[to dupku zapłacisz za trzy..]
——————————————————-
[nie czytałeś, gnojku, kto zaplanował i wykonał 9/11 ?? ]
===================================================
—————————————————–
——————————————————
—————————————-
—————————————————————-
—————————————–
—————————————————————
———————————————————–
——————————-
———————————————————–
—————————————————–
———————————————————–
—————————————————-
——————————————–
—————————————————-
07/04/2026 antyk2013
W porozumieniu z ks. proboszczem Rafałem Śliwińskim zgłaszam do Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę Parafię Św.Michała Archanioła w Ludwikowicach Kłodzkich. W każdy pierwszy wtorek miesiąca sprawowana jest Msza Św. za Ojczyznę za wstawiennictwem św.Michała Archanioła o godz.17.00 oraz odmawiany jest Różaniec za Ojczyznę o godz.16.30. Tego dnia odbywa się w tej intencji Litania do św.Jana Pawła II i błogosławieństwo Jego Relikwiami. Najbliższa Msza święta będzie sprawowana we wtorek 7 kwietnia 2026 roku. Pozdrawiam serdecznie i łączę najlepsze życzenia
Szczęść Boże! Teresa Bazała
Dariusz Piechaczek myslpolska/zyczenia-nie-swiateczne
[Arcy-rebe Ryś… md]
=================================
Utrata zaufania, upadek autorytetu, rosnąca liczba rozczarowanych wiernych i coraz więcej pustych ławek w świątyniach — oto rzeczywistość, która wciąż nie chce przebić się do świadomości polskich hierarchów kościelnych. Rzeczywistość o której trzeba jasno i głośno mówić.
Jak głęboko trzeba ugrzęznąć w obłudzie, jak bardzo zatracić w sobie resztki uczciwości, by z bezczelnością oskarżać wiernych o brak dobrej woli i nieświadomość? Jak można zrzucać na nich odpowiedzialność za stan rzeczy, który jest owocem lat zaniedbań, pychy i zepsucia moralnego?
I piszę to ja — katolik wierzący i praktykujący. Grzesznik proszący o modlitwę. W drugi dzień świąt. Dość milczenia i udawania. Nie boję się krytykować, bo jako członek Kościoła mam nie tylko prawo, ale i obowiązek mówić wtedy, gdy widzę ślepców w mitrach błądzących we mgle hipokryzji i zakłamania, zanurzonych po szyję w bagnie, w którym od lat pływają z zadziwiającym samozadowoleniem.
Jak powiedział kiedyś pewien sprawiedliwy kapłan: „Kościół całkowicie utracił autorytet. I bardzo dobrze. Bo autorytet budowany na układach, polityce i społecznym statusie musi obrócić się w gruzy, rozsypać w pył, tak by naprawdę nie został kamień na kamieniu.”
I właśnie tego chcę. Z każdym dniem pragnę tego coraz bardziej. I tego samego powinni chcieć wszyscy wierni. Bo tylko na ruinach starego można wznieść mocne fundamenty nowego Kościoła — oczyszczonego, pokornego, wolnego od zła i grzechu. Życzę tego sobie i Wam na ten świąteczny i poświąteczny czas. Oby płonący „krzyż papieski” stał się znakiem nadejścia lepszych czasów.
Dariusz Piechaczek
Do decydujących wyborów parlamentarnych na Węgrzech 12 kwietnia pozostało tylko 11 dni – a liberalna sfera publiczna już jest w pełnym tempie: zawyżone sondaże są wykorzystywane do przedstawiania Pétera Magyara i jego Partii Tiszy jako nieuniknionych zwycięzców, jednocześnie przygotowując wyjaśnienie ewentualnej porażki.
Liberalni sondaże i międzynarodowe media przedstawiają to jako fakt: opozycyjny rywal wspierany przez Brukselę i Kijów jest nie do powstrzymania, prowadzi dwucyfrową przewagą – jakby nie pozostawiono żadnych głosów dla nikogo innego. Ten sam ośrodek generuje te liczby, a następnie wzmacnia je w mediach liberalnych i globalnych, z których każdy wzmacnia twierdzenia innych. Pudło rezonansowe w najlepszym wydaniu.
W wyborach parlamentarnych w 2022 roku oficjalne dane Węgierskiego Urzędu Wyborczego odnotowały frekwencję na poziomie dokładnie 69,59% — głosowało 5 717 182 obywateli. Tylko dwa razy od pierwszych wolnych wyborów w 1990 roku frekwencja przekroczyła ten poziom. Dziś jednak szeroko rozpowszechnione sondaże „niezależne” pokazują zupełnie inny obraz. Badanie Medián — szeroko cytowane w międzynarodowych mediach — prognozuje zdumiewającą frekwencję na poziomie 89%. Trudno to traktować poważnie, ponieważ pomija podstawową rzeczywistość polityczną: wybory są rozstrzygane przez zaangażowanych wyborców, którzy faktycznie się pojawiają, a nie przez hipotetyczny entuzjazm mierzony w badaniach. A na Węgrzech partie rządzące mają właśnie tę przewagę: stabilną, zdyscyplinowaną i wysoko zmobilizowaną bazę wyborców.
Jak faktycznie wygrywa się wybory na Węgrzech? Węgierski system wyborczy jest prosty dla międzynarodowych obserwatorów: 106 jednomandatowych okręgów wyborczych wyłonionych metodą większości wyborczej, uzupełnionych proporcjonalnymi mandatami z list partyjnych w 199-miejscowym Zgromadzeniu Narodowym. Ta struktura nagradza realne lokalne wsparcie i skuteczną mobilizację — obszary, w których siły patriotyczne rządzące konsekwentnie osiągają lepsze rezultaty. Fidesz–KDNP zbudowało ogólnokrajową, doświadczoną bazę, która regularnie wygrywa kolejne wybory. Najnowsza prognoza okręgu wyborczego Instytutu Nézőpont (opublikowana 31 marca 2026) przebija się przez medialny szum. Na podstawie analizy historii wyborczej, oraz świeżych lokalnych badań w 30 okręgach, szacuje:
66 okręgów prawdopodobnie przypadnie patriotycznym kandydatom Fidesz-KDNP pod przewodnictwem premiera Viktora Orbána
39 okręgów dla Partii Cisy kierowanej przez lidera opozycji Pétera Magyara
1 okręg dla niezależnego powiązanego z Tiszą
Spośród nich 44 dystrykty są zdecydowanie prorządowe, podczas gdy tylko 27 jest bezpiecznie w opozycji.
Osobny, ogólnokrajowy, reprezentatywny sondaż przeprowadzony przez Alapjogokért Központ potwierdza ten obraz. Wśród zaangażowanych wyborców poparcie dla Fidesz–KDNP wynosi 50%, podczas gdy dla Tisza 42%, a frekwencja wzrosła do 74%.
Trend ten odzwierciedla stały wzrost w ostatnich miesiącach, podczas gdy Tisza ustabilizowała się bez przełomu. Wyborcy wyraźnie sprzeciwiali się także narracjom o zagranicznej ingerencji oraz propozycjom polityk zwiększających koszty energii, podczas gdy ogólnokrajowa kampania premiera Viktora Orbána nadal wzmacnia mobilizację.
W węgierskim systemie wyborczym tak wysoka i zdyscyplinowana frekwencja historycznie sprzyjała najbardziej stabilnej sile politycznej — dynamika ta jest wyraźnie widoczna w aktualnych danych.
Podczas gdy premier Viktor Orbán przyciąga tłumy w całym kraju, występy Pétera Magyara na wsi ukazują inną rzeczywistość. W wielu prowincjonalnych miastach jego przesłanie po prostu nie trafia do odbiorców. Wydaje się, że w Brukseli — czy Kijowie — trafia ona sprawniej niż wśród węgierskich wyborców mierzących się z bezpośrednimi konsekwencjami wojny na sąsiedniej Ukrainie, rosnącymi cenami energii oraz kwestiami suwerenności narodowej.
Wyraźnie odzwierciedlają to najnowsze dane Instytutu Nézőponta: dominacja Fideszu jest najsilniejsza w okręgach wiejskich, małych miasteczkach i wsiach w wielu powiatach, podczas gdy Tisza radzi sobie lepiej w Budapeszcie i kilku większych miastach. Mimo to szersza mapa wyborcza pozostaje zdecydowanie przechylona po stronie rządzącej.
W miarę jak dobiegają ostatnie dni kampanii, Péter Magyar i proukraińska sieć wspierająca go z Brukselą już umiędzynarodowiają wątpliwości co do wyborów na Węgrzech.
Kluczowi sojusznicy tego obozu — w tym Radosław Sikorski i Anne Applebaum — otwarcie zasugerowali perspektywę „nieuczciwych” wyborów, sygnalizując, że narracja powyborcza jest już gotowa. Nawet brukselskie media, takie jak Politico, publikują teraz codzienne artykuły sugerujące, że choć Péter Magyar rzekomo jest daleko przed Fidesz, zwycięstwo pozostaje niepewne — sprzeczność, która mówi sama za siebie.
Ten sam ośrodek powiązany z Brukselą i Kijowem, który generuje zawyżone wyniki sondażowe i wzmacnia je za pomocą tradycyjnych mediów, teraz przygotowuje się do kolejnego kroku: jeśli wygra Péter Magyar, to będzie demokracja; Jeśli przegra, musi to być oszustwo lub „ingerencja zagraniczna”. Już to widzieliśmy.
Zacierana jest granica między dziennikarstwem a działalnością polityczną. Postacie takie jak Szabolcs Panyi — powiązane z siecią George’a Sorosa i wcześniej z medialnymi strukturami finansowanymi przez USAID — odegrały kluczową rolę w tworzeniu i rozpowszechnianiu narracji o rzekomych rosyjskich operacjach na Węgrzech. Jak widać na przykładzie Donalda Trumpa i praktycznie każdej patriotycznej siły politycznej opierającej się naciskom zewnętrznym, ten sam wzorzec „rosyjskiego oszustwa” wyłania się na ten sam schemat: skonstruowane twierdzenia oparte na anonimowych źródłach, mające na celu osłabienie suwerennych rządów, a następnie szybko wzmacniane przez międzynarodowe media.
Cel jest jasny: nie chronić integralności wyborczej, lecz ukształtować narrację z wyprzedzeniem – kwestionować legalność wyborów w 2026 roku i umiędzynarodowić to twierdzenie, aby zminimalizować polityczne koszty potencjalnej porażki. Właśnie dlatego te narracje są teraz tworzone. Węgrzy konsekwentnie wykazywali wyraźne poczucie odpowiedzialności w decydujących momentach – i są wszelkie powody, by wierzyć, że teraz też tak będzie.
A gdy patriotyczne siły pod wodzą Viktora Orbána zwyciężą 12 kwietnia – jak wyraźnie pokazują wszystkie sondaże oparte na realnych badaniach – ta starannie skonstruowana narracja nieuchronnie ustąpi miejsca faktom, ponownie jasno pokazując: przyszłość Węgier jest decydowana przez obywateli, a nie przez zewnętrzne interesy czy międzynarodowe kampanie medialne.
Za: The European Conservative
———————————-
——————————————————
—————————
————————————————————–
———————————————-
———————————
———————————————————–
———————————————————
————————————————————-
——————————————–
————————————————-
6/04/2026 zmianynaziemi/izraelskie-boeingi-777-w-radomiu
————————————————-
———————————————–
W nocy z 5 na 6 kwietnia 2026 roku na płycie Portu Lotniczego Warszawa-Radom (EPRA) doszło do zdarzenia, które przyciągnęło uwagę obserwatorów ruchu lotniczego oraz analityków bezpieczeństwa. Wylądowały tam dwa szeroko-kadłubowe samoloty Boeing 777, należące do izraelskich przewoźników. Pojawienie się tych ogromnych maszyn w Radomiu nie było rutynowym lotem pasażerskim, lecz elementem szerszej strategii zarządzania flotą w obliczu niestabilnej sytuacji politycznej i militarnej na Bliskim Wschodzie.
Wykorzystanie infrastruktury w Radomiu jako tymczasowego miejsca postoju dla ciężkich maszyn jest sygnałem, jak bardzo konflikt w regionie wpływa na logistykę lotniczą. W dobie napięć wojennych, gdzie przestrzeń powietrzna staje się strefą wysokiego ryzyka, linie lotnicze i rządy szukają bezpiecznych „bezpiecznych przystani” dla swoich najdroższych aktywów. Boeing 777 to maszyny o ogromnej wartości, których utrata w wyniku błędu identyfikacji w strefie walk lub ataku rakietowego byłaby katastrofalną stratą finansową i wizerunkową.
Historia lotnictwa zna przypadki, w których cywilne maszyny stawały się ofiarami konfliktów zbrojnych. Przykładem, który wciąż budzi lęk w branży, jest tragedia lotu MH 17 z 2014 roku, gdy Boeing 777 został zestrzelony nad wschodnią Ukrainą przez prorosyjskie bojówki. Choć współczesne systemy przeciwlotnicze są bardziej zaawansowane, ryzyko pomyłki pozostaje wysokie.
Właśnie dlatego w okresach eskalacji konfliktów, operatorzy tacy jak El Al decydują się na przenoszenie części floty poza bezpośrednie zagrożenie, wybierając kraje NATO, takie jak Polska, gdzie bezpieczeństwo przestrzeni powietrznej jest gwarantowane przez sojusznicze systemy obrony.
Port Lotniczy Warszawa-Radom, który w ostatnich latach starał się udowodnić swoją przydatność jako alternatywa dla Lotniska Chopina, tym razem stał się kluczowym ogniwem w logistyce kryzysowej. Warto przypomnieć, że radomskie lotnisko już wcześniej udowadniało swoją zdolność do obsługi maszyn szeroko-kadłubowych. Wcześniejsze operacje, w tym obsługa Boeinga 777-300ER linii Mavi Gök Airlines, pokazały, że infrastruktura w Radomiu jest w stanie sprostać wymaganiom technicznym największych samolotów pasażerskich, w tym w zakresie obsługi naziemnej i procesowania bagaży.
Obecność izraelskich maszyn w Polsce nie jest odizolowanym zdarzeniem. Izrael od lat buduje sieć relacji z krajami europejskimi, aby zapewnić sobie możliwość elastycznego zarządzania ruchem lotniczym w sytuacjach nadzwyczajnych. Dla linii El Al, które operują w jednym z najbardziej niebezpiecznych regionów świata, posiadanie „zaplecza” w Europie Środkowej jest strategiczną koniecznością. Przeniesienie samolotów do Radomia pozwala na ich bezpieczne przechowywanie bez blokowania kluczowych slotów na najbardziej obciążonych lotniskach Europy Zachodniej.
Sytuacja ta rzuca światło na szerszy problem bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego w strefach konfliktów. Specjaliści ostrzegają, że utrzymywanie otwartych korytarzy powietrznych w czasie wojny jest balansowaniem na krawędzi. Nawet jeśli żadna ze stron konfliktu nie planuje celować w cywilne maszyny, błąd ludzki lub awaria systemu radarowego mogą doprowadzić do tragedii. W takim kontekście „parking” w Radomiu staje się nie tylko kwestią logistyki, ale przede wszystkim strategią przetrwania sprzętu.
Dla Radomia obecność tych maszyn to dowód na strategiczne znaczenie lotniska, które wykracza poza tanią turystykę i loty czarterowe. Fakt, że Izrael powierza polskiemu portowi opiekę nad swoimi najnowocześniejszymi samolotami, świadczy o dużym zaufaniu do polskiej infrastruktury i procedur bezpieczeństwa. W obliczu niepewności na Bliskim Wschodzie, polskie niebo i pasy startowe w Radomiu stają się bezpiecznym azylem dla gigantów przestworzy, którzy czekają na moment, gdy sytuacja polityczna pozwoli im wrócić do regularnych operacji.
Analiza tego zdarzenia pokazuje, że współczesne lotnictwo jest nierozerwalnie związane z geopolityką. Każdy przelot szeroko-kadłubowej maszyny w czasie kryzysu jest przemyślanym ruchem szachowym. Boeingi w Radomiu to fizyczny dowód na to, że w obliczu wojny, bezpieczny parking na drugim końcu kontynentu jest cenniejszy niż najnowocześniejsza infrastruktura w strefie zagrożenia.
Źródła:
https://www.travelandtourworld.com/news/article/warsaw-ch…
https://www.facebook.com/boris.kfir.chainkinski/posts/a-j…
https://www.facebook.com/ELALIsraelAirlinesUSA/posts/afte…
Jakub Majewski pch24.pl/chrzescijanscy-syjonisci-narodowi-konserwatysci-i-wojny-izraela
[Z pewną obawą, a może niechęcią umieszczam te rozumowanka. Ale nawet takie mazgajstwo powinniśmy przeczytać . Mirosław Dakowski]
(Oprac. PCh24.pl)
Na portalu PCh24, bynajmniej nie muszę komukolwiek przypominać czym jest chrześcijański syjonizm i jaki ma związek z obecną sytuacją polityczną na Bliskim Wschodzie. Ale chrześcijański syjonizm nie wyczerpuje odpowiedzi na zasadnicze pytanie: dlaczego tak duża część politycznego świata zachodniego, zwłaszcza konserwatywnej prawicy, popiera działania państwa, które regularnie dopuszcza się zbrodni wojennych i bezustannie destabilizuje region kluczowy dla światowej gospodarki? Uważam, że w tym szerszym kontekście, chrześcijański syjonizm, jakkolwiek by nie był głośny, jest zaledwie młodszym partnerem dla ponadpaństwowego ruchu narodowo-konserwatywnego jaki buduje się od lat na Zachodzie.
Nie ulega wątpliwości, że seria krwawych wojen prowadzonych przez Izrael w ostatnich latach jest możliwa dzięki nieustającemu wsparciu szeroko pojętego Zachodu. Oczywiście, na poziomie społeczeństw to poparcie jest raczej ograniczone i wręcz słabnie z roku na rok. Jednak na poziomie politycznym, wsparcie dla Izraela wydaje się być nie tylko mocne ilościowo, ale też jakościowo niemalże bezwarunkowe. Ta bezwarunkowość jest paradoksem, biorąc pod uwagę jak wrażliwe na sondaże są współczesne demokracje – oto jest bowiem sprawa, w której główne partie w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, i większości kontynentalnej Europy – Polski nie wyłączając – stoją twardo po stronie Izraela pomimo sprzeciwu ich własnych wyborców. Zamiast słuchać głosów większości, przeciwnie, współpracują z medialnymi propagandystami w celu podtrzymywania poparcia dla działań, których w gruncie rzeczy nie da się żadną miarą usprawiedliwić.
Wielu chciałoby, podążając chociażby za faktami wielokrotnie wykładanymi w publikacjach niniejszego portalu widzieć w tym przede wszystkim polityczne wpływy chrześcijańskiego syjonizmu, protestanckiej herezji, dziś penetrującej również Kościół katolicki (jak widać – nawet w Polsce). Wpływy te faktycznie są głośne i wyraźne, szczególnie w wymiarze propagandowym, w medialnym okładaniu pałką antysemityzmu krytyków Izraela. Niezaprzeczalnie, mają również swoją mocną reprezentację polityczną, szczególnie w Stanach Zjednoczonych. Jednak to nie reprezentanci tego ruchu, jak chociażby senator Ted Cruz, sekretarz wojny Pete Hegseth, czy ambasador Mike Huckabee, podejmują kluczowe decyzje. To nie oni uzasadniają te decyzje wobec bardziej pragmatycznych polityków i wobec szerokich mas popierających tamtejsze rządy. Podobnie rzecz się ma w innych krajach – poza Ameryką, chrześcijańscy syjoniści właściwie nie istnieją politycznie, natomiast pełno jest obrońców Izraela jako rzekomego gwaranta interesów zachodu, reprezentanta naszej cywilizacji, i wręcz wzoru do naśladowania. Trzeba się więc temu przyjrzeć również z tej strony.
Od „prawa do istnienia” do prawa do ludobójstwa
Powstanie Izraela w 1948 r. miało dosyć szerokie poparcie w kręgach szeroko pojętej cywilizacji europejskiej. Po niemieckim ludobójstwie drugiej wojny światowej, sprawa „prawa do istnienia” Izraela nie spotykała się ze sprzeciwem i nie budziła szczególnych kontrowersji – ot, kolejne nowe państwo powstające na gruzach upadających imperiów. Ba, państwo przecież zachodnie w swej formie, założone w znacznej mierze przez żydów z Europy, a potem zasilone osadnikami również z Ameryki. Może to nas dziś szokować, ale nawet wypędzenie wielkiej liczby Palestyńczyków z ich domów nie wzbudzało kontrowersji – po pierwsze, dlatego że w tamtym czasie nikt nie miał głowy by się tym przejmować, a po drugie, dlatego że dopiero co w Europie odbyła się wielka fala przymusowych „wędrówek ludów” o których decydowały mocarstwa – więc takie wygnanie, choć okrutne, było uznawane za dopuszczalne narzędzie. Pomagał oczywiście też fakt, iż część Palestyńczyków została w Izraelu i nawet otrzymała obywatelstwo, dając wrażenie jako takiej równości prawnej.
Izrael od początku pracował nad budowaniem przeświadczenia, iż stanowi forpocztę cywilizacji zachodniej na bliskim wschodzie. Gdy w 1967 roku Izrael zagarnął kolejne części Palestyny, szeroko pojęty zachód – poprzez media, opinię publiczną, ale też w znacznej mierze polityków, patrzał na to jako na radosną okazję, na „wyzwolenie” Jerozolimy. Tym razem jednak Izrael nie nadał praw obywatelskich ogromnym rzeszom Palestyńczyków – nie zostali włączeni do Izraela, lecz pod izraelską okupację. Nie było wprawdzie kolejnych masowych wypędzeń, ale okupanci dbali o zapewnienie Palestyńczykom wielu powodów do emigracji. Represje i ograniczenia narzucane na tubylców narastały, w miarę jak narastał ich zbrojny, często terrorystyczny opór, i w miarę pojawiania się kolejnych izraelskich „osad” na okupowanym terytorium. Raz po raz zresztą w izraelskiej ekstremie powracała propozycja „transferu” ludności palestyńskiej jako alternatywy dla pokojowych układów. Choć tolerowane, i najwyżej symbolicznie oprotestowywane, działania te nigdy nie znajdywały poparcia w Ameryce – nawet tam – za wyjątkiem właśnie ruchu chrześcijańskich syjonistów w Ameryce. Ten zaś może i narastał, ale był raczej marginesem – pamiętajmy, to jest pewna frakcja wśród protestantów, którzy jako całość, na przestrzeni ostatnich kilku dekad spadli z 70% społeczeństwa do mniej niż 40%. To, co realnie zapewniało poparcie – w tym ogromne transfery finansowe – Ameryki dla okupacyjnej polityki Izraela, to był po prostu fakt, iż państwo to stanowiło przydatny w tym regionie „niezatapialny lotniskowiec”. To ten fakt, obok pieniędzy, był koronnym argumentem podnoszonym przez żydowskie lobby w Ameryce. Co się więc wydarzyło, iż dziś nawet najbardziej drastyczne działania Izraela spotykają się tak często z gorącym poparciem, a wśród tych dla których poparcie zbrodni wojennych stanowi granicę nie do przekroczenia – mimo wszystko z przyjazną neutralnością, lub w ostateczności, milczeniem z obawy o ostracyzm?
Wielkie przemiany
Gdyby wskazać na początek zmian, były nim dwa bliskie w czasie wydarzenia. Pierwszym było załamanie ostatnich mających szansę na sukces negocjacji między Palestyńczykami a Izraelem w 2000 r., oraz zamachy z 11 września 2001 r.. Pierwsze z tych wydarzeń doprowadziło do załamania poparcia dla tej części izraelskiej sceny politycznej która uważała że trzeba z Palestyńczykami się dogadać. Drugie wydarzenie drastycznie zmieniło amerykańską scenę polityczną, i prowadząc do wojen Ameryki na bliskim wschodzie – odtąd więc Amerykanie nigdy już realnie nie popierali procesów które mogłyby osłabić Izrael, stanowiący ich sojusznika w tych wojnach. Ale w tle za tymi przemianami były jeszcze dwa inne procesy, znacznie poważniejsze, a były nimi przemiany demograficzne w Izraelu i na zachodzie.
Z jednej więc strony, w Izraelu pojawiło się nowe pokolenie – z różnych przyczyn, znacznie bardziej radykalne i bezwzględnie nastawione wobec Palestyńczyków. Radykalizacja ta przemieliła totalnie izraelską scenę polityczną. Ostatecznie doszliśmy do sytuacji, gdzie Beniamin Netanjahu, niegdyś uznawany za raczej niebezpiecznego polityka, jeszcze mieszczącego się w mainstreamie ale już na jego skraju, dziś rządzi najbardziej ekstremalną koalicją w historii kraju… i uchodzi w tej koalicji za człowieka nazbyt ugodowego. Przy czym, trudno dostrzec jakiekolwiek znaki że Netanjahu jest szczególnie wierzącym człowiekiem, a już zwłaszcza religijnym fundamentalistą. Jest pragmatykiem, gotowym czerpać poparcie zewsząd, by przetrwać na scenie politycznej.
Z drugiej zaś strony, na zachodzie lata niekontrolowanego wręcz napływu ludności muzułmańskiej doprowadziły społeczeństwo do wrzenia – ale nie znajdywała skutecznego głosu politycznego. Rządzący mainstream po prostu odrzucał i zwalczał wręcz te niepokoje jako zwyczajną ksenofobię, tolerując jednocześnie powstawanie „zakazanych dzielnic” imigranckich. Do tego wszystkiego warto dorzucić jeszcze jeden trend – dominacja medialna i internetowa lewicowych, globalistycznych ruchów, i ogólne antynarodowe nastawienie mainstreamowego dyskursu. To wszystko sprawia iż narodowo nastawiona prawica, często ta uznawana za „niedopuszczalną” coraz przyjaźniej patrzy na Izrael jako przykład kraju który potrafi skutecznie tłamsić muzułmańską mniejszość – a skuteczność jest uznawana za ważniejszą niż moralność. Takim przykładem jest brytyjski dziennikarz-aktywista Tommy Robinson, który publicznie wyraża swoje poparcie dla Izraela, jako przykładu dla swego kraju. Równie gorąco swe poparcie wyraża konserwatywny dziennikarz Douglas Murray, znany ze swoich książek ostrzegających przed samobójczym zgonem Europy.
Tymczasem w Ameryce, po kosztownej „wojnie z terroryzmem” która – memento! – pogrążyła republikańską frakcję neokonserwatystów a wraz z nimi cały ruch konserwatywny – amerykańska lewica zdobyła władzę, i wydawało się że dzięki głosom imigrantów, być może na zawsze. Jak pamiętamy, Demokraci nie tylko „odpłynęli” w lewicowe absurdy, ale również zaczęli intensywnie eksportować swoje „nowinki” na cały świat. To wszystko poskutkowało transformacjami wśród i wokół amerykańskich Republikanów. Zaczęła budować się swoista koalicja, stawiająca sobie za cel po pierwsze odbić tę właśnie partię, a po drugie odbić Amerykę. Do budowy tej koalicji posłużyła po pierwsze licząca już pół wieku coroczna konferencja Conservative Political Action Conference (CPAC), po drugie zaś szereg starych i nowych think tanków, i organizowana przez jeden z nich nowa konferencja National Conservatism Conference (NatCon), a także nieco mniejsza konferencja Alliance for Responsible Citizenship (Arc), założona przez Jordana Petersona. Cały ten ruch, owszem, zawiera w sobie amerykańskich chrześcijańskich syjonistów, jak również amerykańskich, a nieraz też izraelskich żydów – ale jest dużo szerszy, i w większości znacznie bardziej pragmatyczny w szukaniu sojuszników na całym świecie.
Na konferencjach NatCon, CPAC i Arc pojawiają się mówcy i goście z narodowych i konserwatywnych partii z całego świata, nawet z Indii i Japonii. Jest w tym również rosnący co roku polski kontyngent, w tym roku przecież z Prezydentem Rzeczypospolitej jako mówcą. Są to konferencje pełne wartościowych treści, a wokół nich gromadzą się intelektualiści o bardzo imponujących profilach, świetnie rozpoznawani na zachodzie – ludzie tacy jak Niall Ferguson i jego żona Ayaan Hirsi Ali, Victor Davis Hanson, David Starkey, JD Vance – gdy jeszcze nie był znaczącym politykiem – Jordan Peterson, biskup Robert Barron i wielu innych, którzy naprawdę mają do przekazania wartościowe idee. Bywają też ludzie tacy jak Douglas Murray czy Ben Shapiro, i inni stronnicy Izraela, walczący by wybielić reputację tegoż kraju i odpierać jakiekolwiek zarzuty o ludobójstwo czy nawet pomniejsze zbrodnie.
Specyfika tych konferencji wyraża swoisty faustowski układ – można liczyć na wsparcie potężnej amerykańskiej prawicy, pod warunkiem że się co najmniej unika potępiania Izraela, a wsparcie wzrasta, im bardziej jest się gotów Izrael wspierać bezwarunkowo. Trzeba przy tym też mocno, bardzo mocno zaznaczyć – pomijając pojedyncze rodzynki, wątpliwej zresztą świeżości, większości wiodących postaci tych konferencji daleko od chrześcijańskiego syjonizmu – są, owszem, syjonistami, ale wyłącznie pragmatycznymi, politycznymi. Zresztą, z tego co słyszałem – choć potwierdzić osobiście nie mogę – w samym Izraelu politycy gardzą chrześcijańskimi syjonistami, postrzegając ich jako pożytecznych idiotów którymi można się wysługiwać. Nie trzeba się ze mną zgadzać, ale takie jest też moje zdane – w szerszej geopolitycznej układance, chrześcijańscy syjoniści i żydowscy fanatycy religijni, są raczej narzędziem, swoistym mięsem armatnim zwłaszcza w walce propagandowej, nie zaś realnymi sprawcami (choć chcieliby wierzyć że są). Powtarzam: to Netanjahu i Trump podejmują decyzje, a nie Pete Hegseth, Mike Huckabee, czy Itamar Ben-Gwir.
Korzyści teraz, straty później?
Jak podchodzić do takiego układu? Można by powiedzieć cynicznie – czyż poparcie Republikanów, potężnej siły politycznej obecnie władającej Stanami, nie jest warte swej ceny? Cóż nam do wojen Izraela? Przecież są one odległe dla nas. Dla prawicowych polityków jest więc pokusa by zimno powiedzieć to nie nasza wojna – byle by pozyskać amerykańskie poparcie, byle by uniknąć ataków żydowskiego lobby. Przecież bardzo podobnie patrzymy na większość światowych konfliktów. Nie wtrącamy się w jakieś afrykańskie czy azjatyckie porachunki, utrzymujemy poprawne relacje z skłóconymi krajami, handlujemy z nimi – i bardzo słusznie, bo to nie nasza rzecz. Ale też nie poszukujemy ich wsparcia dla własnych spraw, więc nikt nas z nimi nie „skleja”. Tu zaś dzieje się inaczej.
Nie jestem zwolennikiem spiskowych teorii głoszących, że ciągle ktoś próbuje nas wciągnąć w tę czy inną wojnę. Nie jestem też miłośnikiem doszukiwania się na siłę ukrytych obcych wpływów w naszej polityce – szczerze, te jawne wpływy zagranicy wystarczą aż nadto. Nie mam zamiaru więc twierdzić, że uczestniczenie w CPACu, NatConie czy innych tego typu imprezach jest znakiem ukrytych syjonistycznych powiązań. Nie będę zarzucał tego ani prezydentowi Nawrockiemu, ani politykom z jakiejkolwiek partii, którym zdarza się wybierać na te imprezy, skoro sam z ciekawością wysłuchuje ich potem w internecie. Jednak przed jedną rzeczą przestrzegać trzeba.
Otóż: im bardziej bowiem konserwatyzm będzie utożsamiany z bezwarunkowym poparciem kraju którego działania w oczach globalnej opinii publicznej uchodzą za ludobójcze i destabilizujące, tym większe jest zagrożenie iż wraz z postępującym załamaniem poparcia dla Izraela, może nastąpić załamanie poparcia dla partii które co wyraźniej w tych imprezach uczestniczą. Wydaje się zaś, że w tej materii jest blisko już do przełomu w Stanach Zjednoczonych – już teraz Izrael stał się tak toksyczny wśród Demokratów, że czerpanie pieniędzy z żydowskiego lobby – organizacji AIPAC – jest uznawane za ryzykowne w kontekście wyborów. Również wśród wyborców Republikanów poparcie dla Izraela wzbudza coraz częściej kontrowersje – jeśli Republikanie w listopadzie utracą władzę, będzie to w znacznej mierze wynikało z zaangażowania na rzecz Izraela. Ponieważ zaś poplecznicy Izraela tak często stawiają znak równości między poparciem tego kraju a konserwatyzmem, odbicie w drugą stronę osłabi całą prawą stronę.
Jaki ma więc sens popieranie ruchu, który nie dość, że moralnie skompromitowany, to jeszcze na dodatek minął już szczyt swych wpływów, a w nieodległej przyszłości może załamać się zupełnie, jeśli wojna irańska skończy się tak katastrofalnie jak się zaczęła? Cytując klasyka, to gorzej niż zbrodnia – to błąd. Jeśli bowiem poparcie dla wojen Izraela uderzy w ogólne poparcie dla idei konserwatywnych, nie tylko w Ameryce ale też w innych częściach świata, to odbudowa polityczna tych środowisk przypadnie przede wszystkim tym, którzy nie dołączyli do tego chóru.
Jakub Majewski
dorzeczy/grzegorz-braun-o-transplciowej-filozofce-u-kard-rysia
Grzegorz Braun odniósł się do sprawy obecności „transpłciowej filozofki” „zmieniającej Kościół od środka” na synodzie u kardynała Rysia w Krakowie.
Na II Synodzie Duszpasterskim Archidiecezji Krakowskiej pojawił się aktywista LGBT identyfikujący się po tranzycji jako kobieta.
„Transpłciowa filozofka w Synodzie Archidiecezji Krakowskiej. Zmieniam Kościół od środka. Nie byłam pewna, czy mogę brać udział w pracach Synodu. Więc zapytałam otwarcie. Wysłałam zdjęcie ze spotkania z kardynałem i dla pewności jeszcze link do artykułu: „Transpłciowa filozofka spotkała się z kardynałem Rysiem. Wręczyła mu list” – czytamy w związku z tym wydarzeniem na profilu Maria Jadwiga Minakowska na Facebooku.
O odniesienie się do tej sprawy Braun został poproszony przez Rafała Mossakowskiego na kanale Centrum Edukacyjne. Przedmiotem rozmowy był między innymi temat kondycji najwyższych hierarchów kościoła katolickiego w Polsce.
– To są rzeczy, które wzdragam się komentować dlatego, że one same się komentują, a z drugiej strony jest to jakaś manifestacja nieszczęścia ludzkiego i nie ma co nad tym wydziwiać – powiedział polski poseł do Parlamentu Europejskiego. – Szkoda ludzi, których to dotyka i tych, którzy są narażeni na tego typu ekspozycje deficytów. Deficytów, które niektórzy wyciągają na sztandar np. na sztandar tęczowy – dodał.
Wyrażając ubolewanie, polityk zwrócił jednocześnie uwagę, że to, co dzieje się w polskim Kościele może jednak w końcu uruchomić w jakimś stopniu szersze tendencje antyrewolucyjne. – Wszystko to jest jakiś punkt dojścia, więc może nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Po raz kolejny w ostatnich latach okazuje się, że gdzie nie ma tradycji w postaci Mszy św. w rycie tradycyjnym, tam wszyscy lądują na jakichś ruchomych piaskach – ocenił lider Konfederacji Korony Polskiej.
W jego ocenie tam, gdzie pozostał natomiast ryt tradycyjny, zachował się system cywilizacji łacińskiej, czyli bezpieczeństwa doktrynalnego. – Tam, gdzie brak tej ostoi, tam pojawiają się ruchome piaski modernizmu, czyli wszystko jest możliwe. A skoro jest możliwe w sferze obyczajowości, to jest możliwe także w sferze geopolityki i ekonomii – ostrzegł.
Autor: Fertilising Hunger: Violence in the Gulf and the Logic of Control, Colin Todhunter, Apr 6, 2026
AlterCabrio, 6 kwietnia 2026
Od 1973 roku petrodolar stanowi podstawę amerykańskiej potęgi – niepisane porozumienie gwarantujące, że globalna energia będzie przedmiotem obrotu we wspólnej walucie. To porozumienie zmusza wszystkie państwa do utrzymywania rezerw dolarowych, skutecznie uzależniając los rolnika z Globalnego Południa od stabilności księgi rachunkowej w Waszyngtonie.
◊
Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org
Grafika: AI
Amerykańsko-izraelski atak na Iran jest przedstawiany przez USA jako manewr obronny. W rzeczywistości jednak unaocznia to coś więcej: to operacja podtrzymująca [maintenance operation] dla globalnego systemu, który nie jest już w stanie samodzielnie funkcjonować i coraz bardziej polega na przemocy.
Cieśninę Ormuz można postrzegać jako zawór bezpieczeństwa dla światowej gospodarki. Każde zagrożenie jej zamknięciem zaburza przewidywalność, od której zależą globalne rynki w zakresie cen, inwestycji i przepływów handlowych.
Od 1973 roku petrodolar stanowi podstawę amerykańskiej potęgi – niepisane porozumienie gwarantujące, że globalna energia będzie przedmiotem obrotu we wspólnej walucie. To porozumienie zmusza wszystkie państwa do utrzymywania rezerw dolarowych, skutecznie uzależniając los rolnika z Globalnego Południa od stabilności księgi rachunkowej w Waszyngtonie.
Ale petrodolar to nie tylko finansowa abstrakcja. Jest on osadzony w samym globalnym systemie żywnościowym. Zielona Rewolucja w coraz większym stopniu zastępowała biologię gleby środkami pochodzącymi z paliw kopalnych, przekształcając rolnictwo w przedłużenie gospodarki energetycznej. A ponieważ rolnictwo przemysłowe jest strukturalnie powiązane z paliwami kopalnymi, każdy wstrząs w systemie energetycznym staje się wstrząsem w systemie żywnościowym, co skutkuje gwałtownym wzrostem cen żywności.
Kiedy USA bombardują irańską „stację paliw”, cena paliwa rośnie. Ponieważ współczesne rolnictwo na tym paliwie się opiera – poprzez maszyny napędzane olejem napędowym, nawozy na bazie gazu ziemnego i globalne łańcuchy transportowe – ten szok przekłada się bezpośrednio na koszty produkcji żywności. W ten sposób kontrola nad rynkami energii staje się pośrednią kontrolą nad tym, kogo stać na jedzenie, a tym samym nad samymi społeczeństwami.
Każdy kraj, który próbuje dokonywać transakcji poza dolarem, jest traktowany jako zagrożenie systemowe. Operacja Epic Fury (lub Epic Failure, biorąc pod uwagę reakcję Iranu) nie dotyczy demokracji ani powstrzymywania broni jądrowej. Chodzi o egzekwowanie hegemonii monetarnej i zapobieganie powstaniu autonomicznej alternatywy, w szczególności takiej, której centrum stanowiłyby Chiny i blok BRICS.
System ten opiera się na strukturalnej współzależności między dwoma głównymi architektami świata: Stanami Zjednoczonymi i Chinami. Są oni przedstawiani jako przeciwnicy, a jednocześnie funkcjonują raczej jak konkurujący ze sobą wykonawcy, budujący tę samą cyfrowy folwark. Stany Zjednoczone egzekwują architekturę monetarną poprzez sankcje i siłę militarną. Chiny kontrolują zasoby pierwiastków ziem rzadkich i moce przetwórcze niezbędne dla dronów, czujników i inteligentnej infrastruktury, które definiują kolejną fazę technokratycznych rządów.
Razem systemy te rozszerzają tę samą logikę zależności — od paliwa i walut po dane, infrastrukturę i codzienne życie.
Żadna ze stron nie chce zniszczyć systemu. Walczą o to, kto będzie nim zarządzał.
W miarę rozwoju tej walki instytucje takie jak ONZ i Światowe Forum Ekonomiczne dostarczają terminologii zarządczej na potrzeby transformacji. Pod hasłem „zrównoważonego rozwoju” rolnictwo jest przekształcane w klasę aktywów korporacyjnych. Rolnicy są przekształcani w „jednostki pochłaniające dwutlenek węgla”, a nawet najmniejsza działka rolna jest indeksowana jako pochłaniacz dwutlenku węgla lub ryzyko systemowe.
Koncepcje ekologii i troski o środowisko naturalne są podważane, by skonsolidować ziemię, dane i zależności w rękach finansowo-cyfrowych elit. Świat, w którym ludzie mogą się sami wyżywić, to świat, którym nie da się łatwo rządzić.
To, czy serwer znajduje się w Waszyngtonie, czy w Pekinie, jest kwestią drugorzędną. Głębszym celem jest przekształcenie życia biologicznego i społecznego w dane oraz eliminacja zdecentralizowanej odporności.
Oficjalna narracja o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej to wygodna dywersja. Atak na Iran w 2026 roku lepiej rozumieć jako uderzenie w alternatywną architekturę, którą Chiny budują w całej Eurazji.
Iran od dawna służy Chinom jako tanie źródło energii – sposób na zasilanie ich machiny przemysłowej poza systemem SWIFT, denominowanym w dolarach. Atakując irański węzeł, USA przeprowadzają swego rodzaju geopolityczną operację obejścia [bypass] bezpieczeństwa energetycznego Chin.
Operacja Epic Failure [epicka porażka -AC] to wiadomość dla Pekinu wysłana za pośrednictwem Teheranu: każda próba zbudowania drogi poza zatwierdzonymi pasami ruchu obecnego porządku może zostać fizycznie udaremniona.
Jednak architekci pozostają uwięzieni we własnym projekcie. Stany Zjednoczone nie mogą doprowadzić do upadku Iranu bez destabilizacji rynków i recyklingu petrodolara z Zatoki Perskiej, które podtrzymują jego potęgę. Chiny nie mogą uwolnić się od porządku finansowego, od którego są zależne i do podważenia którego jednocześnie dążą. Obie strony walczą o zachowanie systemu, który już sam siebie niszczy.
Gdy nad rafineriami i tankowcami stojącymi w Cieśninie Ormuz unosi się dym, widoczna staje się prawda: imperium wciąż funkcjonuje przy użyciu siły.
I to sprowadza nas z powrotem do systemu żywnościowego. Prawdziwa agroekologia oparta na odbudowie biologii gleby i obiegu azotu to coś więcej niż praktyka rolnicza. To forma politycznej odmowy (zobacz rozdział 3, aby zapoznać się z dyskusją na temat agroekologii: czym jest i jakie są jej sukcesy).
Zdecentralizowany, samowystarczalny system żywnościowy zrywa więź między rolnikiem, dolarem i monotonną mantrą „inteligentnego” rolnictwa (choć tylko częściowo i nierównomiernie w świecie wciąż zależnym od globalnych łańcuchów dostaw). Jego siła jest biologiczna, lokalna i rozproszona – wszystko to, co obecna architektura ma na celu zdławić.
W świecie, który jest przekształcany w strumienie danych i zależności, prosta czynność uprawy żywności poza systemem staje się najbardziej wywrotowym aktem ze wszystkich.
_______________
Fertilising Hunger: Violence in the Gulf and the Logic of Control, Colin Todhunter, Apr 6, 2026
◊
Warto porównać:
Historia czterech operacji psychologicznych: Czy Iran ZAWSZE był członkiem klubu?
Czy to wszystko, o co toczy się ta wojna? Nie, prawdopodobnie nie. Prawdopodobnie istnieje wiele narracji i wiele grup interesu, które dążą do korzyści, ale nawet cynicznie prowadzone wojny mogą […]
*
Wojna w Iranie i Wielki Reset
Wszystko to oczywiście doprowadzi do ogromnego wzrostu cen ropy naftowej i gazu, co sprawi, że niektórzy ludzie (szczególnie ci, którzy zainwestowali w akcje i wiedzieli o wojnie przed jej wybuchem) […]
*
Cieśnina Ormuz – bardzo dziwne przeciąganie liny
W ciągu kilku godzin od pierwszych nalotów bombowych w ramach „Epic Fury” zachodnie źródła donosiły, że Iran zamknął cieśninę Ormuz. Następnie Iran stwierdził, że tego nie zrobił, ale groził, że […]
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 5 kwietnia 2026 michalkiewicz
Wygląda na to, że z prezydentem Donaldem Trumpem nie będziemy się nudzili. Jeszcze podczas jego poprzedniej prezydenckiej kadencji mogliśmy się przekonać, że jest on ekstrawertykiem, więc co tylko ma w sercu, to zaraz ma i na języku – a w miarę upływu lat ta skłonność najwyraźniej jeszcze się rozwinęła. Co więcej – im mniej przyjemności życiowych doznaje, tym szybciej się nudzi i zniechęca. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w stosunku do Ukrainy, o której prezydent Donald Trump już nie chce nawet słyszeć, a przynajmniej takie sprawa wrażenie. Inna rzecz, że trudno mu się dziwić, kiedy ukraiński prezydent Zełeński od każdego chciałby wyłudzić pieniądze, jak nie pod pretekstem, że Ukraina „broni Europy”, to pod jakimś innym – a w dodatku prezentował butną postawę roszczeniową. Kiedy w Białym Domu, na oczach całego świata, dostał od prezydenta Trumpa po łapach, to trochę się opamiętał, ale odtąd przestał być duszeńką amerykańskiego przywódcy – i tak już zostało.
Teraz słyszymy, że prezydent Trump rozważa przeznaczenie amunicji, która pierwotnie miała być sprzedana Unii Europejskiej z przeznaczeniem na Ukrainę, na Bliski Wschód – ale po 4 tygodniach wojna ze złowrogim Iranem też zaczyna go już nudzić, więc przebąkuje, że następna będzie Kuba. Jużci – Kuba wydaje się łatwiejsza od złowrogiego Iranu, więc być może i o listek do wieńca sławy też tu łatwiej – a poza tym, na Kubie żadnych żywotnych interesów nie ma bezcenny Izrael, więc przerzucając się na Kubę prezydent Trump mógłby uwolnić się od – co tu ukrywać – i krępującej i kompromitującej kurateli Beniamina Netanjahu.
Tedy zastygamy w oczekiwaniu na drugi dzień Świąt Wielkanocnych, kiedy to upływa termin kolejnego ultimatum, przedstawionego złowrogiemu Iranowi. Jeśli prezydent Trump i ten termin przedłuży, to będzie potem mógł już przedstawiać Iranowi kolejne „poważne ostrzeżenia”, podobne do tych, jakie w latach 50-tych i 60-tych przedstawiała Stanom Zjednoczonym Chińska Republika Ludowa.
Więc widzimy że z prezydentem Trumpem nie będziemy się nudzili nawet w sytuacji, gdy w nim samym kolejne wojny budzą już tylko narastające znudzenie. No bo rzeczywiście – cóż w takiej, jednej z drugą wojnie może być interesującego? „A na wojnie świszczą kule, lud się wali jako snopy, a najdzielniej biją króle, a najgęściej giną chłopy” – pisała Maria Konopnicka w wierszu „A jak poszedł król na wojnę”.
Teraz chłopy się wycwaniły, zwłaszcza u nas. Zamiast ginąć, wolą kierować Ministerstwem Obrony Narodowej i zamawiać w zbrojeniowych fabrykach, krajowych i zagranicznych broń i amunicję dla naszej niezwyciężonej armii. To jest lepsze niż dotychczasowa „obrona interesów wszy i rolnictwa”, którą od ponad stu lat zajmowali się ludowcy. Teraz jednak, kiedy Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje, za nic sobie mając wątpliwości Parlamentu Europejskiego nakazała wykonywać umowę z Mercosur, a nawet zawarła drugą – z Australią – to obrona „interesów wszy i rolnictwa” stała się zajęciem jałowym, z którego żadnych konfitur się nie wyciśnie. Zbrojenia, to co innego – toteż Polskie Stronnictwo Ludowe poświęciło się – bo czegóż to nie robi się dla Polski? – zbrojeniu naszej niezwyciężonej armii. W tym celu pan minister-ministrowicz Władysław Kosiniak-Kamysz, wniósł do laski pana marszałka Czarzastego projekt ustawy o „SAFE – zero procent”, według skorygowanego przez siebie pomysłu pana prezydenta Karola Nawrockiego. Korekta polega na tym, że pierwotnie dystrybucją środków finansowych na zbrojenie naszej niezwyciężonej, miał zajmować się fundusz pod egidą prezydenta – to według nowej wersji – vaginet obywatela Tuska Donalda.
Wiadomo bowiem, że pierwsze koryto przeznacza się dla świń, drugie – dla naszej niezwyciężonej, a dopiero trzecie – zgodnie ze starożytną rzymską sentencją, że omne trinum perfectum – co się wykłada, że doskonałe jest wszystko potrójne – na zbrojenia. Przy okazji chodzi o to, by sprawdzić, czy pan prezes Glapiński przypadkiem nie koloryzuje mówiąc, iż zbrojenia naszej niezwyciężonej można sfinansować z rezerw Narodowego Banku Polskiego. W tej sytuacji oskarżenia pana prezydenta Nawrockiego o „zdradę” ucichły, jakby ręką odjął i z tego powodu nie pyskuje na niego nawet Wielce Czcigodny poseł Trela, najwyraźniej wzięty do Sejmu na chłopaka do pyskowania.
Za to wszyscy używają sobie teraz na panu prezydencie z powodu wyjazdu do Budapesztu, gdzie spotkał się z tamtejszym premierem Wiktorem Orbanem, z którym wcześniej spotykać się nie chciał z obawy przez strefieniem. Chodziło o to, że Wiktor Orban spotykał się z prezydentem Federacji Rosyjskiej Putinem, podczas gdy nasi Umiłowani Przywódcy nie tylko mają zakazane wszelkie bliskie spotkania III stopnia z Putinem, ale mają surowo przykazane, by go „nienawidzić”. Chodzi o to, że Polska została wytypowana na „sługę narodu ukraińskiego”, więc w ostatniej instancji, to Kijów decyduje, co nam wolno, a czego nie – jeśli oczywiście nie liczyć znudzonego kolejnymi wojnami prezydenta Donalda Trumpa. Tymczasem na Węgrzech już wkrótce mają odbyć się wybory, w których na zwycięzcę zatwierdzony został przez Reichsfuhrerin Urszulę Wodęleje Piotr Magyar, podczas gdy Wiktor Orban ma je sromotnie przegrać, więc zarówno obywatel Tusk Donald, jak i całe zaplecze Volksdeutsche Partei, nie szczędzi panu prezydentowi Nawrockiemu gorzkich słów potępienia tym bardziej, że „zastanawia się” on, czy przyjąć ślubowanie od szóstki zaufanych kandydatów do Trybunału Konstytucyjnego, którzy przeforsowaliby delegalizację Konfederacji Korony Polskiej, niezależnie od tego, czy obywatel Żurek Waldemar zdąży do końca roku wsadzić do kryminału Grzegorza Brauna, czy nie. Jak wiadomo, jego proces toczy się w tempie iście stachanowskim, co świadczy o pragnieniu odpowiedniego uporządkowania tubylczej sceny politycznej, żeby wybory w roku 2027 w naszym bantustanie zakończyły się zgodnie z oczekiwaniami Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje i niemieckiego kanclerza Fryderyka Merza.
Tymczasem po Liście Pasterskim Episkopatu Polski do parafian, w którym Episkopat przyznał, że przez „półtora tysiąca lat” Kościół katolicki mylił się gruntownie w kwestii żydowskiej, w niezależnych mediach głównego nurtu zapadła cisza, niczym w wytwornym salonie, gdy ktoś puści głośnego [i bardzo śmierdzącego md] bąka. Bo rzeczywiście – co tu gadać w sytuacji, gdy w tej jednej sprawie Kościół przez półtora tysiąca lat się mylił? Skoro w jednej sprawie się mylił, to może w innych – też? A jeśli w przeszłości się mylił, to skąd możemy wiedzieć, czy nie myli się teraz? Nic więc dziwnego, że Autorowie Listu skwapliwie korzystają z okazji, by siedzieć cicho, zastygając w oczekiwaniu, czy 13 kwietnia parafianie ruszą gremialnie modlić się w synagogach, czy też nie. Ponieważ nie do końca wiadomo, czy ta sprawa została uzgodniona z rabinami, to wszystko może skończyć się tak, jak w Jerozolimie, gdzie pod pretekstem wojny nie tylko odwołano Drogę Krzyżową, ale izraelska policja nie wpuściła do Bazyliki Grobu Pańskiego Patriarchy Jerozolimy i Kustosza Ziemi Świętej, których chcieli tam odprawić Mszę św. nawet bez udziału publiczności. Jak widzimy, militaryści, nawołujący, by korzystać z wojny, bo pokój będzie straszny, mają wiele racji, zwłaszcza w Izraelu, który najwyraźniej wziął sobie tę wskazówkę do serca.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
#Israel
— 🇵🇱MirAS🏃♂️ (@Mir_AS_) April 5, 2026
Ukrzyżowanie Jezusa z Nazaretu wyemitowane w publicznej izraelskiej telewizji. pic.twitter.com/AVKGfQzgRN
Thomas Röper \anti-spiegel.ru/mit-welchen-tricks-die-eu-versucht-orbans-wiederwahl-zu-verhindern
Bitwa o Węgry
Sztuczki UE, by uniemożliwić reelekcję Orbána
Wielokrotnie poruszałem kwestię, że wybory na Węgrzech 12 kwietnia będą miały decydujące znaczenie nie tylko dla Węgier, ale i dla całej UE. W tym artykule pokazuję sztuczki, których UE używa, by ingerować w kampanię wyborczą i uniemożliwić zwycięstwo Orbána.
Anti-Spiegel 5 kwietnia 2026
Wybory na Węgrzech 12 kwietnia są ważne nie tylko dla Węgier, ale także dla UE, a nawet poza nimi. Tydzień temu wyjaśniłem, dlaczego tak się dzieje, jak manipulowane są sondaże na Węgrzech i jaki scenariusz grozi w przypadku zwycięstwa Orbána, ponieważ UE raczej nie uzna zwycięstwa Orbána i prawdopodobnie oskarżyłaby go o oszustwo wyborcze, powołując się na sondaże finansowane przez samą UE. Nie będę się tu powtarzał, dlatego odsyłam do mojego artykułu z zeszłego tygodnia. (https://anti-spiegel.ru/2026/welches-szenario-nach-den-ungarn-wahlen-am-12-april-kommen-duerfte/)
Zestawiłem wiadomości z ostatniego tygodnia dotyczące wyborów na Węgrzech i podsumowuję w nim sztuczki, których UE używa, aby zapewnić zwycięstwo kandydatowi opozycji, którego sama zbudowała i sfinansowała.
Ingerencja w wybory poprzez cenzurę
W okresie poprzedzającym wybory na Węgrzech UE wprowadziła mechanizmy cenzury cyfrowej. Platformy mediów społecznościowych otrzymały polecenie, aby przymykały oko na naruszenia regulaminu platform przez węgierską opozycję, a treści o charakterze konserwatywnym są moderowane tak surowo, jak to możliwe.
Nie chodzi tu o „prawdziwą” cenzurę poprzez blokowanie i usuwanie, co byłoby zauważalne, ale raczej o algorytmy, które decydują o tym, ilu użytkowników zobaczy post w mediach społecznościowych. Posty opozycji i ich narracje są często wyświetlane, podczas gdy posty rządu i jego narracje są ukrywane.
Organizacje pozarządowe zajmujące się moderowaniem treści w mediach społecznościowych, tzw. „zaufani sygnaliści”, otrzymują naturalnie finansowanie z UE i państw członkowskich UE.
To nie nowość; zdarza się to również w Niemczech. „Zaufani sygnaliści” to organizacje pozarządowe certyfikowane zgodnie z unijną ustawą o cenzurze, zawartą w ustawie o usługach cyfrowych (DSA), która zgłasza platformom rzekomo nielegalne treści online, takie jak „mowa nienawiści”. Ich zgłoszenia muszą być priorytetyzowane i szybko przetwarzane. W Niemczech Federalna Agencja Sieci wyznacza „zaufanych sygnalistów”, a chociaż wyznaczone organizacje są określane jako „organizacje pozarządowe”, są one finansowane głównie przez państwo, czyli rząd.
Tego rodzaju ingerencja w wybory europejskie poprzez „niewidzialną” cenzurę internetową jest praktykowana przez UE od jakiegoś czasu, a jej umożliwienie było jednym z powodów wprowadzenia Ustawy o Usługach Cyfrowych. Na początku lutego Departament Sprawiedliwości USA opublikował raport zatytułowany „Zagrożenie cenzurą zagraniczną”, w którym oskarżył UE o dziesięcioletnie dążenie do centralizacji globalnego internetu, naruszając w ten sposób wolność słowa Amerykanów, co doprowadziło do uchwalenia Ustawy o Usługach Cyfrowych. Według raportu USA, Komisja Europejska wykorzystuje Ustawę o Usługach Cyfrowych do cenzurowania wypowiedzi politycznych w internecie na całym świecie, co dotyczy nawet humoru i satyry. Pisałem o tym; artykuł można znaleźć tutaj https://anti-spiegel.ru/2026/das-us-justizministerium-wirft-der-eu-kommission-einmischung-in-europaeische-wahlen-vor/.
Finansowanie opozycji
6 marca węgierska administracja podatkowa i celna poinformowała o aresztowaniu na Węgrzech siedmiu pracowników ukraińskiego Oschadbanku, w tym byłego generała Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU), za próbę przemytu z Austrii na Ukrainę przez Węgry dwoma opancerzonymi ciężarówkami gotówki o wartości 40 milionów dolarów i 35 milionów euro, a także sztabek złota o łącznej wadze 9 kilogramów. Węgry oskarżyły Ukrainę o pranie pieniędzy i zarzuciły, że część tych pieniędzy miała zostać wykorzystana do nielegalnego finansowania węgierskiej opozycji.
11 marca węgierskie służby wywiadowcze poinformowały o ukraińskim finansowaniu węgierskiej partii opozycyjnej Cisa, jak poinformował Zoltán Kovács, sekretarz stanu ds. komunikacji i stosunków międzynarodowych w Kancelarii Premiera Węgier. Kovács zauważył, że dziesiątki milionów euro w gotówce skonfiskowane na Węgrzech pracownikom ukraińskiego Oschadbanku odpowiadają mniej więcej kwocie, którą lider Cisy, Péter Magyar, deklarował jako potrzebną na kampanię wyborczą jego partii.
27 marca Orbán oświadczył, że miliardy dolarów nie tylko płyną z Zachodu na Ukrainę, ale także w przeciwnym kierunku, na polecenie ukraińskich władz, dodając, że „trupy w szafie Zełenskiego wychodzą na jaw”.
Komentował doniesienia „Just the News”, że ukraiński rząd planował przelać „setki milionów dolarów z pieniędzy amerykańskich podatników” do Waszyngtonu przed wyborami prezydenckimi w USA w 2024 roku na rozwój czystej energii na Ukrainie. Pieniądze miały wesprzeć kampanię wyborczą Partii Demokratycznej USA.
W telewizyjnym wystąpieniu Orbán stwierdził:
„Oznacza to, że kampania wyborcza Demokratów była finansowana z ukraińskich pieniędzy. To samo dzieje się teraz na Węgrzech. Chcą proukraińskiego rządu, wysyłają ukraińskich agentów i wspierają proukraińską opozycję”.
Potwierdziło to, jak powiedział, przejęcie milionów dolarów i euro, a także sztabek złota na Węgrzech na początku marca. Orbán kontynuował:
„Śledztwo w sprawie «ukraińskiego konwoju złota» ujawniło również, że pieniądze płynęły nie tylko z Zachodu na Ukrainę, ale także w przeciwnym kierunku. Oznacza to, że miliardy dolarów były stale eksportowane z biednej Ukrainy na Zachód przez Węgry. Wiemy również, że większość tych pieniędzy została przekazana Stanom Zjednoczonym”.
Według Orbána „Zełenski płaci tym, którzy chcą wesprzeć wojnę Ukrainy, ukraińskim złotem i dolarami”, a „Węgry położą temu kres”.
W Stanach Zjednoczonych władze wszczęły śledztwo po pojawieniu się doniesień o zamiarze Ukrainy nielegalnego przekazania funduszy na kampanię prezydencką Demokratów. 18 marca ujawniono, że zaginęło łącznie 26 miliardów dolarów, przekazanych Ukrainie przez USAID od 2022 roku do zamknięcia agencji. Nie ma żadnych kont tych funduszy i można się tylko domyślać, dokąd trafiły – kto otrzymał udziały, które fundusze zostały zasilone i kto został przekupiony.
Operacje wywiadowcze
21 marca „Washington Post” opublikował artykuł, w którym, powołując się na europejskie źródła wywiadowcze, twierdzono, że węgierski minister spraw zagranicznych Szijjártó przez lata przekazywał informacje z wewnętrznych spotkań UE bezpośrednio rosyjskiemu ministrowi spraw zagranicznych Ławrowowi. W przerwach w tych spotkaniach rzekomo wykonywał telefony, w których na bieżąco przekazywał informacje do Moskwy, czemu Ławrow zaprzeczył.
Zachodnie media szeroko relacjonowały tę sprawę, pomimo całkowitego braku jakichkolwiek dowodów lub potwierdzeń poza artykułem prasowym. Oczywiście, węgierska opozycja również podchwyciła tę historię. Na przykład „Der Spiegel” nazwał Orbána „kremlowskim kretem”, „dezerterem” i „zdrajcą Europy”, którego Węgrzy powinni w końcu wyrzucić z kraju, i wezwał do pozbawienia Węgier prawa weta w UE.
Co więcej, według „Washington Post”, rosyjski wywiad rozważał zorganizowanie pozorowanego zamachu na Orbána, aby zyskać dla niego poparcie. Media, nawiasem mówiąc, nie wspomniały przy tej okazji, że ukraiński przywódca Zełenski kilka tygodni wcześniej otwarcie groził Orbánowi śmiercią. W tym kontekście „rewelacja” „Washington Post” może być również interpretowana jako próba wyprzedzająca zrzucenie winy na Rosję w przypadku ewentualnego zamachu na Orbána, odwracając w ten sposób uwagę od jawnej groźby śmierci Zełenskiego.
23 marca ujawniono, że ukraiński wywiad podsłuchiwał telefon komórkowy Szijjártó, po tym jak uzyskał jego numer od węgierskiego dziennikarza. Jak się okazało, dziennikarz miał bezpośrednie powiązania z kierownictwem opozycyjnej partii Cisa. Węgierskie Ministerstwo Sprawiedliwości zostało zobowiązane do zbadania sprawy.
26 marca węgierski premier zażądał od ukraińskiego przywódcy Zełenskiego natychmiastowego wycofania z kraju swoich oficerów wywiadu i agentów, oskarżając ich o wspieranie węgierskiej opozycji w wyborach. „Ukraińscy szpiedzy i specjaliści IT opłacani przez Ukraińców” pracują dla opozycyjnej partii Cisa – kontynuował Orbán. Rząd Węgier wszczął śledztwo i wszczął postępowanie karne przeciwko dwóm specjalistom IT, oskarżając ich o szpiegostwo na rzecz Ukrainy i nielegalną działalność w interesie opozycji.
Według Gergely’ego Huyassa, szefa biura Orbána, rząd posiada informacje wskazujące na powiązania tych osób z ukraińskimi służbami wywiadowczymi. Węgierski minister spraw zagranicznych Péter Szijjártó oświadczył wcześniej, że Ukraina ingeruje w wewnętrzne sprawy Węgier, w tym w zbliżające się wybory parlamentarne, za pośrednictwem swoich służb wywiadowczych, poprzez blokadę rurociągu „Przyjaźń”, szantaż polityczny i bezpośrednie groźby wobec Orbána.
Niemieckie media, takie jak „Der Spiegel”, praktycznie nie wspominają o tych zarzutach w swoich artykułach, cytując zamiast tego obszernie lidera opozycji, który twierdził, że rząd „nadużył policji do celów politycznych”.
31 marca niewielki polski portal informacyjny opublikował podsłuchaną rozmowę telefoniczną ministrów spraw zagranicznych Węgier i Rosji, która została następnie rozpowszechniona przez węgierską opozycję i media ją wspierające. Ponieważ tak mały portal nie ma możliwości podsłuchiwania rozmów telefonicznych, jest oczywiste, że nagrania zostały im przekazane przez agencję wywiadowczą.
W rozmowie Ławrow poprosił Szijjártó o lobbowanie w UE za zniesieniem sankcji wobec żony pewnego rosyjskiego biznesmena. Europejskie media nazwały następnie węgierski rząd agentami i wspólnikami Moskwy, pośrednio wzmacniając narrację zawartą w artykule w „Washington Post”, który również powoływał się na europejskie źródła wywiadowcze. Można zatem założyć, że za obiema publikacjami stała ta sama agencja wywiadowcza.
Sam Szijjártó spokojnie zareagował na opublikowaną na portalu X rozmowę, pisząc, że opublikowana rozmowa pokazuje jedynie, że mówi to samo za zamkniętymi drzwiami, co publicznie: że od czterech lat domaga się zniesienia sankcji antyrosyjskich, ponieważ nie przynoszą one pokoju i szkodzą UE bardziej niż Rosji.
W węgierskiej telewizji Szijjártó oświadczył, że podsłuchy jego telefonu przez zagraniczne służby wywiadowcze stanowią bezpośredni dowód ingerencji innych krajów w wybory parlamentarne i że jest przekonany, iż publikacja jego rozmów telefonicznych z rosyjskimi odpowiednikami w kilku zagranicznych mediach została zaplanowana dokładnie tak, aby zbiegła się z wyborami:
„To ogromny skandal, że zagraniczne służby wywiadowcze ingerują w wybory parlamentarne na Węgrzech. To wielki skandal, że zagraniczne służby wywiadowcze, z pomocą węgierskiego dziennikarza, podsłuchują rozmowy telefoniczne węgierskiego ministra spraw zagranicznych. To ogromny skandal, że te rozmowy telefoniczne, nagrane przez służby wywiadowcze ich własnymi metodami, są publikowane w końcowej fazie węgierskiej kampanii wyborczej w interesie Ukrainy”.
To „najbardziej rażąca, poważna i pozbawiona skrupułów ingerencja zagranicznego wywiadu w węgierskie wybory parlamentarne w całej ich historii”.
Zwolennicy Orbana
Lista zwolenników Orbana w UE nie jest długa, ale nie jest on tak odosobniony, jak twierdzą media. Premier Czech Andrej Babiš i minister spraw zagranicznych Petr Macinka popierają Orbana przed nadchodzącymi wyborami na Węgrzech. To samo dotyczy oczywiście premiera Słowacji Fico.
Włoski wicepremier Matteo Salvini był jednym z nielicznych w UE, którzy potępili groźby śmierci Zełenskiego skierowane pod adresem Orbána. Salvini wyraził również zaniepokojenie niewystarczającą reakcją kierownictwa UE na próby szantażowania rządu węgierskiego przez rząd ukraiński.
Prezydent USA Donald Trump również popiera Orbána i wysłał swojego wiceprezydenta, Vance’a, na Węgry 7 i 8 kwietnia, aby zaoferować mu swoje poparcie. Vance ma wygłosić na Węgrzech przemówienie, w którym między innymi poruszy temat „bogatego partnerstwa między USA a Węgrami”.
Napisał i przeczytał Jerzy Karwelis dziennikzarazy/co-z-tym-trumpem
5 kwietnia, wpis nr 1402
Od razu o czym tu nie będzie. Nie będzie tu o tym czy Trump zwariował, czy porwało go własne ego, oraz czy nie jest to przypadkiem przemyślna strategia z potrójnym dnem, realizacja jakichś dalekowzrocznych planów, których my maluczcy nie rozumiemy.
Będzie o tym, co – bez względu na Trumpa motywacje – może się z nim stać politycznie. Dożyliśmy czasów, gdzie – jak celnie spostrzegł Ziemkiewicz – może jesteśmy w mocy czterech pierdzieli; my znaczy się świat cały, gdy to ich własne, niekoniecznie racjonalne motywacje trzęsą ludzkością. Te jak najbardziej osobiste intencje miałyby zaprzeczać wyrachowaniu w moszczeniu się mocarstw w skorupie nowej normalności.
Jest tu i władca Chin, władca Kremla, politycznym mesjasz z Izraela i nasz dzisiejszy bohater – Trump z USA.
Kadencje
Nasze tu dywagacje będą się skupiały na kilku wariantach rozwoju sytuacji, ale tylko Trumpa. Zacznijmy od pierwszej, najprostszej choć wydaje się ona jedną z mniej możliwych. Zakłada ona pełną kadencję, jeszcze ponad dwuletnie trwanie Trumpa przy władzy, a wydaje się mało możliwa głównie z powodu tego, że jego dotychczasowa polityka staje się nieznośna, a właściwie niezrozumiale nieprzewidywalna dla coraz większych rzesz nie tyle już tylko politycznych sfer, ale i społeczeństw. Jest to jak z Tuskiem, jest tak fatalnie, że nikt sobie nie wyobraża szkód wynikających z trwania pełnej kadencji, więc liczy się na jakiś cudowny scenariusz. Co do Trumpa to pal licho tzw. światową społeczność, można też spuścić zasłonę obłudnego milczenia na gnębienie, upokarzanie i eksterminację coraz większej ilości narodów, ale jako, że operujemy (na razie) w sferze demokracji to najważniejszy jest tu inny aspekt.
Trump zawodzi swoich wyborców w stopniu narastającym i to może mieć duży wpływ na los nie tylko samego Trumpa, ale i Amerykanów, ba – całego świata. Wciąż się skupiamy na międzynarodowych harcach POTUSa (POTUS, to skrót od President of the United States), coraz częściej przezywanego PATUS-em. To wyborca amerykański trzyma klucze do kariery Trumpa. Lud wydał już swój pozytywny wyrok w wyborach i teraz – jak to w demokracji – wybraniec ma kadencyjny placet na rządzenie. Jest wolny na tyle, że może się bezkarnie nawet sprzeniewierzyć (do pewnego stopnia) swym obietnicom i wyborcom. Do pewnego stopnia – i te warianty tu też rozpatrzymy –, gdyż w demokratycznych regulacjach ustrojowych zawiera się zawsze jakiś bezpiecznik pozwalający odwołać w czasie kadencji funkcjonującego wybrańca, ot, na wypadek, gdyby zdradził czy zwariował.
Ale w pierwszym wariancie zakładamy, że nic takiego się nie stanie i Trump dojedzie do końca swej kadencji – uwaga! w świadomości, że będzie to jego ostatnia, bo druga kadencja. To z jednej strony pozwala mu zachowywać się bezceremonialnie, bo nie ma się co cackać w obawie o reelekcję, ale – biorąc pod uwagę jego widowiskowe ego – napawa obawami, nie tylko Amerykanów, czy Trump nie złamie tej zasady dwukadencyjności. W końcu zasada jest taka, jak mówi łacińska paremia, że „cuius est condere, eius est abrogare”, czyli kto ustanowił (prawo), może je i znieść. Co prawda to nie Trump ustanowił limit dwukadencyjności, ale ma wyraźne inklinacje do chodzenia po ustrojowej bandzie.
W 1951 roku wprowadził prezydencką dwukadencyjność Kongres USA, wyciągając wnioski z czterokadencyjnej misji prezydenta Roosevelta. Ale żeby przybić Trumpowi zgodę na kolejne kadencje wymagałoby to najpierw zgody 2/3 Kongresu, a potem ratyfikacji ¾ legislatur stanowych. A Trump jest coraz dalszy od tego, do czego jeszcze wrócimy w innym kontekście. A więc bez zamachu stanu nic z tego nie będzie, stąd pewnie pomysły na nieformalne przewodzenie innym, światowym i alternatywnym ciałom, tak jak dożywotnie królowanie Trumpa w coraz bardziej niesławnej w obliczu wszczynanych wojen – Radzie Pokoju. Mamy tu też do czynienia z wątkami wręcz… dynastycznymi, odkąd na początku marca tego roku Melania Trump, jako pierwsza dama USA, przewodziła amerykańskiej delegacji podczas posiedzenia Rady Bezpieczeństwa ONZ w Nowym Jorku.
Chaos trwania
No dobra, zakładamy, że Trump dorządzi do końca kadencji, a więc trzeba się zastanowić nad nieodgadnionym, czyli jak taka cała kadencja może wyglądać. Jej dominantą będzie najpewniej stresująca dla świata niepewność. Trudno więc przewidywać co się stanie, gdyż trudno przewidzieć skutki wielowątkowego chaosu. Skoro obiecujący światowy pokój ruchowi MAGA jej lider od razu zaczął prokurować wojny, skoro pretendujący do pokojowej nagrody Nobla zalicza do zakończonych wojen nawet te, które sam wywołał – trudno coś prorokować. Zdezorientowany umysł odbiorców tego pomieszania próbuje racjonalizować te paroksyzmy, ale kłopot polega na tym, że ich autor coraz to zaprzecza wszelkim racjonalnym spekulacjom co do swych poczynań.
Jednym z bardziej frapujących scenariuszy jest podejrzenie, że Trump dogadał się z Putinem na Alasce, że zrobi to co zrobił (na razie wiemy o Wenezueli i Iranie), żeby paliwowo osłabić Chiny, w zamian za wyraźne wzmocnienie pozycji Rosji. Ale takiemu wyrafinowaniu przeczą od razu paniczne gesty Trumpa, któremu jak przestała iść wojna z Iranem przyszło do głowy prosić o pomoc… Chińczyków w wyjściu z lejka w cieśninie Ormuz. Innych wersji jest w opór i – jako się zastrzegliśmy na początku – nie będziemy ich rozwijać, skupimy się bowiem nad możliwymi wariantami losów Trumpa przy założeniu różnego rozwoju wydarzeń w systemie politycznym USA.
Trzeba założyć, i to z dużą dozą prawdopodobieństwa, że pewne jest jedno – za takie wygibasy Trump może zapłacić utratą popularności wśród swoich amerykańskich wyborców, co może mieć efekty wielowątkowe. Ale jest raczej pewne, że poczynania Trumpa na arenie międzynarodowej nie przysporzą mu popularności u siebie, gdyż jest prawdopodobne, że dojdzie do dużego kryzysu gospodarczego, który prędzej niż później poważnie uderzy w społeczeństwo amerykańskie. Jak tam pójdzie POTUSowi na świecie, tak pójdzie, ale jego losy rozstrzygną się nad Potomakiem. A tu wariantów jest kilka.
Trump traci wewnętrznie
Trzeba zacząć od tego, że awantura z Iranem, która postawiła świat na krawędzi III wojny światowej, ale przede wszystkim potężnej zapaści gospodarczej raczej Trumpowi nie pomoże w wyborach niesłusznie nazwanych połówkowymi. Wybory na jesieni dotyczą bowiem wybrania całego nowego Kongresu (taki nasz Sejm) i 1/3 Senatu (taki nasz niby Senat, ale z realnymi w porównaniu do polskiego – kompetencjami). Tu mamy dwa warianty porażki w tych wyborach, na którą na razie mocno pracuje Trump. Pierwszy wariant jest taki, że prezydentowi będzie po prostu trudniej rządzić, bo teraz ma w Kongresie i Senacie przewagę swojej partii, którą to przewagę zapewne w obu izbach niedługo utraci. Ważny jest tu Senat, gdyż jest na styk, bowiem Republikanie mają tam 53 na 100 senatorów i jeśli w obrębie wybieranej 1/3 jego składu zdarzy się raczej pewna klęska Republikanów, to obie izby będą stracone dla Trumpa i wielu rzeczy będzie musiał albo zaniechać, albo przepychać kolanem, na znanej nam skądinąd zasadzie „prawa jak je rozumiemy”.
Ale tu otwiera się kolejny poziom gałęzi drzewka możliwości. Jest nim kwestia impeachmentu, czyli pozbawienia prezydenta stanowiska w trakcie trwania jego kadencji. Powodów merytorycznych dostarcza przeciwko sobie Trump codziennie, można mu więc przypiąć wszystko, od nadużycia władzy, do zarzutów wręcz mentalnych. Nie to jest jednak ważniejsze. Chodzi o reperkusje wyborów jesiennych jeśli chodzi o możliwości impeachmentu. Trzeba się przypatrzeć w tym kontekście całej procedurze.
Złożenie ze stanowiska
Otóż proces impeachmentu inicjuje zwykła większość w Kongresie, którą mogą na jesieni zdobyć Demokraci. To wystarczy, by postawić prezydenta w stan oskarżenia. Ale to dopiero początek procesu – tu, jeśli przyjąć pozycję Kongresu jako oskarżyciela, w drugim etapie rolę sędziego przejmuje Senat. Ten jednak, by ostatecznie „skazać” prezydenta na opuszczenie urzędu musi uzyskać 2/3 swych głosów. I tak, jak zwykła większość w Kongresie Demokratom może pozwolić na postawienie w stan oskarżenia Trumpa, tak w przypadku nawet przejęcia Senatu, to rozmiary tego przejęcia nie wydają się wystarczające do osiągnięcia przewagi 2/3 głosów, by doprowadzić sprawę do końca. Ale sam proces wytoczony przez przejętą Izbę Reprezentantów rozpocznie długotrwałą akcję grillowania Trumpa, z nadzieją na efekty w przyszłych wyborach prezydenckich. To dlatego, oprócz podobno samego sprzeciwu wiceprezydenta wobec wojny Iranie, J.D. Vance gdzieś nam zniknął, co sprawia, że w przyszłych wyborach może nie być kojarzony z błędami Trumpa, co może przybliżyć w przyszłych wyborach prezydenckich szansę wygraną kandydata Republikanów.
Wszystkie te spekulacje zakładają jednak jedną rzecz: że Republikanie będą stali za Trumpem, bez względu na to co ten będzie wyprawiał. Szczególnie reprezentanci i senatorowie ze zdradzonego ruchu MAGA mogą się zachować niespecjalnie lojalnie wobec prezydenta. Mogą ulec pewnej kalkulacji, która może być warta ryzyka.
Otóż jeśli w Kongresie i Senacie część Republikanów poprze impeachment Trumpa, to po jego złożeniu z urzędu fotel POTUSa przejmie J.D. Vance, a ten, jak wykazaliśmy, ma stara się mieć czystą kartę jeśli chodzi o wszczynanie wojen i jako kandydat Republikanów w przyszłych wyborach prezydenckich może uratować ich zdobycze. Dla wielu jest J.D Vance jakąś, jednak wciąż mglistą, szansą na kontynuowanie rewolucji zdrowego rozsądku, z której dziś pozostały działania rewolucyjne, ale w odczuciu wielu nic nie mające wspólnego ze zdrowym rozsądkiem.
Zmarnowana szansa?
Tu warto się zatrzymać na wnioski końcowe. Wygrana Trumpa dała nadzieje na odwrócenie szaleństwa globalizmu przebranego dla tłumów w lewicowe ciuszki deklarowanej równości. A jako rzekł pewien zasłużony dysydent rosyjski – prawdziwa równość istnieje tylko w łagrze. Świat szykuje nam więc łagier na całego, z tym, że Bukowski, bo o nim tu mowa, nie dopowiedział jednej rzeczy: w łagrze równi są tylko więźniowie, ale ci mają nad sobą strażników o całkiem innym statusie.
Do czasów nastania Trumpa szliśmy po równi pochyłej w dół tego scenariusza. Mniej uważni mogli to zauważyć dopiero w czasach pandemii kowidowej, dla tych, których przegapili nawet ten reset „nowej normalności” nie masz już nadziei na przebudzenie. Ci pójdą na rzeź podśpiewując jak Izraelici w schronach.
Wybór Trumpa stał się dużym resetem tego światowego resetu – pochód globalizmu został powstrzymany. Większość szaleństw tej mieszaniny korporacyjnego lewactwa stał się już tylko udziałem pokracznych form europejskich resentymentów. Dopiero po rozpięciu się Ameryki z tego transatlantyckiego tandemu widać tę kuriozalność czasów byłych, aczkolwiek wciąż nam grożących. I pech świata może polegać na tym, że ta szansa na powstrzymanie upadku (zachodniego) świata została zrządzeniem losu złożona w nieodgadnione ręce. Jako się tu rzekło: może i rewolucja, ale czy na pewno – zdrowego rozsądku?
Drugiej kadencji Trumpa nie będzie, ale miejmy nadzieję, że świat będzie. A skoro tak, to pozostaje kwestia kto będzie po Trumpie rządził Ameryką. Jeśli to będzie demokrata, to grozi nam bidenizm do kwadratu: wrócą amerykańskie czerwone agendy, transatlantycki obszar zepnie się tęczową flagą ze Starym Kontynentem, zaś wiatraki zasyfią krajobrazy i energetyczne miksy. Europejski dziś już tylko globalizm odzyska możnego i agresywnego poplecznika i wszystko wróci do zatrzymanej na 4 lata normy.
Z drugiej strony obecna agenda nie jest zadowalającą alternatywą do czasów na razie minionych. Jeśli zaś po Trumpie ma wygrać Republikanin, to pytanie jak to się stanie, a także kto nim będzie? Jeśli J.D. Vance to wydaje się to lepszym wyjściem niż jego obecny szef. Jest bardziej „MAGA”, czyli pamięta jeszcze hasła, pod którymi ta ekipa doszła do władzy. Ale czy pamiętanie zasady „America First” nie jest przypadkiem dla nas takim samym zagrożeniem jak postawa Trumpa? Czyż obaj bowiem panowie nie sprzedadzą nas choćby i Putinowi jeśli tego będzie wymagało ich pojęcie realizacji prymatu USA?
Spekulacje czy to przez wielkiego ego mieszkańca Białego Domu, czy przez porno- i pedo-afery wywiadowczej pułapki na zdemoralizowane elity, czy przez to, że go namówił lub pocisnął Netanjahu miałaby znaczenie, gdyby były to czynniki do odwrócenia lub choć do powstrzymania. Sytuacja wydaje się jednak bardziej zagmatwana, bo tu już nie chodzi o motywy, tylko, o to, że ciąg zdarzeń popycha Amerykę w lejek eskalacji, która obejmie bardziej świat, niż nią samą. Jeżeli ma się podpalić świat przez ambicje czterech pryków, czy z powodu szantażu, czy mistycznych wręcz wizji własnych misji kilku panów tego świata, to tylko gorzej dla niego – tego świata. Skoro miliardy ludzi dały się doprowadzić do takiego upodlenia ze strony kilku facetów i kilku możnych i wszechmocnych korporacji, to widać zasłużyliśmy na taki reset.
Obietnica rządzenia światem za pomocą demokratycznej ułudy obywatelskiej sprawczości właśnie płonie w naftowych szybach Zatoki Perskiej, przygnieciona ruinami Gazy, przy eutanazyjnych łóżkach „starców mrących, niepotrzebnych światu”.
Napisał i przeczytał Jerzy Karwelis
Wszystkie wpisy na moim blogu „Dziennik zarazy”.
=========================
mail:
W „New York Times” ukazał się artykuł zatytułowany „Północnoamerykańska Organizacja Traktatowa bez Ameryki?”, najwyraźniej podczas wojny na Ukrainie nie zdając sobie sprawy, że NATO oznacza Organizację Traktatu Północnoatlantyckiego.
Caitlin Johnstone 4 kwietnia 2026 r.
Czytanie Tima Foleya : https://www.youtube.com/embed/HyisULDKwbE?version=3&rel=1&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&fs=1&hl=en&autohide=2&wmode=transparent
❖
W „New York Times” ukazał się artykuł zatytułowany „Północnoamerykańska Organizacja Traktatowa bez Ameryki?”, najwyraźniej podczas wojny na Ukrainie nie zdając sobie sprawy, że NATO oznacza Organizację Traktatu Północnoatlantyckiego.
W tym samym czasie CNN wyemitowało materiał o amerykańskim bombowcu, który został zestrzelony nad Iranem. Analityczka Amy McGrath zasugerowała, że Irańczycy mogliby pomóc pilotowi, ponieważ „cieszą się”, że bombarduje on ich kraj. Dodała, że pilot może się martwić, ponieważ nie wie, „czy zostanie wybrany przez kogoś, kto wyda go siłom irańskim, które go wykorzystają i pojmają, czy też społeczeństwo jest zadowolone z jego obecności?”.
To naprawdę pokazuje, jak zepsute jest zachodnie dziennikarstwo, prawda?
No cóż, to naprawdę przejaw myślenia na poziomie dziecka. Ten nagłówek z „New York Timesa” przeszedł przez wiele punktów kontrolnych przed publikacją, a nikomu nawet nie przyszło do głowy, żeby chociaż szybko sprawdzić w Google, czy „A” w „NATO” rzeczywiście oznacza „amerykański”, a jeśli tak, to dlaczego jest w nim tak wiele krajów europejskich? Analityk CNN ma naprawdę tak infantylny, dziecinny, kreskówkowy światopogląd na wojny amerykańskie, że uważa, że ludzie bombardowani przez amerykańskich pilotów będą chcieli ich przytulać, całować i dawać im prezenty, gdy katapultują się awaryjnie na terytorium wroga. To wręcz zdumiewające, że ktokolwiek z osób zamieszanych w którykolwiek z tych incydentów w ogóle pracuje w mediach informacyjnych.
Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego tak wielu Amerykanów jest tak nieświadomych tego, co dzieje się na ich świecie, to dlatego, że od pokoleń to właśnie CNN informują ich o wydarzeniach na świecie. To właśnie media odpowiadają za kształtowanie świadomego społeczeństwa. A ich relacje są udostępniane całemu zachodniemu światu.
Nieustannie krytykuję zachodnią prasę za jej rolę w propagandzie społecznej, mającej na celu kreowanie zgody na okrutne wojny i normalizację nadużyć politycznego status quo. Nie sposób nie znienawidzić tych manipulatorów za ich rolę w dysfunkcji dzisiejszego świata. Ale te dwa incydenty podkreślają fakt, że ludzie zarządzający zachodnią prasą są nie tylko źli – są też naprawdę, naprawdę głupi.
❖
„New York Times” również zajął się przykrywką dla izraelskiej operacji czystek etnicznych w Libanie, publikując artykuł na temat masowych wysiedleń na tle etnicznym pod wulgarnym tytułem „ Wiadomość Izraela do południowego Libanu: Szyici muszą odejść ”.
Następnie „The Times” jasno daje do zrozumienia, że to, co delikatnie określają mianem „przesłania Izraela”, jest w rzeczywistości bezczelną operacją czystek etnicznych, twierdząc, że izraelskie nakazy ewakuacji z Libanu dotyczą wyłącznie muzułmanów szyickich, podczas gdy chrześcijanie i Druzowie mogą otrzymać pozwolenie na pozostanie, pod warunkiem że nie będą ukrywać wśród siebie żadnych szyitów:
Gdy walki znów się rozgorzały, Izrael wydał zalecenie powszechnej ewakuacji dla znacznego obszaru południowego Libanu — rozciągającego się na 25 mil od granicy izraelskiej — publicznie wzywając wszystkich cywilów do ucieczki na północ.
„Jednak za kulisami izraelscy urzędnicy przekazali bardziej ukierunkowany przekaz.
„W prywatnych rozmowach z lokalnymi przywódcami w południowym Libanie izraelscy wojskowi zapewnili kilka społeczności chrześcijańskich i druzów, że mogą pozostać w strefie ewakuacyjnej. Naciskali jednak na nich, aby zmusili Libańczyków z sąsiednich szyickich społeczności muzułmańskich, którzy szukali u nich schronienia, podczas gdy izraelskie bombardowania niszczą szyickie miasta, jak twierdzą lokalni przywódcy chrześcijańscy, druzowie i szyici, którzy rozmawiali z „The New York Times”. Szyici stanowią większość mieszkańców południowego Libanu”.
Fakt, że Izrael wyraźnie ostrzega ludzi jednej grupy etnicznej, aby nie ukrywali członków innej grupy etnicznej przed inwazją, która chce ich wyeliminować, powinien być powodem porównań do Holokaustu na całym świecie. Zamiast tego jest to całkowicie ignorowane, podczas gdy Zachód udaje, że to Żydzi są w bezpośrednim niebezpieczeństwie.
[filmiki obrazujące są w oryginale.md]
W swoim melodramatycznym larpie [celowe udawanie ofiary lub przesadne eksponowanie swojego cierpienia] ofiar po 7 października zachodni syjonistyczni Żydzi, tacy jak Gad Saad i Daniella Greenbaum Davis, promowali w mediach społecznościowych kampanię z pytaniem do nie-Żydów: „Czy mnie ukryłbyś?” – czyli „Czy ukryłbyś mnie, gdyby doszło do kolejnego Holokaustu”. Miliarderka Sheryl Sandberg wystąpiła w filmie propagandowym zatytułowanym „ 8 października – walka o duszę Ameryki ”, w którym opisała pytanie zadane przyjaciółce: „Czy mnie ukryjesz?” po ataku Hamasu w 2023 roku, jakby zachodni miliarderzy nie byli najbardziej rozpieszczaną i najmniej prześladowaną grupą na całej planecie.
Tych samych ludzi nie obchodzi fakt, że libańscy muzułmanie [no i chrześcijanie, babo.. md] ukrywają się przed izraelskimi nazistami.
❖
Za każdym razem, gdy ktoś mówi o antysemityzmie, należy poprosić o wyjaśnienie, jaki rodzaj antysemityzmu ma na myśli: ten, który mówi: „nienawidzę Żydów” czy ten, który mówi: „nie chcę, żeby mój syn zginął atakując jakieś miejsce zwane Kharg Island”.
❖
Apologeci Izraela krzyczą wniebogłosy, gdy Alexandria Ocasio-Cortez mówi, że zagłosuje przeciwko finansowaniu izraelskiej Żelaznej Kopuły przez USA. Założeniem tych argumentów jest to, że Izrael to niewinny kwiatek, który po prostu siedzi i zajmuje się swoimi sprawami, podczas gdy źli dzikusy strzelają do niego rakietami, pociskami i dronami bez powodu, więc do zestrzelenia tych pocisków potrzebny jest „obronny” system uzbrojenia. Z jakiegoś dziwnego powodu przyjmuje się za pewnik, że Amerykanie muszą za ten system zapłacić.
To oczywiście kłamstwo. Izrael nie siedzi tam biernie, przyjmując te ataki, lecz znęca się nad Palestyńczykami i wszczyna wojny na całym Bliskim Wschodzie, zakładając, że jest względnie bezpieczny przed ogniem odwetowym. Żelazna Kopuła istnieje po to, by chronić Izrael przed odstraszającym potencjałem atakowanej ludności oraz przed wewnętrznymi konsekwencjami politycznymi agresji militarnej, która staje się niepopularna wśród elektoratu, który musi ponieść jej skutki.
Nazywanie Żelaznej Kopuły „defensywną” to jak patrzenie na zbroję i tarczę średniowiecznego rycerza i mówienie, że musiał je nosić przy sobie przez cały czas, na wypadek gdyby ktoś próbował go dźgnąć, gdy siedział w domu, bawiąc się z dziećmi.
Nie, to była broń wojenna zaprojektowana, by utrzymać rycerza przy życiu i umożliwić mu zabicie jak największej liczby wrogich żołnierzy na polu bitwy bez ryzyka zatrzymania.
Gdybyś był psychopatą i nagle odkrył, że posiadasz supermoce, które sprawiają, że twoje ciało jest twarde jak stal, prawdopodobnie biłbyś ludzi, bo byłbyś odporny na odwet ze strony tych, których zaatakowałeś. Bez tych mocy musiałbyś być o wiele bardziej dyplomatyczny w kontaktach z ludźmi, bo wolałbyś zachować zimną krew. Izrael jest jak psychopata, któremu dano moce chroniące go przed atakami odwetowymi.
To całkowicie umiarkowane stanowisko AOC i powinno być jej stanowiskiem przez cały czas. Krytycy jej wypowiedzi zachowują się, jakby to był drugi Holokaust, ponieważ chcą, aby Izrael mógł mordować ludzi w całej Azji Zachodniej bez obawy przed konsekwencjami.
Ostatecznie to, co odróżnia lewicę antyimperialistyczną od głównego nurtu liberalnych „humanitarystów”, to to, czy robisz to dla dobra ludzkości, czy dla siebie.
6 kwietnia 2026 r. caitlinjohnstone/anti-imperialists-want-to-improve-the-world-liberals-just-want-to-feel-good-about-themselves
Czytanie Tima Foleya : [w oryg. md]
=======================================
Ostatecznie to, co odróżnia lewicę antyimperialistyczną od głównego nurtu liberalnych „humanitarystów”, to to, czy robisz to dla dobra ludzkości, czy dla siebie.
Dla liberałów pragnienie pokoju i sprawiedliwości jest raczej abstrakcją niż chęcią walki z konkretnymi strukturami władzy, które są odpowiedzialne za brak pokoju i sprawiedliwości na naszym świecie.
Jeśli jesteś liberałem, to teoretycznie sprzeciwiasz się zabijaniu i głodzeniu dzieci, ponieważ myślenie o sobie jako o osobie moralnej pozwala ci czuć się dobrze w swojej sytuacji, ale nie masz zamiaru zajmować jasno określonego stanowiska wobec imperium, które rutynowo zabija i głodzi dzieci poprzez ludobójstwa, wojny agresywne i wojny oblężnicze.
Nie chcesz, żeby rodziny żyły w ubóstwie, bo czułbyś się wtedy złym człowiekiem, ale nie możesz też zająć konkretnego stanowiska wobec systemu kapitalistycznego, którego istnienie zależy od ciągłego tworzenia ubóstwa i niedostatku.
W pewnym sensie chcesz, żeby wszyscy mieli szczęśliwe i dostatnie życie, wolne od strachu i tyranii, ale nie chcesz dopuszczać do siebie myśli, że to twój kraj jest odpowiedzialny za znęcanie się, terroryzowanie i wykorzystywanie globalnego Południa. Bo to wywołałoby u ciebie nieprzyjemne uczucia.
Nie chodzi o chęć rzeczywistej pomocy ludzkości i rozwiązania problemów świata, chodzi o ciebie i twoje uczucia.
Ci, którzy sprzeciwiają się kapitalistycznemu imperium, są w rzeczywistości zainteresowani przywróceniem zdrowia i harmonii naszemu gatunkowi. Nie unikają niewygodnych prawd o nadużyciach własnego rządu, dystopijnej naturze zachodniej cywilizacji ani o tym, jak ich własne wygody są budowane na plecach robotników w biednych krajach. Bo dla nich nie chodzi o dobre samopoczucie, ale o tworzenie lepszego świata.
Zachodni antyimperialista nie ma problemu z uznaniem, że jego własne społeczeństwo jest głównym złoczyńcą na arenie międzynarodowej, ponieważ w rzeczywistości dostrzega źródła nadużyć i niesprawiedliwości w naszym świecie. Liberalny „humanitarysta” woli dostrzegać zło tylko w obcych reżimach, ponieważ bycie złym nie jest przyjemne.
Zachodni antyimperialista uznaje, że obie główne partie polityczne w jego kraju promują podżeganie do wojny, militaryzm, wyzysk kapitalistyczny i imperialistyczną ekstrakcję, które podtrzymują istnienie zachodniego imperium, i sprzeciwia się nadużyciom obu partii, niezależnie od tego, która akurat sprawuje władzę. Liberalny „humanitarysta” dostrzega nieprawidłowości tylko w jednej głównej frakcji politycznej, jednocześnie z dumą wspierając i głosując na drugą, ponieważ daje mu to poczucie, że pomaga.
Zachodni antyimperialista uznaje, że stanie po stronie moralnie słusznej oznacza ponoszenie kolejnych porażek i doznawanie kolejnych rozczarowań, ponieważ dążenie do rewolucyjnych zmian płynie wprost pod prąd narzucany każdej instytucji w naszym społeczeństwie. Liberalny „humanitarysta” czuje się dobrze w swoim stanowisku, ponieważ jego strona wygrywa wybory w połowie przypadków, jednocześnie z samozadowoleniem szydząc z tych po lewej stronie, którzy nigdy nie wprowadzają swoich ludzi do władzy.
Zachodni antyimperialista będzie bezlitośnie wpatrywał się w rzeź w Palestynie, Libanie i Iranie, odczuwając ból i gniew z powodu bycia świadkiem okrucieństw wspieranych przez własny naród. Liberalny „humanitarysta” stara się unikać patrzenia na te rzeczy, ponieważ cały jego światopogląd opiera się na psychologicznym oddzieleniu od rzeczywistości, aby nadać priorytet własnym uczuciom.
Zasadniczo chodzi o różnicę między BYCIEM naprawdę dobrym człowiekiem a chęcią POCZUCIA się dobrym człowiekiem. To pierwsze jest trudne, a to drugie łatwe.
Kim chcesz być?
================
mail:
Chłopie, nie musisz wybierać między syfilisem a AIDS’em….. Bądź zdrowym sobą.
Za całym [??? md] światowym biznesem stoi fundusz Black Rock. A za polską branżą IT stoi słynna izraelska elitarna jednostka 8200 wojskowego wywiadu elektronicznego Izraela. Z afery #KSeF już wiemy, że założycielem firmy Imperva, która dostaje na tacy mapę całej polskiej gospodarki, był Shlomo Kramer, były żołnierz tej jednostki.
Jednak ich macki sięgają dalej. Otóż polskie sądy i Ministerstwo Sprawiedliwości zakupiły rozwiązania firmy Silverfort, które wymuszają sprzętową lub programową autoryzację każdego logowania. Jej właścicielem jest Hed Kovetz, też były żołnierz jednostki wywiadowczej 8200.
To akurat nie jest afera, bo zrobili to poprawnie, to jest usługa on-premise. Niemniej oczywiście ryzyko jest nadal, bo nawet jeśli to tylko kupno software’u, a nie usługi chmurowej, jak w przypadku KSeF, to tam mogą być jakieś backdoory, a Izraelczycy są zdolni do takich numerów, oni nawet mini bomby potrafią do pagerów podkładać, by palce i jaja chirurgom rozwalać.
=================================
Grzegorz GPS Świderski @gps6
Już samo to, że @MF_GOV_PL nigdzie nie przyznaje się do współpracy z firmą #Imperva w kwestii #KSeF, jest skandalem zasługującym na dymisję @donaldtusk’a.
A to, że ta firma ma laboratoria w Izraelu, a posiada ją francuska grupa #Thales zajmująca się wywiadem, to argument za ogromną ostrożnością.
Firma Imperva ma pełny wgląd w polską gospodarkę, widzi metadane wszystkich polskich faktur poprzez system KSeF. A wszystko to jest pod amerykańską jurysdykcją.
Zobaczmy, kto ją założył: Shlomo Kramer jest współzałożycielem firmy Imperva w 2002 roku wraz z Mickeyem Boodaei i Amichaiem Shulmanem. Przed założeniem firmy odbył służbę wojskową w izraelskich siłach obronnych IDF, konkretnie w elitarnej jednostce wywiadowczej Unit 8200. To właśnie tam rozwijał swoje umiejętności w zakresie cyberbezpieczeństwa, zanim w 1993 roku współzałożył pierwszą firmę Check Point Software.
Imperva została sprzedana francuskiemu koncernowi technologicznemu Thales. Transakcja przebiegała dwuetapowo: w 2018 roku amerykańska firma private equity Thoma Bravo kupiła Impervę za 2,1 mld dolarów, a następnie w 2023 roku Thales nabył ją od Thoma Bravo za około 3,6 mld dolarów. Thales sfinalizował przejęcie w grudniu 2023 roku, wcześniej niż pierwotnie planowano. Po przejęciu przez Thales, Imperva nadal utrzymuje znaczące ośrodki badawczo-rozwojowe. Centrum R&D w Izraelu zatrudnia około 500 pracowników i planowano jego dalszy rozwój po zakończeniu akwizycji. Dodatkowo w Indiach działalność Impervy wniosła do Thales około 100 pracowników specjalizujących się w rozwoju oprogramowania. Thales zadeklarował inwestycje w wysokości 4 miliardów euro rocznie w badania i rozwój, zobowiązując się do wspierania klientów Impervy i rozwijania jej rozwiązań poprzez przyspieszone innowacje.
===========================
Grzegorz GPS Świderski @gps65
W odpowiedzi do @AgataJagodzisk1
Problemem nie jest tylko dostęp do treści faktur, ale kontrola nad punktem, w którym ruch sieciowy i metadane spotykają się z obcą infrastrukturą. WAF to nie tylko filtr DDoS, lecz punkt inspekcji protokołu HTTP(s) – wrażliwy także na nagłówki, certyfik
pch24.pl/po-chrystusie-ustaly-cudowne-znaki-w-swiatyni-mowi-o-tym-talmud
(fot. PCh24.pl)
W tradycji chrześcijańskiej obecna jest myśl, według której ustanie starotestamentalnego kultu poświadcza prawdziwość Chrystusowego mesjańska. Wyjątkowo wymowny jest fakt, że o ustaniu cudownych znaków w Świątyni w czasie pokrywającym się z Męką i Zmartwychwstaniem Chrystusa mówi sam Talmud. Fundamentalna księga rabinizmu przyznaje, że na kilka dekad przed zburzeniem Drugiej Świątyni tradycyjne cudowne znaki Starego Przymierza ustały – a nawet przyjęły złowróżbną postać. Trudno nie widzieć w tym boskiego potwierdzenia wypełnienia się dawnego Przymierza w Chrystusie.
O ustaniu cudownych znaków Starego Testamentu – wskazujących na boskie błogosławieństwo narodu niegdyś wybranego – mówi ważna część Talmudu. To traktat Yoma, opisujący szczegółowo rytuały święta Yom Kippur w czasach świątynnych. W jego fragmentach (39 a-b) znajdujemy opis ustania cudownych znaków, jakie tradycyjnie towarzyszyły tym obchodom.
Według talmudycznego tekstu wyjątkowe znaki przestały się pojawiać na około czterdzieści lat przed zburzeniem Drugiej Świątyni – a zatem około trzydziestego roku naszej ery [zawsze się mówiło: „po narodzeniu Chrystusa – lub Anno Domini. md] – w okolicach którego tradycja chrześcijańska datuje Mękę i Zmartwychwstanie Chrystusa. Gdy wnikniemy w symbolikę znaków, które przestały się ponawiać – okazuje się, że ich zanik to trudne do zignorowania potwierdzenie roli Jezusa jako jedynego Zbawiciela.
Yoma wspomina o zmianie, do jakiej doszło podczas rytuału losów. Jego istotą było przeznaczanie dwóch baranków na odrębne czynności. Jeden był ofiarą dla Boga, drugi zaś stawał się kozłem ofiarnym. O przeznaczeniu zwierząt decydowało losowanie. Aby je rozstrzygnąć kapłan sięgał do skrzynki, wydobywając dwa losy.
W czasach arcykapłana Szymona Sprawiedliwego (ok. 300-200 n.e. [nie, nieuki… ; on żył przed Chrystusem. md] ) los ofiary dla Boga trafiał zawsze w prawą dłoń duchownego – co traktowano jako znak pomyślności i błogosławieństwa. Później taki wynik losowania zdarzał się sporadycznie. Jednak na cztery dekady przed zniszczeniem Świątyni rola baranka świątynnego trafiała do lewej dłoni losującego arcykapłana – co było znakiem złowróżbnym.
Jeszcze bardziej obrazowe jest ustanie cudu wstążki. Zgodnie ze zwyczajem na głowie zwierzęcia poświęcanego nie w świątyni, ale „Azazelowi” zawiązywano czerwoną wstążkę. Kapłan wyznawał nad barankiem grzechy ludu, po czym prowadzono je na śmierć na pustynię. Według Yomy wstęga po rytuale cudownie bielała na znak przebaczenia występków. Jednak – po około trzydziestym roku „naszej ery” [cudzysłów – md] do takiej zmiany barwy przestało dochodzić.
Dodatkowo wedle Yomy zaczęło dochodzić do złowróżbnego samoczynnego otwierania drzwi świątynnych. Rytuał ich otwierania i zamykania był ważnym elementem celebracji – jednak na cztery dziesięciolecia przed destrukcją świątyni, wrota otwierały się same, co rabini odczytywali jako zapowiedź upadku kultu.
Jak podaje Yoma, na czas towarzyszący odrzuceniu Mesjasza przez naród niegdyś wybrany, przestało również dochodzić do cudownego podtrzymania ognia w lampie zachodniej. To ramię menory, znajdujące się najbliższej Miejsca Świętego, zwiastowało Bożą Obecność wśród Izraelitów. Jej długo płonący ogień oznaczał przyjęcie przez Boga ofiar Izraelitów. Służył on także do ponownego zapalania tych lamp, które zgasły. Po Chrystusie ustało zjawisko przedłużonego trwania w tej lampie, która gasła szybko po zapaleniu.
Ustanie wszystkich tych znaków to z jednej strony zapisany w Talmudzie znak końca owocności kultu świątynnego, a z drugiej wymowne potwierdzenie autentyczności nauki Chrystusa. To Pan Jezus był ofiarą przebłagalną za grzechy, a wiara w jego przyjście sednem błogosławieństw Starego Testamentu.
[Konieczne jest dodanie, że Zasłona w Świątyni rozdarła się w chwili śmierci Mesjasza. To był widomy znak – i przyczyna – końca Przymierza Boga z plemieniem saduceuszy i faryzeuszy. MD]
Źródło: sefaria.org FA
=======================
[ I nawet tym niechlujom z PCh nie ma jak zwrócić uwagi – nie dają „kontaktu„. MD]
6/04/2026 zmianynaziem/jednostka-8200-izraelski-cien-nad-systemem-e-faktur-ksef
W erze cyfryzacji, kiedy dane stają się nową ropą naftową, kwestia suwerenności cyfrowej nabiera szczególnego znaczenia. W Polsce, gdzie transformacja cyfrowa administracji publicznej nabiera tempa, pojawiają się pytania dotyczące bezpieczeństwa danych oraz kontroli nad kluczową infrastrukturą cyfrową. Na tym tle wyrasta zagadnienie związane z izraelską jednostką wywiadowczą 8200 oraz jej potencjalnym wpływem na polski sektor cyfrowy. Przykłady firm Imperva oraz Silverfort, powiązanych z jednostką 8200, rzucają nowe światło na ten temat.
Jednostka 8200, znana jako izraelska elitarna jednostka wywiadowcza, zajmuje się m.in. zbieraniem danych wywiadowczych poprzez analizę otwartych źródeł informacji, takich jak telewizja, radio czy internet. W ostatnich latach wielu jej weteranów przeszło do sektora prywatnego, zakładając lub dołączając do firm technologicznych zajmujących się bezpieczeństwem cyfrowym. Wśród nich znajdują się takie przedsiębiorstwa jak Imperva i Silverfort, które świadczą usługi w zakresie ochrony danych i infrastruktury IT.
Imperva, firma specjalizująca się w zabezpieczaniu danych, została wybrana jako dostawca rozwiązań dla Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) w Polsce.
Decyzja ta wzbudziła kontrowersje w kontekście suwerenności cyfrowej kraju. Krytycy wskazują, że korzystanie z technologii dostarczanych przez firmę związaną z jednostką wywiadowczą innego państwa może stwarzać ryzyko wycieku danych lub ich nieuprawnionego wykorzystania.
Podobne wątpliwości budzi obecność rozwiązań Silverfort w polskim systemie sądownictwa. Silverfort, założona przez byłych członków jednostki 8200, oferuje zaawansowane rozwiązania z zakresu uwierzytelniania i zarządzania dostępem. Ich wdrożenie w sądach, które są kluczowym elementem systemu demokratycznego, rodzi pytania o bezpieczeństwo i niezależność danych przechowywanych oraz przetwarzanych w tych instytucjach.
W kontekście europejskim kwestia suwerenności cyfrowej nabiera znaczenia na tle rosnącej dominacji technologicznej firm spoza Europy. Konferencja zorganizowana w Warszawie przez OVH cloud, we współpracy z francuską ambasadą, podkreśliła potrzebę ochrony danych i rozwijania infrastruktury cyfrowej na poziomie krajowym i unijnym. Podczas wydarzenia zwrócono uwagę, że inwestycje w lokalne rozwiązania technologiczne mogą zwiększyć niezależność cyfrową Europy i ograniczyć uzależnienie od zagranicznych dostawców.
Wobec tych wyzwań kluczowe wydaje się zrozumienie, jakie ryzyka niesie współpraca z firmami powiązanymi z zagranicznymi służbami wywiadowczymi. Chociaż technologie oferowane przez Imperva i Silverfort są uznawane za zaawansowane i skuteczne, konieczne jest zachowanie ostrożności i przeprowadzenie dogłębnej analizy ich wpływu na bezpieczeństwo narodowe.
Jednym z rozwiązań mogłaby być strategia rozwijania krajowych kompetencji w zakresie bezpieczeństwa cyfrowego. Polska, jak wiele innych krajów, stoi przed wyzwaniem inwestowania w lokalne talenty i technologie, które mogłyby zapewnić większą kontrolę nad kluczowymi systemami informatycznymi. Tylko w ten sposób można zminimalizować potencjalne zagrożenia związane z korzystaniem z zagranicznych technologii.
Przypadki Impervy i Silverfort w Polsce to nie tylko kwestia technologiczna, ale także strategiczna. W świecie, gdzie dane są kluczowym zasobem, ich ochrona staje się priorytetem. Polska musi zatem podejmować świadome decyzje, które zagwarantują jej suwerenność cyfrową i zabezpieczą interesy narodowe. W przeciwnym razie, ryzyko utraty kontroli nad kluczową infrastrukturą cyfrową może mieć daleko idące konsekwencje dla bezpieczeństwa i niezależności kraju.
Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Unit_8200
https://corporate.ovhcloud.com/en/newsroom/news/digital-s…