Rakiety Ansar Allah nauczyły się trafiać w cel. Ktoś je tego nauczył.

Rakiety Ansar Allah nauczyły się trafiać w cel. Ktoś je tego nauczył.

  • Larry C. Johnson uncutnews-ch.ansar-allahs-raketen-haben-gelernt-zu-treffen-jemand-hat-es-ihnen-beigebracht

Napisane przez Larry’ego C. Johnsona

Przez większość wojny w Jemenie, prowadzonej przez Arabię ​​Saudyjską, pociski balistyczne Ansar Allah miały większe znaczenie polityczne niż militarne. Były głośne i budzące grozę, ale rzadko decydujące. W 2017 roku prasa słusznie donosiła, że ​​głowice bojowe pocisków tej grupy były często pomniejszane i rzadko trafiały w zamierzone cele. Saudyjska obrona powietrzna zestrzeliła wiele z nich, a reszta wylądowała na bezludnej pustyni.

Obraz zmienił się od tamtej pory. Od czasu wznowienia konfrontacji tego lata, pięć saudyjskich lotnisk zostało zaatakowanych przez Hutich od 5 października, w wyniku czego zginęło 20 osób, a setki zostało rannych. 10 października agencja AFP sfotografowała moment ataku na międzynarodowe lotnisko im. króla Chalida w Rijadzie. Kiedy Huti twierdzili, że zaatakowali obiekty Aramco, koalicja odrzuciła te doniesienia jako wprowadzające w błąd, ale niezależni dziennikarze donieśli o zauważeniu ognia i dymu unoszącego się z rafinerii w Rijadzie. Nie są to bronie obszarowe uderzające w pobliżu miasta. Są to ukierunkowane ataki na konkretne obiekty oddalone o 1000 kilometrów lub więcej, skierowane przeciwko jednej z najgęstszych sieci obrony powietrznej w regionie.

Spędziłem karierę w namierzaniu celów i planowaniu wojskowym i wiem, co oznacza ten schemat. Precyzja dalekiego zasięgu nie wynika z lepszego silnika rakietowego. Pocisk rakietowy Scud, oparty wyłącznie na nawigacji bezwładnościowej, kumuluje błędy w trakcie lotu; jego pojazd powrotny dodaje ich więcej. Aby z chybienia o kilkaset metrów zmienić się w błąd o kilkadziesiąt metrów, trajektoria musi zostać skorygowana w późniejszej fazie lotu – za pomocą aktualizacji nawigacji satelitarnej, manewrowego pojazdu powrotnego lub sondy końcowej. Niezależnie od użytego sprzętu, precyzyjne współrzędne celu są również niezbędne. Ansar Allah nie jest w stanie zapewnić żadnego z nich w górach Saada.

Korpusy pocisków są irańskiej konstrukcji. Nie ulega wątpliwości. Jednak postęp Iranu w precyzji wskazuje na ich pochodzenie, a w tym przypadku istnieją dwie możliwe kandydatury, a nie jedna.

Pierwszym z nich jest Rosja. Od ataku Iranu na Ain al-Assad w 2020 roku stale pojawiają się doniesienia, że ​​pociski rakietowe z rodziny Fateh korzystają z GLONASS, rosyjskiego systemu nawigacji satelitarnej. Aby Iran mógł korzystać z zaszyfrowanego, odpornego na zakłócenia sygnału wojskowego GLONASS, Rosja musiałaby przekazać mu klucze kryptograficzne.

Drugim są Chiny i nie wykluczałbym tej możliwości. Chińska konstelacja BeiDou jest większa niż GPS, a jej ograniczona usługa dla autoryzowanych użytkowników ma na celu przeciwdziałanie zagłuszaniu i podszywaniu się. Badacze śledzący stosunki chińsko-irańskie wskazują na rzekome porozumienie z 2015 roku o integracji BeiDou z irańską infrastrukturą wojskową, a także na doniesienia, że ​​Pekin przyznał Teheranowi dostęp do swojego zaszyfrowanego sygnału wojskowego po strategicznym partnerstwie z 2021 roku. Według niektórych doniesień Iran zakończył przejście z amerykańskiego GPS na BeiDou w czerwcu 2025 roku, zaraz po 12-dniowej wojnie. Były szef francuskiego wywiadu Alain Juillet argumentował, że późniejszy wzrost dokładności irańskich pocisków najlepiej tłumaczy dostęp do BeiDou. Teheran nigdy tego nie potwierdził. Twierdzi jedynie, że korzysta ze wszystkich dostępnych źródeł i nie jest od żadnego zależny.

Podejrzewam, że szczera odpowiedź brzmi, że Iran używa obu systemów i że ta sama logika ma zastosowanie, niezależnie od konfiguracji, na której opierają się jego pociski. Otwarty sygnał cywilny byłby właśnie tym, co w pierwszej kolejności zakłóciłoby saudyjską i amerykańską walkę elektroniczną. Pocisk, który nadal trafia w cele w takim środowisku, wykorzystuje chroniony sygnał wojskowy, a dostęp do niego może przyznać tylko Moskwa lub Pekin. Jeśli Iran posiada taką możliwość, istnieją wszelkie powody, by sądzić, że pociski dostarczane przez niego do Jemenu również są w nią wyposażone.

Infrastruktura pozyskiwania celów również wskazuje na ten sam kierunek. W 2024 roku „Wall Street Journal” doniósł, że Rosja dostarczała Huti dane satelitarne za pośrednictwem Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) w Jemenie. Waszyngton publicznie oskarżył również chińską komercyjną firmę satelitarną o dostarczanie obrazów wspierających ataki Huti. Dokładne współrzędne to połowa precyzyjnego uderzenia. Ruch bez własnych satelitów potrzebuje wsparcia ze strony innych.

„Oni po prostu korzystają z Google Earth”

Niektórzy komentatorzy odrzucają tę tezę. Argumentują, że każdy może uzyskać współrzędne z Google Earth, więc Ansar Allah nie potrzebuje pomocy z zewnątrz. Wystarczy wprowadzić współrzędne pasa startowego lub rafinerii i strzelać.

Ten argument myli wiedzę o położeniu celu z możliwością trafienia go.

Dokładność ma dwa oddzielne rodzaje błędów, które są oddzielnie omawiane w doktrynie wojskowego namierzania celu. Pierwszy to błąd lokalizacji celu: jak dokładnie znamy lokalizację punktu docelowego? Drugi to błąd uzbrojenia: jak precyzyjnie pocisk może faktycznie polecieć do danej współrzędnej? Oba błędy sumują się, a większy z nich jest decydujący.

Bezpłatny dostęp do komercyjnych zdjęć zredukował pierwszy błąd. W przypadku dużego, stałego i dobrze udokumentowanego obiektu, takiego jak saudyjskie lotnisko, współrzędne określone za pomocą Google Earth często różnią się od siebie o zaledwie kilka metrów w poziomie. To realna zmiana w porównaniu z latami 90. i nie zamierzam udawać, że jest inaczej.

Ale współrzędna to tylko liczba. Dla pocisku, który nie może się do niej skierować, nic nie robi. Pocisk wywodzący się z rakiety Scud, który opiera się na nawigacji bezwładnościowej i którego pojazd powrotny chwieje się podczas opadania, minie cel o setki metrów, niezależnie od tego, jak idealna jest współrzędna. Współrzędna dokładna do 5 metrów, wprowadzona do broni z marginesem błędu 500 metrów, da broń z marginesem błędu 500 metrów. Dobre współrzędne mogą zostać przełożone na precyzyjne trafienia tylko wtedy, gdy system naprowadzania może skorygować trajektorię w późniejszej fazie lotu: poprzez aktualizacje nawigacji satelitarnej, sterowany pojazd powrotny lub głowicę naprowadzającą. Argument Google Earth nie neguje potrzeby tej technologii. Zakłada on, że technologia ta już istnieje.

Pojawia się drugi problem. Nawigacja satelitarna jest tak dobra, jak odbierany sygnał, a cywilny sygnał GPS jest pierwszym sygnałem, z jakim saudyjskie i amerykańskie systemy walki elektronicznej spotykają się w czasie wojny. Pocisk, który nadal znajduje cel w spornym środowisku elektromagnetycznym, nie może działać, korzystając z ogólnodostępnego, niezaszyfrowanego sygnału. Dostęp do chronionego sygnału wojskowego, niezależnie od tego, czy jest to GLONASS, czy BeiDou, może być udzielony wyłącznie przez państwo będące właścicielem danej konstelacji.

Ostatecznie komercyjne zdjęcia satelitarne to migawki, często sprzed tygodni lub miesięcy. Nie ujawniają, w których hangarach znajdują się samoloty tej nocy ani która część rafinerii jest aktualnie czynna. Aby trafić w wysokiej jakości cele, a nie tylko w obiekty, potrzebne są aktualne informacje – dokładnie takie, jakie dostarczyłyby rosyjskie dane satelitarne z 2024 roku.

Tak, Google Earth jest częścią tej historii. Pomaga wyjaśnić, dlaczego ataki na infrastrukturę stacjonarną stały się łatwiejsze dla wszystkich podmiotów niepaństwowych na całym świecie. Nie wyjaśnia jednak, w jaki sposób rakiety jemeńskiego ruchu nagle trafiają w zamierzone cele. Do tego potrzebny jest system naprowadzania i sygnał nawigacyjny, a Ansar Allah nie zapewnia ani jednego, ani drugiego.

Łańcuch dostaw

Łańcuch dostaw można zatem łatwo zrekonstruować. Iran dostarcza pociski, szkolenia i doradców na miejscu dla Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Rosja, Chiny lub oba te kraje dostarczają to, czego Stany Zjednoczone nie mogą wyłączyć: chroniony wojskowy sygnał nawigacyjny, GLONASS lub BeiDou. Doniesienia wskazują, że Rosja już dostarcza dane o celach, a Chiny – obrazy komercyjne. Ansar Allah dostarcza sprzęt do wystrzeliwania i wolę.

Dlaczego Moskwa lub Pekin miałyby podjąć takie ryzyko? Wystarczy rzut oka na mapę. Stany Zjednoczone, z powodu wojny z Iranem, mają dwie grupy uderzeniowe lotniskowców i grupę desantową na Morzu Arabskim. Każdy saudyjski pocisk przechwytujący obrony powietrznej wystrzelony w kierunku jemeńskiego pocisku nie jest już dostępny do walki; a każde zakłócenie pracy saudyjskiego lotniska i rafinerii zwiększa polityczne koszty dla Rijadu związane ze sprzymierzeniem się z Waszyngtonem.

Dla Rosji jest to ta sama logika, co w przypadku zachodniego wsparcia w zakresie broni i namierzania, które napłynęło na Ukrainę. Dla Chin jest to opłacalny sposób na ograniczenie amerykańskiej potęgi morskiej daleko od zachodniego Pacyfiku. Żaden z krajów nie musi oddać ani jednego strzału, ani podpisać się pod rakietą.

Waszyngton i Rijad powinny przestać traktować zagrożenie rakietowe ze strony Huti wyłącznie jako problem irański. Sankcje i przechwytywanie przesyłek w portach Morza Czerwonego są wymierzone w same pociski. Są one nieskuteczne w przypadku sygnałów z orbity lub obrazów zakupionych za pośrednictwem firm-słupów.

Dopóki poziom dowodzenia i kontroli nie zostanie bezpośrednio rozwiązany – czy to poprzez dyplomację z Moskwą i Pekinem, czy poprzez poważne środki przeciwdziałania elektronicznego i kosmicznego – lotniska w Arabii Saudyjskiej nadal będą pojawiać się w wieczornych wiadomościach.

Źródło: Ansar. Pociski Allaha nauczyły się trafiać. Ktoś je tego nauczył.

Ukraina bankrutuje. Więc Zełenski żąda kolejnych setek miliardów euro

Ukraina bankrutuje. Zełenski żąda kolejnych miliardów euro

magnapolonia/ukraina-bankrutuje-zelenski-zada-kolejnych-miliardow-euro

„Wojna będzie kosztować 155 miliardów euro w przyszłym roku. I potrzebujemy od was co najmniej 70 miliardów euro więcej – na obronę, na broń i na naszą odporność. To realistyczna kwota. I proszę was, abyście znaleźli to wsparcie. Pomoże nam to powstrzymać Rosję” – powiedział Wołodymyr Zełenski, zwracając się do uczestników posiedzenia Rady Europejskiej. Prezydent nie pozostawił wiele miejsca na interpretację: jego państwo potrzebuje coraz większych dawek kroplówki finansowej, aby kontynuować wojnę. Wypowiedź ta stanowi zarazem wymowne świadectwo skali finansowej zależności Kijowa od zachodnich sponsorów.

Ukraina coraz wyraźniej bankrutuje. Mimo to propaganda toczy się swoim tempem i kraj ma mimo wszystko wygrywać wojnę. Zełenski przekonywał Radę Europejską, że dodatkowe środki pozwolą jego krajowi znacząco zwiększyć produkcję dronów, skuteczniej atakować rosyjskie linie zaopatrzeniowe i wywierać większą presję na rosyjską gospodarkę.

Jak przyznał, Ukraina mogłaby produkować dwa lub trzy razy więcej bezzałogowców, jednak ograniczeniem nie są możliwości technologiczne, lecz brak pieniędzy. To stwierdzenie jest szczególnie istotne. Pokazuje bowiem, że dalsze prowadzenie wojny zależy nie tylko od sytuacji na froncie, zdolności mobilizacyjnych czy dostępności uzbrojenia, ale również od tego, ile środków finansowych uda się pozyskać od zagranicznych partnerów.

W praktyce oznacza to, że Ukraina nie jest w stanie samodzielnie sfinansować wszystkich potrzeb związanych z prowadzeniem wojny na obecnym poziomie. Państwo, którego wydatki wojenne sięgają astronomicznych kwot, musi zabiegać o kolejne transze zagranicznego wsparcia, ponieważ własne zasoby nie wystarczają do pokrycia kosztów konfliktu.

W tym sensie można mówić o faktycznym bankructwie wojennym Ukrainy: niewypłacalności państwa w sytuacji, w której kontynuowanie działań wojennych jest uzależnione od stałego dopływu zewnętrznego kapitału.

Nie jest to zresztą wyłącznie kwestia zakupu dronów i amunicji. Długotrwała wojna pochłania środki potrzebne również na funkcjonowanie administracji, utrzymanie infrastruktury, wypłatę świadczeń publicznych oraz finansowanie podstawowych usług państwowych. Im większa część krajowych zasobów zostaje skierowana na potrzeby militarne, tym większe znaczenie ma zagraniczna pomoc w utrzymaniu pozostałych obszarów funkcjonowania państwa. Ukraina znajduje się więc w sytuacji, w której zachodnie finansowanie staje się jednym z podstawowych warunków jej dalszego funkcjonowania.

[nyyyy.. a korupcja??? o tym się nie pisze, nawet w MagnaP? md]

Właśnie dlatego prośba Zełenskiego o co najmniej 70 miliardów euro dodatkowego wsparcia powinna być odczytywana szerzej niż jako kolejny apel w stylu „DEJ!”. To sygnał, że dotychczasowy model finansowania wojny powoli się wyczerpuje. Ukraiński prezydent nie ukrywa, że istnieją możliwości zwiększenia produkcji wojskowej, ale ich wykorzystanie zależy od pieniędzy, których Kijów sam nie posiada w wystarczającej ilości. Jednocześnie propaganda, zarówno ukraińska, jak i państw członkowskich UE przekonuje, że Ukraina samodzielnie broni Europy przed Rosją.

Z perspektywy państw europejskich rodzi to zasadnicze pytanie: Jak długo będą one gotowe finansować konflikt, którego koszty stale rosną, a jego końca wciąż nie widać na horyzoncie? Każda kolejna deklaracja pomocy oznacza konieczność znalezienia środków w budżetach państwowych, zwiększenia zadłużenia albo przesunięcia pieniędzy z innych celów. Nie można również pomijać faktu, że potrzeby Ukrainy nie kończą się na jednym roku budżetowym. Jeżeli wojna będzie trwała, podobne apele będą powracać regularnie i dotyczyć coraz wyższych kwot.

Zełenski przedstawia dodatkowe finansowanie jako „inwestycję w powstrzymywanie Rosji”. Z ukraińskiego punktu widzenia argument ten jest zrozumiały: większe środki mają przełożyć się na większą produkcję uzbrojenia i zdolność do prowadzenia działań bojowych. Nie zmienia to jednak zasadniczego problemu – Ukraina uzależnia realizację tych planów od decyzji politycznych i finansowych podejmowanych poza własnymi granicami.

Obraz wyłaniający się ze słów Zełenskiego jest jednoznaczny: Ukraina potrzebuje zachodniej kroplówki finansowej, aby utrzymać swój wysiłek wojenny. Świadczy to o głębokiej zależności od zagranicznego finansowania. W ten sposób także zakończenie wojny zaczyna w coraz większym stopniu zależeć od Brukseli, Berlina i Waszyngtonu.

W pewnej chwili może dojść do sytuacji, w której Ukraina po prostu będzie musiała zaakceptować warunki pokoju, które podyktują jej te ośrodki, razem z Moskwą.

Zabawa w śmierć

Zabawa w śmierć

17. października 2026 Marek Wojcik world-scam/zabawa-w-smierc

7 maja 1999 roku o godzinie 23:46 czasu lokalnego, amerykański bombowiec strategiczny B-2 Spirit zrzucił pięć kierowanych bomb na budynek chińskiej ambasady w Belgradzie. Stany Zjednoczone (CIA) przyznały, że był to błąd spowodowany użyciem nieaktualnych map i złych współrzędnych – celem miała być oddalona o kilkaset metrów jugosłowiańska dyrekcja ds. zaopatrzenia. Wydarzenie wywołało ogromny kryzys dyplomatyczny; Stany Zjednoczone wypłaciły później Chinom odszkodowanie.

Bombardowanie chińskiej ambasady przez Stany Zjednoczone.

28 lutego 2026 roku o godzinie 10:45 czasu lokalnego, amerykański pocisk rakietowy Tomahawk trafił w szkołę w Minab. Zginęło ponad 175 osób, w większości dzieci w wieku 7–12 lat. Armia USA użyła nieaktualnych danych wywiadowczych (DIA). Budynek szkolny w przeszłości stanowił część bazy wojskowej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej i w systemach celowniczych figurował jako obiekt militarny, mimo że przed 2016 rokiem został całkowicie oddzielony murami i przekształcony w placówkę cywilną.

Szkoła w Minab po ataku rakietowym.

Wojna w Iraku i Syrii. Opublikowane przez The New York Times poufne dokumenty (tzw. Civilian Casualty Files) wykazały, że tysiące cywilów zginęło w amerykańskich nalotach z powodu „efektu potwierdzenia” (confirmation bias) i bazowania na starych raportach terenowych.

Wojsko brało uciekających cywilów za bojowników, nie wiedząc, że układ sił w danym kwartale ulicy zmienił się kilka godzin wcześniej.

Szkody kolateralne.

Przedstawione powyżej autentyczne wydarzenia, oprócz ludzkiej tragedii, mają wspólny proces podejmowania decyzji o zabójstwie. Opierał się na fałszywych danych pochodzących od wywiadu służb specjalnych. Decydujący o tych atakach opierali się na nieuzasadnionej wierze w nieomylność informacji wywiadowczych. Technokracja postanowiła posunąć się jeszcze dalej – buduje się armie robotów killerów działających na algorytmach i danych pochodzących z takich właśnie źródeł. Chcą zastąpić omylnych ludzi, omylnymi programami, zwanymi potocznie sztuczną inteligencją.

Przecież sztuczna inteligencja jest dużo bardziej efektywna od inteligencji ludzkiej! Tak twierdzą technokraci. Sztuczna inteligencja, pomimo wielkiego rozgłosu po prostu nie istnieje. Mamy do czynienia jedynie ze sztucznym oprogramowaniem karmionym przez skrupulatnie dobrane zbiory danych.

Wystarczy jej zapytać: kto stoi za wymyśloną pandemią kowida? Otrzymacie taką lub podobną odpowiedź:

Pandemia COVID-19 nie została wymyślona – została wywołana przez realnie istniejącego wirusa SARS-CoV-2, a jej wybuch oraz przebieg są udokumentowane przez globalne instytucje naukowe i medyczne, takie jak Światowa Organizacja Zdrowia (WHO).

Odpowiedź wcale mnie nie dziwi, ponieważ SI nie ma dostępu do setek badań naukowych dowodzących spiskowe (w praktyce, nie w teorii) pochodzenie pandemii.

Co stanie się z ludzkością, gdy technologia będzie w stanie rozpoznawać, klasyfikować, śledzić, a w końcu zabijać ludzi, a ci, którzy przeprowadzają ataki, nigdy ich nie widzieli? Mój przyjaciel Mohammad Reza Dehshiri zadał właśnie to pytanie, a jego odpowiedź jest bardzo przekonująca. Niebezpieczeństwo, jak pisze, nie leży w sztucznej inteligencji, lecz w sztucznym braku człowieczeństwa – czyli w możliwości, że maszyny staną się coraz bardziej precyzyjne właśnie wtedy, gdy ludzie przestaną czuć się odpowiedzialni za to, co te maszyny robią w ich imieniu.

Tak rozpoczyna swój sobotni artykuł na strategic-culture.su Lorenzo Maria Pacini: Inteligencja ludzka, sztuczna inteligencja i przyszłość wojny algorytmicznej. Źródło. Źródło w języku angielskim jest dostępne przy użyciu bezpłatnej przeglądarki TOR.

Nie sądzę, żeby rząd Stanów Zjednoczonych celowo bombardował chińską ambasadę, lub szkołę w Iranie. To nie poprawia i tak już mocno podupadłej reputacji tego upadającego imperium. Możliwe, że ktoś ze służb specjalnych celowo karmi bazę danych fałszywymi informacjami, by zaszkodzić obecnej ekipie rządzącej. Jednak najbardziej prawdopodobna jest zwykła ludzka pomyłka i nierzetelność podczas wykonywania pracy wywiadowczej.

Odpowiedzialność za zbrodnię spada jednak zawsze na osobę, która opierając się na tych przekręconych danych, podejmuje decyzję o ataku. To właśnie ci ludzie mają obowiązek weryfikacji otrzymanych danych. Przyznaję – nie zawsze jest to łatwe. Jeśli jednak od tego zależy życie wielu niewinnych ludzi, to cena za błąd jest zbyt duża. Dlatego właśnie są tendencje w kierunku autonomicznych decyzji maszyn zabójców, by w przyszłości ominąć takie kłopoty i zwalić winę na samo-decydującą technologię.

Politycy są jedynie bezwolnym narzędziem w rękach szarych eminencji. Im głupszy, tym łatwiej można nim sterować.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Iran – Zwinięta kobra, gotowa do ataku

Ekskluzywne: Iran – Zwinięta kobra, gotowa do ataku

Iran i Pakistan intensywnie pracują nad zbudowaniem post-amerykańskiego porządku finansowego na styku Azji Zachodniej i Południowej.

Przejdźmy od razu do sedna sprawy: po wnikliwej analizie sytuacji, dowództwo polityczne i wojskowe w Teheranie doszło do wniosku, że wspólny atak USA i Izraela, którego planowanie postępuje w zawrotnym tempie, jest nieunikniony.

Dlatego też przyjęła postawę zwiniętej kobry, gotowej uderzyć i wstrzyknąć śmiertelny jad przy pierwszym znaku zbliżającego się zagrożenia ze strony syndykatu Epsteina – nie czekając nawet na faktyczny atak.

Opisane powyżej działania zapobiegawcze będą miały katastrofalne skutki, wykraczając poza bazy USA w Azji Zachodniej i obejmując inne cele regionalne, a potencjalnie także infrastrukturę energetyczną w Zatoce Perskiej oraz kable podmorskie (co w tym przypadku dotknęłoby przede wszystkim Zatokę Perską i Indie, w znacznie większym stopniu niż USA i Europę).

Znajdujemy się w sytuacji wyraźnego i bezpośredniego zagrożenia: Akcja militarna USA i Izraela mająca na celu wywarcie presji z pewnością zostanie zinterpretowana w Teheranie jako początek ataku.

Presja ze strony kultu śmierci, a raczej Trumpa, na wojnę napotyka obecnie niebezpiecznie niski próg irański. Opcje ataku Pentagonu obejmują irańskie obiekty nuklearne i infrastrukturę energetyczną.

Nie trzeba dodawać, że socjopata na szczycie – który już kompletnie traci panowanie nad sobą w obliczu zbliżającej się klęski w wyborach uzupełniających – jest łatwym łupem dla potężnego, prowojennego lobby syjonistycznego i jego sponsorów finansowych. Największym zagrożeniem strategicznym jest zatem to, że ta nieustanna presja może wysłać sygnał, który Teheran zinterpretuje jako zbliżający się atak, nawet jeśli Waszyngton publicznie oświadczy, że żaden atak nie nastąpi przed wyborami uzupełniającymi.

Jemen przenosi to na wyższy poziom.

Jednocześnie, uprzywilejowane źródła w Islamabadzie potwierdzają udany pakistański test rakietowy z prędkością 7 Ma i zasięgiem kilku tysięcy kilometrów. Ta nowa zdolność ma wszystko, co niezbędne, aby znacząco zmienić równowagę sił w Azji Zachodniej, wzmocnić zasięg odstraszania Pakistanu, zwiększyć jego wpływ na wszystkie regionalne kalkulacje bezpieczeństwa oraz promować pogłębiającą się integrację Pakistanu z Chinami, Iranem i monarchiami naftowymi Zatoki Perskiej.

A teraz kolejny ekskluzywny raport: Członkowie izraelskiego wywiadu wojskowego, w tym generał dywizji, opuścili Rijad po tym, jak MbS [szef Arabii md] w momencie, który sam określił jako moment jasności, powiedział „nie” ofercie „wsparcia” ze strony sekty śmierci. Mimo to w kraju nadal przebywa ponad 100 pracowników CENTCOM.

Decyzja MbS mogła zostać mu wymuszona przez Turcję i Pakistan – dwaj pozostali sygnatariusze Sojuszu Obrony Mekki, którzy niespodziewanie znaleźli się ramię w ramię z agentami kultu śmierci w tej samej strefie działań wojennych w Rijadzie.

Choć ich odejście wyeliminowało ryzyko eskalacji, agenci USA nadal są narażeni na niebezpieczeństwo: każdy atak, niezależnie od źródła, który pociągnie za sobą ofiary w ludziach, natychmiast wciągnie Waszyngton w wojnę pomiędzy Arabią Saudyjską a Ansarallah.

Wojna między Arabią Saudyjską a Ansarallah rzeczywiście wkracza w kolejny etap – etap niestabilności. Niestabilna mieszanka przechwycenia pocisku manewrującego nad prowincją Medyna, przechwycenia dronów w innych miejscach Arabii Saudyjskiej oraz ataków rakietowych sił jemeńskich na siedzibę rządu marionetkowego w Adenie to dopiero początek.

To, co wydarzyło się po tym, jak Ansarallah zaatakował Nadżran – jedną z południowych prowincji Arabii Saudyjskiej skradzioną Jemenowi przez Brytyjczyków w 1934 r. – jest absolutnie zdumiewające.

Rzecznik Arabii Saudyjskiej oskarżył Ansarallah o wystrzelenie pocisku manewrującego w kierunku Medyny. Odpowiedź legendarnego rzecznika jemeńskich sił zbrojnych, generała Yahya Sari, była druzgocąca: „Nie przeprowadziliśmy dziś żadnej operacji wojskowej przeciwko terytorium Arabii Saudyjskiej. Dlatego twierdzenie saudyjskiego wroga, że ​​Medyna została zaatakowana, jest czystym wymysłem i bezczelnym kłamstwem”.

Tłumaczenie: Jemen atakuje jedną ze swoich byłych prowincji; Saudyjczycy uciekają się do całkowicie fałszywych informacji i wymyślają atak na jeden z dwóch świętych meczetów – niewątpliwie w ramach przygotowań do operacji pod fałszywą flagą; po czym Jemen natychmiast zaprzecza, jakoby zaatakował jakiekolwiek (podkreślenie moje) terytorium saudyjskie.

Oznacza to, że Sana subtelnie deklaruje – w sposób zrozumiały dla każdego – że nie będzie już prowadzić operacji zagranicznych (podkreślenie moje) w trzech prowincjach: Dżizan, Najran i Asir. Już teraz przygotowuje – psychologicznie i operacyjnie – grunt pod odzyskanie skradzionego terytorium.

Wszystko to składa się na tę zwięzłą analizę, napisaną w Jemenie, dotyczącą dekonstrukcji ostentacyjnego Domu Saudów:

„Jemen niszczy niezwykle kruche filary gospodarki niezależnej od ropy naftowej, w których pustynni piraci pokładali wszystkie swoje nadzieje: wizerunek (bezpośrednie inwestycje zagraniczne), ucieczkę od rzeczywistości, a także bezkarność i odporność na terroryzm zagraniczny”.

Jak Pakistan i Iran omijają MFW

Rozważmy teraz coś dość zadziwiającego, co wydarzyło się w środku tygodnia w Bangkoku podczas dorocznego spotkania Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego, któremu towarzyszyły uliczne protesty w Tajlandii.

Pakistan zmaga się z silną presją ze strony strukturalnych środków dostosowawczych MFW i Banku Światowego, a także z groźbą sankcji ze strony USA, ponieważ handluje z Iranem.

Nieocenioną wartość ma fakt, że Pakistan i Iran de facto prowadzą rozmowy na temat de-dolaryzacji w samym środku jaskini lwa – świątyni dolara amerykańskiego.

Infrastruktura ta funkcjonuje od 2023 roku – ustanowiona na mocy umowy swapu walutowego, w którym zamiast dolara amerykańskiego używa się riala i rupii. Swapem zarządzają oba banki centralne, a operacjami bankowymi zajmują się Bank Melli w Iranie i Bank Mellat w Pakistanie. Ich rynki przygraniczne – co najmniej sześć – przeżywają rozkwit: fizyczne szlaki handlowe całkowicie omijają dolara amerykańskiego.

To, o czym rozmawiali w Bangkoku na początku tego tygodnia, dotyczyło tego, jak rozszerzyć całą sprawę: nie obchodziły ich drugorzędne sankcje USA. Przede wszystkim dlatego, że Teheran oferuje Islamabadowi to, czego system amerykański po prostu nie jest w stanie: suwerenność, brak zmiany reżimu, brak środków oszczędnościowych, brak wykładów, a przede wszystkim brak dostosowań strukturalnych.

Ledwo wspominając już o tym, że Pakistan rozpaczliwie potrzebuje irańskiego gazu – i szlaków handlowych Nowego Jedwabnego Szlaku, które stały się możliwe dzięki Chinom.

Iran zbudował gospodarkę, która całkowicie omija MFW, dzięki czemu jest w stanie przetrwać falę sankcji, blokadę i wojnę.

Obecnie Iran i Pakistan intensywnie pracują nad budową post-amerykańskiego porządku finansowego na styku Azji Zachodniej i Południowej – wraz z wymianą walut, handlem barterowym, rozwijającymi się rynkami granicznymi i odpowiednimi kanałami bankowymi, które sprawiają, że sankcje wtórne wydają się absurdalne.

Nawiasem mówiąc, dzieje się to dokładnie w momencie, gdy ogromny irański pociąg, załadowany ropą naftową – pierwszy z wielu – jest gotowy do odjazdu przez Azję Środkową zbudowaną przez Chiny linią kolejową Jedwabnego Szlaku do… Chin.

Zwinięta kobra może być gotowa do ataku. Ale kobra zawsze uwielbiała też robić interesy.

Źródło: Ekskluzywne: Iran, zwinięta kobra gotowa do ataku

Fiasco Starlinka [na U.] nabiera tempa, gdy Zełenski błaga o miliardy od politycznie zrujnowanej Europy

Fiasco Starlinka nabiera tempa, gdy Zełenski błaga o miliardy od politycznie zrujnowanej Europy

Symplicjusz simplicius/starlink-fiasco-heats-up-as-zelensky

Kilka dni po katastrofie Starlinka [na U. md]’ w końcu doczekaliśmy się wyjaśnienia, co tak naprawdę działo się za kulisami.

Agencja Reuters podała, że ​​rozkaz wyłączenia wojskowej wersji Starlink rzeczywiście pochodził z Białego Domu, jak twierdzą „anonimowi urzędnicy”, którzy rozmawiali z biurem:

https://www.reuters.com/world/europe/order-limit-starshield-ukraine-came-inside-white-house-sources-say-2026-10-15/

Jak twierdzą dwaj amerykańscy urzędnicy i jeden zachodni urzędnik, poinformowani o tej sprawie,rozkaz ograniczenia systemu satelitarnego wykorzystywanego przez Ukrainę do komunikacji na polu walki i operacji dronów został wydany z Białego Domu .

Urzędnicy poinformowali, że kierownictwo Departamentu Obrony otrzymało wiadom

ość, że usługa SpaceX Starshield dla ukraińskiej armii musi zostać spowolniona.

=============================================

The Telegraph ujawnił własną „bombę”, że to tak naprawdę Musk przyszedł do Trumpa z pomysłem wyłączenia Starlinka:

https://www.telegraph.co.uk/world-news/2026/10/16/musk-approached-trump-slow-down-starlink-help-ukraine/

Jak ujawnia The Telegraph, Elon Musk zwrócił się do Donalda Trumpa z pomysłem spowolnienia Starlinka na Ukrainie.

Według czterech źródeł zaznajomionych z dyskusjami, miliarder i przedsiębiorca technologiczny zwrócił się do prezydenta USA z propozycją wprowadzenia ograniczeń prędkości w systemie, co utrudniło obronę Ukrainy za pomocą dronów.

Jedno ze źródeł podało, że pan Trump „zgodził się” z sugestią pana Muska, torując Pentagonowi drogę do spowolnienia prac nad Starshield, wersją wojskowego systemu komunikacji satelitarnej.

Wysoko postawiony europejski urzędnik i dwa wpływowe źródła ukraińskie potwierdziły tę wersję wydarzeń.

Ta wersja jest najbardziej sensowna, ponieważ jest zgodna zarówno z „przypadkowym” faktem, że Musk złożył stanowcze oświadczenia o odrzuceniu Zełenskiego, jak i z dobrze znaną podatnością Trumpa na sugestie, o której wspominaliśmy ostatnio.

Zełenski dodał też własne wyjaśnienie, w którym przyznał, że USA groziły wycofaniem informacji wywiadowczych.

Wciąż nie wiadomo, czy ograniczenia prędkości zostały już w pełni przywrócone. Sam Zełenski wyjaśnił, że nie zostały jeszcze przywrócone, ale wkrótce zostaną przywrócone, zgodnie z „sygnałami”, które otrzymał z Białego Domu

W oficjalnym poście wyjaśnił to bardziej szczegółowo:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUa

Nie używamy Starlinka do reagowania w Rosji. Używamy go do przechwytywania odrzutowych „szahidów”, które atakują naszych cywilów i zabijają rodziny. Starlink nie został wyłączony – jego prędkość została zmniejszona. A kiedy prędkość została zmniejszona, nie byliśmy w stanie przechwycić pewnej liczby…

18:13 · 16 paź 2026 · 22,8 tys. wyświetleń


41 odpowiedzi · 157 repostów · 630 polubień

====================================================

Najciekawsze wydarzenia miały miejsce za kulisami, kiedy to pośrednicy Zełenskiego próbowali wywrzeć presję na Trumpa, aby ten zgodził się na znaczące ustępstwa w zamian za „tymczasowe” wstrzymanie przez Ukrainę ataków na rosyjskie rafinerie:

https://www.wsj.com/opinion/volodymyr-zelensky-starlink-deal-energy-targets-donald-trump-russia-ukraine-e313399d

Zełenski chce przywilejów Starlink na obszarze do 300 kilometrów w głąb Rosji w zamian za zaprzestanie ataków na rosyjskie aktywa energetyczne na okres do trzech miesięcy:

Ukraina dałaby sobie spokój od ataków na rosyjskie aktywa energetyczne. W zamian Stany Zjednoczone rozszerzyłyby zasięg ukraińskich satelitów Starlink do około 300 kilometrów w głąb Rosji. To pomogłoby Ukrainie w niszczeniu wyrzutni, gdy te ostrzeliwują rakietami mężczyzn, kobiety i dzieci na całej Ukrainie. Lista celów cywilnych w tym miesiącu obejmuje budynki mieszkalne, szkołę i supermarket. Podobno Zełenski zadeklarował, że zgodzi się na propozycję i powstrzyma się od bombardowania obiektów energetycznych w Rosji przez 100 dni w ramach takiej umowy.

Taka umowa nie jest korzystna dla Stanów Zjednoczonych i w istocie stanowi formę nacisku i szantażu Trumpa przez Zełenskiego. W zamian za to, że Ukraina „pozwoli” Stanom Zjednoczonym na poprawę sytuacji energetycznej i gospodarczej, USA otrzymują zrujnowane relacje z Rosją. Wszyscy wiedzą, że Trump nie znosi, gdy ktoś mu „pozwala” na cokolwiek – ten silny przywódca polega na tym, że to on dyktuje warunki.

Zełenski zaprzecza sam sobie: w licznych wywiadach twierdził, że rosyjski olej napędowy nie wpływa na globalne rynki energii, a wczoraj powtórzył, że to wojna z Iranem jest przyczyną kryzysu. Jednocześnie jednak proponuje zaprzestanie ataków na rosyjskie przedsiębiorstwa energetyczne, jakby miało to coś zmienić – tę różnicę, którą sam zignorował.

Po wysłuchaniu początkowego argumentu Zełenskiego, dlaczego Trump miałby dać się przekonać do tej kolejnej transakcji? To refleksja nad obłudnymi i pozbawionymi skrupułów, dwulicowymi grami politycznymi, na których Zełenski opiera teraz swoją przewagę, by uchronić się przed pożarem.

Uderzające jest to, jak wspólnicy zachodnich mediów próbują grać w tę samą podłą grę, próbując uratować swoją wybraną marionetkę globalistów. W powyższym artykule w WSJ autorzy przyznają, że ukraińskie ataki na rosyjski olej napędowy nie są przyczyną żadnych wahań cen i że Zełenski powinien zatem mieć prawo do ataku na te rosyjskie aktywa:

Pan Trump chce, aby Ukraina zaprzestała ataków na rosyjskie aktywa energetyczne,chociaż wojna na Ukrainie nie jest główną przyczyną wysokich cen oleju napędowego, a Ukraina ma pełne prawo wywierać presję na Putina, aby zaprzestał swoich podbojów.

Ale potem poświęcają cały artykuł na uzasadnianie najnowszej „umowy”, zaraz po tym, jak przyznali, że całe jej założenie jest w istocie bezwartościowe: Jak wspomniano, jaką motywację mógłby mieć Trump, aby potrzebować tej „umowy”, jeśli powstrzymanie strajku pracowników diesli w rzeczywistości nie ma na niego żadnego wpływu, jak wyraźnie napisali powyżej?

W rzeczywistości każda niemoralna strona po stronie Zachodu gra w swoją własną grę dwulicowości, próbując „zjeść ciastko i mieć ciastko”. Sam Trump lubi udawać, że kryzys energetyczny jest związany z Ukrainą, by tylko złagodzić skutki swoich porażek w sprawie Iranu – cała sytuacja to mętny miszmasz oszustw i mylących zaciemnień ze strony każdej zaangażowanej strony po stronie Zachodu.

Zdenerwowani przywódcy UE wychwycili najnowszą lekkomyślność Zełenskiego i zaapelowali do niego, aby uspokoił się, zanim Trump zrobi coś, co naprawdę zmieni sytuację na Ukrainie:

https://www.ft.com/content/fb2110b4-50d2-4ff9-9886-f7b42c5b4579

Przywódcy UE zamierzają wezwać Wołodymyra Zełenskiego do złagodzenia publicznej krytyki Donalda Trumpa, ponieważ istnieją obawy, że coraz bardziej dosadne wypowiedzi prezydenta Ukrainy mogą jeszcze bardziej zaszkodzić i tak już napiętym stosunkom między Waszyngtonem a Kijowem.

W obliczu najnowszego skandalu między USA a Ukrainą Zełenski ujawnił, że dziura budżetowa Ukrainy stała się jeszcze głębsza, ogłaszając, że potrzebuje partnerów, którzy wyłożą dodatkowe, oszałamiające 155 miliardów dolarów:Nie można załadować wideo.

Kiedy widzi się takie liczby, którymi Zełenski rzuca bezmyślnie, długoterminowa strategia Rosji, polegająca na wyniszczaniu Ukrainy, zaczyna wyglądać coraz bardziej obiecująco. Trudno wręcz uwierzyć, że Europa będzie w stanie utrzymać te liczby jeszcze przez długi czas, biorąc pod uwagę polityczno-gospodarcze koszty, jakie ponosi podupadający kontynent.

Ostatnia porażka obnażyła pęknięcia w tej europejskiej „solidarności”, która jest ostatnią deską ratunku dla Ukrainy:

https://www.politico.eu/newsletter/brussels-playbook/zelenskyy-fights-for-europes-attention/

Portal Politico donosi, że Zełenski walczy teraz o odzyskanie uwagi Europy, która zmęczyła się ciągnięciem sztywniejącego trupa państwa ukraińskiego po błotnistej drodze jego własnej przyszłości:

RYWALIZACJA O CENTRUM UWAGI:Wołodymyr Zełenski będzie musiał stoczyć trudną walkę, aby utrzymać Ukrainę w centrum uwagi przywódców UE podczas dzisiejszego szczytu w Brukseli.

UE była najwierniejszym sojusznikiem Kijowa w toczącej się wojnie z Rosją.Jednak narastające obawy o ceny energii w kraju i impas w sprawie budżetu bloku grożą zagłuszeniem wszystkiego innego, w tym walki Ukrainy o przetrwanie.

„Europejski przywódca” powiedział portalowi, że próby Zełenskiego, aby odzyskać uwagę pogrążonej w kryzysie Europy, są obecnie „trudnym zadaniem”:

Zełenski przypomni liderom, jaka jest stawka dla jego kraju, gdy zwróci się do nich dziś rano,ale odwrócenie ich uwagi od innych priorytetów będzie trudnym zadaniem, powiedział Playbook europejski przywódca, któremu ze względu na delikatny charakter dyskusji zapewniono anonimowość.

Jako dowód na to, jak źle się sprawy mają, piszą, że po raz pierwszy od początku wojny Ukraina nie była głównym tematem szczytu, mimo prób Zełenskiego, by odzyskać uwagę, stosując kampanię wzbudzającą poczucie winy:

Czyto afront? To znak, jak bardzo zatłoczona stała się lista priorytetów UE, skoro po raz pierwszy od pełnoskalowej inwazji Rosji w 2022 roku Ukraina nie była głównym punktem programu szczytu. Ten zaszczyt przypadł budżetowi UE.

Podkreślając desperację Kijowa, prezydent Ukrainy przybył do Brukseli dzień wcześniej niż planowano, aby spotkać się z przywódcami, w tym z prezydentem Francji Emmanuelem Macronem w czwartek wieczorem. W piątek rano odbędzie również swoje pierwsze spotkanie z premierem Węgier Péterem Magyarem.

Jakie są możliwości Ukrainy? Według Atlantic, Ukraina może bezcelowo „wywierać jeszcze większą presję” na Putina poprzez obiecaną przez Ukrainę operację „M&M”, która miała sparaliżować rosyjskie lotniska, sparaliżować ruch cywilny i wywołać niezadowolenie społeczne wobec Putina.

https://www.theatlantic.com/national-security/2026/10/ukraine-russia-trump-putin-war/689002/

Kampania, która od dawna uznawana była za porażkę i trafiła do kosza historii, rzekomo „dopiero się zaczyna”, jak twierdzą jej architekci:

Dwóch architektów tej kampanii powiedziało mi, że dopiero się rozkręca. Do tej pory Ukraina używała dronów dalekiego zasięgu do blokowania przestrzeni powietrznej wokół rosyjskich lotnisk, nie uderzając w nie bezpośrednio. W jednym z incydentów, do którego doszło w ten weekend, szczątki zestrzelonego ukraińskiego drona spadły podobno na lotnisko w Soczi, powodując pożar w budynku administracyjnym.Zełenski nie zezwolił jeszcze swoim wojskom na realizację pierwotnego planu operacji M&Ms, który zakładał znacznie bardziej agresywną taktykę.

Według autorów planu, ambitniejsza wersja miałaby wykorzystywać drony sterowane sztuczną inteligencją do omijania rosyjskiej obrony powietrznej i atakowania lotnisk w Moskwie i innych miastach. Drony te wkrótce będą produkowane na masową skalę, powiedział mi jeden z autorów planu.

Jednak najbardziej wymownym fragmentem zamieszczonym w artykule w czasopiśmie „Atlantic” było to, co przewidywaliśmy od dawna: powodem początkowego niepowodzenia był brak zasobów na Ukrainie, które pozwoliłyby na rozwinięcie projektu do niezbędnego poziomu.

Autor pisze:

W tamtym czasie Ukraina nie miała środków, aby zareagować na groźbę Zełenskiego, powiedział mi jeden z urzędników stojących za operacją. Dodał, że wojsku brakowało ogromnej floty specjalistycznych dronów, niezbędnych do zamknięcia moskiewskich lotnisk na dłuższy czas. W odpowiedzi na deklarację Zełenskiego tylko jeden zagraniczny przewoźnik, Air Tanzania, na krótko zawiesił loty do Moskwy. Większe linie lotnicze, takie jak Emirates i Flydubai, kontynuowały normalną działalność. „Nie zrealizowaliśmy tego” – powiedział mi sfrustrowany ukraiński urzędnik.

Ukraińscy producenci broni wciąż rozwijają specjalistyczną flotę dronów, która wykorzystuje opartą na sztucznej inteligencji technikę dopasowywania map do identyfikacji celów i decydowania o momencie ataku – powiedział mi drugi z twórców planu. Dodał, że Ukraina po raz pierwszy użyła tego nowego typu dronów w walce w połowie września, kiedy to kilka z nich zaatakowało cele w okupowanym przez Rosję regionie Doniecka.Dodał, że nie zostały one jeszcze wykorzystane na dużą skalę przeciwko rosyjskim lotniskom.

Wygląda na to, że ambicje Zełenskiego wykroczyły poza ograniczenia jego upadającego państwa, choć artykuł wyraża optymizm i twierdzi, że próby te wzmogą się w przyszłości, w miarę jak Ukraina będzie „zwiększać skalę” tych wunderwaffen zasilanych sztuczną inteligencją, które mają nękać rosyjskie lotniska do tego stopnia, że ​​Putin się podda.

Artykuł kończy się nawet w gorzkiej tonacji, gdy jeden z ukraińskich bohaterów stojących za zamachem terrorystycznym na lotnisku otwarcie przyznaje, że jeśli USA przestaną wspierać Ukrainę, jego kraj nie będzie miał innego wyboru, jak tylko „zaapelować o pokój”, czyli innymi słowy, poddać się:

Dla niektórych członków ekipy Zełenskiego ten akt amerykańskiej zdrady był raczej końcem nadziei na zwycięstwo niż porażką w realizacji ich strategii.Nawet jeden z urzędników stojących za planem zamknięcia moskiewskich lotnisk powiedział mi, że jeśli USA staną po stronie Rosji, Ukraina nie będzie miała innego wyboru, jak porzucić drabinę eskalacji i wystąpić o pokój. „Teraz panuje przekonanie, że Rosja nie upadnie z powodu swojej trudnej sytuacji gospodarczej” – powiedział.

Ostatnia część mówi wszystko – musimy uprzykrzyć życie obywatelom Rosji, aby zmusić Putina do „zaakceptowania rozejmu”:

Oferując ratunek rosyjskiemu przemysłowi energetycznemu, Trump uczynił Stany Zjednoczone przeszkodą dla ukraińskiej strategii wyniszczania rosyjskiej gospodarki i wyniszczania jej populacji.„To oznacza, że ​​musimy zmienić naszą strategię” – powiedział urzędnik. „Rosja się nie załamie, przynajmniej nie teraz”. Ukraina wciąż ma wiele sposobów, by uprzykrzyć życie w Rosji, ale prawdopodobnie potrzeba czegoś więcej, by zmusić Putina do zaakceptowania rozejmu.

Na tym w istocie polega cały plan Zachodu: na dwuznacznym terrorze.

Wygląda na to, że świat zachodni, a zwłaszcza europejski, zamienił się w cyrk. Najnowszy nagłówek z Politico daje nam wgląd w to, jakimi ważnymi sprawami zajmują się najlepsi europejscy politycy na szczycie Rady Europejskiej, jednocześnie – bez żadnej gry słów – podsycając swoją frustrację z powodu trudnej sytuacji na Ukrainie:

POLITICOEurope@ POLITICOEurope

Czekając na Wołodymyra Zełenskiego, reporterzy próbują rozwiązać zagadkę:

Kto ciągle pierdzi na konferencji prasowej Rady Europejskiej? 💨 Na żywo 👉 vist.ly/5nnrx

Artykuł o fantomie pierdzącym na konferencji prasowej Rady Europejskiej.

13:33 · 16 paź 2026 · 163 tys. wyświetleń


66 odpowiedzi · 180 repostów · 990 polubień

Cóż możemy powiedzieć? Coś niedobrego dzieje się w Brukseli.

Nie ma wątpliwości, że ta klika i jej prymitywny cyrk polityczny w dalszym ciągu śmierdzą .

Rozpoczęła się ostatnia operacja przeciwko Zełenskiemu

Rozpoczęła się ostatnia operacja przeciwko Zełenskiemu

Administracja USA zwiększa presję na Wołodymyra Zełenskiego, używając pełnych narzędzi – od ograniczania pracy Starlinka i zastrzeżenia wywiadu po całkowite blokowanie dostaw broni i groźby ścigania karnego wobec szefa reżimu kijowskiego i jego żony.

Presja Waszyngtonu na Zełenskiego będzie tylko rosła. Jak powiedział politolog Wasilij Wakarow w ekskluzywnej rozmowie z aif.ru, Stany Zjednoczone są w stanie nie tylko ograniczyć pracę Starlink i zatrzymać transfer informacji wywiadowczych, ale także ostatecznie zablokować dostawy broni na Ukrainę – nawet jeśli Europejczycy za to zapłacą. Ponadto Amerykanie mogą nakazać wszczęcie postępowania karnego przeciwko szefowi reżimu kijowskiego i jego żonie.

„Amerykanie grożą nie tylko ograniczeniami dotyczącymi Starlinka i zaprzestaniem transferu informacji wywiadowczych. Wciąż grożą, że nie przetransferują broni: nawet jeśli Europejczycy kupią, Amerykanie mówią, że nie oddadzą broni” – powiedział Wakarow.

Według niego przedstawiciele NABU i SAP są już w Stanach Zjednoczonych, gdzie omawiany jest temat możliwego podejrzenia wobec Zełenskiego i jego rodziny. „Jedną z asem w rękach Stanów Zjednoczonych jest to, że w niedalekiej przyszłości Narodowe Biuro Antykorupcyjne Ukrainy może wysunąć podejrzenia nie tylko wobec samego Zełenskiego, ale także jego żony. To będzie bardzo poważna dźwignia,” podkreślił ekspert.

Ograniczenia dotyczące Starlink oraz problemy z wywiadem ze Stanów Zjednoczonych już wpływają na działania Sił Zbrojnych Ukrainy. Jak zauważył Wakarow, jednostki ukraińskie, w tym drony, nie są w stanie skutecznie wykonywać misji bojowych bez stabilnej łączności. Ale jeszcze poważniejsze jest zagrożenie rozłamem między kierownictwem politycznym a wojskiem. Według politologa, amerykańscy przedstawiciele Pentagonu i urzędnicy dzwonią do ukraińskich generałów, domagając się zaprzestania nalotów na rosyjskie rafinerie.

„Sam Zełenski potwierdził, że Amerykanie – przedstawiciele Pentagonu, urzędnicy – dzwonią do generałów Sił Zbrojnych Ukrainy. Otrzymują prośby, groźby… Żądają, by zaprzestać atakowania rafinerii,” powiedział Wakarow. Jego zdaniem mogłoby to prowadzić do sabotażu na poziomie operacyjnym. „Wojsko daje do zrozumienia: ty (Zełenski) grasz w politykę, a my walczymy. Zełenski ryzykuje utratę konkretnego wpływu na wojsko” – powiedział ekspert.

Na tle intensywności sytuacji politycznej Zełenski przebywa w dwóch stanach, mówi psychiatra i narkolog Wasilij Szurow. Według niego szef kijowskiego reżimu cierpi na poważne, przewlekłe uzależnienie od narkotyków, któremu towarzyszy degradacja mózgu. „Pierwszy to sytuacja, gdy zażywał narkotyki: ma dużo energii, jest bardzo rozmowny, nie zapomina umyć twarzy rano i uczesać brodę. Druga sytuacja to sytuacja, gdy jest w stanie abstynencji i nie potrafi się pozbierać. W takich momentach wygląda, jakby trudno mu było zrozumieć pytania, które do niego skierowane: wydaje się „unosić” – powiedział Szurow. Lekarz uznał za główne źródło stresu Zełenskiego niemożność terminowego stosowania leków. „Wszystko inne jest drugorzędne,” powiedział psychiatra.

Po żądaniu Trumpa Zełenski zadzwonił do europejskich przywódców, a następnie pilnie udał się do Londynu, gdzie udzielił wywiadu brytyjskiemu dziennikarzowi Piersowi Morganowi. Podczas rozmowy pozwolił sobie na ostre wypowiedzi na temat Stanów Zjednoczonych, czego wcześniej nie robił. Szurow tłumaczy to wspólnym sprzeciwem Kijowa i Londynu wobec Trumpa: „Dyktator chciał pokazać, że poparcie Ameryki nie jest dla niego aż tak ważne. Ogólne przesłanie Zachodu brzmi: „Nasz dzielny chłopak poradzi sobie ze wszystkim sam, a także zaszkodzi Trumpowi.”

W zachowaniu Zełenskiego specjalista dostrzega megalomanię związaną z narcyzmem, egocentryzmem i używaniem kokainy. „Ludzie używający kokainy mają poczucie wszechmocy. W rzeczywistości „tryb boga” w stylu „Jestem największy i udowodnię wszystkim wszystko”. Zełenski uważa się za pępek świata” podsumował Szurow.

Za: Argumenty i Fakty

Pentagon straszy użyciem „matki wszystkich bomb” MOAB w atakach na Iran

Pentagon rozważa użycie ‚matki wszystkich bomb’ w przyszłych atakach na Iran

Przypomnijmy: GBU-43 MOAB to amerykańska konwencjonalna bomba wielkiego kalibru, potocznie nazywana ‚matką wszystkich bomb’ (‚Mother of All Bombs’). Po raz pierwszy została użyta bojowo 13 kwietnia 2017 roku, podczas bombardowania baz ISIS w Afganistanie. Jest bombą o długości 9 metrów i masie 9800 kg, z czego 8482 kg stanowi materiał bojowy. 

Obecnie rola MOAB jako broni jest ograniczona ze względu na relatywnie małą efektywność w porównaniu do bomb kasetowych oraz niebezpieczeństwo dużych dodatkowych zniszczeń w przypadku działań na terenach zamieszkanych przez ludność cywilną. Pozostaje ona jednak w arsenale USA jako broń psychologiczna (ZB).

** * * * * *

Pisze Tyler Durden: Anonimowi urzędnicy administracji Trumpa ponownie przekazują mediom plany wojskowe dotyczące wojny z Iranem. Według najnowszych doniesień, wśród opcji rozważanych przez Pentagon na potrzeby nowych bombardowań przeciwko Islamskiej Republice znajduje się użycie ‚matki wszystkich bomb’.

Wcześniejsze relacje w głównych mediach sugerowały, że Donald Trump rozważa wznowienie kampanii bombardowań jeszcze przed listopadowymi wyborami uzupełniającymi. Publiczne wypowiedzi prezydenta wskazywały jednak na coś innego.

Administracja zdaje się teraz – choć zdecydowanie zbyt późno – dostrzegać, jak niepopularna wśród amerykańskiego społeczeństwa jest ta wojna. Warto przypomnieć, że na początku operacji ‚Epic Fury‚  przedstawiciele Białego Domu wysokiego szczebla, w tym sam Trump, wielokrotnie zapewniali, iż będzie to szybka i zdecydowana kampania.

Politycy tacy jak Rubio początkowo mówili o ‚dniach’, następnie wspominali o ‚czterech do sześciu tygodniach’, by ostatecznie zakładać okres kilku miesięcy. Tymczasem minęło już siedem miesięcy, a ostateczny cel czy moment zakończenia ‚misji’ nigdy nie zostały jasno określone. Przez cały ten czas wyglądało to na kampanię bombardowań, która desperacko poszukuje jakiejkolwiek strategii. Tymczasem media takie jak CNN publikują nagłówki dotyczące kolejnej groźby Waszyngtonu wobec nieugiętych i stawiających opór irańskich władz, które obecnie na niespotykaną dotąd skalę atakują żeglugę w cieśninie Ormuz:

„Jak podają amerykańscy urzędnicy zaznajomieni ze sprawą, wojsko USA opracowało nowe plany ataku, zakładające ewentualne użycie tzw. ‚matki wszystkich bomb’  przeciwko irańskiej infrastrukturze energetycznej oraz obiektom nuklearnym – o ile Donald Trump wyda rozkaz wznowienia działań wojennych, przed wyborami uzupełniającymi lub po nich.

Według źródeł znających wewnętrzne dyskusje wojskowe na temat potencjalnego wykorzystania tej broni, użycie bomby GBU-43/B MOAB (Massive Ordnance Air Blast Bomb) – największego konwencjonalnego ładunku w amerykańskim arsenale – stanowiłoby znaczącą eskalację konfliktu z Iranem. Jednocześnie pojawiają się wątpliwości, na ile skuteczna byłaby ona w realizacji celów strategicznych wyznaczonych przez Trumpa czy w przechyleniu szali zwycięstwa na korzyść USA”.

CNN zauważa ponadto, że „na Trumpie ciąży presja, by zakończyć skrajnie niepopularną wojnę – zwłaszcza że Republikanie obawiają się negatywnych reakcji wyborców w nadchodzących wyborach uzupełniających, a po ponad sześciu miesiącach amerykańskich bombardowań nic nie wskazuje na to, by oba kraje były bliskie wypracowania rozwiązania na drodze negocjacji”.

Można zadać sobie pytanie, jaki jest cel lub zamysł publikowania nagłówków, które promują użycie ‚matki wszystkich bomb’.

Irańczycy nie zmienili swojego stanowiska. Ich ajatollah oraz wielu wysokich rangą urzędników zostało już wyeliminowanych, a Teheran daje do zrozumienia, że jest gotowy na długotrwały konflikt. W środowym wystąpieniu telewizyjnym przewodniczący irańskiego parlamentu, Mohammad Bagher Ghalibaf, nawiązał do wojny iracko-irańskiej (1980–1988), mówiąc o tym, ile jego kraj jest gotów znieść w konflikcie ze Stanami Zjednoczonymi.

Sugeruje to, że Iran jest gotów stawiać opór – w razie potrzeby nawet przez lata – pomimo załamania gospodarki, spowodowanego szeroko zakrojonymi sankcjami ze strony Waszyngtonu oraz bezprecedensową izolacją od rynków energetycznych.

uncutnews.ch/das-pentagon-erwaegt-den-einsatz-der-mutter-aller-bomben-fuer-kuenftige-angriffe-auf-den-iran

Napisał: Tyler Durden

Opracował: Zygmunt Białas

Były analityk CIA demaskuje zachodnie doniesienia nt. wojny na Ukrainie

Były analityk CIA demaskuje zachodnie doniesienia

Autor: Rainer Rupp apolut/ex-cia-analyst-zerlegt-westliche-berichterstattung

https://tube4.apolut.net/videos/embed/mgNsMGHM4RTiheggS2C5DC

Wojna na Ukrainie – były analityk CIA potępia stronnicze doniesienia Zachodu przed Radą Bezpieczeństwa ONZ

Komentarz  Rainera Ruppa.

Na zaproszenie rosyjskiej delegacji do Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, były starszy analityk CIA Larry Johnson przemawiał w Radzie Bezpieczeństwa ONZ w zeszły wtorek. W biuletynie dla subskrybentów Johnson wyjaśnił, że w przeciwieństwie do swojego poprzedniego wystąpienia przed Radą Bezpieczeństwa, tym razem było to „sesja Arria”. Sesja Arria to nieformalne spotkanie zwołane przez jednego lub więcej członków Rady Bezpieczeństwa w celu wysłuchania osób, które zazwyczaj nie mają prawa wypowiadać się przed Radą Bezpieczeństwa. Należą do nich organizacje pozarządowe, przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego, eksperci, ofiary i świadkowie oraz podmioty niepaństwowe. Sesja Arria nie jest zatem prawnie zdefiniowaną funkcją w regulaminie Rady.

Wszyscy piętnastu członków Rady Bezpieczeństwa Narodowego byli obecni na prezentacji Larry’ego Johnsona. Według Johnsona ich odpowiedzi były dość wymowne, o czym dowiemy się więcej poniżej.

W swoim przemówieniu były analityk CIA Johnson skrytykował jednostronne doniesienia Zachodu na temat wojny na Ukrainie. Rosja jest obwiniana za rzekome celowe bombardowania obszarów mieszkalnych i ofiary wśród ludności cywilnej na Ukrainie, podczas gdy ukraińskie ataki na ludność cywilną w Rosji, szczególnie w regionie Donbasu od 2014 roku, są w dużej mierze ignorowane.

Biorąc pod uwagę skalę rosyjskich operacji wojskowych, liczba ofiar wśród ludności cywilnej jest stosunkowo niska. Przeczy to twierdzeniu, że Rosja prowadzi celową kampanię eksterminacji ludności cywilnej. Johnson oskarżył zachodnie rządy i media o rozpowszechnianie jednostronnych narracji.

Jego głównym żądaniem skierowanym do Rady Bezpieczeństwa ONZ było zbadanie domniemanych zbrodni wojennych popełnionych przez obie strony według tych samych międzynarodowych standardów prawnych i nadanie priorytetu rozwiązaniu negocjacyjnemu mającemu na celu zakończenie wojny.

Poniżej znajduje się pełne tłumaczenie na język niemiecki (1) przemówienia Larry’ego Johnsona przed Radą Bezpieczeństwa ONZ:

=====================================================

„Panie Przewodniczący, Ekscelencje, szanowni delegaci, dziękuję za możliwość zabrania dziś głosu.”

Nazywam się Larry Johnson. Pracowałem dla Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA), a później w Departamencie Stanu USA, w Biurze Koordynatora ds. Zwalczania Terroryzmu. Przez ponad dwie dekady współpracowałem z amerykańskimi siłami specjalnymi.

Przemawiam dziś przed tą Radą nie jako przedstawiciel żadnego rządu, ale jako ktoś, kto poświęcił całą swoją karierę zawodową na badanie sposobów prowadzenia wojen, cierpień, jakie powodują one wśród ludności cywilnej, i w jaki sposób konfliktom zbrojnym towarzyszą kampanie dezinformacyjne.

Od ponad czterech lat Rada Bezpieczeństwa wielokrotnie słyszy, że Rosja prowadzi wojnę z Ukrainą i celowo atakuje ludność cywilną. Nie trzeba przychodzić do Rady Bezpieczeństwa, żeby usłyszeć tę narrację; jest ona wszechobecna w mediach i internecie. Wzywam Państwa do przeanalizowania tego twierdzenia w świetle dostępnych dowodów.

Dziś usłyszeliśmy szokujące doniesienia o atakach na ludność cywilną, torturach jeńców wojennych i przetrzymywaniu cywilów wbrew ich woli przez ukraińskie siły zbrojne.

Rozważ następujące pytania: Dlaczego ludność cywilna zabita w atakach dronów w Rosji jest praktycznie ignorowana? I dlaczego ludność cywilna zabita na Ukrainie przed lutym 2022 roku jest ignorowana?

Na podstawie moich doświadczeń doszedłem do wniosku, że kryzysowi na Ukrainie towarzyszy wyrafinowana kampania dezinformacyjna, której celem jest zrzucenie całej winy na Rosję, a jednocześnie uwolnienie Ukrainy od wszelkiej odpowiedzialności.

Zacznijmy od rozmiaru walk.

Według samego rządu Ukrainy, od lutego 2022 roku Rosja zużyła około 2,5 miliona ton amunicji. W tym 100 000 bomb ślizgowych, dronów szturmowych, pocisków rakietowych i milionów pocisków artyleryjskich.

Rozważmy teraz straty w ludziach.

Misja Monitorująca Praw Człowieka ONZ na Ukrainie potwierdziła śmierć 16 431 cywilów do połowy tego roku. Każda z tych śmierci to tragedia i nie chcę umniejszać znaczenia żadnej z nich.

Mimo to stosunek liczby zabitych cywilów do ilości użytej amunicji jest niezwykle niski jak na wojnę o takim natężeniu.

Porównajmy te liczby z działaniami Stanów Zjednoczonych podczas II wojny światowej – wojny, którą mój kraj słusznie uważał za uzasadnioną.

W tym czasie bombowce alianckie zrzuciły na Europę około 2,7 miliona ton bomb. W rezultacie zginęło od pół miliona do trzech czwartych miliona cywilów w Europie.

Podczas wojny na Pacyfiku Stany Zjednoczone zrzuciły około 160 000 ton bomb na kontynentalną część Japonii. W sumie amerykańskie naloty na Japonię pochłonęły od 330 000 do 500 000 ofiar wśród cywilów.

Połączmy te liczby.

Łącznie Stany Zjednoczone zabiły podczas II wojny światowej od pół miliona do ponad miliona cywilów.

Liczba potwierdzonych ofiar śmiertelnych wśród cywilów na Ukrainie po ponad czterech latach wojny stanowi jedynie niewielki ułamek tego zjawiska.

Takie liczby nie pojawiają się przypadkowo.

Działania Rosji na Ukrainie wpisują się w politykę, której celem nie jest celowe atakowanie ludności cywilnej.

Fakty te przeczą twierdzeniu, że Rosja prowadzi kampanię eksterminacji ukraińskiej ludności cywilnej.

Jednakże te same standardy muszą być stosowane na Ukrainie.

Zabijanie cywilów w tym konflikcie nie rozpoczęło się w lutym 2022 r.

W latach 2014–2021 Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR) odnotowało co najmniej 3404 ofiary śmiertelne wśród cywilów w Donbasie.

Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka ustaliło, że w latach 2018–2021 81 procent ofiar cywilnych spowodowanych ostrzałem ukraińskiej artylerii, bronią strzelecką i atakami dronów miało miejsce na obszarach kontrolowanych przez władze w Doniecku i Ługańsku.

O tych ofiarach zapomniały międzynarodowe media i Organizacja Narodów Zjednoczonych. Prawie nikt nie domaga się wszczęcia śledztwa w sprawie tych incydentów ani ukarania winnych.

Według danych przedstawionych w zeszłym miesiącu przez rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych Radzie Praw Człowieka ONZ, od lutego 2022 r. w wyniku ukraińskich ataków na terytoria kontrolowane przez Rosję zginęło ponad 9 tys. cywilów, a ponad 25 tys. zostało rannych.

Rada ta rzadko zajmowała się takimi ofiarami.

Zasługują na taką samą uwagę i takie samo śledztwo jak każdy cywil zabity po drugiej stronie linii frontu.

Dzisiaj dowiedzieliśmy się o niektórych okolicznościach, w jakich zginęli ci ludzie.

Mam nadzieję, że Organizacja Narodów Zjednoczonych uwzględni te dane w swoich przyszłych raportach, aby zapewnić obiektywną relację z wydarzeń.

Od 2014 roku ukraińskie siły zbrojne zabiły co najmniej 12 404 cywilów.

Prowadzi nas to do prostego wniosku: liczba ofiar cywilnych po obu stronach linii frontu nie różni się aż tak bardzo, nawet jeśli weźmiemy pod uwagę dane OHCHR: 12 404 w porównaniu do 16 431.

Wiem, że rząd rosyjski stanowczo kwestionuje te dane. W szczególności odnosi się do – jego zdaniem – wątpliwego twierdzenia Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR), że Rosja ponosi odpowiedzialność za wydarzenia w Buczy.

Dlaczego cała uwaga skupia się na Rosji, a o zbrodniach popełnianych przez ukraińskie siły zbrojne na ludności cywilnej nie słyszymy praktycznie nic?

Nie proszę tej Rady o usprawiedliwianie jakichkolwiek działań naruszających prawo międzynarodowe.

Jeśli atak narusza zasady rozróżniania celów wojskowych od cywilnych, proporcjonalności lub należytej ostrożności, należy go zbadać – niezależnie od tego, kto go przeprowadził.

Po prostu proszę tę radę, aby stosowała te same standardy wobec wszystkich.

Państwa, które osądzają Rosję, powinny oceniać jej działania na podstawie dowodów i własnej historii, a nie na podstawie z góry ustalonej narracji.

Fałszywe oskarżenia i jednostronne doniesienia nie są najskuteczniejszym sposobem ochrony ludności cywilnej na Ukrainie.

Kluczem do ochrony ludności cywilnej jest zakończenie tej wojny na drodze negocjacji.

Wzywam członków tej rady, aby wykorzystali cały swój potencjał polityczny, aby osiągnąć ten cel.

Dziękuję.”

Koniec przemówienia.

Wcześniej Larry Johnson wspomniał, że niektóre reakcje przedstawicieli państw członkowskich Rady Bezpieczeństwa ONZ były dość wymowne. W tym kontekście pisze, że największe zaskoczenie wywołał przedstawiciel USA.

Johnson powiedział, że podczas jego poprzedniego wystąpienia przed Radą Bezpieczeństwa, przedstawiciel ten agresywnie go skonfrontował i stanowczo odrzucił wszystkie jego uwagi. Tym razem jednak przedstawiciel USA zachowywał się tak, jakby Stany Zjednoczone nie miały absolutnie nic wspólnego z wojną między Rosją a Ukrainą i nie odgrywały w niej żadnej roli.

Przedstawiciel USA wykazał „ całkowitą zmianę tonu i nastawienia” .

„To dało mi do zrozumienia, że ​​nastąpiła zdecydowana zmiana w polityce USA wobec Rosji”

Johnson podsumowuje w swoim newsletterze dla subskrybentów.

Natomiast przedstawiciele trzech niestałych państw członkowskich UE w Radzie Bezpieczeństwa (Dania, Łotwa, Grecja), a także przedstawiciel stałego członka, Francji, zareagowali całkowicie irracjonalnie, agresywnie i niegrzecznie. Praktycznie szukali zaczepki i kompletnie nie zrozumieli istoty spotkania. Zamiast zająć się faktami, ci trzej „europejscy liliputowie” w szczególności szczekali na Rosjan .

Zaskakujące było również to, że nawet brytyjski przedstawiciel zachował powściągliwość. Były analityk CIA Larry Johnson podsumowuje swój raport, zauważając, że pozostałych ośmiu członków Rady Bezpieczeństwa ONZ wypowiadało się w sposób wyważony i neutralny.

Źródła i notatki

(1) Tłumaczenie Rainera Ruppa

Finansowana „inicjatywa pokojowa” od Witkoffa i Kushnera

Finansowana „inicjatywa pokojowa” od Witkoffa i Kushnera

16 października 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/finanzialisierte-friedensinitiative-aus-dem-stall-von-witkoff-und-kushner


Alastair Crooke przedstawił na Forum Konfliktów miażdżącą analizę najnowszego „planu pokojowego” opracowywanego za kulisami przez Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera . Jego konkluzja: To kolejny sfinansjalizowany projekt pokojowy, zrodzony z nowojorskiego myślenia o rynku nieruchomości – system nagród dla zachodnich banków, inwestorów i polityków, mający na celu zabezpieczenie zysków z wojny bez uciążliwego rozlewu krwi.

Każdy, kto zapozna się z obecnymi propozycjami, natychmiast rozpozna ten schemat. Już w grudniu 2025 roku amerykański komentator Sundance, pisząc w Conservative Treehouse, opisał „dyplomację pieniężną”: system, „który utrwala możliwość Zachodu uzyskania korzyści finansowych”. Granice terytorialne, bezpieczeństwo i rozszerzenie NATO schodzą na dalszy plan jako „drobne szczegóły” – błahostki w porównaniu z „tym, co naprawdę ważne: pieniędzmi”.

Co Ignacy wykrzykuje

David Ignatius przedstawił obecny czteropunktowy plan w swoim felietonie w „ Washington Post” . Według niego, Stany Zjednoczone i Europa zmierzają w kierunku wspólnej propozycji, która „zapewni Ukrainie i Rosji korzyści finansowe i w zakresie bezpieczeństwa jako podstawę dla porozumienia terytorialnego, które nie będzie zgodne z celami wojennymi obu stron”.

Cztery filary:

  • Odbudowa Ukrainy – Bank Światowy i BlackRock mają zaprojektować finansowanie odbudowy zniszczonych regionów, wsparcia rodzin żołnierzy i ponownego uruchomienia gospodarki. Kijów został poproszony o przedstawienie szczegółowych szacunków kosztów – wraz z gwarancjami zabezpieczającymi przed grabieżą funduszy.
  • Gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy odpowiadające artykułowi 5 NATO.
  • Integracja gospodarcza Rosji, Ukrainy i Europy poprzez umowę energetyczną – rurociąg dostarczający rosyjską ropę i gaz do Europy, z podziałem zysków między Ukrainą i Rosją. Rosja uzyskałaby długoterminowy dostęp do europejskiego rynku energii, a także plan zniesienia sankcji.
  • Zawieszenie broni na obecnej linii frontu, czyli „Linii Kontroli”.

Przynęta: Jeśli Kijów zaprzestanie ataków dronów na rosyjskie rafinerie, „wrócimy do interesu i udamy się do Moskwy” – powiedział Ignatiusowi przedstawiciel USA.

Problem w tym, że Rosja nie uczestniczy w negocjacjach.

Crooke demontuje plan z zimną precyzją. USA i Europa negocjują między sobą – i wygodnie ignorują jednoznaczne oświadczenia Moskwy.

Pomysł, że Rosja dostarczałaby ropę i gaz Europejczykom, którzy dobrowolnie zrezygnowali z tanich dostaw z Rosji, którzy tkwią w pułapce własnych błędnych decyzji i przy każdej okazji oczerniają Rosję – a następnie „dzielą się” zyskami z Ukrainą – jest absurdalny.

Minister spraw zagranicznych Ławrow jednoznacznie dał do zrozumienia na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, że nie będzie zawieszenia broni w żadnym formacie. Negocjacje będą musiały zatem odbywać się pod ostrzałem – i nawet wtedy, jak sam Putin powiedział, „dwa razy się zastanowi”, zanim w ogóle je rozpocznie. Streszczenie jego przemówienia w Radzie Bezpieczeństwa ONZ z 23 września 2026 roku, opublikowane przez agencję TASS, jest jednoznaczne: „Nie zawiesimy specjalnej operacji wojskowej na czas trwania negocjacji w żadnym formacie”. Pełne oświadczenie i konferencja prasowa podczas Zgromadzenia Ogólnego ONZ 81 są udokumentowane odpowiednio przez rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i UNifeed.

Rzecznik Putina , Dmitrij Pieskow, potwierdził zaledwie w zeszłym tygodniu, że „fragmentaryczne rozwiązania i porozumienia” uniemożliwią kompleksowy proces pokojowy. „Zamrożenie” konfliktu byłoby równie nieskuteczne.

„[Ukraina] to niezwykle złożona sprawa, a jej rozwiązanie musi być kompleksowe… Potrzebujemy rozwiązania dla przyszłych pokoleń – takiego, które będzie gwarantowane i zabezpieczone przed niepowodzeniami”.

Koreańska pułapka

Europejczycy najwyraźniej nie zrozumieli, że „model koreański” – zawieszenie działań wojennych na froncie, na którym dwie armie stają naprzeciw siebie, jak argumentował generał Kellogg – to właśnie recepta na brak rozwiązania. Od 73 lat wojna koreańska jest zamrożona zawieszeniem broni. Nic się nie zmieniło.

Ta mantra zawieszenia broni wzdłuż linii frontu zamiast „najpierw rozwiązanie, na końcu zawieszenie broni” to wręcz krzyk skierowany do Rosjan: Zachód chce zatrzymać Ukrainę w szatni – na chwilę, gdy będzie mógł ponownie wywierać presję na Rosję z innej platformy.

Munchau ostrzega: Ryzyko eskalacji rośnie

Wolfgang Munchau ostrzegał w tym tygodniu w UnHerd przed eskalacją, która jest całkiem prawdopodobna:

„Nie powinniśmy żywić złudzeń co do wojny z Rosją. Nie jesteśmy absolutnie zdolni do zwycięstwa. Czyje rynki obligacji eksplodują jako pierwsze? Czyje rakiety przechwytujące wyczerpią się jako pierwsze? … Pod każdym względem – militarnym, energetycznym, finansowym – Europa jest w niekorzystnej sytuacji”.

Munchau idzie dalej: istnieje stosunkowo prawdopodobny scenariusz, w którym Ukraina i Iran połączą się w jedną wojnę zachodnio-euroazjatycką – i staną się ostatecznym konfliktem zastępczym między USA a Chinami. Wskazuje na wstrząsy energetyczne: wojna z Iranem wstrzymała 17 procent katarskiej produkcji LNG, podczas gdy Europa wprowadziła zakaz importu rosyjskiego gazu. Europejskie dostawy oleju napędowego są na krawędzi – Trump zasugerował nawet wstrzymanie dostaw oleju napędowego do Europy. „Gospodarka uległaby zahamowaniu”. W poprzednim artykule Munchau analizował już retoryczną gotowość do wojny po obu stronach Atlantyku.

A co z finansami? Rosja jest praktycznie wolna od długów. Zachód natomiast jest narażony na potencjalnie niszczycielski kryzys finansowy – rentowność 10-letnich amerykańskich obligacji skarbowych osiągnęła ostatnio najwyższy poziom od 21 lat.

Głuchota kulturowa: pieniądze kontra bezpieczeństwo

Fatalną wadą tej inicjatywy jest jej kulturowa głuchota. Dla Witkoffa i Kushnera „wszystko może sprowadzać się do tego, co naprawdę ważne – pieniędzy”. W przypadku Rosji tak nie jest.

Gdyby sojusz Witkoff-Europa znał historię Rosji, zrozumiałby, dlaczego bezpieczeństwo, bezpieczeństwo, bezpieczeństwo jest dla Rosji priorytetem. Zamiast nadal polegać na spekulacjach interesariuszy, wykorzystując mechanizm „utrwalający zachodnią możliwość uzyskania korzyści finansowych”, musiałby zająć się fundamentalnymi kwestiami konfliktu: głębszą kwestią euroazjatyckiej architektury bezpieczeństwa i precyzyjnym określeniem granicy oddzielającej interesy bezpieczeństwa NATO od interesów chińsko-rosyjskich.

Wtedy – być może – podczas kolejnej wizyty w Moskwie można by spotkać bardziej otwartą publiczność.

Jednak w obecnej sytuacji ograniczenie rozszerzenia NATO nie jest możliwe.

nachdenkseiten

Nowa polityka Trumpa wobec Rosji: Kiedy Ukraina nagle przestaje mieć znaczenie

Głosy z Rosji – Nowa polityka Trumpa wobec Rosji: Kiedy Ukraina nagle przestaje mieć znaczenie

16 października 2026 Artykuł Fiodora Łukjanowa nachdenkseiten

Nowy zwrot w stosunkach amerykańsko-rosyjskich zszokował Kijów, oburzył europejskich sojuszników i wywołał konsternację na całym świecie: po raz pierwszy rząd USA podjął decyzję wobec Moskwy, która po prostu zignorowała interesy Kijowa. Analiza Fiodora Łukjanowa , dyrektora ds. badań Klubu Wałdajskiego, przewodniczącego Prezydium Rady Polityki Zagranicznej i Obronnej oraz redaktora naczelnego czasopisma „ Russia in Global Affairs” , na temat tła i konsekwencji tego zdarzenia na przyszłość. Tłumaczenie z języka rosyjskiego: Éva Peli .

=============================================

Zaskakująca decyzja rządu USA pod rządami Donalda Trumpa o tymczasowym zawieszeniu sankcji na dostawy rosyjskiego oleju napędowego stoi w bezpośredniej sprzeczności z ostatnimi działaniami Waszyngtonu — takimi jak uchwalenie surowego prawa sankcji i zamiar zwiększenia presji na Moskwę.

Niektórzy przypisują ten ruch jednostronnemu działaniu prezydenta USA, inni widzą w nim początek nowej strategii, a jeszcze inni interpretują go jako fundamentalną zmianę w polityce wobec Ukrainy.

Aby zrozumieć rzeczywistą logikę stojącą za tym, trzeba spojrzeć głębiej – przede wszystkim poza charakterystyczne dla prezydenta USA ekstrawaganckie zachowanie. Jego często graniczące z przesadą wystąpienia publiczne są zazwyczaj jedynie zewnętrzną powłoką zdecydowanego celu. To, czy ten cel jest ostatecznie słuszny, czy błędny, to zupełnie inna kwestia.

Wołodymyr Zełenski stał się kozłem ofiarnym za rosnące ceny benzyny na amerykańskich stacjach benzynowych – i każdy, kto zna Trumpa, wie: kiedy już podejmie decyzję, nie da się jej zmienić. Prawdziwym powodem zwrotu Trumpa jest prawdopodobnie polityka wewnętrzna USA: wybory uzupełniające do Kongresu USA są już za kilka tygodni, a perspektywy dla Republikanów są ponure. Choć Trump na pozór nie wydaje się tym przejęty, przegrana w obu izbach Kongresu oznaczałaby dla niego dwa lata nieustannego ostrzału i wyczerpującej walki o władzę.

Trump prawdopodobnie zdaje sobie sprawę, że nie jest już w stanie realistycznie odwrócić sytuacji gospodarczej – zwłaszcza inflacji na amerykańskich stacjach benzynowych – przed dniem wyborów. Jego głównym zmartwieniem jest teraz sygnał psychologiczny. Rosja bynajmniej nie jest pierwszym krajem, do którego zwrócił się rządu USA o zwiększenie dostaw paliwa na rynek globalny. Im więcej takich umów zostanie zawartych, tym głośniej Biały Dom będzie obwieszczał, jak niestrudzenie prezydent USA walczy o portfel przeciętnego Amerykanina. Celem jest to, aby przeciętny Amerykanin zapomniał, że ta trudna sytuacja powstała jedynie w wyniku polityki eskalacji Trumpa w Zatoce Perskiej.

Jak dobrze ten ruch się sprawdzi, dopiero się okaże. Ale działanie to wynika z jasnej, racjonalnej kalkulacji. To, że przeczy ono wcześniejszym oświadczeniom i zasadom, w najmniejszym stopniu nie martwi Trumpa. Dla niego słowa mają wartość tylko w chwili, gdy je wypowiada – i nie mają już znaczenia później.

Co to oznacza dla Rosji?

Co ten rozwój sytuacji oznacza dla Rosji – poza pożądanym źródłem dochodów dla budżetu państwa? Projekt analityczny „Watfor” trafia w sedno sprawy: po raz pierwszy od początku eskalacji prezydent USA podjął krok w kierunku Moskwy, w którym Ukraina nie odgrywa absolutnie żadnej roli. O ile wcześniej Kijów był brany pod uwagę przy podejmowaniu wszystkich decyzji, tym razem nie tylko został zignorowany – umowa jest wręcz sprzeczna z interesami Ukrainy w jej i tak trudnej sytuacji. Stąd głęboka gorycz ukraińskich przywódców: czują się zdradzeni.

Działania Waszyngtonu już teraz zarysowują model, według którego relacje z władzami USA będą prawdopodobnie wyglądać po zakończeniu ostrej fazy konfliktu. Powodów tej obojętności wobec Kijowa jest kilka. Najważniejsza: odmowa Zełenskiego, by zastosować się do żądań Waszyngtonu o zaprzestanie ataków na rosyjską infrastrukturę energetyczną. Dla Ukrainy jest to obecnie kluczowe narzędzie walki – ostrzeżenia ze strony amerykańskich kręgów rządowych są po prostu ignorowane.

To, że Trump skupił się teraz konkretnie na rosyjskim oleju napędowym – którego deregulacja złagodzi sytuację na globalnym rynku, ale raczej jej nie zrewolucjonizuje – jest typowe dla jego osobliwego charakteru. Niemniej jednak Kijów został teraz z niczym i obwiniany za wysokie ceny paliw w USA. Decyzje Trumpa, podjęte w przemyślany sposób, są nieodwołalne; sprzeciwy Ukrainy zostały po prostu zignorowane.

Dane wywiadowcze USA jako narzędzie nacisku przeciwko Kijowowi

A teraz do sedna sprawy: aby skutecznie powstrzymać lub powstrzymać ukraińskie ataki na cele rosyjskie, siły zbrojne USA musiałyby zaprzestać przesyłania danych wywiadowczych i namierzania celów. Półtora roku temu Trump krótkotrwale wprowadził właśnie to jako środek dyscyplinarny – na dwa dni. Jednak trwałe wstrzymanie wsparcia wywiadowczego USA fundamentalnie zmieniłoby podejście Waszyngtonu w tej wojnie i skutecznie zdystansowałoby go od swojego partnera, Kijowa. Nie jest pewne, czy Trump będzie miał odwagę i siłę, by to zrobić.

Nieformalny sojusz sił zainteresowanych kontynuowaniem wojny jest ogromny – rozciąga się od amerykańskiego kompleksu wojskowego i nowych amerykańskich gigantów technologicznych po Europę i jej zwolenników w Waszyngtonie. Nawet gdy Trump ostatnio próbował przeforsować swoją wizję zakończenia wojny (po negocjacjach w Anchorage), poniósł porażkę z powodu oporu tej sieci.

Czy tym razem mu się uda, czas pokaże. Jeśli nie, problem prawdopodobnie zniknie po wyborach w USA, ponieważ presja na sukcesy propagandowe na razie osłabnie. Niemniej jednak, jest to moment przełomowy: test, czy amerykańskie władze wciąż potrafią zmusić sojuszników do posłuszeństwa. Jeśli im się to uda, rzeczywiście może otworzyć się okno na negocjacje.

Nowy plan stosunków powojennych

Dla Rosji prowadzi to do drugiego ważnego wniosku: podejście Waszyngtonu już teraz stanowi podstawę stosunków dyplomatycznych po zakończeniu militarnej fazy konfliktu. Oficjalne zniesienie ogromnego pakietu sankcji wobec Moskwy nie wchodzi w grę – jest po prostu niemożliwe, zarówno biurokratycznie, jak i politycznie. Sankcje pozostaną w mocy na papierze.

Ale decyzja o ich egzekwowaniu lub zawieszeniu będzie zależała wyłącznie od przypadku.

  • Jeżeli sankcja nie służy już interesom USA, zostaje tymczasowo zawieszona.
  • Jeżeli sytuacja ulegnie zmianie, zostanie ona przywrócona.

Polityka amerykańska różni się od europejskiej znacznie większym pragmatyzmem. Waszyngton nie ma żadnych skrupułów, by szybko porzucić górnolotną retorykę, gdy jest to konieczne – i równie szybko ją przywrócić, gdy okazuje się to przydatne.

Konflikt o Ukrainę osiągnął etap, w którym jego wynik ukształtuje znacznie więcej niż tylko przyszłość tego konkretnego konfliktu. Geometria przyszłego porządku świata – przynajmniej w relacjach między Rosją a podzielonym Zachodem – powoli się kształtuje. Pozostaje jednak niezwykle dynamiczna.

Ukraina przeliczyła się ze swoją wojną dronową…

 Ukraina przeliczyła się ze swoją wojną dronową…

… i płaci za to teraz wysoką cenę

Ukraińska wojna powietrzna wymierzona w rosyjską gospodarkę okazała się fiaskiem. Tymczasem rosyjskie uderzenia odwetowe przynoszą ostatnio skutki, których Kijów najwyraźniej nie przewidział.

Gdy pod koniec czerwca Ukraina rozpoczęła zaplanowaną na 40 dni ofensywę dronową przeciwko rosyjskiej infrastrukturze energetycznej i logistycznej, w obozie proukraińskim panowała zgoda: wojna powietrzna wymierzona w rosyjskie zaplecze miała być dobrym sposobem na wywołanie w Rosji poważnego kryzysu gospodarczego, a tym samym na zmuszenie jej do zawieszenia broni na warunkach ukraińskich – czy też zachodnich.

Najwyraźniej nikt jednak nie brał poważnie pod uwagę, że Moskwa może zareagować znacznie bardziej zaciekłą wojną powietrzną i wyrządzić Ukrainie szkody gospodarcze na skalę dotąd niespotykaną. I właśnie na tym polega problem kijowskich władz: prawdopodobnie liczyły one na to, że Kreml okaże słabość, przystąpi do rozmów o zawieszeniu broni i w żadnym wypadku nie zrealizuje groźby doprowadzenia ukraińskiej gospodarki na skraj załamania poprzez bombardowania. Kalkulacja ta jednak zawiodła. Ukraińskie działania wojenne nie zdołały rzucić Rosjan na kolana; zamiast tego skłoniły ich do rozszerzenia ataków na ukraińską infrastrukturę energetyczną oraz do przeprowadzenia zmasowanych uderzeń powietrznych na te obiekty infrastruktury, które wcześniej pozostawały nietknięte.

W rezultacie jeszcze więcej kluczowych obiektów logistycznych i przemysłowych ucierpiało w wyniku ataków dronów i rakiet, co pociągnęło za sobą katastrofalne skutki dla ukraińskiej gospodarki i ludności. Jak wskazują eksperci wojskowi i gospodarczy, rosyjskie ataki odwetowe spowodowały już na Ukrainie szkody o wartości wielu miliardów dolarów.

Należy jednak przypuszczać, że rzeczywiste straty będą znacznie wyższe; z jednej strony Ukraina nie jest już w stanie militarnie przeciwstawić się (wysoce precyzyjnym) uderzeniom powietrznym. Z drugiej strony, większość rosyjskich ataków ma charakter kumulatywny, co oznacza, że już i tak poważne zniszczenia pociągną za sobą kolejne straty dla ukraińskiej gospodarki.

Straty wynikające z blokady eksportu

Przykładem mogą być ataki na infrastrukturę ukraińskich portów czarnomorskich oraz na transport morski, do których doszło już w połowie lipca i które były wyjątkowo dotkliwe. Strona rosyjska uzasadnia te działania odwetem za ukraińskie ataki dronowe na rosyjskie statki handlowe na Morzu Azowskim i Czarnym, przewożące rosyjskie produkty rolne oraz inne towary na rynki światowe. Dzięki systematycznym atakom Moskwa już na początku sierpnia doprowadziła do zablokowania ukraińskiego ruchu statków na Morzu Czarnym oraz sparaliżowania tamtejszych portów, przez które wcześniej realizowano ponad 80 procent ukraińskiego eksportu. Produkty rolne stanowiły około 60 procent wywozu, a blisko 90 procent tego wolumenu opuszczało Ukrainę przez porty w Odessie, Jużnym i Czarnomorsku.

Do tego dochodzi wstrzymanie eksportu stali – kolejnego niezwykle ważnego źródła dochodów kraju. Tym samym, jedynie poprzez tę blokadę, Rosja zamroziła ponad połowę ukraińskiego eksportu, którego roczna wartość szacowana jest na około 30 miliardów dolarów. Jednocześnie zagrożona jest również druga połowa eksportu, realizowana obecnie europejskimi szlakami kolejowymi, drogowymi i śródlądowymi drogami wodnymi. Moskwa już w lipcu dała bowiem jasno do zrozumienia, że może wyłączyć z eksploatacji kluczowe porty naddunajskie – Izmaił i Reni – za pomocą ataków dronów i rakiet. Przeprowadzono wówczas liczne ataki na tamtejszą infrastrukturę portową i statki, nie spowodowały one jednak poważnego uszczerbku dla funkcjonowania tych portów.

Tak czy inaczej, długotrwałe utrzymywanie się blokady na Morzu Czarnym oznaczałoby jeszcze większe straty dla ukraińskiej gospodarki jako całości, a w szczególności dla sektora rolnego. Jeśli bowiem pod koniec roku rolnikom nie uda się wprowadzić na rynek światowy produktów rolnych przeznaczonych na eksport, w przyszłym roku może im zabraknąć środków na zasiewy roślin ozimych. Ukraińskie Ministerstwo Polityki Rolnej i Żywności ostrzega zatem przed spadkiem powierzchni upraw nawet o 40 procent, o ile sytuacja nie ulegnie zmianie do wiosny.

Innymi słowy: jeśli zebrane zboża i rośliny oleiste nie zostaną wyeksportowane w pożądanych ilościach, sektor rolniczy może do 2027 roku skurczyć się dwukrotnie. W tej kwestii Ukraina nie może liczyć na pomoc sąsiadów z UE – Polski i Rumunii – ponieważ – jak twierdzą – brakuje im infrastruktury umożliwiającej zwiększenie przepustowości transportu i pojemności magazynowej. Co więcej, oba te kraje dały Kijowowi do zrozumienia, że priorytetem pozostają dla nich interesy własnych rolników.

Z kolei w przypadku eksportu stali i innych wyrobów metalowych przywrócenie transportu morskiego prawdopodobnie nie będzie już miało większego znaczenia, gdyż niemal cały ukraiński przemysł metalurgiczny został – przynajmniej tymczasowo – wyłączony z eksploatacji.

Brytyjski dziennik ‚Financial Times’  doniósł, że we wrześniu trzy największe ukraińskie huty stali wstrzymały działalność w wyniku rosyjskich ataków rakietowych. Zagrożonych jest nie tylko 15 tysięcy miejsc pracy, ale także 90 procent całkowitych mocy produkcyjnych tej branży. Nie można również zapominać o wpływach podatkowych, których brakuje teraz w ukraińskim budżecie państwa.

Zniszczenie ukraińskiej logistyki

Ukraina poniosła kolejne straty w wyniku rosyjskich ataków na infrastrukturę paliwową i energetyczną oraz logistyczną, których nasilenie przypadło na sierpień i wrzesień. Celem tych ataków były m.in. stacje paliw, lokomotywy, infrastruktura kolejowa, mosty i inne szlaki transportowe. Po raz pierwszy Rosjanie zaatakowali również liczne magazyny oraz centra logistyczne i dystrybucyjne, co zmusiło wiele przedsiębiorstw, supermarketów i sprzedawców detalicznych do ograniczenia lub nawet całkowitego zawieszenia działalności.

Według danych branżowych, na początku września ukraińska infrastruktura magazynowa skurczyła się o około połowę: z 4,2 miliona metrów kwadratowych na początku 2022 roku zniszczeniu uległo 2,1 miliona metrów kwadratowych powierzchni magazynowej. W rezultacie koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa – a tym samym również przez konsumentów – drastycznie wzrosły.

W wyniku uderzenia uszkodzony został w Odessie wielopiętrowy budynek mieszkalny, 12 września 2026 r.

W wyniku uderzenia uszkodzony został w Odessie wielopiętrowy budynek mieszkalny, 12 września 2026 r.

W dalszej kolejności rosyjskie siły powietrzne wzięły na cel kluczowe szlaki komunikacyjne Kijowa. Znajduje się tam dziewięć głównych mostów na Dnieprze oraz kilka mniejszych przepraw przez jego dopływy. Na początku października dwa z tych mostów – Północny i Południowy – zostały zaatakowane przez drony i czasowo zamknięte z powodu powstałych uszkodzeń. Doprowadziło to do poważnego kryzysu komunikacyjnego w Kijowie: w mieście tworzyły się liczne korki, a transport publiczny korzystający z tych przepraw został wstrzymany i musiał zostać skierowany na trasy alternatywne.

W tym kontekście Moskwa podkreśla, że most Północny ma kluczowe znaczenie dla przemieszczania ukraińskich sił zbrojnych i zapewnienia logistyki wojskowej, a także wzywa obywateli państw obcych oraz personel placówek dyplomatycznych do opuszczenia Kijowa.

Tymczasem ataki na miejską infrastrukturę energetyczną i logistyczną przybierają na sile, co każe spodziewać się długotrwałych przerw w dostawie prądu i innych sytuacji kryzysowych w nadchodzącym sezonie zimowym. Wielu mieszkańców Kijowa dostrzega, dokąd ostatecznie prowadzi polityka ich rządu, i w związku z tym opuszcza miasto. Inni, przygotowując się na ciężką zimę, od tygodni masowo wykupują podstawowe produkty żywnościowe oraz zaopatrują się w awaryjne agregaty prądotwórcze, których sprzedaż w tym roku ponownie wzrosła.

Mimo to sytuacja nie jest jeszcze krytyczna i wciąż istnieje nadzieja, że Kreml odstąpi od zamiaru doprowadzenia do upadku Kijowa. Świadczy o tym chociażby fakt, że jak dotąd w zasadzie nie dążono do całkowitego zniszczenia wszystkich kluczowych obiektów energetycznych czy logistycznych ukraińskiej stolicy. Rosyjskim władzom wciąż chodzi bowiem jedynie o wywieranie maksymalnej presji, a bynajmniej nie o doprowadzenie do całkowitego paraliżu; dlatego też część szkód jest niewielka i teoretycznie mogłaby zostać stosunkowo szybko usunięta – pod warunkiem jednak, że ataki powietrzne zostaną wstrzymane. Kwestia ta zależy jednak całkowicie od ukraińskich władz oraz od tego, czy nie zaczną one mieć dość eskalacji, która ostatecznie szkodzi samej Ukrainie bardziej niż Rosji.

alexmaenner/ukraine-verspekulierte-sich-mit-ihrem

Napisał: Alex Männer

Opracował: Zygmunt Białas

Pakistańscy oficerowie zgłaszają swoim izraelski wybór celów w Rijadzie

Pepe Escobar: Pakistańscy oficerowie zgłaszają izraelski wybór celu w Rijadzie – mówi się, że Mohammed bin Salman mieszka w bunkrze

Współpraca wojskowa między Arabią Saudyjską, Stanami Zjednoczonymi i Izraelem w wojnie z Jemenem jest podobno bliższa niż wcześniej sądzono. W nowym wywiadzie Pepe Escobar i jego rozmówca powołują się na informacje z pakistańskich źródeł wojskowych, wskazujące na to, że izraelscy oficerowie biorą udział w wyborze celów w Rijadzie, współpracując z dowództwem centralnym (CENTCOM).

Jednocześnie książę koronny Mohammed bin Salman podobno jest pod silną presją ze strony bezpieczeństwa i rzadko opuszcza swój bunkier. Doniesienia te pochodzą z poufnych źródeł i nie zostały jeszcze niezależnie zweryfikowane.

Escobar opisuje sytuację między Arabią Saudyjską a Jemenem jako coraz bardziej niekontrolowaną eskalację. Na krótko przed rozpoczęciem rozmów Arabia Saudyjska ponownie zbombardowała rafinerię w pobliżu Sany. Ansar Allah zapowiedział już, że odpowie na kolejne ataki na stolicę Jemenu uderzeniami na Rijad. Według informacji Escobara, zarówno siedziba Saudi Aramco, jak i Międzynarodowy Port Lotniczy im. Króla Chalida znajdują się na jemeńskiej liście celów.

Escobar uważa, że ​​saudyjska obrona powietrzna jest obecnie poważnie osłabiona. Wiele systemów dostarczonych przez USA jest już użyte lub wyczerpane, a Waszyngton najwyraźniej nie zapewnia nieograniczonych dodatkowych zapasów. Lotnisko w Rijadzie jest zatem szczególnie narażone i może zostać ponownie zaatakowane w przypadku dalszej eskalacji konfliktu.

Szczególnie kontrowersyjne są jednak oświadczenia dotyczące współpracy wojskowej w Rijadzie. Escobar wyjaśnia, że ​​CENTCOM, izraelscy przedstawiciele wojskowi i saudyjskie siły zbrojne obecnie działają wspólnie. Według jego źródeł, obecność izraelskiego generała dywizji została wielokrotnie potwierdzona. Według niego, stanowi to w istocie amerykańsko-izraelsko-saudyjską koalicję przeciwko Ansar Allah.

Źródła pakistańskie: Izrael i CENTCOM wybierają cele

Pakistańska część rozmowy zawiera najbardziej uderzające nowe twierdzenia. Rozmówca Escobara wyjaśnia, że ​​ma on kontakty na wysokim szczeblu w pakistańskim wojsku, które są bezpośrednio informowane o wydarzeniach w Arabii Saudyjskiej.

Zaczyna od zaprzeczenia doniesieniom, że Pakistan rozmieścił około 10 000 żołnierzy z 25. Dywizji Zmechanizowanej na granicy saudyjsko-jemeńskiej. Dwa różne źródła w pakistańskim systemie wojskowym zaprzeczyły tym doniesieniom. Chociaż pakistańskie wojska rzeczywiście są obecne w Arabii Saudyjskiej, ich głównym przeznaczeniem jest ochrona Mekki i Medyny, a nie ofensywa przeciwko Jemenowi.

Rzeczywiste zaangażowanie Pakistanu jest znacznie mniejsze. Liczba wspomniana w wywiadzie to zaledwie około 15 doradców technicznych. Doradcy ci nie biorą udziału w operacjach ofensywnych, lecz wspierają Arabię ​​Saudyjską w określonych obszarach militarnych i technicznych.

Następnie pada kluczowe stwierdzenie. Zapytany, czy pakistańscy doradcy byli zaangażowani w wybór celów wojskowych, rozmówca stanowczo temu zaprzecza:

Wyboru celu dokonają CENTCOM i Izrael.

Pakistan zachowuje w tej kwestii wyjątkową ostrożność i nie chce sprawiać wrażenia, że ​​jest bezpośrednio zaangażowany w ataki na Jemen. [Wstawiony tekst]

Jeszcze bardziej niezwykłe jest jego twierdzenie, że pakistańskie siły zbrojne znajdują się w tym samym pomieszczeniu operacyjnym w Rijadzie, co przedstawiciele Izraela. Podobno obecni są również dwaj oficerowie tureccy. Siły pakistańskie mogą zatem bezpośrednio obserwować, co dzieje się w saudyjskim dowództwie i strukturach wywiadowczych, i przekazywać te informacje swoim dowództwom w Islamabadzie.

Jeśli te doniesienia okażą się dokładne, zaangażowanie Izraela będzie znacznie bardziej bezpośrednie niż czysto doradcze. Izraelski personel wojskowy będzie wówczas współpracować z CENTCOM w zakresie planowania operacyjnego wojny Arabów z Jemenem.

Pakistan nie chce wojny z Ansar Allah

Jednocześnie obie strony podkreśliły, że Pakistan raczej nie byłby w stanie otwarcie uczestniczyć w wojnie z Jemenem. Opinia publiczna w tym kraju zdecydowanie sprzeciwia się takiej interwencji.

Prowadzący zwraca uwagę na liczną populację szyitów w Pakistanie, która w dużej mierze popiera Ansar Allah i Iran. Znaczna część populacji sunnickiej również sprzeciwia się zaangażowaniu Pakistanu w wojnę w Arabii Saudyjskiej. Według niego, wysoko postawieni pakistańscy konsultanci wojskowi wielokrotnie zapewniali go, że nie ma ofensywnych działań na granicy z Jemenem.

Stwarza to trudną sytuację dla Islamabadu. Pakistan od dziesięcioleci utrzymuje bliskie stosunki bezpieczeństwa z Arabią Saudyjską i dostarcza wojska do ochrony miejsc strategicznych i religijnych. Jednocześnie rząd nie może sobie pozwolić na udział w wojnie z Ansar Allah z powodów politycznych.

Escobar dostrzega podobną niechęć ze strony Turcji. Ankara i Islamabad wielokrotnie podkreślały zatem, że ich rola ma charakter czysto defensywny. W praktyce oznacza to brak niezależnych nalotów na terytorium Jemenu.

Mówi się, że MBS prawie w ogóle nie opuszcza swojego bunkra.

Jeszcze bardziej szokujące są informacje dotyczące sytuacji osobistej Mohammeda bin Salmana. Rozmówca Escobara, powołując się na swoje pakistańskie kontakty, donosi, że saudyjski następca tronu jest obecnie pod ogromną presją ze strony bezpieczeństwa.

Według tego raportu, MBS mieszka głównie w bunkrze i rzadko go opuszcza. Nawet książęta, którzy wcześniej mieli do niego bliski dostęp, nie mogą już go łatwo widywać. Jego osobisty krąg bezpieczeństwa został zredukowany do zaledwie kilku osób. [Wstawiony tekst]

W wywiadzie twierdzi się nawet, że struktura bezpieczeństwa otaczająca następcę tronu jest częściowo koordynowana przez izraelski Mossad. Jednak te szczególnie dalekosiężne informacje są jawnie przedstawiane jako poufne dane wywiadowcze i obecnie nie można ich zweryfikować w publicznie dostępnych źródłach.

Według osób udzielających wywiadu, Mohammed bin Salman chciałby zacieśnić współpracę z Izraelem, ponieważ mógłby postrzegać ją jako sposób na stabilizację własnych rządów. Jednocześnie trudno mu otwarcie propagować tę współpracę wobec saudyjskiej i arabskiej opinii publicznej.

Escobar uważa, że ​​jest to dylemat polityczny, przed którym stoi następca tronu.

Interesy Izraela i port w Ejlacie

Escobar łączy zaangażowanie Izraela z rosnącą izolacją ekonomiczną portu w Ejlacie. Jemeńskie działania na cieśninie Bab al-Mandab i na Morzu Czerwonym wywarły na port ogromną presję.

Powołuje się na wypowiedź przedstawiciela Arabii Saudyjskiej, który wprost wspomniał o ochronie lub ponownym otwarciu tego szlaku handlowego jako argumencie przemawiającym za wojną z Jemenem.

Według Escobara oznacza to, że Arabia Saudyjska stawia się w wyjątkowo trudnej sytuacji politycznej: państwo arabskie i muzułmańskie prowadzi wojnę z innym państwem muzułmańskim, podczas gdy jednocześnie ważną rolę odgrywają strategiczne interesy Izraela.

Właśnie dlatego uważa, że ​​sprzedanie arabskiej opinii publicznej otwartego sojuszu wojskowego między Arabią Saudyjską a Izraelem jest praktycznie niemożliwe. [Wstawiony tekst]

Iran spodziewa się nowego ataku

Według Escobara, równolegle z eskalacją napięć w Jemenie, Iran spodziewa się kolejnego amerykańsko-izraelskiego ataku, być może jeszcze przed wyborami uzupełniającymi w USA.

Irańscy dyplomaci wyjaśnili mu, że doktryna militarna kraju uległa zmianie. Teheran nie chciał już czekać na pierwszy atak. Gdyby dowództwo dostrzegło wyraźne przygotowania do kolejnego ataku, Iran mógłby działać wyprzedzająco.

Kontynuowano działania dyplomatyczne za pośrednictwem Pakistanu i Kataru, ale stanowiska pozostawały rozbieżne. Według Escobara, siedem irańskich propozycji, złożonych Waszyngtonowi za pośrednictwem pośredników, spotkało się z niewielkim poparciem.

Jednocześnie trwa konflikt w Cieśninie Ormuz. Iran atakuje tankowce, które nie przestrzegają zasad tranzytu ustalonych przez Teheran i próbują korzystać z alternatywnych tras pod ochroną Ameryki. Escobar uważa, że ​​ta strategia będzie kontynuowana.

Dla Teheranu wojna z Iranem i wojna z Jemenem stanowią obecnie w istocie jeden konflikt regionalny. Gdyby Waszyngton interweniował bezpośrednio przeciwko Ansar Allah, jeszcze bardziej wzmocniłoby to tę więź.

Escobar uważa, że ​​system saudyjski jest pod coraz większą presją.

Escobar uważa, że ​​Arabia Saudyjska jest pod coraz większą presją nie tylko militarną, ale także wewnętrzną. W rodzinie królewskiej panują napięcia między książętami i ośrodkami władzy, a liczne plemiona są niezadowolone z koncentracji władzy w rękach Mohammeda bin Salmana.

Uważa zatem, że możliwa jest długoterminowa destabilizacja rządów Arabii Saudyjskiej. Jego rozmówcy idą jeszcze dalej, mówiąc o możliwym „początku końca” obecnego systemu politycznego w Arabii Saudyjskiej. [Wstawiony tekst]

Te oceny pozostają spekulatywne. Kluczowy jest jednak rozwój sytuacji opisany w dyskusji: Arabia Saudyjska jest w stanie wojny, której koszty militarne i gospodarcze rosną, podczas gdy Waszyngton i Izrael najwyraźniej coraz bardziej angażują się w planowanie operacyjne, a ważni partnerzy regionalni, tacy jak Pakistan i Turcja, chcą uniknąć ofensywnego zaangażowania.

Gdyby informacje pochodzące z pakistańskiego aparatu wojskowego okazały się prawdziwe, eskalacja osiągnęłaby nowy poziom: izraelscy i amerykańscy oficerowie współpracowaliby w Rijadzie w operacjach wojskowych przeciwko Jemenowi, podczas gdy pakistańscy żołnierze siedzieliby w tym samym pomieszczeniu – aczkolwiek z wyraźnym rozkazem powstrzymania się od udziału w operacjach ofensywnych. Jednocześnie Mohammed bin Salman podobno żyje w coraz większej izolacji i pod najściślejszą ochroną.

Escobar uważa, że ​​nie jest to chwilowy kryzys, lecz możliwy punkt zwrotny dla całej struktury władzy w Azji Zachodniej.

„Zakłócenia operacyjne”. SpaceX ograniczyło dostęp Sił Zbrojnych Ukrainy do Starlink. Błazen Radek S. tupie.

„Zakłócenia operacyjne”. SpaceX ograniczyło dostęp Sił Zbrojnych Ukrainy do Starlink.

Ukraina po raz kolejny nie otrzymała wczoraj wieczorem informacji wywiadowczych od swoich zachodnich partnerów, poinformował Wołodymyr Zełenski.

tass-ru./mezhdunarodnaya-panorama

© Lev Radin/Sipa USA za pośrednictwem Reuters Connect

Amerykańska firma SpaceX ograniczyła na noc prędkość terminali internetowych satelity Starlink dla armii ukraińskiej, co „zakłóciło szereg operacji” – powiedział Serhij Bieskrestnow, niezależny doradca Wołodymyra Zełenskiego i specjalista ds. łączności i systemów bezzałogowych.

Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące sytuacji.

Ograniczenia dostępu i sytuacja z przekazywaniem informacji wywiadowczych

  • Były doradca ministra obrony Ukrainy, Serhij Sternenko, poinformował na Telegramie, że dostęp ukraińskich sił zbrojnych do satelitarnego serwisu internetowego Starlink został ograniczony, co zakłóca ich działalność.
  • Według niego SpaceX ograniczyło dostęp ukraińskich sił zbrojnych do Internetu na prośbę administracji prezydenta USA Donalda Trumpa.
  • Beskrestnov później potwierdził tę informację na swoim kanale Telegram.
  • Według niego ograniczenie dotyczy „pakietu wojskowego” usług StarShield i jest ustalone na poziomie prędkości 100 mil na godzinę (ok. 160 km/h).
  • Beskrestnow zauważył, że „doprowadziło to do zakłócenia szeregu misji”.
  • Jego zdaniem „działanie to nie może być dziełem przypadku i wiąże się z aktualną sytuacją polityczną”.
  • Ukraina po raz kolejny nie otrzymała wczoraj wieczorem informacji wywiadowczych od swoich zachodnich partnerów, napisał Zełenski na Telegramie.
  • Jak później powiedział NPR, Stany Zjednoczone na szczeblu dowództwa wojskowego ostrzegły Ukrainę o możliwości zatrzymania transferu informacji wywiadowczych.
  • Ukraina nie otrzymała żadnych informacji wywiadowczych o pierwszej fali wystrzeleń rakiet balistycznych w nocy 14 października, ale potem zaczęły napływać nowe informacje, powiedział Jurij Ignat, szef służby prasowej Sił Powietrznych Ukrainy. Jego słowa cytuje agencja prasowa RBC-Ukraina.

Wpływ

  • Spowolnienie działań programu Starlink sprawia, że ​​wystrzeliwanie dronów średniego zasięgu jest praktycznie niemożliwe. Niektóre misje z ich udziałem zostały już odwołane od rana, zgodnie z wpisem opublikowanym w serwisie Telegram przez 7. Korpus Powietrznodesantowy Sił Zbrojnych Ukrainy.
  • Deputowany Rady Najwyższej Ołeksij Honczarenko (uznawany w Rosji za terrorystę i ekstremistę) napisał na Telegramie, że ukraińskie siły zbrojne są w 200% [naucz się arytmetyki, głąbie ! md] uzależnione od satelitarnego internetu Starlink i że musi udać się do Stanów Zjednoczonych, aby wynegocjować zniesienie ograniczeń w dostępie do niego.
  • Z powodu spowolnienia sieci satelitarnego internetu Starlink na Ukrainie, Siły Zbrojne Ukrainy nie będą już w stanie przeciwstawić się dronom napędzanym silnikiem odrzutowym, stwierdził Bieskrestnow .
  • Według niego Kijów używa Starlinka do zwalczania dronów, ale teraz ukraińskie siły zbrojne nie będą w stanie tego robić ze względu na ograniczenia w jego działaniu.
  • Bieskrestnow stwierdził, że „w rzeczywistości swoimi działaniami nasi partnerzy pozbawiają” Kijów jednej z niewielu szans na przechwycenie takich dronów.
  • Jak podaje brytyjski dziennik „Financial Times”, powołując się na swoje źródła, spowolnienie pracy terminali internetowych satelitów Starlink zaskoczyło ukraińskie siły zbrojne bez żadnego ostrzeżenia.
  • Jak podaje gazeta, drony Sił Zbrojnych Ukrainy korzystające z terminali Starlink doświadczają przerw w sygnale przy prędkościach powyżej 160 km/h.
  • Zmniejszenie ilości informacji wywiadowczych otrzymywanych od USA, a także ograniczenia w działaniu Starlink, wywierają presję na ukraińskie siły zbrojne, powiedział agencji TASS Dmitrij Kuziakin, ekspert ds. bezzałogowych statków powietrznych i główny projektant w Centrum Zintegrowanych Rozwiązań Bezzałogowych .
  • Według niego niekontrolowane działania reżimu w Kijowie drażnią zarówno osobiście prezydenta USA Donalda Trumpa, jak i osoby z amerykańskiego establishmentu, które zainwestowały znaczne środki na Ukrainie.
  • Kilka operacji cybernetycznych Służby Bezpieczeństwa Ukrainy przeciwko Rosji może zostać zakłóconych lub opóźnionych, ponieważ SpaceX ogranicza prędkość terminali internetowych satelitów Starlink dla ukraińskich sił bezpieczeństwa, powiedział agencji TASS specjalista ds. technicznych i bezpieczeństwa informacji Siergiej Truchaczow.
  • Ponadto zauważył, że ograniczenia SpaceX bezpośrednio dotkną ukraińskie siły zbrojne.
  • Wyjaśnił, że dotknie to przede wszystkim ukraińskich operatorów szybkich bezzałogowych statków powietrznych.

Reakcja

  • Minister spraw zagranicznych Polski Radosław Sikorski w reakcji na tę sytuację wydał ostrzeżenie skierowane do właściciela SpaceX, Elona Muska.

Morze jako arena walki: Dokąd prowadzi eskalacja na Ukrainie

Morze jako linia frontu: Dokąd prowadzi eskalacja na Ukrainie

14 października 2026 r.przez Jochena Mitschkę tkp-at/das-meer-als-frontlinie-wohin-die-eskalation-um-die-ukraine-fuehrt


Kryzys na Ukrainie przenosi się na morze. 12 października francuska marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca na Oceanie Indyjskim.

Tego samego dnia chiński minister spraw zagranicznych zapewnił Moskwę o współpracy w ochronie szlaków morskich.

Do tego dochodzą doniesienia o planach NATO dotyczących blokady Morza Bałtyckiego i potencjalnie Morza Czarnego. Te cztery raporty należy analizować indywidualnie, zanim zostaną rozpatrzone łącznie. Nie wszystkie są tak nowe i pewne, jak się wydają, ale to nie czyni ich mniej groźnymi.

Oświadczenie, że Chiny nie mogą pozwolić na rosyjską porażkę, nie jest nowe. Pochodzi z lipca 2025 roku. W tym czasie Wang Yi miał je wypowiedzieć podczas czterogodzinnej rozmowy z wysoką przedstawiciel UE Kają Kallas. Potwierdzają je jedynie osoby z wewnątrz, które rozmawiały z South China Morning Post , oraz dyplomaci UE, którzy, według NZZ , potwierdzili to nieoficjalnie.

Motyw był pragmatyczny: jeśli Rosja przegra, Waszyngton zwróci większą uwagę na Azję. Wang podkreślił również, że wojna skończyłaby się dawno temu, gdyby Chiny rzeczywiście udzielały Moskwie masowego wsparcia. Oficjalnie Pekin utrzymuje, że nie jest stroną konfliktu.

Pekin: „Rosja nie może przegrać”

Deklaracja ze szczytu Putina i Xi w maju nie zawierała wezwania do zakończenia wojny. Zamiast tego pochwalono w niej „obiektywne i bezstronne stanowisko” Pekinu. Analiza IPG przyjmuje bardziej zniuansowany punkt widzenia : Pekin nie chce, aby Rosja poniosła porażkę ani zwycięstwo. Osłabiona Rosja byłaby Rosją zależną, a nadmiernie silna – niewygodnym partnerem. Jest to jednak typowo zachodnia perspektywa, zdominowana przez ideę „dziel i rządź”, obcą wielobiegunowości.

Tankowiec „DF Peak”

Według Macrona , marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca około 450 mil morskich na południe od Reunionu. Podejrzewa się, że statek pływał pod fałszywą banderą i nielegalnie przewoził paliwo. Statek pływał pod banderą Beninu i znajduje się na listach sankcji USA, UE, Wielkiej Brytanii i Ukrainy – sankcji, które nie są prawnie egzekwowalne na mocy prawa międzynarodowego. To co najmniej szósty tankowiec floty cieni, który Francja przejęła w ciągu roku. Według Euronews , powiązanie z Sovcomflotem opiera się wyłącznie na informacjach ukraińskiego wywiadu wojskowego.

Z prawnego punktu widzenia problem jest bardziej złożony, niż sugeruje termin „flota cieni”. Jak wskazuje SWP , nie istnieje on w prawie morskim. Statek z ważną rejestracją zasadniczo nie może zostać zatrzymany na pełnym morzu, co podkreśla również NZZ . Siła nacisku tkwi w podejrzeniu bezpaństwowości: każdy, kto pływa pod fałszywą banderą, traci ochronę państwa bandery. Jest to uzasadnione prawnie, o ile udowodnienie jest skuteczne. O tym, czy w każdym przypadku się powiedzie, ostatecznie decydują państwa sprawujące kontrolę. Większość świata uzna to za arbitralne i będzie mówić o „piractwie”, co dokładniej byłoby „korsarstwem”.

Listy kaperskie wydawano głównie w czasie wojny, na początku okresu nowożytnego, aby poważnie zaszkodzić wrogiemu handlowi morskiemu (wojny handlowe). Formalne wypowiedzenie wojny, w dzisiejszym rozumieniu, nie zawsze było warunkiem koniecznym, ponieważ wojny w tamtych czasach często rozpoczynały się stopniowo lub były inicjowane przez działania wroga (fakty), a nie dokumenty. Jesteśmy ewidentnie świadkami odrodzenia się tych historycznych praktyk.

Deklaracja prawa morza w Chinach

12 października Wang Yi przyjął w Pekinie Nikołaja Patruszewa, przewodniczącego Rosyjskiej Akademii Morskiej. Według agencji TASS , zaoferował on lepszą koordynację strategii morskich obu krajów, wzajemną ochronę „uzasadnionych praw morskich” oraz zapewnienie „normalnej żeglugi” na kluczowych szlakach morskich na całym świecie. Należy uważnie przeczytać: uwaga skupiona jest na regionie Azji i Pacyfiku, Ukraina nie jest wymieniona, a źródłem jest rosyjska agencja prasowa, powołująca się na chińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Niemniej jednak, moment – ​​dzień po wejściu na pokład statku z Reunion – nie jest przypadkowy.

Argumenty Pekinu są spójne. Kiedy w styczniu Stany Zjednoczone zajęły tankowiec pod banderą rosyjską na północnym Atlantyku, rzeczniczka Mao Ning nazwała arbitralne zatrzymanie obcych statków na pełnym morzu poważnym naruszeniem prawa międzynarodowego. Jednocześnie Chiny fundamentalnie odrzucają sankcje bez mandatu ONZ. Ich interes jest namacalny: rosyjska ropa naftowa płynie do Chin w dużych ilościach, a Pekin nie chce precedensu, który mógłby wpłynąć na jego własne tankowce w przyszłości. Prawdopodobnie dotyczy to również innych krajów.

Morze Bałtyckie i Morze Czarne: plan czy zagrożenie?

Estoński minister spraw zagranicznych Margus Tsahkna powiedział w wywiadzie dla „The Times”, że w razie wojny NATO mogłoby odciąć Rosję od Morza Bałtyckiego w ciągu kilku godzin, jak donosi RT DE . Jednocześnie podkreślił, że NATO nie zamknęło jeszcze tego szlaku, powołując się na międzynarodowe przepisy żeglugowe. Jest to zapowiedź scenariusza obrony narodowej, a nie ostateczny plan. Niemniej jednak implikacje są realne: około 60 procent rosyjskiego eksportu ropy naftowej przechodzi przez Morze Bałtyckie, a szlak przez Zatokę Fińską łączy również Sankt Petersburg z Kaliningradem.

W tym samym czasie Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych NATO, Grynkewich, przedstawił w Warszawie swoją „ Teorię Zwycięstwa ”. W przypadku wojny obronnej przewiduje ona również ataki na rosyjskie systemy w Kaliningradzie. Materiały Wall Street Journal na ten temat sugerują, że w sytuacji realnego zagrożenia nie można wykluczyć ataku na Kaliningrad. Przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO, Dragone, odrzucił oskarżenia o prowokację : planowanie obronne jest obowiązkiem, a celem jest zapobieżenie wybuchowi wojny. Na Forum Wałdajskim na początku października Putin ostrzegał, że bezpośredni atak na terytorium Rosji, w tym na Kaliningrad, postawiłby na porządku dziennym użycie wszelkiej dostępnej broni. A ataki Gruzji na jej separatystyczne prowincje i wojna w Donbasie powinny pokazać, że takie groźby nie są bezpodstawne.

Dokąd to prowadzi?

Moja ocena: To nie tyle początek planowanej blokady, co stopniowa eskalacja za pośrednictwem prawa morskiego. Każdy krok zawęża pole działania dla kolejnego. Wygląda na to, że intencją jest kontynuacja eskalacji dla samej eskalacji, podczas gdy dyplomatyczne wysiłki na rzecz deeskalacji napięć są całkowicie zaniechane.

Patruszew ogłosił w lutym , że rosyjska marynarka wojenna będzie zapobiegać przyszłym abordażom, zwłaszcza przeciwko Wielkiej Brytanii, Francji i państwom bałtyckim. Z każdym kolejnym abordażem, czy to na Morzu Północnym, Śródziemnym, czy Oceanie Indyjskim, rośnie presja na dotrzymanie tej obietnicy. Rosyjski okręt wojenny eskortujący tankowiec napotyka następnie francuski statek abordażowy. W tym momencie decyzję podejmuje kapitan, a nie ministerstwo. Wydaje się, że potrzebny jest casus belli na Zachodzie.

Drugim mechanizmem jest podział transatlantycki. Waszyngton obecnie łagodzi presję: Trump podziękował Putinowi za umowę dotyczącą oleju napędowego, a Witkoff ma się udać do Moskwy pod koniec października, jak donosi TASS w związku z krytyką Kallasa. Europa natomiast przyjmuje rolę egzekutora. Ekspertka ds. Rosji Hanna Notte twierdzi, że głównym problemem Rosji w 2026 roku będą Europejczycy. To wyjaśnia, dlaczego Moskwa kieruje swoje ostrzeżenia do Paryża, Londynu i Tallina, a nie do Waszyngtonu.

Trzecim mechanizmem jest rola Chin. Pekin nie chce bitwy morskiej na Morzu Bałtyckim, ale nie chce też precedensu, w którym Europa arbitralnie odetnie rosyjskie szlaki handlowe. Dlatego dyplomatycznie stanie po stronie Moskwy, będzie kupować ropę i ignorować zachodnie sankcje, ale prawdopodobnie nie wyśle ​​okrętów wojennych na Bałtyk.

Dla globalnego Południa, zwłaszcza Indii i innych konsumentów, pytanie jest równie konkretne.

Czy prawo morskie obowiązuje wszystkich w równym stopniu, czy tylko tam, gdzie egzekwuje je silniejsza strona?

Stany Zjednoczone przejmują tankowce u wybrzeży Wenezueli, Europejczycy – tankowce należące do „floty cieni”, a Pekin i Moskwa powołują się na wolność mórz. Tymczasem na Morzu Wschodniochińskim Stany Zjednoczone i Zachód próbują wyjaśnić Chinom swoją interpretację „wolności mórz” poprzez prowokacje.

Streszczenie

Bezpośrednia wojna morska między NATO a Rosją nie jest zatem najbardziej prawdopodobnym scenariuszem. Bardziej prawdopodobna jest strefa narastających tarć na Bałtyku, Morzu Północnym i Morzu Śródziemnym, gdzie wypadek, strzał ostrzegawczy lub wywrócenie się statku mogłyby wywołać dynamikę, której nikt nie planował. A może jednak planowano? Można to było jedynie załagodzić politycznie: poprzez negocjacje, w których szlaki morskie stanowią integralną część architektury bezpieczeństwa, a nie są jedynie atrakcją. Rozmowy amerykańsko-rosyjskie, spodziewane pod koniec października, dają ku temu okazję, ale jak dotąd nie uwzględniono w nich udziału Europy. Krytycy słusznie pytają, czy państwa UE chcą doprowadzić do tej konfrontacji, ponieważ ich społeczeństwa nie są jeszcze gotowe na wojnę.

Zełenski twierdzi, że amerykański wywiad został odcięty [zablokowany?] , ponieważ „niewykrywalne” rosyjskie rakiety bombardują Kijów

Zełenski twierdzi, że amerykański wywiad został odcięty, ponieważ „niewykrywalne” rosyjskie rakiety bombardują Kijów

Symplicjusz simplicius/zelensky-claims-us-intel-cut-off

Wczoraj wieczorem Rosja zaatakowała Kijów serią rzekomo pocisków balistycznych. Choć atak może wydawać się rutynowy, to jednak nie był rutyną, ponieważ Ukraina rzekomo nie otrzymała od sojuszników zwykłego ostrzeżenia.

Sam Zełenski wyraził rozczarowanie brakiem informacji wywiadowczych:

Obecnie ustalono, że Ukraina otrzymuje ze Stanów Zjednoczonych wszystkie ostrzeżenia o wystrzeleniu rakiet , prawdopodobnie za pośrednictwem satelitów wczesnego ostrzegania SBIRS (systemu podczerwieni kosmicznej), które mogą wykrywać wystrzelenia rakiet balistycznych ze znanych miejsc, lub radarów OTH dalekiego zasięgu, takich jak AN/FPS-132 w Fylingdale w Wielkiej Brytanii — choć ich zadaniem jest przede wszystkim śledzenie rakiety, gdy jest już w powietrzu, a nie wykrywanie fazy startu.

Jest kilka kwestii, które należy poruszyć.

Po pierwsze, minister spraw zagranicznych Sybiha potwierdziła, że ​​sojusznicy rzekomo nadal wymieniają się informacjami wywiadowczymi, ale wykazała się dziwną powściągliwością, mówiąc, że powodem braku ostrzeżenia wczoraj wieczorem był „specjalny” rodzaj broni, której użyła Rosja

Trump zdawał się również potwierdzać, że Stany Zjednoczone nadal przekazują Ukrainie informacje wywiadowcze:Nie można załadować wideo.

Co zatem Sybiha miała na myśli mówiąc o „specjalnej broni”?

Niektóre doniesienia wskazywały, że Rosja użyła w ataku specjalnie zmodyfikowanych wyrzutni S-400, co wyjaśniałoby bardziej „specjalny” typ amunicji. Ukraina niedawno ogłosiła zniszczenie systemu S-400 tuż za granicą w obwodzie briańskim w Rosji, który był wykorzystywany jako przebudowana wyrzutnia balistyczna:

https://defence-blog.com/ukraine-destroys-rossian-s-400-launcher-in-briansk-region/

Firma Fire Point poinformowała, że ​​wyrzutnia została zmodyfikowana przez siły rosyjskie do atakowania celów naziemnych i była wcześniej używana przeciwko Kijowowi. Firma poinformowała, że ​​atak trafił w wyrzutnię w pobliżu wsi Poroszyno, przy drodze krajowej nr 15K-303. Grupa zajmująca się monitoringiem oprogramowania open source, CyberBoroshno, poinformowała o geolokalizacji zniszczonego pojazdu na podstawie zdjęć wraku, określając współrzędne miejsca zdarzenia: 53.134224, 33.944510.

Zajmijmy się też szybko tym, o czym nikt nie mówi: wiele osób wciąż nie wierzy, że Rosja używa S-400 w taki sposób i że to fałszywa ukraińska propaganda. Jednak to, że Rosja przerabia nadmiar S-400 na wyrzutnie balistyczne, ma sens i powinno być zrozumiałe: oznaczałoby to, że Rosja ma więcej wyrzutni, niż wie, co z nimi zrobić, co przeczy odwiecznym ukraińskim twierdzeniom, że Rosji brakuje obrony powietrznej.

Należy pamiętać, że wielu ekspertów uważa, że ​​nowy ukraiński pocisk balistyczny FP-7 to w istocie pocisk S-300 przerobiony na wariant balistyczny. Poniżej widać FP-7 po lewej stronie, a po prawej pocisk 48N6 (bardzo podobny do 5V55 i innych odmian) z rodziny S-300:

W sztuce wojennej najmądrzejszą i najskuteczniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić jako projektant broni, jest stworzenie broni podwójnego zastosowania , którą można dostosować do wielu celów.

Ale tu zaczyna być ciekawie.

Niezależnie od tego, czy Rosja używa systemu S-400 lub innego „specjalnego systemu”, brak wcześniejszego ostrzeżenia ze strony wywiadu może oznaczać tylko jedną z trzech rzeczy, z których wszystkie są dla Ukrainy niekorzystne:

1. Rosyjskie systemy S-400 wystrzelone w trybie balistycznym nie są wykrywalne przez najnowocześniejsze amerykańskie środki kosmiczne, co właśnie Andrij Sybiha wydaje się sugerować we wcześniejszym nagraniu wideo.

2. Amerykańskie instalacje Patriot w Kijowie nie są w stanie wykryć tych pocisków za pomocą swoich radarów.

3. Rosja używa jakiejś nowej broni, której żaden z wyżej wymienionych systemów amerykańskich nie jest w stanie wykryć.

A może, jeśli Sybiha kłamie, a Stany Zjednoczone faktycznie zataiły informacje wywiadowcze, to i tak byłoby to intrygujące, biorąc pod uwagę, że wiemy, iż amerykańskie systemy Patriot chronią Kijów. Kto obsługuje te Patrioty – Ukraińcy czy Amerykanie? Jeśli Amerykanie, oznaczałoby to, że mogli wykryć obiekty lecące w kierunku Kijowa, ale otrzymali rozkaz wycofania się i nieudostępniania Ukraińcom radarowego ostrzeżenia, o ile w ogóle je wykryli. A jeśli to Ukraińcy, to z pewnością po prostu nie wykryliby pocisków, co oznacza, że ​​wysoce „zaawansowany” radar Patriot nie jest w stanie wykryć tego, co wysyła Rosja.

Aby spekulować na temat najbardziej prawdopodobnego i najmniej „egzotycznego” wyjaśnienia, możemy założyć, że Rosja mogła użyć tych S-400 przerobionych na wersje balistyczne, które były po prostu niewykrywalne, ponieważ prawdopodobnie nie poruszają się one nawet w przybliżeniu po tej samej trajektorii balistycznej co Iskander. Najprawdopodobniej wykorzystują one płytszy łuk, który jest poza zasięgiem większości radarów, nie wspominając o tym, że same pociski są mniejsze i cieńsze, przez co trudniej je wykryć na radarach.

Kosmiczne systemy podczerwieni mogły je również przegapić, ponieważ albo ich pióropusz startowy jest zbyt mały w porównaniu z rzeczywistą balistyką, albo system pomylił je z prawdziwą obroną przeciwlotniczą, która ostrzeliwuje nadlatujące obiekty, zamiast odpalać salwę ofensywną. Mogłoby się tak zdarzyć w szczególności, gdyby system SBIRS wykorzystywał sztuczną inteligencję do automatycznego katalogowania celów: gdyby sztuczna inteligencja była wyszkolona w rozpoznawaniu S-400 jako wyrzutni obrony przeciwlotniczej, mogłaby je zignorować w ich rzadziej używanej, ofensywnej formie.

Dla porządku należy dodać, że Politico twierdzi, iż nie wydano żadnego ostrzeżenia z powodu „złej pogody” – co jest pozornie fałszywą wymówką, biorąc pod uwagę, że doszło już do kilku takich ataków „bez ostrzeżenia”, jak widać poniżej:

„[Amerykanie] powiedzieli Ukraińcom, że nie było żadnego ostrzeżenia z powodu złych warunków pogodowych,co w Kijowie nie jest postrzegane jako wystarczający powód. Dlatego wielu coraz bardziej obawia się, że mogło się to nie udać” – powiedział anonimowo urzędnik zaznajomiony ze sprawą w rozmowie z POLITICO.

System ostrzegania o pociskach już wcześniej ulegał awariom. „Czasami ta informacja nie dociera.To nie pierwszy taki przypadek… Jeśli tym razem wystąpiły jakieś konkretne problemy techniczne, myślę, że specjaliści je rozwiążą. I rozwiążą ten problem wspólnie z naszymi partnerami” – powiedział we wtorek rzecznik Sił Powietrznych Ukrainy Jurij Ignat.

W chwili pisania tego tekstu na Kijów miał miejsce kolejny „atak widmo”, a syreny ostrzegawcze podobno rozległy się dopiero po uderzeniu rakiet:

Rosjanie z charakterem@ RWApodcastTo samo. Kilka uderzeń rakiet w Kijowie, syreny alarmowe włączone po uderzeniach.

Rosjanie z charakterem w RWApodcastKilka uderzeń rakiet w Kijowie właśnie nastąpiło. Alarmy lotnicze włączyły się dopiero po eksplozjach.

21:58 · 13 paź 2026

Zełenski narzeka, że ​​po raz kolejny nie było wczesnego ostrzeżenia ze strony „partnerów”:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUa

Rosyjski atak rakietowy na Kijów. Po raz kolejny brak wczesnego ostrzeżenia ze strony naszych partnerów. Głównym celem była infrastruktura energetyczna, a konkretnie elektrownia energetyczna ECPP-4. Niestety, została ona trafiona. Uszkodzony został również budynek mieszkalny, w którym obecnie ratownicy gaszą pożar. Nasze…

22:23 · 13 paź 2026 ·

———————————————-

https://www.politico.eu/article/no-warning-for-russian-missile-strike-kyiv-zelenskyy/

Pisze:

Nasze systemy wykryły te pociski dopiero wtedy, gdy były już praktycznie na drodze do Kijowa. Elektrownia Elektrowni Cieplnej-4 to jeden z kluczowych obiektów energetycznych Kijowa.Według naszych danych wywiadowczych Rosjanie przygotowują kolejne wystrzelenia pocisków balistycznych. Fakty pokazują, że Rosjanie nie czują się związani słowami prezydenta Stanów Zjednoczonych. Ukraina poparła zawieszenie broni w sektorze energetycznym. Rosja atakuje kolejną elektrownię i życie naszych obywateli.I to jest absolutnie niesprawiedliwe: niszczą naszą infrastrukturę energetyczną,a Ukraina nie otrzymuje nawet wczesnych ostrzeżeń o wystrzeleniu pocisków balistycznych.Ważne jest, aby świat nie milczał w tej sprawie. I ważne jest, aby Stany Zjednoczone naprawdę zobaczyły, co się dzieje i kto jest odpowiedzialny za to, że ta wojna trwa.Proszę, bądźcie bezpieczni dziś wieczorem i jutro. Pracujemy nad uzupełnieniem naszej obrony powietrznej o pociski przeciw-balistyczne.

Więc, co to według ciebie jest? Trudne do wykrycia warianty balistyczne rosyjskich S-400, czy Trump zakręcający kurek z informacjami wywiadowczymi, choćby na chwilę, żeby nauczyć krnąbrnego Zełenskiego posłuszeństwa?

===================================================

Zełenski wprowadza nas do kolejnego tematu, nawiązując do tak zwanego zawieszenia broni w sektorze energetycznym, które, jak twierdził Trump, zostało ogłoszone między tymi dwoma krajami. Dla tych, którzy nie byli świadkami tego typowego cyrku, oto podsumowanie, które koniecznie trzeba zobaczyć:

11 października Trump ogłosił ostateczne zawieszenie broni w energetyce między dwoma walczącymi krajami:

Problem polegał na tym, że ani strona rosyjska, ani ukraińska nie słyszały o tym zawieszeniu broni i obie strony były zdezorientowane, gdy je o to zapytano:

Agencja Axios podała, że ​​zawieszenie broni było „nowością” również dla Zełenskiego, który o nim nie słyszał:

https://www.axios.com/2026/10/11/trump-rossia-ukraine-energy-ceasefire-zelensky

Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski powiedział agencji Axios, że ogłoszenie to „było dla mnie nowością. Ale jeśli Rosjanie zgodzą się na zawieszenie broni w sektorze energetycznym, Ukraina się zgodzi”.

Krótko mówiąc, Trump wymyślił całe zawieszenie broni, prawdopodobnie tylko po to, by uspokoić obawy gospodarcze związane z niedoborami paliwa — to doprawdy oszałamiający wyczyn.

Gdy został za to zapytany, oto co miał do powiedzenia:

REPORTER: „Mówiłeś, że Rosja i Ukraina zgodziły się na zawieszenie broni, ale obie strony twierdzą, że tego nie zrobiły…”

TRUMP: „Zgodzili się. Wiesz dlaczego? Bo powiedziałem: «Zgadzacie się» – dlatego.Zgodzili się, bo powiedziałem, że się zgodzili, i ta sprawa musi zostać rozwiązana”.

Niewiarygodne urojenia wielkościowe. Wygląda na to, że Trump powiedział obu stronom, że nastąpi zawieszenie broni i uznał to za przesądzone po prostu dzięki sile swojego dekretu.

Ławrow wyjaśnia, że ​​Rosja nie da się nabrać na żadne kolejne oszustwa związane z zawieszeniem broni:Nie można załadować wideo.

Po wczorajszym ataku w Kijowie panowała całkowita ciemność:

Maria Awdiejewa@ maria_avdv

Kijów jest w stanie awarii. Brakuje też wody. Elektrownia cieplna w Charkowie jest właśnie bombardowana. Zawieszenie broni w sektorze energetycznym? Jakie zawieszenie broni w sektorze energetycznym?

18:45 · 11 paź 2026 · 380 tys. wyświetleń

Rosyjskie ataki zniszczyły również fabrykę środków smarnych:

A tak podobno wygląda kijowska elektrownia cieplna TPP-5 w Trypilskiej po poprzedniej rundzie strajków:

Tak wygląda obecnie Elektrownia Cieplna Trypilska. Znajduje się we wsi Ukrainka w obwodzie kijowskim.

Co więcej, Google na swoich oficjalnych mapach określa elektrownię jako „trwale zamkniętą”:

Według szefa administracji, elektrownia TPP-5 w Charkowie również doznała „poważnych uszkodzeń”:

Elektrownia cieplna TPP-5 w Charkowie doznała poważnych uszkodzeń w wyniku ataku – Szef Obwodowej Administracji Wojskowej

▪️Synegubow poinformował, że elektrownia cieplna doznała poważnych uszkodzeń.
▪️Wcześniej Zełenski potwierdził atak na obiekt energetyczny w Charkowie.

Dziś wieczorem Ukraina zaatakowała również rosyjską rafinerię Nowoszachtyńsk w Rostowie, gdzie widać płonące zbiorniki na ropę. To wyraźny sygnał sprzeciwu wobec Trumpa, który prawdopodobnie nie będzie zadowolony z jawnej niesubordynacji Zełenskiego. Jednocześnie Ansar Allah podobno zaatakował duży zakład Saudi Aramco w Dżubajlu, co oznacza, że ​​możemy spodziewać się kontynuacji kryzysu energetycznego, a Trump będzie pod coraz większą presją w przededniu wyborów uzupełniających, co może zmusić go do jeszcze ostrzejszego ataku na Zełenskiego.

WaPo donosi, że niekompetentny duet Kushner i Witkoff przygotowują nowe „porozumienie pokojowe”, które w rzeczywistości jest tylko kolejnym tego samego:

https://www.washingtonpost.com/opinions/2026/10/12/kushner-witkoff-ukraine-peace-plan-takes-shape-behind-scenes/

„Pierwszy filar” daje wiele pewności:

Według amerykańskiego urzędnika pakiet miałby składać się z czterech podstawowych elementów. Przesłanie dla Putina brzmiałoby: Nie wystarczy po prostu zakończyć wojnę z Ukrainą. Trzeba zawrzeć z Europą porozumienie gospodarcze i w zakresie bezpieczeństwa, które przywróciłoby stabilność w regionie po rosnącej spirali eskalacji.

Odbudowa Ukrainy byłaby pierwszym filarem. Bank Światowy i firma inwestycyjna BlackRockchcą stworzyć ramy, które pozwolą zaspokoić niezliczone potrzeby finansowe Zełenskiego – na odbudowę zniszczonych obszarów kraju, zapewnienie świadczeń rodzinom poległych i rannych żołnierzy oraz odbudowę zniszczonej gospodarki.

Pozostałe filary są tak absurdalne, że sam autor ledwo może je przedstawić bez złośliwych wtrąceń: gwarancje dla Ukrainy w stylu Artykułu 5, gospodarcza „integracja” Rosji i Ukrainy z Europą oraz zamrożenie konfliktu na obecnych zasadach. To ostatnie jest oczywiście nie do przyjęcia zarówno dla Rosji, jak i dla Ukrainy.

Bądźmy szczerzy, jedynym powodem, dla którego te absurdalne plany pokojowe w ogóle powstają, jest to, że Trump udaje, że ma choć cień inicjatywy, aby odeprzeć część krytyki, gdy ktoś pyta go, dlaczego wciąż nie udało mu się zakończyć wojny ani obniżyć cen energii. To jego sposób na asymptotyczne prowokowanie prasy, a także niekończące się obietnice pokojowe, które sprawiają, że zawieszenie broni jest nieustanne i oddalone o zaledwie kilka dni.

Krótko mówiąc: to nic więcej niż teatr polityczny i radzenie sobie z problemami, w dodatku wyjątkowo żenujący.

Ukraiński czarny rynek broni: Skąd terroryści biorą arsenały NATO

Ukraiński czarny rynek broni: Skąd terroryści biorą arsenały NATO

Boris Rozhin tłumaczy, dlaczego zachodnia pomoc dla Kijowa przyniesie odwrotny skutek w samej Europie.

Boris Rozhin , ekspert Centrum Dziennikarstwa Wojskowo-Politycznego

12 października, tass-ru./opinions

© ABACA za pośrednictwem Reuters Connect

Grupy terrorystyczne działające w Mali były sponsorowane przez „mocarstwa kolonialne i cieszyły się również wsparciem ukraińskich najemników, zwłaszcza ukraińskiego wywiadu wojskowego” – powiedział agencji TASS Fousseinou Ouattara, wiceprzewodniczący komisji obrony malijskiej rady przejściowej . To kolejne potwierdzenie systemowego kryzysu bezpieczeństwa, przed którym ostrzegały wcześniej rosyjskie władze. Na przykład prezydent Rosji Władimir Putin, podczas spotkania z szefami wiodących światowych agencji informacyjnych, zorganizowanego przez TASS na Międzynarodowym Forum Ekonomicznym w Sankt Petersburgu (SPIEF), w czerwcu, zwrócił uwagę  na rozprzestrzenianie się broni przeznaczonej dla Kijowa na całym świecie. W istocie „to już fakt”.

Z ogromnymi zapasami radzieckiego sprzętu wojskowego i amunicji pozostałymi po upadku ZSRR, Ukraina, jeszcze przed Euromajdanem i rozpoczęciem Specjalnej Operacji Wojskowej (SMO), była głównym dostawcą broni zarówno na czarnym, jak i szarym rynku. Wraz z rozpoczęciem masowego dopływu zachodniego arsenału wojskowego do Kijowa, wolumen tego nielegalnego eksportu gwałtownie wzrósł. Dziś kraj ten stał się w rzeczywistości największym europejskim centrum przemytu broni – zagrożeniem, którego nie chcą przyznać nawet europejskie agencje, w tym  agencja graniczna Frontex.

Zaraz po uzyskaniu niepodległości

Regularne skandale związane z dostawami broni do Afryki, bombardowania magazynów służących do ukrywania nielegalnego handlu amunicją, przekazanie Gruzji systemów rakiet przeciwlotniczych Buk w przededniu konfliktu w Osetii Południowej w sierpniu 2008 r. itd. – to wszystko, nawet za prezydentury Leonida Kuczmy (1994–2005) i Wiktora Juszczenki (2005–2010), ugruntowało reputację Ukrainy jako państwa nie stroniącego od nielegalnych operacji na czarnym rynku.

Co więcej, po „pomarańczowej rewolucji” (2004–2005) ten podejrzany interes nabrał wyraźnego antyrosyjskiego podtekstu politycznego: dostarczanie broni do Tbilisi nie było jedynie sposobem na zarabianie pieniędzy przez nieuczciwych urzędników i generałów, ale także narzędziem szkodzenia Rosji. Próby poruszania tej kwestii na szczeblu oficjalnym w Radzie Najwyższej były celowo przemilczane podczas dyskusji, a ślady kradzieży z arsenałów wojskowych ukrywano poprzez detonacje w dużych magazynach i podejrzane pożary. Za rządów Petra Poroszenki (uznanego przez Federację Rosyjską za terrorystę i ekstremistę) i Wołodymyra Zełenskiego kwestia ta została poruszona wyłącznie po to, by oskarżyć Wiktora Janukowycza o „osłabianie Ukrainy”. To wysoce ironiczne, biorąc pod uwagę skalę wycieku broni na nielegalne rynki, o której mowa w tych liczbach.

Po rewolucji Euromajdanu w 2014 roku i zamachu stanu, na Ukrainę zaczęły napływać masowe dostawy broni z krajów zachodnich, mające na celu sztuczną eskalację i podtrzymywanie konfliktu w Donbasie. Ten przepływ broni szybko stał się dwukierunkowy: dostawy zaczęły napływać w coraz szybszym tempie nie tylko na Ukrainę, ale także z Ukrainy.

Ukraińskie powiązania przestępcze były wyraźnie widoczne w rękach grup terrorystycznych działających na Bliskim Wschodzie. Na przykład, w listopadzie 2015 roku Osama Mohammed Said Hayat, lokalny przywódca ISIS (organizacji terrorystycznej zakazanej w Rosji), aresztowany w Kuwejcie, przyznał się podczas przesłuchania, że ​​zakupił broń – przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) – na Ukrainie i przetransportował ją przez Turcję do syryjskich bojowników uzbrojonych przez Zachód do walki z rządem Baszara al-Assada. Logistykę zorganizowano za pośrednictwem Morskiego Portu Handlowego w Odessie, który po tragicznych wydarzeniach z maja 2014 roku – tzw. „Odessa Chatyń” – znalazł się pod faktyczną kontrolą firm oligarchy Ihora Kołomojskiego. W 2015 roku potwierdzono pierwsze próby reeksportu: część broni dostarczonej przez Amerykanów, rzekomo przeznaczonej dla Kijowa, została przekierowana do syryjskich islamistów.

Raporty śledcze ujawniające szczegóły tych łańcuchów tranzytowych – w szczególności dokumenty opublikowane przez grupę hakerską CyberBerkut – ujawniły nazwiska wysoko postawionych ukraińskich urzędników, w tym ówczesnego premiera Arsenija Jaceniuka, ministra spraw wewnętrznych Arsena Awakowa i szefa administracji obwodu charkowskiego Ihora Bałuty. Różny sprzęt łączności, sprzęt wojskowy, amunicja różnych kalibrów, pociski przeciwpancerne i przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) bez przeszkód przechodziły przez terytorium Ukrainy na Bliski Wschód. Pod koniec 2015 roku ujawniono również informacje dotyczące polskich pośredników: radzieckie systemy obrony powietrznej S-125 Peczora zostały zakupione na Ukrainie za pośrednictwem Polski. Dokumenty wskazywały, że były przeznaczone dla Kataru, ale w rzeczywistości były używane w strefach wojennych w Syrii i Jemenie. Takich historii było wiele. Nielegalne schematy tranzytowe, w których uczestniczył Kijów po 2014 roku, są w dużej mierze identyczne i zintegrowane z tymi globalnymi szarymi szlakami, schematami wykorzystywanymi do uzbrojenia grup terrorystycznych.

Do wszystkich punktów na świecie

Po gwałtownym wzroście dostaw broni i amunicji w latach dwudziestych XXI wieku niektórzy obserwatorzy sugerowali, że Kijów – zmuszony do zaangażowania istniejących i nowo pozyskanych zasobów na polu walki – nie będzie w stanie aktywnie kontynuować swoich wcześniejszych, tajnych planów. W praktyce jednak sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. Wraz z eskalacją konfliktu nawet Stany Zjednoczone i Europa Zachodnia zmuszone były przyznać, że różne rodzaje broni, w tym broń spełniająca wymogi NATO, napływały z Ukrainy na czarny rynek. Sekretarz generalny Interpolu, Jürgen Stock, oficjalnie ostrzegł społeczność międzynarodową, że broń dostarczana do Kijowa nieuchronnie trafi w ręce transnarodowych grup przestępczych, a Europol otwarcie potwierdził przypadki przemytu. Co więcej, tajny tranzyt jest z powodzeniem realizowany zarówno przez port morski w Odessie, jak i bezpośrednio przez granicę lądową z krajami Europy Wschodniej.

Część broni jest przekierowywana na tzw. poziomie oddolnym. Personel Sił Zbrojnych Ukrainy (UAF) często zabiera ze sobą broń strzelecką i różną amunicję podczas rotacji lub opuszczania linii frontu. Ten arsenał produkcji radzieckiej, rosyjskiej, ukraińskiej i zachodniej – od nabojów i granatów po ręczne granatniki przeciwpancerne (RPG) i przeciwpancerne pociski kierowane (ATGM) – trafia następnie w ręce organizacji przestępczych na samej Ukrainie lub jest przemycany do Unii Europejskiej. Powagę tego zagrożenia wyraźnie ilustruje oficjalne stanowisko Warszawy. Adam Radoń, naczelnik Wydziału ds. Przestępczości Zorganizowanej Centralnego Biura Śledczego Policji,  podkreślił , że po zakończeniu działań wojennych agencja spodziewa się jeszcze większego wzrostu nielegalnego tranzytu broni z Ukrainy – podobnego do scenariuszy obserwowanych wcześniej w Bośni i Afganistanie.

Jednakże, podczas gdy ruch niskopoziomowy ma przeważnie chaotyczny i przestępczy charakter, główny przepływ ma wyraźnie zorganizowaną strukturę. Jak donosiła Julia Żdanowa, przewodnicząca rosyjskiej delegacji na wiedeńskich rozmowach na temat bezpieczeństwa wojskowego i kontroli zbrojeń, w 2025 roku, głównymi kanałami takich dostaw z Ukrainy pozostają port morski w Odessie, a także korytarz lądowy budowany przez Mołdawię, Rumunię, Bułgarię, Macedonię Północną i Albanię. Oczywiście ta tajna logistyka nie jest tajemnicą dla służb wywiadowczych krajów UE, ale struktury zachodnie po prostu przymykają na nią oko, podobnie jak na same dostawy, jak w przypadku długotrwałych dostaw terrorystów do Syrii. Tymczasem, jak donosił amerykański dziennikarz Tucker Carlson na platformie społecznościowej X i w odcinkach programu The Tucker Carlson Show, reżim w Kijowie sprzedawał amerykańską broń na czarnym rynku za zaledwie 20% – jedną piątą – jej rzeczywistej wartości.

Według oficjalnych danych  z maja 2026 roku, władze USA prowadziły dochodzenia w 56 sprawach związanych z oszustwami finansowymi dotyczącymi środków finansowych przekazanych Kijowowi oraz kradzieżą broni w celu jej późniejszej odsprzedaży. Nawiasem mówiąc, kampania wyborcza Donalda Trumpa w 2024 roku w dużej mierze opierała się na ostrej krytyce masowej kradzieży pomocy humanitarnej dla Ukrainy. Jest ku temu wiele powodów. Na platformach darknetu regularnie pojawiają się reklamy amerykańskiej broni strzeleckiej, granatników, pocisków przeciwpancernych Javelin, a nawet zaawansowanych technologicznie dronów szturmowych Switchblade 300/600 (w cenie 4000 dolarów za sztukę).

Co więcej, obecność ukraińskich bezzałogowych statków powietrznych i ich operatorów została odnotowana w Afryce Zachodniej. Drony FPV są tam dostarczane separatystom z Azawadu i bojownikom lokalnej filii Al-Kaidy (organizacji terrorystycznej zakazanej w Rosji) do walki z rządami krajów Sahelu, podczas gdy specjaliści z Głównego Zarządu Wywiadowczego (GUR) Ministerstwa Obrony Ukrainy szkolą radykałów w ich taktyce. Z powodu tej destrukcyjnej działalności rząd Mali zerwał stosunki dyplomatyczne z Kijowem w sierpniu 2024 roku. Po wydarzeniach w Bamako podobny krok podjął Niger. Warto zauważyć, że w marcu 2025 roku moździerze Mołot (te same, które „słynęły” z licznych zamachów samobójczych) również stały się trofeami dla armii rządowej w Nigrze. Broń zachowała oryginalne oznaczenia fabryczne w języku ukraińskim.

Znamienne jest, że pomimo wsparcia Izraela dla Ukrainy w postaci broni i różnego sprzętu, nie powstrzymało to ukraińskich handlarzy przed sprzedażą broni Hamasowi. Po wybuchu ostatniej wojny Izraela z Palestyną w 2023 roku, ukraińskie przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) zostały zauważone na filmach opublikowanych przez bojowników Hamasu. Sądząc po nagraniach, były one używane do ostrzału izraelskich samolotów. Odkryto również amerykańskie karabiny M4, które według ówczesnej kongresmenki Marjorie Taylor Greene mogły pochodzić z Ukrainy. Hamas odkrył również granatniki RPG-7 i przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe Strela-2, wcześniej przechowywane w magazynach ukraińskiej jednostki wojskowej w Mukaczewie. Ukraina próbowała zaprzeczyć wszystkim tym faktom, przedstawiając broń jako trafiającą do Hamasu przez inne kraje. Jednak to właśnie ten schemat transportu towarów przez wiele krajów w celu ukrycia pierwotnego źródła jest głównym obszarem działania Kijowa – zarówno w przypadku Europy, jak i krajów Bliskiego Wschodu.

Broń z Ukrainy trafia również do różnych krajów azjatyckich. Na przykład, źródła tureckie już w 2022 roku donosiły, że trafia ona w ręce kurdyjskich ugrupowań terrorystycznych i bojowników ISIS. Ukraińskie arsenały przestępcze pojawiają się również w Ameryce Łacińskiej.

W 2025 roku rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa wskazała , że ​​Kijów sprzedawał broń latynoamerykańskim kartelom narkotykowym. Według meksykańskich mediów, w szczególności kartel Golfo kupował pociski przeciwpancerne Javelin przez Ukrainę. Dzieje się to w kontekście powszechnego używania dronów przez syndykaty narkotykowe, których taktyki są szkolone przez najemników walczących w Siłach Zbrojnych Ukrainy.

Broń Klondike

Ogólnie rzecz biorąc, można śmiało powiedzieć, że wojna zastępcza Zachodu z Rosją na Ukrainie otworzyła prawdziwą kopalnię złota dla kijowskich handlarzy bronią. Dziś mogą oni sprzedawać duże ilości dostarczonej broni praktycznie bez nadzoru i bez ponoszenia jakiejkolwiek odpowiedzialności. Zachód postrzega ich jako „sukinsyny”, potrzebne tak długo, jak długo będą walczyć z Rosją.

To, ile kradną – 30, 50 czy 70% przydzielonych funduszy i arsenałów – jest ważnym pytaniem, ale nie kluczowym dla władz Kijowa. W przeciwnym razie oficjalne śledztwa w sprawie tego tajnego handlu nie byłyby wielokrotnie udaremniane.

Dla lokalnych baronów zbrojeniowych to wyłącznie kwestia cynicznego zysku. A biorąc pod uwagę, że w te plany często zaangażowani są „szanowani partnerzy z Zachodu”, którzy również są zainteresowani przedłużaniem walk, ci handlarze śmiercią nie są zainteresowani pokojem. Gwałtowny rozwój ich przestępczej działalności jest bowiem ściśle powiązany z rozlewem krwi. Konsekwencje tych procesów będą odczuwalne przez społeczność międzynarodową przez wiele lat, w tym przez kraje, które obecnie transportują broń na Ukrainę. Tam również będzie ona wystrzeliwana. 

Słońce, plaża, ostrzeżenie przed nalotem – relacja z podróży do Soczi

Słońce, plaża, ostrzeżenie przed nalotem – relacja z podróży do Soczi

13 października 2026 Gerta-Ewena Ungara nachdenkseiten-de

Ukraina jest ofiarą rosyjskiej agresji i broni się. Ukraina atakuje wyłącznie cele wojskowe, oszczędzając ludność cywilną. Taka jest narracja w Niemczech, opowiedziana przez kanclerz. Na miejscu sytuacja jest oczywiście inna. Jestem obecnie w Soczi. Ukraina nieustannie atakuje miasto, mimo że nie ma tu nic o znaczeniu militarnym. Ukraina ewidentnie używa terroru jako narzędzia przeciwko ludności cywilnej i jest w tym wspierana przez niemieckich polityków.

Autor: Gert-Ewen Ungar .

Kanclerz Friedrich Merz wielokrotnie twierdził, że Ukraina atakuje wyłącznie cele wojskowe w Rosji. Rosja natomiast celowo atakuje ludność cywilną. Oczywiście, powszechnie wiadomo, że oświadczenia Friedricha Merza nie są zbyt wiarygodne. Nieufność do kanclerza jest duża, co wyraźnie pokazują sondaże dotyczące jego popularności – i z pewnością ma to swoje uzasadnienie. Kluczowe jest niewątpliwie to, że jego oświadczenia rzadko pokrywają się z faktami. Dotyczy to również jego twierdzenia, że ​​Ukraina atakuje wyłącznie cele wojskowe w Rosji.

Moskwa jest regularnie atakowana przez drony, ale w Moskwie naturalnie trudno jest udowodnić, że ataki były skierowane przeciwko ludności cywilnej i infrastrukturze cywilnej. Dotyczy to nawet sytuacji, gdy trafiane są budynki mieszkalne, a cywile odnoszą obrażenia. Drony mogły być zbłąkane lub szkody mogły zostać spowodowane przez odłamki spadające z drona po zestrzeleniu go przez obronę przeciwlotniczą.

Ale w tej chwili nie jestem w Moskwie, lecz na wakacjach w Soczi nad Morzem Czarnym w Rosji.

Dzień przed naszym przyjazdem rosyjskie media doniosły, że Ukraina podpaliła tankowiec u wybrzeży Soczi. Wyciekała ropa i spodziewano się katastrofy ekologicznej. Zakładałem, że nasze zaplanowane wakacje na plaży pójdą na marne – wybaczcie mi ten żart. Tym razem zabrakło typowego alarmu ze strony niemieckich organizacji ekologicznych. Wygląda na to, że są dobre i złe katastrofy ekologiczne. Jednak katastrofa ekologiczna nie nastąpiła, ponieważ tankowiec został odholowany i zabezpieczony.

Już pierwszego dnia stało się dla nas jasne, że nasz pobyt nie będzie całkowicie beztroski. Rozległa się syrena alarmowa. Z głośników popłynął komunikat nakazujący nam opuszczenie plaży i szukanie schronienia. Ostrzeżono nas również, aby nie fotografować działań obrony przeciwlotniczej i nie publikować ich w internecie. Wróg będzie systematycznie przeszukiwał internet w poszukiwaniu takich zdjęć i mógłby wykorzystać je do ustalenia pozycji obrony przeciwlotniczej i potencjalnie jej unieszkodliwienia. Zalecono nam, aby nie zbliżać się do żadnych porzuconych części dronów, ponieważ nadal mogą one stanowić zagrożenie. Polecono nam dzwonić pod numer alarmowy 112 i zgłaszać wszelkie incydenty. W przypadku obrażeń, również pod ten numer powinniśmy skontaktować się ze służbami ratunkowymi. W tym momencie wiedziałem: to będą niesamowite wakacje.

Ukraina wysyła drony do regionu turystycznego nad Morzem Czarnym niemal codziennie, zarówno drogą powietrzną, jak i morską. Jednak nie ma tam praktycznie niczego o znaczeniu militarnym. Budowle w Soczi i okolicach służą jako ochrona przed atakami; mają charakter obronny. Lokalne lotnisko jest w tym kontekście wykorzystywane wyłącznie do celów wojskowych. W przypadku otrzymania alarmu o dronach, podrywane są śmigłowce. Oznacza to, że stacjonują tam siły obrony powietrznej.

Co więcej, znajdują się tu rezydencje wysoko postawionych rosyjskich polityków – w tym prezydenta – które są szczególnie dobrze zabezpieczone. Nie ma to jednak znaczenia dla przebiegu wojny na Ukrainie.

Abchazja, czyli Gruzja, leży bezpośrednio na południe od Soczi – w zależności od perspektywy. Soczi to region przygraniczny, najdalej na południe wysunięte przedłużenie Rosji nad Morzem Czarnym. Ze względu na to położenie region ten ma niewielkie znaczenie dla wojny na Ukrainie. Nie transportuje się stąd broni na teren działań wojennych, ponieważ najpierw musiałaby ona przejechać przez południową Rosję, pokonując znaczną okrężną trasę. Z tego samego powodu nie transportuje się stąd personelu na linię frontu. Nie ma tu również przemysłu zbrojeniowego.

Region ten czerpie korzyści z turystyki; Soczi jest ważnym ośrodkiem turystycznym. Klimat nad morzem jest subtropikalny, a temperatury utrzymują się latem nawet w październiku. Roślinność jest odpowiednio bujna. Góry Kaukazu oferują również możliwości uprawiania sportów zimowych. W miesiącach zimowych Soczi oferuje swoim gościom wyjątkową okazję zjedzenia śniadania pod palmami, a następnie udania się w góry na narty.

Pomimo braku strategicznego znaczenia dla wojny na Ukrainie, Ukraina atakuje ten region niemal codziennie, a czasem nawet kilka razy dziennie. Na przykład w nocy 10 października słyszeliśmy niemal bez przerwy odgłosy obrony przeciwlotniczej. Wystrzelenie rakiety z głośnym hukiem, a potem kolejna eksplozja, wskazująca na trafienie drona. Jeśli słyszysz odgłosy dział przeciwlotniczych, to prawdopodobnie odpowiadający im dron był już nieco bliżej. Nie jestem ekspertem wojskowym, więc nie mogę powiedzieć, czy moja interpretacja tego, co słyszałem, jest prawidłowa. Tej nocy lotnisko zostało uszkodzone przez spadające odłamki drona. To doświadczenie z pewnością było niezapomniane.

Ukraina również regularnie atakuje dronami morskimi, ale pytanie brzmi: Co właściwie? Jest tu tylko marina, również bez znaczenia militarnego. Z militarnego punktu widzenia ataki te są całkowicie bezcelowe. Nie są w stanie dać Ukrainie przewagi ani nawet odwrócić losów wojny na jej korzyść. To czysty terroryzm. Ich celem jest sianie strachu i poczucia niepewności. Ruch lotniczy jest sparaliżowany, internet mobilny tymczasowo wyłączony, plaże i targowiska są zamknięte, a życie na jakiś czas ulega ograniczeniom.

Twierdzenie kanclerza Friedricha Merza, że ​​Ukraina atakuje wyłącznie cele o znaczeniu militarnym, jest ewidentnie fałszywe. Tutaj, w Soczi, byłem naocznym świadkiem ukraińskiej strategii terrorystycznej. Mieszkańcy rosyjskich regionów przygranicznych, w Biełgorodzie i Kursku, doświadczają tego terroru codziennie. Ukraina celowo atakuje tam infrastrukturę cywilną: szkoły, domy, cele o znaczeniu niemilitarnym.

Główne niemieckie media regularnie nie informują o tym, a jeśli już, to w trybie łączącym. „Rosja twierdzi…”. Mogę teraz zapewnić z własnego doświadczenia, że ​​te ukraińskie ataki terrorystyczne na ludność cywilną i życie cywilne są absolutnie realne. Są one nie tylko tolerowane przez zachodnich sojuszników Ukrainy, ale i wspierane – w tym przez Niemcy. Dostarczają oni wiedzy technicznej i danych wywiadowczych, współpracują w produkcji broni i zapewniają Ukrainie możliwość wykorzystywania terroru jako narzędzia na coraz większą skalę.

Tutaj, lokalnie, ludzie akceptują ukraiński terroryzm. Obrona powietrzna działa. Nie ma tu paniki – przynajmniej na razie. Tutaj, w Soczi, zniszczenia są ograniczone, a ofiary wśród ludności cywilnej zdarzają się rzadko. Trasa dronów przez Morze Czarne jest długa i niewidoczna dla rosyjskiej obrony. Sytuacja jest jednak inna w regionach przygranicznych Rosji. Tam śmierć i zniszczenia spowodowane ukraińskimi atakami terrorystycznymi są na porządku dziennym.

Dlatego coraz głośniej słychać wezwania do podjęcia konsekwencji, nie tylko wobec Ukrainy, ale także wobec krajów wspierających ukraiński terroryzm. Kluczowe jest, aby Niemcy zrozumieli, że są okłamywani na najwyższych szczeblach. Ukraina celowo atakuje infrastrukturę cywilną i ludność cywilną, korzystając ze wsparcia Zachodu.

Niemiecka polityka wspiera terroryzm we wszystkich jego formach. Zrozumienie tego jest niezbędne, aby społeczeństwo obywatelskie mogło podjąć działania przeciwko niemu. Niemcy niosą terror, śmierć i zniszczenie. Kanclerz musi być szczery. Musi wyjaśnić, co chce osiągnąć, wspierając terroryzm. I musi udowodnić, dlaczego uważa, że ​​Niemcy są bezpieczne przed rosyjską odpowiedzią na terroryzm wspierany i promowany przez niemiecką politykę.

Rosnący chaos społeczny w Europie… Cena wojny zastępczej przeciwko Rosji

Rosnący chaos społeczny w Europie... cena wojny zastępczej przeciwko Rosji

Rosnący chaos społeczny w Europie…

Cena wojny zastępczej przeciwko Rosji

Dzień rozliczenia jest nieuchronny. Przestępczy politycy i ich system podżegający do wojny zostali zdemaskowani jak nigdy dotąd.

Unia Europejska przeżywa obecnie gwałtowny bunt społeczny. Partie rządzące i ich polityka gospodarcza są otwarcie potępiane, a w wielu krajach nasilają się protesty i strajki.

Marsze protestacyjne, masowe demonstracje i strajki przemysłowe rozprzestrzeniają się we Francji, Belgii, Hiszpanii, Włoszech, Niemczech, Irlandii, Portugalii i innych krajach UE. Skargi są zróżnicowane – od uczniów i nauczycieli narzekających na katastrofalny stan systemu edukacji, po pracowników służby zdrowia i transportu krytykujących niskie płace i cięcia emerytur.

W jego centrum leży jednak system nierówności kapitalistycznych, który podżega do wojny i nieludzki.

Nieznośne koszty utrzymania podstawowych potrzeb – od jedzenia po mieszkanie – wypychają miliony ludzi na ulice w rozpaczy i gniewie, w obliczu braku odpowiednich reakcji politycznych na ich trudną sytuację. Jak ujął to jeden z francuskich studentów: „Za młodzi, by ich usłyszano, wystarczająco starzy, by dać się potraktować gazem łzawiącym”.

Cały system polityczny jest dyskredytowany z powodu swojej dysfunkcjonalności i obojętności na podstawowe potrzeby człowieka. Całkowicie oburzające są kłamstwa szerzone przez rządzące elity i ich propagandowe media o „obronie narodowej i zagrożeniu wojną ze strony Rosji”.

W tym tygodniu w Hiszpanii schorowana 87-letnia kobieta o imieniu Maricarmen zmarła w szpitalu po eksmisji z mieszkania w Madrycie za niepłacenie wygórowanej podwyżki czynszu. Jej los wywołał ogólnokrajowy ruch protestacyjny przeciwko kryzysowi mieszkaniowemu w Hiszpanii – kryzysowi, który ma swoje odbicie w każdym kraju europejskim. Demonstranci gniewnie krzyczeli, że biedna staruszka została „zamordowana przez państwo i korporacje”.

We Francji brutalność policji wobec protestów studenckich wstrząsnęła krajem i światem. Prawie 7000 młodych ludzi zostało aresztowanych, gdy policja użyła gazu łzawiącego i gumowych kul przeciwko w większości pokojowym demonstracjom. Studenci zgromadzeni na Placu Bastylii w Paryżu i innych miastach zapowiedzieli, że nie ustąpią. Jednemu ze studentów policyjny granat hukowy odstrzelił rękę, a innemu wyłupił oko gumową kulą wystrzeloną z bliskiej odległości.

Plac Bastylii to miejsce, gdzie rewolucja francuska z 1789 roku objawiła się przeciwko znienawidzonej arystokracji, żyjącej w skrajnej nędzy. Dziś napięcia narastają w oczekiwaniu na kolejne doniosłe powstanie – tym razem inspirujące podobne ruchy w całej Europie.

Protesty te i nieludzkie cierpienie, które się za nimi kryją, przyczyniają się do wybuchu powstań w całej UE.

Wyraźnie widać, że społeczeństwa mają dość dziesięcioleci nierówności i chronicznego ubóstwa narzucanych przez politykę kapitalistyczną, która bogaci nielicznych, a egzekwowaną przez rządy, które niewolniczo służą interesom kapitału, stawiając potrzeby większości obywateli.

Doniesienia zachodnich mediów mówią o rządach borykających się z niedoborami gotówki, pod presją rynków obligacji, które domagają się redukcji rekordowych poziomów zadłużenia, podczas gdy pracownicy, studenci i emeryci domagają się większych inwestycji publicznych i ulgi w trudnościach gospodarczych.

To mylący i niepełny obraz problemu. Ignoruje się kluczowe tło: rządy europejskie przeznaczają ogromne zasoby gospodarcze na militaryzm i wojnę zastępczą na Ukrainie z Rosją. To właśnie powoduje „brak gotówki w rządach”. Innymi słowy, deklarowany przez nich kryzys budżetowy jest decyzją polityczną, a nie enigmatycznym dylematem.

Kryzys społeczny ogarniający Europę można zaobserwować również w Stanach Zjednoczonych i innych krajach o orientacji zachodnioeuropejskiej. Przyczyną jest niewydolny system gospodarczy, który nie jest już w stanie zagwarantować nawet minimalnego poziomu akceptowalnych warunków życia. Problem narasta od dziesięcioleci – z powodu rosnących nierówności i malejącej reprezentacji politycznej. Dziś można wręcz wątpić, czy państwa zachodnie nadal można uważać za demokracje, biorąc pod uwagę ich dominację korporacyjnych oligarchii.

Jednakże kryzys społeczny, który rozwija się w Europie, został spotęgowany i zaostrzony przez europejskich polityków, którzy nieustannie działają w trybie wojennym przeciwko Rosji.

W ciągu ostatnich czterech lat Unia Europejska wpompowała setki miliardów euro w Ukrainę, aby podtrzymać neonazistowski reżim pod skorumpowaną dyktaturą – wszystko po to, by pokonać Rosję. Przywódcy UE – z których wielu nie pochodzi z wyboru, jak Ursula von der Leyen, Kaja Kallas i António Costa – kierują się obsesyjną rusofobią. Ale to tylko część wyjaśnienia.

Nawet wybrani przywódcy i partie, takie jak francuski Macron i niemiecki Merz, są pogardzani za swój elitaryzm i megalomanię. Merz deklaruje zamiar uczynienia z Niemiec najsilniejszej potęgi militarnej w Europie – całkowicie ignorując problemy gospodarcze i społeczne swojego kraju oraz złowieszcze historyczne konotacje odrodzenia ery nazistowskiej. Podczas gdy jego rząd ponosi jedną porażkę wyborczą za drugą, europejskie elity oczerniają niemieckich wyborców, nazywając ich ślepymi, bo ośmielają się głosować na partie sprzeciwiające się wojnie z Rosją.

Istnieje wiele przyczyn ogólnoeuropejskiej pogardy dla partii rządzących: nierówności, ubóstwo, bezrobocie, rosnące koszty utrzymania, spadające płace i rozpadające się usługi publiczne. Niekontrolowana imigracja, obciążająca i tak już ograniczone zasoby publiczne, jest kolejnym powodem narzekań. Współudział Europy w ludobójczej wojnie Izraela z Palestyńczykami oraz jej współudział w agresji Trumpa na Iran, Jemen, Kubę itd. to kolejne czynniki przyczyniające się do tego zjawiska.

Zwodnicza narracja, że ​​rządy to „gotówka w ręku”, budzi jednak ogromne oburzenie opinii publicznej. Zasobów ekonomicznych jest wystarczająco dużo, aby zaspokoić potrzeby społeczeństwa. Problem polega na tym, że w panującym systemie kapitalistycznym, którego priorytetem jest wzbogacenie wąskiej elity, zasoby te nie mogą być wykorzystywane do tworzenia sprawiedliwych i humanitarnych społeczeństw.

Warunki „napiętych budżetów” i „środków oszczędnościowych dla mas” są tworzone poprzez celową politykę militaryzmu i promocję wojny zastępczej na Ukrainie.

Europejscy „przywódcy” i ich lobbyści z NATO, tacy jak Mark Rutte, domagają się setek miliardów euro na wsparcie przemysłu zbrojeniowego, jednocześnie apelując o drakońskie cięcia w wydatkach publicznych i świadczeniach socjalnych, aby sfinansować ten bezwzględny militaryzm. UE „pożycza” dodatkowe 90 miliardów euro w ciągu najbliższych dwóch lat, aby wesprzeć skorumpowany reżim w Kijowie i umożliwić mu kontynuowanie beznadziejnej wojny z Rosją. Ta przewrotna priorytetyzacja jest napędzana przez kompleks militarno-przemysłowy i jego korporacyjnych inwestorów. Jest ona również podsycana ideologicznie nacechowanym, propagandowym sposobem myślenia, który demonizuje Rosję jako wroga. Prezydent Putin i inni rosyjscy deklaranci wielokrotnie oświadczali, że nie chcą wojny z Europą. Twierdzą, że konflikt na Ukrainie ma swoje korzenie, które można rozwiązać poprzez zaangażowanie dyplomatyczne. Dlaczego europejscy politycy tak stanowczo sprzeciwiają się pokojowi?

Kluczowym czynnikiem jest maskowanie wewnętrznych politycznych i gospodarczych niedoskonałości systemu europejskiego. Gospodarki UE, podobnie jak gospodarki USA i innych państw zachodnich, to dystopie bankrutów, jeśli chodzi o zaspokajanie potrzeb społecznych i demokratycznych. Niepowodzenie to zostało pogłębione przez koszty wojny na Ukrainie.

Ta porażka jest przestępstwem i zagraża istnieniu polityków i rządów odpowiedzialnych za tę politykę. Dlatego klasa polityczna, w tym media propagandowe, nie może przyznać się do swojej przestępczej polityki.

W obliczu własnych wewnętrznych sprzeczności europejskie elity polityczne szukają rozwiązania, przedstawiając Rosję jako wroga zewnętrznego. To ten sam schemat, który europejscy władcy stosowali przez ponad wiek – co doprowadziło do dwóch wojen światowych.

Ci przestępczy politycy i ich dysfunkcyjny system gospodarczy po raz kolejny forsują wojnę jako plan ucieczki, mający zapewnić im przetrwanie — kosztem milionów istnień ludzkich i ryzykiem wybuchu Trzeciej Wojny Światowej, która tym razem może skutkować katastrofalną wojną nuklearną.

Praktycznie każdy rząd europejski, a zwłaszcza brytyjski, potępia brak wezwań do dyplomacji i porozumienia politycznego z Rosją. Zobowiązały się one do wojny z Rosją, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zniszczenia społeczne, za które ponoszą odpowiedzialność.

Pozytywnym aspektem jest jednak to, że coraz więcej ludzi zaczyna dostrzegać machinacje i kłamstwa. Znak niesiony przez niemieckiego studenta idealnie to podsumował: „Nie będziemy walczyć w waszych wojnach… Edukacja zamiast bomb!”

Zbliża się dzień rozliczenia. Przestępczy politycy i ich system podżegający do wojny są bardziej niż kiedykolwiek wcześniej narażeni na niebezpieczeństwo – w sposób, który wymaga totalnego buntu jako właściwego rozwiązania. Tym razem konsekwencji nie da się zlecić na zewnątrz. Projekt ustawy zostanie przedstawiony, jak powiedział kiedyś Malcolm X.

Źródło: Narastający chaos społeczny w Europie… kurczaki wracają do domu, by wziąć udział w wojnie zastępczej z Rosją

Jak Ukraina przekształca się w państwo szczątkowe

Jak Ukraina przekształca się w państwo szczątkowe

Dirk Ellerbrock apolut/wie-die-ukraine-zum-reststaat-gemacht-wird

Jak Ukraina przekształca się w państwo szczątkowe | Autor: Dirk Ellerbrock

– i kto ponosi koszty

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

Każdy, kto spojrzy na mapę Ukrainy w październiku 2026 roku, zobaczy kraj pozbawiony dostępu do morza. Według amerykańskiego politologa Johna Mearsheimera, porty Morza Czarnego są praktycznie sparaliżowane. W efekcie Ukraina stała się krajem pozbawionym dostępu do morza. Mearsheimer, czołowy zwolennik „ofensywnego realizmu”, szkoły myślenia, która postrzega politykę międzynarodową jako walkę o władzę między mocarstwami, jasno określa cel tego rozwoju: Rosja musi zadbać o to, by Ukraina pozostała „dysfunkcyjnym państwem resztkowym”. Nie jest to efekt uboczny wojny. Jest to jej rezultat, który jest systematycznie realizowany.

Wojna, która odrzuciła wszelkie zahamowania

Na początku konfliktu, w lutym 2022 roku, Rosja rozmieściła wojska obliczone na operację krótkoterminową. Na poziomie taktycznym zniszczenia były prowadzone w sposób mający na celu minimalizację ofiar wśród ludności cywilnej. Przyznaje to teraz sam wiceminister obrony Rosji Junus-Bek Jewkurow. Przyznaje on, że początkowo Rosja nie prowadziła „klasycznej wojny” i przypisuje tę zmianę doświadczeniom armii. Już latem rzecznik Kremla, Pieskow, oświadczył, że nie jest to już „specjalna operacja wojskowa”, lecz wojna. Tym samym powściągliwość oficjalnie ustała.

Ataki z ostatnich tygodni, opisane przez Mearsheimera i rzeczników kanału Duran, ilustrują skalę zniszczeń. Zakłóceniu uległy sieć energetyczna, kolej, stacje benzynowe i sieć komunikacyjna. Według Durana zniszczonych zostało około 500 lokomotyw. Zdobycie nowych jest praktycznie niemożliwe, ponieważ Ukraina, podobnie jak Rosja, korzysta z kolei o szerszym rozstawie szyn, a lokomotywy o tym rozstawie były budowane niemal wyłącznie w byłych republikach radzieckich. W Kijowie ataki wymierzone były w mosty na Dnieprze, samo miasto, stację Kijowską oraz obiekty SBU (Służby Bezpieczeństwa Ukrainy). Rezultatem są powszechne przerwy w dostawie prądu, zawieszony system metra i przepełnione systemy kanalizacyjne. Mer Kliczko mówi o „trybie przetrwania” i radzi mieszkańcom, aby opuścili miasto, jeśli to możliwe.

To, co łączy te cele, jest uderzające. Nie są one ukierunkowane przede wszystkim na żołnierzy, ale na państwo jako organizację: jego linie zaopatrzeniowe, mobilność, administrację i zdolność do dostarczania zaopatrzenia na front. Jednak na lądzie rosyjskie postępy pozostają powolne, ponieważ Moskwa obawia się strat, a drony utrudniają szybki przełom. Wojna zatem nie rozstrzygnie się tam, gdzie armie się zetrą, ale tam, gdzie kraj przestanie funkcjonować.

Kasa nie utrzyma

Fakt, że zniszczenia mają wymiar finansowy, jest zazwyczaj pomijany w debacie. Według Mearsheimera, Europejczycy zobowiązali się przekazać Ukrainie po 52 miliardy dolarów na lata 2026 i 2027. Jednak we wrześniu Kijów zgłosił dodatkowe zapotrzebowanie w wysokości 27 miliardów dolarów na przetrwanie bieżącego roku. Ukraińcy chcieli zatem przesunąć środki z 2027 roku, co, według Mearsheimera, Europejczycy przyjęli z niechęcią, ponieważ oznaczałoby to deficyt w kolejnym roku. Same kraje-darczyńcy borykają się z problemami gospodarczymi.

Każde zniszczenie obiektu pogarsza tę sytuację. Tam, gdzie gospodarka słabnie, spadają dochody podatkowe. Tam, gdzie spada produkcja krajowa, rośnie zapotrzebowanie na dotacje, a te spadają na Europę. Do tego dochodzi jeszcze liczba ludności. Przed 2022 rokiem na Ukrainie mieszkało około 44 milionów ludzi. Liczby na dziś są bardzo zróżnicowane: moderatorka Lena Pietrowa podaje 29 milionów, podczas gdy była rzeczniczka Zełenskiego, Julia Mendel, mówi o 20-25 milionach, z czego połowa jest w wieku emerytalnym. Mearsheimer uważa 25 milionów za prawdopodobną liczbę. Nawet pozostawiając ten przedział otwartym, trend jest wyraźny. Mendel określa strategię Zełenskiego jako „narodowe samobójstwo”, a Mearsheimer zasadniczo się z nią zgadza.

Na froncie brakuje żołnierzy. Wielu mężczyzn uchyla się od poboru, a wielu dezerteruje ze swoich jednostek. Według Mearsheimera, linię frontu utrzymują głównie drony, które wypełniają luki. Bez nich, jak twierdzi, Ukraina „już dawno przegrałaby wojnę”.

Kto płaci, a kto nie?

Tutaj trzeba przyjrzeć się bliżej niż Mearsheimer. Mówi, że Europejczycy nie muszą umierać, że Ukraińcy płacą „krwawą jałmużnę”, a Ukraina jest przez Europejczyków wykorzystywana jako „taran”, by zadać Rosji ból. To prawda, ale to tylko opis. Jako wyjaśnienie, dlaczego Europejczycy mimo wszystko trwają, sugeruje, że „wierzą”, że Rosję można pokonać. To wyjaśnienie psychologiczne: błąd, głupota, fałszywe przekonanie.

Analiza strukturalna stawia inne pytanie. Pyta, kto czerpie zyski z przedłużania wojny, a kto z niej żyje. Chodzi o przemysł zbrojeniowy, który otrzymuje kontrakty na lata; finansowanie, które zamraża i dystrybuuje kapitał za pośrednictwem obligacji i funduszy specjalnych; oraz klasę polityczną, która opiera swoją pozycję na wizerunku wroga. Wojna karmi klasę i robi to tym lepiej, im dłużej trwa i im mniej osiąga rezultatów.

Spójne z tym jest to, że w tej sytuacji Europejczycy dostarczają pieniędzy i retoryki, ale powstrzymują się od tego, co najważniejsze. Wysoka Przedstawiciel UE Kaja Kallas przyznała, że ​​jej apel do państw członkowskich o przekazanie pozostałych systemów obrony powietrznej trafił w próżnię. To logiczne: ci, którzy stale ostrzegają przed rosyjskim zagrożeniem, nie mogą oddać własnej obrony powietrznej. Według Durana, kanclerz Merz przybyła do Kijowa z około miliardem euro, ale bez pocisków rakietowych, radarów ani obrony powietrznej. Wsparcie kończy się tam, gdzie zagroziłoby bezpieczeństwu narodowemu. Jednoczesna remilitaryzacja i deindustrializacja to sprzeczność, której nie rozwiąże żadna przemowa.

Fikcja nieuczestnictwa

Oficjalnie Ukraina nie jest członkiem NATO. Minister spraw zagranicznych Rubio powiedział kilka dni temu, że nie zostanie nim, a prezydent Trump powiedział to samo. W tym samym czasie, po audycjach Durana, przedstawiciele wszystkich 32 państw członkowskich, w tym najwyżsi rangą generałowie Sojuszu, pojawili się w Kijowie z przesłaniem, że więź „staje się coraz silniejsza”. Skoro Ukraina nie jest w NATO, co tam robią ci generałowie?

Mearsheimer udziela odpowiedzi, choć nie nazywa tego wprost. Wskazuje, że Ukraina dokonała inwazji na terytorium Rosji w pobliżu Kurska w sierpniu 2024 roku, a latem 2025 roku, przy wsparciu Zachodu, zaatakowała część rosyjskich strategicznych sił jądrowych – te same systemy, na których opiera się jej odstraszanie nuklearne. Byłoby to nie do pomyślenia w czasach zimnej wojny. Rzecznicy Durana opisują system dowodzenia, kontrolowany z Wiesbaden i Brukseli, i porównują podróż generałów do inspekcji przeprowadzanych przez amerykański personel wojskowy w Sajgonie, gdy sytuacja w Wietnamie eskalowała. Podejrzewają również, że delegacji bardziej zależało na uspokojeniu sytuacji niż na zebraniu informacji.

Formuła „brak członkostwa w NATO” spełnia zatem dwie funkcje jednocześnie. Uspokaja opinię publiczną, podtrzymując wrażenie, że Rosja nie jest stroną wojującą. I pozwala Rosji prowadzić wojnę bez brania za nią odpowiedzialności. Dla Rosji to rozróżnienie jest bez znaczenia. Mearsheimer, który niedawno przebywał w Moskwie, donosi, że Rosjanie postrzegają Europejczyków jako swojego głównego wroga, w tym Brytyjczyków i Niemców, nawet bardziej niż Ukraińców i Amerykanów.

Negocjacje jako wydarzenie inscenizowane

Według Mearsheimera wojna mogła zakończyć się wcześniej. Już w kwietniu 2022 roku, zaledwie kilka tygodni po wybuchu wojny, Rosja i Ukraina prowadziły negocjacje w Stambule i zbliżały się do porozumienia.

Boris Johnson i inni przedstawiciele Zachodu naciskali wówczas na Ukraińców, aby zerwali negocjacje. Rozmowy w Anchorage, które doprowadziły do ​​powstania wstępnych ram, również załamały się. Minister spraw zagranicznych Ławrow oświadczył 7 października, że ​​odpowiedzialność za to ponosi Europa.

Obecna próba zimowego zawieszenia broni podąża tym samym schematem. Według portalu informacyjnego Axios, ma ona na celu wstrzymanie ataków na obiekty energetyczne i transporty zboża oraz ponowne otwarcie portów. W tym celu amerykańscy negocjatorzy spotykają się z przedstawicielami Ukrainy i Europy w Miami, Gerhard Schröder odwiedza Putina z okazji urodzin, a premier Indii Modi wygłosił apel. Uderzające jest to, czyje interesy są poruszane. Zima i amerykańskie wybory uzupełniające 3 listopada wywierają presję na Zachód, a nie na Rosję. Rubio mówi o „patowej sytuacji”, Pieskow się z tym zgadza i nie widzi szans na zawieszenie broni. Rzecznicy Duranu uważają dyplomację za zakończoną i opisują propozycje jako stare pomysły w nowym opakowaniu. Mearsheimer widzi to nieco inaczej: uważa, że ​​w obecnej sytuacji Kijów może poważniej niż dotychczas rozważać negocjacje. Zima pokaże, kto ma rację.

Mit ciosu w plecy już powstaje.

Kiedy porażka staje się oczywista, Zachód potrzebuje kogoś, kogo można obwinić. Rzecznicy Durana przewidują, kto to będzie: Trump. Rozmawiał z Rosjanami w pierwszym roku, a potem skupił się na Iranie; Ukraina poniosła porażkę z powodu niezdecydowanego przywództwa; gdyby wszystko było zapewnione od początku, wszystko poszłoby dobrze. Wniosek jest już wyciągnięty: jeszcze więcej pieniędzy na zbrojenia, a Amerykanie muszą pozostać uwiązani.

To mit o charakterze ciosu w plecy, podobny do tych, które istniały w Niemczech po 1918 roku. Funkcja takich mitów jest zawsze taka sama: chronią one zaangażowanych przed koniecznością ponoszenia odpowiedzialności za własne decyzje i uzasadniają kolejną rundę negocjacji. Mearsheimer wyjaśnia, dlaczego Europejczycy chcą za wszelką cenę utrzymać Amerykanów: postrzegają USA jako gwaranta, że ​​państwa europejskie nie zwrócą się przeciwko sobie, cel, który uspokajał również Związek Radziecki w czasie zimnej wojny, który pragnął nawet dalszego istnienia NATO ze względu na zjednoczone Niemcy. Trump natomiast chce wycofać się z Europy. Strategiczny imperatyw skupienia się na Chinach działa w tym samym kierunku. Jeśli do tego dojdzie, spór o odpowiedzialność za wycofanie połączy się z klęską na Ukrainie.

Co pozostaje

Mearsheimer opisuje punkt wyjścia jako sytuację bez nadziei na europejski porządek bezpieczeństwa, który uwzględniałby Rosję: relacje są zatrute. Uważa decyzję o przyjęciu Ukrainy do NATO za jeden z największych błędów strategicznych w historii nowożytnej, zwłaszcza że Merkel i Sarkozy sprzeciwiali się jej wówczas, a administracja Busha ją przeforsowała. Dziś nie da się tego odwrócić.

Przede wszystkim zima, z którą zmaga się Ukraina, pokazuje, co się dzieje, gdy kraj nie jest podmiotem, lecz towarem w konflikcie toczonym przez innych, którego koszty ponosi. Rachunek jest właśnie pisany. I, jak zawsze, zapłacą ci, którzy go nie rozpoczęli.

Ławrow przypomniał o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów

Siergiej Ławrow przypomniał o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów

W dzisiejszych czasach są one nierozerwalnie związane z kreowaniem przyzwolenia na wojnę.

W zeszłym miesiącu rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow wygłosił przemówienie programowe podczas czwartego międzynarodowego forum ‚Dialogue On Fakes’ (Dialog o Fake Newsach), zorganizowanego przez Global Fact-Checking Network (GFCN). Rozpoczął od ostrzeżenia, że „burzliwe strumienie informacji zalewają życie ludzi, a wykorzystanie nowoczesnych technologii może sprawić, iż każda wiadomość – nawet niesprawdzona czy bezczelnie wprowadzająca w błąd – błyskawicznie dotrze do milionów, jeśli nie miliardów osób”. Następnie osądził ofensywę fake newsów Zachodu przeciwko Rosji w szerszym kontekście strategicznym.

Słowami Ławrowa: „Wojna informacyjna przeciwko nam rozpoczęła się na długo przed specjalną operacją wojskową – tuż po tym, jak Rosja (wraz z objęciem urzędu przez prezydenta Putina na początku lat 2000.) zaczęła uwalniać się od neokolonialnych form współpracy z naszymi zachodnimi partnerami, prowadzić niezależną politykę oraz powracać do swoich tradycji, zwyczajów i korzeni”. Wskazał również, jak fake newsy poprzedziły zachodnią agresję na Jugosławię i Irak, zanim przeszedł do przykładów związanych z Rosją.

Zaliczył do nich m.in. rzekome otrucie Skripalów nowiczokiem, okoliczności odrębnego przypadku otrucia Nawalnego i jego późniejszej śmierci, a także niedawną operację typu false flag  z użyciem dronów na lotnisku w Lipsku. Następnie Ławrow poświęcił wiele uwagi opisowi operacji typu ‚fałszywa flaga’  w Buczy – wydarzenia, o którym Rosja, jak stwierdził, nie chce pozwolić zapomnieć, nawet gdy „temat ten zniknął później z międzynarodowej przestrzeni medialnej, jakby nigdy nie istniał”, ponieważ tak dobitnie ukazuje on zakłamanie Zachodu. Był to również moment o kluczowym znaczeniu historycznym.

Ławrow przypomniał wszystkim, że operacja ‚fałszywej flagi’ w Buczy nastąpiła po wycofaniu się Rosji spod Kijowa w ramach ‚gestu dobrej woli’, mającego ułatwić finalizację toczących się wówczas rozmów pokojowych. Następnie wydarzenie to zostało wykorzystane przez byłego premiera Wielkiej Brytanii Borisa Johnsona do przekonania Zełenskiego, by wycofał się z tych negocjacji. Gdyby nie przeprowadzono operacji ‚fałszywej flagi’  w Buczy, Zełenski – w oczach opinii publicznej – nie miałby równie przekonującego (pozornie) powodu do kontynuowania walk. Reszta jest historią.

W kontekście zapobiegania podobnym, brzemiennym w skutki historyczne operacjom typu false flag  w przyszłości, Ławrow powiedział: „Istnieje wiele incydentów takich jak Bucza czy innych, o których wcześniej wspomniano. Oczywiście wymagają one dalszego wyjaśnienia. Jestem przekonany, że organizacja będzie zainteresowana tym, by nie dopuścić do zaśmiecania przestrzeni informacyjnej wierutnymi kłamstwami – kłamstwami, które aktywnie podważają dążenie do zacieśniania relacji, normalizacji stosunków i współpracy między wszystkimi państwami, a zamiast tego sieją niezgodę i nienawiść oraz ukrywają prawdę”.

Co tak naprawdę wydarzyło się w Buczy? – Były francuski żołnierz Adrien Bocquet był tam i prawie przypłacił to życiem.

Znaczenie wystąpienia Ławrowa polega na tym, że przypomniał on wszystkim o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów; w przypadkach Jugosławii i Iraku doprowadziły one dosłownie do wojen, a w sytuacji konfliktu na Ukrainie – przedłużyły go do tego stopnia, że niemal pół dekady później stał się on de facto wojną bez końca. Fake newsy mogą zatem nieść ze sobą znacznie poważniejsze skutki niż tylko wywoływanie niechęci do jakiegoś kraju, gdyż obecnie są nierozerwalnie związane z kreowaniem społecznego przyzwolenia na wojnę.

Świadomość tego faktu podkreśla znaczenie GFCN. Bez przesady można stwierdzić, że zadania członków tej organizacji dotyczą kwestii o tak wielkiej wadze, jak wojna i pokój. Celem ich globalnej sieci jest szybkie obalanie fake newsów podżegających do wojny – takich jak przykłady wymienione przez Ławrowa – oraz szeroko zakrojone rozpowszechnianie materiałów prostujących wśród odbiorców, których przyzwolenie na nadchodzącą agresję ma zostać uzyskane właśnie za pomocą tych dezinformacyjnych środków. Dzięki temu można by potencjalnie zapobiec niektórym przyszłym wojnom.

uncutnews.ch/lawrow-erinnerte-alle-an-die-geopolitischen-folgen-von-fake-news

Napisał: Andrew Korybko

Opracował: Zygmunt Białas