańskie – postulat „egoizmu narodowego” przekształcali tak, by był zgodny z etyką. 

Szczególnie ciekawa była w tym kontekście twórczość Jana Mosdorfa, odwołującego się do świętego Tomasza z Akwinu, rozróżniającego pracę jako czynność wytwórczą i jako czynność twórczą.

DARWINIZM SPOŁECZNY I WOLA MOCY 

Karol Darwin dowodził nie tyle, że przetrwają najsilniejsi, co że przetrwają najlepiej przystosowani. 

Doncow zreinterpretował i przeniósł jego koncepcje na grunt teorii relacji między narodami. Ten kto jest silniejszy, ma rację, ten kto zniszczy wroga, ten ma po swojej stronie wartości – głosił.

Fascynował się myślicielami bliskimi faszyzmowi, jak Georges Sorel, z jego wizjami apokalipsy, afirmacją tworzenia opowieści, w które ludzie uwierzą i które popchną ich do działania. Odwoływał się do nietzscheańskiej „woli mocy”, „Élan vital” Henriego Bergsona, czyli stawiania w centrum wszechświata pędu, aktywności, czynu. 

Bije w oczy całkowita odmienność duchowych korzeni Doncowa w porównaniu do ojców-założycieli polskiego ruchu nardowego.

Jeśli dołożymy do tego materializm – pozostałość marksistowskich fascynacji młodego Doncowa, mamy „przepis na zbrodnię”.

DWA NACJONALIZMY – DWA ANTYSEMITYZMY 

Polski nacjonalizm nigdy nie był rasistowski. 

Źródła antyżydowskich poglądów Romana Dmowskiego należy szukać zupełnie gdzie indziej. Twórca polskiego nacjonalizmu uważał, że polska szlachta była przychylna Żydom, ponieważ ich rola w społeczeństwie tamowała rozwój mieszczaństwa, uznawanego przez szlachtę za konkurencję. Jego krytyczne podejście do roli Żydów wynikało z przypisywanej im roli w zbiorowości.

Abstrahując od tego czy ktoś zgadza się z analizą Dmowskiego, jego twórczość nie miała nic wspólnego z rasistowskimi koncepcjami bliskimi Doncowowi i OUN. Zresztą, rasizmu nie pochwał też żaden z bardziej skrajnych przedstawicieli polskiego ruchu narodowego.

Działacze OUN wyznawali etniczną koncepcję narodu – według nich dziecko ze związku Ukraińca i przedstawicielki innego narodu nie jest Ukraińcem.

KRYTYCZNA ANALIZA DZIEDZICTWA A TWORZENIE NARODU NA NOWO

Czynnikiem sprzyjającym brutalizmowi jest brak oparcia w tradycji, hamulca związanego z określoną lokalną obyczajowością i kulturą. 

Doncow polemizował z Fryderykiem Engelsem, będąc jeszcze bliski marksizmowi. Engels wyróżniał narody, które mają prawo do samostanowienia z uwagi na tradycję państwową i polityczną- Polakom przyznawał takie prawo, Ukraińcom nie. Doncow uznał, że nawet jak tradycji nie ma to przecież można ją stworzyć. 

Ukraińscy nacjonaliści tworzyli naród ex nihilo, odnosząc się do wyobrażonej i zreinterpretowanej historii, nakazującej choćby widzieć korzenie Ukrainy w Rusi kijowskiej. To tym zastępowanie zakorzenienia w tradycji wyobrażeniami i konstruktami.

Jeśli można w tym aspekcie dostrzec jakąkolwiek analogię z którymkolwiek z odłamów polskiego nacjonalizmu to jedynie z pogańskim nacjonalizmem Jana Stachniuka. Ten ostatni, w poszukiwaniu wzorców cofał się do wyobrażonego świata sprzed tysięcy lat, rzeczywistości przedchrześcijańskiej.

Pokój bez „szarych stref” – czy w ogóle nastąpi, zależy nie od chęci, ale od interesów

„Wieczny pokój” Putina i pytanie, kogo na niego stać

Dirk Ellerbrock apolut/putins-ewiger-frieden-und-die-frage-wer-ihn-sich-leisten-kann

Pokój bez „szarych stref” – czy w ogóle nastąpi, zależy nie od chęci, ale od interesów.

Podczas spotkania z amerykańskimi wysłannikami Steve’em Witkoffem i Jaredem Kushnerem na Kremlu, Władimir Putin oświadczył, że Rosja pragnie pokoju na Ukrainie, który będzie trwał „wiecznie”, bez żadnych „szarych stref”. Brzmi to jak deklaracja intencji i jest interpretowane w ten sposób: tu pragnienie pokoju, tam jego przeciwieństwo. Jednak kwestia pragnienia jest błędnie sformułowana. Życzenia nic nie kosztują. Pokój natomiast redystrybuuje koszty i korzyści, a zatem ten podział decyduje, kto go chce i kogo na niego stać.

Ci, którzy mogą sobie pozwolić na pokój

Najbardziej dokładny obraz można dostrzec w przypadku największego niemieckiego producenta broni, ponieważ jest on zobowiązany do publikowania swoich danych. Rheinmetall zgłosił „zaległości” w wysokości 78,0 mld euro na dzień 30 września 2026 r., w porównaniu z 56,7 mld euro w roku poprzednim. Termin ten odnosi się tutaj do sumy stałych zamówień i przewidywanych zamówień z istniejących umów ramowych. Umowa ramowa określa ceny i maksymalne ilości, ale zamówienia są składane dopiero później, partia po partii. Według raportu kwartalnego, same stałe zamówienia wyniosły 54,3 mld euro, w porównaniu z 32,7 mld euro rok wcześniej. Znaczna część tych zamówień składa się zatem z zamówień, które nie zostały jeszcze złożone. 2026 11 05 Komunikat prasowy Rheinmetall Raport kwartalny III kw. +2

W tym tkwi sedno sprawy. Istniejące kontrakty nie znikają po prostu z dnia na dzień wraz z zawieszeniem broni. Jednak uruchomienie umów ramowych jest decyzją polityczną, a budżety obronne, z których jest finansowane, mają uzasadnienie: zagrożenie. Państwa członkowskie NATO zobowiązały się do inwestowania pięciu procent swojej produkcji gospodarczej do 2035 roku, z czego 3,5 procent przeznaczone jest na obronę, a 1,5 procent na sektory związane z bezpieczeństwem. Rząd niemiecki planuje zwiększyć budżet obronny z około 83 miliardów euro w 2026 roku do 153 miliardów euro w 2029 roku. Niemiecki Instytut Ekonomiczny oblicza, że ​​do 2028 roku dwie trzecie wydatków na obronność będzie finansowane z pożyczek zwolnionych z hamulca zadłużenia. Ten zapis konstytucyjny zazwyczaj ogranicza nowe pożyczki federalne. Ci, którzy zainwestowali miliardy w moce produkcyjne, planują zatem z politycznie uwarunkowaną trajektorią wzrostu. „Wieczny” pokój nie zniweczyłby od razu tego trendu, ale pozbawiłby go uzasadnienia, a pozycja budżetowa, która traci swoje uzasadnienie, prędzej czy później staje się kartą przetargową. Przemówienie federalnego ministra obrony, Borisa Pistoriusa, +2

Nie jest to kwestia charakteru, lecz raczej pozycji w procesie tworzenia wartości. Firma, która dostosowała swoją produkcję, łańcuchy dostaw i kredyt do gwałtownie rosnącej krzywej budżetowej, nie może uciec od tej krzywej: ci, którzy nie dotrzymują umów ramowych i nie zwiększają mocy produkcyjnych, tracą zamówienia, kapitał, a ostatecznie swoją pozycję rynkową. Dla takiego kapitału konfrontacja nie jest opcją, lecz fundamentalną zasadą biznesową. To, kto zajmuje daną pozycję, nie ma znaczenia; są one wymienne.

Ci, których brakowało przy stole

Znamienne jest również to, kto nie był przy stole negocjacyjnym w Abu Zabi. Obraz jest jednak bardziej adekwatny niż sugeruje formuła „Waszyngton negocjuje, Europa jest informowana później”. W mieście zebrali się przedstawiciele Ukrainy, USA, UE, NATO, Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec i Włoch. Europejczycy początkowo spotkali się z zespołem ukraińskim i byli obecni jedynie jako obserwatorzy. Przy samym stole negocjacyjnym zasiedli jedynie Rosja, Ukraina i USA, a Moskwa wyraźnie zażądała wykluczenia Europejczyków z rozmów. (tagesspiegel jam-news)

Ci, którzy są nieobecni, nie tylko zostali wykluczeni, ale po części sami sobie tę sytuację sprowadzili. Putin twierdzi, że Europa zerwała dialog. Nie trzeba w to wierzyć, by dostrzec, że europejskie elity oparły swoją legitymację, priorytety budżetowe i lojalność wobec sojuszników na nieustannej konfrontacji. Pokój wymagałby od nich rozliczenia się z kwestii cen energii, deindustrializacji i zadłużenia. Dlatego Europa nalega na rozmieszczenie własnych wojsk na Ukrainie po zawarciu porozumienia pokojowego. Putin wyjaśnił w wywiadzie, że Moskwa potraktowałaby takie wojska jako „uzasadniony cel”, a przybycie europejskich żołnierzy ponownie rozpaliłoby walki. Żądanie to stawia zatem warunek, o którym wiadomo, że jest nie do przyjęcia dla przeciwnika. Służy ono nie tyle bezpieczeństwu Ukrainy, co zapobieżeniu porozumieniu, które zmusiłoby europejskie rządy do poniesienia odpowiedzialności.

Druga strona równania

Każdy, kto argumentuje w ten sposób, musi stosować te same standardy do strony rosyjskiej. Putinowska formuła „wiecznego pokoju bez szarej strefy” nie jest deklaracją zasad, lecz deklaracją własnego interesu. „Szara strefa” to obszar o niejasnym statusie: ani jednoznacznie rosyjski, ani jednoznacznie ukraiński, ewentualnie zabezpieczony zagranicznymi wojskami lub gwarancjami. Według Putina Moskwa i Kijów rozumieją ten termin inaczej i to właśnie tutaj rodzą się spory, które mogą podważyć jakiekolwiek porozumienie. Dla Rosji granica państwowa jest jedyną linią podziału z Ukrainą.

Jest to logiczne i jednocześnie konsekwentne. „Wieczność” nie odnosi się tu do trwania, lecz do mocy definiowania: Ten, kto ustala warunki, na jakich pokój jest uważany za trwały, określa również, co stanowi naruszenie. Rozmieszczenie wojsk byłoby naruszeniem, a granica kontrolowana przez Rosję nie. Rosja przygotowała już dokument stanowiska w sprawie przyszłej architektury bezpieczeństwa w regionie euroazjatyckim, co minister spraw zagranicznych Rosji Ławrow ogłosił przed rozmowami w Abu Zabi. Zatem Moskwa również pragnie porządku, który trwale zabezpiecza jej interesy. Jest to uzasadnione, ale jest to polityka interesu własnego, a nie ideał pokoju. Spór o „szare strefy” jest zatem prawdziwym źródłem konfliktu: obie strony chcą pokoju, ale każda z nich chce go tylko pod warunkami, które ugruntują jej własną pozycję .

Małe znaki

O tym, że coś jednak zaczęło się rozwijać, świadczą dwa drobne incydenty. Po pierwszym dniu negocjacji w Abu Zabi media donosiły, że Rosja i Ukraina zgodziły się na wymianę jeńców wojennych na dużą skalę, choć początkowo brakowało oficjalnego potwierdzenia. Putin zaproponował utworzenie misji humanitarnej wokół Konstantynówki w obwodzie donieckim, przez którą ewakuowano by 400–500 cywilów, którzy tam pozostali. Jako wzór podał misję wokół Aleszek w obwodzie chersońskim, w której Rosja i Ukraina zasadniczo współpracowały. Stwierdził, że miasto znajduje się pod kontrolą Rosji, że Rosja potrzebuje pięciu dni na rozminowanie i że jeśli Kijów uważa, że ​​kontroluje miasto, powinien zadbać o własne bezpieczeństwo. Ta relacja pochodzi jednak od strony rosyjskiej, a sama kwestia kontroli jest sporna. (stuttgarter-zeitung)

Takie wydarzenia są drobne, ale wymowne. Współpraca odnosi sukces tam, gdzie koszty alternatywy są natychmiastowe i widoczne: w przypadku więźniów, cywilów w zniszczonym mieście. Na poziomie wielkiej strategii, gdzie stawką są budżety, sojusze i architektura bezpieczeństwa, współpraca nie materializuje się. Jest to zgodne z obserwacją, że pragnienie pokoju jest najsłabsze tam, gdzie jego kontynuacja jest najbardziej zagrożona.

Gdzie równanie się odwraca

Pokój jest ostatecznie kalkulacją. Staje się możliwy, gdy koszty wojny przewyższają korzyści, przynajmniej dla tych, którzy ją podejmują. W Waszyngtonie ta kalkulacja zdaje się być rozpoczęta, czy z przekonania, czy z kalkulacji – nie sposób stwierdzić z zewnątrz. W Moskwie sprawy toczą się według własnych standardów.

Ukraińcy płacą cenę wojny swoim życiem, a Europejczycy swoimi podatkami. Ci, którzy na tym czerpią zyski lub których władza polityczna z tego wynika, nie mają powodu, by porzucać ten „biznes”. Zatem „wieczny” pokój pozostaje formułą, której wartość zależy od tego, kto ją wypowiada i kogo na nią stać.

+++

źródła

  1. RT DE: „Putin: Rosja chce „wiecznego” pokoju na Ukrainie”, 12 listopada 2026 r. (fragment tekstu; spotkanie z Witkowem i Kushnerem, „szare strefy”, wojska jako „uzasadniony cel”, Konstantinowka, Aleszki). Nie znalazłem niezależnego źródła wtórnego dotyczącego spotkania z 12 listopada.
  2. Rheinmetall AG: Komunikat prasowy dotyczący pierwszych dziewięciu miesięcy 2026 r., 5 listopada 2026 r., rheinmetall.com
  3. Rheinmetall AG: Raport kwartalny za III kwartał 2026 r. (PDF) (Portfel zamówień: 54 318 mln EUR, Portfel zamówień: 78 012 mln EUR)
  4. Przemówienie federalnego ministra obrony Borisa Pistoriusa na temat budżetu obronnego, bundesregierung.de (cel NATO: 5 procent do 2035 r.; budżet: 83 mld EUR w 2026 r. do 153 mld EUR w 2029 r.)
  5. Hubertus Bardt, Niemiecki Instytut Ekonomiczny: Wyższy próg NATO zostanie osiągnięty – dzięki pożyczkom w wysokości 334 miliardów euro
  6. dpa: Rozmowy o Ukrainie w Abu Zabi: Kijów i Moskwa prowadzą negocjacje , 10 listopada 2026 r. (Ławrow o dokumencie stanowiska)
  7. Tagesspiegel: Negocjacje w Abu Zabi, przedstawiciele UE tylko jako widzowie
  8. JAM News: Rozmowy Ukraina-Rosja wznowione w Abu Zabi po dziewięciomiesięcznej przerwie (rosyjskie żądanie wykluczenia Europejczyków)
  9. Stuttgarter Zeitung / dpa: Media: Ukraina i Rosja doszły do ​​porozumienia w sprawie wymiany więźniów