Negocjacje w sprawie suwerennego Iranu są praktycznie niemożliwe.
- Alastair Crooke uncutnews-ch/eine-verhandlungsloesung-fuer-einen-souveraenen-iran-ist-so-gut-wie-unmoeglich
Przez Alastair Crooke
Obecnie Trump wydaje się być rozdarty między perspektywą „masowej” eskalacji działań militarnych a dalszą blokadą Cieśniny Ormuz.
Spotkanie dwóch stron – nie mówiąc już o trzech – o zupełnie odmiennych narracjach historycznych i jeszcze mniejszej liczbie wspólnych punktów w kształtowaniu przyszłego kursu narodowego, od początku nie sprzyjało wypracowaniu rozwiązania akceptowalnego dla obu stron. Podczas tak źle przygotowanych spotkań, często bardziej prawdopodobne jest nerwowe powtórzenie ogólnego braku konsensusu.
Tak było w przypadku „rozmów” między USA a Iranem, które odbyły się w zeszłym miesiącu w Islamabadzie – Izrael działał w charakterze pełnomocnika „kolektywnej siły” dążącej do „wymuszenia końca” (regionalnej hegemonii Wielkiego Izraela) poprzez faktyczne żądanie ogromnej (i nieograniczonej) regionalnej kontroli terytorialnej dla Izraela.
Aby takie rozmowy miały jakikolwiek sens, musiałyby doprowadzić do konkretyzacji fundamentalnego porozumienia między stronami – o ile takie uda się znaleźć. W przeciwnym razie najlepszym rozwiązaniem będą nieformalne porozumienia, które nigdy nie zostaną sformalizowane, ale mogą, na razie, służyć interesom zaangażowanych stron. Takie ustalenia trwają tylko tak długo, jak długo trwają. To wszystko.
Esmail Baqaei, rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, zauważył, że w ciągu ostatnich 47 lat narosła głęboka nieufność i podejrzliwość wobec Stanów Zjednoczonych:
„Nie należy oczekiwać, że w krótkim czasie, po niezwykle krwawej wojnie, w której… Iran walczył z dwoma reżimami posiadającymi broń jądrową, dwoma wyjątkowo bezwzględnymi reżimami, których okrucieństwo obserwowaliśmy w zbrodniach popełnionych w Strefie Gazy i Libanie w ciągu ostatnich dwóch i pół roku, szybko dojdzie [z nami] do porozumienia”.
Aurelien zwięźle przedstawia ślepy zaułek:
„Stany Zjednoczone (bezpośrednio) i Izrael (pośrednio) chcą osłabić Iran jako funkcjonujące państwo, a jeśli to możliwe, zniszczyć go. Dla Stanów Zjednoczonych jest to zemsta za prawie pięćdziesiąt lat upokorzeń, które rozpoczęły się od szturmu na ambasadę USA w Teheranie i katastrofalnej porażki późniejszej misji ratunkowej – a także za irańskie próby udaremnienia polityki USA w Lewancie. Dla Izraela celem jest zniszczenie jedynego państwa, które stoi im na drodze do dominacji w regionie. (Stany Zjednoczone również pośrednio reprezentują ten cel). Irańczycy oczywiście chcą temu zapobiec, ale chcą również zniesienia sankcji i izolacji”.
Esmail Baqaei dodaje:
„Naszym głównym celem jest jak najszybsze osiągnięcie punktu, w którym będziemy mogli śmiało powiedzieć, że niebezpieczeństwo wojny [z Iranem] już nie istnieje”.
Nowy Najwyższy Przywódca, Modżtaba Chamenei, wyjaśnia cele Iranu, stwierdzając wprost:
„W Cieśninie Ormuz rozpoczęła się nowa era, a amerykańska hegemonia dobiegła końca”.
Krótko mówiąc, Iran jest zdeterminowany, aby „wyrwać się” z „klatki” trwającego 74 lata okrążenia wojskowego ze strony USA – sankcji, oblężenia i izolacji politycznej – a tym samym, jak stwierdził Najwyższy Przywódca, radykalnie zmienić sytuację geopolityczną całego regionu.
Jednakże w artykule w „Haaretz” izraelski socjolog wojskowy Yagil Levy twierdzi , że zachowanie Izraela uległo znaczącej zmianie w następstwie ataków z 7 października i od tego czasu charakteryzowało się „akceptacją «twardej» wersji stałego bezpieczeństwa… To ostatnie było [w rzeczywistości] postrzegane jako już osiągnięte [dzięki] przewadze militarnej i międzynarodowej tolerancji”.
„Względne, trwałe bezpieczeństwo, jego „miękka” wersja, było postrzegane [w przeciwieństwie] jako pozostałość koncepcji bezpieczeństwa, która umożliwiła atak Hamasu [7 października] – nawet jeśli atak był spowodowany zaniechaniem Izraela i nie stanowił nowego, realnego zagrożenia”.
„Stałe bezpieczeństwo” – termin pierwotnie ukuty przez historyka profesora Dirka Mosesa – było postrzegane w Izraelu po 7 października nie tylko jako sposób na wyeliminowanie bezpośrednich zagrożeń, ale także przyszłych:
„Dążenie do trwałego rozwiązania nie dopuszcza żadnych kompromisów, ani politycznych, ani odstraszających, lecz wiąże się z eksterminacją, wydaleniem lub kontrolą ludności postrzeganej jako zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa”.
(Profesor Dirk Moses wyjaśnił, że termin „stałe bezpieczeństwo” w rzeczywistości pochodzi od Otto Ohlendorfa, „nazistowskiego zbrodniarza wojennego, który zanim został powieszony przez Amerykanów w Norymberdze, [powiedział, że] żydowskie dzieci wyrosły na partyzantów i wrogów i że my] musimy zrozumieć, że Niemcy chcą nie tylko zwykłego bezpieczeństwa, ale stałego bezpieczeństwa: budują tysiącletnią Rzeszę” ).
Meron Rapoport i Ameer Fakhoury opisują, jak wyglądała niedawna wojna z Iranem
„Koncepcja „stałego bezpieczeństwa” została wyniesiona na jeszcze wyższy poziom. Nie wystarczyło już podejmowanie zdecydowanych działań przeciwko przywódcom, obiektom nuklearnym i celom wojskowym, jak zrobił to Izrael w czerwcu 2025 roku. Tym razem celem była zmiana reżimu – nie tylko neutralizacja postrzeganego zagrożenia,ale także przekształcenie samego otoczenia politycznego”.
Wiemy, że żydowski historyk i uczony Gershom Scholem przewidział już, że religijny syjonizm będzie działał jako „wojowniczy”, „apokaliptyczny” i „radykalny” ruch mesjański, który będzie dążył do „wymuszenia końca [tj. zbawienia]”, żądając na przykład, aby państwo objęło ogromną kontrolę terytorialną.
Krótko mówiąc: Scholem, powszechnie uważany za czołowego eksperta w dziedzinie judaizmu mesjanistycznego, w zasadzie przewidział zwrot Izraela w stronę „trwałego bezpieczeństwa”, nie jako środka wyłącznie bezpieczeństwa, lecz jako narzędzia bojowego mesjanizmu syjonistycznego.
Obecnie „głębsze interesy” Iranu, Ameryki i Izraela są, pod każdym względem, tak odległe, jak tylko można sobie wyobrazić. Zarówno Izrael, jak i Iran dążą do fundamentalnej zmiany w krajobrazie politycznym Bliskiego Wschodu. Dlatego też, wszystko, co można osiągnąć poprzez negocjacje, to krótkoterminowe, ograniczone środki, które mogą tymczasowo usatysfakcjonować Stany Zjednoczone i Iran, ale prawie na pewno będą nie do zaakceptowania dla Izraela (oraz jego lobbystów i głównych darczyńców w USA).
Stany Zjednoczone pilnie potrzebują wyjścia z sytuacji – a negocjacje wydają się być typowym mechanizmem w tym zakresie. Jednak negocjacje w tradycyjnym sensie doprowadziłyby w efekcie do postrzeganej kapitulacji Stanów Zjednoczonych, a gdyby się przeciągały, do katastrofalnej katastrofy gospodarczej w wyniku irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz.
Trump wydaje się dziś rozdarty między perspektywą „masowej” eskalacji militarnej (promowanej przez frakcję „Najpierw Izrael”) w nadziei na wymuszenie kapitulacji Iranu, a przedłużającą się (choć przepuszczalną) blokadą Cieśniny Ormuz, popieraną przez sekretarza Bessenta, co sugeruje ideę kolejnej „wiecznej wojny”. Żadna z opcji nie jest pozbawiona głębokich konsekwencji.
Iran z kolei oparł się połączonej presji militarnej ze strony Stanów Zjednoczonych i Izraela. Izrael nie osiągnął żadnego ze swoich pierwotnych celów wojennych (z 28 lutego) i dlatego próbuje naciskać na Trumpa, aby kontynuował wojnę – w „nadziei”, że państwo irańskie w jakiś sposób upadnie.
Podstawowym problemem Trumpa w zakończeniu wojny z Iranem (poza tym, że jego ego nie pozwala mu uchodzić za „przegranego”) jest to, że będąc zobowiązanym i zależnym od Izraela i głównych darczyńców pro-syjonistycznych, nie jest w stanie podjąć wiarygodnych zobowiązań dotyczących polityki nieagresji wobec Iranu — lub zniesienia sankcji — które nie osiągnęłyby statusu pełnego porozumienia.
A nadanie statusu traktatowego nie jest obecnie politycznie wykonalne, biorąc pod uwagę różnorodność i charakter frakcji sprawujących kontrolę nad Kongresem.
Jak można było zapewnić Iran, że konflikt się zakończył, a groźba przyszłych wojen została zażegnana? Iran można było uspokoić tylko wtedy, gdyby znaleziono sposób na powstrzymanie Stanów Zjednoczonych i Izraela przed kolejnymi rundami wojny z Iranem – ale jak można ograniczyć władzę Izraela? Jedynie (przypuszczalnie) poprzez wstrzymanie wsparcia finansowego, wojskowego i wywiadowczego dla Tel Awiwu.
Oznaczałoby to po pierwsze „rewolucję” w globalnych strukturach relacji między USA i Izraelem, a po drugie, innego prezydenta.
Czy alternatywą mogłaby być chińsko-rosyjska gwarancja bezpośredniej interwencji w przypadku dalszej eskalacji militarnej? Taka perspektywa oznaczałaby nowy globalny sojusz mocarstw – wydarzenie, które wydaje się obecnie przedwczesne, biorąc pod uwagę, że Stany Zjednoczone są uwikłane w różnego rodzaju i na różnym poziomie działania wojenne zarówno z Chinami, jak i Rosją, które to działania raczej się nasilają, niż słabną.
