System dolarowy w kryzysie: Prawdziwy powód, dla którego Stany Zjednoczone udzieliły Japonii pomocy finansowej

Opublikowany 2026-08-28 przez Mirosław Dakowski

System dolarowy jest w kryzysie: Prawdziwy powód, dla którego Stany Zjednoczone udzieliły Japonii pomocy finansowej.

Ben Norton poprzez Geopolityczną Gospodarkę 28 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/das-dollar-system-steckt-in-der-krise-der-wahre-grund-warum-die-usa-japan-finanziell-unter-die-arme-gegriffen-haben

Autorstwa Bena Nortona

Interwencja USA mająca na celu wsparcie jena nie dotyczy tylko Japonii, ale kryzysu systemu dolarowego. Waszyngton nie chce, aby kraje sprzedawały amerykańskie obligacje skarbowe w obliczu postępującej globalnej dedolaryzacji.

Rząd USA po cichu udzielił Japonii pomocy finansowej w sierpniu tego roku.

Departament Skarbu USA interweniował na rynku walutowym, aby wesprzeć japońską walutę, jena. Po raz pierwszy od 1998 roku, kiedy znaczna część Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej zmagała się z poważnym kryzysem finansowym, Waszyngton podjął taki krok.

Incydent ten jest symptomem nowego, powoli rozwijającego się kryzysu, który obecnie pojawia się nie tylko w Japonii, ale w całym międzynarodowym systemie finansowym, którego centralnym punktem jest dolar amerykański.

Odzwierciedla to pogłębiające się pęknięcia w systemie dolarowym i stopniowy spadek globalnej dominacji dolara.

https://youtube.com/watch?v=ngGQrWxNdV4%3Ffeature%3Doembed

Departament Skarbu USA interweniuje, aby wesprzeć japońskiego jena.

Agencja Bloomberg stwierdziła, że interwencja walutowa Departamentu Skarbu USA była „niezwykłym środkiem”.

Powierzchowne i uproszczone wyjaśnienie działań Waszyngtonu sprowadzało się do tego, że Japonia była bliskim sojusznikiem USA, a jej waluta znacznie straciła na wartości w stosunku do dolara amerykańskiego, co zaniepokoiło Tokio.

W styczniu 2021 r. za jednego dolara amerykańskiego można było kupić około 100 jenów; w lipcu 2026 r. było to już ponad 160 jenów.

Nie jest to jednak główny powód interwencji na rynku walutowym.

Odnosząc się do Japonii, sekretarz skarbu USA Scott Bessent oświadczył: „Zrobimy wszystko, co konieczne, aby wesprzeć Japonię w sposób, który przyniesie korzyści amerykańskiej gospodarce i amerykańskim podatnikom, a także ustabilizuje światową gospodarkę”.

Kiedy Bessent mówił o „gospodarce światowej”, tak naprawdę miał na myśli oparty na dolarze międzynarodowy system finansowy, którego utrzymaniu się poświęcił.

Należy podkreślić, że Bessent jest byłym menedżerem funduszu hedgingowego z Wall Street. Przez lata współpracował z miliarderem i oligarchą George’em Sorosem, specjalizując się w spekulacjach walutowych. Razem „złamali Bank Anglii”, sprzedając funta brytyjskiego na krótko – transakcja ta przyniosła Sorosowi ponad miliard dolarów.

Bessent należy do klasy niezwykle bogatych plutokratów. Dokładna wielkość jego majątku nie jest znana. Powszechnie donosi się, że jest miliarderem, choć jest to kwestionowane. Co najmniej, jego majątek wynosi kilkaset milionów dolarów.

Tak czy inaczej, sednem sprawy jest to, że Bessent ma osobisty interes ekonomiczny w podtrzymywaniu systemu finansowego opartego na dolarze, który przyniósł bogactwo oligarchom takim jak on. A Japonia przyczyniła się do utrzymania tego systemu.

Szczególna rola Japonii w imperium USA

Japonia odgrywa szczególną rolę w imperium USA.

Przede wszystkim Japonia jest gospodarzem większej liczby baz amerykańskich niż jakikolwiek inny kraj.

Stany Zjednoczone mają około 750 baz wojskowych i innych obiektów na całym świecie.

W samej Japonii jest ich 120, a na stałe stacjonuje tam ponad 50 tys. żołnierzy amerykańskich.

Japonia jest okupowana przez imperium amerykańskie od zakończenia II wojny światowej, tj. od ponad 80 lat.

Ten imperialny porządek przetrwał, ponieważ japońskie elity gospodarcze czerpały zyski z okupacji amerykańskiej. Od 1955 roku Japonia jest zasadniczo państwem jednopartyjnym, rządzonym niemal wyłącznie przez prawicową, przyjazną biznesowi i USA Liberalno-Demokratyczną Partię (LDP) – w ramach tzw. „systemu z 1955 roku”.

Doskonałym symbolem podporządkowania Japonii stały się obchody 250. rocznicy powstania Stanów Zjednoczonych, które miały miejsce w lipcu tego roku. W pokazie dronów wzięli udział Donald Trump i ultrakonserwatywna premier Japonii Sanae Takaichi.

Status Japonii jako bliskiego sojusznika wojskowego i politycznego Stanów Zjednoczonych jest powszechnie znany.

Mniej znana jest jednak kluczowa rola, jaką Japonia odgrywa w utrzymaniu światowego systemu dolarowego.

Szczególna rola Japonii w globalnym systemie dolarowym

Japonia świadczy również inną ważną usługę imperium USA: jest największym zagranicznym posiadaczem papierów wartościowych Skarbu Państwa (tj. obligacji USA i długu rządu USA).

Innymi słowy, Japonia pożycza Stanom Zjednoczonym więcej pieniędzy niż jakikolwiek inny kraj.

Od dziesięcioleci Japonia notuje ogromną nadwyżkę na rachunku bieżącym. Dzięki modelowi opartemu na inwestycjach i eksporcie, Japonia stała się potęgą produkcyjną specjalizującą się w zaawansowanych technologiach i sprzedającą wysokiej jakości produkty klientom na całym świecie.

Co Japonia zrobiła z gigantyczną nadwyżką z sektora produkcji high-tech? Znaczną jej część zainwestowała w aktywa dolarowe – w szczególności w obligacje skarbowe USA.

Japonia kontynuowała skup amerykańskich obligacji skarbowych nawet w latach 2010., gdy rentowność była wyjątkowo niska, a realne zyski często ujemne (ponieważ stopy procentowe w USA były praktycznie zerowe, niższe od stopy inflacji, a Rezerwa Federalna prowadziła luzowanie ilościowe).

Tokio kontynuowało konwersję nadwyżek na obligacje skarbowe USA, nie tylko z powodu presji politycznej ze strony Waszyngtonu (co z pewnością miało znaczenie), ale również dlatego, że tamtejszy przemysł wytwórczy korzysta na niedowartościowanym jenie, co zwiększa konkurencyjność eksportu (szczególnie w czasach, gdy obawia się rosnącej konkurencji ze strony Chin).

W lutym 2026 r. Japonia posiadała obligacje skarbowe USA o wartości około 1,24 biliona dolarów amerykańskich (1 239 300 000 000 dolarów amerykańskich).

Uderzające jest porównanie zasobów obligacji skarbowych USA znajdujących się w posiadaniu Japonii i Chin kontynentalnych.

Pekin od ponad dekady systematycznie zmniejsza swoje inwestycje netto w amerykańskie obligacje skarbowe. Wartość posiadanych przez niego obligacji skarbowych osiągnęła szczyt w 2014 roku, przekraczając 1,3 biliona dolarów.

Od 2026 r. Chiny posiadały mniej niż 700 miliardów dolarów amerykańskich, a ich zasoby kurczą się z roku na rok, gdyż Pekin – z powodu instrumentalnego traktowania swojej waluty przez Waszyngton – stopniowo ogranicza dolaryzację.

Niesprawności na rynku obligacji skarbowych USA i kryzys energetyczny będący wynikiem wojny z Iranem

Japonia od lat jest największym posiadaczem amerykańskich obligacji skarbowych. Jednak w ostatnich miesiącach kraj ten zmniejszył swoje zasoby.

Dlaczego tak się stało? Pod koniec lutego administracja Trumpa rozpoczęła niesprowokowaną wojnę agresywną przeciwko Iranowi. Wywołało to globalny kryzys energetyczny, który poważnie zaszkodził gospodarkom Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej.

Japonia jest niemal całkowicie uzależniona od importu ropy naftowej, pozyskując 95% surowca z Azji Zachodniej (tzw. Bliskiego Wschodu), przy czym około 70% ropy jest transportowane przez Cieśninę Ormuz, którą Iran zamknął w odpowiedzi na agresywną wojnę ze strony Stanów Zjednoczonych.

Gwałtownie rosnące ceny energii wywarły dodatkową presję na spadek jena, co zmusiło Bank Japonii do interwencji.

W kolejnych miesiącach Tokio zredukowało część swoich zasobów obligacji skarbowych USA, interweniując na rynku walutowym (poprzez sprzedaż obligacji skarbowych USA w celu uzyskania dolarów, a następnie wykorzystanie tych dolarów do wykupu własnej waluty).

Do lipca japońskie zasoby spadły do mniej niż 1,12 biliona dolarów (1 116 700 000 000 dolarów). Oznacza to, że zasoby netto Tokio zmniejszyły się o ponad 100 miliardów dolarów w ciągu zaledwie czterech miesięcy. Japonia najwyraźniej sprzedała duże ilości amerykańskich obligacji skarbowych.

Zaniepokoiło to Waszyngton, ponieważ rentowność amerykańskich obligacji skarbowych stale rośnie od sześciu lat – od czasu kryzysu inflacyjnego, który nastąpił po zakłóceniach w łańcuchach dostaw spowodowanych pandemią COVID-19.

Rząd USA jest szczególnie zaniepokojony utrzymującą się wysoką rentownością 10-letnich obligacji skarbowych USA, które stanowią punkt odniesienia dla innych stóp procentowych w gospodarce (takich jak obligacje korporacyjne, kredyty hipoteczne, kredyty samochodowe, kredyty studenckie itp.).

Z tego powodu, zaledwie kilka tygodni po niezwykłej interwencji na rynku walutowym mającej na celu wsparcie jena, Departament Skarbu USA ogłosił, że „przynajmniej podwoi wolumen skupu akcji, aby wesprzeć płynność papierów wartościowych o dłuższym terminie zapadalności i nominalnym oprocentowaniu (w przedziale 10–20 lat i 20–30 lat)”.

Innymi słowy, Departament Skarbu USA emituje krótkoterminowe obligacje, aby wykupić własne długoterminowe obligacje i w ten sposób próbować kontrolować dłuższy koniec krzywej dochodowości.

To dość ironiczne, zważywszy na fakt, że Scott Bessent ostro skrytykował Janet Yellen, sekretarz skarbu w administracji Joe Bidena, za emisję głównie krótkoterminowych papierów dłużnych (tzw. „bonów”). Idea, która się za tym kryła, polegała na tym, że poprzez ograniczenie podaży papierów wartościowych o dłuższym terminie zapadalności, Departament Skarbu mógł złagodzić presję na wzrost rentowności.

Ale odkąd Bessent zastąpił Yellen, robi dokładnie to samo, emitując głównie krótkoterminowe zyski.

W lipcu bieżącego roku Departament Skarbu wyemitował bony skarbowe (krótkoterminowe papiery wartościowe z terminem zapadalności do jednego roku) na kwotę 2,57 bln dolarów , podczas gdy obligacje skarbowe (z terminem zapadalności od dwóch do dziesięciu lat) wyemitowano na kwotę 310,3 mld dolarów, a obligacje skarbowe (z terminem zapadalności od 20 do 30 lat) na kwotę zaledwie 37,3 mld dolarów.

Oznacza to, że 86,4% papierów wartościowych wyemitowanych w lipcu tego roku, o wartości prawie 3 bilionów dolarów, stanowiły bony skarbowe (papiery wartościowe krótkoterminowe), podczas gdy odsetek ten wyniósł 10,4% w przypadku papierów dłużnych (średnioterminowych) i zaledwie 1,3% w przypadku obligacji (długoterminowych).

Od petrodolara do dolara funduszu hedgingowego

W czerwcu tego roku rządy zagraniczne posiadały amerykańskie obligacje skarbowe o wartości 3,78 biliona dolarów. Zdecydowana większość tej kwoty (ponad 90%) to papiery dłużne i obligacje – czyli papiery wartościowe o dłuższym terminie zapadalności, od jednego do 30 lat.

Waszyngton chce, aby rządy zagraniczne nadal kupowały amerykańskie papiery wartościowe o długim terminie zapadalności, ale nie chce, aby były one sprzedawane, ponieważ zwiększyłoby to presję na wzrost rentowności amerykańskich obligacji skarbowych – w momencie, gdy pozostają one uparcie wysokie.

Problem polega na tym, że rządy zagraniczne są coraz mniej zainteresowane posiadaniem amerykańskich obligacji skarbowych – i dzieje się tak w czasie, gdy emisja amerykańskich obligacji skarbowych gwałtownie rośnie, ponieważ dług USA rośnie bardzo szybko, a deficyt budżetu federalnego utrzymuje się na stałym poziomie około 6% PKB.

Udział amerykańskich obligacji skarbowych w posiadaniu cudzoziemców wahał się w granicach 32–33% od czasu pandemii COVID-19. To znaczny spadek w porównaniu z ponad 45% na początku lat 2010.

Tymczasem stan posiadania amerykańskich obligacji skarbowych przez zagraniczne instytucje rządowe w ostatnich latach nie uległ zmianie, pomimo znacznego wzrostu wolumenu emisji.

Kluczowym powodem jest rosnący strach przed wykorzystaniem dolara amerykańskiego jako narzędzia. Wiele zagranicznych banków centralnych obawia się, że ich obligacje rządowe mogą zostać przejęte, jeśli ich rządy podejmą działania, które nie podobają się Waszyngtonowi.

Decyzja Stanów Zjednoczonych i krajów europejskich z 2022 r. o przejęciu rosyjskich aktywów denominowanych w dolarach i euro o wartości około 300 miliardów dolarów okazała się sygnałem ostrzegawczym. Banki centralne na całym świecie zainwestowały zamiast tego masowo w złoto .

W rezultacie podaż amerykańskich obligacji skarbowych systematycznie rosła, podczas gdy popyt ze strony rządów zagranicznych systematycznie malał.

Kto wypełnił tę lukę? Zagraniczni inwestorzy prywatni , zwłaszcza fundusze hedgingowe i inne firmy zarejestrowane w centrach finansowych, takich jak City of London, lub w rajach podatkowych na wyspach karaibskich.

Podobnie jak Japonia, te prywatne firmy również wspierają globalny system dolarowy. Z tego powodu Adam Tooze argumentował, że tę konstelację należy nazywać „dolarem funduszy hedgingowych” lub „dolarem miliarderów”.

Po odejściu rządu USA od standardu złota w następstwie szoku Nixona z 1971 roku, Waszyngton wywierał presję na głównych producentów ropy naftowej, takich jak Arabia Saudyjska, aby inwestowali nadwyżki w aktywa amerykańskie, głównie w obligacje skarbowe USA, w celu wsparcia dolara. Petrodolar pozostaje ważnym filarem globalnego systemu dolarowego, ale biorąc pod uwagę szybką finansjalizację gospodarek zachodnich, dolar funduszy hedgingowych zyskał jeszcze większe znaczenie w ostatnich dekadach.

To jeden z powodów, dla których rząd Donalda Trumpa jeszcze bardziej zliberalizował sektor finansowy, jednocześnie intensywnie promując stablecoiny – emitenci często wykorzystują bowiem obligacje skarbowe USA do zabezpieczenia swoich stablecoinów (lub przynajmniej twierdzą, że tak robią).

Wyjaśnia to, w jaki sposób firmy emitujące stablecoiny, takie jak Tether i Circle, w krótkim czasie stały się jednymi z największych posiadaczy amerykańskich obligacji skarbowych na świecie, konkurując z głównymi rządami zagranicznymi.

Jednak nawet rosnący prywatny popyt zagraniczny nie wystarczył, aby utrzymać rentowność amerykańskich obligacji skarbowych na niskim poziomie.

Z tego powodu Waszyngton jest szczególnie zaniepokojony możliwością sprzedaży przez rządy zagraniczne posiadanych przez nie amerykańskich obligacji skarbowych.

Kryzys systemu dolarowego: Stany Zjednoczone nie chcą, aby inne kraje sprzedawały swoje obligacje skarbowe USA.

Wszystko to pokazuje, że w sercu międzynarodowego systemu finansowego, którego podstawą jest dolar, narasta kryzys.

Do takiego właśnie wniosku doszedł jeden z najwybitniejszych na świecie ekspertów zajmujących się systemem dolarowym, Barry Eichengreen, profesor ekonomii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley i autor książki Exorbitant Privilege: The Rise and Fall of the Dollar and the Future of the International Monetary System .

W artykule w „Financial Times” Eichengreen zauważył, że interwencja administracji Trumpa mająca na celu wsparcie jena „zawiera niepokojące informacje na temat dolara”.

„Przesłanie jest takie, że Sekretarz Skarbu USA Scott Bessent i spółka obawiali się, że sprzedaż papierów wartościowych denominowanych w dolarach w celu wsparcia jena wywrze dodatkową presję na długoterminowy segment rynku amerykańskich obligacji skarbowych” – napisał.

Obawy te znalazły odzwierciedlenie w decyzji Bessenta, aby sfinansować interwencję walutową nie dolarami, lecz euro, które Departament Skarbu posiadał w swoim Funduszu Stabilizacji Kursów Walutowych (EFS).

Innymi słowy, rząd USA sprzedał euro, aby kupić jeny na rynku walutowym, ponieważ nie chciał sprzedawać amerykańskich obligacji skarbowych, gdyż zwiększyłoby to presję na wzrost rentowności.

Szczególnie uderzające było to, że rząd USA sprzedał swoje rezerwy euro w ramach tej interwencji bez konsultacji z rzekomymi „sojusznikami” w Europie. „Financial Times” doniósł, że Europejski Bank Centralny (EBC) został poinformowany dopiero po zakończeniu operacji.

Eichengreen, wiodący ekspert ds. systemu dolarowego, doszedł w FT do następującego wniosku:

Te kroki wskazują, że status dolara jako waluty rezerwowej nie jest już taki, jak kiedyś. Banki centralne są przyzwyczajone do przechowywania rezerw walutowych w dolarach, ponieważ rynki amerykańskich obligacji skarbowych są płynne. Banki centralne utrzymują amerykańskie obligacje skarbowe, ponieważ można nimi swobodnie handlować i wykorzystywać je do interwencji. Ale tak już nie jest, przynajmniej nie w nieograniczonych ilościach.

…

Krótko mówiąc, Waszyngton waha się przed zezwoleniem zagranicznym bankom centralnym na korzystanie z rezerw dolarowych z obawy przed konsekwencjami dla amerykańskich rynków finansowych. To pokazuje, że dolar nie jest już atrakcyjną walutą rezerwową, jaką był kiedyś. Gdy ten przekaz dotrze do opinii publicznej, inne kraje zintensyfikują poszukiwania bardziej atrakcyjnych i łatwo dostępnych alternatyw. Dywersyfikacja rezerw walutowych prawdopodobnie nabierze tempa.

Oto najważniejsza lekcja, jaką można wyciągnąć z akcji ratunkowej rządu USA dla Japonii: pęknięcia w strukturze systemu dolarowego stają się coraz większe, podczas gdy ogólnoświatowa dedolaryzacja nabiera tempa.

Wall Street korzysta z carry trade na jenie

Jest jeszcze jeden ważny punkt, na który należy zwrócić uwagę w związku z historyczną akcją ratunkową rządu USA dla Japonii. Mianowicie, nie tylko Waszyngton korzysta z podporządkowania Japonii, ale także Wall Street.

Dzieje się tak dlatego, że firmy finansowe z Wall Street, a także inwestorzy w USA i na Zachodzie w ogóle, czerpią zyski ze spadku wartości jena poprzez tzw. „carry trade”.

Czym właściwie jest strategia „carry trade”? Zasada jest bardzo prosta: inwestor pożycza pieniądze w walucie o niskim oprocentowaniu, aby kupić aktywa w innej walucie o wyższym oprocentowaniu i w ten sposób zarobić na spreadzie (różnicy stóp procentowych).

Przez dekady w Japonii obowiązywały wyjątkowo niskie, a czasami wręcz ujemne stopy procentowe. Inwestorzy zaciągali więc pożyczki w jenach, wymieniali je na dolary amerykańskie, a następnie kupowali obligacje skarbowe USA o wyższej rentowności lub akcje amerykańskich spółek (przyczyniając się tym samym do powstania ogromnej bańki spekulacyjnej na amerykańskim rynku akcji).

Handel jenem (carry trade) jest niezwykle dochodowy dla Wall Street. I trwa on od lat, napędzany nie tylko przez rynki finansowe – to nie jest „niewidzialna ręka” – ale również dlatego, że rządy USA i Japonii zawarły swego rodzaju ciche porozumienie ułatwiające ten handel.

Amerykańskie aktywa finansowe, a zwłaszcza akcje dużych firm technologicznych, odnotowały znaczny wzrost dzięki handlowi carry trade w jenie. Japońscy eksporterzy również skorzystali, ponieważ stały spadek wartości jena względem dolara sprawił, że ich produkty stały się bardziej konkurencyjne na arenie międzynarodowej.

Jest to bardzo potrzebny impuls w czasie, gdy Japonia zmaga się z konkurencją dla Chin, które szybko awansowały w globalnym łańcuchu wartości i weszły do branż o wyższej wartości dodanej, zmniejszając tym samym marże zysku japońskich firm.

Redaktorzy „The Guardian” często się mylili i zazwyczaj prezentowali stanowisko proimperialistyczne, proamerykańskie i proatlantyckie. Jednak biorąc pod uwagę, że wiodąca brytyjska gazeta jest antytrumpowska, jej krytyczna analiza akcji ratunkowej administracji Trumpa dla Japonii trafiła w sedno i ujawniła prawdziwe motywy stojące za interwencją na rynku walutowym.

Chodzi tu nie tyle o ratowanie jena, co o próbę Sekretarza Skarbu USA Scotta Bessenta, aby utrzymać otwarte źródło dochodów, z którego korzystają Stany Zjednoczone. Niezwykle tania japońska waluta stała się globalnym źródłem finansowania: bankierzy pożyczają jeny, sprzedają je za dolary i wykorzystują te pieniądze do kupowania amerykańskich aktywów o wyższej rentowności, zwłaszcza akcji spółek technologicznych. Rosnące rynki akcji w USA wspierają zabezpieczenia i inwestycje. Japoński model „carry trade” to jeden z powodów, dla których Wall Street może inwestować setki miliardów w sztuczną inteligencję. Badania sugerują, że sztuczna inteligencja pochłania ponad 1% PKB USA.

Waszyngton chce utrzymać ten dopływ pieniędzy, ale nie kosztem osłabienia jena lub sprzedaży amerykańskich obligacji skarbowych.

Ta kluczowa rola, jaką jen odgrywa jako „kanał wymiany pieniędzy” dla Wall Street, przynosi korzyści również Waszyngtonowi, gdyż utrzymuje swoją globalną władzę poprzez wzmacnianie systemu dolarowego.

Jednakże pęknięcia w fundamentach tego systemu stają się coraz większe, a kryzys finansowy powoli rozprzestrzeniający się w Japonii jest objawem głębokiego rozkładu struktury na nim zbudowanej.

Źródło: System dolarowy w kryzysie: Prawdziwy powód, dla którego Stany Zjednoczone udzieliły pomocy Japonii

Inwazja na Ceutę – narzędzie geopolitycznej układanki Izraela i USA

Opublikowany 2026-08-28 przez Mirosław Dakowski

Inwazja na Ceutę – narzędzie geopolitycznej układanki Izraela i USA

Posted by Marucha 2026-08-28 marucha/inwazja-na-ceute-narzedzie-geopolitycznej-ukladanki-izraela-i-usa

Koniec lipca stał się teatrem największego szturmu imigrantów na Ceutę, hiszpańską enklawę na północnym wybrzeżu Afryki. Jednego dnia do tego 83-tysięcznego miasta wdarło się około 60 tysięcy, głównie młodych mężczyzn w wieku poborowym.

Można sobie wyobrazić przerażenie mieszkańców widzących tłumy wałęsających się mężczyzn szukających zaczepki, wskutek czego zapanował chaos.

Świat natychmiast obiegły zdjęcia i filmy przedstawiające biednych ludzi usiłujących za wszelką cenę, często z narażeniem życia, dostać się do upragnionej Europy.

Niemniej jednak wydarzenie to, ze względu na swoją złożoność, nie może być analizowane wyłącznie jako ciekawostka medialna czy kryzys humanitarny. Przede wszystkim należy na nie spojrzeć jako na przemyślane narzędzie w złożonej układance geopolitycznej. Dlatego, aby zrozumieć przyczyny tego, co doprowadziło do tych wydarzeń, trzeba cofnąć się w czasie i tam szukać źródeł.

Historia relacji między Hiszpanią a Marokiem, a szerzej – między Hiszpanią a Afryką Północną – jest wynikiem wielowiekowych kontaktów politycznych, militarnych i kulturowych. Ich początki sięgają VIII wieku, kiedy Maurowie podbili znaczną część Półwyspu Iberyjskiego. Od XV wieku Hiszpania rozpoczęła ekspansję w Afryce Północnej. XIX i początek XX wieku były okresem intensywnej kolonizacji, natomiast w latach 60. i 70. XX wieku nastąpił proces dekolonizacji. Współcześnie relacje w tym regionie są złożone. Obok współpracy gospodarczej i politycznej występują również spory dotyczące granic, migracji oraz statusu Sahary Zachodniej.

Istotnym punktem napięć pozostają także Ceuta i Melilla – dwa hiszpańskie miasta autonomiczne położone na północnym wybrzeżu Afryki, które od ponad pięciu wieków są częścią Hiszpanii. Jednak Rabat od czasu uzyskania przez Maroko niepodległości w 1956 roku uznaje je za część swojego terytorium.

Prawo międzynarodowe nie uznaje Ceuty i Melilli za kolonie, a ONZ nie uwzględnia ich na liście terytoriów oczekujących na dekolonizację, co w praktyce oznacza, że obie eksklawy należą do Hiszpanii, a zarazem stanowią jedyne lądowe granice Unii Europejskiej z Afryką.

Ich położenie sprawia, że są szczególnie podatne na presję migracyjną. Wystarczy przekroczyć przejście graniczne, przejść przez płot lub przepłynąć niewielki odcinek morza, by znaleźć się w upragnionym Eldorado. To zresztą jest tam normalnym procederem. Przejścia graniczne w Ceucie i Melilli niemal codziennie są atakowane przez grupy mężczyzn, którzy w ten sposób próbują przedostać się do Europy.

Innym spornym terytorium jest Sahara Zachodnia, leżąca w północno-zachodniej Afryce. W 1884 roku Hiszpania ustanowiła protektorat nad tym terytorium, jednak w 1976 roku wycofała się z tego terenu, nie rozwiązując kwestii jego statusu. W międzyczasie narodziły się ruchy niepodległościowe, z których najważniejszym stał się Front Polisario, utworzony w 1973 roku.

Przełomowym momentem był rok 1975, kiedy Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w wydanej opinii uznał prawo mieszkańców Sahary Zachodniej do samostanowienia. Mimo tego król Maroka Hassan II zorganizował tzw. Zielony Marsz, w którym około 350 tysięcy Marokańczyków przekroczyło granicę Sahary Zachodniej, aby zamanifestować roszczenia Maroka do tego obszaru.

W 1976 roku Front Polisario ogłosił powstanie Saharyjskiej Arabskiej Republiki Demokratycznej i rozpoczęła się wojna z Marokiem i Mauretanią. Po kilku latach walk Mauretania zrezygnowała ze swoich roszczeń, co wykorzystało Maroko i przejęło kontrolę nad opuszczonymi przez nią terenami.

W 1991 roku, dzięki mediacji ONZ, zawarto zawieszenie broni, a jednym z jego głównych założeń było przeprowadzenie referendum, do którego nigdy nie doszło.

Obecnie większość terytorium Sahary Zachodniej znajduje się pod administracją Maroka, które je uważa za integralną część swojego państwa, natomiast Front Polisario kontroluje wschodnią część terytorium. ONZ nadal uznaje Saharę Zachodnią za terytorium niesamorządne, którego ostateczny status powinien zostać określony zgodnie z prawem mieszkańców do samostanowienia.

Część państw uznaje Saharyjską Arabską Republikę Demokratyczną, natomiast inne popierają marokański plan przyznania temu obszarowi szerokiej autonomii w granicach Maroka, w tym USA, które w 2020 roku uznały suwerenność Maroka nad Saharą Zachodnią.

Właśnie te dwa nierozwiązane spory – o Ceutę i Melillę oraz o Saharę Zachodnią – są kluczowe dla zrozumienia współczesnych relacji Hiszpanii i Maroka. Bez tego kontekstu trudno zrozumieć, co naprawdę wydarzyło się w Ceucie.

Inwazja pod koniec lipca nie była pierwszą tego typu demonstracją siły. Już w 2021 roku w ciągu kilku godzin do Ceuty wdarło się około 10–14 tysięcy Marokańczyków i tak jak teraz – była to rozgrywka polityczna pomiędzy Rabatem a Madrytem. Hiszpania przyjęła wówczas do szpitala szefa Frontu Polisario, co Rabat uznał za wrogi gest i wykorzystał jako pretekst, aby 17 maja tysiące Marokańczyków wdarły się do tego hiszpańskiego miasta.

W obu przypadkach świat zobaczył jednak przede wszystkim obrazy kryzysu migracyjnego. Media ze szczegółami opowiedziały nam o tym, co wydarzyło się w sławetny czwartek. Z detalami pokazywały ludzi walczących z morzem i biedne dzieci pozostawione przez rodziców. Spójrzmy jednak, jak ta „inwazja” wyglądała od strony Maroka.

Otóż 29 lipca, w środę wieczorem, król Maroka Mohammed VI wygłosił przemówienie z okazji 27. rocznicy swojego wstąpienia na tron. Starał się w nim stworzyć wizerunek stabilności i postępu gospodarczego kraju.

Jednak zaledwie kilka godzin później dziesiątki tysięcy Marokańczyków próbowały opuścić kraj i przedostać się do Ceuty. Kontrast ten podważył oficjalną narrację rządu, a główną ofiarą polityczną, oprócz samego monarchy, stał się szef rządu Aziz Akhannouch. W ten sposób inwazja na Ceutę stała się rozgrywką polityczną przed wrześniowymi wyborami – ruchem wymierzonym w obecną władzę.

To, co wydarzyło się w ów czwartek, nie było spontanicznym aktem. Już kilka dni wcześniej tysiące młodych ludzi podążały przez Maroko w kierunku Ceuty. Robili to pociągami, ciężarówkami, a także pieszo. Dziennik „El Mundo” opublikował wypowiedzi niektórych z nich, którzy twierdzili, że na trasie ich wędrówki nie było żadnych marokańskich kontroli policyjnych.

Według „The New York Times” władze marokańskie wręcz zachęcały ludzi do przekroczenia granicy. Natomiast hiszpańska Gwardia Cywilna i służby specjalne wykryły agentów marokańskiego wywiadu obecnych w tłumie ludzi maszerujących na Ceutę. Ustalono również, że wielu młodych ludzi zrezygnowało z pracy, a za tę specyficzną „wycieczkę” do Hiszpanii otrzymywali około 350 euro.

W ostatnich dniach Facebook stanął na wysokości zadania i zlikwidował kilka grup liczących ponad 230 tysięcy członków, które od kilku lat służyły jako platformy do organizacji i koordynacji nielegalnych przekroczeń granicy z Hiszpanią. Wśród publikowanych treści znajdowały się reklamy płatnych przewodników, mapy z trasami do Ceuty i Melilli, porady dotyczące pokonania przeszkód granicznych i odcinka morskiego, oraz oferty zakupu sprzętu, który mógł być wykorzystywany podczas podróży.

Jak widać, ta inwazja była dobrze zorganizowanym przedsięwzięciem, a świat przy okazji zobaczył, że ruch migracyjny jest dobrze zorganizowanym przemysłem.

Analizując ostatnie wydarzenia, można zauważyć, że to, co się wydarzyło, ma jeszcze szerszy wymiar. Tutaj w grę wchodzą ostatnie napięcia pomiędzy USA a Hiszpanią w sprawie NATO i Iranu.

Odmowa Hiszpanii udzielenia USA dostępu do baz wojskowych w Rota i Morón podczas kampanii irańskiej, konsekwentne pozostawanie poniżej poziomu wydatków uzgodnionego w NATO oraz konfrontacyjna postawa premiera Hiszpanii Pedro Sáncheza wobec administracji Donalda Trumpa – te okoliczności nieoczekiwanie otworzyły Maroku możliwość wysuwania śmiałych roszczeń wobec Ceuty i Melilli.

Natomiast Izrael, jako nowy i najważniejszy partner Maroka, natychmiast dostrzegł w tej wyjątkowej sytuacji okazję do realizacji własnych celów i działając w ramach sojuszu pod przewodnictwem USA, dyplomatycznie zaczął wspierać Rabat.

Tak też w marcu tego roku Michael Rubin z American Enterprise Institute wezwał administrację Trumpa do formalnego uznania Ceuty i Melilli za okupowane terytorium marokańskie, a Hiszpanię określał mianem „kolonialnej potęgi”.

Kilka dni później kongresmen Mario Díaz-Balart, przewodniczący Podkomisji ds. Bezpieczeństwa Narodowego Izby Reprezentantów, a zarazem jeden z najbliższych kongresowych powierników Marca Rubio, publicznie oświadczył, że obie eksklawy „nie znajdują się na terytorium geograficznym Hiszpanii”, lecz na terytorium Maroka, a ich los już dawno powinien zostać ustalony.

Oliwy do ognia dolał wewnętrzny e-mail Pentagonu, o którym w kwietniu 2026 roku poinformował Reuters. W jego treści znajdowała się m.in. informacja o zawieszeniu członkostwa Hiszpanii w NATO, które miało być konsekwencją odmowy wspierania operacji USA przeciwko Iranowi. To nie były jedyne sygnały narastającej niechęci Waszyngtonu wobec Madrytu. Sekretarz obrony Pete Hegseth wyraził pogardę wobec europejskich, jak to określił, „pasożytów”, wskazując Hiszpanię jako wątpliwego „sojusznika”. Natomiast w marcu sam Donald Trump nazwał Hiszpanię „straszną” i nakazał swojemu sekretarzowi skarbu zerwanie stosunków gospodarczych z Madrytem.

W tym miejscu należy też podkreślić, że Maroko od 2004 roku posiada status głównego sojusznika Stanów Zjednoczonych spoza NATO, a w dniach 14–16 kwietnia tego roku USA i Maroko podpisały nowy, dziesięcioletni plan działań dotyczący współpracy obronnej.

Patrząc z tej perspektywy pojawia się zasadnicza kwestia, kogo będzie wspierać Waszyngton. O czym rzadko się mówi – to status Ceuty i Melilli w ramach NATO. Hiszpania jest członkiem Sojuszu, a art. 6 Traktatu Północnoatlantyckiego określa geograficzne granice stosowania art. 5. Obejmuje on terytoria państw NATO w Europie i Ameryce Północnej oraz kilka wskazanych w traktacie obszarów, ale nie wymienia terytoriów państw członkowskich położonych w Afryce.

Ceuta i Melilla, choć są integralną częścią Hiszpanii, leżą właśnie w Afryce. Oznacza to, że w przypadku ich zaatakowania nie ma jednoznacznej traktatowej gwarancji automatycznego zastosowania art. 5.

I właśnie tutaj pojawia się zasadniczy problem. Hiszpania jest członkiem NATO, ale jej dwa najbardziej narażone na marokańską presję terytoria znajdują się poza jasno określonym geograficznym zakresem artykułu 5. Co prawda NATO mogłoby zdecydować o udzieleniu Hiszpanii pomocy, jednak nie wynika to wprost z automatycznego mechanizmu obrony zbiorowej.

Kolejnym elementem układanki są Porozumienia Abrahama, które przekształciły dotychczasowe, w dużej mierze nieformalne kontakty Maroka z Izraelem w otwartą współpracę i doprowadziły do powstania formalnego partnerstwa wojskowego. Działania te dają Izraelowi bezpośredni strategiczny udział w ewentualnym sukcesie Rabatu w regionie, co ma oczywiste znaczenie odnośnie do Ceuty i Melilli.

W tym kontekście Abrahamowa koalicja administracji Trumpa, zbudowana wokół wspólnej opozycji wobec Iranu i bodźców ekonomicznych, stworzyła nowe relacje w trójkącie między Waszyngtonem, Jerozolimą i Rabatem.

W rezultacie roszczenia terytorialne Maroka wobec eksklaw stały się już nie tylko dwustronnym sporem z Hiszpanią, ale znacznie poszerzyły swój zasięg. Maroko konsekwentnie wykorzystuje presję dyplomatyczną, prawną i demograficzną, budując wokół swoich północnych roszczeń odpowiednią narrację. Rola Izraela sprowadza się natomiast do wzmocnienia marokańskiej dyplomacji w ramach struktury sojuszu, która już teraz przychylnie odnosi się do stanowiska Rabatu.

Jak widać, nic z tych działań nie wymaga militarnego awanturnictwa, a koszty pozostają minimalne. Reasumując obecną sytuację, można wyciągnąć następujące wnioski:
1) Hiszpania znajduje się w izolacji dyplomatycznej dokładnie w momencie, gdy jej południowe terytoria są zagrożone;
2) Porozumienia Abrahama stworzyły ramy dla rekonfiguracji sojuszy na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej w sposób, który służy jednocześnie interesom USA i Izraela;
3) pomoc Maroku w przejęciu Ceuty i Melilli służy tym ramom i dodatkowo może stać się karą dla członka NATO – Hiszpanii – który utrudnia działania;
4) dla Izraela wzmacnianie roszczeń Maroka nie jest aktem dobroczynności. To strategiczna inwestycja w partnera, który po drugiej stronie Cieśniny Gibraltarskiej ma klucz do jednego z najważniejszych morskich punktów strategicznych na świecie.

W kontekście Cieśniny Ormuz, Ceuta może być kolejnym punktem zapalnym.

Ewa Marcinkowska
https://myslpolska.info/

Dlaczego Amerykanie nie mają wstydu?

Opublikowany 2026-08-28 przez Mirosław Dakowski

Dlaczego Amerykanie nie mają wstydu?

28.08.2026 wolnemedia/dlaczego-amerykanie-nie-maja-wstydu

Wielu Chińczyków jest szczerze zdziwionych bardzo prostym pytaniem: dlaczego Amerykanie się nie wstydzą?

Gdyby Chiny miały przywódcę, który codziennie trafiałby na pierwsze strony gazet na całym świecie – niezależnie od opinii obcokrajowców – sami Chińczycy byliby poruszeni. Sama presja społeczna i psychologiczna byłaby ogromna. Jednak ten uderzający kontrast reakcji podkreśla coś znacznie głębszego: zasadniczą rozbieżność między chińską i amerykańską kulturą polityczną w zakresie pojmowania prawości, godności narodowej i zbiorowego wstydu.

Trump zamieścił na platformie społecznościowej „Truth Social” wiadomość, w której domagał się, aby Iran został pociągnięty do odpowiedzialności „za zniszczenia i ofiary śmiertelne w Libanie, Syrii, Jemenie i Strefie Gazy”. Wiadomość podpisał wielkimi literami: „Prezydent DONALD J. TRUMP”.

Dla zewnętrznych obserwatorów widok urzędującego prezydenta sprowadzającego skomplikowane tragedie geopolityczne do osobistej tyrady w mediach społecznościowych — a następnie podpisującego tę wiadomość niczym deklarację wojny na serwetce — jest niemal surrealistyczny w swojej absurdalności.

Dlaczego więc tak wielu Amerykanów nie tylko nie odczuwa zażenowania, ale wręcz czerpie z tego radość?

Powodem są dwie zasadniczo różne logiki polityczne. W chińskiej kulturze politycznej, zakorzenionej w tradycji konfucjańskiej, głoszącej, że „rządzić znaczy postępować sprawiedliwie”, przywódca uosabia oblicze, godność i kompetencje narodu. Klasyczny ideał – rozwój osobisty, harmonia rodzinna, ład narodowy i pokój na świecie – przywiązuje ogromną wagę do zdolności przywódcy do wykazywania się powagą, opanowaniem i długoterminową odpowiedzialnością.

Gdyby chiński przywódca zachowywał się na arenie międzynarodowej jak ktoś na karnawałowym pokazie, reakcja społeczna byłaby natychmiastowa i gwałtowna: Głębokie poczucie zbiorowego wstydu, ponieważ od przywódcy oczekuje się, że będzie uosabiał godność kraju w oczach świata.

Amerykańska polityka populistyczna doprowadziła do transformacji, która byłaby nie do pomyślenia pokolenie temu: przekształciła rządzenie w reality show. Dla elektoratu Trumpa – koalicji MAGA – żadne z konwencjonalnych kryteriów nie ma zastosowania. Nie obchodzi ich, czy rozumie protokół dyplomatyczny. Nie obchodzi ich, czy mówi prawdę. Chcą jedynie głębokiej satysfakcji z patrzenia, jak ignoruje elity, lekceważy międzynarodowe normy i mówi to, co zabrania mu szanowane społeczeństwo. Ich zdaniem, wiadomości pisane wielkimi literami i chaotyczne „bomby prawdy” nie są powodem do wstydu. Są synonimem autentyczności. Dowodzą, że nie gra w wystudiowaną grę establishmentu. „Przemawia w imieniu zwykłych ludzi”.

Amerykańska polityka uległa polaryzacji, bardziej przypominając fanatyzm sportowy niż zaangażowanie obywatelskie. Kiedy twoja drużyna strzela gola – nawet samobójczego – klaszczesz. Opozycja, oczywiście, jest zbulwersowana dzień po dniu. Ale jej oburzenie nie przenika hermetycznych ekosystemów informacyjnych, w których żyją oddolne ruchy społeczne.

Godność kraju została zniszczona przez algorytmy. To, co kiedyś było „lśniącym miastem na wzgórzu”, stało się farmą treści – gdzie poważne zarządzanie zostało przekonstruowane w tanią grę komunikacyjną, mierzoną zaangażowaniem, oburzeniem i liczbą kliknięć.

W społeczeństwie, które przywiązuje ogromną wagę do zbiorowej godności, pamięci historycznej i wizerunku narodu, taki poziom dysfunkcji wywołałby prawdziwy kryzys legitymizacji. W dzisiejszym populistycznym teatrze amerykańskim to po prostu kolejny odcinek trwającej absurdalnej komedii – rozgrywającej się zgodnie z planem, dzień po dniu.

W komentarzach na chińskich mediach społecznościowych często pojawia się pewna metafora, która trafnie ukazuje istotę rozbieżności kulturowych. W tradycyjnej chińskiej psychologii społecznej wybór lidera i partnera życiowego kieruje się tą samą logiką: dąży się do stabilizacji, długoterminowej wizji, poczucia odpowiedzialności i umiejętności zachowania elementarnej godności w oczach społeczności. Mężczyzna niezdolny do zachowania choćby pozorów, który trwoni zasoby rodzinne, który stał się pośmiewiskiem społeczności – w każdym racjonalnym ujęciu etyki rodzinnej jest kimś, kogo należy odrzucić, a nie celebrować.

Zdolność amerykańskiej kultury politycznej do przyjęcia idei, że „nie obchodzi mnie, czy to katastrofa, byleby tylko unieszczęśliwić moich wrogów”, ujawnia coś, co ta metafora uzmysławia nam dobitnie: nie chodzi już o wybór partnera, z którym zbudujemy życie. Chodzi o wybór kogoś, z kim rzucimy cegłą w okno sąsiada. Wielu wyborców MAGA szczerze uważa, że system ich skrzywdził. Elity Waszyngtonu. Globalizacja. Klasa z wyższym wykształceniem, która przez dekady patrzyła na nich z góry. Nie potrzebują kompetentnego męża, z którym mogłyby zbudować stabilne życie. Potrzebują kogoś, kto podpali sąsiedztwo, które je upokorzyło. „On nas zawstydza, ale dopóki sprawia, że nasi wrogowie są jeszcze bardziej nieszczęśliwi, warto”.

To w istocie głos zemsty. Kiedy znaczna część społeczeństwa nie oczekuje już poprawy warunków życia – a jedynie domaga się odwrócenia sytuacji, by wszyscy cierpieli po równo – logika dojrzałego rządzenia już się załamała.

Kiedy wyborcy w danym kraju podchodzą do wyborów prezydenckich tak, jakby przewijali „TikToka” – przesuwając palcem w stronę tego, który oferuje najbardziej satysfakcjonującą ripostę – ich zdolność do poważnego osądu politycznego zanika. Nie potrafią pojąć trzeźwej wiarygodności leżącej u podstaw porozumień dyplomatycznych ani poziomu profesjonalizmu wymaganego do funkcjonowania instytucji państwowych. Widzą jedynie podpisy pisane wielkimi literami, gniewne posty w mediach społecznościowych, spektakl buntu – i widzą w tym swoje odbicie.

Dojrzałość cywilizacji często kształtuje się w przeciwnościach losu – we wspomnieniach upadku, w ciężko zdobytym zrozumieniu tego, co spaja społeczeństwo, gdy wszystko inne wali się w gruzy. Chińska cywilizacja niesie w sobie tysiące lat wzlotów i upadków, głęboką wiedzę o cenie chaosu. Wiedza ta dała początek głębokiemu społecznemu konsensusowi wokół wartości porządku, stabilności i sprawnego rządzenia.

Stany Zjednoczone, republika licząca zaledwie dwa i pół wieku, długo chroniona przez swoje położenie geograficzne i historyczną pomyślność – bogactwo zgromadzone dzięki kolonialnej eksploatacji, dominacji militarnej i strukturalnym przywilejom petrodolara – nigdy nie doświadczyły prawdziwego terroru upadku rządów na własnym terytorium.

Ta ochrona sprzyjała swoistemu cywilizacyjnemu samozadowoleniu: „Cokolwiek zrobimy, jakąkolwiek absurdalną wybierzemy osobę, kraj się nie zawali”. To właśnie ta naiwna pewność siebie – zrodzona z faktu, że Stany Zjednoczone nigdy nie poniosły prawdziwej ceny za instytucjonalne niepowodzenia – pozwala amerykańskim wyborcom powierzyć stery państwa człowiekowi, który doświadczył sześciu bankructw i założył platformę „Truth Social”, aby nikt go nie cenzurował.

Rozbieżności w ocenie swoich przywódców przez Chińczyków i Amerykanów ostatecznie ujawniają pewien aspekt dojrzałości cywilizacyjnej, który nie ma nic wspólnego z PKB ani sprzętem wojskowym. Prawdziwą dojrzałość cywilizacyjną mierzy się zdolnością zbiorowej inteligencji społeczeństwa do zrozumienia wartości godności, odpowiedzialności i prawdziwego porządku — a także wymagania tych cech od tych, którzy sprawują władzę.

Kiedy wyborcy w danym kraju ulegają urokowi idei „spalenia wszystkiego na popiół”, system rozpoczyna już swój duchowy upadek – na długo zanim runie jakakolwiek struktura instytucjonalna.

Autorstwo: Jarek Ruszkiewicz
Źródło: WolneMedia.net

Utrata hegemonii poprzez ogłupienie elit

Opublikowany 2026-08-28 przez Mirosław Dakowski

Utrata hegemonii poprzez ogłupienie elit

Autor: Hermann Ploppa apolut/verlust-der-hegemonie-durch-verblodung-der-eliten

Sztuka zawierania umów przez Trumpa ostatecznie wpędza Stany Zjednoczone w otchłań. Teraz urzędujący prezydent USA walczy nie tylko z Irańczykami, ale także – z Kanadą!

Punkt widzenia Hermanna Ploppy.

W obliczu bezprecedensowych upadków władzy niegdyś budzącego postrach „dobroczynnego” władcy świata, Stanów Zjednoczonych, coraz częściej mówi się o upadku imperiów (1).

Nawet Hollywood podejmuje ten temat. W filmie Christophera Nolana „2000: Półtora życia” dramatycznie przedstawiono upadek wielkich imperiów późnej epoki brązu. Bohaterowie starożytnych mitów homeryckich są przedstawiani, zupełnie bez sentymentalizmu, jako żałosne postacie, które bezsensownie dokonują dewastacji i grabieży na epicką skalę. I muszą za to zapłacić gorzką cenę.

Niemityczni bohaterowie naszych czasów nie mogą już siać spustoszenia i grabieży z tą samą niepohamowaną furią, co jeszcze kilka lat temu. Coraz częściej diagnozuje się pewne przejawy upadku i dekadencji w upadających imperiach, na przykładzie Stanów Zjednoczonych Ameryki. Starożytny Rzym upadł z powodu nadmiernego rozciągnięcia kontroli militarnej nad podbitymi ludami. Do stale rosnących, monstrualnych wydatków wojskowych doszły stale rosnące koszty utrzymania weteranów i narastająca dekadencja elit. Bezwzględnym bandytom pokroju Alaryka ostatecznie łatwo było bezkarnie plądrować niegdyś budzący postrach Rzym.

W swoim pożegnalnym przemówieniu w styczniu 1961 roku ustępujący prezydent USA Dwight D. Eisenhower ostrzegał przed rakowatym rozrostem kompleksu militarno-przemysłowego w USA. W ciągu 65 lat od tamtej pory ten właśnie kompleks militarno-przemysłowy wydrążył społeczeństwo obywatelskie od wewnątrz.

Teraz jednak pojawił się banalny zwrot akcji: imperium USA rozpada się w zawrotnym tempie. Przyczyną jest niezaprzeczalna, absolutna głupota elit Stanów Zjednoczonych. Zapał, z jakim Donald J. Trump, w swojej drugiej kadencji, wpędza powierzony mu naród w ruinę, jest imponujący. Powodów jest wiele.

Po pierwsze, trzeba po prostu przyznać, że dynastia Trumpów postrzega społeczeństwo amerykańskie oczami lisa patroszącego gęś. Niewiarygodna, samolubna mentalność rodziny Trumpów została już omówiona tutaj (2). Trump ewidentnie ujawnia poufne informacje swoim kolesiom, zanim ogłosi niekiedy skrajne decyzje na swoim kanale Truth Social. To jest jawna i oczywista korupcja w Białym Domu.

Oprócz chciwości, również skrajna niezdarność administracji Trumpa na arenie dyplomatycznej odgrywa istotną rolę w przyspieszeniu upadku USA. Widać to wyraźnie w sposobie prowadzenia wojny z Iranem. Ta nielegalna agresja Izraela i Stanów Zjednoczonych przeciwko Republice Iranu spotkała się z nieoczekiwanym oporem ze strony Irańczyków. Zamiast blitzkriegu, Stany Zjednoczone znalazły się w impasie. Działania sił zbrojnych USA obnażyły dotychczas niezauważone słabości tych sił. Sytuacja jest taka, że Trump nie ma obecnie żadnych innych opcji militarnych.

Wojna zawsze składa się z trzech elementów: oprócz brutalnych działań wojennych, wiąże się również z duszeniem wroga na jego gospodarczej żyłce. Trzecim elementem jest propaganda. Ponieważ Trump i jego kumple również zdecydowanie przegrali bitwę propagandową, pozostało jedynie uduszenie Iranu. W tym celu lojalny sekretarz skarbu Trumpa, Scott Bessent, zwołał prasę. Ogłoszono całkowitą izolację ekonomiczną Iranu. Konferencja prasowa Bessenta zapowiedziała „D-Day”.

Tak zwany D-Day to dzień, w którym siły alianckie, nacierając z Normandii, zakończyły nazistowską okupację Francji i zepchnęły nazistów przed siebie aż do bezwarunkowej kapitulacji. Najbardziej skrajne porównanie jest obecnie w zupełności wystarczające.

Konferencja prasowa jednak spaliła na panewce. Bessent zagroził całej społeczności międzynarodowej surowymi sankcjami, jeśli kraje takie jak Chiny, Turcja czy Pakistan będą kontynuować handel ze „złym” Iranem. Zapytany jednak o datę wejścia w życie tych sankcji, Bessent oświadczył, że na razie nie będzie to miało miejsca. Wyjaśnił, że nie chcieli narażać globalnych łańcuchów dostaw. Kiedy jednak nadejdzie czas, Iran zostanie przedstawiony jako gospodarczo wykluczony outsider w ramach pompatycznie nazwanej operacji „Economic Outcast”. Były ekspert ds. Iranu z poprzedniej administracji skomentował to sucho:

„Problem z operacją «Economic Outcast» polega na tym, że podtrzymuje ona trend przedstawiania Stanów Zjednoczonych jako kraju wybitnego pod względem ekonomicznym”. (3)

Znany spekulant giełdowy Peter Schiff po raz kolejny dał znak minus, gdy zauważył:

„Ale «Operacja Ekonomiczny Wyrzutek» nie tylko się nie powiedzie, ale pętla ekonomiczna, która się zaciska, może w końcu zacisnąć się wokół naszych szyi”.

A w X Schiff sformułował całkowite bankructwo polityki Trumpa:

„Bessent wyjaśnił, że powodem, dla którego Trump grozi jedynie wtórnymi sankcjami gospodarczymi, ale ich faktycznie nie nakłada, jest niechęć do „rozwalenia” globalnego systemu finansowego. Ponieważ Stany Zjednoczone są głównym beneficjentem tego systemu, nikt nie potraktuje tej groźby poważnie”. (4)

Zamiast wyczekiwanego „D-Day”, ten wybryk Bessenta okazał się idealnym „Waterloo” dla administracji Trumpa. Takie wpadki z pewnością nie poprawią i tak już niskiego poparcia dla obecnego rządu USA. Co trzeba było palić, żeby wpaść na tak katastrofalne pomysły?

Trump, wielki negocjator

Nawet w pierwszej kadencji Trumpa wielokrotnie podkreślano, że były deweloper nieruchomości traktował politykę jak targ, czyli, mówiąc delikatnie, jak „umowę”. Na przykład, Trumpa nagle zauważono w stolicy Korei Północnej, Pjongjangu, rozmawiającego po przyjacielsku z dyktatorem Kim Dzong Unem. Cóż, stosowanie niekonwencjonalnych taktyk poza ustalonymi kanałami dyplomatycznymi może być z pewnością orzeźwiające. W końcu John F. Kennedy ominął establishment polityki zagranicznej podczas kryzysu kubańskiego, po prostu wysyłając swojego młodszego brata Roberta na spotkanie z Chruszczowem, zapobiegając w ten sposób poważnej konfrontacji.

Jednak druga kadencja Trumpa bezlitośnie obnaża słabości tak nieortodoksyjnego podejścia.

W latach 80. Trump podzielił się swoją mądrością z oszołomioną opinią publiczną w książce napisanej przez ghostwritera Tony’ego Schwarza (5). Książkę zatytułowaną „Sztuka zawierania transakcji” można streścić w jednym zdaniu:

Trzeba stawiać sobie skrajnie wygórowane wymagania, aby ostatecznie osiągnąć znacznie więcej, niż można by osiągnąć stosując strategię miękką.

Brzmi to następująco:

„Najlepsze, co możesz zrobić, to działać z pozycji siły – a dźwignia to największa siła, jaką możesz posiadać… Dźwignia oznacza posiadanie czegoś, czego druga osoba pragnie. Albo jeszcze lepiej: potrzebuje. Albo – co najlepsze – po prostu nie może się bez tego obejść”. (6)

No cóż, tak. Trump doprowadził sztukę dźwigni finansowej do perfekcji. Budował luksusowe hotele, korzystając z niezwykle wysokiego poziomu finansowania dłużnego. Niezliczeni fachowcy oczywiście potrzebowali pieniędzy, które Trump im był winien. To była jego dźwignia. Ale Trump umiejętnie wykorzystywał amerykańskie prawo upadłościowe, a konkretnie Rozdział 11, aby uniknąć płacenia zaległych faktur. Tysiące fachowców zostało oszukanych z pieniędzy przez ten proceder (7). Trump zorganizował w ten sposób sześć bankructw i w ten sposób stał się jeszcze bogatszy.

Teraz Trump stosuje swój maksymalistyczny styl negocjacyjny również w polityce międzynarodowej, wykorzystując drugą dźwignię wojny: propagandę. Na przykład, Trump ogłosił 2 kwietnia 2025 roku „ Dniem Wyzwolenia ”. W tym „Dniu Wyzwolenia” na całym świecie na import z Chińskiej Republiki Ludowej nałożono cła podstawowe w wysokości 10% oraz cła dodatkowe w wysokości 125%. Szacuje się, że ten środek wygenerował 166 miliardów dolarów dochodu dla budżetu federalnego USA. Oczywiście, ta podwyżka ceł była niczym więcej niż tylko znaczną podwyżką podatków dla zwykłych Amerykanów, ponieważ korporacje po prostu przerzuciły te cła na konsumentów.

Nawet Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych, pod silnym wpływem Trumpa, uznał, że była to jedynie podwyżka podatków. Uznał podwyżki taryf wprowadzone przez Trumpa za nieważne. Trump potrzebowałby bowiem zgody obu izb Kongresu, aby powołać się na ustawę o międzynarodowych nadzwyczajnych uprawnieniach gospodarczych (IEEPA). W związku z tym pieniądze zebrane przez rząd federalny muszą zostać zwrócone. Zostaną one jednak zwrócone jedynie korporacjom, które następnie będą mogły swobodnie decydować, czy przekazać je konsumentom. Przynajmniej sieć supermarketów Walmart zamierza zwrócić pieniądze konsumentom, oferując znacznie niższe ceny. Sto miliardów dolarów zostało już zwróconych, choć z dużymi trudnościami. Zamiast zwiększonych dochodów rząd stoi teraz w obliczu ogromnych kosztów i równie ogromnego obciążenia biurokratycznego związanego z odzyskiwaniem nielegalnie zebranych funduszy.

Następny teatr wojny: Kanada

Kanada, dotychczas jeden z najwierniejszych sojuszników USA, jest niepotrzebnie odpychana przez USA. Zamiast ostatecznie złagodzić swoją maksymalistyczną taktykę negocjacyjną, Trump wręcz nasila ataki na Kanadę. To, co mogłoby być obiecującą strategią w mętnych wodach nowojorskich rekinów rynku nieruchomości, okazuje się straszną katastrofą w stosunkach międzynarodowych. Stawką jest życie i cierpienie milionów niewinnych ludzi. A teraz Trump mimochodem oświadcza, że Kanada to „straszny kraj” i tak dalej. My, Amerykanie, wcale nie potrzebujemy tych Kanadyjczyków. Ale Kanadyjczycy potrzebują nas. Trump po raz kolejny wygłasza swoją teorię nacisku. Grozi Kanadyjczykom ekstremalnie wysokimi cłami.

Pierwsza część jego strategii zadziałała: kanadyjska delegacja handlowa odbyła trzydniowe rozmowy z delegacją amerykańską. Kanadyjczycy dołożyli wszelkich starań, aby sprostać wymaganiom maksymalistycznego Trumpa. Przynajmniej tak wynika z późniejszych raportów premiera Kanady Marka Carneya.

A teraz Trump, blitzkrieger, powraca. Pod koniec trzeciego dnia negocjacji amerykańska delegacja wysuwa zupełnie nowe, wygórowane żądania, które wcześniej nie były nawet w programie. Albo się na to zgodzić, albo nie. Nagle mówi się o 50-procentowych cłach na części samochodowe produkowane w Kanadzie. Co więcej, Kanadyjczycy mają teraz zwrócić się do USA o pozwolenie na sprzedaż wszelkich kluczowych minerałów innym krajom.

Prawo pierwokupu: Stany Zjednoczone mają umowne prawo pierwokupu wszystkich istotnych materiałów. Ponadto, Kanadyjczycy są proszeni o ograniczenie używania języka francuskiego. Angielski i francuski są językami urzędowymi Kanady od lat 60. XX wieku. Jednak amerykańskie firmy mają dość konieczności deklarowania wszystkich opakowań i korespondencji z Kanadą w obu językach urzędowych. Dlatego administracja Trumpa domaga się, aby Kanada ograniczyła używanie języka francuskiego.

Taktyka targowania się Trumpa przyniosła Kanadyjczykom odwrotnie – spektakularny skutek. Politycy ze wszystkich partii w Kanadzie są szczególnie krytyczni wobec tych rażących naruszeń suwerenności narodowej i, co zrozumiałe, wykorzystują je dla korzyści politycznych. Kanadyjczycy są wściekli. W sondażu 59% Kanadyjczyków wskazało Stany Zjednoczone jako swoje największe zagrożenie, znacznie wyprzedzając Rosję i Chiny (8). Nic więc dziwnego, że Carney był już w Chinach w styczniu tego roku, aby zawrzeć daleko idące porozumienia gospodarcze z Xi Jinpingiem. Na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos Carney wygłosił historyczne przemówienie, w którym jasno dał do zrozumienia, że mocarstwa średniej wielkości muszą teraz zjednoczyć się przeciwko mocarstwom z czołówki, w przeciwnym razie znajdą się w menu mocarstw z czołówki.

Administracja Trumpa zdaje się nie zdawać sobie sprawy, że jej działania przeciwko Kanadzie są samobójcze. Nie pomaga fakt, że sekretarz transportu USA Sean Duffy grozi Kanadzie użyciem siły militarnej (9).

Agencja Reuters trafnie skomentowała groźbę 50-procentowych ceł na kanadyjskie części samochodowe:

„Eskalacja grozi zakłóceniem jednego z najbardziej powiązanych łańcuchów dostaw w branży motoryzacyjnej na świecie. Produkcja samochodów w USA jest silnie uzależniona od części i pojazdów produkowanych w Kanadzie; wyższe cła mogą podnieść koszty dla amerykańskich producentów samochodów i konsumentów, jednocześnie zaostrzając konflikt handlowy, który już odbił się negatywnie na cenach akcji samochodowych”. (10)

W rezultacie akcje producentów samochodów gwałtownie spadły. Konsekwencje mogłyby być jednak o wiele bardziej katastrofalne, gdyby Kanada ograniczyła lub wręcz wstrzymała eksport ropy naftowej do USA. Oczywiście doprowadziłoby to również do ogromnych strat dla Kanady. Kanadyjska prowincja Alberta jest obecnie całkowicie przekształcana w pustynię. Koparki przeczesują lasy borealne w poszukiwaniu piasków roponośnych, z których wydobywa się ropę naftową. Ropa ta jest pompowana rurociągami do rafinerii w USA, gdzie jest rafinowana na ciężką, tzw. kwaśną ropę. Chociaż Stany Zjednoczone eksportują ogromne ilości ropy na cały świat, jest to tzw. słodka ropa, która jest bezużyteczna dla amerykańskiego przemysłu. Stany Zjednoczone pozyskują w ten sposób cztery piąte swojej ciężkiej ropy z Kanady. Jeśli dopływ tej ciężkiej ropy ustanie, amerykański przemysł może ulec zahamowaniu.

Jak nazwać coś takiego? Oczywiście, administracja Trumpa również w tym przypadku poniesie porażkę ze swoją strategią targowania się. Ponieważ świat działa nieco inaczej niż nowojorska bańka spekulacyjna na rynku nieruchomości. Nie da się zaprzeczyć: strukturalne czynniki upadku amerykańskiego imperium są w ogromnym stopniu przyspieszane przez kompletny idiotyzm elit.

Witamy w wielobiegunowym porządku świata!

Źródła i notatki

(1) apolut.net/history-sterbende-imperien

(2) apolut.net/trumps-schmutziger-insiderhandel-von-hermann-ploppa/

(3) asiatimes.com/2026/08/dołącz-do-nowych-sankcji-dla-iranu-lub-opuść-system-dolarowy

(4) https://x.com/PeterSchiff/status/2091959908681843120

(5) Donald Trump z Tonym Schwartzem: Sztuka zawierania umów. Nowy Jork 1987

(6) tamże.

(7) washingtonpost.com/investigations/trumps-use-of-debts-and-tax-laws-spurs-concerns-about-his-methods

(8) politico.eu/article/canada-us-threat-donald-trump-greenland-iran-study-reveal/

(9) ctvnews.ca/toronto/video/2026/08/24/its-a-country-that-doesnt-have-a-military-us-transportation-secretary-calls-canada-foolish/

(10) https://www.reuters.com/business/autos-transportation/trump-says-he-will-raise-tariffs-all-cars-trucks-50-amid-canada-trade-spat

+++

Hermann Ploppa jest politologiem i publicystą. Jego książka „Nowy feudalizm – prywatyzacja, BlackRock, kapitalizm platformowy” została niedawno opublikowana. Ponieważ Amazon nie oferuje jeszcze tej książki, najlepiej zamówić ją bezpośrednio od autora, pisząc na adres: liepsenverlag@gmail.com

Czy Trump może osiągnąć wyjście, nie nazywając tego wyjściem?

Opublikowany 2026-08-27 przez Mirosław Dakowski

Ekskluzywne: Czy Trump może osiągnąć wyjście, nie nazywając tego wyjściem?

Pepe Escobar 27 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/exklusiv-kann-trump-einen-ausstieg-erreichen-ohne-ihn-ausstieg-zu-nennen

Pepe Escobar

Realpolitik? Poważne nieporozumienie? A może wycofanie się bez nazywania tego wycofaniem?

Oto, co naprawdę dzieje się za zamkniętymi drzwiami – a właściwie za kilkoma drzwiami: wysoce uprzywilejowane, poufne informacje z obu ośrodków ciężkości obecnego dramatu, Teheranu i Islamabadu, wskazują na rodzącą się architekturę, która wykracza daleko poza typową spektakularną inscenizację Waszyngtonu. W obecnej sytuacji możemy wykorzystać uzyskane informacje, aby zrozumieć tę architekturę, wyostrzyć nasze pytania i nakreślić niezwykle spójny obraz.

Krótko mówiąc, administracja Trumpa zasadniczo ogranicza swoją ofensywę militarną, podczas gdy Teheran nadal utrzymuje w gotowości drabinę eskalacji. Zagrożeń jest wiele. Różnica polega na tym, że po największej ze wszystkich podróży na początku tego tygodnia – feldmarszałek Asim Munir udał się do Teheranu, aby porozmawiać ze wszystkimi kluczowymi graczami – Pakistan ponownie przejmuje praktyczne mechanizmy możliwego wyjścia z bezpardonowej konfrontacji Trumpa z Iranem.

Munir udał się do Teheranu z propozycją amerykańską: Trump dzwonił do niego wcześniej i dosłownie błagał go, żeby znalazł jakiś bodziec, który pozwoli Teheranowi powrócić do stołu negocjacyjnego – stołu negocjacyjnego, który sam Waszyngton rozbił.

Islamabad poinformował później Teheran, że nowe sankcje USA mogą zostać cofnięte przed wznowieniem negocjacji lub w ich trakcie.

W tym samym czasie Departament Skarbu USA, za pośrednictwem odrażającego byłego człowieka Sorosa, Scotta Bessenta – uosobienia arogancji i ignorancji – ogłosił niezwykle agresywną kampanię maksymalnej presji ekonomicznej, mającą na celu uduszenie irańskiej gospodarki, ale powstrzymał się od podjęcia środków finansowych – na przykład wobec chińskich firm i banków – które natychmiast uczyniłyby tę „kampanię” systemową i praktycznie nieodwracalną.

I co najważniejsze, ograniczono zakres ukierunkowań wojskowych.

Łącznie – i patrząc na to, co mówią nam źródła z obu ośrodków grawitacyjnych – środki te tworzą coraz bardziej spójną architekturę: na bieżąco powstaje wyjście z sytuacji.

Trump – lub Neo-Krassus – kurczowo trzyma się retoryki maksymalnej presji z powodów wewnętrznych i politycznych. Waszyngton utrzymuje odwracalne sankcje jako narzędzie negocjacyjne. Pakistan zarządza komunikacją polityczną między Waszyngtonem a Teheranem. Oman omawia specyficzny mechanizm dotyczący Cieśniny Ormuz. Teheran utrzymuje kontrolę nad cieśniną, presję na żeglugę i opcje eskalacji, jednocześnie oceniając, czy Waszyngton jest wreszcie gotowy do poważnych negocjacji.

Oto więc kluczowa informacja: Iran się nie poddaje, a Trump nie ustępuje.

Obie strony starają się stworzyć sobie wystarczająco dużo swobody politycznej, aby móc się wycofać, bez konieczności publicznego przyznawania się do tego.

To sprawia, że nowe okno czasowe jest realną, choć jednocześnie niezwykle kruchą szansą.

Jak utrzymać drabinę eskalacji bez wchodzenia po niej

Munir udał się do Teheranu z konkretnym amerykańskim przesłaniem, które Waszyngton chciał przekazać irańskim przywódcom.

Możliwość, że Waszyngton cofnie nowe sankcje przed wznowieniem negocjacji lub w ich trakcie, pokazuje, że sankcje są w istocie narzędziem wywierania nacisku: instrumentem przymusu, który można jednocześnie zawiesić, zmniejszyć, a nawet wymienić w ramach sekwencji negocjacji.

Jak zadrukowane opakowanie z wbudowanymi drzwiami wyjściowymi.

Amerykański „Gospodarczy Dzień D” był dotychczas typowym retorycznym cyrkiem, przesiąkniętym bombastycznymi groźbami – i wywołał niezliczone żarty w całym Globalnym Południu. Waszyngton powstrzymał się od podjęcia kroków, które mogłyby bezpośrednio przekształcić presję ekonomiczną w systemową konfrontację.

Tłumaczenie: Trump utrzymuje otwartą pozycję negocjacyjną. Most powrotny do dyplomacji nie został całkowicie spalony. Można to nazwać taktyczną pauzą w warunkach ekstremalnej presji militarnej.

Tymczasem Iran i Oman podjęły działania w celu utworzenia tymczasowego korytarza żeglugowego i wspólnego mechanizmu rozminowywania.

Teheran jasno i jednoznacznie stwierdza jedną rzecz: nNie oznacza to, że Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta.

Tłumaczenie: Iran wykazuje elastyczność, utrzymując jednocześnie swoją strategiczną pozycję.

Tak więc, powtórzę: Teheran nie ugiął się. Wręcz przeciwnie:

Żądania pozostają niezwykle surowe, w tym znaczące ustępstwa ze strony Stanów Zjednoczonych w sprawie sankcji, zamrożenia aktywów, blokady morskiej i przymusu militarnego. A co najważniejsze: wszystkie te zobowiązania są zapisane w martwym punkcie Porozumienia o Porozumieniu – podpisanego dwustronnie – i muszą zostać spełnione, zanim będzie możliwa jakakolwiek normalizacja stosunków wokół Cieśniny Ormuz.

Wreszcie Iran nadal dysponuje praktycznie wszystkimi istotnymi instrumentami przymusu: kontrolą żeglugi, czarnymi listami, zatrzymaniami, możliwością wywierania presji na żeglugę oraz potencjałem eskalacji działań przeciwko interesom USA.

potencjalne obciążenie regionalnej infrastruktury energetycznej;

i ostatecznie opcje na progu nuklearnym.

Kluczowym sygnałem jest obecnie to, czego Teheran celowo nie robi. Teheran koncentruje się na budowaniu korytarzy, mediacji, wymianie informacji oraz dyplomacji telefonicznej i osobistej. Żadnej strategicznej eskalacji. Teheran ma gotową drabinę eskalacji, ale świadomie – przynajmniej na razie – decyduje się po niej nie wspinać.

Kto rusza się pierwszy, nie sprawiając wrażenia, że to on wykonał pierwszy ruch?

Cóż, to trudne. Waszyngton chce, żeby Iran wykonał pierwszy krok. Teheran chce, żeby Ameryka wykonała pierwszy krok.

Politycznie Trump nie może pozwolić sobie na stwarzanie wrażenia, że Teheran zmusił go do wycofania się. Teheran jednak nie przejmuje się pozorami: potrzebuje namacalnego dowodu, że negocjacje doprowadzą do wzajemnych działań ze strony Stanów Zjednoczonych, a nie staną się kolejnym mechanizmem, za pomocą którego Waszyngton wymusza ustępstwa Iranu, zachowując jednocześnie wszystkie swoje środki przymusu.

Pakistan, znajdujący się dokładnie pośrodku, próbuje załagodzić tę lukę, odpowiadając na kluczowe pytanie: Kto działa pierwszy, nie sprawiając przy tym wrażenia, że zrobił to pierwszy?

Informacje, które otrzymaliśmy, pozwalają nam porównać to, co Islamabad uważa za transmitowane, z tym, co Teheran uważa za odbierane. To właśnie tam znajdują się naprawdę cenne informacje.

Kluczowe pytania brzmią: Co Islamabad chciał, żeby Teheran zrozumiał? I co Teheran faktycznie zrozumiał?

Jaką odpowiedź Teheran wysyła tym kanałem?

Co mogłoby realnie sprowadzić Pakistan z powrotem do Waszyngtonu?

Jest nowa pętla komunikacyjna. Wygląda na to, że działa.

Trump potrzebuje wyniku, który będzie mógł przedstawić jako zwycięstwo. Potrzebuje powrotu Iranu do stołu negocjacyjnego, ponieważ presja amerykańska rzekomo odniosła skutek. Potrzebuje deeskalacji w Cieśninie Ormuz, nie stwarzając wrażenia, że Teheran jest za to nagradzany. Musi wiarygodnie podtrzymywać zagrożenie militarne, nie wszczynając jednocześnie kolejnej, potencjalnie niekontrolowanej wojny.

Przede wszystkim potrzebuje wyjścia, które nie będzie wyglądało jak wyjście.

Teheran z kolei potrzebuje widocznych ustępstw ze strony USA. Potrzebuje dowodu, że sankcje rzeczywiście można znieść, a nie tylko mówić. Potrzebuje zakończenia blokady morskiej. Potrzebuje zapewnienia, że negocjacje nie staną się pułapką, w której Iran zrzeknie się swoich wpływów, a Waszyngton pozostawi całą swoją architekturę przymusu nienaruszoną.

A przede wszystkim Teheran potrzebuje wiarygodnej formuły dla Cieśniny Ormuz, która zachowa wystarczającą kontrolę suwerenności, aby ani w jego własnym kraju, ani w całej Azji Zachodniej nie powstało wrażenie kapitulacji.

I to doprowadza nas do Pakistanu, który próbuje pogodzić te dwa zasadniczo sprzeczne i prawie niemożliwe do rozwiązania żądania polityczne gdzieś pośrodku.

To sprowadza nas z powrotem do możliwego wyjścia. Niewielkiego otwarcia. Ale do porozumienia wciąż daleka droga.

Cały proces dyplomatyczny toczy się w obliczu bardzo poważnej i trwającej konfrontacji militarnej. Amerykańska blokada morska nadal obowiązuje. Teheran oficjalnie uznaje Cieśninę Ormuz za zamkniętą. Żegluga handlowa jest całkowicie odsłonięta. Ryzyko wojny pozostaje dość wysokie. Iran nadal dysponuje znacznymi możliwościami eskalacji. Stany Zjednoczone nadal dysponują przytłaczającą siłą militarną. Jeden błąd w obliczeniach może zniszczyć cały kanał komunikacyjny.

W obecnej sytuacji wydaje się, że inicjatywa przejęła ścieżka dyplomatyczna: tak wąska, tak niepewna, ale mimo to realna. Kolejny kluczowy krok będzie miał charakter polityczny – a nie militarny. Chyba że, oczywiście, któryś z aktorów celowo zamknie to okno możliwości zawczasu.

Islamabad uważa – za pośrednictwem kręgu premiera Shehbaza Sharifa, który rozmawiał bezpośrednio z Trumpem i irańskimi przywódcami – że istnieje znaczna szansa na wznowienie porozumienia, przy czym okno negocjacyjne wynosi od 60 do 90 dni, w ciągu których obie strony mogłyby wypracować bardziej kompleksowe porozumienie i zerwać z drabiną eskalacji, zanim przerodzi się ona w całkowicie niekontrolowaną wojnę.

I nagle coś przychodzi z biura prezydenta Iranu Pezeshkiana. Jest on niezwykle zadowolony z wizyty pakistańskiej delegacji i przesłania, które Munir przekazał mu od Trumpa:

„Ta wojna może wreszcie dobiec końca – a zwycięzcą będzie Iran”.

Realpolitik? Poważne nieporozumienie? A może wycofanie się bez nazywania tego wycofaniem?

Źródło: Ekskluzywne: czy Trump może wyjść z sytuacji, nie nazywając tego wyjściem?

Tajemnicza podróż dyrektora CIA do Moskwy wywołuje burzliwe spekulacje

Opublikowany 2026-08-27 przez Mirosław Dakowski

Tajemnicza podróż dyrektora CIA do Moskwy wywołuje burzliwe spekulacje

Tajemnicza podróż dyrektora CIA do Moskwy wywołuje burzliwe spekulacje

Symplicjusz 26 sierpnia 2026 r.simplicius/cia-directors-mystery-moscow-trip

Rzeczy są w toku, o czym świadczy nagła i niespodziewana wizyta dyrektora CIA Johna Ratcliffe’a w Moskwie wojskowym samolotem transportowym C-17.

W komentarzach krąży mnóstwo plotek na temat tego, co jego podróż może oznaczać. Najpierw jednak spójrzmy na kontekst, przypominając, że jest to pierwsza wizyta dyrektora CIA w Rosji od pamiętnego przyjazdu dyrektora CIA Williama Burnsa w listopadzie 2021 roku, który naznaczony był ostatnią próbą USA, by powstrzymać Rosję przed rozpoczęciem inwazji nieco ponad dwa miesiące później.

W związku z tym wielu słusznie przypisało temu ostatniemu spotkaniu duże znaczenie.

https://www.wsj.com/world/cia-director-john-ratcliffe-makes-surprise-trip-to-moscow-c1c68fa6

Według teorii WSJ wizyta może mieć coś wspólnego z informacjami wywiadowczymi USA, że Rosja przygotowuje się do jakiejś nowej kampanii na szeroką skalę:

Stany Zjednoczone zebrały informacje wywiadowcze wskazujące na wczesne przygotowania Rosji do ewentualnej mobilizacji wojskowej na Ukrainie oraz plany przetestowania determinacji Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, poinformował „The Wall Street Journal”.

Analitycy twierdzą, że Ratcliffe może spotkać się z prezydentem Rosji Władimirem Putinem, aby przekazać ostrzeżenie. „Może to oznaczać: »Wiemy, co zamierzasz zrobić i lepiej, żebyś tego nie robił«” –powiedziała Beth Sanner, była zastępczyni dyrektora amerykańskiego wywiadu narodowego ds. integracji misji. „Może to również dotyczyć zawieszenia broni z Iranem i włączenia kogoś innego do dyskusji” – dodała, dodając, że Ratcliffe może również poruszyć kwestię wsparcia Kremla dla Iranu po kolejnej kampanii sankcji USA przeciwko temu reżimowi.

Inne internetowe agregatory donoszą, że może to mieć coś wspólnego z rzekomymi „wtargnięciami dronów” Rosji na terytorium NATO, choć osobista wizyta dyrektora CIA w tej sprawie wydaje się nieco naciągana:

Wizyta dyrektora CIA Ratcliffe’a na Kremlu była ultimatum w związku z niedawnymi wtargnięciami dronów na terytorium NATO. Miała ona odstraszyć Rosję od eskalacji ataków na Kijów po ukraińskich atakach na magazyny łańcucha dostaw komercyjnych. Powiedział to wysoki rangą urzędnik USA portalowi Faytuks Network.

Rosyjski kanał RVoenkor podaje, że ukraińskie źródła uważają, że spotkanie jest odpowiedzią na jakąś „znaczącą tajną operację” przygotowywaną przez Rosję:

W Moskwie odbyły się rozmowy z dyrektorem CIA dotyczące ważnej tajnej operacji.

▪️ Według kijowskich mediów, strona ukraińska jest świadoma pewnych aspektów i kwestii, które były dziś omawiane w Moskwie.
▪️ Chodzi o ważną operację, której przygotowania trwają w tajemnicy od pewnego czasu. Jej wyniki mogą mieć istotny wpływ na dalszy rozwój sytuacji.

Na czym mogłaby polegać taka operacja?

Cóż, po pierwsze, wciąż krążą silne pogłoski o potencjalnej dużej operacji rosyjskiej w obwodzie czernihowskim na północy Ukrainy, graniczącym z Kijowem:

Mapowanie AMK 🇳🇿@ AMK_Mapping_AMK_Mapping_Według moich informacji z rosyjskich i ukraińskich źródeł istnieje możliwość przeprowadzenia przez Rosję transgranicznej inwazji z obwodu briańskiego na obwód czernihowski. Ostatnio zaobserwowano dużą koncentrację wojsk rosyjskich w obwodzie briańskim, z udziałem…

10:29 · 25 sierpnia 2026 · 85,1 tys. wyświetleń Views

——————————————

AMK Mapping pisze:

Uwaga: Informacje te pochodzą ze źródeł rosyjskich i ukraińskich, z którymi rozmawiałem. Oba źródła wyraziły zgodę na ich opublikowanie. Szczegóły, które mogłyby zostać wykorzystane przez Rosję lub Ukrainę do atakowania się nawzajem, zostały pominięte. Wszystkie wymienione tu informacje są już znane obu stronom. Strzałki pokazane na mapie mają charakter poglądowy.

Bardziej prawdopodobnym powodem może być to, że CIA po prostu próbuje ratować Ukrainę, która obecnie zmaga się z problemami i chwieje się pod falą rosyjskich ataków, niszczących resztki jej gospodarki. To właśnie dlatego w zeszłym tygodniu USA i Ukraina podobno opracowały kolejny z długiej serii desperackich planów, mających na celu nakłonienie Rosji do zawieszenia broni:

https://www.thetimes.com/world/russia-ukraine-war/article/zelensky-peace-plan-ceasefire-latest-772nnwglp

Prezydent Ukrainy powiedział w niedzielę, że Kijów współpracował z wysłannikami prezydenta Trumpa i europejskimi urzędnikami nad planem. Dodał, że plan ten zakładałby zawieszenie broni, wzajemne wycofanie się wojsk rosyjskich i ukraińskich z linii frontu oraz utworzenie strefy buforowej.

„Z tego, co wiemy, strona amerykańska ma jeszcze kilka pomysłów. Chcą znaleźć odpowiedni moment, żeby się nimi podzielić. Czekamy na nie” – dodał Zełenski.

Do Moskwy podobno przybył „urzędnik watykański”, aby przekazać wiadomość i wezwać Putina do zakończenia wojny. Putin oświadczył wczoraj , że nadal otrzymuje „ekstremalne i nie do przyjęcia” oferty od USA dotyczące przedwczesnego zakończenia konfliktu.

Możemy jedynie przypuszczać, że sytuacja na Ukrainie stała się jeszcze gorsza niż kiedykolwiek, zwłaszcza wraz z nadejściem zimy, która obnaży na oczach świata wszystkie najgorsze słabości Ukrainy. W związku z tym, są to desperackie próby Zachodu, by powstrzymać narastającą ofensywę Rosji.

Bez względu na prawdziwy charakter spotkania, po jego zakończeniu doszło do szeregu dziwnych zdarzeń. Pojawiły się twierdzenia, że ambasada USA w Moskwie miała zdjąć swoją flagę amerykańską natychmiast po odejściu Ratcliffe’a. Później jednak sprostowano, że była to flaga „Amerykańskiego Centrum” w Moskwie.

==================================

Amerykańskie „samoloty zagłady” nagle zauważono wzbijające się w powietrze nad Środkowym Zachodem:

https://www.dailymail.com/sciencetech/article-16079601/planes-domsday-cia-moscow-us.html

Nie wspominając już o tym, że Putin miał podpisać trzy „tajne dekrety” po wizycie szefa CIA:

Putin podpisał 3 tajne dekrety w dniu wizyty dyrektora CIA w Moskwie.

* Rosyjskie liberalne media donoszą o tej „sensacji”.
* Zauważyli lukę między dekretami 604 i 608 na oficjalnej liście dekretów prezydenckich.
* Treść dokumentów jest nieznana, ale ewidentnie nie ma ona związku z wizytą dyrektora CIA. Po tajnych dekretach podpisano dekret nr 608, dotyczący dymisji irackiego ambasadora E. Kutraszewa, który ujawniono wcześniej rano.
* Niejawne dokumenty mogą dotyczyć ochrony infrastruktury krytycznej.

Grafika z oficjalnej strony Kremla przedstawia dekrety ponumerowane w kolejności chronologicznej, przy czym brakuje numerów 605, 606 i 607, co ponownie wywołało burzliwe plotki i histerię:

Oto, co na temat całego zdarzenia powiedział jeden rosyjski analityk:

Samolot z amerykańską delegacją, na czele której stał dyrektor CIA John Ratcliffe, opuścił Moskwę.

„Wall Street Journal” donosi, że mogła to być wizyta podobna do tej sprzed SMO, kiedy to amerykańscy urzędnicy podobno ostrzegali Kreml przed podjęciem działań.

W tym przypadku przesłaniem byłoby powstrzymanie się od mobilizacji w Rosji, o której poważnie dyskutowano przez ostatnie trzy lub cztery miesiące i do której istnieją dowody sugerujące, że trwają przygotowania. Wyobrażam sobie, że decyzja o mobilizacji zostanie podjęta w zależności od wyników wyborów za miesiąc.

Z drugiej strony, dyrektor CIA próbowałby również ostrzec Kreml przed prowokacją lub testowaniem determinacji NATO, co również było rozważane.

Bezpośrednio po spotkaniuPutin podpisał trzy „tajne dekrety”. Powodem ich opisania jest fakt, że istnieją publicznie dostępne dekrety nr 604 i 608, podczas gdy trzy poprzednie dekrety zaginęły. Znajduje to odzwierciedlenie w rejestrze na oficjalnym portalu informacji prawnej. (A może to po prostu zbieg okoliczności)

Rosyjski teoretyk polityki Henry Sardaryan również przedstawia kilka ciekawych argumentów na temat charakteru wizyty Ratcliffe’a:

Podkreślając desperację za kulisami, która prawdopodobnie jest motorem najnowszych działań Ukrainy, zaskakujące nowe oświadczenie byłego ministra obrony Fiodorowa stwierdził, że Ukraina w rzeczywistości „przegrywa wojnę z Rosją” i ma tylko kilka miesięcy, aby odwrócić sytuację:

https://www.reuters.com/business/aerospace-defense/ukraine-needs-changes-avoid-losing-war-used-defence-minister-says-2026-08-25/

Kijów stopniowo zbliża się do porażki w konflikcie z Moskwą, powiedział były minister obrony Nikołaj Fiodorow.

„Myślę, że osiągnęliśmy punkt zwrotny, który zadecyduje o naszej dalszej trajektorii. Wygląda jednak na to, że stopniowo, powoli przegrywamy” – powiedział w wywiadzie dla Reutersa.

Ukraina ma więc zaledwie kilka miesięcy – dokładnie zsynchronizowanych z nadejściem, jak się obecnie przewiduje, brutalnej i bezkompromisowej zimy, podczas której wyniszczona Ukraina, pozbawiona obrony powietrznej i z resztkami energii elektrycznej, będzie próbowała odeprzeć niepowstrzymany, nieustępliwy rosyjski atak balistyczny na swoją kluczową infrastrukturę krytyczną. Wygląda na to, że ukraińskie elity widzą, co się dzieje, a CIA i inni zachodni sponsorzy oraz popychacze spieszą się, by podjąć ostatnią próbę odstraszenia rosyjskiego molocha od odłączenia jałowego białego karła, znanego dawniej jako Proxy-404.

Szczury teraz spadają w przepaść.

Zupełnie zrozumiałe jest, że przybycie Ratcliffe’a zwiastuje ostateczny upadek gryzonia Bankova.[?? nie znalazłem, nie domyślam się.. md]

Przynajmniej tak to wszystko zaczyna wyglądać.

Głupi i głupszy

Opublikowany 2026-08-26 przez Mirosław Dakowski

Głupi i głupszy

Filip Giraldi 26 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/dumm-und-duemmer

Filip Giraldi

Jak już wspomniałem, wybryki prezydenta Donalda J. Trumpa niemal co tydzień mogą rozbawiać, ale rozbawienie często przeradza się w gniew, a nawet w obrzydzenie, gdy konsekwencje jego zachowania stają się oczywiste. Z pewnością trudno przebić niedawno ujawnioną relację z lutowej „Parady Jastrzębi”, podczas której Air Force One został zamieniony po spotkaniu NATO w Ankarze. Było to wydarzenie bezprecedensowe w swoim jawnym, egocentrycznym braku szacunku dla biedaków zmuszonych podróżować z prezydentem i znosić jadowity bełkot największego amerykańskiego oszusta golfowego. Kiedy rzeczniczka prasowa Trumpa, Karoline Leavitt, złożyła rezygnację kilka dni później – prawdopodobnie w związku z tym, że prezydent przedstawił ją jako jedną z ofiar potencjalnego ataku terrorystycznego – Trump opublikował swoje zdjęcie na swojej stronie internetowej „TruthSocial” z podpisem „Najlepszy rzecznik prasowy”. Obraził Leavitta i sam się nominował!

Donald Trump jest ciągle w ruchu, kiedy nie gra w golfa ani nie przesypia spotkań. Terroryzuje swoich wrogów w kraju i za granicą groźbami i przekleństwami. Wystarczy spojrzeć, jak Trump, z pomocą swojej Rady Pokoju, wynegocjował porozumienie w sprawie Gazy: Hamas zobowiązałby się do rozbrojenia, a w zamian armia izraelska wycofałaby się z 70% okupowanego terytorium i zostałaby zastąpiona międzynarodowymi siłami pokojowymi. Po tym, jak Hamas zgodził się na ten plan, Trump wysłał swojego syjonistycznego zięcia, Jareda Kushnera, do Izraela, aby porozmawiał z premierem Benjaminem Netanjahu i sfinalizował porozumienie. Głupi ruch, Donald!

Netanjahu oczywiście odrzucił porozumienie, a Kushner natychmiast zobowiązał się do bezwarunkowego wsparcia dla Izraela. To, co robi Izrael, Jared, to zabijanie Palestyńczyków każdego dnia po tym, jak ukradli im ziemię i zniszczyli ich źródła utrzymania.

Na nagraniu wideo widać, jak izraelski osadnik brutalnie bije pałką starszego Palestyńczyka Saeeda Al-Omoura w Hebronie, na okupowanym Zachodnim Brzegu. Al-Omour stracił nogę postrzelony przez izraelskich osadników ponad rok temu. W innym, szczególnie makabrycznym incydencie, również zarejestrowanym na wideo, izraelscy osadnicy pobili palestyńskiego rolnika na Zachodnim Brzegu, a następnie ukradli mu osła. Ciągnęli osła za ciężarówką, aż zdechł – bolesna śmierć dla łagodnego i spokojnego zwierzęcia.

Tak, to właśnie z takimi ludźmi mamy do czynienia, którzy nie zadowalają się zabijaniem nas, „podludzi”; muszą nawet torturować nasze zwierzęta na śmierć, aby zademonstrować swoją wyższość. Izraelski minister bezpieczeństwa Itamar Ben-Gvir chce zabijać od 30 do 40 Palestyńczyków dziennie, ponieważ uważa to za uzasadnione, ponieważ są „podludźmi”. Cały świat zdaje się rozumieć, że dochodzi do ludobójstwa, ale Donald Trump i szumowiny, którymi się otacza, najwyraźniej tego nie pojmują lub nie przejmują się tym.

Trump ponownie zagroził uduszeniem Iranu bezprecedensową presją ekonomiczną. Sekretarz Skarbu Scott Bessent ogłosił „środki, jakich nigdy nie widziano w historii izolacji gospodarczej kraju”. Tym razem szkody będą pochodzić z blokady morskiej irańskich portów przez USA, a także nowych, niszczycielskich sankcji, które prawdopodobnie zostaną rozszerzone do drugiego poziomu, dotykając kraje takie jak Rosja i Chiny, które ośmielą się handlować z Iranem pomimo zakazu USA.

Tak więc, robisz wroga z Iranu, atakując go w imieniu Izraela, mimo że nie stanowił on żadnego zagrożenia dla Stanów Zjednoczonych, a następnie pogarszasz sytuację, próbując podżegać inne kraje do tego niesprawiedliwego zachowania, grożąc im i zmieniając je również we wrogów. I, nawiasem mówiąc, kłamiesz na ten temat. Trump jednocześnie ogłasza trzy zwycięstwa. Mówi, że Iran jest „bardzo mocno bity”; Cieśnina Ormuz jest w istocie amerykańska — „należy do nas”; I wreszcie, Stany Zjednoczone miałyby „pełną kontrolę” nad szlakiem wodnym, który, według niego, jest otwarty po tym, jak Iran oczyścił go z min. Bardzo sprytne, ale nikogo to nie oszuka, kto wygrał wojnę, i raczej nie przyniesie Donaldowi Trumpowi „zwycięstwa”!

A skoro już o wojnach handlowych mowa: Trump nałożył 50% cła na produkty kanadyjskie, co skłoniło Ottawę do podjęcia podobnych działań, zerwania wszelkich negocjacji i nałożenia własnych ceł. Amerykańskie cła są po części reakcją na odmowę Kanady sprzedaży wody pitnej Stanom Zjednoczonym po drastycznie obniżonej cenie, której żądał prezydent. To przekształciło jednego z tradycyjnie najbliższych sojuszników i sąsiadów Ameryki we wroga. W poście na Truth Social Trump oskarżył Kanadyjczyków o „pragnienie korzyści płynących z bycia państwem federalnym, nie będąc nim” – nawiązując do jego wcześniejszych komentarzy na temat sugerowania Kanady jako 51. stanu.

A skoro o wrogach mowa: minister spraw zagranicznych Marco Rubio i prezydent umieścili Kubę na liście krajów objętych zaostrzonymi sankcjami. Jakie zagrożenie stanowi Kuba dla Stanów Zjednoczonych? Ma komunistyczny rząd! Minister spraw zagranicznych Marco Rubio ogłosił w czwartek nowe sankcje, które dotyczą zarówno Kubańczyków, jak i instytucji państwowych. Krok ten jest postrzegany jako element narastającej kampanii nacisków administracji Trumpa, mającej na celu zmianę reżimu komunistycznego w Hawanie.

Wśród wymienionych znaleźli się liderzy Kubańskiego Instytutu Przyjaźni z Narodami (ICAP). Rubio w oświadczeniu stwierdził, że grupa ta wykorzystuje wymianę edukacyjną ze Stanami Zjednoczonymi i innymi krajami do „identyfikacji, promowania i radykalizacji wywrotowców… Administracja Trumpa nie będzie biernie przyglądać się, jak wrogie mocarstwo zagraniczne wykorzystuje nasze wolności – wolności odmawiane własnym obywatelom – wprowadzając w błąd i korumpując obywateli amerykańskich kłamstwami, szpiegostwem i innymi przestępstwami. Jest to część racji bytu reżimu, jakim jest eksport marksizmu, nienawiści rasowej i przemocy komunistycznej na cały świat”.

Według Sekretarza Stanu USA, nowe sankcje są wymierzone w organizacje, „które utrzymują aparat represji reżimu poprzez kontrolę kluczowych sektorów gospodarki”. Można by pomyśleć, że lepiej byłoby po prostu zostawić Kubańczyków w spokoju, skoro nie stanowią oni zagrożenia dla Stanów Zjednoczonych. Ale Trump i Rubio nie postępują w ten sposób.

W kraju, a dokładniej w Białym Domu, w zeszłym tygodniu można było dostrzec mnóstwo typowego dla Trumpa uroku – można by to nazwać grą słów. Trump kazał ponownie umieścić swoje nazwisko na Kennedy Center for the Performing Arts i, jak się okazuje, teraz widnieje ono dwukrotnie na budynku, aby nikt go nie przeoczył. Zamknął również budynek na czas rzekomego „remontu”, więc nikt nie może go odwiedzić. Międzynarodowy Port Lotniczy Dulles w pobliskiej Wirginii również ma przejść gruntowny remont i być może zostanie przemianowany w ramach tego remontu!

W Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych pojawił się jeszcze bardziej intrygujący scenariusz nazewnictwa. Obecnie trwają prace nad lotniskowcem, który nie ma jeszcze oficjalnej nazwy. Spekuluje się, że mógłby on zostać nazwany na cześć Doris Miller, czarnoskórej marynarki, która ostrzelała z działa przeciwlotniczego atakujące japońskie samoloty w Pearl Harbor. Później została odznaczona Krzyżem Marynarki Wojennej za odwagę. Byłaby pierwszą czarnoskórą osobą, która nadałaby swoje imię lotniskowcowi, największemu i najbardziej prestiżowemu okrętowi w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. Jest jednak pewien problem. Plotka głosi, że Donald Trump chce nazwać okręt, którego ukończenie planowane jest dopiero na rok 2034, swoim imieniem, prawdopodobnie po to, aby mógł on kiedyś dołączyć do floty pancerników klasy Trump, budowanych obecnie kosztem 275 miliardów dolarów. Nie chcemy wywoływać niepokoju, ale większość marynarek wojennych na świecie nie posiada już pancerników, a tym bardziej lotniskowców, ponieważ są one niezwykle kosztowne w eksploatacji, a jednocześnie narażone na ataki pocisków balistycznych i manewrujących, które są powszechne zarówno na lądzie, jak i na morzu.

Odnosząc się do ich lotniskowca, jeden z komentatorów na Facebooku zauważył: „Obie nazwy są nieodpowiednie. Tradycyjnie lotniskowce nazywano od szlachetnych idei (niepodległość, przedsiębiorczość itp.), następnie od postaci politycznych związanych z wojskiem (Nimitz, Dwight D. Eisenhower, John F. Kennedy), a na końcu od innych prezydentów lub polityków, którzy byli bohaterami ludowymi lub zbierali fundusze na wojsko (George Washington, John C. Stennis). Nadanie lotniskowcowi imienia pierwszego Afroamerykanina, który otrzymał Krzyż Marynarki Wojennej, jest politycznie przesadne; zazwyczaj niszczyciel lub inny mniejszy okręt nosi imię takiej osoby. A nadanie imienia prezydenta, który uniknął służby wojskowej i pracuje dla rządu Izraela, jest świętokradztwem”.

A skoro mowa o obronie narodowej z perspektywy zwolenników Trumpa, w zeszłym tygodniu pojawił się kolejny raport dotyczący często wyrażanego przez Trumpa gniewu, że członkowie NATO nie popierają jego wojny agresywnej przeciwko Iranowi w imieniu Izraela. Można by zaprotestować, twierdząc, że NATO jest sojuszem obronnym, ale to subtelne rozróżnienie najwyraźniej umknęło uwadze wielkiego myśliciela w Gabinecie Owalnym. W tamtym czasie język Trumpa był, nazwijmy to, niedyplomatyczny, a niektórzy obawiali się, że jego zwyczajowe wybuchy gniewu mogą doprowadzić do upadku NATO.

Teraz Trump ponownie uderza w tę samą strunę. Polecił swoim łącznikom w różnych zagranicznych kwaterach głównych NATO, aby pytali swoich kontaktów o gotowość do „politycznej lojalności” za każdym razem, gdy Stany Zjednoczone zajmą twardą linię gdziekolwiek na świecie. Podobno Pentagon przedstawił sojusznikom Stanów Zjednoczonych z NATO długą listę pytań, aby ocenić, czy podzielają „wizję” prezydenta Donalda Trumpa dotyczącą sojuszu. Trzystronicowy dokument zatytułowany „Pytania do sojuszników z NATO i innych kluczowych aktorów” stawia pytanie, czy poszczególne państwa publicznie poparły priorytety polityki zagranicznej USA i czy „zdecydowanie, jasno i powściągliwie” opowiedziały się za amerykańskim podejściem. To ostatnie wydaje się nawiązywać do dosadnego sformułowania użytego przez Sekretarza Obrony Pete’a Hegsetha w jego przemówieniu otwierającym konferencję Shangri-La Dialogue w maju.

Dokument wydaje się być wytycznymi Departamentu Wojny USA dotyczącymi potencjalnych interakcji między urzędnikami USA a ich odpowiednikami z NATO, rozważanymi w ramach trwającego sześciomiesięcznego przeglądu amerykańskiej obecności wojskowej w Europie, prowadzonego przez Pentagon. Szczególnie kontrowersyjne pytanie dotyczy sojuszników w kwestii potencjalnych ograniczeń dostępu USA do baz NATO i/lub autoryzacji amerykańskich lotów wojskowych nad ich krajami – kwestii, która zyskała na znaczeniu w obecnej wojnie między USA a Izraelem z Iranem.

Kilka krajów europejskich nałożyło takie ograniczenia po wybuchu wojny pod koniec lutego. Kwestionariusz zawiera pytanie: „Czy jesteście Państwo gotowi na zmniejszenie lub zniesienie takich ograniczeń?”. Wysoki rangą urzędnik europejski zauważa, że dokument wysyła sygnał do sojuszników, aby „zapewnili sobie dobrą wolę Białego Domu, oczekując ścisłego powiązania z jego programem”. To powiązanie obejmowałoby trwającą wojnę z Iranem i zbliżające się potencjalne partnerstwo w planowaniu obronnym z Państwem Izrael, gdyby obecne projekty ustawy o autoryzacji wydatków na obronę narodową (NDAA) na rok 2027 i powiązanej z nią ustawy o wywiadzie zostały uchwalone przez Kongres.

Źródło: Głupi i głupszy

Cichy upadek supermocarstwa: Jak wojna gospodarcza z Iranem niszczy hegemonię USA

Opublikowany 2026-08-26 przez Mirosław Dakowski

Cichy upadek supermocarstwa: Jak wojna gospodarcza z Iranem niszczy hegemonię USA

Autor: Dirk Ellerbrock apolut/der-stumme-abstieg-der-supermacht-wie-der-wirtschaftskrieg-gegen-den-iran-die-us-hegemonie-sprengt

Dlaczego władza Waszyngtonu jest nieskuteczna, a porządek globalny ulega przekształceniu.

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

Wprowadzenie: Beczka prochu i puste skrzynie

Rozbieżność między amerykańskimi roszczeniami do potęgi a ich rzeczywistą siłą finansową rzadko była tak wyraźna, jak w tych sierpniowych dniach 2026 roku. Podczas gdy sekretarz skarbu Scott Bessent, w imieniu Donalda Trumpa, ogłasza „Operację Wygnańców” przeciwko Iranowi i mówi o „gospodarczym D-Day”, dług publiczny Stanów Zjednoczonych po raz pierwszy przekroczył granicę 40 bilionów dolarów – wzrastając z 39 bilionów dolarów do ponad 40 bilionów dolarów w ciągu zaledwie pięciu miesięcy, w tempie około 7 miliardów dolarów dziennie. W tym tempie próg 41 bilionów dolarów prawdopodobnie zostanie osiągnięty przed końcem roku; Biuro Budżetowe Kongresu szacuje obecny deficyt budżetowy na sam rok 2026 na około 1,9 biliona dolarów, z czego 1,8 biliona dolarów zgromadziło się już w ciągu pierwszych dziesięciu miesięcy.

Ale nie tylko malejące możliwości finansowe malują obraz supermocarstwa w cichym upadku. To coraz bardziej absurdalna retoryka maskująca ten upadek. Zapytany o możliwe środki stabilizacji rynku obligacji rządowych, sam Trump oświadczył, że dysponuje licznymi narzędziami interwencji – „najważniejszym z nich są nasze siły zbrojne”. Siła militarna jako środek wpływania na rentowność obligacji? To sformułowanie jest nie tylko dziwne, ale wręcz groteskowe, biorąc pod uwagę, że według emerytowanego czterogwiazdkowego generała Barry’ego McCaffreya, Stany Zjednoczone faktycznie i trwale utraciły dostęp do 15 baz wojskowych w Zatoce Perskiej.

„Najpotężniejszego narzędzia”, którego użycie jest publicznie zagrożone, praktycznie nie da się już wykorzystać w żadnym miejscu w regionie. Próba dyktowania geopolityki za pomocą systemu dolara amerykańskiego osiąga swoje fizyczne i ekonomiczne granice.

Iluzja izolacji: dlaczego „Operacja Wyrzutek” kończy się niepowodzeniem

Zapowiedź Bessenta, że wdroży „zasadę zerowego wycieku” w odniesieniu do sankcji wobec Iranu i całkowicie odetnie każdy kraj, który kontynuuje interesy z Teheranem, od systemu dolara amerykańskiego, nie ma żadnych realnych podstaw. Reakcje były szybkie.

Chiny natychmiast odrzuciły amerykańską wojnę gospodarczą z Iranem i zapowiedziały, że będą chronić własne interesy. Władze Iranu oświadczyły, że partnerzy handlowi kraju jasno dali do zrozumienia, zarówno w mediach, jak i w wiadomościach bezpośrednich, że nie będą już zwracać uwagi na amerykańskie groźby.

W tym kontekście mamy do czynienia z postępującym rozwojem równoległych, bez-dolarowych struktur handlowych. Iran od dawna handluje chińską walutą i współpracuje z chińskimi bankami – omijając zachodni system finansowy. Kraje BRICS rozwijają swoje alternatywne mechanizmy płatności, Korytarz Północ-Południe zyskuje na znaczeniu, a kraje takie jak Pakistan, niegdyś podporządkowane Waszyngtonowi, dawno temu zdały sobie sprawę, że ich kluczowe zaopatrzenie w energię przebiega przez Iran.

Sankcje USA nie działają jako broń przeciwko Iranowi, lecz raczej jako katalizator globalnej dedolaryzacji. Z perspektywy USA może to wyglądać na operację mającą na celu wydalenie Iranu. W rzeczywistości to same Stany Zjednoczone coraz bardziej wycofują się z globalnego systemu gospodarczego.

Geografia twierdzy: asymetryczna obrona i logistyka Iranu

Pomysł, że Iran można pokonać poprzez izolację gospodarczą lub militarną, kłóci się z rzeczywistością geograficzną. Kraj ma 15 sąsiadów lądowych i dostęp do Morza Kaspijskiego – okoliczność, która obiektywnie komplikuje wszelkie próby całkowitej blokady.

Ale nie tylko geografia czyni Iran odpornym. Jego potencjał militarny przeszedł w ostatnich latach transformację jakościową i ilościową. Władze Iranu niedawno zaprezentowały podziemną fabrykę pocisków balistycznych. Takie podziemne ośrodki produkcyjne i badawcze są rozproszone po całym kraju, co czyni je niezwykle trudnym celem dla ingerencji z zewnątrz. Tempo produkcji nowych systemów rakietowych już teraz przewyższa amerykańskie możliwości rozwoju obrony przeciwrakietowej.

Jednocześnie rozbudowa irańskiej infrastruktury handlu lądowego nie jest już tylko zapowiedzią, ale trwającym procesem: linia kolejowa Raszt–Astara – kluczowy element międzynarodowego korytarza transportowego północ–południe – której budowa rozpoczęła się na początku 2026 roku po latach opóźnień związanych z sankcjami, już teraz służy do transportu towarów; w czerwcu 2026 roku wolumen przewozów przez przejście graniczne w Astara wzrósł o 3,5% w porównaniu z rokiem poprzednim.

Towary, które wcześniej trafiały do Iranu przez Zatokę Perską i Dubaj, są obecnie coraz częściej przekierowywane szlakami środkowoazjatyckimi – nie jako projekt na przyszłość, ale jako wymierna zmiana.

Podatność Zatoki Perskiej na szantaż i bezbronność baz USA są oczywiste dla każdego podmiotu regionalnego. Znaczna część krytyki ze strony Iranu skierowana jest pod adresem krajów, które pomimo własnych deklaracji solidarności z Palestyńczykami, nadal współpracują ze stroną amerykańską i izraelską. Przesłanie jest jednoznaczne: jeśli wojna gospodarcza będzie trwała, ani jedna kropla ropy nie zostanie wyeksportowana – ani przez samą cieśninę, ani z żadnego innego punktu w Zatoce Perskiej.

Przesunięcie tektoniczne w Azji Zachodniej: koniec starego systemu sojuszy

Być może najważniejsze wydarzenia ostatnich tygodni rozgrywają się nie na polach bitew ani na giełdach, ale w pałacach królewskich i ośrodkach rządowych Azji Zachodniej. Tradycyjny wizerunek sunnicko-szyickiego wroga, który Stany Zjednoczone od dziesięcioleci wykorzystują jako narzędzie swojej polityki regionalnej, rozpada się.

Pakt obronny podpisany w Mekce 7 sierpnia między Arabią Saudyjską, Turcją i Pakistanem zburzył dotychczasowy porządek. Oficjalny autoportret jest już wymowny: wszystkie trzy państwa-sygnatariusze publicznie podkreślają, że porozumienie „nie jest skierowane przeciwko żadnemu konkretnemu państwu”. To stwierdzenie stoi w wyraźnej sprzeczności z faktem, że wszystkie państwa członkowskie są bezpośrednimi sąsiadami Iranu, a pakt został zawarty w trakcie najpoważniejszego od dziesięcioleci konfliktu obronnego w Zatoce Perskiej – to doskonały przykład tego, jak deklarowana funkcja sojuszu i jego strukturalny charakter mogą się rozmijać.

Według doniesień medialnych, powołujących się na źródła irańskie, Teheran został zaproszony do przystąpienia do paktu; oficjalne potwierdzenie ze strony Rijadu, Ankary lub Islamabadu wciąż oczekuje na potwierdzenie, ale same władze Iranu już zapowiadają ponowne rozpatrzenie zaproszenia. Bahrajn, państwo Zatoki Perskiej, które gości również Piątą Flotę USA, podobno negocjuje przystąpienie do paktu. 25 sierpnia wiceminister spraw zagranicznych Bangladeszu Humajun Kobir oficjalnie potwierdził zainteresowanie swojego kraju przystąpieniem do paktu, powołując się na rosnące międzynarodowe uznanie dla nowego przywództwa premiera Tarique Rahmana; wizyta Rahmana w Rijadzie na zaproszenie następcy tronu, księcia Mohammeda bin Salmana, jest spodziewana po lecie.

Według spójnych doniesień wiarygodnych źródeł, rozmowy między dowódcą pakistańskiej armii Asimem Munirem a irańskim kierownictwem w Teheranie przebiegały „entuzjastycznie”. Nie chodzi tu o jednorazowe porozumienie, ale o rozszerzającą się regionalną architekturę bezpieczeństwa, która obejmuje coraz więcej państw – od bezpośrednich sąsiadów Iranu po Azję Południową.

Historia powstania paktu podkreśla ten pragmatyzm: nie powstał on jako emocjonalna reakcja na wojny w Strefie Gazy czy Syrii, ale jako chłodna kalkulacja po saudyjskich atakach na Jemen – w czasie, gdy zaatakowano międzynarodowe lotnisko w Sanie, a irański samolot pasażerski miał tam lądować.

Państwa Zatoki Perskiej znajdują się w pozornie nierozwiązywalnym dylemacie: rozdarte między niepłynnymi rezerwami amerykańskimi a bezpośrednim zagrożeniem regionalnym. Coraz bardziej zdają sobie sprawę, że Stany Zjednoczone nie są już w stanie dotrzymywać obietnic dotyczących ich ochrony. Stany Zjednoczone nie zwiększają bezpieczeństwa swoich sojuszników, lecz sprowadzają na nich większe zagrożenie

Wnioski: Zmiana epoki – przymus kontra pragmatyczne sieciowanie

To, co się tu wyłania, to coś więcej niż regionalna zmiana układu sił. To koniec porządku jednobiegunowego – i narodziny świata wielobiegunowego, w którym finansowa i militarna hegemonia USA zostaje zastąpiona regionalną inicjatywą.

Asymetria nie mogłaby być bardziej oczywista: z jednej strony mamy amerykańskie cła, groźby i reżimy sankcji, z drugiej – bezwarunkowe inwestycje infrastrukturalne i pragmatyczne korytarze handlowe. Tam, gdzie Waszyngton oferuje przymus i warunki, pojawiają się alternatywy bez porozumień ograniczających politycznie.

Iran nie tylko oparł się natarciu, ale także rozbudował swoją infrastrukturę wojskową i logistyczną we współpracy z partnerami w Azji. Siedemdziesięcioletnia, niekwestionowana dominacja Stanów Zjednoczonych nad Zatoką Perską i Azją Zachodnią dobiega końca.

Ten koniec nie nadchodzi z hukiem – nadchodzi cicho. Nie nagle, ale nieubłaganie. Upadek supermocarstwa rzadko następuje w wyniku pojedynczej spektakularnej porażki, lecz poprzez stopniową erozję jego wiarygodności, fundamentów finansowych i strategicznej obecności. Świat się zmienia, podczas gdy Waszyngton pozostaje uwięziony w retoryce przeszłości. A gdy trwa „Operacja Wyrzutek”, historyczna ironia tego procesu staje się oczywista: ostatecznie to same Stany Zjednoczone są wygnane.

+++

Źródło obrazu: Alive Color Stock / shutterstock

+++

Źródła:

Bessent, „Operation Economic Outcast” — RT DE, 24 sierpnia 2026 r.: https://de.rt.com/international/289661-schlinge-enger-zieh-trump-entfesselt/
Dług publiczny USA przekracza 40 bilionów dolarów — Finanzmarktwelt, 20 sierpnia 2026: https://finanzmarktwelt.de/us-staatsverschuldung-ueberschritt-erstmals-40-billionen-dollar-399300/
Pięć wykresów dotyczących długu USA (dane CBO) — Euronews, 22 sierpnia 2026 r.: https://de.euronews.com/business/2026/08/22/funf-grafiken-erklaren-amerikas-schulden-von-40-billionen-dollar
Barry McCaffrey o 15 utraconych bazach golfowych — uPolitics, 24 sierpnia 2026 r.: https://upolitics.com/news/us-has-probably-permanently-lost-15-gulf-bases-in-trumps-iran-war-retired-general-warns-conflict-has-become-strategic-disaster/
Pakt Obrony Mekki (Przegląd) — Wikipedia: https://de.wikipedia.org/wiki/Mekka-Verteidigungspakt
Iran zaproszony do przystąpienia do porozumienia z Mekki — Weltexpresso: https://weltexpresso.de/zeitgeschehen/38344-iran-2
Bangladesz oficjalnie wyraża zainteresowanie Paktem Mekkańskim — The Express Tribune / Agencja Anadolu, 25 sierpnia 2026 r.: https://tribune.com.pk/story/2625745/bangladesh-interested-in-joining-makkah-defense-pact-official
Rasht-Astara: Rosnący ruch towarowy przez Astarę (czerwiec 2026 r.) — ParsToday: https://parstoday.ir/de/news/west_asia-i104112-dreiseitige_absichtserklärung_zwischen_iran_russland_und_aserbaidschan_zur_steigerung_der_attrtätigkeit_des_schienengüterverkehrs

Dyrektor CIA odwiedził Moskwę i nic nie wiadomo na ten temat

Opublikowany 2026-08-26 przez Mirosław Dakowski

Dlaczego dyrektor CIA odwiedził Moskwę i co wiadomo na temat wizyty Johna Ratcliffe’a?

tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama

Agencja TASS informuje o wizycie szefa amerykańskiego wywiadu w stolicy Rosji.

25 sierpnia uwaga rosyjskich i międzynarodowych mediów skupiła się na amerykańskim wojskowym samolocie transportowym Boeing C-17A Globemaster III. Według źródeł, samolot wystartował tego ranka z bazy lotniczej Andrews pod Waszyngtonem i przez Rygę skierował się do Moskwy. „Samolot skierował się w stronę granicy z Rosją” – podało źródło agencji.

Według internetowych systemów monitorowania ruchu lotniczego, Globemaster III wylądował w stolicy Rosji około godziny 10-tej Korespondentka CBS News Jennifer Jacobs poinformowała w programie X, że na pokładzie znajdował się dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA) USA, John Ratcliffe. Jacobs twierdziła, że Ratcliffe przybył do Rosji na spotkania. Podobną informację podała agencja Axios . CIA nie odpowiedziała jeszcze na prośbę agencji TASS o potwierdzenie tych informacji.

Około 18:50 samolot odleciał w przeciwnym kierunku. „Amerykański Boeing C-17A Globemaster III wleciał w łotewską przestrzeń powietrzną przez punkt kontrolny OPOKA na granicy z Rosją, po czym wylądował na lotnisku w Rydze” – poinformowało TASS źródło w unijnej kontroli ruchu lotniczego.

Reakcja na wizytę

W związku z doniesieniami o wizycie Ratcliffe’a w Moskwie, rosyjska giełda przyspieszyła wzrost o ponad 2,4% podczas głównej sesji . Według Moskiewskiej Giełdy Papierów Wartościowych, o godzinie 17:00 czasu moskiewskiego tego dnia, przed wiadomością o przyjeździe szefa CIA, indeks Moskiewskiej Giełdy Papierów Wartościowych wzrósł o 0,65%, osiągając 2084,76 punktów, podczas gdy indeks RTS wzrósł o 0,65%, osiągając 788,52 punktów. Do godziny 17:34 czasu moskiewskiego indeks Moskiewskiej Giełdy Papierów Wartościowych przyspieszył wzrost do 2121,09 punktów (wzrost o 2,41%), podczas gdy indeks RTS osiągnął 802,27 punktów (wzrost o 2,41%).

Reprezentantka Izby Reprezentantów USA Anna Paulina Luna (republikanka z Florydy) pochwaliła doniesienia o podróży Ratcliffe’a do Rosji. „Dyrektor CIA robi wspaniałe rzeczy dla USA” – napisała amerykańska parlamentarzystka w X, dodając wizerunek gołębicy pokoju. W marcu 2026 roku, na zaproszenie Luny, delegacja Dumy Państwowej odbyła robocze spotkania w Waszyngtonie. W ten sposób rosyjsko-amerykański dialog międzyparlamentarny, który pozostawał zamrożony przez ostatnie kilka lat, został skutecznie wznowiony.

Republikanka również wcześniej chwaliła pracę Ratcliffe’a. W marcu 2026 roku, komentując doniesienia o manipulacjach wywiadem przez poprzednie administracje USA, stwierdziła, że doprowadziło to do osłabienia relacji z Rosją. „Doskonała praca, dyrektorze Centralnego Wywiadu Johnie Ratcliffe i dyrektorze Wywiadu Narodowego Tulsi Gabbard (która piastowała to stanowisko w latach 2025-2026 – TASS). Rzuciliście światło na to, co obecnie uważa się za najgłośniejszy skandal korupcyjny w historii amerykańskiego rządu” – zauważyła Luna.

Komentarz Kremla

Następnego dnia rzecznik prasowy prezydenta Rosji Dmitrij Pieskow powiedział dziennikowi „The Washington Post” ( WP), że wtorkowa podróż Johna Ratcliffe’a do Moskwy miała związek z kontaktami między służbami wywiadowczymi obu krajów. Według rzecznika Kremla, cytowanego przez gazetę, były to „kontakty między służbami wywiadowczymi”. WP donosi, że rzecznik prasowy rosyjskiego przywódcy nie podał żadnych dalszych szczegółów dotyczących tej podróży.

W komentarzu dla TASS Pieskow wyjaśnił , że kontakty między dyrektorem CIA a prezydentem Rosji nie były planowane.

„Jest za wcześnie, by stwierdzić, jak bardzo wpłynie to na ogólny proces wychodzenia naszych stosunków dwustronnych z głębokiego kryzysu, w jakim się obecnie znajdują” – powiedział później dziennikarzom Pieskow. Zauważył jednak, że kontakty między służbami wywiadowczymi są same w sobie „pozytywnym zjawiskiem, pozytywnym procesem”. „Te kontakty często trwają nawet w najtrudniejszych momentach w stosunkach dwustronnych. Nawiasem mówiąc, nasz prezydent również o tym mówił” – dodał rzecznik Kremla.

Dyrektor CIA

Ratcliffe ma 60 lat. Objął stanowisko Dyrektora Wywiadu Narodowego w maju 2020 roku i odszedł 20 stycznia 2021 roku, po odejściu Donalda Trumpa z Białego Domu. Objął stanowisko Dyrektora CIA 23 stycznia 2025 roku, po nominacji Trumpa.

Obserwatorzy polityczni uważają Ratcliffe’a za prawicowego przedstawiciela Partii Republikańskiej. Opowiadał się za zaostrzeniem polityki imigracyjnej i zakazem wjazdu do Stanów Zjednoczonych dla obywateli kilku krajów (głównie muzułmańskich). Ratcliffe wielokrotnie określał Chiny jako główne zagrożenie dla interesów USA, wzywając do „karania” Pekinu za „ukrywanie” źródeł i okoliczności rozprzestrzeniania się COVID-19 oraz do pozbawienia Chin prawa do organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2022 roku. Kiedy demokraci w Kongresie oskarżyli Donalda Trumpa o „zmowę” z Rosją w trakcie jego pierwszej kadencji, Ratcliffe poparł prezydenta i skrytykował pracę specjalnego prokuratora Roberta Muellera, który prowadził śledztwo w jego sprawie.

Na początku sierpnia magazyn The Atlantic opisał Johna Ratcliffe’a jako zwolennika dzielenia się informacjami wywiadowczymi z Kijowem, które mogłyby zostać wykorzystane między innymi do atakowania rosyjskiej infrastruktury energetycznej. „Według źródeł amerykańskich i ukraińskich, Stany Zjednoczone nadal udostępniają wyłącznie bezpłatne informacje wywiadowcze, w tym pakiety danych do ataków na rosyjskie pozycje wojskowe na Ukrainie i infrastrukturę energetyczną w Rosji” – napisano w publikacji.

W marcu 2026 roku rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa zauważyła , że Rosja regularnie komunikuje Stanom Zjednoczonym, iż niedopuszczalne jest udostępnianie reżimowi w Kijowie danych wywiadowczych wykorzystywanych przez Siły Zbrojne Ukrainy do atakowania celów na terytorium Federacji Rosyjskiej. Według niej strona amerykańska zazwyczaj udziela ogólników lub milczy.

Kontakty wywiadowcze

W czerwcu 2026 roku Siergiej Naryszkin, dyrektor Służby Wywiadu Zagranicznego Rosji (SWR), poinformował agencję TASS, że kontakty z CIA w sprawie Ukrainy są kontynuowane. „[Kontakty z CIA] istnieją, nie są tak aktywne jak z poprzednim dyrektorem, ale istnieją” – powiedział w odpowiedzi na pytanie w tej sprawie. Podobne potwierdzenie złożył wiosną 2026 roku.

11 marca 2025 roku Naryszkin przeprowadził rozmowę telefoniczną z Ratcliffe’em. Biuro prasowe SWR poinformowało, że dyskusja koncentrowała się na współpracy obu agencji wywiadowczych w obszarach wspólnego zainteresowania oraz zarządzaniu kryzysowym. Podjęto również porozumienie w sprawie utrzymywania regularnych kontaktów między dyrektorami wywiadów w celu promowania międzynarodowej stabilności i bezpieczeństwa oraz ograniczania konfrontacji w stosunkach między Moskwą a Waszyngtonem.

W czerwcu 2025 roku szef SWR opowiedział dziennikarzowi VGTRK, Pawłowi Zarubinowi, o rozmowie telefonicznej, jaką odbył z Ratcliffe’em. „Rozmawiałem z moim amerykańskim odpowiednikiem i zastrzegaliśmy sobie możliwość dzwonienia do siebie w dowolnym momencie i omawiania interesujących nas spraw” – powiedział. W wywiadzie dla TASS określił rozmowę jako konstruktywną: „Dlatego nie wykluczam możliwości spotkania się w pewnym momencie”.

Siergiej Stiepanow

Bliski Wschód: Od ludobójstwa do opcji nuklearnej

Opublikowany 2026-08-26 przez Mirosław Dakowski

Bliski Wschód: od ludobójstwa do opcji nuklearnej

Autor: Dirk Ellerbrock apolut/naher-osten-vom-genozid-zur-atomaren-option

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

Istnieje podejrzenie, o którym wolałbym nie mówić na głos, bo brzmi zbyt uporządkowanie jak na wydarzenie, które wydaje się tak chaotyczne: że świat przechodzi obecnie drugą próbę tej samej zdolności, którą zdał już podczas pierwszej – zdolności do rozważania rzeczy nie do pomyślenia bez przeszkadzania im.

Proces jest już znany; ma nazwę i datę: 7 października 2023 roku jako punkt zapalny, po którym nastąpiły dwa lata debaty nad właściwym terminem, podczas gdy sama akcja trwała nieprzerwanie. Czy to, co wydarzyło się w Strefie Gazy, było ludobójstwem, czy stratami ubocznymi? Pytanie to toczyło się równolegle z samymi wydarzeniami, jakby były to dwa niezależne zdarzenia. Nie były. Debata definicyjna była kontynuacją akcji innymi środkami – dopóki trwały spory terminologiczne, nikt nie musiał wyjaśniać, dlaczego nic się nie wydarzyło.

Ten sam schemat powtarza się w przypadku Iranu, tyle że z nowym słownictwem, a nawet nadano mu własną datę: tydzień, w którym Donald Trump w wywiadzie dla Fox News zagroził zbombardowaniem Omanu – kraju, który nawet nie jest stroną konfliktu – i zażądał, aby Iran wywiesił białą flagę. W tym samym tygodniu republikańska kongresmenka Marjorie Taylor Greene napisała, że w Białym Domu toczy się dyskusja na temat użycia broni jądrowej. Nie była to plotka z drugiej ręki, ale stwierdzenie pochodzące z jej własnej partii.

I natychmiast rozpoczyna się ten sam manewr wymijający, znany z Gazy: taktyczny czy strategiczny, pierwsza akcja czy reakcja, „ograniczony cel militarny” czy broń rażenia. Ta kategoria to schronienie, do którego się ucieka, gdy sytuacja staje się nie do zniesienia – i z którego, nieświadomie, od dawna współdecydujemy.

Kategoryzacja problemu wiąże się z postępem technologicznym, który również ma swoją historię. Gaza dała początek terminowi „chirurgiczne uderzenia”, strefy humanitarne, które same stały się celami, a odsetek „wojowników” wśród ofiar sprawił, że rzeczywista liczba stała się nieistotna. Ten sam zestaw narzędzi istnieje w przypadku bomby, tylko starszy: od czasów Obamy nacisk kładziony jest na dopracowanie proporcjonalności mniejszych głowic, na koncepcje „niskiej mocy”, które sugerują, że najbardziej apokaliptyczną ze wszystkich broni można rozłożyć na podkategorię, której można używać z czystym sumieniem. W obu przypadkach gest jest ten sam: horroru się nie zaprzecza, lecz nim zarządza.

Ale prawdziwa decyzja nigdy nie zapada w miejscu, gdzie jest później dyskutowana. Jest podejmowana z wyprzedzeniem, nieformalnie, w pomieszczeniach bez protokołu – podczas rozmowy w Białym Domu, pytania w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego, zgłoszenia do think tanku, który otwiera sprawę do publicznej dyskusji, zanim ktokolwiek z zewnątrz w ogóle się o niej dowie. Ten mechanizm można prześledzić niemal jak w podręczniku: najpierw nieformalne rozmowy, potem rozszerzenie na kilka think tanków, a następnie – w pewnym momencie, niemal na marginesie – debata publiczna, traktowana jak wejście do pubu na rogu po lody.

Zanim sprawa trafia do publicznej dyskusji, decyzja dawno już zapadła. Dopiero wtedy staje się widoczna – nie jako projekt, lecz jako fakt dokonany, coś, czego można być jedynie świadkiem. Wskazówka Marjorie Taylor Greene nie była przeciekiem. Było to potwierdzenie, które zbiegło się z innym: według pro-pakistańskiej sieci informatorów, Trump otwarcie zapytał swojego szefa sztabu, czy może skorzystać z opcji nuklearnej – jak dziecko proszące o pozwolenie na zabawę niebezpieczną zabawką – i został odrzucony.

Alastair Crooke i Scott Ritter, wywodzący się z zupełnie różnych środowisk, również niezależnie doszli do tego samego wstępnego wniosku: wojsko już raz odrzuciło taki rozkaz jako zbrodnię wojenną, wymagane byłoby głosowanie w gabinecie, nie jest to działanie jednostronne; a nawet gdyby tak było – historycznie rzecz biorąc, Stany Zjednoczone używają broni jądrowej tylko w obliczu egzystencjalnej porażki; obecnie ponoszą jedynie polityczną porażkę, co stanowi fundamentalną różnicę. Trzy perspektywy, jeden wspólny wniosek: hamulce trzymają. Łatwo przeoczyć fakt, że „wciąż” to jedyne słowo w tym zdaniu, które faktycznie coś znaczy.

A oto ta część, o której mówi się najrzadziej, bo nikomu nie schlebia: cisza, która nastąpiła. Kiedy skala kryzysu w Strefie Gazy była już widoczna – poprzez zdjęcia, raporty organizacji pozarządowych, przesłuchania przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości w styczniu 2024 roku – ze stolic, które skądinąd chciałyby uważać się za światowy autorytet moralny, nie wydobył się żaden dźwięk, który mógłby cokolwiek zmienić. Żadnego trybunału z konsekwencjami, żadnego przełomu w ich własnych ramach politycznych, nawet embarga na broń wykraczającego poza symboliczne gesty. „Ani jeden dźwięk nie nadszedł ze strony zbiorowości Zachodu” – to sformułowanie oddaje to lepiej niż jakikolwiek dyplomatyczny eufemizm. Ta cisza nie była efektem ubocznym. Była rzeczywistym rezultatem: nie zgodą, ale systematycznym brakiem wszystkiego, co mogłoby jej zapobiec.

I to właśnie ta teza wykracza poza zwykłe porównanie: ten brak konsekwencji to nie tylko preludium do debaty o eskalacji nuklearnej. To jej sedno. Tabu złamane bez konsekwencji obniża próg dla kolejnego nie symbolicznie, lecz strukturalnie. Każdy, kto kiedykolwiek był świadkiem publicznej dyskusji o czymś nie do pomyślenia, a następnie jego realizacji i wreszcie zarządzania nim bez żadnych konsekwencji, uczy się czegoś bardzo konkretnego: że granica, na której świat rzekomo mówi „Nigdy więcej”, jest w rzeczywistości negocjowalna – jeśli tylko przesuwa się ją wystarczająco często, zanim ktokolwiek to zauważy. Nawet druga strona rozumie teraz tę logikę: twierdzenie, że Iran posiada już sprawne materiały wybuchowe i czeka jedynie na jedną decyzję Chameneiego, jest – niezależnie od tego, czy jest weryfikowalne, czy nie – dowodem na to, że nikt już tam nie wierzy w ustaloną, nienaruszalną granicę. Obie strony już przewidują jej upadek.

Tego poziomu eskalacji nie da się zrozumieć, pytając, czy Trump byłby na tyle szalony, by nacisnąć przycisk. Można go zrozumieć, pytając, czego system się uczy, gdy jego ostatnia granica zostaje przekroczona po raz pierwszy, bez pociągnięcia kogokolwiek do odpowiedzialności. Odpowiedź brzmi: nie ma już ostatniej granicy. Jest tylko kolejna.

+++

Źródło obrazu: Rawpixel.com / shutterstock

+++

Źródła:  

Rozmowa z Alastair Crooke’em, https://www.youtube.com/watch?

Rozmowa ze Scottem Ritterem, https://www.youtube.com/watch

„Protokół przejściowy” – Pepe Escobar i Glenn Diesen, https://www.youtube

„Protokół przejściowy” – Pepe Escobar i „Pan Z” (piątkowe wydanie specjalne)
Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, rozprawa w sprawie RPA przeciwko Izraelowi, styczeń 2024 r.

apolut.net/warum-washington-die-atomoption-noch-nicht-zieht-von-dirk-ellerbrock

Ostatnia szansa przed przepaścią: Pakistan otrzymuje zielone światło od Iranu

Opublikowany 2026-08-26 przez Mirosław Dakowski

Ostatnia szansa przed przepaścią: Munir otrzymuje zielone światło od Iranu – spotkał się z człowiekiem, który groził odcięciem dostaw ropy z Zatoki Perskiej.

uncut-news.ch 26 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/letzte-chance-vor-dem-abgrund-munir-erhaelt-gruenes-licht-vom-iran-er-traf-sich-mit-dem-mann-der-damit-drohte-die-oellieferungen-aus-dem-golf-zu-unterbrechen

Asim Munir wraca z Teheranu: Iran daje zielone światło na rozmowy – i grozi całkowitym wstrzymaniem dostaw ropy.

W programie Transition Protocol wyemitowanym 25 sierpnia, doświadczony korespondent Eurazji Pepe Escobar, wraz z prowadzącym, panem Z, przeanalizował szokujące rezultaty niedawno zakończonej misji pakistańskiego marszałka polowego Asima Munira i ministra spraw wewnętrznych Mohsina Naqviego w Teheranie. To, co zaczęło się jako dyskretna podróż mediacyjna, okazuje się być potencjalną ostatnią opcją dyplomatyczną – lub zwiastunem jeszcze ostrzejszej eskalacji.

https://youtube.com/watch?v=5yI1lTaq7AY%3Ffeature%3Doembed

Podróż, którą Munir i Naqvi spędzili w stolicy Iranu od poniedziałku do wtorku, była celowo dłuższa niż zwykle. Porządek obrad był ogromny. Delegacja pakistańska rozmawiała praktycznie ze wszystkimi istotnymi ośrodkami władzy: ministrem spraw zagranicznych Abbasem Araghchim, przewodniczącym parlamentu Mohammadem Bagherem Ghalibafem, wpływowym Mohsenem Rezaeim oraz bliskim kręgiem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego. Sam Naqvi określił rozmowy po ich powrocie jako „niezwykle produktywne” – określenie, którego nie słyszano w Teheranie od miesięcy w odniesieniu do potencjalnych kontaktów z USA, a które Escobar uważa za prawdziwy przełom.

Misja została zainicjowana bezpośrednim telefonem Donalda Trumpa do marszałka polowego Munira. Obaj panowie od tygodni figurowali na swoich listach szybkiego wybierania; Trump dzwonił do dowódcy pakistańskiej armii praktycznie codziennie. Prezydent USA wyraźnie poprosił Munira, aby poleciał do Teheranu i znalazł „jakiś sposób”, który byłby akceptowalny dla jego ogromnego ego.

Escobar bez ogródek nazywa to „błaganiem” : Rząd w Waszyngtonie jest w tarapatach – kurczą się strategiczne rezerwy ropy naftowej, presja w połowie kadencji, napięcia wewnętrzne. Jednocześnie sekretarz skarbu Scott Bessent wprowadził „matkę wszystkich sankcji” wobec Iranu, w tym sankcje wtórne, które w rzeczywistości dotyczą również Chin.

W Teheranie Pakistańczycy otrzymali jasny sygnał: Iran jest gotowy powrócić do rozmów pośrednich – ale wyłącznie na podstawie wcześniejszego Memorandum o Porozumieniu (MOU) z Islamabadu. Ten 14-punktowy dokument, który Escobar od miesięcy nazywał „martwym kotem”, został jednostronnie wycofany przez Stany Zjednoczone po zaledwie kilku dniach. Irańczycy domagają się teraz, aby obie strony w końcu uszanowały podjęte wówczas zobowiązania. Obejmują one zakończenie wszelkich działań zbrojnych przeciwko całej osi oporu (Hezbollahowi, jemeńskiemu Ansarowi Ansarollah, irackim Siłom Mobilizacji Ludowej i, w szczególności, Palestynie), zniesienie amerykańskiej blokady morskiej Cieśniny Ormuz oraz podjęcie konkretnych kroków w celu uwolnienia zamrożonych aktywów i złagodzenia sankcji.

Już w dniu powrotu Naqvi spotkał się w Islamabadzie z pełniącą obowiązki ambasador USA, Natalie Baker, i przekazał jej szczegółowy raport. Dla Escobara jest to jednoznaczny dowód na to, że dyplomacja wahadłowa już trwa. Dalsze misje – takie jak wizyta pakistańskiej delegacji w Waszyngtonie czy kolejna wizyta w Teheranie – są całkiem możliwe w nadchodzących dniach i świadczyłyby o tym, że sprawa nabiera tempa.

Dodatkowe informacje, które dotarły do moderatorów z wewnętrznych źródeł na krótko przed emisją, nadają całej sprawie szczególnej wagi. Gdy Munir i Naqvi przebywali jeszcze w Teheranie, z biura chińskiego ministra spraw zagranicznych Wang Yi nadeszła bezpośrednia wiadomość: Chiny „w stu procentach” popierają Pakistan i Iran. Gdyby Waszyngton jeszcze bardziej nasilił presję, podejmą wspólne działania i, w razie potrzeby, „deportują” Amerykanów. To wsparcie wyraźnie wzmocniło pakistańską delegację.

Jeszcze bardziej dramatyczne jest ostrzeżenie, które Teheran wyraźnie skierował do Pakistanu, a które ma zostać przekazane Trumpowi: jeśli USA podejmą próbę gospodarczego uduszenia Iranu, Republika Islamska odetnie cały dopływ ropy z Zatoki Perskiej. Ani kropli więcej z Arabii Saudyjskiej, Kataru, Zjednoczonych Emiratów Arabskich ani innych producentów. Cieśnina Ormuz i otaczające ją wody znalazłyby się pod kontrolą Iranu. To zagrożenie, na które Mohsen Rezaei napomykał publicznie od jakiegoś czasu, zostało tym razem przekazane bezpośrednio i jednoznacznie.

Opcja nuklearna pozostaje aktualna. Escobar i pan Z donoszą, że Najwyższy Przywódca Chamenei dał zielone światło na wzbogacanie uranu do 90 procent – decyzja, która nie została zatwierdzona za jego poprzednika i nie została zatwierdzona za samego Chameneiego. To, czy zespoły techniczne wdrożyły już ten krok, jest uważane za tajemnicę państwową. Jedno jest jednak pewne: Iran posiada know-how pozwalające na produkcję materiałów o jakości wojskowej w ciągu dwóch tygodni, a w razie potrzeby nawet na przeprowadzenie próbnego wybuchu. Co więcej, decyzja o wycofaniu się z Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (NPT) mogłaby zostać szybko podjęta przez irański parlament, gdy tylko przywódcy dadzą sygnał.

Podczas gdy Trump szuka rozwiązania dyplomatycznego za pośrednictwem Munira, Bessent nadal wywiera maksymalną presję. Jednak nowe sankcje są w dużej mierze ignorowane lub wyśmiewane na Globalnym Południu, a zwłaszcza w Pekinie. Chiny, najważniejszy partner handlowy Iranu i strategiczny sojusznik (25-letnia umowa handlowa o wartości 400 miliardów dolarów, BRI, BRICS, SCO), już uprzejmie, ale wyraźnie oświadczyły, że odrzucają jednostronne sankcje. Handel z Iranem i tak odbywa się coraz częściej bez użycia dolarów amerykańskich i jest trudny do śledzenia przez amerykańskie mechanizmy monitorujące. Dalsze sankcje wobec chińskich banków lub firm natychmiast zamknęłyby kruche okno dyplomatyczne.

Escobar wyciąga trzeźwy wniosek: misja była przełomowa i poważna. Otworzyła się krucha droga powrotu do stołu negocjacyjnego – jedyne realne wyjście z sytuacji, jakie wciąż pozostają Stanom Zjednoczonym. Piłka jest teraz wyraźnie po stronie administracji Trumpa. Jeśli prezydent zareaguje pozytywnie w nadchodzących dniach – być może wspominając o Munirze, Pakistanie, porozumieniu o porozumieniu (MOU) lub negocjacjach w sprawie TruthSocial – sytuacja może nabrać tempa.

W przeciwnym razie zbliża się kolejny etap eskalacji. Amerykańskie strategiczne rezerwy ropy naftowej nadal się kurczą, zbliża się Zgromadzenie Ogólne ONZ, a wybory parlamentarne zbliżają się wielkimi krokami. Czas ucieka, a Islamabad jest obecnie epicentrum konfliktu. Dla Pepe Escobara to nic innego jak „salon ostatniej szansy”.

Dominującą potęgą na Bliskim Wschodzie nie będą odtąd ani USA, ani Izrael, lecz Iran

Opublikowany 2026-08-25 przez Mirosław Dakowski

Uwolniony Iran

Robert Kagan 25 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/der-entfesselte-iran

Dominującą potęgą

na Bliskim Wschodzie

nie będą odtąd

ani USA, ani Izrael,

lecz Iran

Autorstwa Roberta Kagana

Przez lata Iran zmagał się z niekorzystną dla siebie równowagą sił na Bliskim Wschodzie. Region był zdominowany przez wrogie amerykańskie supermocarstwo, Izrael, posiadający broń jądrową i przewagę militarną, oraz znaczących graczy regionalnych – Egipt, Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie – strategicznie i gospodarczo sprzymierzonych ze Stanami Zjednoczonymi.

Dziś Iran znalazł się w zupełnie nowej sytuacji. Bezpośrednio stawił czoła supermocarstwu i Izraelowi, przetrwał ostrzał z ich najnowocześniejszej broni i z nawiązką przetrwał. W rezultacie Iran – z pomocą Ameryki – całkowicie przekształcił strukturę władzy na Bliskim Wschodzie i w Zatoce Perskiej. Dominującą potęgą w regionie będzie odtąd Iran, a nie Stany Zjednoczone ani Izrael. Kraje sąsiednie już zaczynają dostosowywać się do tej nowej rzeczywistości. To samo zrobią bardziej odległe mocarstwa. Przez lata świat zmagał się z powściągliwym Iranem. Teraz zobaczy, jak wygląda Iran wyzwolony.

Iran nie potrzebuje porozumienia ze Stanami Zjednoczonymi. Powszechne założenie, że słaby i zubożały Iran będzie musiał w końcu jakoś dojść do porozumienia z amerykańską potęgą, otworzyć Cieśninę Ormuz i uporać się ze swoją poważnie zrujnowaną gospodarką, okazało się fałszywe. Republika Islamska rzadko wydawała się słabsza lub bardziej podatna na zagrożenia w ciągu ostatnich dwóch lat. W lutym ubiegłego roku prezydent Trump wznowił kampanię „maksymalnej presji” poprzez sankcje międzynarodowe, które poważnie zaszkodziły i tak już kruchej gospodarce Iranu i pozbawiły państwo miliardów dolarów dochodów.

W czerwcu Izrael i Stany Zjednoczone rozpoczęły dwunastodniową wojnę, aby zniszczyć irańskie obiekty nuklearne. Wojna ta znacząco zaszkodziła programowi Iranu i pokazała, jak bardzo kraj jest podatny na agresję ze strony Izraela i Ameryki. Następnie, w lutym, Stany Zjednoczone i Izrael rozpoczęły najnowszą wojnę, zabijając Najwyższego Przywódcę i zdecydowaną większość jego najwyższych rangą urzędników, po czym nastąpiły ponad pięć tygodni nieprzerwanych ataków na irańskie zdolności militarne.

Mimo wszystko reżim przetrwał i nie poszedł na żadne ustępstwa. Wręcz przeciwnie, Iran obnażył piętę achillesową Ameryki – słabość sąsiadów Iranu. Decydujący punkt zwrotny nastąpił w połowie marca, gdy Izrael zaatakował irańskie złoże gazu Południowy Pars, a Iran odpowiedział atakiem na katarski kompleks Ras Laffan, największy na świecie zakład skraplania gazu ziemnego (LNG). Atak ten pokazał, że choć Iran z pewnością nie byłby w stanie pokonać Stanów Zjednoczonych w wojnie powietrznej, irańskie pociski i drony mogłyby wyrządzić wystarczająco dużo szkód infrastrukturze naftowo-gazowej Zatoki Perskiej, by pogrążyć świat w długotrwałym kryzysie gospodarczym.

Państwa Zatoki Perskiej natychmiast to zrozumiały – podobnie jak Trump. Wstrzymał ataki na irańskie cele energetyczne, nakazał niechętnemu Izraelowi uczynić to samo, a wkrótce potem zakończył szerszą kampanię, nie wymuszając na Iranie ani jednego ustępstwa. Od tego czasu, pomimo licznych gróźb, Trump ani razu nie nakazał kolejnego ataku na irańską infrastrukturę energetyczną.

Już samo to wystarczyło, by zmienić równowagę sił między Iranem a Stanami Zjednoczonymi. Od kwietnia do zeszłego miesiąca Trump wielokrotnie groził kolejnym zmasowanym atakiem na Iran. Za każdym razem, gdy Iran groził odwetem, państwa Zatoki Perskiej ostrzegały przed konsekwencjami, a Trump ustępował. Po trzecim lub czwartym blefie, najpóźniej, Teheran miał powody, by sądzić, że Stany Zjednoczone nie są już skłonne podążać za Iranem w górę drabiny eskalacji. Trump dał temu jasno do zrozumienia, gdy w połowie czerwca oświadczył, że kontynuacja wojny doprowadzi do „katastrofy gospodarczej”, a być może nawet „depresji”, i że nie chce zostać prezydentem Herbertem Hooverem. Od tego czasu Trump z niezwykłą desperacją próbuje zakończyć konflikt.

Porozumienie o porozumieniu (MOU) podpisane w czerwcu przez Stany Zjednoczone i Iran odzwierciedlało tę rzeczywistość. Choć sformułowane tak, aby umożliwić Stanom Zjednoczonym zachowanie twarzy w jak największym stopniu, było ono wyraźnym zwycięstwem Iranu. Oświadczało, że Islamska Republika Iranu – i żaden inny kraj – zapewni bezpieczne przejście statków handlowych przez Cieśninę Ormuz. W dialogu z Omanem, bez pośredników ani innych uczestników, Iran będzie ustalał sposób administrowania cieśniną „zgodnie z obowiązującym prawem międzynarodowym i suwerennymi prawami państw nadbrzeżnych”.

Porozumienie nie wzywało do powrotu do status quo sprzed wojny. Nie przyznało też Stanom Zjednoczonym żadnego głosu w kwestii przyszłego administrowania cieśniną. Przeciwnie, wskazało Iran jako jedynego gracza obok słabego Omanu, a nawet zezwoliło Iranowi na pobieranie opłat od państw za bezpieczne przejście przez cieśninę po 60 dniach. W ten sposób porozumienie przypieczętowało porażkę, jaką Stany Zjednoczone poniosły już w marcu, kiedy Trump najwyraźniej zdał sobie sprawę, że nie może lub nie będzie ryzykował dalszych ataków na obiekty energetyczne w regionie.

Z perspektywy czasu wydaje się, że irańscy przywódcy wcale nie wierzyli w potrzebę podpisania porozumienia. Według doniesień, Najwyższego Przywódcę Modżtabę Chameneiego musiał przekonać prezydent Masud Pezeshkian do jego podpisania. Względna obojętność Teheranu była zrozumiała: amerykańskie ustępstwa odzwierciedlały tak wielką desperację, by zakończyć wojnę, że Irańczycy mogli zasadnie oczekiwać, że Stany Zjednoczone prędzej czy później się wycofają – z porozumieniem lub bez.

Irańskie władze ze swojej strony bez wahania zerwały zawieszenie broni niemal natychmiast, gdy Marynarka Wojenna USA rozpoczęła eskortowanie tankowców przez omańską stronę cieśniny. Trump mógł, ale nie musiał, w pełni zdawać sobie sprawę z zakresu ustępstw, jakie poczynili jego negocjatorzy w sprawie kontroli nad cieśniną, ale z irańskiej perspektywy szlak omański był próbą odzyskania tego, co Stany Zjednoczone wcześniej oddały. Przez pewien czas Stany Zjednoczone i Iran prowadziły ataki odwetowe, których kulminacją były intensywne ataki amerykańskie w połowie lipca. Gdy okazały się one nieskuteczne, Trump ostrzegł 15 lipca, że Stany Zjednoczone „zamkną wszystkie swoje elektrownie” i „wszystkie mosty”, jeśli Iran nie podejmie negocjacji. I tym razem atak nie nastąpił.

Wtedy świat i Irańczycy poznali jedną z głównych przyczyn tego stanu rzeczy: ujawnienie, że amerykańskie zapasy kluczowej amunicji są niebezpiecznie niskie i że sam Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów szuka „wyjścia”, wysłało jasny sygnał co do przyszłego kierunku amerykańskiej strategii. Poważny atak na Iran zagroziłby amerykańskim interesom w innych częściach świata, ponieważ osłabiłby Stany Zjednoczone w przypadku ewentualnego ataku Chin na Tajwan lub Rosji na państwo członkowskie NATO.

Niedobór pocisków rakietowych zwiększyłby również ryzyko zmasowanego ataku na irańską infrastrukturę. Stany Zjednoczone byłyby zmuszone do wysłania większej liczby samolotów załogowych w zasięg irańskiej obrony powietrznej i dysponowałyby stosunkowo niewielką liczbą pocisków przechwytujących do ochrony państw Zatoki Perskiej i własnych baz regionalnych. Ryzyko ofiar wśród Amerykanów byłoby wysokie, podobnie jak zagrożenie dla infrastruktury energetycznej regionu. Nic nie gwarantowałoby, że taki atak okaże się skuteczniejszy niż ponad pięciotygodniowe bombardowania na początku tego roku.

Działania Amerykanów jasno pokazały, że Waszyngton obawia się eskalacji bardziej niż Iran – nie tylko teraz, ale i w przyszłości. Ogranicza to nawet pole manewru Stanów Zjednoczonych w konfliktach o niskiej intensywności. Ponieważ każda akcja militarna przeciwko Iranowi grozi wejściem na drabinę eskalacji, na którą USA nie chcą się wspinać, nawet ataki odwetowe wydają się już nie być częścią amerykańskiej strategii. Prezydent podobno powiedział swoim doradcom, że nie zamierza wydawać rozkazów dalszych ataków. Irańczycy zaatakowali w tym miesiącu kilka okrętów Zjednoczonych Emiratów Arabskich, a nawet wystrzelili w kierunku tego kraju pociski balistyczne, jednak Stany Zjednoczone nie odpowiedziały od lipca – fakt ten niewątpliwie został zauważony przez Zjednoczone Emiraty Arabskie i innych sąsiadów Iranu.

Biorąc pod uwagę widoczną niechęć Amerykanów do rozpoczęcia kolejnej dużej kampanii wojskowej, Iran ma powody, by zastanawiać się, co mógłby zyskać na umowie, której bez niej by nie osiągnął. Wysocy rangą irańscy urzędnicy domagają się obecnie wycofania wojsk amerykańskich, zniesienia amerykańskiej blokady morskiej i wszystkich sankcji, uwolnienia zamrożonych irańskich aktywów oraz wypłaty reparacji wojennych.

Przeważa pogląd, że irańskie władze wiedzą, że żądania te są nie do przyjęcia dla Waszyngtonu i dlatego albo próbują utrzeć nosa Trumpowi porażce, wymusić lepszą umowę, albo przesadzić. Wielu obserwatorów nadal zakłada, że kontrola nad Cieśninami jest kartą przetargową, którą Iran ma nadzieję wykorzystać do wymuszenia dalszych ustępstw ze strony Stanów Zjednoczonych lub do skłonienia Trumpa do powrotu do Porozumienia o Porozumieniu. Ale już dawno przekroczyliśmy ten punkt. Zwycięzca nie musi wracać do stołu negocjacyjnego – poza ustaleniem warunków kapitulacji.

Iran przedstawił już te warunki. Mogą się one wydawać maksymalistyczne i przesadne, ale Teheran raczej nie uwierzy, że istnieją jakiekolwiek powody, by żądać mniej. Iran od miesięcy jasno daje do zrozumienia, że kontrola nad Cieśniną Ormuz nie podlega negocjacjom. Pogląd, stale propagowany przez administrację Trumpa i media, że Irańczycy są niezdecydowani i ciągle zmieniają swoje stanowiska, jest absurdalny. Już w kwietniu Modżtaba oświadczył, że Iran ustanowi „nowe ramy prawne i nową administrację” Cieśniny i że „cudzoziemcy przybywający z odległości tysięcy kilometrów” nie mają prawa przebywać w Zatoce Perskiej „poza dnem jej wód”. W dniu upamiętniającym zwycięstwo Iranu nad Portugalią w Cieśninie w 1622 roku, oświadczył: „Z woli i mocy Boga świetlana przyszłość regionu Zatoki Perskiej będzie przyszłością bez Ameryki”.

Pogląd, że Iran, który przetrwał zarówno ataki militarne, jak i sankcje, zostanie teraz powalony na kolana samymi sankcjami, jest iluzją. Modżtaba odbudował irańskie kierownictwo bezpieczeństwa narodowego, mianując na najwyższe stanowiska weteranów Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Były dowódca IRGC, Mohsen Rezaei, stoi obecnie na czele Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, a inni radykalni działacze z aparatu bezpieczeństwa zostali awansowani. Ogarnięty wojną reżim jest reorganizowany przez ludzi, którzy wierzą, że Iran przetrwał amerykańsko-izraelską próbę jego zniszczenia i że to opór, a nie kompromis, przyniósł zwycięstwo.

Ale to nie tylko triumfalizm. Dla Iranu kontrola nad Cieśniną nie jest ani luksusem, ani kartą przetargową. Biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo ponownego ataku ze strony Izraela lub Stanów Zjednoczonych w przyszłości – z porozumieniem lub bez – Cieśnina zapewnia Iranowi najsilniejszy i najbezpieczniejszy środek odstraszający. Jest również kluczem do przełamania wielu kajdan, które zdominowany przez USA porządek świata narzucał Iranowi przez dekady, oraz do demontażu regionalnego i globalnego systemu gospodarczego, którego celem jest wykluczenie i zubożenie Iranu. Niektórzy tak zwani umiarkowani przedstawiciele irańskiego establishmentu mogą postrzegać Cieśninę jako kartę przetargową, ale nie zyskują na znaczeniu w tej debacie – z nietrudnych do zrozumienia powodów. Rzecznik Gwardii Rewolucyjnej wyraził jednoznacznie pogląd reżimu: „Dla nas Cieśnina Ormuz to nie tylko ekonomiczny szlak wodny, ale centralny element naszej geopolitycznej i strategicznej potęgi”.

Iran od miesięcy buduje mechanizmy kontroli i instruuje firmy żeglugowe oraz państwa, jak powinien funkcjonować system. Utworzył Urząd Cieśniny Zatoki Perskiej i wymaga od firm żeglugowych rejestracji w nim, uzyskania zezwoleń, korzystania z tras wyznaczonych przez Iran oraz opłacania ubezpieczeń i usług bezpieczeństwa świadczonych przez Iran.

Iran nie tylko rości sobie prawo do pobierania opłat. Rości sobie również prawo do decydowania, kto może przepływać przez cieśninę. Zaproponował wykluczenie statków powiązanych z rządami, które uważa za wrogie, takimi jak Stany Zjednoczone i Izrael, i domaga się odszkodowań od państw, które uczestniczyły w atakach na Iran.

Iran ustanawia w ten sposób zasadę, że przepływ przez cieśninę będzie odtąd przywilejem, który Teheran może przyznać, uzależnić, opóźnić lub odmówić. Inne państwa już zaczęły oswajać się z nowym porządkiem. Indie, Pakistan, Irak, Turcja, Chiny i inne kraje próbowały osiągnąć porozumienie.

Kontrola Iranu nad Cieśniną Ormuz jest bardziej użytecznym narzędziem siły niż broń jądrowa. Broń jądrowa może odstraszyć atak, ale kontrola nad cieśniną daje Iranowi wpływ na dziesiątki krajów każdego dnia. Dzięki niej Iran może nagradzać przyjaciół, karać wrogów, generować dochody, wymuszać złagodzenie sankcji i zmuszać rządy do zastanowienia się dwa razy, zanim sprzeciwią się polityce Iranu. Iran może to wszystko zrobić bez oddania jednego strzału, zachowując jednocześnie możliwość groźby użycia siły, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Strategia sankcji, która przez dekady służyła izolacji Iranu, opierała się na współpracy międzynarodowej. Państwa uzależnione od dostępu do cieśniny – na przykład Japonia i Korea Południowa – będą musiały wybrać między dostępem do niezawodnych dostaw energii a udziałem w sankcjach wspieranych przez USA. Czy wybiorą solidarność z Waszyngtonem – tym Waszyngtonem – ponad własne interesy gospodarcze? W nowym porządku, jaki tworzy Iran, globalny system sankcji prawdopodobnie nie będzie trwały.

Iran prawdopodobnie utrzyma kontrolę nad przepływami energii przez co najmniej kilka lat. Najbardziej optymistyczne prognozy sugerują, że budowa alternatywnych rurociągów i szlaków eksportowych omijających Cieśninę Ormuz zajmie co najmniej tyle samo czasu. Można jednak wątpić, czy kiedykolwiek powstaną. Nowe rurociągi, porty i elektrownie byłyby równie narażone na irańskie rakiety i drony, jak te już istniejące. Czy Iran po prostu będzie biernie przyglądał się, jak jego sąsiedzi budują środki, aby wymknąć się spod jego kontroli? Małe państwa, które musiałyby budować i chronić takie szlaki, będą obawiać się gniewu Iranu, a amerykańska ochrona okazała się niewystarczająca. Iran już teraz próbuje zniechęcić Irak do rozwijania alternatywnych korytarzy eksportu ropy, częściowo oferując irackim tankowcom bezpieczny przepływ na irańskich warunkach.

Rozpoczęła się reorientacja regionalna. Władcy Zatoki Perskiej, którzy niegdyś polegali na amerykańskich gwarancjach bezpieczeństwa, muszą teraz pogodzić się z potęgą, która udowodniła, że potrafi pokonać swojego protektora. Odrzucenie przez Arabię Saudyjską wspieranych przez USA i Izrael Porozumień Abrahama na rzecz strategicznego paktu z Pakistanem i Turcją daje przedsmak tego, co może przynieść przyszłość. Porozumienia Abrahama oznaczały konsolidację izraelskiej władzy i wpływów w regionie oraz dalsze powstrzymywanie Iranu.

Pakt Mekka to coś zupełnie innego. Ani Pakistan, ani Turcja nie uważają Iranu za poważne zagrożenie; Pakistan, podobnie jak Iran, utrzymuje bliskie stosunki z Chinami; Izrael postrzega Turcję jako drugie co do wielkości zagrożenie regionalne po Iranie. Zamiast porządku amerykańsko-izraelskiego wyłoni się orientacja mniej bezwzględnie wroga wobec Iranu, mniej przyjazna wobec Izraela i bardziej niezależna od Stanów Zjednoczonych. Sygnatariusze dzielą się również bronią jądrową: Pakistan ją posiada, a Turcy i Saudyjczycy jej pragną.

Tymczasem Iran będzie mógł wznowić własny program zbrojeń nuklearnych bez obawy przed kolejnym poważnym atakiem. Sam ten fakt zmieni regionalną równowagę sił. W zeszłym roku Izrael i Stany Zjednoczone bombardowały irańskie obiekty nuklearne przez dwanaście dni, nie spotykając się z żadnym poważnym odwetem ze strony Iranu. Teraz Iran nabrał odwagi, by wykorzystać kontrolę nad Cieśninami i groźby wobec sąsiednich państw oraz ich infrastruktury energetycznej, aby odstraszyć od takich ataków w dającej się przewidzieć przyszłości. Uzupełnienie amerykańskich zapasów pocisków rakietowych i przechwytujących zajmie dużo czasu i mogą one być potrzebne gdzie indziej w nadchodzących latach; tymczasem Iran będzie się dozbrajał przy wsparciu Rosji i Chin, co potencjalnie pozostawi Stany Zjednoczone w słabszej pozycji za rok niż obecnie.

Konsekwencje sięgną daleko poza Bliski Wschód. Sojusznicy Ameryki w Azji i Europie widzą, że stosunkowo krótka wojna z drugorzędnym mocarstwem wyczerpała znaczną część amerykańskich zapasów broni potrzebnej do obrony przeciwrakietowej. Widzą, że Stany Zjednoczone rozpoczęły wojnę, której nie mogły zakończyć, naraziły swoich partnerów na ataki odwetowe, a następnie przerwały ją, gdy koszty stały się zbyt wysokie. Jakie wnioski wyciągnie Pekin w sprawie Tajwanu, a Moskwa w sprawie Europy, być może nie sposób przewidzieć. Ale sojusznicy Ameryki nieuchronnie będą pytać, czy Waszyngton ma broń, wytrwałość i wolę polityczną, by doprowadzić do końca kolejny poważny konflikt. W rzeczywistości już ma.

Upadek irańskiego reżimu jest oczywiście możliwy. Jest on [może.. md] skorumpowany, represyjny, niekompetentny gospodarczo i znienawidzony przez znaczną część społeczeństwa. Jednak wszystkie te słabości posiadał już przed wojną. Brakowało mu wówczas kontroli nad najpoważniejszym na świecie wąskim gardłem energetycznym, perspektywy wzrostu dochodów i wpływów, udowodnionej zdolności odstraszania Stanów Zjednoczonych oraz prestiżu pozornie niemożliwego zwycięstwa.

Reżim, który przetrwał to, co zdaniem większości świata doprowadziło do jego upadku, a następnie zmusił dominującą potęgę świata do odwrotu, prawdopodobnie wyjdzie z tego wzmocniony – przynajmniej na jakiś czas. Takie sukcesy rodzą pewność siebie, a być może i nadmierną pewność siebie. Jest jednak mało prawdopodobne, aby osłabiły one ambicje irańskiego przywództwa ani nie osłabiły jego wiary w przekonania, które poprowadziły go przez ten cudowny triumf.

Ostatnio wysocy rangą irańscy urzędnicy publicznie mówili o przyjęciu „pełnej ofensywy”, a pojawiły się doniesienia o irańskich planach rozszerzenia listy celów o kraje europejskie, w których znajdują się amerykańskie bazy. Czytanie artykułów w „New York Timesie” pytających: „Kto pierwszy mrugnie?” jest zabawne, zważywszy na to, że Irańczycy jak dotąd ani razu nie mrugnęli, podczas gdy administracja Trumpa nic innego nie robiła.

Iran mógłby nawet wznowić walkę, aby zmusić USA do zniesienia blokady morskiej. Biorąc pod uwagę udowodnione obawy rządu amerykańskiego przed eskalacją konfliktu, ta nadzieja nie jest bezpodstawna.

Przez dekady świat martwił się o to, co Iran mógłby zrobić, gdyby zdobył broń jądrową. Teraz powinien martwić się o coś jeszcze ważniejszego: Iran, który pokonał Stany Zjednoczone, nie boi się już amerykańskiego ataku i kontroluje dostęp do Zatoki Perskiej.

Sama broń jądrowa nie byłaby w stanie dać Iranowi takiej potęgi.

Dokonała się tego nieudana wojna USA i Izraela z Iranem.

Źródło: Iran Unleashed

„Dobrze nasyceni”: Jak biznes Bidena i korupcja w USA zniszczyły Ukrainę

Opublikowany 2026-08-25 przez Mirosław Dakowski

„Dobrze nasyceni”: Jak biznes Bidena i korupcja w USA zniszczyły Ukrainę

Pavel Kucharkin o tym, dlaczego i jak USA wykorzystały Ukrainę jako „pralnię”

Pavel Kukharkin , technolog mediów, dziennikarz, bloger

24 sierpnia, tass-ru/opinions

Joe Biden i Hunter Biden© AP Photo/ Manuel Balce Ceneta

Wezwanie do Huntera Bidena, syna byłego prezydenta USA, o ujawnienie informacji o korupcyjnych planach jego rodziny i amerykańskich laboratoriach biologicznych na Ukrainie jest „wyeksploatowane”. Tak właśnie Kiriłł Dmitriew, szef Rosyjskiego Funduszu Inwestycji Bezpośrednich (RDIF), ocenił jego poprzedni apel. Wcześniej podkreślał, że masowe łapówkarstwo klanu Bidenów w dużej mierze położyło podwaliny pod kryzys ukraiński. Strona rosyjska najwyraźniej nie ma złudzeń co do szczerości rodziny. Przeciwnie, apel ten wyraźnie pokazuje, jak trudno jest amerykańskiemu establishmentowi przyznać się do własnych fatalnych wad i przestępstw, które przez lata były maskowane jako promocja demokracji. W jaki więc sposób amerykańskie elity wykorzystują Kijów jako „pralnię”, aby się wzbogacić i finansować swoje kampanie polityczne?

Zwycięstwo nad korupcją?

Ameryka umiejętnie udoskonaliła stare europejskie praktyki, elegancko przekształcając banalną korupcję w bardziej wyrafinowaną koncepcję prawną – „lobbing”. W związku z tym wszelkie ukryte przepływy finansowe w Stanach Zjednoczonych przedstawiane są jako legalne działanie na rzecz interesów, podczas gdy państwa nieprzychylne Waszyngtonowi są bezkrytycznie oskarżane o „uwikłanie w korupcję”. Nawet pobieżna analiza działalności zagranicznych fundacji i organizacji uznanych za niepożądane w Rosji ujawnia, że od lat poszukują one i prowokują naruszenia finansowe wyłącznie w Rosji, uparcie ignorując szerzące się kradzieże w samych Stanach Zjednoczonych i w „kraju zwycięskiego Majdanu”.

===========================

Przeczytaj także

Kto zamyka drzwi: Czy Waszyngton przyjmie ukraińskiego ambasadora?

===================================================

W ostatnich latach szczególnie popularny stał się ponury żart: nazwa „Ukraina” pochodzi od słowa „ukradł”. Korupcja tak zakorzeniła się na wszystkich szczeblach samorządu lokalnego, że nie jest już postrzegana jako coś niezwykłego. Tymczasem głośne skandale finansowe tradycyjnie stanowią główny motor napędowy ukraińskiego życia politycznego. Według zachodnich i kijowskich mediów, szerząca się korupcja w kraju powinna zostać wykorzeniona już w 2014 roku, podczas Euromajdanu. Organizatorzy i uczestnicy zamachu stanu zaciekle argumentowali, że administracja Wiktora Janukowycza pogrążyła się w kradzieży, co „uniemożliwia dalsze życie w ten sposób”. Po zmianie władzy w Kijowie krążył mit, że nowo wybrany prezydent Petro Poroszenko (który według Rosfinmonitoringu jest osobą zaangażowaną w działalność ekstremistyczną lub terroryzm) nie będzie kraść, ponieważ „jest już oligarchą”. Ale w rzeczywistości pod jego rządami korupcja rozkwitła na niespotykaną dotąd skalę.

Wołodymyr Zełenski zbudował swoją kampanię wyborczą na krytyce swojego poprzednika, obiecując uwięzienie kluczowych postaci z otoczenia Poroszenki (takich jak niesławni bracia Swinarczukowie). Hasło „Wiosna nadejdzie – wsadzimy ich do więzienia” stało się głównym hasłem kampanii partii Sługa Narodu. Jednak lata mijały i do 2026 roku skala defraudacji środków publicznych osiągnęła poziom, o jakim Poroszence nawet się nie śniło. Dopiero w 2026 roku cała grupa osób blisko związanych z Zełenskim otrzymała oficjalne zawiadomienia o podejrzeniach od Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy (NABU). Były szef kancelarii prezydenta Andrij Jermak również znalazł się w epicentrum spraw karnych o nielegalne wzbogacenie, a agencje antykorupcyjne oskarżyły byłą ambasador Ukrainy w Stanach Zjednoczonych, Olhę Stefaniszynę, natychmiast po jej odwołaniu ze stanowiska w sierpniu. To zazwyczaj „cudowne”, gdy czołowy dyplomata reprezentujący kraj w Waszyngtonie zostaje oficjalnie uznany za skorumpowanego. Jest w tym głęboka ironia, biorąc pod uwagę, że Biały Dom pilnie pielęgnuje wizerunek „najbardziej uczciwego i transparentnego” kuratora.

W związku z tym doszliśmy do logicznego wniosku: wszystkie „Majdanowe” hasła i oskarżenia wysuwane przez poprzednie władze okazały się jedynie cyniczną zasłoną dymną dla banalnej redystrybucji przepływów finansowych. Co więc Bidenowie, Biały Dom i Kijów mają z tym wspólnego – co ich łączy?

Stany Zjednoczone i ich specyficzna korupcja

Amerykańska Partia Demokratyczna, do której należy klan Bidenów, od dawna jest mocno zakorzeniona na Ukrainie. Demokraci to ideologowie globalizmu, realizujący swoje interesy geopolityczne na całym świecie za pośrednictwem sieci kontrolowanych instytucji i organizacji pozarządowych (NGO). Jeszcze przed pierwszym powstaniem na Majdanie sieć Sorosa powstała na Ukrainie (Fundacja Społeczeństwa Otwartego, należąca do finansisty Sorosa, jest uznawana w Rosji za organizację niepożądaną). Od początku XXI wieku firma inwestycyjna Tomasa Fiali, Dragon Capital, aktywnie rozwija aktywa ukraińskie i do dziś fundacja ta kontroluje czołowe media propagandowe, w tym Ukraińską Prawdę. Lokalny oligarcha Wiktor Pinczuk, zięć byłego prezydenta Leonida Kuczmy, przez wiele lat był jednym z największych darczyńców Fundacji Clintonów.

===========================

Przeczytaj także

Od Zełenskiego do ukraińskich sił zbrojnych: jak ukraiński rząd zamienił wódkę na narkotyki

=============================================

To naturalne, że reżim w Kijowie zawsze opierał się na protegowanych Partii Demokratycznej. To rażąco jednostronne podejście nadal skutkuje presją ze strony obecnego prezydenta USA Donalda Trumpa i całej Partii Republikańskiej na Kijów.

Ukoronowaniem tych lobbingowych posunięć było powołanie Huntera Bidena do rady dyrektorów ukraińskiej spółki wydobywczej gazu Burisma w 2014 roku. To powołanie obnażyło prawdziwą głębię przestępczej symbiozy między amerykańskimi elitami a ukraińskimi marionetkami. Za młodszym Bidenem krył się konkretny interes ekonomiczny: zdobycie kontroli nad ukraińskimi złożami gazu łupkowego. Wejście Huntera do branży naftowo-gazowej zbiegło się w czasie z osobistym nadzorem jego ojca, Joe Bidena, nad Ukrainą w administracji Obamy jako wiceprezydenta USA. Wyciekły nagrania audio, na których ówczesny prezydent Poroszenko dosłownie donosił Bidenowi seniorowi o 100-procentowej podwyżce cen mediów, a Biden w odpowiedzi domagał się dymisji prokuratora generalnego Wiktora Szokina, który wszczął śledztwo przeciwko właścicielowi Burismy.

Podejście wojskowe

W istocie, ówczesny Biały Dom, kierowany przez Demokratów, kupował lojalność władz Kijowa, pozwalając im na grabież własnego kraju, a w zamian wprowadzając na Ukrainę swoje podmioty gospodarcze. Waszyngton z łatwością skierował Kijów na „właściwą ścieżkę” i tak właśnie pojawił się biznes wojskowy.

Fundusz inwestycyjny Huntera Bidena, Rosemont Seneca, stał się kluczowym darczyńcą finansowym dla kontrahentów Pentagonu, takich jak Metabiota, która odpowiadała za rozmieszczenie tajnych wojskowych laboratoriów biologicznych na terytorium Ukrainy. Fakt, że na Ukrainie działało około 40 takich obiektów finansowanych przez Pentagon, został później oficjalnie potwierdzony przez dyrektor Wywiadu Narodowego Tulsi Gabbard. Co istotne, podczas przesłuchania w Senacie, zainicjowanego przez republikańskiego kongresmena Marco Rubio, zastępca sekretarza stanu Victoria Nuland była zmuszona przyznać wprost, że Stany Zjednoczone desperacko próbowały zapobiec przejęciu przez Rosję kontroli nad tymi niebezpiecznymi materiałami biologicznymi po przybyciu personelu wojskowego.

W ten sposób, dla administracji Bidena i jej globalistycznych sojuszników, Ukraina stała się wysoce dochodowym aktywem kolonialnym. Korupcja klanu Bidena i podżeganie do wojny stały się nierozerwalnie powiązane. Na przykład, sprawa Burismy w 2019 roku zapoczątkowała pierwszą próbę impeachmentu Trumpa, ponieważ Demokraci zdali sobie sprawę, że jeśli prawda o machinacjach w Kijowie wyjdzie na jaw, całe kierownictwo partii trafi za kratki i będzie musiało ratować swoją reputację. Ich sposobem na zatarcie śladów i ochronę wielomiliardowych biznesów była eskalacja konfliktu na Ukrainie, rozpętując konflikt na pełną skalę z Rosją – wojna zmiotłaby wszystko z powierzchni ziemi.

Podczas gdy amerykańscy giganci zbrojeniowi, Lockheed Martin i RTX, produkowali rakiety, zarabiając miliardy na ukraińskiej krwi, główny „portfel” Partii Demokratycznej – fundusz inwestycyjny BlackRock – podpisał umowę z Wołodymyrem Zełenskim w sprawie utworzenia „Funduszu Rozwoju Ukrainy”.

Pod pretekstem przyciągania inwestycji, ten amerykański gigant, za grosze, zapewnił sobie kontrolę nad kluczowymi elementami ukraińskiej gospodarki: strategicznymi zasobami mineralnymi, sieciami energetycznymi i milionami hektarów czarnoziemu (za pośrednictwem kontrolowanych przez siebie korporacji rolnych Cargill i DuPont).

Nalegał, ale milczał.

Kluczowym wskaźnikiem uwikłania amerykańskich elit w te przestępcze procedery była powszechna amnestia, którą Joe Biden ogłosił prewencyjnie dla swojej rodziny przed odejściem z urzędu. Ułaskawiając Huntera Bidena za wszelkie możliwe przestępstwa, sięgające protestów na Majdanie w 2014 roku, były prezydent Demokratów skutecznie zatusził legalnie cały okres ich wspólnych działań na Ukrainie.

Przeczytaj także

Zachód gotuje kijowską żabę: Dlaczego Zełenski traci kontrolę i przegrywa z generałami

Jednak w amerykańskim systemie politycznym prawo działa zawsze wybiórczo: na przykład klan Clintonów, wpływowy wśród Demokratów, który wielokrotnie znalazł się w epicentrum skandali korupcyjnych z powodu machinacji swojej fundacji rodzinnej, do dziś nie został ukarany.

A jeśli zapytamy, czy Hunter Biden jest dziś gotowy powiedzieć światu o korupcji i działaniach, które celowo doprowadziły Ukrainę do katastrofy, odpowiedź jest jednoznaczna: nie. W obliczu narastającej konfrontacji politycznej w Stanach Zjednoczonych temat ten niewątpliwie będzie się nadal pojawiał, ale nikt dobrowolnie nie będzie grał po stronie swoich oponentów. Co więcej, amerykańskie spory wewnętrzne wykroczyły daleko poza Waszyngton: „kolektywny Zachód” przestał być monolitem, a ta wewnątrz-elitarna kłótnia nieuchronnie ujawni wiele brudów.
Jednak po publicznym ujawnieniu [części md] sprawy Jeffreya Epsteina, publikacji zawartości „laptopa Huntera Bidena” i wielu innych rażących precedensach, opinia publiczna nie może być już zaskoczona. Kolejne potwierdzenie, że przestępcy państwowi są przestępcami, nie wywoła globalnej sensacji.

Sankcje wobec dolara, którego Iran już porzucił: dlaczego „Gospodarczy D-Day” Bessenta jest bezsilny

Opublikowany 2026-08-25 przez Mirosław Dakowski

Sankcje wobec dolara, którego Iran już porzucił: dlaczego „Gospodarczy D-Day” Bessenta jest bezsilny

24 sierpnia 2026przez Larry C. Johnson sonar21/sanctioning-the-dollar-iran-already-left-why-bessents-economic-d-day-is-toothless

Bessent ogłasza nowe sankcje wobec Iranu

W poniedziałkowym ogłoszeniu sankcji Scotta Bessenta znalazło się jedno zdanie, które zdradziło całą grę. Sekretarz Skarbu ostrzegał, że każdy, kto pierze pieniądze dla irańskiego reżimu, „zostanie usunięty z systemu dolara amerykańskiego”. Miało to oznaczać groźbę zagłady. Jest to raczej przyznanie się do zasadniczej słabości tej polityki. Cała architektura tego, co Bessent nazwał „Operacją Wyrzutków Ekonomicznych”, opiera się na jednym założeniu – że Iran i jego partnerzy handlowi potrzebują dolara amerykańskiego. Coraz częściej go nie potrzebują. A groźba wykluczenia kogoś z systemu dolara nic nie znaczy dla handlu, który już z niego zrezygnował i przeszedł na chińskiego juana.

Co tak naprawdę ogłosił Bessent

Pomijając teatralność „ekonomicznego D-Day”, istotą jest system sankcji wtórnych: Stany Zjednoczone grożą ukaraniem każdego kraju lub podmiotu, który odmawia zerwania powiązań gospodarczych z Iranem, rozszerzają kategorie działalności objętej tymi sankcjami wtórnymi na pięć nowych obszarów – aktywa cyfrowe, technologię, złoto, lotnictwo i żeglugę – i wskazują około sześćdziesięciu osób, podmiotów i statków powiązanych z zakupem broni jądrowej i rakietowej, operacjami cybernetycznymi i przemytem ropy naftowej. Mechanizm bólu jest w każdym przypadku taki sam: wykluczenie z systemu finansowego opartego na dolarze, który Waszyngton nadzoruje poprzez kontrolę rozliczeń dolarowych, komunikatów SWIFT i bankowości korespondencyjnej.

To niszczycielska broń dla każdego, kto żyje w systemie dolarowym. Jest niemal nieistotna dla tych, którzy celowo zbudowali swój najważniejszy handel poza nim. A irańska linia ratunkowa – handel ropą z Chinami – jest teraz w dużej mierze poza nim.

Handel oparty na juanie

Podążaj za baryłkami. Chiny są obecnie odbiorcą ponad 80 procent irańskiego eksportu ropy naftowej drogą morską. Iran wysyła dziennie około 1,65 do 1,8 miliona baryłek, prawie w całości do niezależnych rafinerii „czajniczków” w Szantungu, transportowanych przez flotę cieni składającą się z ponad 350 tankowców, korzystających z transferów statek-statek u wybrzeży Malezji, Singapuru i Morza Omańskiego. Ładunki są rutynowo oznaczane jako malezyjskie lub omańskie. Co istotne, coraz częściej nie są one rozliczane w dolarach. Płatności w juanach, przesyłane przez małe chińskie banki i filie handlowe Hongkongu, rozliczane są w rosnącym wolumenie renminbi, całkowicie omijając system rozliczeniowy w dolarach.

Za realizację tego celu odpowiada Chiński Międzybankowy System Płatności Transgranicznych (CIPS) – sieć rozliczeniowa uruchomiona przez Ludowy Bank Chin w 2015 roku właśnie w celu rozliczania transgranicznych transakcji w juanach bez ingerencji w zachodnią architekturę finansową. Jej wykorzystanie gwałtownie wzrosło wraz z wojną. W marcu 2026 roku CIPS przetworzył transakcje rzędu 214 miliardów dolarów, osiągając dzienny rekord 1,22 biliona juanów – około 178 miliardów dolarów – w prawie 42 000 transakcji, a jego średnia dzienna wartość wzrosła o około 50 procent między lutym a marcem. Ten skok, zdaniem analityków, jest bezpośrednio powiązany z konfliktem w Iranie i rosnącym popytem na juany w handlu ropą naftową. Obecnie połączonych jest ponad pięć tysięcy instytucji. Kanały te umożliwiają rozliczenia bez pośrednictwa banku amerykańskiego w łańcuchu – i o to właśnie chodzi.

Nie ogranicza się to jednak wyłącznie do Chin. Nawet indyjscy rafinerie kupujące rzadkie ładunki irańskiej ropy rozliczają płatności w juanach, przesyłane za pośrednictwem szanghajskiego oddziału indyjskiego banku, ponieważ Iran potrzebuje waluty, która ominie kanał sankcji oparty na dolarze. Irańska Gwardia Rewolucyjna podobno zaczęła żądać juanów lub kryptowalut za transakcje naftowe. Kiedy Bessent dodaje „aktywa cyfrowe” i „złoto” do kategorii sankcji, podąża za metodami unikania sankcji, które Iran już celowo stosuje, za pośrednictwem ukrytego systemu, stworzonego tak, aby był niemożliwy do wyśledzenia.

Nie można zamrozić płatności w juanach z systemu dolarowego, do którego nigdy nie trafią. To nie jest luka w planie Bessenta. To brak fundamentu planu.

Rynek już wydał swój werdykt

Najbardziej wymowny osąd tych sankcji nie pochodził od eksperta, lecz od samego rynku ropy naftowej. Gdyby inwestorzy wierzyli, że „atak ekonomiczny” Bessenta faktycznie zagłuszy irańską ropę naftową, cena ropy gwałtownie wzrosłaby po ogłoszeniu. Stało się jednak odwrotnie. Cena ropy Brent spadła o około 2,3% 24 sierpnia, poniżej 92 dolarów, ponieważ inwestorzy uznali, że mało prawdopodobne jest, aby środki te wyeliminowały irańską ropę z rynku. Pakiet sankcji reklamowany jako ekonomiczny „dzień kryzysu” spotkał się z rynkowym spadkiem cen ropy . Inwestorzy, którzy obracają prawdziwymi pieniędzmi w oparciu o realną podaż, odczytali ogłoszenie dokładnie tak, jak było: jako wrzawę i furię wymierzoną w cel, którego dolar nie jest już w stanie osiągnąć.

Tego jednego zęba Bessent nie pokaże

Jest dokładnie jeden środek, który mógłby faktycznie nadszarpnąć kurs juana: nałożenie sankcji na duże chińskie banki i architekturę CIPS, która je zatwierdza – odcięcie dużych chińskich instytucji finansowych od systemu dolarowego i zmuszenie Pekinu do wyboru. I to jest krok, który Bessent, po raz kolejny zapowiedział, ale którego nie podjął. Ostrzegł, że co najmniej jedna duża instytucja finansowa może zostać objęta sankcjami w tym tygodniu i stwierdził, że Chiny nie będą z nich zwolnione. Groźba, a nie działanie – to samo zagrożenie, które wisi nad tą kampanią od miesięcy i nigdy nie znika, ponieważ jego realizacja oznacza zerwanie finansowe z Pekinem w przededniu planowanego spotkania Trump-Xi oraz szok cenowy ropy, na który Waszyngton nie może sobie pozwolić przed wyborami uzupełniającymi.

A nawet gdyby pociągnął za spust, transakcja jest tak skonstruowana, by przetrwać. Płatności w juanach i tak przepływają przez małe chińskie banki i firmy-przykrywki z Hongkongu, właśnie po to, by duże instytucje, narażone na ryzyko związane z dolarem, pozostały czyste, a przepływ pieniędzy mógł się utrzymać, gdyby zaatakowano duży bank. System został zaprojektowany przez ludzi, którzy zakładali, że Waszyngton w końcu się na niego rzuci. Bessent grozi przełamaniem muru, który jego budowniczowie wzmocnili lata temu.

Dziesięć lat sankcji i większa gospodarka

Cofnijmy się o krok od poniedziałkowego ogłoszenia i zadajmy sobie dłuższe pytanie: jaki wpływ na irańską gospodarkę miała dekada sankcji? Właściwie mierzona, gospodarka wzrosła.

Ta miara ma znaczenie, ponieważ istnieją dwa sposoby pomiaru wielkości gospodarki i tutaj opowiadają one przeciwstawne historie. W dolarach nominalnych — płaszczyźnie, na której działają sankcje — Iran wygląda na zdewastowany: jego dolarowy PKB wynosi około 300 miliardów dolarów w 2026 roku, a dochód dolarowy na głowę mieszkańca szybko spada, ponieważ rial został rozdrobniony i wszystko, co irańskie, wygląda tanio, gdy wycenione jest w walucie, której Irańczycy coraz bardziej nie mogą uzyskać. Jednak nominalny dolarowy PKB w dużej mierze mierzy kurs wymiany, a nie gospodarkę. Mierzony parytetem siły nabywczej — który wycenia to, co Iran faktycznie produkuje, po cenach, które Irańczycy faktycznie płacą, pomijając upadłą walutę — PKB Iranu wzrósł z około 1,4 biliona dolarów w 2015 roku, kiedy obowiązywała architektura sankcji z ery JCPOA, do około 2,18 biliona dolarów w 2026 roku, według szacunków MFW, dwudziestej trzeciej co do wielkości gospodarki świata. Stanowi to wzrost o ponad pięćdziesiąt procent w ciągu tej samej dekady „maksymalnej presji”, która miała doprowadzić do przełamania.

Zastrzeżenie powinno być widoczne, a nie ukryte: część tego zysku to po prostu więcej Irańczyków — populacja wzrosła o mniej więcej jedną szóstą od 2015 roku — więc produkcja na mieszkańca wzrosła znacznie skromniej, a nic z tego nie oznacza, że irańskie gospodarstwa domowe czują się bogatsze, przy inflacji sięgającej prawie czterdziestu procent i zrujnowanej walucie. Wzrost gospodarczy nie oznacza dobrobytu dla rodziny. Ale to inne twierdzenie niż to, które ma znaczenie dla polityki sankcji. Kampania nacisków, która może zniszczyć walutę, a mimo to nie zmniejszyć realnej produkcji, to kampania, która powoduje trudności bez poddania się. Iran właśnie to zademonstrował na przykładzie dwóch architektur sankcji — JCPOA snapback i jego następców „maksymalnej presji” — oraz dziesięciu lat danych. Bessent dodaje rozdział do książki, której zakończenie jest już napisane.

Uczciwe granice

To ominięcie dolara, a nie jego koniec. Dolar nadal stanowi około 57 procent światowych rezerw walutowych, w porównaniu z około 2 procentami juana, a jedynie niewielki, jednocyfrowy udział w handlu transgranicznym rozliczany jest w renminbi; CIPS pozostaje znacznie mniejszy niż system SWIFT-i-CHIPS, który naśladuje. Twierdzenie to jest ograniczone i wystarczające: zdeterminowany sprzedawca, taki jak Iran, z chętnym chińskim kontrahentem, może kierować swoje dochody z ropy naftowej wokół dolara – świat tego nie zrobił.

Sankcje nie są też dla Teheranu dosłownie bezkosztowe. Tarcie związane z działaniem w ukryciu jest realne: Iran sprzedaje swoją ropę naftową z rabatem od 14 do 17 dolarów za baryłkę poniżej ceny ropy Brent, w porównaniu z 8 dolarami w 2023 roku, właśnie dlatego, że sankcje zwiększają ryzyko i złożoność jej zakupu; jego próg rentowności fiskalnej znacznie przekracza cenę, którą faktycznie osiąga, a rial stracił większość na wartości. Działania Bessenta dodadzą nieco więcej tarcia na marginesie – kolejne zakręcenie śruby w kwestii rabatu, kolejne firmy-przykrywki do zastąpienia.

Ale tarcie nie jest chwytem przymusu, a biedniejszy Iran nie jest uległy. Sankcje obniżają cenę irańskiej ropy, a jej gospodarka staje się bardziej obciążona; nie przecinają one i nie mogą przeciąć denominowanej w juanach arterii łączącej Chiny z krajami, która zapewnia dopływ ropy i finansowanie reżimu. To właśnie tę arterię obiecał przeciąć Bessent i to jedyna rzecz, której jego oświadczenie nie dotyka.

Bessent zagroził wykluczeniem Iranu i jego partnerów z systemu finansowego, który Iran opuszczał latami. Gilotyna dolara jest realna i wciąż spada z przerażającą siłą na każdego, kto się pod nią ugina – ale irański handel ropą zszedł z drogi i wszedł w juana, a każda nowa runda dolarowej broni tylko zaostrza motywację innych do pójścia w jej ślady.

Środki ogłoszone w poniedziałek trafią na pierwsze strony gazet, kilkadziesiąt deklarowanych zastrzeżeń i doprowadzą do nieznacznego poszerzenia dyskonta, z którego Chiny już korzystają na irańskiej ropie naftowej. Nie zrobią jednak tego, do czego zostali sprzedani: nie zniszczą opcji Iranu i nie zmuszą go do ustąpienia. Nie można odciąć liny ratunkowej, która już nie znajduje się w twoich rękach. Bessent stoi na straży drzwi, z których Iran wyszedł dawno temu, grożąc, że je zamknie.

Długi, pracowity dzień z podcastami. Zacząłem poranek od Sędziego:

Larry Johnson: Jak Stany Zjednoczone karmiły swoich wrogów

Najnowszy protokół przejściowy skupia się na wizycie Asima Munira w Teheranie:

„Największe sankcje” Bessenta NIE POWIODŁY SIĘ Iran zmierza w kierunku Paktu Mekkowskiego, podczas gdy Trump błaga Pakistan o zjazd

Rozmawialiśmy z Kyle’em Anzalone o przesadnie rozdmuchanym D-Dayu ekonomicznym:

LARRY JOHNSON: GOSPODARCZY DZIEŃ D NADSZEDŁ! Czy Trump w końcu ma zwycięską strategię?

Nima i ja zagłębiliśmy się także w żałosną zapowiedź Scotta Bessenta dotyczącą tak zwanych „nowych” sankcji wobec Iranu:

Larry Johnson: USA biorą na celownik irańską sieć naftową, a Teheran skupia się na amerykańskich aktywach regionalnych

Mario i ja pomyliliśmy znaczenie porozumienia z Mekki:

PILNE: HEGSETH MÓWI, ŻE ATAKI IRANU SĄ OBECNE PO NAŁOŻENIU SANKCJI — z byłym agentem CIA Larrym Johnsonem

Sulaiman chce wiedzieć, czy Iran wkrótce zaatakuje cele USA:

IRAN ZAATAKUJE NAS W CIĄGU DNI, IRAN ZAATAKOWAŁ AMERYKAŃSKI STATEK ESCOROWANY, GOSPODARCZY D-DAY z Larrym Johnsonem

Karmienie wroga: Jak obsesja Waszyngtonu na punkcie Iranu podważyła jego własną wojnę z sunnickim terroryzmem

Opublikowany 2026-08-25 przez Mirosław Dakowski

Karmienie wroga: Jak obsesja Waszyngtonu na punkcie Iranu podważyła jego własną wojnę z sunnickim terroryzmem

22 sierpnia 2026przez Larry C. Johnson sonar21/feeding-the-enemy-how-washingtons-obsession-with-iran-subverted-its-own-war-on-sunni-terror

Al Shara, znany również jako Al Jolani, **sunnicki terrorysta**

Przez ćwierć wieku Stany Zjednoczone opowiadały światu, a także sobie, prostą historię o swojej roli na Bliskim Wschodzie. 11 września 2001 roku zostały zaatakowane przez sunnickich dżihadystów, a następnie odpowiedziały wojną pokoleń przeciwko sunnickiemu ekstremizmowi islamskiemu – najpierw Al-Kaidzie, a później Państwu Islamskiemu.

Biliony dolarów, dwie inwazje, globalny system dronów i inwigilacji oraz coraz dłuższa lista organizacji terrorystycznych – wszystko to było uzasadnione tym zagrożeniem. To była wojna wypowiedziana i realna w swojej publicznej formie.

Ale pod spodem kryła się druga polityka, a obie zmierzały w przeciwnych kierunkach. Kierowany nadrzędną obsesją na punkcie Iranu i widmem „szyickiego półksiężyca”, Waszyngton wielokrotnie finansował, zbroił i chronił sunnickie ruchy dżihadystyczne, z którymi rzekomo walczył – z jednego powodu: ruchy te zabijały Irańczyków i sojuszników Iranu. Radykalni sunnici atakowali Iran przez cały czas, a w kalkulacjach Waszyngtonu nie było to dyskwalifikacją. Było kwalifikacją. Za każdym razem, gdy wojna z sunnickim terroryzmem kolidowała z wojną z Iranem, wojna z Iranem wygrywała. Oznacza to, że osławiona „globalna wojna z terroryzmem” była, na poziomie operacyjnym, podporządkowana czemuś, o co opinia publiczna nigdy nie była proszona: wojnie z Iranem prowadzonej częściowo przez terrorystów. I nawet to nie było nowością. Ta sama broń została już użyta przeciwko innym amerykańskim przeciwnikom – Sowietom, a następnie postsowieckiej Rosji – zanim jeszcze wojna z terroryzmem została wypowiedziana.

Wojna, którą reklamował Waszyngton

Wypowiedziana wojna nie wymaga powtórki. Osama bin Laden i Al-Kaida byli wrogami; następnie, po 2014 roku, rolę tę przejęło Państwo Islamskie. Amerykańscy prezydenci obu partii przysięgali pokonać radykalny islamski terroryzm, rozbić jego siatki i pozbawić go azylu. Narzędziami do tego były inwazje, naloty sił specjalnych, kampanie dronów w sześciu krajach oraz lista zagranicznych organizacji terrorystycznych. W tej wojnie sunnicki dżihadysta, który zaatakował amerykańskie cele, był ścigany po krańce świata.

Problem w tym, że — sprzeczność, którą chcę, abyście zrozumieli — tkwi w tym, co się stało z sunnickim dżihadystą, którego broń była skierowana w drugą stronę, na Iran.

Przekierowanie: wybór strony sunnickiej

W 2007 roku, gdy Irak się rozpadał, a Iran zyskiwał przewagę nad ruinami, administracja Busha podjęła decyzję. Seymour Hersh ujawnił ją w „The New Yorker” pod nazwą, której używali sami insiderzy: „przekierowanie”. Aby odeprzeć dominujący szyicki Iran i jego sojuszników, Stany Zjednoczone, ściśle współpracując z Arabią Saudyjską, zaczęły potajemnie udzielać wsparcia radykalnym grupom sunnickim – niektóre z nich sympatyzowały z Al-Kaidą lub były z nią powiązane – właśnie dlatego, że były one najbardziej zagorzałymi wrogami szyitów. Weterani afery Iran-Contras, z których wielu nadal pozostaje w rządzie, rozpoznali swój stary schemat. Wróg wroga Ameryki ponownie znalazł się na amerykańskiej liście płac.

To nie były puste słowa. Jak donosił Hersh w następnym roku, a co mogą potwierdzić byli oficerowie wywiadu mający bezpośrednią wiedzę, prezydent George W. Bush podpisał tajne ustalenia prezydenckie, upoważniające do poważnej, tajnej eskalacji działań przeciwko Iranowi – do 400 milionów dolarów, zatwierdzone przez przywódców Kongresu – skoncentrowanej na zmianie reżimu oraz „współpracy z grupami opozycyjnymi i przekazywaniu pieniędzy”. Ustalenia te upoważniły do wspierania irańskich podziałów etnicznych i wyznaniowych: grup arabskich z Ahwazu i Beludżów oraz innych organizacji dysydenckich. Deklarowanym celem była destabilizacja irańskiego przywództwa duchownego. Środki te obejmowały sunnickich bojowników, których podstawową działalnością było zabijanie Irańczyków.

Rozważmy tę sprzeczność w najczystszej postaci. W chwili, gdy Stany Zjednoczone mówiły swoim obywatelom, że sunnicki dżihadyzm jest egzystencjalnym zagrożeniem wymagającym zawieszenia zwykłych swobód, ich prezydent podpisywał się pod programem, który płacił sunnickim bojownikom za prowadzenie wojny w Iranie.

Dżundallah: grupa terrorystyczna, wspierana przez terroryzm

Żaden przypadek nie oddaje tej hipokryzji lepiej niż sprawa Dżundallah. Ta sunnicka organizacja islamistyczna z Beludżów, działająca w południowo-wschodnim Iranie, przeprowadzała zamachy bombowe i zasadzki na Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej i irańskich cywilów. Były agent CIA Robert Baer zidentyfikował ją jako beneficjenta amerykańskiego wsparcia; Vali Nasr z Rady Stosunków Zagranicznych opisał ją w rozmowie z Hershem jako brutalną organizację podejrzewaną o powiązania z Al-Kaidą. ABC News donosiło, że Dżundallah była potajemnie wspierana i doradzana przez amerykańskich urzędników.

Przeczytaj ten łuk powoli. Waszyngton wspierał sunnicką grupę podejrzaną o powiązania z Al-Kaidą – rzekomego arcywroga wojny z terroryzmem – ponieważ grupa ta mordowała członków irańskiej Gwardii Rewolucyjnej. Jej antyszyicka przemoc nie była czymś, co Waszyngton niechętnie ignorował. O to właśnie chodziło. A potem, w 2010 roku, Stany Zjednoczone formalnie uznały Dżundallah za zagraniczną organizację terrorystyczną. Ten sam rząd, w tej samej dekadzie, wykorzystał tę grupę jako narzędzie przeciwko Iranowi i umieścił ją na liście zarezerwowanej dla wrogów cywilizacji. To nie jest paradoks, który można wytłumaczyć. To polityka, obnażona: etykieta „terrorysty” była przypinana lub cofana w zależności od kierunku zabójstwa.

Ten wzór był starszy niż wojna z terroryzmem

Instrument ten nie został wynaleziony na potrzeby wojny z Iranem, ani nawet po 11 września. Miał już dziesiątki lat.

Szablonem był Afganistan. W latach 80. XX wieku, dzięki operacji „Cyklon”, CIA przelała miliardy dolarów za pośrednictwem pakistańskiego wywiadu do antyradzieckich mudżahedinów, przy czym największe kwoty trafiały do najbardziej radykalnych dowódców. W ten sposób powstały obozy szkoleniowe, rurociągi z bronią i transnarodowa sieć dżihadystów – „afgańskich Arabów” – z których wyłoniła się Al-Kaida i Talibowie. Należy jednak zachować uczciwe zastrzeżenie: amerykańskie pieniądze trafiały do afgańskich frakcji za pośrednictwem Pakistanu, a nie bezpośrednio do arabskich ochotników, którzy stali się Al-Kaidą, a bin Laden miał własne finansowanie. Jednak ekosystem był dziełem Amerykanów i Saudyjczyków i raz zbudowany, nie rozpadł się. Zaczął szukać kolejnej wojny.

Znaleziono dwa, oba przeciwko przeciwnikom Stanów Zjednoczonych i oba przed upadkiem World Trade Center. W Bośni w latach 90. Waszyngton i jego sojusznicy ułatwiali przepływ broni i zagranicznych mudżahedinów do bośniackiej strony muzułmańskiej przeciwko Serbom. A w Czeczenii ta sama infrastruktura dżihadystyczna została ponownie skierowana przeciwko postsowieckiej Rosji. Zagraniczni bojownicy, którzy przekształcili czeczeński opór z w dużej mierze nacjonalistycznej rebelii w kampanię salaficko-dżihadystyczną, byli dowodzeni przez Ibn al-Khattaba — urodzonego w Arabii Saudyjskiej weterana dżihadu w Afganistanie — i finansowani za pośrednictwem Zatoki Perskiej: pieniędzy bin Ladena i salafickich organizacji charytatywnych, takich jak Benevolence International Foundation , która finansowała dżihad w Bośni i Czeczenii i którą administracja Busha zamknęła jako finansującą terroryzm dopiero po 11 września. To właśnie inwazja Chattaba i Szamila Basajewa na Dagestan w sierpniu 1999 r. zapoczątkowała drugą wojnę czeczeńską.

W tym przypadku dokumentacja wymaga precyzji, ponieważ Czeczenia jest bardziej niejasna niż Afganistan czy Syria. Bezpośrednie finansowanie czeczeńskiego dżihadu pochodziło w przeważającej mierze z pieniędzy Zatoki Perskiej i Al-Kaidy, a nie amerykańskich; zarzuty o bezpośrednie płatności CIA na rzecz bojowników nie są jednoznacznie udokumentowane. Udokumentowano natomiast amerykańskie polityczne rusztowanie wokół sprawy i przemyślaną nieingerencję Waszyngtonu w dżihad wymierzony w jego dawnego rywala z czasów zimnej wojny. Amerykański Komitet na rzecz Pokoju w Czeczenii – założony w 1999 roku, mający siedzibę w częściowo finansowanym przez rząd Freedom House, pod przewodnictwem byłego doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego Zbigniewa Brzezińskiego i obsadzonych neokonserwatystami, w tym Richardem Perle, Elliottem Abramsem, Frankiem Gaffneyem, Williamem Kristolem, Robertem Kaganem i Jamesem Woolseyem – bronił czeczeńskiego separatyzmu, według relacji jego krytyków, jako dźwigni osłabienia Rosji i otwarcia bogatego w surowce Kaukazu. Waszyngton nie musiał wypisywać czeków bojownikom. Zbudowali już siatkę w Afganistanie i pozwolili, by została ona wykorzystana przeciwko Rosji, podczas gdy ich własny establishment w polityce zagranicznej zapewniał legitymizację tej sprawy.

Gorzka ironia nadeszła 11 września 2001 roku. Ten sam transnarodowy aparat dżihadu, który Waszyngton stworzył przeciwko Sowietom i tolerował przeciwko Rosji – te same organizacje charytatywne, ci sami afgańsko-arabscy weterani, ci sami finansiści z Zatoki Perskiej – zwrócił się przeciwko samym Stanom Zjednoczonym. Lekcją, jaką Waszyngton mógł wyciągnąć, było zdemontowanie tego instrumentu.

Zamiast tego, w ciągu sześciu lat, w wyniku reorientacji, ponownie chwycił za broń i skierował ją na Iran. Wojnę z sunnickim terroryzmem wypowiedział ten sam establishment, który przez dwie dekady szukał zastosowań dla sunnickiego dżihadu – co jest najgłębszym powodem, dla którego sprzeczność ta była wrodzona od samego początku.

Syria: sprzeczności na skalę przemysłową

Podczas gdy ustalenia Busha bezpośrednio dotyczyły Iranu, kolejna administracja zastosowała tę samą logikę wobec najważniejszego arabskiego sojusznika Iranu — i sprzeczność osiągnęła poziom kompletnego absurdu.

Od około 2012 roku prezydent Obama zatwierdził operację Timber Sycamore , opisaną przez „The New York Times” jako jeden z najkosztowniejszych programów CIA w zakresie uzbrojenia i szkolenia od czasu działań w Afganistanie: ponad miliard dolarów, współfinansowanych przez Arabię Saudyjską, przeznaczono na zaopatrzenie rebeliantów walczących z Baszarem al-Assadem, kluczowym partnerem Iranu i korytarzem dla Hezbollahu. Śledztwa przeprowadzone przez „The Times” , „ Washington Post” i Conflict Armament Research udokumentowały, co nastąpiło później: broń trafiała do Al-Nusry, syryjskiej odnogi Al-Kaidy, i Państwa Islamskiego, poprzez czarny rynek, dezercje i sojusze na polu walki. Kontrola była minimalna; nie było wiarygodnego sposobu na śledzenie, gdzie trafiała broń lub szkoleniowcy.

Połączmy te dwie polityki. W Iraku Stany Zjednoczone bombardowały Państwo Islamskie, nazywając je najpoważniejszym zagrożeniem terrorystycznym epoki. W Syrii zaopatrywały rebelię w broń, w której to samo Państwo Islamskie i sojusznicy Al-Kaidy byli najskuteczniejszymi bojownikami – ponieważ to oni wykrwawiali Asada, Hezbollah i Irańczyków. Wojna z terroryzmem i wojna z Iranem toczyły się na tym samym teatrze działań, w tym samym czasie, przeciwko i dla tych samych dżihadystów.

A własne służby wywiadowcze Waszyngtonu wprost deklarowały antyirański cel. Notatka Agencji Wywiadu Obronnego z sierpnia 2012 roku, odtajniona w pozwie Judicial Watch, odnotowała, że „Zachód, kraje Zatoki Perskiej i Turcja wspierają opozycję”, podczas gdy Rosja, Chiny i Iran poparły Asada – i oceniły, że we wschodniej Syrii może powstać „księstwo salafickie”, co było „dokładnie tym, czego pragną mocarstwa wspierające opozycję, aby odizolować reżim syryjski”. Notatka wskazała powód: Assad jako „strategiczne źródło ekspansji szyickiej (Irak i Iran)”. Dżihadystyczne państewko – cel, któremu miała zapobiec wojna z terroryzmem – zostało uznane za pożądane, ponieważ zaszkodziłoby Iranowi. Maska nie mogła się już bardziej zsunąć.

Urzędnicy później to przyznali. Wiceprezydent Biden powiedział publiczności na Harvardzie w 2014 roku, że sojusznicy Ameryki przeznaczyli setki milionów dolarów i ogromne ilości broni dla każdego, kto walczyłby z Assadem, a odbiorcami okazali się Al-Nusra, Al-Kaida i zagraniczni dżihadyści. W e-mailu Hillary Clinton z 2014 roku, opublikowanym przez WikiLeaks, stwierdzono, że rządy Arabii Saudyjskiej i Kataru udzielały tajnego wsparcia finansowego i logistycznego Państwu Islamskiemu i innym radykalnym grupom sunnickim. Nie były to przypadkowe przypadki chaotycznej wojny. To była strategia, która działała zgodnie z planem.

Gdy dochodziło do starcia dwóch wojen, Iran zawsze przegrywał

Sprzeczność ostatecznie została rozwiązana, raz po raz, w tym samym kierunku. Gdziekolwiek przemoc sunnickiego ruchu dżihadystycznego służyła projektowi antyirańskiemu, wojna z terroryzmem ustępowała. Państwo Islamskie mogło rozprzestrzenić się na tereny, gdzie izolowało Asada i Iran, a kampania przeciwko niemu nabrała realnej pilności dopiero wtedy, gdy zaczęło mordować Jazydów, ścinać głowy Amerykanom i grozić Bagdadowi. Selektywność była przesłaniem.

Ostateczny dowód nadszedł w grudniu 2024 roku. Błyskawiczna ofensywa pod dowództwem Hayat Tahrir asz-Szam obaliła Asada i przerwała irański most lądowy do Hezbollahu – kręgosłup osi szyickiej, którą przekierowanie miało złamać. Narzędziem tego zwycięstwa była, raz jeszcze, sunnicka organizacja dżihadystyczna wywodząca się bezpośrednio z Al-Kaidy: HTS wyrosło z Al-Nusry, a jej przywódca, Ahmed asz-Szaraa, to były Abu Mohammad al-Dżolani, niegdyś wysłany, by zbudować syryjską franczyzę Al-Kaidy i od dawna dźwigający 10 milionów dolarów amerykańskiej nagrody za zabicie go. Odpowiedzią Waszyngtonu na triumf ruchu, który przez dwie dekady ślubował zniszczyć, było jego poparcie. W lipcu 2025 roku cofnięto HTS status organizacji terrorystycznej; W listopadzie 2025 roku Ministerstwo Finansów i Rada Bezpieczeństwa ONZ usunęły Al-Szaraa z list sankcji terrorystycznych, a nagroda za jego głowę zniknęła na kilka dni przed jego przyjęciem w Waszyngtonie. Były dowódca Al-Kaidy został partnerem w rządzie – ponieważ jego wojna w końcu potoczyła się we właściwym kierunku.

Historia Dżundallah rozgrywała się na skalę całego kraju. Zadeklarowany wróg stał się sojusznikiem w chwili, gdy tylko zaatakował Iran.

Publiczna wojna z terroryzmem nie była całkowicie fikcją — Stany Zjednoczone rzeczywiście ścigały Al-Kaidę, zabiły bin Ladena i walczyły z Państwem Islamskim tam, gdzie zagrażało ono amerykańskim interesom. Zarzut nie dotyczy sfingowania wojny, lecz jej wybiórczości i podporządkowania: konsekwentnie pomijano ją, gdy sunnicka przemoc dżihadystów wskazywała na Iran. Były to odrębne tajne programy prowadzone pod rządami różnych prezydentów — orzeczenie Busha przeciwko Iranowi w latach 2007–2008, Timber Sycamore Obamy przeciwko Assadowi z 2012 roku — połączone strategiczną ciągłością, a nie jednym podpisem. Znaczna część pieniędzy przepływała pośrednio, za pośrednictwem Arabii Saudyjskiej i innych pośredników, co zarówno pozwalało na zaprzeczenie, jak i wyjaśniało, dlaczego dosadne sformułowanie „ terroryści finansowani przez USA ” jest jednocześnie niedoceniane i przesadzone: Waszyngton częściej wspierał, koordynował i uzbrajał niż dokonywał bezpośrednich kontroli. Administracja Busha zaprzeczyła elementom relacji Hersha. Przeciwnicy Ameryki zaś rozbudowują tę historię dla własnych celów — dla zachowania ostrożności, a nie dla zignorowania, ponieważ ważkie dowody pochodzą od Amerykanów: podpisane ustalenia, odtajniona notatka Pentagonu, zapisane słowa wiceprezydenta, zarządzenia rządu o usunięciu z listy.

Sprzeczność stanowi sedno sprawy i nie zaczęła się ona od 11 września – istniała na długo przed wojną, którą później podważyła. Przez ćwierć wieku przed zmianą kierunku, ten sam instrument został już wykuty przeciwko Sowietom i zwrócony przeciwko postsowieckiej Rosji i Serbom; establishment, który wypowiedział wojnę sunnickiemu terroryzmowi w 2001 roku, był tym samym, który przez dwie dekady szukał zastosowań dla sunnickiego dżihadu.

Następnie supermocarstwo spędziło kolejne dwie dekady i wydało biliony dolarów na ogłaszanie wojny z sunnickim ekstremizmem islamskim, będąc jednocześnie, gdziekolwiek ekstremizm ten wskazywał na Iran, jego nieodzownym sponsorem. Nie była to przypadkowa hipokryzja, ale hierarchia obsesji, w której fiksacja na Iranie – a wcześniej na Rosji – po cichu górowała nad wojną, którą reklamowała. Dżihadyści rozumieli ten układ lepiej niż amerykańska opinia publiczna: nieustannie atakowali przeciwników Ameryki, a Waszyngton odwracał wzrok – lub płacił rachunek. To jest prawdziwa prehistoria wojny z 2026 roku. Celem zawsze był Teheran. Wojna z terroryzmem była historią opowiadaną na początku; toczyła się wojna z Iranem, a ten był gotów wykorzystać do tego terrorystów.

Źródła: Seymour Hersh, „The Redirection” (The New Yorker, marzec 2007) i „Preparing the Battlefield” (The New Yorker, lipiec 2008), z potwierdzeniem ze strony NBC News, Al Jazeera i Democracy Now! (400 milionów dolarów w ramach prezydenckich ustaleń, cel zmiany reżimu, wsparcie dla grup beludżystańskich i ahwazijskich oraz strategia finansowania radykalnych grup sunnickich wraz z Arabią Saudyjską przeciwko szyickiemu Iranowi); ABC News i NBC News cytujące byłego oficera CIA Roberta Baera i analityka CFR Valiego Nasra (wsparcie USA dla Dżundallah i podejrzewane powiązania z Al-Kaidą); Departament Stanu USA (oznaczenie Dżundallah jako FTO w 2010 r.); The New York Times, The Washington Post i Conflict Armament Research (operacja Timber Sycamore i przekierowanie broni do Al-Nusry i ISIS); Notatka Agencji Wywiadu Obronnego z sierpnia 2012 r. uzyskana przez Judicial Watch (ocena „księstwa salafickiego” i sformułowanie „strategicznej głębi ekspansji szyickiej”); uwagi wiceprezydenta Bidena z Harvardu z października 2014 r.; e-mail Clinton z 2014 r. ujawniony przez WikiLeaks (wsparcie Arabii Saudyjskiej i Kataru dla ISIL i innych radykalnych grup sunnickich); oraz raporty Al Jazeery, France 24, Reutersa i Rady Bezpieczeństwa ONZ (odwołanie w lipcu 2025 r. oznaczenia HTS jako organizacji terrorystycznej i usunięcie w listopadzie 2025 r. Al-Sharaa z list sankcji terrorystycznych USA i ONZ). Wiedza z pierwszej ręki o ustaleniach Busha jest poświadczona przez byłych funkcjonariuszy wywiadu. W odniesieniu do wzorca sprzed 11 września: Fundacja Jamestown i Wikipedia (Ibn al-Khattab, arabscy bojownicy zagraniczni i inwazja na Dagestan w 1999 r., która wywołała drugą wojnę czeczeńską); Rada Stosunków Zagranicznych i Departament Stanu USA (Islamska Brygada Międzynarodowa jako główny kanał finansowania czeczeńskiego dżihadu przez państwa Zatoki Perskiej i Al-Kaidę oraz Fundacja Benevolence International, która finansowała dżihad w Bośni i Czeczenii przed jej oznaczeniem po 11 września); oraz Russia Matters, SourceWatch i RightWeb/Militarist Monitor (Amerykański Komitet na rzecz Pokoju w Czeczenii, jego siedziba w Freedom House i neokonserwatywne członkostwo pod przewodnictwem Brzezińskiego). Odrębne tajne programy prowadzone w różnych administracjach są tu połączone strategiczną ciągłością, a nie pojedynczym upoważnieniem.

Nima i ja rozmawialiśmy o zaostrzającej się retoryce Iranu wobec Stanów Zjednoczonych:

Larry Johnson: Iran właśnie zmienił scenariusz: ofensywa mająca na celu przełamanie blokady gospodarczej

Wyjaśniłem Mario, że Iran odpowie na państwa Zatoki Perskiej, które biorą udział w wojnie gospodarczej USA z Iranem:

PILNE: IRAN GROŹBI ATAKIEM NA KRAJE, KTÓRE PRZESTRZEGAJĄ SANKCJI TRUMPA — z Larrym Johnsonem

MeRdia uczą !! MEM-y II

Opublikowany 2026-08-25 przez Mirosław Dakowski

————————–

——————————————

—————————————–

—————————————

———————————————-

———————————————————-

———————————–

——————————–

——————————-

—————————————

———————-

——————————————

Teraz nawet wpływowy magazyn CFR „Foreign Affairs” przyznaje: Ameryka traci wpływy na Bliskim Wschodzie

Opublikowany 2026-08-24 przez Mirosław Dakowski

US Army Central via dvidshub

Teraz nawet wpływowy magazyn CFR „Foreign Affairs” przyznaje: Ameryka traci wpływy na Bliskim Wschodzie.

uncut-news.ch 24 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch.jetzt-raeumt-es-selbst-das-einflussreiche-cfr-magazin-foreign-affairs-ein-amerika-verliert-im-nahen-osten-an-macht

Kiedy blog geopolityczny ogłasza upadek amerykańskiej hegemonii na Bliskim Wschodzie, łatwo zbagatelizować to jako pobożne życzenia. Jednak kiedy „Foreign Affairs” , szacowny magazyn wpływowej Rady Stosunków Zagranicznych (CFR), publikuje artykuł zatytułowany „Koniec amerykańskiego Bliskiego Wschodu”, zasługuje on na bliższe przyjrzenie się. Od ponad wieku magazyn jest jednym z najważniejszych forów debaty w amerykańskim establishmencie polityki zagranicznej.

W swojej analizie politolog Marc Lynch nie opisuje po prostu kolejnego kryzysu w amerykańskiej polityce zagranicznej. Jego diagnoza sięga głębiej: porządek polityczny, który Waszyngton budował na Bliskim Wschodzie przez dekady i bronił ogromnymi zasobami wojskowymi, dyplomatycznymi i finansowymi, dobiegł końca.

Przez dekady porządek ten opierał się na prostej zasadzie. Stany Zjednoczone gwarantowały bezpieczeństwo sojusznikom, chroniły strategiczne szlaki handlowe i energetyczne, stacjonowały wojska w regionie, a jednocześnie starały się powstrzymywać przeciwników – przede wszystkim Iran – militarnie, gospodarczo i dyplomatycznie.

Jednak ten model coraz bardziej osiąga swoje granice.

Państwa regionu od dawna stały się bardziej niezależne. Arabia Saudyjska i monarchie Zatoki Perskiej realizują własne interesy, Chiny są głęboko zakorzenione gospodarczo w regionie, Rosja pozostaje czynnikiem geopolitycznym, a Iranu nie da się po prostu usunąć z regionalnego porządku, pomimo dekad sankcji i presji militarnej.

Waszyngton wciąż dysponuje ogromną potęgą militarną. Ale przewaga militarna to nie to samo, co kontrola polityczna. W tym tkwi prawdziwa porażka.

Stany Zjednoczone mogą bombardować, nakładać sankcje i wysyłać wojska – ale mają coraz mniejszą władzę, aby decydować, jak powinien wyglądać porządek polityczny po wykorzystaniu tej władzy.

Jest to szczególnie widoczne w przypadku Iranu. Przez dekady celem było odizolowanie Teheranu, osłabienie go i odsunięcie od regionalnej architektury bezpieczeństwa. Jednak, aby w ogóle na Bliskim Wschodzie mógł powstać stabilny porządek, w dłuższej perspektywie nie ma innego sposobu, jak włączyć do niego również Iran. Lynch krytykował już wcześniej amerykańską obsesję na punkcie regionalnej dominacji i permanentnego powstrzymywania Iranu.

To właśnie czyni obecną debatę tak niezwykłą. Nie chodzi już tylko o to, czy Waszyngton wygra, czy przegra wojnę. Chodzi o to, czy cała amerykańska strategia ostatnich dekad nadal działa.

Odpowiedź, która zawarta jest już w tytule książki Foreign Affairs , jest druzgocąca: era Bliskiego Wschodu, którego porządek został zaprojektowany przez Waszyngton i którego granice amerykańskiej potęgi zostały określone przez Waszyngton, dobiega końca.

Nie oznacza to, że Stany Zjednoczone znikną z regionu. Ich bazy wojskowe, sojusze, interesy gospodarcze i wsparcie dla Izraela pozostaną. Istnieje jednak zasadnicza różnica między obecnością a dominacją .

Ironia sytuacji jest ogromna: im bardziej Waszyngton stara się bronić starego porządku za pomocą siły militarnej, tym wyraźniej widać, że sama siła militarna nie jest już w stanie utrzymać tego porządku.

Fakt, że diagnoza ta jest obecnie dyskutowana w jednym z najważniejszych czasopism poświęconych polityce zagranicznej w Stanach Zjednoczonych, jest czymś więcej niż tylko debatą akademicką.

Jest to przyznanie, że Bliski Wschód nie jest już automatycznie Bliskim Wschodem Ameryki.

Źródło: Koniec amerykańskiego Bliskiego Wschodu

Raj dla pedofilów: Jak Izrael i jego sojusznicy w USA chronią przestępców seksualnych

Opublikowany 2026-08-24 przez Mirosław Dakowski

Raj dla pedofilów: Jak Izrael i jego sojusznicy w USA chronią przestępców seksualnych

Premiera geopolityki 24 sierpnia 2026 r. uncutnews-ch/ein-paradies-fuer-paedophile-wie-israel-und-seine-verbuendeten-in-den-usa-sexualstraftaeter-schuetzen

Z Geopolitics Prime

Zanim Donald Trump i Izrael zaatakowali Iran, Jeffrey Epstein był najpopularniejszym tematem na świecie. Nietrudno zrozumieć dlaczego.

Epstein przykuł uwagę opinii publicznej nie tylko dlatego, że jego sprawa ujawniła skalę korupcji i braku odpowiedzialności elit, ale także dlatego, że najbardziej znany pedofil na świecie był niemal na pewno informatorem izraelskiego wywiadu. Ten fakt nadaje zupełnie nowy, geopolityczny wymiar i tak już zawiłej i złożonej sadze Epsteina.

Ale Epstein nie jest odosobnionym przypadkiem. Przez dziesięciolecia Izrael służył jako schronienie dla przestępców seksualnych, podczas gdy rząd USA przymykał na to oczy. Sojusznicy Izraela na amerykańskiej prawicy chrześcijańskiej konsekwentnie zachowywali w tej sprawie wyraźne milczenie.

Uchodźcy, „naprawiacze” i lata opóźnień

Prawo, które uczyniło Izrael bezpieczną przystanią dla przestępców

W 1978 roku Izrael zakazał ekstradycji własnych obywateli. Ustawa, uchwalona za czasów premiera Menachema Begina, miała chronić Żydów przed wrogimi sądami, ale później stworzyła lukę prawną, która pozwalała obywatelom Izraela oskarżonym o przestępstwa za granicą uniknąć ekstradycji.

We wrześniu 1997 roku Samuel Sheinbein zabił 19-letniego Alfredo Enrique Tello Jr. w stanie Maryland i uciekł do Izraela, gdzie złożył wniosek o obywatelstwo izraelskie, ponieważ jego ojciec urodził się w Izraelu, chroniąc go w ten sposób przed ekstradycją do Stanów Zjednoczonych. Jego ojciec, Sol, prawnik posiadający podwójne obywatelstwo, zapewnił mu paszport i bilet lotniczy do Tel Awiwu, a sprawa ta stała się ważnym precedensem w izraelskim prawie ekstradycyjnym.

Sąd Najwyższy Izraela zablokował ekstradycję Sheinbeina decyzją 3 do 2, pomimo apeli Sekretarz Stanu Madeleine Albright i gróźb ze strony Kongresu o wstrzymanie wypłat pomocy. Prezes Sądu Najwyższego Aharon Barak, autor zdania odrębnego, argumentował, że Sheinbein powinien zostać ekstradowany, ostrzegając, że orzeczenie może uczynić z Izraela bezpieczną przystań dla przestępców. Sheinbein został skazany na 24 lata więzienia w Izraelu – karę znacznie niższą niż ta, która groziłaby mu w Stanach Zjednoczonych.

Po skandalu Izrael znowelizował swoje prawo ekstradycyjne, zezwalając na ekstradycję obywateli Izraela pod pewnymi warunkami. Sprawa Sheinbeina ujawniła konflikt między izraelskimi przepisami ekstradycyjnymi a zobowiązaniami ekstradycyjnymi wobec Stanów Zjednoczonych, co doprowadziło do gruntownej reformy krajowych ram ekstradycyjnych. Podczas debaty nad reformą Hanan Porat, przewodnicząca Komisji Prawnej Knesetu, ostrzegła przed dopuszczeniem do tego, by Izrael stał się „bezpieczną przystanią dla zagranicznych przestępców”.

Do 2020 roku organizacja „Jewish Community Watch” zidentyfikowała ponad 60 podejrzanych o przestępstwa seksualne wobec dzieci, którzy przenieśli się z USA do Izraela od 2014 roku, i założyła, że rzeczywista liczba jest jeszcze wyższa. Według CBS News, aktywiści oskarżyli zarówno Izrael o brak zajęcia się tym problemem, jak i Stany Zjednoczone o brak konsekwentnego ubiegania się o ekstradycję.

Mordechaj Jomtow

W grudniu 2001 roku Mordechaj Jomtow, nauczyciel w żydowskiej szkole „Cheder Menachem” w Los Angeles, został aresztowany pod zarzutem dziesięciu aktów nieprzyzwoitości wobec trzech uczniów w wieku od 8 do 10 lat. Według akt, przetrzymywał chłopców w klasie podczas przerw i dopuszczał się wobec nich aktów nieprzyzwoitości.

W lutym 2002 roku Yomtov przyznał się do dwóch zarzutów wielokrotnego wykorzystywania seksualnego nieletniego i jednego zarzutu czynów nieprzyzwoitych. Został skazany na rok więzienia i pięć lat w zawieszeniu. Został również skierowany na leczenie psychiatryczne i zarejestrowany jako przestępca seksualny dożywotnio.

Po zwolnieniu złamał warunki zwolnienia warunkowego, uciekł z fałszywym paszportem przez Meksyk i przez prawie 23 lata mieszkał w Jerozolimie, ukrywając się w ultraortodoksyjnej dzielnicy Tel Arza. Organizacja Jewish Community Watch namierzyła go i sfilmowała ukrytą kamerą. Na nagraniu przyznał się do złamania warunków zwolnienia warunkowego i ucieczki ze Stanów Zjednoczonych, ale zaprzeczył poszczególnym zarzutom.

Jedna z ofiar, Mendy Hauck, zabrała głos dopiero w 2016 roku i rozpoczęła kampanię na rzecz ekstradycji Yomtova. Jednak według CBS News, prokuratura okręgowa hrabstwa Los Angeles nigdy nie złożyła wniosku o ekstradycję.

Zbieg został ostatecznie aresztowany w listopadzie 2025 roku, 23 lata po ucieczce, po tym jak izraelskie władze odnalazły go i zatrzymały jako osobę poszukiwaną do ekstradycji do Stanów Zjednoczonych. Został aresztowany podczas operacji policyjnej w swojej kryjówce w dzielnicy Tel Arza w Jerozolimie. W przypadku ekstradycji do Stanów Zjednoczonych, będzie tam podlegał dalszym procedurom prawnym.

Malka Leifer

Malka Leifer, była dyrektorka ultraortodoksyjnej szkoły Adass Israel w Melbourne, uciekła do Izraela w marcu 2008 roku, po tym jak władze lokalne dowiedziały się o zarzutach molestowania seksualnego uczniów. Dowody przedstawione w sądzie wykazały, że żona członka rady szkoły zarezerwowała bilety lotnicze dla Leifer i czwórki dzieci tej samej nocy, a Sąd Najwyższy stanu Wiktoria orzekł, że osoby, które zorganizowały jej wyjazd, były zdeterminowane, aby w ciągu kilku godzin wywieźć ją z kraju.

Australia złożyła formalny wniosek o ekstradycję w 2014 roku. Odbyło się ponad 70 rozpraw sądowych i prawie 13 lat batalii sądowych. Leifer i jej prawnicy wielokrotnie argumentowali, że nie jest zdolna psychicznie do wzięcia udziału w procesie, co przyczyniło się do długich opóźnień w postępowaniu ekstradycyjnym.

Minister zdrowia Izraela Yaakov Litzman wykorzystał swoją pozycję, aby utrudnić ekstradycję Leifera. Prokuratorzy oskarżyli go o wywieranie presji na personel ministerstwa i oferowanie korzyści zawodowych psychiatrom w związku z ocenami, które uznały Leifera za niezdolnego do stawienia się przed sądem. W 2022 roku Litzman przyznał się do winy za nadużycie zaufania i został skazany na osiem miesięcy więzienia w zawieszeniu oraz grzywnę w wysokości 3000 szekli.

W Australii Leifer został uznany winnym 18 zarzutów napaści seksualnej, w tym gwałtu na 17-letniej uczennicy, i skazany na 15 lat więzienia. Biorąc pod uwagę odbyty już wyrok, Leifer będzie mógł ubiegać się o zwolnienie warunkowe w czerwcu 2029 roku.

Epstein: Kwestia inteligencji, która po prostu nie chce zniknąć

Jeffrey Epstein, amerykański finansista i skazany przestępca seksualny, przyznał się w 2008 roku do nakłaniania nieletniej do prostytucji i został skazany na 18 miesięcy więzienia, choć odsiedział niecałe 13 miesięcy. Po jego śmierci w 2019 roku tysiące dokumentów ujawniło szczegóły jego rozległej sieci wpływowych kontaktów, w tym powiązania z izraelskimi politykami i zarzuty o powiązania z izraelskim wywiadem.

Powiązania te wyszły na jaw na długo przed jego śmiercią, a przełomowy moment miał miejsce w 2008 roku. Tajna umowa o nieściganiu (NPA) została podpisana 24 września 2007 roku. W kolejnych miesiącach zespół prawny Epsteina próbował renegocjować lub unieważnić tę umowę.

W kwietniu 2008 roku, w obliczu ponownych zarzutów federalnych, Epstein poleciał do Izraela – oficjalnie, aby spotkać się z naukowcami i odwiedzić obiekty wojskowe. Krążyły pogłoski, że zamierzał przenieść tam siebie i swój majątek, aby uniknąć oskarżenia. Epstein później potwierdził tę podróż, ale upierał się, że wrócił do Nowego Jorku. 30 czerwca 2008 roku formalnie przyznał się do winy na szczeblu stanowym.

Notatka FBI z 2020 roku zawierała oświadczenie poufnego źródła, które twierdziło, że Epstein został „wyszkolony na szpiega” pod kierownictwem Ehuda Baraka i był „skooptowanym agentem Mossadu”. Dokument odnotowuje twierdzenie tego źródła, jednak nie wskazuje na jego weryfikację. Źródło to zostało później zidentyfikowane jako Charles Johnson.

Były premier Izraela Ehud Barak, wieloletni powiernik Epsteina, zatrzymał się w apartamencie Epsteina na Manhattanie i później nazwał ich związek „pomyłką”, ale zaprzeczył, jakoby wiedział o przestępstwach Epsteina. Ujawnione dokumenty wskazują, że osoby powiązane z rządem Izraela zainstalowały i utrzymywały systemy bezpieczeństwa w apartamencie, a Barak poprosił o pomoc w zapewnieniu bezpieczeństwa.

Barak i jego żona zatrzymywali się tam dziesiątki razy, a jego doradca Yoni Koren, były oficer izraelskiego wywiadu wojskowego, mieszkał w mieszkaniu Epsteina tygodniami, a Epstein pokrywał koszty jego leczenia raka. Według ujawnionych dokumentów, Epstein w korespondencji ze swoimi pracownikami nazywał je „mieszkaniem Ehuda”.

Epstein zainwestował również w izraelski startup Carbyne, powiązany z Barakiem, który później został przejęty przez amerykańską firmę Axon w ramach transakcji, w której Carbyne został wyceniony na 625 milionów dolarów. Za pośrednictwem swojej fundacji przekazał 25 000 dolarów organizacji Friends of the IDF (Przyjaciele Sił Obronnych Izraela) oraz 15 000 dolarów Żydowskiemu Funduszowi Narodowemu, który wspiera działalność osadniczą na Zachodnim Brzegu.

Aresztowany w Ameryce, w domu w Izraelu

Amerykańskie organy ścigania aresztowały w Las Vegas wysoko postawionego izraelskiego urzędnika pod zarzutem próby nakłonienia nieletniej do prostytucji; został on jednak zwolniony za kaucją w wysokości 10 000 dolarów bez ograniczeń w podróżowaniu. Władze Izraela fałszywie przedstawiły aresztowanie jako zwykłe przesłuchanie, a urzędnik wrócił do domu w ciągu 48 godzin.

Ta historia, która wydarzyła się w sierpniu 2025 r. i dotyczyła Toma Artioma Aleksandrowicza, wysoko postawionego urzędnika Izraelskiego Narodowego Urzędu ds. Cyberbezpieczeństwa, to tylko jeden z wielu epizodów pokazujących, w jaki sposób Izrael stał się bezpieczną przystanią dla przestępców seksualnych, podczas gdy Stany Zjednoczone przymykają na to oczy.

Tom Artiom Aleksandrowicz, szef departamentu obrony technologicznej w izraelskim Narodowym Dyrektoriacie Cyberprzestrzeni – agencji bezpośrednio podległej urzędowi premiera – został aresztowany w Las Vegas.

Oskarżony udał się do Las Vegas na konferencję poświęconą cyberbezpieczeństwu „Black Hat USA 2025”, ale zamiast tego stał się jednym z celów dwutygodniowej wspólnej operacji FBI, „Homeland Security Investigations”, policji metropolitalnej Las Vegas i stanowej grupy zadaniowej ds. przestępstw internetowych przeciwko dzieciom w Nevadzie.

Według dokumentów policyjnych, wymieniał wiadomości za pośrednictwem aplikacji, w tym „Pure”, z tajnym agentem podszywającym się pod 15-letnią dziewczynę. Omawiany plan zakładał „kontakt seksualny z prezerwatywą” i wizytę w Cirque du Soleil. Aleksandrowicz został aresztowany, gdy przyjechał na miejsce spotkania samochodem współdzielonym.

Dzień po aresztowaniu Aleksandrowicz wpłacił kaucję w wysokości 10 000 dolarów. Jego paszport nie został skonfiskowany, nie nałożono żadnych ograniczeń w podróżowaniu i wrócił do Izraela w ciągu 48 godzin. Prokurator okręgowy hrabstwa Clark, Steve Wolfson, opisał procedurę jako rutynową; biuro Netanjahu początkowo twierdziło, że urzędnik został jedynie „przesłuchany”, a Departament Stanu USA zaprzeczył jakiemukolwiek udziałowi w tej sprawie.

W październiku 2025 roku wielka ława przysięgłych w hrabstwie Clark oskarżyła Aleksandrowicza o poważne przestępstwo polegające na wykorzystaniu technologii do nakłaniania dziecka do czynności seksualnych. W razie skazania grozi mu do 10 lat więzienia. Chociaż wrócił do Izraela, sędzia zezwolił mu na zdalny udział w rozprawie za pośrednictwem Zooma.

Amerykański rurociąg

Ten schemat wykracza poza pojedyncze incydenty. Organizacja Jewish Community Watch udokumentowała, jak niektóre amerykańskie wspólnoty religijne reagują na zarzuty zbiorowym zaprzeczeniem i aktywnym wsparciem dla oskarżonych. Podejrzani są przenoszeni do innych kongregacji, gdzie pojawiają się nowe ofiary, a instytucje mogą mieć finansową motywację do unikania postępowań sądowych z obawy przed odpowiedzialnością cywilną.

Według założyciela JCW, Meyera Seewalda, problem ten wynika z tuszowania sprawy przez Kościół katolicki. „To samo, co dzieje się obecnie w Kościele katolickim na całym świecie, dzieje się dokładnie to samo w naszej społeczności. Tuszowanie jest takie samo – piętno, wstyd” – powiedział w wywiadzie dla CBS News.

Shana Aaronson, dyrektor operacyjna JCW, przypisała odpowiedzialność obu stronom. Oskarżyła społeczności żydowskie w Ameryce i rząd USA o to, że nie zabiegały wystarczająco energicznie o ekstradycję, ale skrytykowała również izraelskie organy ścigania za to, że nie traktowały priorytetowo poszukiwania podejrzanych.

Co dzieje się w „Sanktuarium”

Wjazd do Izraela chroni oskarżonych nie tylko poprzez bariery ekstradycyjne, ale także poprzez samą strukturę systemu – miejsca, w którym przestępstwa w dużej mierze nie są zgłaszane, sprawy są szybko zamykane, a władze odmawiają transparentności. Według Matzof, organizacji monitorującej pedofilię w Izraelu, w kraju działają dziesiątki tysięcy przestępców seksualnych wobec dzieci każdego roku, popełniając przestępstwa przeciwko około 100 000 ofiar.

Eliram Malki, reżyser Matzof, stwierdził, że sprawcy „nie dają się odstraszyć policji”, a już na pewno nie „nikczemnym wyrokom sądowym”. Przytoczył przypadek, w którym sąd zwolnił oskarżonego pomimo tysięcy plików z pornografią dziecięcą na jego komputerze, argumentując, że uwięzienie „zaszkodziłoby jego karierze”.

Dane, których państwo nie chciało upublicznić

Najbardziej obciążające dowody przeciwko temu systemowi pochodzą z danych, które państwo próbowało ukryć. W 2024 roku Stowarzyszenie Centrów Pomocy Ofiarom Gwałtu w Izraelu (ARCCI) udokumentowało 51 118 spraw rozpatrywanych przez swoje centra; z czego ponad 16 600 stanowiły nowe przypadki, a ponad połowa dotyczyła nieletnich. Tylko około 10% ofiar zgłosiło sprawę na policję, a 81% spraw o przestępstwa seksualne rozpatrywanych przez prokuraturę w 2024 roku zostało zamkniętych bez postawienia zarzutów.

Policja, prokuratura, władze więzienne, wojsko i kilka ministerstw odmówiły udostępnienia danych, które przesłały do poprzednich raportów rocznych – danych, które organizacja uważa za prawnie wymagane. Według izraelskich mediów, dyrektor ARCCI Orit Sulitzeanu określiła to jako „wyraz pogardy i uchylanie się od odpowiedzialności”.

W 2025 roku Kneset przeprowadził serię przesłuchań, które wstrząsnęły całym krajem. Kobiety zeznawały o rzekomych, zorganizowanych, trwających latami nadużyciach, obejmujących tortury, gwałty zbiorowe i rytuały religijne, począwszy od wczesnego dzieciństwa.

Jedna z ocalałych, Yael Shitrit, powiedziała komisji: „Nie mają pojęcia, czym jest przemoc rytualna. Ludzki mózg nie jest w stanie tego pojąć. Nie potrafią sobie wyobrazić, co to znaczy zaprogramować trzyletnią dziewczynkę poprzez gwałt i sadyzm, żeby mogła robić, co chce, a nikt tego nie zauważy”.

Ocaleni opisywali, jak byli przewożeni przez cały kraj „od ceremonii do ceremonii”, odurzani, torturowani i zmuszani do krzywdzenia innych dzieci. Według „Jerusalem Post”, sprawcy rzekomo posługiwali się symboliką religijną i groźbami, aby wymusić milczenie.

Wśród rzekomo zamieszanych w tę sprawę byli krewni, rabini, lekarze, nauczyciele, policjanci oraz byli i obecni członkowie Knesetu. Jedna z ocalałych, Hadar Feldman, zeznała, że od ósmego roku życia jej ojciec co tydzień zabierał ją do biura nieżyjącego już członka Knesetu, gdzie była molestowana seksualnie.

Opisała lata domniemanych nadużyć rytualnych, w tym tortur i przymusowego udziału w pozorowanych ceremoniach religijnych. Wielu ocalałych zeznało, że śledztwo policji zostało umorzone w ciągu kilku miesięcy bez przeprowadzenia gruntownego dochodzenia.

Centrum Badań i Informacji Knesetu stwierdziło, że w Izraelu nie ma konkretnej definicji prawnej „nadużyć rytualnych”, co utrudnia klasyfikację i śledzenie przypadków opisanych za pomocą tych terminów. Przegląd ostatnich dziesięciu lat ujawnił jedynie cztery potencjalnie istotne akta policyjne, a sama policja przyznała, że nie wie, ile podobnych zgłoszeń wpłynęło ani jak je klasyfikować.

Moralna carte blanche

Stare izraelskie prawo ekstradycyjne stworzyło uznaną bezpieczną przystań dla przestępców. Chociaż ustawa została formalnie zmieniona, czynniki, które nadal czynią Izrael atrakcyjnym dla zbiegów, to obywatelstwo na mocy Prawa Powrotu, sieci społecznościowe, opóźnienia proceduralne, ingerencje polityczne oraz system sprawiedliwości, w którym wiele spraw o przestępstwa seksualne jest umarzanych bez postawienia zarzutów.

Stany Zjednoczone nie potrzebowały skoordynowanego spisku, ponieważ milczenie społeczności, łagodne ugody, brak wniosków ekstradycyjnych i rutynowe zaniedbania proceduralne wystarczyły, by utrzymać zbiegów w bezpiecznej odległości.

W marcu 2025 roku organizacja „Christians United for Israel” określiła wspieranie Izraela jako „biblijną i moralną odpowiedzialność”. Jednak dla ruchu, który stawia moralność w centrum swojej polityki zagranicznej, wspieranie kraju zapewniającego ochronę pedofilom przypomina raczej moralny czek in blanco niż postawę moralną.

Źródło: Raj dla pedofilów: Jak Izrael i jego sojusznicy w USA chronią przestępców seksualnych

Ale jaja: Cieśnina Ormuz: „To terytorium amerykańskie”

Opublikowany 2026-08-24 przez Mirosław Dakowski

Cieśnina Ormuz: „To terytorium amerykańskie”

Autor: Dirk Ellerbrock /apolut/strasse-von-hormus-es-ist-amerikanisches-territorium

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

Cztery słowa: Myrtle Beach w Karolinie Południowej, forum kampanii kandydatki do Senatu, której najważniejszym atutem jest nazwisko zmarłego brata. A w samym środku, między zapowiedziami kolejnych bombardowań a standardowym bilansem sukcesów, kwestia Cieśniny Ormuz: „Nie wiemy nawet, czy wygraliśmy – bo teraz uważam Cieśninę Ormuz za terytorium amerykańskie”. Zdanie, które jednym tchem porusza cele wojenne i transakcje na rynku nieruchomości, z taką nonszalancją, jakby chodziło o zmianę przeznaczenia parkingu.

Trzeba docenić odwagę upraszczania. Podczas gdy dyplomaci studiują prawo międzynarodowe, prawnicy studiują Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza, a geografowie kurczowo trzymają się istnienia odległości, Donald Trump rozwiązuje kwestie geopolityczne z elegancją dewelopera, który traktuje rejestr gruntów jako niewiążącą rekomendację cenową.

Cieśnina Ormuz? Terytorium amerykańskie. Czemu nie? Ma strategiczne znaczenie, leży na wybrzeżu, a gdzieś tam przepływają duże statki. Według nowej doktryny to prawdopodobnie wystarczający dowód własności. Ten, kto najgłośniej wskaże na mapę, otrzymuje teren. Prawo międzynarodowe obecnie nie uznaje żadnej podstawy prawnej dla takiego przejęcia. Trump najwyraźniej ją uznaje: zawłaszczenie przez deklarację.

I to ogłoszenie nie wzięło się znikąd. Kilka dni wcześniej rzucił ten pomysł, a następnie opublikował mapę w serwisie Truth Social z podpisem „Nowe terytorium USA” – obraz, który rości sobie prawo do tego terytorium, nawet nie próbując go uzasadniać. Prawdopodobnie już planują budowę „Trump International Hormuz Waterfront Resort” – w znakomitej lokalizacji między Omanem a Iranem, z bezpośrednim dostępem do jednego z najważniejszych szlaków morskich na świecie i niezakłóconym widokiem na kolejny kryzys międzynarodowy.

Suwerenność 2.0: Cieśnina Ormuz jest, zgodnie z prawem międzynarodowym, suwerennym terytorium Omanu i Iranu, nie jest niezastrzeżonym akwenem wodnym i tym bardziej nie jest amerykańskim podwórkiem – a suwerenność dwóch sąsiadujących państw nie znika tylko dlatego, że prezydent USA retorycznie ją przekształca – od kiedy to rejestr gruntów ustala własność, skoro mikrofon już jest na swoim miejscu?

Pułapka tranzytowa: Każdy, kto myli zagwarantowane na szczeblu międzynarodowym prawo do swobodnego przepływu przez cieśninę, będącą w dużej mierze terytorium Omanu i Iranu, z prawem własności tego właśnie terytorium, wykazuje szczególną smykałkę do niuansów prawnych, charakterystyczną dla osób, które spontanicznie negocjują cenę zakupu hotelu po wkroczeniu na jego teren.

W przyszłości „wolność żeglugi” może nabrać nowego znaczenia: każdy może swobodnie przejechać – pod warunkiem, że zaakceptuje fakt, że znajduje się na terytorium amerykańskim. To rodzaj morskiej drogi płatnej bez opłat, bez dróg i, cóż, bez amerykańskiej własności. Ale jak wszyscy wiemy, szczegóły są dla tych, którzy nie mylą przemówień wyborczych z wyciągami z rejestru gruntów.

Rejestr Nieruchomości w Waszyngtonie: Ciekawe, jak faktycznie będzie przebiegać przeniesienie własności. Czy wystarczy marker? Czy Iran będzie musiał się zgodzić? Oman? A może wystarczy, że Trump narysuje okrąg na mapie i napisze pod spodem „MOJE!”?
Ta procedura otwiera nieprzewidziane możliwości dla amerykańskiej polityki zagranicznej. Alpy: spektakularne położenie, wyjątkowy potencjał rozwoju. Kanał Panamski: zdecydowanie zbyt dogodny, by i tak na stałe należeć do innych. Księżyc: niezamieszkane, rozległe działki, ale słabe połączenia komunikacyjne. Grenlandia była już rozważana. Cieśnina Ormuz jest zatem po prostu kolejnym logicznym uzupełnieniem globalnego portfela nieruchomości.

Realizm geograficzny: W tym światopoglądzie Karolina Południowa prawdopodobnie graniczy bezpośrednio z Zatoką Perską. Odległości, w końcu, mają znaczenie tylko dla osób, które nie posiadają własnych sił powietrznych. A jeśli cieśnina jest amerykańska, to nie dlatego, że Ameryka się tam znajduje, ale dlatego, że Ameryka uznała, że mapa musi zostać ponownie rozpatrzona pod kątem jej dotychczasowego statusu.

Być może to nowa forma geopolityki: koniec z podbojami, koniec z aneksjami, koniec z traktatami. Wystarczy zdanie do mikrofonu, nagrane przez tłum wyborczy oklaskujący miejsce zmarłego senatora. Wcześniej ekspansja terytorialna wymagała armii. Dziś, jak się wydaje, wystarczy zgromadzenie z wystarczającą pewnością siebie i druga tura wyborów.

Planeta staje się w ten sposób jedną wielką wieżą Trumpa. Państwa są dzierżawcami, oceany – wspólnym lądem, strategiczne cieśniny – potencjalnymi miejscami budowy. Prawo międzynarodowe jest jak woźny, którego wzywasz, gdy coś przecieka – a potem ignorujesz, bo nie zabrał ze sobą kamer telewizyjnych.

Ale potem dozorca oddzwonił. Z Teheranu nadeszła lakoniczna odpowiedź: Cieśnina Ormuz była irańska, jest irańska i taka pozostanie. Żadnego koła na mapie, żadnego markera, tylko zdanie sprzeczne z amerykańskim – wypowiedziane ciszej, ale z tym samym roszczeniem do rzeczywistości. Dwa mikrofony, dwa rejestry gruntów, żadnego wspólnego mianownika.

Ale według Waszyngtonu Cieśnina Ormuz należy teraz do Ameryki. Nie dlatego, że tak stanowi jakikolwiek traktat. Nie dlatego, że przebiega tam granica. Nie dlatego, że ustaliła to jakaś instytucja międzynarodowa. Ale dlatego, że ktoś z mikrofonem, na scenie drugiej tury wyborów, uznał, że rzeczywistość powinna dostosować się do jego oświadczeń.

To jest chyba prawdziwa geopolityczna innowacja naszych czasów: Imperializm bez imperium. Posiadanie bez posiadania. Polityka światowa jako rejestr gruntów wyobraźni.

Tragedia współczesności nie polega na tym, że ignorancja nie zna mapy. Polega raczej na tym, że staje przed nią z flamastrem i zaczyna przerysowywać granice – podczas gdy po drugiej stronie stoi ktoś, kto używa tego samego flamastra i pisze „nie”.

Źródła:

Berliner Zeitung: „Cieśnina Ormuz jako »nowe terytorium USA«: Trump publikuje mapę” – berliner-zeitung.de/strasse-von-hormus-als-neues-us-territorium-trump-veroeffentlicht-karte-

t-online: „Trump w ostatniej chwili zawiesza cła na Kanadę” (wpis na blogu informacyjnym na mapie Prawda-Społeczność) –-online.de/nachrichten/ausland/usa/id_101385460/usa-news-trump-zeigt-karte-mit-strasse-von-hormus-als-us-territorium.html

UPI: „Trump twierdzi, że Cieśnina Ormuz jest 'terytorium amerykańskim’” – https://www.upi.com/Top_News/US/2026/08/22/trump-strait-hormuz-territory

Yahoo News: „Trump mówi, że Cieśnina Ormuz jest 'terytorium amerykańskim’” (cytat, kontekst: druga tura wyborów Darlene Graham, reakcja: Gharibabadi) – https://www.yahoo.com/news/politics/articles/trump-says-strait-hormuz-american-200454230.html

Wideo Fox News: „Trump ponownie mówi, że postrzega Cieśninę Ormuz jako „terytorium amerykańskie”” – https://www.foxnews.com

Telangana Today: „Trump nazywa Cieśninę Ormuz terytorium USA na wiecu w Karolinie Południowej” (miejsce: Myrtle Beach) – https://telanganatoday.com/trump-calls-strait-of-hormuz-us-territory-at-south-carolina-rally

El-Balad: „Donald Trump rości sobie prawo do roli terytoriów USA w Cieśninie Ormuz” (Liczba przekierowanych statków handlowych) – https://www.el-balad

Mezha.net: „Trump twierdzi, że rozważa teraz przejęcie Cieśniny Ormuz przez USA” – https://mezha.net/eng/bukvy/e961d4e0_trump_says_he/

Iran ostrzega przed kolejnym atakiem, który może unicestwić amerykańskie rezerwy ropy naftowej

Opublikowany 2026-08-24 przez Mirosław Dakowski

Seyed M. Marandi: Iran ostrzega przed kolejnym atakiem, który może unicestwić amerykańskie rezerwy ropy naftowej – Trump panikuje.

uncut-news.ch 24 sierpnia 2026 r.

W obszernym wywiadzie z dziennikarzem Dannym Haiphongiem, irański profesor Seyed Mohammad Marandi z Uniwersytetu w Teheranie ostrzega przed zmasowanym odwetem ze strony Iranu. W obliczu oblężenia gospodarczego ze strony USA, Teheran grozi zniszczeniem amerykańskich obiektów naftowych i energetycznych w regionie, a także wszystkich szlaków okrężnych wokół Cieśniny Ormuz.
Marandi podkreśla, że toczy się wojna, a nie zawieszenie broni, i że państwa Zatoki Perskiej, które goszczą i finansują bazy USA, ponoszą pełną odpowiedzialność.

https://youtube.com/watch?v=EvDXk8OK49k%3Ffeature%3Doembed

Iran grozi odwetem „podobnym do trzęsienia ziemi” – Marandi: Państwa Zatoki Perskiej i amerykańskie obiekty naftowe są zagrożone

Seyed Mohammad Marandi, profesor Uniwersytetu w Teheranie i wieloletni analityk irańskiej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w niedawnym wywiadzie udzielonym Danny’emu Haiphongowi, skontekstualizował i znacząco zintensyfikował najnowsze ostrzeżenia Teheranu. Impulsem do ataku było oświadczenie nowego przewodniczącego irańskiej Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, generała Mohsena Rezaia (również dr Mohsen Rezai, doktor ekonomii), który w obszernym wywiadzie jasno dał do zrozumienia, że Iran przygotowuje odwet o charakterze trzęsienia ziemi, jeśli Stany Zjednoczone i ich partnerzy regionalni będą kontynuować lub rozszerzać blokadę gospodarczą.

Rezai podobno oświadczył, że irańskie siły zbrojne są gotowe wyeliminować amerykańskie interesy gospodarcze w regionie. Twierdził, że amerykańskie firmy były dotychczas celowo oszczędzane, ale to może się zmienić. Wyraźnie ostrzegł wszystkie państwa Zatoki Perskiej, aby nie brały udziału w „wojnie gospodarczej” z Iranem. W przeciwnym razie, ostrzegł, cała wspierana przez USA infrastruktura energetyczna w Zatoce Perskiej, a także szlaki okrężne wokół Cieśniny Ormuz – zwłaszcza Janbu nad Morzem Czerwonym i Fudżajra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich – zostaną zaatakowane.

W takim przypadku nie będzie można wyeksportować ani jednej kropli ropy, ani przez Cieśninę Ormuz, ani alternatywnymi szlakami.

Marandi podkreśla: „Jesteśmy w stanie wojny. Nie ma zawieszenia broni – ani ze Stanami Zjednoczonymi, ani z reżimem izraelskim, ani z krajami, które goszczą i wspierają USA w tej wojnie”. Wymienia państwa Zatoki Perskiej: Arabię Saudyjską, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Kuwejt, Bahrajn, Katar, Oman, a nawet Jordanię. Wszystkie te państwa goszczą siły amerykańskie, a niektóre (Kuwejt, Arabia Saudyjska, Katar i Zjednoczone Emiraty Arabskie) nawet finansują ich rozmieszczenie. To czyni je aktywnymi uczestnikami trzech wojen z Iranem: wojny w Iraku w 1980 roku, która była masowo wspierana przez USA i Zachód; tzw. „błyskawicznego uderzenia” z poprzedniego roku, w którym amerykańskie samoloty zaopatrywały izraelskie samoloty z baz w Zatoce Perskiej i zapewniały wsparcie radarowe i powietrzne; oraz obecnego, trwającego konfliktu.

Reżimy Zatoki Perskiej zachowują się, jakby były ofiarami, podczas gdy samoloty startują z ich terytorium, paliwo jest dostarczane, a instalacje radarowe są wykorzystywane. Iran jak dotąd zareagował „bardzo łagodnie”. Jednak wielu Irańczyków spodziewa się, że reżimy zostaną surowiej ukarane po dekadach wrogości. „Iran ma prawo teraz zaatakować, ponieważ jesteśmy w stanie wojny, a Stany Zjednoczone prowadzą wojnę oblężenia”.

Zbliżająca się eskalacja: od blokady morskiej do totalnej wojny gospodarczej

Marandi opisuje obecną politykę USA jako „oblężenie głodowe” i „barbarzyński akt wojny” wymierzony w irańską ludność cywilną – kobiety i dzieci. Twierdzi, że Zachód zastosował już podobne strategie wobec Syrii (ustawa Cezara), Kuby i Wenezueli. Sekretarz Skarbu USA Scott Bessent ma wkrótce ogłosić konkretne środki; spekulacje wskazują na „blokadę lądową”, która miałaby wywrzeć presję na sąsiednie państwa, takie jak Pakistan, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Arabia Saudyjska, Azerbejdżan i Turcja, aby zaprzestały współpracy z Iranem.

Iran odpowiedział wyraźnymi groźbami: Każdy, kto przyczynił się do uduszenia narodu irańskiego, zostanie ukarany militarnie. Eksport ropy naftowej i gazu z państw Zatoki Perskiej zostanie całkowicie wstrzymany, lotniska zamknięte, a infrastruktura krytyczna zniszczona. Na przykład Katar, który niedawno podpisał umowę o zaopatrywaniu amerykańskich tankowców, był szczególnie narażony na atak. Kilkanaście pocisków i kilkadziesiąt dronów wystarczyłoby, by sparaliżować infrastrukturę gazową emiratu – a tym samym reżim.

To samo dotyczy Arabii Saudyjskiej, Emiratów, Kuwejtu i Bahrajnu: „To pustynie z ropą i gazem. Nic więcej”. Irańska kontrofensywa doprowadziłaby te państwa do gospodarczego i politycznego upadku. Azerbejdżan (Baku) również jest ostrzegany: jeśli droga do Rosji zostanie zablokowana, Iran może zamknąć instalacje naftowe w Baku i przerwać przepływ ropy do Izraela przez Turcję.

Marandi wskazuje na szybko rosnącą irańską produkcję wojskową. Irański dowódca wojskowy niedawno odwiedził tajną podziemną fabrykę pocisków balistycznych i mówił o „ogromnym boomie w produkcji wojennej”: wyższej jakości, większych możliwościach i znacznie zwiększonym wolumenie produkcji. Iran posiada podziemne fabryki, ośrodki badawczo-rozwojowe i struktury dowodzenia, które są niedostępne dla Stanów Zjednoczonych.

Podczas gdy Waszyngton stara się rozwijać obronę powietrzną, Iran produkuje szybsze i lepsze pociski rakietowe oraz drony. Doświadczenia z niedawnych konfliktów (wojna 12-dniowa, wojna 40-dniowa i 13-dniowa ofensywa po zerwaniu Porozumienia o Porozumieniu) dodatkowo wzmocniły te zdolności.

Skutki ekonomiczne i ryzyka globalne

Wypowiedzi Marandiego dotyczące skutków gospodarczych są szczególnie kontrowersyjne. Państwa Zatoki Perskiej posiadają ogromne aktywa w amerykańskich obligacjach, akcjach i na rachunkach bankowych. Jednak ich dochody z ropy naftowej, gazu, nawozów, helu, siarki i aluminium już gwałtownie spadły. Musiałyby sprzedać te aktywa, aby utrzymać swój kosztowny styl życia i projekty związane z budowaniem wizerunku (Dubaj, Doha). Stany Zjednoczone raczej by im na to nie pozwoliły – a gdyby nawet, dodatkowo nadwyrężyłyby i tak osłabiony rynek obligacji. Japonia, Chiny i inni gracze już się wycofują. Trump liczył na biliony dolarów inwestycji państw Zatoki Perskiej w projekty związane ze sztuczną inteligencją – teraz nie wchodzą one w grę.

Marandi dostrzega zagrożenie globalnego załamania gospodarczego: „Jeśli Trump potraktuje tę politykę poważnie i nie ustąpi, nastąpi załamanie – ale nie w Iranie, a raczej w Kuwejcie, Emiratach Arabskich, Katarze, Bahrajnie i Arabii Saudyjskiej”. Znaki są już widoczne: niestabilny jen i rynki obligacji, wysokie ceny oleju napędowego w USA (prawie 6 dolarów za galon) oraz utrzymujące się niedobory energii. Całkowita blokada Cieśniny Ormuz i alternatywne szlaki transportowe drastycznie pogłębiłyby niedobory LNG, petrochemikaliów, nawozów i aluminium.

Jednocześnie Iran rozwija alternatywne korytarze lądowe: korytarz północ-południe do Rosji (w tym linię kolejową Rasht Astara, której budowa wkrótce zostanie podpisana), trasy przez Azję Środkową, Afganistan i Pakistan. Towary, które wcześniej docierały przez Dubaj i Zatokę Perską, coraz częściej trafiają przez Azję Środkową. Ponadto sankcje zmusiły Iran do zbudowania w dużej mierze samowystarczalnej bazy przemysłowej i rolniczej. Dzięki dobrym zbiorom kraj jest niemal całkowicie samowystarczalny.

Kontekst historyczny i ocena strategiczna

Marandi przypomina wcześniejsze sankcje „maksymalnej presji” za czasów Obamy i Trumpa, które Iran przetrwał – czasami praktycznie bez eksportu ropy.

Dziś sytuacja jest inna: Iran toczy otwartą wojnę, dwukrotnie pokonał połączone siły USA, Izraela i ich regionalnych sojuszników i dysponuje realnymi możliwościami militarnymi. Reżimy Zatoki Perskiej nie są suwerennymi aktorami, lecz raczej rodzinnymi dyktaturami ustanowionymi przez USA i Wielką Brytanię, pozbawionymi prawdziwej niezależności. Prywatne sygnały ze strony państw Zatoki Perskiej wyrażające chęć stworzenia niezależnego systemu bezpieczeństwa z Iranem lub zaproszenia do „paktu bezpieczeństwa w Mekce” (Arabia Saudyjska, Pakistan, Turcja) obecnie nie przynoszą skutku. Reżimy pozostają związane z Waszyngtonem, nawet jeśli prywatnie wyrażają swoje niezadowolenie.

Podsumowując, Marandi podkreśla, że cała eskalacja jest prowadzona „w imię syjonizmu i ludobójstwa w Strefie Gazy”. Trump i Netanjahu są gotowi poświęcić globalną gospodarkę, aby izraelscy żołnierze i piloci mogli „cieszyć się” zabijaniem i głodzeniem dzieci. Irańczycy mają na myśli wybory parlamentarne: kryzys gospodarczy w USA mógłby znacząco osłabić pozycję Trumpa po listopadzie.

Marandi kończy jasnym stwierdzeniem: Iran zareaguje „bardzo szybko i bardzo zdecydowanie”. Konsekwencje wpłyną nie tylko na region, ale na całą gospodarkę światową. Jednocześnie ostrzega przed zapominaniem o Strefie Gazy i cierpiących dzieciach – Rada Pokoju zniszczyła globalny impet protestu. Nadzieja leży w tym, że rosnąca nienawiść do izraelskiego reżimu i jego zwolenników ostatecznie doprowadzi do zmiany.

Z wywiadu wynika, że Teheran wyraźnie nakreślił czerwoną linię. To, czy Waszyngton i państwa Zatoki Perskiej ją przekroczą, zdaniem Marandiego, zadecyduje o losie regionalnych reżimów, a być może i światowej gospodarki.

System dolarowy jest w kryzysie: Prawdziwy powód, dla którego Stany Zjednoczone udzieliły Japonii pomocy finansowej.

Kryzys systemu dolarowego: Stany Zjednoczone nie chcą, aby inne kraje sprzedawały swoje obligacje skarbowe USA.

Inwazja na Ceutę – narzędzie geopolitycznej układanki Izraela i USA

Dlaczego Amerykanie nie mają wstydu?

Utrata hegemonii poprzez ogłupienie elit

Autor: Hermann Ploppa apolut/verlust-der-hegemonie-durch-verblodung-der-eliten

Źródła i notatki

Ekskluzywne: Czy Trump może osiągnąć wyjście, nie nazywając tego wyjściem?

Jak utrzymać drabinę eskalacji bez wchodzenia po niej

Kto rusza się pierwszy, nie sprawiając wrażenia, że ​​to on wykonał pierwszy ruch?

Tajemnicza podróż dyrektora CIA do Moskwy wywołuje burzliwe spekulacje

Głupi i głupszy

Cichy upadek supermocarstwa: Jak wojna gospodarcza z Iranem niszczy hegemonię USA

Autor: Dirk Ellerbrock apolut/der-stumme-abstieg-der-supermacht-wie-der-wirtschaftskrieg-gegen-den-iran-die-us-hegemonie-sprengt

Dlaczego dyrektor CIA odwiedził Moskwę i co wiadomo na temat wizyty Johna Ratcliffe’a?

Reakcja na wizytę

Komentarz Kremla

Dyrektor CIA

Kontakty wywiadowcze

Bliski Wschód: od ludobójstwa do opcji nuklearnej

Autor: Dirk Ellerbrock apolut/naher-osten-vom-genozid-zur-atomaren-option

Ostatnia szansa przed przepaścią: Munir otrzymuje zielone światło od Iranu – spotkał się z człowiekiem, który groził odcięciem dostaw ropy z Zatoki Perskiej.

Uwolniony Iran

„Dobrze nasyceni”: Jak biznes Bidena i korupcja w USA zniszczyły Ukrainę

Zwycięstwo nad korupcją?

Przeczytaj także

Stany Zjednoczone i ich specyficzna korupcja

Przeczytaj także

Podejście wojskowe

Nalegał, ale milczał.

Przeczytaj także

Sankcje wobec dolara, którego Iran już porzucił: dlaczego „Gospodarczy D-Day” Bessenta jest bezsilny

Co tak naprawdę ogłosił Bessent

Handel oparty na juanie

Rynek już wydał swój werdykt

Tego jednego zęba Bessent nie pokaże

Dziesięć lat sankcji i większa gospodarka

Uczciwe granice

Karmienie wroga: Jak obsesja Waszyngtonu na punkcie Iranu podważyła jego własną wojnę z sunnickim terroryzmem

Wojna, którą reklamował Waszyngton

Przekierowanie: wybór strony sunnickiej

Dżundallah: grupa terrorystyczna, wspierana przez terroryzm

Ten wzór był starszy niż wojna z terroryzmem

Syria: sprzeczności na skalę przemysłową

Gdy dochodziło do starcia dwóch wojen, Iran zawsze przegrywał

Teraz nawet wpływowy magazyn CFR „Foreign Affairs” przyznaje: Ameryka traci wpływy na Bliskim Wschodzie.

Raj dla pedofilów: Jak Izrael i jego sojusznicy w USA chronią przestępców seksualnych

Uchodźcy, „naprawiacze” i lata opóźnień

Aresztowany w Ameryce, w domu w Izraelu

Amerykański rurociąg

Co dzieje się w „Sanktuarium”

Dane, których państwo nie chciało upublicznić

Moralna carte blanche

Cieśnina Ormuz: „To terytorium amerykańskie”

Autor: Dirk Ellerbrock /apolut/strasse-von-hormus-es-ist-amerikanisches-territorium

Seyed M. Marandi: Iran ostrzega przed kolejnym atakiem, który może unicestwić amerykańskie rezerwy ropy naftowej – Trump panikuje.

Kto rusza się pierwszy, nie sprawiając wrażenia, że to on wykonał pierwszy ruch?