Archiwum autora: Mirosław Dakowski

Niemcy nadal płacą Ukrainie – pomimo Nord Stream

Opublikowany przez

Niemcy nadal płacą Ukrainie – pomimo Nord Stream

Autorstwa Uwe Froschauera

Od początku wojny na Ukrainie Niemcy były jednym z największych sojuszników Kijowa. Niemiecki rząd dostarczył broń, zapewnił miliardową pomoc i zapowiedział dalsze, znaczne zobowiązania finansowe. Tymczasem ocena prawna ataku na gazociąg Nord Stream uległa zmianie: Prokuratura Federalna wniosła oskarżenie przeciwko obywatelowi Ukrainy za jego rzekomy udział w zniszczeniu gazociągów Nord Stream – ataku na krytyczną infrastrukturę energetyczną Niemiec.

W tym kontekście pojawia się pytanie polityczne, które do tej pory nie było przedmiotem publicznej dyskusji: Według jakich kryteriów rząd federalny Niemiec podejmuje decyzje o solidarności, odpowiedzialności i wykorzystaniu niemieckich pieniędzy podatkowych?

Według niemieckiego rządu i doniesień medialnych, Niemcy będą nadal udzielać Ukrainie wsparcia na wysokim poziomie w nadchodzących latach. W związku z decyzjami niedawnego szczytu NATO mówi się o kolejnych miliardach euro. Oznacza to, że Niemcy pozostają jednym z najważniejszych sponsorów wojskowych i finansowych Ukrainy.

Jednocześnie organy śledcze zakładają, że wysadzenie gazociągów Nord Stream było powiązane z działaniami ukraińskimi. O odpowiedzialności karnej ostatecznie zdecyduje właściwy sąd. Niezależnie od tego, pojawia się już fundamentalne pytanie polityczne: jakie konsekwencje poniosą Niemcy, jeśli państwo, które w wyjątkowym stopniu wspierają, będzie powiązane z podejrzeniem ataku na niemiecką infrastrukturę?

Nord Stream – znacznie więcej niż atak na rurociąg

Zniszczenie gazociągów Nord Stream nie było zwykłym aktem sabotażu. Nie było ono wymierzone w byle jaką konstrukcję na dnie morskim, ale w centralny element niemieckiego systemu energetycznego. Ktokolwiek zniszczył Nord Stream, uderzył nie tylko w stalowe rury na Morzu Bałtyckim, ale w gospodarczy kręgosłup uprzemysłowionego kraju.

Przez dziesięciolecia Niemcy były – i nadal są – uzależnione od niezawodnych i stosunkowo tanich dostaw gazu. Gaz ziemny to nie tylko energia grzewcza dla milionów gospodarstw domowych. Jest surowcem dla przemysłu chemicznego, źródłem energii dla hut stali, producentów szkła, papierni i niezliczonych średnich przedsiębiorstw z różnych sektorów. Łączna przepustowość obu systemów Nord Stream sięgała 110 miliardów metrów sześciennych gazu ziemnego rocznie, co czyni je jednymi z najważniejszych połączeń energetycznych w Europie.

Zbytnim uproszczeniem byłoby przypisywanie wszystkich problemów gospodarczych Niemiec wyłącznie zniszczeniu rurociągów. Równie nieuczciwe byłoby jednak bagatelizowanie ich znaczenia. Wraz ze zniszczeniem rurociągów kluczowa opcja dostaw została trwale usunięta z arsenału narzędzi niemieckiej polityki energetycznej. Konsekwencją jest większa niepewność w zakresie dostaw energii i zwiększone uzależnienie od źródeł alternatywnych.

Wysokie ceny energii zwiększają koszty całej produkcji przemysłowej. Firmy tracą konkurencyjność, inwestycje są wstrzymywane lub przenoszone za granicę, a energochłonne przedsiębiorstwa ograniczają produkcję lub zamykają działalność. Atak ten stanowił zatem kolejne, niezwykle ciężkie obciążenie dla i tak już nadwyrężonej niemieckiej bazy przemysłowej.

Reakcja polityczna

Akt oskarżenia wydany przez Prokuraturę Federalną nadał temu aktowi terrorystycznemu nowy wymiar. Gdyby zarzuty zostały potwierdzone w sądzie i gdyby odpowiedzialność ukraińskich władz państwowych została udowodniona, miałoby to poważne implikacje polityczne i międzynarodowe.

Niemniej jednak, jak dotąd nie doszło do gruntownej rewizji niemieckiej polityki wobec Ukrainy. Wręcz przeciwnie: według informacji uzyskanych przez Der Spiegel , około 11,5 miliarda euro niemieckiej pomocy wojskowej ma zostać udostępnione w tym roku w związku z decyzjami szczytu NATO. Jednocześnie magazyn, powołując się na ministra obrony Borisa Pistoriusa, poinformował, że Niemcy zamierzają nadal przeznaczać około 12 miliardów euro rocznie na wsparcie Ukrainy.

Te kwoty ilustrują priorytety polityczne rządu niemieckiego. Jednocześnie rodzą pytania, które muszą zostać publicznie omówione w świetle trwających śledztw: według jakich standardów porównywane są interesy bezpieczeństwa, gospodarki i finansów Niemiec z (rzekomymi) zobowiązaniami w zakresie polityki zagranicznej? Gdzie leżą granice solidarności państwowej?

Wymiar prawny

Polityczne implikacje wybuchu Nord Streamu są oczywiste. Jego wymiar prawny jest mniej zauważany.

Gdyby udowodniono, że atak został zaplanowany, zlecony lub wspierany przez organy państwowe i można go im przypisać na mocy prawa międzynarodowego, rodziłoby to fundamentalne pytania o odpowiedzialność państwa. W takim przypadku problem nie dotyczyłby już wyłącznie indywidualnej odpowiedzialności karnej sprawców, ale także potencjalnych konsekwencji działań państwa na mocy prawa międzynarodowego.

Nawet jeśli prawnie nie można mówić o wypowiedzeniu wojny – choć ja to robię – to sponsorowany przez państwo akt sabotażu wymierzony w krytyczną infrastrukturę zaprzyjaźnionego państwa – pod warunkiem, że sąd bezstronny wobec politycznych przekonań ustali odpowiednie fakty – zaliczałby się do najpoważniejszych możliwych naruszeń zaufania międzynarodowego. Miałby on bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo narodowe, zaopatrzenie w energię i kluczowe interesy gospodarcze Niemiec.

W związku z tym pojawia się kluczowe pytanie polityczne: jakie konsekwencje poniesie rząd niemiecki, jeśli potwierdzi się tak poważny zarzut wobec władz państwa, które Niemcy jednocześnie wspierają dziesiątkami miliardów euro? Pytanie to nie jest skierowane do narodu ukraińskiego. Dotyczy ono odpowiedzialności politycznej rządu niemieckiego i sposobu, w jaki postępuje on w sprawie, której znaczenie wykracza daleko poza zwykły proces karny.

A co jeśli podejrzenie padłoby na inny stan?

Ciekawe pytanie: czy reakcja polityczna w Niemczech byłaby taka sama, gdyby podobne podejrzenia skierowano przeciwko innemu państwu?

Eksperyment myślowy ilustruje tę tezę. Załóżmy, że organy śledcze oskarżyły obywatela Rosji, Chin lub Iranu o atak na kluczową niemiecką infrastrukturę energetyczną i jednocześnie opublikowały dowody na możliwe zaangażowanie państwa. Jakich konsekwencji politycznych można by się spodziewać?

Czy pojawiłyby się apele o dodatkowe sankcje? Czy zwołano by nadzwyczajne posiedzenie Bundestagu? Czy podjęto by działania dyplomatyczne lub dokonano przeglądu stosunków dwustronnych? I czy kontynuowanie miliardowej pomocy na tych samych warunkach byłoby politycznie możliwe? Oburzenie z pewnością byłoby ogromne!

Chociaż nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi na te pytania, dotychczasowe reakcje niemieckiego rządu sugerują, że przy ocenie przestępstwa tej wagi stosowane są niespójne standardy. Poruszone powyżej kwestie dotyczą ogólnej zasady praworządności i polityki zagranicznej: porównywalne sytuacje powinny być oceniane według możliwie najbardziej jednolitych standardów. Poważnie wątpię, czy tak się dzieje w przypadku Ukrainy.

Miliardy – i pytanie o konsekwencje

Niezależnie od wyniku postępowania karnego, pojawia się kolejne fundamentalne pytanie. Od początku wojny Niemcy wspierały Ukrainę w stopniu niespotykanym u prawie żadnego innego państwa europejskiego. Pomoc ta obejmuje wsparcie wojskowe i bezpośrednią pomoc finansową, a także wkłady na poziomie UE, przesiedlenia milionów uchodźców i udział w odbudowie.

Gdyby potwierdziło się podejrzenie, że ukraińskie władze państwowe brały udział w planowaniu lub wspieraniu sabotażu Nord Stream i że działanie to można im przypisać na mocy prawa międzynarodowego, pojawia się pytanie o konsekwencje polityczne i prawne. Obejmowałoby to nie tylko stosunki dyplomatyczne, ale także potencjalne roszczenia wynikające z zasad odpowiedzialności państwa i prawa międzynarodowego. Czy konkretne ustalenia sądów, oparte na odpowiednich standardach prawa międzynarodowego, mogłyby prowadzić do roszczeń odszkodowawczych lub innych konsekwencji prawnych?

W tym kontekście warto przyjrzeć się zakresowi niemieckich działań wspierających od 2022 roku. Skala ta obrazuje, jaką odpowiedzialność finansową Niemcy już przyjęły na siebie i jakie dodatkowe środki finansowe zostały teraz zapowiedziane.

Według niemieckiego rządu, Instytutu Gospodarki Światowej w Kilonii (Ukraine Support Tracker) i Komisji Europejskiej, od początku rosyjskiego ataku w lutym 2022 r. Niemcy udzieliły lub zadeklarowały pomoc Ukrainie o łącznej wartości ponad 50 miliardów euro. Niemcy należą do największych światowych sponsorów Ukrainy.

Pomoc obejmuje znacznie więcej niż tylko dostawy broni. Obejmuje również bezpośrednią pomoc finansową, pomoc humanitarną, znaczące wsparcie ze strony Unii Europejskiej, opiekę i zakwaterowanie uchodźców w Niemczech, pomoc w odbudowie i wiele innych usług rządowych. Samo wsparcie wojskowe wynosi obecnie dziesiątki miliardów euro. I to szaleństwo ma się utrzymać dla Ukrainy w nadchodzących latach, z około 12 miliardami euro rocznie?! Myślę, że to zrozumiałe, że jako obywatel Niemiec czuję się całkowicie zdradzony tak nieodpowiedzialnym i antyobywatelskim podejściem do tej zbrodni.

Te liczby wyraźnie ilustrują finansowy wymiar, jaki osiągnęła obecnie niemiecka polityka wobec Ukrainy. Kwestia prawnych i politycznych konsekwencji, jakie pociągnęłoby za sobą ewentualne orzeczenie sądów, że ukraińskie władze państwowe są odpowiedzialne za sabotaż gazociągów Nord Stream lub ponoszą odpowiedzialność na mocy prawa międzynarodowego, powinna budzić duże zainteresowanie opinii publicznej. W takim przypadku pojawiłyby się liczne pytania. Czy konieczne byłyby konsekwencje dyplomatyczne? Czy rząd niemiecki musiałby ponownie ocenić swoje środki wsparcia? Czy roszczenia o reparacje lub odszkodowania wynikałyby z zasad odpowiedzialności państwa? A może względy polityczne nadal miałyby pierwszeństwo przed konsekwencjami prawnymi?

Co się naprawdę dzieje, panie Merz? Co jeszcze dzieje się za kulisami? Jaki program realizuje pan i pański rząd? Czy pociągnie pan Ukrainę do odpowiedzialności, jeśli zajdzie taka potrzeba? Czy w końcu przestanie pan marnować ciężko zarobione pieniądze podatników na Ukrainę? Czy pociągnie pan Ukrainę do odpowiedzialności za szkody i zażąda zwrotu już udzielonej pomocy finansowej, przekazując ją obywatelom Niemiec, których pan rzekomo reprezentuje? Jestem bardzo ciekaw, panie Merz! Moim zdaniem pańskie postępowanie wobec Ukrainy to zdrada narodu niemieckiego, którego pan rzekomo reprezentuje!

Miliardy dla Ukrainy – oszczędności w kraju.

Zasoby budżetowe są ograniczone, a każda decyzja polityczna nieuchronnie oznacza mniej pieniędzy dostępnych gdzie indziej. Dlatego rząd niemiecki regularnie wskazuje na potrzebę konsolidacji, oszczędności i reform strukturalnych. Obywatele muszą zacisnąć pasa, gminy muszą efektywniej zarządzać swoimi finansami, a systemy zabezpieczenia społecznego są pod znaczną presją finansową z powodu zmian demograficznych. Argument ten nasuwa jednak pytanie: skoro pozornie istnieje nieograniczona możliwość finansowania coraz większej liczby miliardów dolarów pomocy dla Ukrainy, dlaczego brakuje możliwości finansowania wielu problemów w kraju? Czy jest Pan faktycznie kanclerzem Ukrainy, czy Niemiec, panie Merz?

Podczas gdy Berlin zapewnia Ukrainie kolejne miliardy, jednocześnie dyskutuje o cięciach w podstawowym zasiłku, reformach systemu emerytalnego i ubezpieczeń na życie, oszczędnościach w opiece zdrowotnej oraz zwiększonych obciążeniach finansowych obywateli. Rząd federalny uzasadnia te działania napiętą sytuacją budżetową i konieczną konsolidacją. Opłakaną sytuację finansową Niemiec przypisuję przede wszystkim marnotrawieniu pieniędzy podatników na nie do obrony cele polityki zagranicznej.

Władze lokalne również biją na alarm od pewnego czasu. Wiele miast i miasteczek zmaga się z rosnącymi wydatkami na opiekę społeczną, zaległościami inwestycyjnymi i poważnymi problemami finansowymi. Szpitale zmagają się z presją ekonomiczną, sektor opieki pielęgniarskiej z chronicznymi niedoborami kadrowymi, a kryzys mieszkaniowy pogłębia się, szczególnie w obszarach metropolitalnych.

Skoro dziesiątki miliardów euro można zmobilizować na wsparcie innego kraju, oczekuję zrozumiałych odpowiedzi na pytanie, dlaczego jednocześnie mówi się o napiętych budżetach na usługi socjalne, opiekę, służbę zdrowia czy infrastrukturę miejską. Mógłby Pan z łatwością zaoszczędzić 12 miliardów euro rocznie, Panie Merz! Istnieją również możliwości oszczędności w dodatkach wypłacanych Panu i innym posłom. Domaga się Pan, aby obywatele zacisnęli pasa, podczas gdy Pan i Pańscy podobni nieustannie domagają się wyższego wynagrodzenia za swoją pracę, niezależnie od jej oceny. Powiedziałbym, że to podwójne standardy, prawda?

Na koniec trafny komentarz Sahry Wagenknecht na Facebooku z 2 lipca 2026 roku:

„Federalna Prokuratura oskarżyła głównego ukraińskiego podejrzanego o wybuch Nord Stream o zbrodnie wojenne. Co jeszcze musi się wydarzyć, zanim niemiecki rząd w końcu podejmie działania? Wszyscy wiedzą, że to ukraiński rząd, najprawdopodobniej sam Zełenski, zlecił ten akt terroru. W ramach podziękowania za zniszczenie naszej infrastruktury energetycznej Merz z radością nadal wysyła Kijowowi miliardy w darowiznach, które następnie giną w bagnie korupcji. Dość tego! To sprzeniewierzanie pieniędzy podatników musi zostać natychmiast powstrzymane. Zamiast nadal robić z nas pośmiewisko, niemiecki rząd powinien skupić się na ponownym imporcie taniego rosyjskiego gazu przez wciąż nienaruszony odcinek gazociągu. To byłaby ogromna ulga dla firm i konsumentów!”

To samo! Nic więcej do dodania.

Niemiecki świadek odwiedza zniszczony przez ukraińskie drony akademik w Starobielsku

Opublikowany przez

Wojna w Donbasie: Niemiecki świadek odwiedza zniszczony przez ukraińskie drony akademik w Starobielsku

5 lipca 2026 r. Od: Ulrich Heyden globalbridge-ch./donbass-krieg-deutscher-augenzeuge-besucht-von-ukrainischen-drohnen-zerstoertes-schueler-wohnheim-in-starobelsk

W ciągu ostatnich czterech tygodni kontynentalna Rosja i regiony przez nią okupowane były niemal codziennie celem ukraińskich ataków dronów na cele cywilne, szkoły, autobusy i domy prywatne. Skala tych ataków przypomina lata 2014–2021, kiedy to armia ukraińska i bataliony skrajnie prawicowych ekstremistów ostrzeliwały artylerią, rakietami i myśliwcami Suchoj osiedla mieszkaniowe w Donieckiej i Ługańskiej Republice Ludowej, utworzonej w 2014 roku na podstawie gwarantowanego przez ONZ prawa do samostanowienia. Niemiecki aktywista Marco Leo Samm z Fryburga Bryzgowijskiego odwiedził na początku czerwca akademik i uczelnię w Starobielsku, gdzie 22 maja ukraińskie drony zabiły 21 studentów. [1]

W odniesieniu do ataku dronów na internat w Starobielsku, Kijów oświadczył, że w zniszczonych budynkach szkolnych znajdowało się „rosyjskie centrum dowodzenia”. Na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ, zainicjowanym przez Rosję, delegacje zachodnie oświadczyły, że zarzuty Rosji nie mogą zostać zweryfikowane. 

Tylko garstka niemieckich dziennikarzy i aktywistów niezależnych relacjonuje wydarzenia z terenów Donbasu, które od 2022 roku nie są kontrolowane przez Kijów. Wśród nich jest mistrz fryzjerski Marco Leo Samm. 

Długa podróż

Według Samma, podróż do Ługańska nie była do końca prosta. Poleciał z Kaliningradu do Moskwy, a następnie wsiadł w nocny pociąg do Rostowa nad Donem. Stamtąd samochodem odebrali go przedstawiciele Ługańskiej Republiki Ludowej. Dzięki temu Samm mógł przekroczyć granicę między Ługańską Republiką Ludową a Federacją Rosyjską, która nadal jest bardzo ściśle kontrolowana, bez większych opóźnień. 

Samm był już w Ługańsku jako obserwator wyborów w 2018 roku. Od tego czasu utrzymuje kontakt z miastem. Władze Ługańska z zadowoleniem przyjęły jego ponowne spotkanie. 

Jak mistrz fryzjerski trafił do części Donbasu, która została podbita przez armię rosyjską w 2022 roku? Wydaje się, że ma to związek z historią jego rodziny. Pochodzi z rodziny wieloetnicznej. Wielu jego krewnych zostało zamordowanych na Łotwie podczas okupacji niemieckiej i pochowanych w lasach pod Rygą. To skłoniło go do głębszego zgłębienia historii i polityki. Po ukończeniu praktyki fryzjerskiej, sfrustrowany polityczną sztywnością byłej NRD, wyjechał na Zachód jeszcze przed upadkiem Muru Berlińskiego. Rozpoczął naukę wizażysty w Teatrze Państwowym w Oldenburgu. Przez 25 lat był przedsiębiorcą i mistrzem fryzjerskim. Obecnie pracuje jako freelancer w różnych branżach.

Co podróżnik z Fryburga zobaczył w Starobielsku?

3 czerwca Marco Samm udał się samochodem do Starobielska w towarzystwie przedstawiciela Ługańskiej Republiki Ludowej. Miasto położone jest 120 kilometrów na północ od Ługańska i około 70 kilometrów na wschód od linii frontu. Liczy 16 000 mieszkańców. 

Co obserwator z Fryburga widział w Starobielsku? „Po prawej i lewej stronie drogi znajdował się zniszczony teren: z jednej strony akademik, z drugiej uczelnia z salami wykładowymi. Widziałem pas zniszczeń szeroki na 200–300 metrów. Budynki zostały zaatakowane przez dziesięć lub więcej dronów. Zniszczone zostały również domy prywatne i sala balowa. Wokół domów znajdował się park. Był tam lej po eksplozji”. Nie widział żadnych instalacji wojskowych w Starobielsku. Ale widok ciężarówek wojskowych na drogach Ługańskiej Republiki Ludowej nie był w tym regionie niczym niezwykłym. 

Samm powiedział, że jego wizyta była niezapowiedziana. Spotkał się z dyrektorem uczelni. W szkole trwały prace porządkowe. Gruz był usuwany. 

Studenci stali na poboczu drogi. Młoda kobieta zgodziła się opowiedzieć, co się stało. „Była kompletnie zrozpaczona i bliska łez. Straciła w ataku swoją najlepszą przyjaciółkę ze szkoły. Dziewczyna – nazwijmy ją Katarina – była w innej części miasta w czasie ataku. Większość ludzi nie chciała, by jej imię i nazwisko zostało wymienione. Jej zmarła przyjaciółka obchodziła osiemnaste urodziny dwa dni przed atakiem”. 

Niedaleko zniszczonego akademika znajdowało się miejsce, gdzie ludzie opłakiwali 21 ofiar, składając im zdjęcia, kwiaty i pluszaki. Tam obserwator z Fryburga nawiązał rozmowę z kilkoma młodymi ludźmi. „Opowiedzieli mi o swoim życiu. Powiedzieli, że w okolicy nadal obowiązuje godzina policyjna od 23:00 do 5:00. Tak było już w 2018 roku, kiedy ostatni raz byłem w Ługańsku”. 

Zauważył, że mieszkańcy nowo zdobytych terytoriów rosyjskich są ostrożni. Mówią, ale nie chcą być wciągani w publiczne rozgłosy. Często wynika to również z faktu, że „więzi rodzinne w tym regionie sięgają ponad granicami”. 

Nie wszedł do zniszczonego internatu ani do zniszczonej szkoły. „Wejścia były zablokowane. Nie sądzę, żeby próbowali cokolwiek ukryć. Moi towarzysze musieli ciągle okazywać dowody osobiste i tłumaczyć, skąd pochodzimy”. 

„Pamiętam też, że ukraińskie drony użyte do ataku na akademik miały podobno zawierać włoskie komponenty. Słyszałem o tym z kilku źródeł. Było to szeroko komentowane w mediach społecznościowych we Włoszech”.

Upamiętnienie 21 studentów zamordowanych przez Ukraińców w Starobielsku (zdjęcie: Marco Samm)

Ciągłe syreny alarmowe w Ługańsku

W Ługańsku udzielił wywiadu dwóm lokalnym kanałom telewizyjnym, Rossija 1 i Ługańsk 24, relacjonuje obserwator z Fryburga. Chcieli wiedzieć, jak czuje się jako Niemiec w takich momentach jak ten w Starobielsku. „Wyjaśniłem, że nie wszyscy Niemcy myślą tak jak niemieckie elity, które niemal jednogłośnie popierają stanowisko Ukrainy. I powiedziałem, że dołożę swoją małą cegiełkę, aby zapewnić im głos w naszym kraju”. 

Z powodu ciągłego wycia syren alarmowych w Ługańsku sytuacja bezpieczeństwa w mieście „nie jest optymalna”. „Kiedy pierwszy raz usłyszałem syrenę alarmową – stałem przed supermarketem SPAR – pomyślałem: Boże! Potem spojrzałem na ludzi wokół mnie i zobaczyłem, że zachowują względny spokój. Wtedy też trochę się uspokoiłem”. 

Mieszkańcy Ługańskiej Republiki Ludowej są „dumni, że dają sobie radę, mimo że godzina policyjna bywa dla nich trudną sytuacją”. Prąd i woda działają „bardzo dobrze”. Z drugiej strony, daje się odczuć pewne zmęczenie. 

„Powoli dorasta pokolenie, które nie wie, że jest inaczej. Słyszałem jednak również: To musi się kiedyś skończyć! Panuje atmosfera mieszana: »Zwycięstwo będzie nasze« i »Jesteśmy realistami. Ta sytuacja prawdopodobnie potrwa jeszcze dwa lata«. Nie potrafię powiedzieć, jak ludzie dochodzą do takiej oceny”.

„Der Spiegel”: „Błąd” armii ukraińskiej

W Rosji, po ataku na akademik w Starobielsku, pojawiły się przekleństwa i klątwy pod adresem Kijowa. Słyszałem wielu Rosjan mówiących, że Rosja musi w końcu uderzyć z całą stanowczością.

Rosja zwołała posiedzenie Rady Bezpieczeństwa ONZ, ale nie udało jej się uzyskać potępienia Ukrainy za brutalny atak. Der Spiegel skomentował, że armia ukraińska prawdopodobnie popełniła „błąd”. NTV zasugerowała, że ​​„Rosjanie” „postąpią dokładnie tak samo” na Ukrainie. Dla tych mediów to był koniec sprawy. Niemieckie media nie przedstawiły jeszcze żadnych dowodów na celowe zabijanie cywilów przez armię rosyjską. Lista ofiar w Buczu pozostaje niedostępna. 

25 maja 2026 roku rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych zorganizowało wyjazd prasowy do Starobielska dla korespondentów zagranicznych. Uczestniczyło w nim pięćdziesięciu jeden korespondentów. Wśród nich był tylko jeden Niemiec, Thomas Röper z antyspieglowskiego magazynu . Pokazano mu częściowo zniszczone sale lekcyjne należące do uczniów. Ich ubrania wciąż wisiały w szafach. Podczas wizyty Röper nie zobaczył żadnych mundurów, żołnierzy ani śladów „rosyjskiego centrum dowodzenia”, które według Kijowa istniało w zniszczonych budynkach. 

Dziennikarz „Anti-Spiegel” był głęboko poruszony tym, co zobaczył na miejscu zdarzenia. [2]  Zrelacjonował: „Atak rozpoczął się krótko po godzinie 2 w nocy z czwartku na piątek. Po pierwszych eksplozjach dzieci w akademiku wpadły w panikę i próbowały uciec z budynku. Ponieważ jednak okna zostały już rozbite podczas pierwszego ataku, wszystkie podłogi były pokryte potłuczonym szkłem, więc większość dzieci, które wybiegały z pokoi boso lub w cienkich kapciach, pocięła sobie stopy. Plamy krwi były wyraźnie widoczne, również na ścianach, ponieważ dzieci oparły się o nie zakrwawionymi rękami”.

Podczas drugiej fali ataków, zaledwie kilka minut po pierwszej, akademik został bezpośrednio trafiony i częściowo się zawalił. Większość ofiar, które niestety schroniły się w tej części budynku, zmarła. Prawie wszystkie ranne dzieci zostały już wypisane ze szpitala; około dziesięcioro nadal przebywa w szpitalu.

Bezprecedensowa liczba ataków na cywilów rosyjskich

Atak dronów na akademik i uczelnię w Starobielsku szybko zniknął z nielicznych niemieckich mediów, które o nim informowały. Jednak po ataku w Starobielsku liczba ofiar śmiertelnych wśród cywilów w kontynentalnej Rosji i „nowych regionach Rosji” nadal rosła w niespotykanym dotąd tempie.

3 czerwca  ukraiński dron zaatakował autobus komunikacji miejskiej w mieście Jenakijewo w Donieckiej Republice Ludowej. Autobus jechał z Moskwy do Symferopola, stolicy Krymu. [3] W wyniku ataku  zginęło siedem osób, a jedenaście zostało rannych. 

17 czerwca  autobus przewożący białoruską młodzieżową drużynę piłkarską został zaatakowany przez ukraińskie drony w obwodzie briańskim w Rosji. Na pokładzie znajdowały się 44 osoby. Osiem osób zostało rannych. Zginął jeden dorosły opiekun.

30 czerwca  w Jegoriewsku pod Moskwą w wyniku ataku ukraińskiego drona zginęło sześciomiesięczne dziecko. [4]  Dron zniszczył prywatny dom. Wybuchł pożar.  

2 lipca  w Łysyczańsku (Ługańska Republika Ludowa) wojsko ukraińskie ostrzelało autobus wiozący cywilów wracających z pracy. Dwanaście osób zostało rannych. Tego samego dnia autobus jadący trasą Mińsk–Briańsk – łączącą Białoruś z Rosją – został zaatakowany przez drona. Rannych zostało dwóch kierowców i jeden pasażer. [5]

Lista ukraińskich zbrodni wojennych przeciwko ludności cywilnej jest długa. Zaczyna się już w 2014 roku, kiedy ukraińska armia i prawicowe bataliony ekstremistyczne rozpoczęły ostrzał terenów mieszkalnych w samozwańczych Ługańskiej i Donieckiej Republice Ludowej w ramach „operacji antyterrorystycznej”. 

21 stycznia 2015 r. – „Atak rakietowy o 7:40 rano”.

Autor tych słów wspomina wizytę w Ługańskiej Republice Ludowej w styczniu 2019 roku. W mieście Stachanow byłem świadkiem nabożeństwa żałobnego dla sześciu cywilów, którzy zginęli w ataku rakietowym na dzielnicę mieszkalną miasta 21 stycznia 2015 roku. W ataku użyto ukraińskich rakiet Uragan. Czas ataku – 7:40 rano – gwarantował maksymalną liczbę ofiar. Jedna z uczestniczek nabożeństwa żałobnego, Jelena Myakikh, powiedziała mi [6]  , że jej córka odprowadzała tego ranka wnuczkę do przedszkola. W drodze tam rakieta Uragan eksplodowała – zaledwie kilka metrów przed nimi. Córka i wnuczka zginęły. 

Więzienie tortur w byłej fabryce kiełbas 

Obserwator z Fryburga odwiedził nie tylko miasto Starobielsk w Ługańskiej Republice Ludowej, ale także osławione więzienie tortur Połowikino, położone dziesięć kilometrów od Starobielska. Fabryka kiełbas została przekształcona w więzienie przez prawicowy ekstremistyczny Batalion Ajdar po 2014 roku. 

Komisja Praw Człowieka ONZ udokumentowała przypadki arbitralnych aresztowań, uwięzień i tortur osób w regionie. Osoby te były podejrzane o współpracę z Rosją. Byli to głównie cywile z regionu oskarżeni o separatyzm i szpiegostwo. 

Po zajęciu przez wojska rosyjskie regionu wokół więzienia w 2022 roku, w rosyjskich mediach pojawiły się doniesienia o warunkach panujących w więzieniu. [7]  Cele o powierzchni siedmiu metrów kwadratowych były przepełnione, przetrzymywano w nich wielu więźniów. Więźniów bito w piwnicy fabryki. Stosowano tortury psychiczne w celu wymuszenia zeznań lub okupu. 

Podczas zwiedzania więzienia, gość z Niemiec rozmawiał z Nikołajem, starszym obywatelem, który był tam więziony i zwolniony po tygodniach tortur za okup. Syn Nikołaja również był więziony w tym samym ośrodku. Nikołaj opowiadał, że jego syn został pobity na śmierć po tygodniach tortur. 

Samm rozmawiał również z biznesmenem, który chciał zachować anonimowość. Spędził on kilka miesięcy w więzieniu. Zgłosił, że był swego rodzaju „sługą” administracji więziennej. Służył również pilotce myśliwskiej Nadii Sawczenko, której więźniowie bali się z powodu jej sadystycznej natury. 

Obserwator z Fryburga opowiada: „Opowieści świadków, którzy przeżyli to piekło, a także historie wielu torturowanych, bitych i zamordowanych ofiar wywarły na mnie głębokie wrażenie”.

„Upadek z okna…”

Zapytałem Marco Samma, jak jego znajomi i obserwatorzy w mediach społecznościowych zareagowali na jego wyjazd. Powiedział, że nie napotkał żadnych problemów w życiu osobistym. Wręcz przeciwnie, otrzymał wsparcie. Ludzie mówili mu: „Byłeś tam już wcześniej, więc musisz tam wrócić”. 

Reakcje w mediach społecznościowych były mieszane. Pojawiły się obelgi, a nawet groźby śmierci, na przykład: „Znajdziemy cię, gdziekolwiek jesteś. Wypadnięcie przez okno to zdecydowanie opcja”. Ale pojawiły się również „bardzo dobre” komentarze pełne wsparcia, powiedział mi podróżnik z Fryburga.

Marco Samm sprawia wrażenie, że groźby go nie ruszają. Jest szczęśliwy i dumny, że przetrwał podróż bez szwanku, a na koniec udało mu się nawet spędzić kilka dni urlopu w czarnomorskim kurorcie Soczi. Mówi jednak, że często słychać było syreny alarmowe, a nad morzem czasami widywał błyskawice. Podobno strzelano tam do dronów. 

W Ługańsku upamiętniono również inwazję Wehrmachtu na Związek Radziecki 22 czerwca 1941 roku. (Zdjęcie: Marco Samm)

Notatki i źródła
[1]  Film o zamordowanych studentkach ze Starobielska. Uwaga: obrazy niepokojące!  Starobielsk: Żadne dziecko nie powinno zginąć
[2]  Raport o zniszczeniu szkoły zawodowej pod Ługańskiem po ukraińskiej zbrodni wojennej – Anty-Zwierciadło
[3]  Atak na autobus Moskwa-Symferopol https://www.rbc.ru/politics/03/06/2026/6a1fdda19a7947df25c6062c?ysclid=mr3m3eodv9462776990
[4]  Śmierć niemowlęcia w obwodzie moskiewskim  https://rg.ru/2026/06/30/reg-cfo/v-podmoskove-v-rezultate-padeniia-ukrainskogo-bpla-pogib-shestimesiachnyj-rebenok.html?ysclid=mr3lp9uto9840631999
[5]  Raport o ukraińskich atakach dronów 2 lipca 2026 r.  https://ria.ru/20260702/vsu-2102446175.html
[6]  Relacja wideo, Ulrich Heyden,  Sześć lat wojny w Europie – relacja z Ługańska  (minuta 34:30)
[7]  Relacja z więzienia Połowikino autorstwa Ria Novosti https://ria.ru/20220310/lnr-1777444209.html

Bawaria jako centrum zbrojeniowe. Produkcja dronów jako bilet do strategicznej strefy zagrożenia

Opublikowany przez

Produkcja dronów jako bilet do strategicznej strefy zagrożenia 

Opinia Wolfganga Effenbergera . apolut/rustungsdrehscheibe-bayern

W kwietniu 2026 r. kanclerz Niemiec Friedrich Merz spotkał się z prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełenskim na niemiecko-ukraińskich konsultacjach rządowych w Berlinie. (1)

Osiągnięto porozumienie w sprawie zacieśnienia współpracy obronnej, obejmujące wspólną produkcję dronów średniego i dalekiego zasięgu. Zełenski nazwał je „umową dronową”, która może stać się największą tego typu umową w Europie.

Podczas wizyty w Kancelarii Prezydenta zaprezentowano różne ukraińskie drony i systemy bezzałogowe. Niemcy chcą skorzystać z ukraińskich doświadczeń wojennych i technologii. (3)

Dwa miesiące wcześniej minister obrony Boris Pistorius i prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski otworzyli wspólną niemiecko-ukraińską fabrykę dronów w pobliżu Gauting koło Monachium i odebrali pierwszy wielozadaniowy dron bojowy wyprodukowany w Niemczech dla Ukrainy. (4)

W ramach tej polityki bawarska firma Quantum Systems współpracuje z ukraińskim partnerem w ramach spółki joint venture o nazwie Quantum Frontline Industries (QFI), która opracowuje drony („Linza”) dla Ukrainy i produkuje je w Niemczech.

QFI pokazało Merzowi i Zełenskiemu drony, co podkreśla polityczną uwagę poświęcaną bawarskiej branży dronów i sztucznej inteligencji w dziedzinie obrony.

Zgodnie z porozumieniami w ramach programu „Buduj z Ukrainą”, spółka joint venture zamierza dostarczyć ukraińskim siłom zbrojnym co najmniej 10 000 dronów do końca roku; dokładne ilości zostaną określone przez Ministerstwo Obrony Ukrainy. Quantum Systems zapewnia fabrykę i automatyzację, a Frontline Robotics zapewnia projektowanie, wiedzę specjalistyczną i wsparcie. 

QFI zajmuje się przede wszystkim produkcją wielozadaniowego drona „Linza”, opracowanego przez Frontline Robotics i przetestowanego już na froncie; obecnie produkowany jest model Linza 3.0.

Linza 3.0 to taktyczny dron wielofunkcyjny o czasie lotu do 60 minut, który może być wykorzystywany jako dron rozpoznawczy lub jako „amunicja krążąca” (dron kamikaze).

Dron nadaje się do misji bojowych, rozpoznania i wsparcia logistycznego. Jest produkowany na licencji w Niemczech, co ma zrekompensować ograniczenia produkcji broni na Ukrainie spowodowane atakami Rosji.

Quantum Systems wnosi infrastrukturę przemysłową, automatyzację i doświadczenie zdobyte podczas poprzedniej dostawy ponad 1500 dronów rozpoznawczych na Ukrainę.

Firma zapewnia zaplecze produkcyjne, zautomatyzowany proces wytwarzania i kontrolę jakości w bezpiecznym środowisku w Niemczech.

Quantum Systems dba również o skalowalność serii i zgodność z normami technicznymi i bezpieczeństwa (w tym interfejsy z normami NATO).

Frontline Robotics opracowuje projekt drona, dostarcza licencjonowane plany konstrukcyjne i wdraża koncepcję techniczną zdobytą w ramach pierwszej linii do produkcji seryjnej.

Firma szkoli personel, dostarcza materiały szkoleniowe oraz zapewnia wsparcie produktu i całego cyklu życia (eksploatacja, konserwacja, modernizacje) zgodnie ze standardami NATO.

Strategicznie rzecz biorąc, strona ukraińska – a konkretnie Ministerstwo Obrony – określa niezbędne ilości i integruje QFI z planowaniem potrzeb operacyjnych ukraińskich sił zbrojnych.

Bliska integracja Quantum Systems z berlińskim start-upem technologii obronnych STARK, założonym w 2024 r. i rozwijającym uzbrojone, autonomiczne systemy dronów dla europejskich sił zbrojnych, a także z inicjatywami polityki bezpieczeństwa (agencja zaawansowanych technologii, kompetencje w zakresie dronów i centrum obronne w Erding), tworzy przemysłowo-polityczny kręgosłup, który Rosja musi postrzegać jako zagrożenie.

Bliskie powiązanie z Quantum Systems ma charakter zarówno osobisty, jak i strategiczny: STARK został ukształtowany przez środowisko Quantum Systems, w szczególności przez Floriana Seibela, współzałożyciela Quantum Systems. (5)

STARK to europejska firma zbrojeniowa, specjalizująca się w tzw. „dronach kamikaze” (amunicja krążąca), które podobnie jak małe drony wyposażone w głowice bojowe najpierw „krążą” nad danym obszarem przez dłuższy czas, a dopiero potem atakują cel.

Scena produkcji dronów jest silnie powiązana: ci sami założyciele, inwestorzy i partnerzy pojawiają się wielokrotnie, jak Sequoia, Project A, Fundusz Innowacji NATO, a w niektórych przypadkach Peter Thiel. Co więcej, istnieją współprace i nakładające się obszary technologii, produkcji i zaopatrzenia. (6) Już sam ten segment zbrojeniowy sugeruje, że wojna z Rosją tak naprawdę się jeszcze nie rozpoczęła.

Założenie to potwierdza dodatkowo wypowiedź ministra obrony Pistoriusa, który podkreślił, że te 10 000 jednostek stanowi początkowo „początkową” zdolność; w dłuższej perspektywie nie ma ustalonego górnego limitu, poza możliwościami przemysłowymi firmy.

Rząd krajowy i frakcja parlamentarna CSU mówią o „technologii obronnej wyprodukowanej w Bawarii” i chcą, aby Bawaria stała się centrum obrony dronowej i nowoczesnej obronności w Niemczech.

W debacie publicznej otwarcie dyskutowano nad tym, czy Niemcy ze swoją fabryką dronów stają się celem militarnym dla Rosji; zwolennicy tej idei mówią o konieczności solidarności i odstraszania, podczas gdy krytycy ostrzegali przed ryzykiem eskalacji i odwetu. (7)

Jednocześnie projekt dzieli opinię publiczną – między solidarnością z Ukrainą a obawami przed dalszym wciąganiem Bawarii w konflikt. Debaty i komentarze czytelników wyraźnie odzwierciedlają te napięcia.

Nowa sytuacja bezpieczeństwa w Bawarii

Dzięki QFI w Gauting i innych lokalizacjach w obszarze Monachium i okolic, Bawaria jest miejscem, w którym widoczne są elementy europejskiej produkcji dronów. To sprawia, że ​​Wolne Państwo jest obiektywnie „strategicznym miejscem wsparcia” dla Ukrainy, jak to ujął rosyjski Sztab Generalny. (8)

W kwietniu 2026 r. Dmitrij Miedwiediew, wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Rosji i wysoko postawiony urzędnik rządzącej partii Jedna Rosja, wprost odniósł się do opublikowanych list europejskich lokalizacji, w których produkowano drony lub komponenty dla Ukrainy, nazywając je „listą potencjalnych celów dla rosyjskich sił zbrojnych”. (9)

Na listach tych znajdują się również lokalizacje w rejonie Monachium; Miedwiediew i inni przedstawiciele Rosji wiążą to z ostrzeżeniami przed „nieprzewidzianymi konsekwencjami” i „eskalacją sytuacji” (10).

Zgodnie z międzynarodowym prawem humanitarnym fabryki broni, które faktycznie przyczyniają się do prowadzenia wojny, są na ogół uznawane za cele wojskowe, pod warunkiem że atak przyniósłby wyraźną korzyść militarną i przestrzegana jest zasada proporcjonalności. (11)

Symboliczna klasyfikacja takich miejsc przez Miedwiediewa jako „potencjalnych, uzasadnionych celów” zwiększa podatność na zagrożenia bezpieczeństwa: w rosyjskiej retoryce Bawaria przekształca się z odległego obserwatora w potencjalny teatr działań wojennych, na którym mogą zostać użyte bronie dalekiego zasięgu lub przeprowadzone zostaną operacje sabotażowe.

Przeniesienie ukraińskiej produkcji dronów do Europy to ryzykowne przedsięwzięcie. Chociaż zwolennicy nie utożsamiają automatycznie ukraińskiej produkcji dronów w Bawarii z „aktywną wojną” i utratą neutralności, Niemcy i wiele państw UE od dawna popierają ten pomysł. Od czasu nielegalnego ataku na Jugosławię 24 marca 1999 roku Stany Zjednoczone przestały szukać usprawiedliwień i od tamtej pory nie wypowiadają wojny.

Formalnie Rosja nie jest obecnie w stanie wojny z Niemcami ani USA; sama mówi o „specjalnej operacji wojskowej” przeciwko Ukrainie i o „konfrontacji” lub „wojnie hybrydowej” z Zachodem. (13)

Zgodnie z prawem międzynarodowym wypowiedzenie wojny to formalny akt, poprzez który państwo ogłasza stan wojny innemu państwu; praktyka ta stała się rzadka od 1945 roku, ponieważ z przyczyn politycznych i prawnych państwa wolą mówić o „operacjach”, „interwencjach” lub „operacjach specjalnych”. Stany Zjednoczone przeprowadziły wiele operacji wojskowych od czasów II wojny światowej (Wietnam, Irak, Afganistan itd.), głównie bez klasycznego wypowiedzenia wojny, a raczej na podstawie rezolucji Kongresu, decyzji lub zobowiązań sojuszniczych. (14)

W swojej oficjalnej narracji Rosja oskarża państwa NATO o prowadzenie wojny zastępczej przeciwko niej poprzez dostawy broni, szkolenia, gromadzenie informacji wywiadowczych i sankcje, ale celowo unika formalnego wypowiedzenia bezpośredniej wojny Niemcom lub Stanom Zjednoczonym. (15) W rosyjskiej sferze publicznej Niemcy i inne państwa europejskie są coraz częściej postrzegane jako „wrogowie”; badanie przeprowadzone przez Centrum Lewady wskazuje Niemcy na czwarte miejsce wśród najważniejszych „państw wrogich”, ale jedynie na poziomie wizerunku wroga politycznego, a nie jako zdeklarowanego wroga w toku wojny. (16)

Rosyjskie władze i media bardzo ostro reagują na planowane rozmieszczenie w Niemczech od 2026 roku nowych amerykańskich pocisków dalekiego zasięgu oraz potencjalnie hipersonicznego systemu rakietowego Dark Eagle, zdolnego do przenoszenia głowic nuklearnych. Mówią o „czerwonych liniach”, „reakcji lustrzanej” i niebezpieczeństwie kryzysu na miarę zimnej wojny. (17) Jednocześnie Niemcy masowo się zbroją i wyraźnie zmieniają swoją strategię militarną w kierunku odstraszania Rosji, co w Moskwie można interpretować jako przygotowania do ewentualnego przyszłego poważnego konfliktu. (18)

To, czy i kiedy Rosja oficjalnie ogłosi wojnę z Niemcami lub Stanami Zjednoczonymi, zależy politycznie od progów, które sama określi – takich jak rozmieszczenie określonych systemów uzbrojenia, bezpośrednie zaangażowanie wojsk zachodnich na Ukrainie czy ataki na terytorium Rosji ze strony sił zachodnich. (19) Ze strategicznego punktu widzenia Kreml unika złożenia takiej deklaracji, ponieważ dodatkowo zaostrzyłoby to sytuację, ograniczyło jego pole manewru i obniżyło próg bezpośredniej konfrontacji z NATO; dopóki unika tych ryzyk, formuła „konfrontacji z Zachodem” bez formalnych stosunków wojennych pozostaje w mocy. (20)

Kilka instytutów polityki bezpieczeństwa i służb wywiadowczych ostrzega, że ​​od 2027 r. Rosja może znów być na tyle silna militarnie, że będzie mogła „rzucić poważne wyzwanie” państwom NATO, zwłaszcza państwom bałtyckim. W skrajnych przypadkach mówi się nawet o możliwej konfrontacji „za kilka lat”.

Inni eksperci uważają takie ramy czasowe za zbyt wczesne lub zbyt spekulatywne, podkreślając, że Rosja jest początkowo wyczerpana wojną na Ukrainie i będzie potrzebowała kilku lat, aby zregenerować swoją siłę militarną – stopniowe zwiększanie presji jest bardziej realistyczne niż jasna „data ataku” (21).

BND ostrzega, że ​​Europa w najlepszym razie znajduje się w stanie „mroźnego pokoju” z Rosją, który w każdej chwili może „przerodzić się w gorącą konfrontację”, bez względu na konkretny rok. (22) 

Choć konwencjonalne ataki na fabryki dronów nie są wykluczone na mocy prawa międzynarodowego w sytuacji poważnej eskalacji, to pod względem politycznym stanowią naruszenie tabu wobec państwa NATO i oznaczają jakościowo nowy etap konfliktu – co właśnie sprawia, że ​​rosyjscy aktorzy wykorzystują obecnie to zagrożenie głównie jako narzędzie nacisku. (23)

Dla mieszkańców Bawarii oznacza to wyższy poziom zagrożenia niż przed wojną na Ukrainie, ale brak bezpośredniego, ostrego frontu wojny.

Niemcy i Bawaria są narażone w kontekście polityki bezpieczeństwa ze względu na swoją rolę w wojnie na Ukrainie i nie są już neutralne w świetle prawa międzynarodowego ani w praktyce, ale nie oznacza to automatycznie, że Rosja działałaby „zupełnie poza granicami prawa międzynarodowego” – Moskwa jest również związana międzynarodowym prawem humanitarnym, nawet jeśli interpretuje je odmiennie pod względem politycznym. 

Rola USA/UE/NATO jako „kaftanów bezpieczeństwa” w wojnie ukraińsko-rosyjskiej

Bez zbytnich spekulacji można stwierdzić, że bez zachodnich dostaw broni i pomocy finansowej, wojna prawdopodobnie zostałaby już rozstrzygnięta militarnie na korzyść Rosji. Zatem Stany Zjednoczone, Unia Europejska i NATO stanowią w istocie filary („gorset”) potencjału militarnego Ukrainy: dostarczają broń, amunicję, zapewniają szkolenia, współrzędne celów, wywiad i stabilizację finansową.

Politycznie rzecz biorąc, rządy Zachodu uzasadniają to jako „wsparcie dla zaatakowanego państwa” i obronę europejskiego porządku bezpieczeństwa; z perspektywy Rosji jest to aktywny udział w wojnie bez formalnego wypowiedzenia wojny.

Jednocześnie, poprzez dostawy ciężkiego uzbrojenia, szkolenie ukraińskich żołnierzy, dane rozpoznawcze i wspólną produkcję uzbrojenia (drony, amunicja, czołgi), Niemcy przekraczają próg „zwykłej neutralności”. Wielu prawników międzynarodowych mówi zatem o „udziale w międzynarodowym konflikcie zbrojnym” lub de facto współdziałaniu.

Międzynarodowe prawo humanitarne nie traktuje wszystkiego po prostu jako „neutralnego” lub „strony konfliktu”: państwa mogą „konkretnie wpływać” na konflikt bez formalnego wypowiedzenia wojny i nadal są uznawane za uzasadnione cele niektórych działań wojskowych, jeśli wnoszą istotny wkład w prowadzenie wojny. Właśnie do tego zmierzają rosyjskie groźby wobec europejskich firm zbrojeniowych.

Od początku sankcji i dostaw broni Niemcy były uważane za „państwo nieprzyjazne”; jest to klasyfikacja polityczna stosowana w rosyjskim dyskursie w celu legitymizacji drastycznych środków (gospodarczych, hybrydowych, w skrajnych przypadkach militarnych) stosowanych w kraju.

Moskwa mogłaby argumentować – wbrew obecnemu rozumieniu prawa międzynarodowego – że niemiecka produkcja broni dla Ukrainy (dronów, czołgów, amunicji) czyni Niemcy uzasadnionym celem, bez konieczności formalnego wypowiedzenia wojny. Z prawnego punktu widzenia byłoby to wysoce kontrowersyjne, ale politycznie nie jest wykluczone, że Rosja mogłaby wykorzystać takie rozumowanie do uzasadnienia ataków lub sabotażu. 

W całej historii mocarstwa wielokrotnie podejmowały działania militarne, które same przedstawiały jako legalne, ale które strona przeciwna i wielu ekspertów prawnych uważały za naruszenie prawa międzynarodowego. Dotyczy to Rosji, USA, Izraela, NATO – nikt nie jest odporny na naciąganie lub ignorowanie prawa z powodów politycznych.

Niemcy, a w szczególności Bawaria, zostały obiektywnie wciągnięte w logikę konfliktu poprzez produkcję broni i bezpośrednie wsparcie militarne dla Ukrainy. Zakłady zbrojeniowe, fabryki dronów oraz infrastruktura komunikacyjna i energetyczna stają się potencjalnymi celami dla Rosji – przynajmniej teoretycznie, a w skrajnych przypadkach również w praktyce.

To, czy Rosja faktycznie zaatakuje te cele, zależy mniej od prawnych formalności, a bardziej od kalkulacji politycznych i wojskowych: analizy kosztów i korzyści, ryzyka reakcji NATO, wewnętrznej presji politycznej i sytuacji militarnej na Ukrainie. Prawo międzynarodowe służy raczej jako rama argumentacji niż rzeczywista bariera. 

Żądania polityczne: „Sprowadźcie wojnę do Rosji” 

Kilku prominentnych niemieckich polityków i wojskowych otwarcie rozmawia teraz o „przeniesieniu wojny głęboko w głąb Rosji” – to znaczy o uczynieniu z terytorium Rosji bezpośredniego pola walki z zachodnią bronią i potencjałem, a nie tylko o wzmocnieniu Ukrainy.

Ekspert ds. polityki zagranicznej CDU i były oficer Bundeswehry Roderich Kiesewetter wielokrotnie publicznie oświadczał: „Wojnę trzeba przenieść do Rosji”, a konkretnie poprzez ataki Ukrainy na rosyjskie obiekty wojskowe, kwatery główne, ministerstwa, stanowiska dowodzenia i centra dowodzenia.

Żąda, aby Niemcy umożliwiły Ukrainie przeprowadzenie tak głębokich uderzeń na rosyjskie tereny wewnętrzne – przy użyciu broni dalekiego zasięgu, takiej jak Taurus, kompleksowego rozpoznania celów i wsparcia technicznego.

Krytycy, tacy jak Amira Mohamed Ali i inni, wyraźnie ostrzegają, że każdy, kto używa niemieckiej broni do ataków w głąb Rosji, „przenosi wojnę do Niemiec”, ponieważ Rosja uznałaby takie ataki za bezpośrednie zaangażowanie i możliwe uzasadnienie dla ataków odwetowych na cele niemieckie. (24)

To pokazuje, jak daleko część elit politycznych jest gotowa posunąć się od „wspierania Ukrainy” do aktywnego udziału w wojnie na terytorium Rosji.

Rzeczywista sytuacja bezpieczeństwa Bawarii wynika z tej polityki siły i ryzyka: zwiększonego zagrożenia atakami hybrydowymi (cybernetycznymi, sabotażowymi, dezinformacyjnymi), teoretycznego ryzyka konwencjonalnych ataków dalekiego zasięgu, a w skrajnym przypadku eskalacji – włączenia się w logikę odstraszania nuklearnego. Wszystko to pozostaje jednak jak dotąd scenariuszem, a nie natychmiastową rzeczywistością.

Należy zauważyć, że:

  • Zachód podtrzymuje wojnę na Ukrainie, uniemożliwiając rozwiązanie konfliktu przez Rosję.
  • Niemcy i inne państwa UE porzuciły w ten sposób klasyczną rolę „widzów”, stając się w istocie częścią gospodarki i strategii wojennej.
  • Zwiększa to ryzyko stania się celem przeciwdziałań – prawnych, ekonomicznych, a w skrajnych przypadkach militarnych.
  • Klauzule dotyczące państw wrogich nadal znajdują się w tekście Karty Narodów Zjednoczonych i nigdy nie zostały usunięte, a ich nieaktualność twierdzą główne mocarstwa, które same wielokrotnie naruszały normy.
  • Wojna w Kosowie w 1999 r. i późniejsze interwencje USA i NATO poważnie podważyły ​​wiarygodność zakazu stosowania siły i obecnie dostarczają Rosji argumentów retorycznych do usprawiedliwiania własnych aktów przemocy w kategoriach względnych. (25) 

Historia przemocy w USA i oficjalna narracja o wolności i sprawiedliwości rozchodzą się diametralnie, a język oficjalny dla wielu brzmi jak orwellowskie staromodne gadanie. (26)

Niezależne dochodzenia wykazały, że prowadzona od 2001 r. przez Stany Zjednoczone polityka „wojny z terroryzmem” doprowadziła do setek tysięcy ofiar śmiertelnych i ogromnych zniszczeń w Afganistanie, Iraku, Syrii, Jemenie, Pakistanie, Libii i innych krajach. (27)

Badanie przeprowadzone przez projekt „Koszty wojny” na Uniwersytecie Browna szacuje, że wojny te zmusiły do ​​ucieczki co najmniej 37 milionów ludzi, przy czym dopuszczalna górna granica to 59 milionów – skala ta odpowiada niemal całkowitej „przesiedleniu” ludności kraju wielkości Kanady. (28)

Analizy krytyczne podkreślają, że wiele z tych interwencji miało uzasadnienie wymyślone lub bardzo wybiórcze (broń masowego rażenia w Iraku, zmiana reżimu, walka z terroryzmem) i często prowadziło do nowych konfliktów i fal migracji. (29)

To, czy USA „przegrają” tę „skomplikowaną wojnę” w szerszym sensie, zgodnie z celem „Wygrana w złożonym świecie 2020–2040”, pozostaje dziś kwestią otwartą. Jednakże jest oczywiste, że ich dominacja militarna ulega znacznemu osłabieniu pod względem politycznym, gospodarczym i moralnym. 

Co tak naprawdę mówią doktryny USA 

Koncepcja operacyjna armii „Zwycięstwo w złożonym świecie 2020–2040” to doktryna długoterminowej orientacji armii amerykańskiej; opisuje ona, w jaki sposób armia powinna zapobiegać konfliktom na całym świecie, „kształtować” przestrzenie bezpieczeństwa i wygrywać wojny – wyraźnie jako potęga działająca globalnie. (30)

Towarzyszące dokumenty i analizy strategiczne regularnie wymieniają Rosję, Chiny, Koreę Północną i Iran jako kluczowe „mocarstwa rewizjonistyczne” lub zagrożenia, których potencjał należy ograniczyć, osłabić lub, w najgorszym przypadku, wyeliminować; w związku z tym uwaga skupia się nie tylko na nieznanych przeciwnikach, ale wyraźnie na tych czterech głównych aktorach. (31)

Fakt, że w sekcji 2.4 (Przyszłe konflikty) dokumentu TRADOC wyraźnie stwierdzono, że siły USA mają zająć się właśnie tymi zagrożeniami i je „wyeliminować” w okresie 2020–2040, wpisuje się w ten strategiczny obraz: jest to długoterminowa struktura konfliktu strukturalnego z Rosją, Chinami, Koreą Północną i Iranem, a nie doktryna neutralnego pokoju. (32)

Rosyjska i chińska interpretacja „Wygraj w złożonym świecie 2020-2040” 

Rosyjskie i chińskie dokumenty strategiczne interpretują amerykańskie podejście „Wygranej w złożonym świecie” jako w istocie długoterminową doktrynę hegemoniczną – i odpowiadają własnymi koncepcjami, które ograniczają wpływy USA, wzmacniają regionalne centra władzy i stopniowo zmieniają istniejący porządek w stronę wielobiegunowości. (33)

Od 2014 r. rosyjskie doktryny wojskowe wyraźnie wskazują USA i NATO jako główne zagrożenie, w tym „globalną obronę przeciwrakietową”, rozszerzenie NATO na wschód i „kolorowe rewolucje” jako instrumenty wpływu Zachodu. (34)

Tak zwana „doktryna Putina” w polityce zagranicznej i bezpieczeństwa ma na celu zabezpieczenie rosyjskiej suwerenności i stref wpływów (Eurazja, przestrzeń postsowiecka, Bliski Wschód) przed dominacją USA, a w razie potrzeby ich militarną obronę – w tym za pomocą środków hybrydowych, wojny informacyjnej i ograniczonych interwencji. (35)

Rosja w swej istocie postrzega doktrynę USA jako próbę osłabienia Rosji na wszystkich poziomach (wojskowym, gospodarczym, politycznym); odpowiedź brzmi:

Rozwój własnych zdolności odstraszania (w tym arsenału nuklearnego i broni hipersonicznej). (36)

Wykorzystanie konfliktów regionalnych i polityki energetycznej do wywierania presji na NATO/UE.

Bliska współpraca z innymi „ogniskami niepokojów” z perspektywy USA (Chiny, Iran), przynajmniej taktycznie.

Rosyjscy stratedzy postrzegają siebie mniej jako agresora, a bardziej jako aktora, który „przeciwdziała” temu, co postrzegają jako agresywną strategię USA i przyspiesza rozpad dominacji tego kraju.

Centralną strategią Chin jest strukturalne ograniczenie wpływów USA bez angażowania się w bezpośrednią konfrontację militarną: Inicjatywa Pasa i Szlaku, nowe instytucje finansowe, ukierunkowane partnerstwa na Globalnym Południu i selektywne zaangażowanie w organizacjach ONZ, z których USA częściowo się wycofują. (37)

Strategiczny przekaz Pekinu kładzie nacisk na „wspólne bezpieczeństwo”, „korzyść obu stron” i „stabilność”, ale jednocześnie przedstawia Stany Zjednoczone jako „potęgę hegemoniczną”, której wpływy w kluczowych regionach (Azja i Pacyfik, Afryka, Ameryka Łacińska) należy ograniczyć. (38)

Dla Chin „Zwycięstwo w złożonym świecie” oznacza w istocie próbę USA, by militarnie zabezpieczyć słabnącą hegemonię; odpowiedzią jest mieszanka współzależności gospodarczej, instytucjonalnych zmian władzy i ukierunkowanego odstraszania militarnego.

Doktryna USA z pewnością nie stanowi neutralnej strategii pokojowej dla Rosji i Chin, lecz raczej ramy pozwalające utrzymać je i inne „mocarstwa problemowe” w ryzach lub osłabić na dziesięciolecia – a w razie potrzeby „wyeliminować” je militarnie. (39)

Oba państwa odpowiadają doktrynami kontrretorycznymi, które retorycznie kładą nacisk na „stabilność” i „pokój”, ale w rzeczywistości mają na celu ograniczenie swobody działania USA i poszerzenie ich pola manewru.

Jednocześnie stosunki między Rosją a Chinami same w sobie charakteryzują się nieufnością; ich kontrstrategie to raczej równoległe projekty mające na celu osłabienie dominacji USA niż spójny „antyzachodni sojusz” ze wspólnym porządkiem pokojowym. (40) 

Porządek wielobiegunowy jako kontrpropozycja

Analizy wydarzeń na świecie od lat wskazują na przesunięcie w stronę porządku wielobiegunowego: wschodzące potęgi, takie jak Chiny, Indie, Rosja i Brazylia, sojusze regionalne w krajach Globalnego Południa oraz nowe sieci bezpieczeństwa osłabiają dawną hegemonię Stanów Zjednoczonych. (41)

Wiele głosów na Globalnym Południu uważa, że ​​polityka wojenna i interwencyjna prowadzona przez USA jest główną przyczyną destabilizacji, przesiedleń i chaosu gospodarczego, i jednoznacznie łączy projekty wielobiegunowe z celem przezwyciężenia tej formy dominacji. (42)

To, czy „wielobiegunowy porządek pokojowy” rzeczywiście stanie się bardziej pokojowy, zależy jednak od tego, czy nowe ośrodki władzy będą realizować swoje interesy mniej brutalnie niż poprzedni hegemoni. (43)

Karta Narodów Zjednoczonych i jej formalne słownictwo pozostają w mocy, ale są stosowane wybiórczo przez główne mocarstwa: naruszenia prawa międzynarodowego (Kosowo 1999, Irak 2003, różne interwencje) są racjonalizowane politycznie, podczas gdy prawo międzynarodowe jest przywoływane, gdy służy ich własnym celom. (44) Ta rozbieżność między fasadą normatywną a rzeczywistą praktyką władzy jest wyraźnie dostrzegana przez wielu w świecie pozazachodnim i w krytycznych kręgach zachodnich. (45) 

Od 1 lipca 2026 roku cała sytuacja drastycznie się pogorszyła: wznowiono ataki między USA a Iranem; rozmowy w Dosze utknęły w martwym punkcie. Rzecznik irańskiego MSZ, Baghaei, potwierdził tego dnia, że ​​Teheran i Waszyngton komunikują się kanałami politycznymi, ale poparcie administracji Trumpa dla polityki „Wielkiego Izraela” w Libanie ostatecznie oznacza fiasko jakiegokolwiek rozwiązania.

Jednocześnie w Europie trwa samobójcza rozbudowa sił zbrojnych przeciwko Rosji. Ustępujący brytyjski premier Keir Starmer przedstawił nowy plan inwestycji obronnych o wartości 300 miliardów funtów jako program tworzenia miejsc pracy. Ponadto NATO wzywa firmy z sektora prywatnego do opracowania technologii umożliwiających ataki dalekiego zasięgu na lotniska w Rosji. (46) 

Obchodzona 4 lipca 250. rocznica Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych będzie okazją do zatrzymania się i przypomnienia uniwersalnych zasad, które stały się podstawą powstania Republiki Amerykańskiej i jej zwycięstwa nad Imperium Brytyjskim.

+++

Notatki i źródła

Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w niemieckich oddziałach saperskich. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i edukację średnią (budownictwo/matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w uczelni technicznej budownictwa. Od tego czasu publikował prace na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki USA. Do jego najnowszych publikacji należą: „Czarna księga UE i NATO” (2020), „Niedoceniana potęga” (2022) oraz „Od wojny do porządku światowego” (2026).

+++

1) https://www.tagesschau.de/inland/innenpolitik/deutsch-ukrainische-konsultationen-102.html

3) https://www.br.de/nachrichten/wirtschaft/zeitenwende-bayerns-ruestungsindustrie-lernt-von-der-ukraine,VIq0FpI

4) https://www.zdfheute.de/video/heute-nachrichten/videos/selenskyj-pistorius-treffen-kynast-100.html

5) https://www.handelsblatt.com/unternehmen/start-ups/stark-defence-das-berliner-start-up-waechst-mit-militaerischer-technologie/100149288.html

6) https://www.vestbee.com/insights/articles/stark-secures-500-m

7) https://www.focus.de/die-debatte/leser-debatte-macht-sich-deutschland-mit-drohnenfabrik-zum-militaerischen-ziel-russlands_a2265d55-0086-4e73-b8da-ed0721703c4d.html

8) https://www.merkur.de/lokales/starnberg/gauting-ort69895/in-gauting-produzieren-deutsche-und-ukrainer-gemeinsam-10-000-drohnen-94176472.html

9) https://de.euronews.com/my-europe/2026/04/16/deutschland-moskau-medvedev-drohnen

10) https://www.faz.net/aktuell/politik/ukraine/ukrainekrieg-russland-droht-europa-mit-angriffen-auf-drohnenunternehmen-ackg-200737609.html

11) https://www.drk.de/fileadmin/user_upload/PDFs/Das_DRK/Materialien/Allgemein/Das_Humanitaere_Voelkerrecht__Antworten_auf_Ihre_Fragen.pdf

13) https://www.zeit.de/politik/ausland/2026-02/usa-russland-militaer-dialog-ukraine-krieg

14) https://www.tagesschau.de/faktenfinder/trump-syrien-105.html

15) https://www.merkur.de/politik/usa-raketen-deutschland-russland-ukraine-europa-wladimir-putin-krieg-nato-gipfel-washington-zr-93184029.html

16) https://de.euronews.com/2026/01/29/russen-sehen-deutschland-als-feind

17) https://www.news.de/politik/858836666/wladimir-putin-russland-ruestet-sich-weiter-massiv-auf-deutschland-koennte-bald-zu-zielscheibe-werden/1/

18) https://www.wsws.org/de/articles/2026/04/22/28bb-a22.html

19) https://www.dw.com/de/putin-warnt-vor-raketenkrise-wie-im-kalten-krieg/a-69790852

20) https://www.zeit.de/politik/ausland/2026-02/usa-russland-militaer-dialog-ukraine-krieg

21) https://www.focus.de/politik/ausland/ukraine-krise/greift-putin-2026-die-nato-an-ja-russland-bereitet-sich-auf-einen-krieg-gegen-den-westen-vor-aber_id_259763684.html

22) https://www.zeit.de/news/2025-10/13/bnd-zu-russland-heisse-konfrontation-jederzeit-moeglich

23) https://www.faz.net/aktuell/politik/ukraine/ukrainekrieg-russland-droht-europa-mit-angriffen-auf-drohnenunternehmen-ackg-200737609.html

24) https://www.nachdenkseiten.de/?p=110943

25) https://www.zaoerv.de/59_1999/59_1999_3_b_863_876.pdf

26) https://www.swp-berlin.org/en/publication/the-united-states-and-the-war-on-terrorism

27) https://fee.org/articles/new-report-finds-war-on-terror-has-forced-37-million-people-to-flee-their-homes/

28) https://www.transcend.org/tms/2020/12/the-us-war-on-terror-has-displaced-37-million-people/

29) https://www.fcnl.org/sites/default/files/2022-08/FailuresOfTheWarOnTerror.14.pdf

30) https://archive.org/details/DTIC_ADA611359

31) https://www.armyupress.army.mil/Portals/7/military-review/Archives/English/MilitaryReview_20160430_art009.pdf

32) https://www.ausa.org/sites/default/files/DR-15-1-The-Army-Operating-Concept-2020-2040-Winning-in-a-Complex-World.pdf

33) https://www.dw.com/de/china-usa-machtkampf-weltordnung-v2/a-75783642

34) https://www.bundestag.de/resource/blob/412840/2d4ad1e108ccf499692bad325c8c6d48/wd-2-052-15-pdf-data.pdf

35) https://www.kas.de/c/document_library/get_file?uuid=3c77da65-db15-2840-2ff5-3927400b956a&groupId=252038

36) https://www.swp-berlin.org/publications/products/aktuell/2015A12_kle.pdf

37) https://www.tagesspiegel.de/wissen/auf-dem-sprung-zur-globalen-gestaltungsmacht-6614695.html

38) https://www.swp-berlin.org/publications/products/studien/2020S01_lpt_prt_WEB.pdf

39) http://www.nrhz.de/flyer/beitrag.php?id=29857

40) https://www.dw.com/de/china-usa-machtkampf-weltordnung-v2/a-75783642

41) https://www.swp-berlin.org/en/publication/the-united-states-and-the-war-on-terrorism

42) https://www.independent.co.uk/voices/911-anniversary-war-terror-al-qaeda-iraq-syria-refugees-us-europe-b421989.html

43) https://www.bpb.de/shop/zeitschriften/apuz/archiv/535121/friedensvoelkerrecht-und-internationale-beziehungen-zum-verhaeltnis-von-voelkerrecht-und-internationaler-politik/

44) https://zeitschrift-vereinte-nationen.de/publications/PDFs/Zeitschrift_VN/VN_1999/Heft_4_1999/01_Beitrag_Bothe_Martenczuk_VN_4-99.pdf

45) https://www.bpb.de/shop/zeitschriften/apuz/archiv/535121/friedensvoelkerrecht-und-internationale-beziehungen-zum-verhaeltnis-von-voelkerrecht-und-internationaler-politik/

46) https://6faai.radsendibm1.com/mk/cl/f/sh/

+++

Dziękujemy autorowi za udzielenie nam pozwolenia na publikację tego artykułu.

Jak owce między wilkami. Baranek Boży i Lew z pokolenia Judy.

Opublikowany przez

Cieszcie się i radujcie! Kazanie ks. Dawida Pagliaraniego

Ks. Dawid Pagliarani FSSPX, przełożony generalny Bractwa św. Piusa X

W imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Ekscelencje, drodzy współbracia, drogie siostry, umiłowani wierni!

Nadszedł wreszcie ten dzień. Jakaż to radość widzieć was tak licznie zgromadzonych, przybyłych z czterech stron świata!

Na wstępie pragnę podziękować za hojność tym wszystkim, którzy przygotowali ten dzień: tym, którzy zadbali o niego od strony materialnej, z poświęceniem; wszystkim współbraciom, którzy przygotowali serca, umysły i rozum na tę chwilę; oraz wam wszystkim, którzy podjęliście trud przybycia tutaj jako pielgrzymi, w dniu, który z pewnością przejdzie do historii.

Manifestacja wiary

Jakie jest właściwie znaczenie tego dnia? Dlaczego tu jesteśmy? Jak należy rozumieć te konsekracje?

Te konsekracje są wydarzeniem, które dzieli, wydarzeniem, wobec którego nie sposób pozostać obojętnym. Co to oznacza dla nas?

Przede wszystkim ta uroczystość powinna być manifestacją wiary. To rzecz najwyższej wagi.

Nie wybieramy, w co należy wierzyć, a w co nie; nie możemy zmieniać, reinterpretować, kwestionować – nie wolno nam tego czynić. Mamy po prostu obowiązek zachować wiarę, której Kościół zawsze nauczał; mamy obowiązek ją miłować, żyć nią i ją przekazywać.

Jeśli prawdziwie miłujemy Pana Jezusa, mamy obowiązek dzielić się tymi dobrami, które otrzymujemy przede wszystkim poprzez wiarę. Kto nie ma tego pragnienia przekazywania wiary, ten daje dowód, że sam już nią nie żyje. Im bardziej wiara jest atakowana, im bardziej zanika, tym bardziej ten obowiązek staje się naglący, albowiem bez wiary nie sposób podobać się Bogu, nie sposób dobrze żyć, nie sposób się zbawić. I dziś podejmujemy nadzwyczajne środki, współmierne do tej konieczności.

Fałszywy dylemat: wiara czy Kościół

Niektórzy mogliby w takim razie sądzić, że stoimy przed dylematem – że wybieramy integralną wiarę, ale odłączamy się od Kościoła; że wybieramy między wiarą a Kościołem. Czy zachowując wiarę zrywamy z Kościołem?

Otóż jest to fałszywy dylemat.

Do Kościoła przynależy się najpierw przez wiarę, przez integralne wyznanie wiary Kościoła. Podobnie jak przynależy się do narodu mówiąc tym samym językiem, współdzieląc tę samą tożsamość i tę samą kulturę, podobnie jak przynależy się do rodziny nosząc to samo nazwisko i żyjąc pod tym samym dachem – tak też przynależy się do Kościoła wyznając tę samą wiarę.

Jest to zatem fałszywy dylemat, którego nie sposób uznać za wiążący, ponieważ nie możemy wybierać między wiarą a Kościołem – nikt nie może tego uczynić. Chcemy wiary Kościoła, aby pozostać w Kościele. Chcemy Kościoła przez wiarę i w wierze.

Jest bardzo ważne, żeby to zrozumieć, nawet jeśli ci stojący naprzeciw nas nie chcą tego zrozumieć. To wszystko nie jest jakąś opinią, kwestią wrażliwości czy opcją – to konieczność.

Oskarża się nas o to, że nie miłujemy papieża, że go nie szanujemy. Lecz właśnie dlatego, że miłujemy papieża, szczerze, jako wikariusza Chrystusowego, jako głowę Kościoła, nie chcemy już widzieć papieża poniżonego u boku fałszywych pasterzy, przedstawicieli fałszywych religii. Ileż razy widzieliśmy to w ciągu ostatnich lat?

To dlatego, że miłujemy wikariusza Chrystusowego, nie chcemy już tego poniżenia papieża – poniżenia, które rzutuje na cały Kościół, stawiany na równi z fałszywymi religiami.

Mówimy językiem wiary

Ale przecież wyjaśnialiśmy to już wielokrotnie, wyjaśnialiśmy to niemal we wszystkich językach świata.

Dlaczego więc nie jesteśmy rozumiani? Dlaczego, w gruncie rzeczy, mówimy różnymi językami?

My używamy języka wiary, chcemy wiary w całej jej prostocie – to nie jest skomplikowane. Credo nie jest skomplikowane, wyznanie, które przed chwilą złożyli przyszli biskupi, nie jest skomplikowane – każdy może je zrozumieć.

Mówimy językiem wiary, językiem Tradycji. A z przeciwka słyszymy język, który sytuuje się na innym poziomie, który mówi o innych rzeczach. To język inkluzji, słuchania, dialogu, towarzyszenia.

My chcemy wiary. A potem, w wierze, towarzyszymy ludziom. W wierze słuchamy ludzi, żeby doprowadzić ich do wiary i żeby ich nawrócić.

Aby ich nawracać, trzeba przestać mówić dla samego mówienia; samo towarzyszenie nie wystarczy. Nie tego potrzebują ludzie. Ludzie potrzebują Pana naszego, Jezusa Chrystusa, a do Pana Jezusa, jak wiemy, dochodzi się przez wiarę, i to przez integralną wiarę katolicką, która jest jedyna.

Oto dlaczego tak trudno jest nam się wzajemnie zrozumieć. Niestety, mówimy różnymi językami, i to językami, które z czasem niestety coraz bardziej oddalają się od siebie.

Najwyższe prawo Boże: zbawienie dusz

Przeżywamy te konsekracje także w nadziei.

Nie przeżywamy ich w duchu polemik ani w napięciu, ani z goryczą, ani w poczuciu urazy. Przeżywamy te konsekracje z radością i nadzieją.

Dlaczego?

W 1988 r. ci, którzy potępiali Bractwo, przewidywali jego rozpad. Ale Opatrzność miała inny zamysł. Dlaczego Opatrzność miała inny zamysł? Pokazuje to wasza dzisiejsza obecność. Bóg nas nie opuścił i Bóg nas nie opuści. Wszystkie te lata to pokazały, i te konsekracje również to pokazują.

Lecz dlaczego Bóg nie może nas opuścić?

Odpowiedź jest bardzo prosta. Bóg ma tylko jedną myśl, tylko jedno pragnienie, tylko jedną wolę: zbawienie dusz. Jeśli jest ktoś, kto dosłownie stosuje zasadę, że najwyższym prawem jest zbawienie dusz, to tym kimś jest sam Pan Bóg. To Jego prawo i On zawsze stosuje je dosłownie.

Właśnie dlatego, wbrew wszelkim ludzkim wyobrażeniom i oczekiwaniom, dla zbawienia dusz posłał swojego Syna. Zażądał od swojego Syna, żeby się wcielił i żeby umarł na krzyżu.

Dlaczego?

Ponieważ najwyższym prawem, prawem Bożym, jest zbawienie dusz. Dlatego Bóg nas nie opuścił i nas nie opuści; zawsze udzieli nam środków współmiernych do naszych potrzeb.

Chociaż dzieło odkupienia może napotykać przeszkody ze strony ludzi, nigdy nie napotka przeszkód ze strony Boga. Lecz im bardziej cierpimy, im bardziej walczymy, im bardziej staramy się być Mu wierni, tym bardziej On jest z nami i nam to okazuje.

Czasem się chwiejemy, możemy mieć wątpliwości, doświadczamy zniechęcenia. Lecz wszystkie obietnice Pana Jezusa są nieomylne, a On zawsze ich dotrzymuje. I dziś daje nam tego dowód.

Jeśli będziemy nadal szukać woli Bożej, dobra dusz, bez względu na cenę, nigdy niczego nam nie zabraknie.

Służyć Kościołowi jak matce

Lecz przede wszystkim te konsekracje muszą być zrozumiane i przeżywane w duchu miłości: miłości do dusz, a zwłaszcza miłości do Kościoła. Im bardziej dusze są zdezorientowane, zagubione, tym bardziej musimy ich szukać, tym bardziej musimy je wspierać.

Im bardziej Kościół jest znieważany, im bardziej blask jego boskości jest przyćmiony, tym bardziej musimy go miłować, musimy mu służyć i musimy być gotowi zapłacić każdą cenę, żeby służyć Kościołowi.

Najcięższą z ofiar, jakich Bóg może od nas zażądać, jest abyśmy byli uważani za buntowników, podczas gdy my pragniemy służyć Kościołowi i miłować go jak matkę. Jakiejż to ofiary Bóg od nas żąda: żebyśmy byli uważani za buntowników, traktowani jak buntownicy!

Chcemy służyć Kościołowi jak matce. Matce w trudnościach, przytłoczonej, cierpiącej; matce niekiedy także zdradzanej; matce, która potrzebuje i zasługuje na to, byśmy jej pomogli, byśmy uczynili coś w imię tego wszystkiego, co ona nam dała.

Wszystko, cośmy otrzymali, otrzymaliśmy przez Kościół i w Kościele. Wiara, której chcemy dziś dawać świadectwo i którą chcemy żyć, przychodzi do nas z Kościoła.

To w imię tego, cośmy od niego otrzymali, i to w imię tego, czym on jest – Oblubienicą Chrystusa, Jego Mistycznym Ciałem – w imię tego winniśmy uczynić wszystko, co możliwe, jak najwięcej, żeby mu pomóc i go wspierać.

Czy moglibyśmy pozostać obojętni, nic nie czyniąc? Powiedzieć: „To nie nasz problem”? Nie o to nas się prosi. Czy Bractwo może pozostać obojętne? Nie! Byłoby to zdradą Kościoła, byłoby to wbrew miłości – nie możemy tego uczynić.

Najdroższa Krew – jedyne lekarstwo

Pojawią się pytania, a dzisiejsza uroczystość, uroczystość Najdroższej Krwi, opatrznościowo wyraża i doskonale streszcza znaczenie tych konsekracji. Ta uroczystość pozwala nam wszystko sprowadzić do jednego punktu: do Krwi Pana Jezusa, do Najdroższej Krwi naszego Pana, Jezusa Chrystusa.

Kto nie zna Najdroższej Krwi Pana Jezusa, kto jej nie miłuje, kto jej nie uwielbia, ten nie zna Pana Jezusa, ten nie zna odkupienia. A kto nie zna Pana Jezusa, ten nie wie nic i niczego nie rozumie.

Najdroższa Krew jest jedynym lekarstwem, pierwszym i ostatnim, na wszelkie zło, które spotyka ludzkość.

Dlaczego?

Ponieważ wszelkie zło pochodzi z grzechu, a lekarstwem na grzech jest Najdroższa Krew Pana Jezusa.

Wywyższanie człowieka

Wszelkie zło pochodzi z grzechu, i to z jednego grzechu w szczególności, na który chciałbym zwrócić waszą uwagę. Ten grzech pozostaje niezmienny od początku ludzkości aż do dziś: jest nim wywyższanie człowieka. Czuje się przesyt, dosłownie uczucie przesytu tym wywyższaniem człowieka, które spotykamy na każdym kroku.

Człowiek jako ktoś wspaniały, człowiek doskonały, człowiek zachwycający, który ma nieskończoną godność… Otóż to wszystko w rzeczywistości prowadzi do pychy. A na dłuższą metę prowadzi do wzgardy Boga i do apostazji, do cichej apostazji. Stąd właśnie to wszystko się bierze.

I im bardziej wywyższa się człowieka w sposób szalony, fanatyczny, tym bardziej ostatecznie oddala się go od Boga, oddala się go od jego doskonałości i od jego prawdziwego dobra – to katastrofa. Człowiek pełen praw, pełen siebie, niezdolny zwrócić się ku Bogu, niezdolny uznać, że jest zraniony grzechem i że potrzebuje odkupienia. A przecież on potrzebuje Pana Jezusa, potrzebuje Jego Najdroższej Krwi.

Oto wielkie zło dzisiejszych czasów, jak i zło całej historii: zło, które zawiera wszystkie inne. Ta zaraza jest plagą, obsesyjną ideą, która przenika – trzeba to przyznać – przenika nawet w głąb Kościoła. Zaraza ta oślepia, paraliżuje dusze. To nie ona prowadzi dusze do Boga.

Głosić mądrość Krzyża

Otóż przez te konsekracje chcemy czegoś dokonać: chcemy nadal głosić Najdroższą Krew Pana Jezusa i chcemy nadal, w pewien sposób, rozlewać ją na dusze.

To w tej Krwi Pan Jezus ustanawia swój Kościół, nowe i wieczne przymierze – jest ono tylko jedno. Kto sądzi, że są dwa albo trzy, ten w istocie nie wierzy już w nieskończoną i jedyną wartość Krwi Pana Jezusa.

Mówiąc o wartości Najdroższej Krwi Pana Jezusa nie możemy zapomnieć, skąd ona pochodzi. Została ona uformowana, wytworzona, dostarczona z najczystszej krwi Matki Bożej – to Ona w pełni przekazała Słowu Jego człowieczeństwo; to w Jej krwi najczystszej, niepokalanej, tworzy się, w chwili wcielenia, krew Pana Jezusa; to Ona ofiarowuje ją wraz z Panem Jezusa na nasz wykup.

To Ona ją ofiarowuje, to Ona pierwsza widzi, jak wypływa z ran Pana Jezusa, widzi, jak spływa po Krzyżu, to Ona ją zbiera u stóp Krzyża, to Ona strzeże jej dziś na ołtarzu, to Ona podczas Mszy świętej rozlewa łaski na dusze, to Ona w pełni pojmuje jej wartość, zawsze u boku Pana Jezusa.

Cóż za tajemnica! Cóż za tajemnica, to zjednoczenie Matki Bożej z Jej boskim Synem, zawsze u Jego boku!

Widzicie, jak cała nasza wiara, nasza religia, nasza miłość obracają się wokół Krwi Pana Jezusa, albowiem wszystko obraca się wokół Krzyża.

Oto, drodzy współbracia, którzy za chwilę zostaniecie przyodziani w pełnię kapłaństwa, w pełnię kapłaństwa Pana Jezusa, oto, w kilku słowach, czego będziecie musieli bronić, co winniście głosić.

Cóż to za zaszczyt i cóż za odpowiedzialność!

Głosić odkupienie słowem i szerzyć je przez sakramenty, głosić mądrość Krzyża: zgorszenie dla żydów i głupstwo dla pogan. Głupstwo, zwłaszcza dzisiaj, dla odstępczego świata, który nie potrafi pojąć, który nie chce pojąć.

Ta mądrość Krzyża jest jedynym antidotum na humanizm, który prowadzi do obojętności, do apostazji. I ten humanizm winniście zawsze mieć na uwadze.

Jak owce między wilkami

Jakiej rady można wam udzielić?

To sprawa tak delikatna, tak poważna, tak wielka – wasza misja; to, co macie czynić – że wolę oddać głos samemu Panu Jezusowi, przytaczając Ewangelię.

Jakiej rady udziela wam dziś Pan Jezus? Jakiej rady udzielał Pan Jezus apostołom, kiedy posyłał ich głosić słowo Boże?

„Oto ja was posyłam jak owce między wilki.”

Owieczka, czyli baranek: przepiękny obraz Pana Jezusa, przepiękny obraz biskupa.

Oznacza to, że musicie wpierw głosić słowo Boże poprzez niewinność waszego życia – to niewinność, czystość waszego życia, waszych obyczajów, nada powagę moralną wszystkiemu, co będziecie głosić.

Być barankiem oznacza także, i przede wszystkim, doskonałą uległość, doskonałe poddanie się woli Bożej. Tak jak Pan Jezus jest nieustannie poddany woli swego Ojca, tak i wy, od dziś w jeszcze wyższym stopniu, musicie zawsze szukać Jego woli.

Baranek Boży i Lew z pokolenia Judy

Lecz nie zapominajcie o jednym: Pan Jezus, który jest Barankiem Bożym, jest także Lwem z pokolenia Judy.

Jak można być zarazem barankiem i lwem?

Otóż Pan Jezus, tak jak jest uległy woli Ojca, to nigdy nie ugina się przed duchem świata. Doskonale służąc Ojcu, siłą rzeczy zderza się z duchem świata, z duchem księcia tego świata.

I podobnie biskup: jeśli jest uległy woli Bożej, to nieustannie domaga się przed światem praw Pana Jezusa, a nie praw człowieka.

Lew nigdy nie ucieka, lew się nie cofa, a nade wszystko lew się nie ugina. Nigdy nie ulegajcie temu światowemu duchowi, nie ustępujcie mu, nie cofajcie się – konsekracja da wam nieodpartą siłę.

Od dziś ludzie, na całym świecie, będą was obserwować, będą was słuchać. Oby za trzydzieści, czterdzieści lat mogli powiedzieć: „Nie ugięli się. Nie zgięli kolan przed tym światowym duchem. Zgięli kolana jedynie przed Panem Jezusem, naszym Królem.”

Oto najpiękniejsza rzecz, jaką będzie można o was powiedzieć po waszej śmierci, najpiękniejsze wspomnienie, jakie możecie po sobie pozostawić.

Roztropność węża

Pan Jezus udziela wam jeszcze innej rady: „Bądźcie prości jak gołębice i roztropni jak węże.”

Dlaczego trzeba być jak wąż? Dlaczego biskup musi być jak wąż?

Chodzi o to, żeby rozeznawać, uchwycić, dostrzec podstęp, dwuznaczność, przebiegłość, które istnieją w świecie i wśród nieprzyjaciół Krzyża. Wasi najgorsi wrogowie nie zaatakują wprost, lecz spróbują skłonić was do stopniowego przyjęcia postawy nieco bardziej „na czasie” wobec wiary, chrześcijańskiego życia, relacji ze światem. Trzeba to sobie uświadomić.

Gdy poczujecie to niebezpieczeństwo, nabierzcie dystansu, módlcie się, obserwujcie, zasięgnijcie rady, oceńcie, pozostańcie w bezruchu zanim zareagujecie, jak wąż. Gdy już będziecie reagować, gdy Duch Święty da wam światło potrzebne do działania, działajcie i nie róbcie kroku wstecz.

Oto, co znaczy być jak wąż: dostrzegać podstęp, dwuznaczność, przebiegłość, które istnieją w świecie, a mówić i głosić niczym gołębice: prosto, bez dwulicowości i bez lęku, bez dwuznaczności, bez niejasności. Dwulicowość, którą musicie rozpoznawać u innych, nigdy nie może być waszą.

Miecz wiary

I cóż jeszcze mówi Chrystus? Co mówi Pan Jezus?

„Brat wyda brata na śmierć i ojciec syna; dzieci powstaną przeciw rodzicom i o śmierć ich przyprawią. Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia. Nie lękajcie się tego wszystkiego, nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw, ani nic tajemnego, co by się nie stało wiadome.”

Nie lękajcie się tego wszystkiego, mówi nam Pan Jezus. Zostawcie działanie mnie, zostawcie sądzenie mnie, Ja sam wkroczę, kiedy zajdzie potrzeba.

Troszczy się tylko o jedno. O co?

„Każdego więc, kto się przyzna do mnie przed ludźmi, przyznam się i ja przed moim Ojcem, który jest w niebie.”

Każdego, kto uzna moje prawa, moje Bóstwo, mój Kościół, moją wiarę.

„Nie sądźcie, że przyszedłem przynieść pokój na ziemię. Nie przyszedłem przynieść pokoju, ale miecz.”

Oto słowa Pana Jezusa, które kieruje On do was w sposób szczególny.

Za chwilę, gdy biskup konsekrujący wręczy wam pastorał, Pan Jezus wręczy wam miecz: swój miecz, miecz Ewangelii, miecz wiary. Tylko przez wiarę, i jedynie przez wiarę, można zwyciężyć świat, a świat już jest zwyciężony przez wiarę.

Ten miecz należy od dzisiaj do was w sposób szczególny, a Bóg da wam szczególną siłę, byście nim władali, byście go używali w porę i nie w porę.

„Będą nieprzyjaciółmi człowieka jego domownicy.”

Nie można być zrozumianym przez wszystkich, nie z każdym można się zgodzić.

Czy jest to tragiczne? Czy jest to coś niepojętego? Nie. To prawo Ewangelii, to prawo Krzyża.

Oto rady, jakich Pan Jezus udziela wam dziś poprzez Ewangelię.

Święty Cyryl i abp Lefebvre

Zanim zakończymy, nie możemy pominąć okazji, żeby polecić was tysiącom świętych biskupów, którzy poprzedzili was w historii Kościoła.

Przywołamy dwóch z nich: pierwszy należy do starożytności chrześcijańskiej, drugi jest nam znacznie bliższy.

Pierwszy to święty Cyryl, święty Cyryl Aleksandryjski.

Liturgia mówi o nim najpiękniejszą rzecz, jaką można powiedzieć o biskupie: zelus fidei sollicitus – pełen gorliwości o wiarę. Troszczył się tylko o jedno: o czystość wiary. Cóż za piękna zasada życia dla biskupa! I przeszedł do historii jako wielki obrońca Bożego macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny, znienawidzony przez heretyków.

Liturgia dodaje: propter fidem multa perpessus est. I z tego powodu, z powodu swojej troski o wiarę, wiele wycierpiał. Przygotujcie się na to: nie można bronić integralności wiary bez cierpienia.

Był oskarżany o wszelkie zbrodnie, nawet po śmierci; nie wstydził się Pana Jezusa, nie wstydził się Matki Bożej.

Inny biskup, który jest waszym wzorem, bliższy nam, jeszcze niekanonizowany: arcybiskup Marceli Lefebvre, z pewnością on.

O nim także można powiedzieć: zelus fidei sollicitus i multa perpessus. Troszczył się tylko o jedno: o wiarę, i z tego powodu wiele wycierpiał.

Dobrze pojął, jak ta wiara streszcza się we Mszy świętej, w obronie Mszy świętej, w obronie Najdroższej Krwi Pana Jezusa. Cóż za mądrość!

W jaki sposób zdołał, tyle lat temu, określić przyczyny kryzysu z taką jasnością, z taką przenikliwością, z taką siłą?

To mądrość Krzyża; krzyż, który niósł, był źródłem jego mądrości. Dziś, bardziej niż kiedykolwiek, jego duch jest pośród nas, dodaje nam otuchy, modli się za nas, modli się w szczególności za was, wskazuje nam drogę, którą winniśmy zmierzać, prowadzeni tą mądrością Krzyża.

„Uczeń nie przewyższa nauczyciela; wystarczy uczniowi, jeśli będzie traktowany jak jego nauczyciel.”

To także są słowa Pana Jezusa. Otóż trzydzieści osiem lat temu potępiono świętego.

Radujcie się i weselcie

Czy winniśmy spodziewać się czegoś innego? Czy powinniśmy się bać? Czy powinniśmy odczuwać niepokój?

Sprawa jest tak ważna, że jeszcze raz oddaję tu głos samemu Panu Jezusowi – to On wam odpowiada: „Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was” – z powodu mego królowania, z powodu przysługujących mi praw, z powodu mego prawa, z powodu mej wiary, z powodu mych przykazań.

„Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie.”

W imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Źródło

Preludium do wyborów

Opublikowany przez

Preludium do wyborów

Stanisław Michalkiewicz „Prawy.pl”  7 lipca 2026 michalkiewicz

Wszyscy wiemy, że w naszym bantustanie panuje demokracja, w związku z czym co pewien czas muszą odbywać się wybory. Z tymi wyborami jest sporo kłopotów, a najważniejszy polega na tym, że trzeba policzyć głosy. Jak mawiał klasyk demokracji, Ojciec Narodów, Chorąży Pokoju, czyli Józef Stalin, ważniejsze od tego, kto głosuje, jest to, kto liczy głosy. W naszym bantustanie głosy liczą komisje wyborcze. Te najniższe o prostu je zliczają, a potem przekazują do komisji wyższych. Te z kolei wyciągają ze zliczonej sumy pierwiastek kwadratowy, odejmują od tego roczną produkcję parasoli, a otrzymany wynik rozdzielają między poszczególne listy wyborcze, według rozdzielnika dostarczonego przez stare kiejkuty, które – jak wiadomo – są najtwardszym jądrem każdej demokracji.

Mogliśmy przekonać się o tym całkiem niedawno, kiedy z zagadkowych przyczyn nasi Umiłowani Przywódcy musieli wyjaśnić przyczynę, dla której burdele dwóch ukraińskich gangsterów, braci Rysiczów na Podkarpaciu, pozostawały przez długi czas pod ochroną policji, niezależnej prokuratury i nienawisłych sądów. Początkowo myśleliśmy, że panowie gangsterzy zwyczajnie korumpowali policję, prokuraturę i niezawisłe sądy, ale okazało się, że nie – że przyczyną życzliwości, jaka burdele braci Rysiczów otaczała, była okoliczność, że byli oni konfidentami tak zwanych „służb”, z którymi pewnie dzielili się zyskami – no bo jakże inaczej? Wynikało z tego, że policja, niezależna prokuratura i niezawisłe sądy rozpostarły parasol ochronny nad burdelami braci Rysiczów na polecenie starych kiejkutów. Jestem pewien, że nie tylko w tej sprawie, ale i w każdej innej stare kiejkuty mogą liczyć na policję, prokuraturę i niezawisłe sądy.

Przy okazji afery orderowej pan minister Tomasz Siemoniak bąknął, że ukraiński wywiad hula po Polsce jak tornado. Podejrzewam w związku z tym, że bracia Rysiczowie, co to mimo posiadania polskiego obywatelstwa wyjechali na Ukrainę, od samego początku byli agentami Służby Bezpieki Ukrainy, a konfidentami starych kiejkutów zostali w ramach zleconego zadania przeniknięcia do służb tubylczych. Skoro tedy ukraiński wywiad hula po Polsce, jak tornado, to czy istnieje jeszcze jakaś granica między nim, a starymi kiejkuty, które za pośrednictwem swojej agentury kręcą całym państwem? Obawiam się, że ta granica jest już zatarta, między innymi na życzenie niemieckiej BND, która ma u nas przecież swoje interesy i swoje plany.

Niedawno Sejm wybrał członków Krajowej Rady Sądownictwa, rekomendowanych przez dwie organizacje sędziowskie: Stowarzyszenie Sędziów Polskich „Iustitia” oraz drugie stowarzyszenie „Themis”. „Iustitia” została utworzona w roku 1990, zaraz jak tylko rozwiązana została PZPR, będąca pasem transmisyjnym bezpieki do środowiska sędziowskiego. Stowarzyszenie „Themis” zaś nawet w swojej nazwie nawiązuje do operacji „Temida”, jaką Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego prowadziła we celu werbunku agentury w środowisku sędziowskim. No a teraz te dwie organizacje rekomendowały Sejmowi kandydatów do Krajowej Rady Sądownictwa, a Sejm te kandydatury posłusznie przyklepał, co jest kolejną poszlaką, iż organy naszego państwa nie działają samowolnie, tylko – zgodnie z myślą przewodnią. Jedynie jeden sędzia, pan sędzia Piebiak, nie należał do grona rekomendowanych przez te dwie organizacje sędziowskie, więc obywatel Żurek Waldemar sędziego Piebiaka „zawiesił”. Czy stare kiejkuty zadowolą się tym „zawieszeniem” – bo sędzia „zawieszony” nie będzie już mógł wkładać kija w szprychy rozpędzonego parowozu dziejów – czy też nakażą obywatelu Żurku Waldemaru, by za pośrednictwem „silnych ludzi” przeprowadził jakieś rozwiązanie radykalne – wkrótce się przekonamy.

Tymczasem powstała kwestia, czy prezydent może powoływać sędziów Sądu Najwyższego bez kontrasygnaty premiera. Art. 144 ust 3 konstytucji w punkcie 17 stanowi, że akt urzędowy prezydenta dotyczący „powoływania sędziów” kontrasygnaty takiej nie wymaga, podobnie jak powoływanie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (pkt. 20) oraz prezesów SN (pkt.23). I tak właśnie orzekł Trybunał Konstytucyjny. Ale obywatel Żurek Waldemar powiedział, że on tego orzeczenia nie uznaje za „wyrok” i w ogóle – olewa je ciepłym moczem – w ramach nieubłaganej walki o praworządność socjalistyczną.

To może nie byłoby aż takie ważne, bo wiadomo, że jak stare kiejkuty postawią obywatelu Żurku Waldemaru jakieś zadanie, to wykona on je, choćby metodą „na rympał” – jak to już bywało. Jak rozwinie się sytuacja w Trybunale Konstytucyjnym – zobaczymy, bo kandydaci na sędziów, co to złożyli ślubowanie „wobec” obywatela Czarzastego Włodzimierza, co zaprotokołował notariusz – jak-gdyby-nigdy-nic przychodzą na posiedzenia Trybunału i mimo wezwań prezesa Bogdana Święczkowskiego nie chcą opuścić sali posiedzeń, w następstwie czego wychodzi on – tylko czekają, aż prezes Święczkowski się przeziębi – żeby w imieniu starych kiejkutów opanować Trybunał. Jest to bardzo ważne z punktu widzenia przygotowań do przyszłorocznych wyborów. Bo – jak podkreślał Józef Stalin – jeszcze ważniejsze od tego, kto liczy głosy, jest przygotowanie suwerenom prawidłowej alternatywy na wybory., A kiedy jest ona prawidłowa? Wtedy, kiedy bez względu na to, kto wybory wygra – będą one wygrane.

Jak wiadomo, pan Ryszard Petru przystąpił do tworzenia nowej partii, Konfederacji-light – żeby zastopować obydwie Konfederacje. Ale jeszcze lepiej byłoby obydwie Konfederacje zdelegalizować – a to może zrobić Trybunał Konstytucyjny – oczywiście prawidłowo obsadzony. Dlatego właśnie wokół Trybunału Konstytucyjnego obywatel Żurek Waldemar robi takie podchody. On na swoim odcinku, a stare kiejkuty, co to w roku 2015 już stworzyły z panem Ryszardem na fasadzie partię „Nowoczesna” – będą stwarzały fakty dokonane na swoim odcinku.

Jeszcze tylko niezawisły sąd wpakuje pana Grzegorza Brauna do lochu, obsadzony prawidłowo Trybunał Konstytucyjny obydwie Konfederacje zdelegalizuje, niezawisły sąd rejestrowy tak będzie przeciągał rejestrację ewentualnych następczyń zdelegalizowanych Konfederacji, że nie będą one mogły wziąć udziału w wyborach, a w rezultacie na placu boju pozostanie Volksdeutsche Partei z satelitami oraz PiS – jeden i drugi – a między nimi – pan Ryszard ze swoją kolejną partią jednorazowego użytku. Jest to trochę wyścig z czasem – ale stare kiejkuty są dobrej myśli, wychodząc z założenia, że „podchorąży zawsze zdąży”.

Stanisław Michalkiewicz

Dugin: Iran wyszedł silniejszy pomimo presji USA-Izrael

Opublikowany przez

Dugin: Iran wyszedł silniejszy pomimo presji USA-Izrael

Rosyjski filozof i teoretyk polityczny Alexander Dugin powiedział Al Mayadeen w ekskluzywnym wywiadzie, że Iran wyszedł zwycięsko z pierwszej fazy amerykańsko-izraelskiej…

Aleksander Dugin Lip 07, 2026 dugin-iran-emerged-stronger-despite

video – w oryginale

———————–

Rosyjski filozof i teoretyk polityczny Alexander Dugin powiedział Al Mayadeen w ekskluzywnym wywiadzie, że Iran wyszedł zwycięsko z pierwszej fazy wojny amerykańsko-izraelskiej z tym krajem, argumentując, że próby złamania przywództwa i społeczeństwa kraju nie powiodły się.

Powiedział, że celem USA było wyeliminowanie postaci, które broniły tożsamości Iranu i zastąpienie ich przywódcami chętnymi do współpracy z Zachodem, ale „nic takiego się nie wydarzyło”. Zamiast tego, przekonywał, nowi przywódcy pojawili się „znacznie silniejsi”, podczas gdy Iran zareagował, celując w strategiczne punkty nacisku, w tym Cieśninę Ormuz i amerykańskie bazy regionalne.

Chociaż uważa, że wojna jest daleka od zakończenia, Dugin argumentował, że Iran już wykazał swoją zdolność do opierania się i obalania zachodnich oczekiwań.

B. rzeczniczka Zełenskiego: I kto tu jest antyukraiński?

Opublikowany przez

I kto tu jest antyukraiński?  

I kto tu jest antyukraiński?  

Julia Mendel. Była rzeczniczka Wołodymyra Zełenskiego

Jestem oskarżana o bycie „pro-rosyjskim” trollem w momencie, gdy podaję podstawowe fakty na temat wojny lub wyrażam niezgodę z polityką Zełenskiego niekończącej się eskalacji.

Często to boty, ale czasem także ludzie z wygodnego Zachodu, którzy naprawdę wierzą, że rozumieją Ukrainę i tę wojnę lepiej niż ja — ktoś, kto relacjonuje konflikt od samego początku w 2014 roku, wielokrotnie odwiedzał Donbas u boku Zełenskiego, brał udział w negocjacjach, pomagał tworzyć komunikaty dla prezydenta i pozostał w kraju, gdy rozpoczęła się pełnoskalowa inwazja w 2022 roku. Byłam ostrzeliwana, cudem przeżyłam, przemierzyłam kraj, pomagając cywilom w potrzebie, i intensywnie relacjonowałam jako dziennikarz. A jednak teraz niektórzy ośmielają się nazywać mnie pro-rosyjskim trollem tylko dlatego, że odmawiam popierania prymitywnego populizmu, który pozwala Zełenskiemu przedłużać wojnę, zarabiać na niej i trzymać się u władzy.

Więc pozwólcie, że będę do bólu szczera: wszyscy, którzy rzucają to oskarżenie, działają przeciwko mojemu krajowi. Wszyscy, którzy kupują szopkę graną przez Zełenskiego, którzy są gotowi walczyć z Rosją ukraińską krwią, ignorując cierpienie zwykłych ludzi – działacie przeciwko Ukrainie. Bezwstydnie popierając politykę Zełenskiego, bronicie obecnego status quo, co oznacza:

Ukrainę zredukowaną do trwale krwawiącego narodu, gdzie ludzie ledwie przetrwają pod ciągłym ostrzałem rosyjskim i coraz bardziej autorytarnymi rządami Kijowa;

Masowe naruszenia praw człowieka, z polowaniami na mężczyzn na ulicach, siłą wcielanych do armii, bitych, torturowanych, a czasem zabijanych w centrach rekrutacyjnych;

Powszechną korupcję – niemal każdy bliski współpracownik, przyjaciel czy wysoki urzędnik wokół Zełenskiego musiał stawić czoła oskarżeniom o pranie pieniędzy lub inną korupcję, podczas gdy firmy prowadzone przez jego najbliższe otoczenie otrzymują miliardy zachodnich pieniędzy podatników;   Putin rozpoczął tę wojnę, ale Zełenski nauczył się na niej ogromnie zarabiać;

Druzgocącą biedę, w tym średnie emerytury w wysokości zaledwie 180 dolarów miesięcznie;

Katastrofalny kryzys demograficzny – w zeszłym roku trzy razy więcej Ukraińców zmarło niż się urodziło;

Katastrofa  systemu edukacyjnego, z co najmniej jedną trzecią ukraińskich dzieci nie otrzymujących odpowiedniego nauczania i z wieloma uczniami czwartej klasy nie umiejącymi czytać;

Ucieczka wykształconych Ukraińców, masowa emigracja, depresja społeczna i trauma pokoleniowa, której leczenie zajmie dekady.

Niektórzy ludzie są tak spragnieni spalenia Rosji i tak oczarowani prymitywną grą Zełenskiego, że wybierają pozostanie ślepymi na katastrofę humanitarną rozwierającą się na Ukrainie. Dla mnie to czyni was antyukraińskimi.

Jeśli naprawdę chcecie walczyć z Rosją, idźcie na front. Przestańcie cenzurować Ukraińców wzywających do pokoju. Siedzenie wygodnie na Zachodzie i atakowanie tych, którzy domagają się końca rzezi, nie czyni was bohaterami – czyni was nędznymi i hipokrytami.  Pamiętajcie o tym następnym razem, gdy wasze palce zaswędzą, by wpisać kolejny obraźliwy komentarz.

Julia Mendel

Była rzeczniczka Wołodymyra Zełenskiego

Za: X

„Systematyczne ataki” Rosji zmieniają strategiczną dynamikę konfliktu na Ukrainie

Opublikowany przez

„Systematyczne ataki” Rosji

zmieniają strategiczną dynamikę

konfliktu na Ukrainie.

Andrzej Korybko

Brak obrony powietrznej na Ukrainie stworzył dla Rosji strategiczną okazję, którą bezwzględnie wykorzystuje.

Ostatnie masowe ataki Rosji na cele wojskowe na Ukrainie zakończyły się ogromnym sukcesem, po tym jak rzecznik ukraińskich sił powietrznych, pułkownik Jurij Ignat, przyznał, że nie przechwycono ani jednego pocisku. Stało się to w momencie, gdy Ukraina zwróciła się do prawie 40 swoich sojuszników z prośbą o przekazanie pocisków przechwytujących Patriot, biorąc pod uwagę globalny niedobór spowodowany trzecią wojną w Zatoce Perskiej, która uszczupliła połowę amerykańskich zapasów. Niejasna liczba pocisków, rzekomo potajemnie przekazanych przez Polskę wiosną, była niewystarczająca.

Lockheed Martin oświadczył wcześniej, że nie jest w stanie przewidzieć, kiedy rozpoczną się kolejne dostawy dla sojuszników USA. Stało się to po raporcie Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych, w którym stwierdzono, że może to potrwać co najmniej kilka lat. Mniej więcej w tym samym czasie brytyjskie media ostrzegły, że niedobór pocisków Patriot stworzył „okno podatności”, które Rosja wykorzystuje na Ukrainie. Stało się to po ogłoszeniu przez Rosję „systematycznych ataków” na Ukrainę, które najwyraźniej właśnie się rozpoczęły.

Wyjaśnienie ponad miesięcznego opóźnienia po ogłoszeniu przez Rosję jest takie, że jest to odwet za ukraińskie ataki terrorystyczne, co jest trafne, ponieważ Ukraina rozpoczęła serię ataków wspieranych przez USA w ramach 40-dniowej operacji Zełenskiego, mającej na celu zmuszenie Rosji do zamrożenia konfliktu. Chociaż ostatnie ataki Ukrainy na tym etapie wydają się być raczej pokazem niż posunięciem strategicznym, jak wyjaśniono tutaj, w szczególności mającym na celu odwrócenie uwagi od niepowodzeń na liniach frontu, takich jak Konstantynówka, są one częścią szerszego planu.

Trump niedawno zdecydował się na „eskalację w celu deeskalacji” konfliktu z Rosją poprzez „wojnę na wyniszczenie” pod wodzą Ukrainy. Jednak, jak oceniono po jego ostatniej rozmowie telefonicznej z Putinem, „jeśli Trump zauważy, że jego nowa „wojna na wyniszczenie” nie idzie zgodnie z planem, może zdecydować się na zawarcie sprawiedliwszego porozumienia z Rosją, tak jak zrobił to z Iranem po tym, jak trzecia wojna w Zatoce Perskiej również nie poszła zgodnie z planem”.

Doradca Putina, Jurij Uszakow, dodał, że Putin poinformował Trumpa o rzeczywistej sytuacji na polu bitwy, co jest kluczowe.

Dzieje się tak, ponieważ „Rosja ujawniła nową, trój-torową kampanię informacyjną Ukrainy na polu bitwy” dzień wcześniej, mającą na celu wprowadzenie USA w błąd co do stanu konfliktu przed szczytem NATO w tym tygodniu, na którym Zełenski ma nadzieję uzyskać większe wsparcie finansowe i wojskowe dla swojej nowej „wojny na wyniszczenie”. Trump może przychylić się do jego próśb, ale być może tylko w pewnych granicach, ponieważ źródło TASS zasugerowało, że jego wysłannicy mogliby wrócić do Rosji pod koniec sierpnia, a termin ten miałby kluczowe znaczenie.

Kolejne wybory do Dumy w Rosji odbędą się pod koniec września, a po nich w listopadzie odbędą się wybory uzupełniające w USA. Brak porozumienia w sprawie Ukrainy przed tym terminem może opóźnić znalezienie rozwiązania politycznego co najmniej do 2029 roku, jeśli Demokraci odzyskają kontrolę nad przynajmniej częścią Kongresu. W przeciwieństwie do rządzących Republikanów, są oni zdeterminowani, by nie oferować Rosji nawet ograniczonego złagodzenia sankcji jako zachęty do kompromisu, a wiarygodność Putina w kraju byłaby zagrożona, gdyby zakończył konflikt bez tego.

Z tych powodów w ciągu najbliższych czterech miesięcy należy uważnie monitorować cztery odrębne okresy:

od teraz do potencjalnego powrotu wysłannika Trumpa do Rosji pod koniec sierpnia;

od tego czasu do wyborów do Dumy pod koniec września;

od tego czasu do wyborów uzupełniających;

oraz po wyborach uzupełniających.

Sukces lub porażka ukraińskiej „wojny na wyniszczenie” w każdym z tych okresów wpłynie na szanse na rozwiązanie polityczne, ponieważ zarówno Putin, jak i Trump mają osobisty interes w osiągnięciu go przed wyborami.

Źródło: „Systematyczne ataki” Rosji zmieniają strategiczną dynamikę konfliktu na Ukrainie

Makdonaldyzacja przebaczenia, fikcja pojednania

Opublikowany przez

Makdonaldyzacja przebaczenia, fikcja pojednania.

Jacek Tomczak konserwatyzm/tomczak-makdonaldyzacja-przebaczenia-fikcja-pojednania

1.  Interesujące jest to, że mainstream, tak krytyczny wobec Kościoła katolickiego i nacjonalizmów, sięgnął po narrację odwołującą się do „przebaczenia” i „interesu narodowego”, gdy przestraszył się, że wszystko co mówili jego przedstawiciele na temat banderyzmu i relacji polsko-ukraińskich jest brutalnie weryfikowane przez rzeczywistość.

2. Ukrainofile dokonali „makdonaldyzacji przebaczenia”, „makdonaldyzacji pojednania” – sięgnęli po doniosłe pojęcia, by uzasadnić nimi całkowicie nie doniosłe zamiary. To gorsze niż infantylizacja „faszyzmu” czy „stalinizmu” przez nagminne używanie tych pojęć do opisu spraw współczesnych.

Siła duchowa, umiejętność wzniesienia się ponad odruch zemsty, zdolność udźwignięcia swoich krzywd – to wszystko sprawia, że przebaczenie to trudny, a zarazem piękny proces.

Im szlachetniejsza jest jakaś inicjatywa, tym gorsze jest instrumentalizowanie stojących za nią wartości.

3. „Zaiste nie w twojej mocy wybaczać w imię tych, których zdradzono o świcie” – pisał Zbigniew Herbert w „Przesłaniu Pana Cogito”. Ukrainofile, którzy przez wiele lat robili wszystko, by zamilczeć rzeź wołyńską, gdy okazało się, że narodu nie da się zmanipulować użyli „zastępczej formy zamilczenia”, czyli w tym przypadku wołania o przebaczenie i pojednanie.

Nie bardzo tylko wiadomo kto i komu miałby przebaczać – ukrainofile Ukraińcom? Ci, którzy o rzezi nie chcieli słyszeć tym, którzy podobno nie mają nic wspólnego z banderowcami („to tylko historia”)?

Proces pojednania miałby prawo zacząć choćby ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski, który krzywdy narodu polskiego poniesione ze strony Ukraińców przeżył najgłębiej jak się da (tak jak Ali Agcy mógł wybaczyć Jan Paweł II) – nie wydaje się jednak, by przy obecnym stosunku Ukraińców do rzeźników z UPA ksiądz wykazałby taką chęć.

4. „Eksperci” straszą, że Polska straci na odebraniu Orderu Orła Białego. Nawet gdyby tak było – warto, bo nie wolno (za Andrzejem Kołakowskim) „na euro przeliczać kości”. Tyle, że tak nie jest.

Mnóstwo ludzi na Zachodzie Europy dowiedziało się czym była UPA, czym była rzeź wołyńska. A może ukrainofile dobrze wiedzą, że Polska zyska i ze złości krzyczą, że straci?

Pytanie brzmi raczej: jaki zysk ma Polska z obecnego kształtu relacji z Ukrainą? „Ukraińcy walczą za nas”? To jak przestaniemy prowadzić wobec nich państwową działalność charytatywną to powiedzą: „Skoro Polacy nic nam nie dają, to przestajemy stawiać się Rosjanom”?

A może musimy oddać Ukrainie Przemyśl, bo inaczej Ukraińcy nie wybaczą nam krytycznego podejścia wobec morderców naszego narodu? Przeprosić, że daliśmy się mordować? Gdzie jeszcze zabrną ukrainofile?

5. Jednym z najbardziej zamiennych przejawów stosunku strony ukraińskiej do „pojednania” jest fakt, że Ukraińcy zgodzili się na ekshumacje na wielką skalę żołnierzy Wehrmachtu (ponad 100 tysięcy ciał przeniesiono na specjalne cmentarze wojskowe), a ekshumacje Polaków są prowadzone w kilkunastu miejscach z kilkunastu tysięcy.

6. Narracja o pojednaniu niesie ze sobą fałszywe wyobrażenie o symetrii krzywd wyrządzonych sobie przez obydwa narody. Nikt nie mówił, by „Żydzi i Niemcy wybaczyli sobie wzajemne krzywdy”.

Porównuje się polskich nacjonalistów, których dość skrajny przedstawiciel Jan Mosdorf z ONR pomagał Żydom w Auschwitz i tam zginął z szaleńczymi ludobójcami z UPA, w „Dekalogu Ukraińskiego Nacjonalisty” wyzywającymi do likwidacji wrogów, sprawcami rzezi i pogromów na masową skalę.

Porównuje się kolaborantów nazistowskich, seryjnych morderców z UPA z Żołnierzami Niezłomnymi, którzy z kolaborantami walczyli i ginęli w imię niepodległej Polski.

Jacek Tomczak

Życie w Rosji oczami amerykańskiego emeryta

Opublikowany przez

Krym

Życie w Rosji oczami amerykańskiego emeryta

Autorstwa Larry’ego C. Johnsona

W świetle zachodniej propagandy przedstawiającej życie w Rosji jako koszmarny scenariusz chaosu gospodarczego i ubóstwa, postanowiłem opublikować artykuł, który przesłał mi Amerykanin mieszkający za granicą, obecnie w Symferopolu. Nazwijmy go Dan.

Miłej lektury!

=============================================

Nieco ponad rok temu moja żona i ja opuściliśmy Stany Zjednoczone, aby przeprowadzić się do Rosji. Właśnie zamknęliśmy nasz biznes, sprzedaliśmy większość naszego majątku i rozpoczęliśmy nowy rozdział w naszym życiu. Powody tej przeprowadzki były dwa: po pierwsze, aby zaopiekować się 86-letnią matką mojej żony, a po drugie, aby skorzystać z nowej wizy, którą Rosja niedawno zaczęła oferować ludziom Zachodu – tzw. „wizy wspólnych wartości”.

Od czasów studiów, kiedy ukończyłem dwa kursy z kultury rosyjskiej, interesowałem się tym krajem. To zainteresowanie skłoniło mnie do poszukiwania słowiańskiej żony, kiedy w końcu zdecydowałem się na to po trzydziestce. Moja żona pochodzi z Chersonia na Ukrainie. Poza pierwszymi dwoma latami naszego 25-letniego małżeństwa, które spędziliśmy w jej rodzinnym mieście, mieszkaliśmy w Stanach Zjednoczonych. Nie mamy żadnych wielkich planów na przyszłość, poza mieszkaniem z mamą, póki jeszcze jest z nami.

Obecnie mieszkamy w Symferopolu, stolicy Krymu, który jest – a przynajmniej był – miastem partnerskim stolicy naszego rodzinnego państwa w USA. Oba miasta mają podobną wielkość i leżą na tej samej szerokości geograficznej. Nie spotkałem żadnych innych Amerykanów mieszkających w tym mieście, ani nigdy o żadnym nie słyszałem. Mimo to, poznaliśmy wielu miejscowych, czy to w kościele, czy na co dzień. Niektórzy z nich zostali naszymi przyjaciółmi. Wynajmujemy mieszkanie w małej dzielnicy w centrum miasta. Szacuję, że w około 20 budynkach mieszkalnych w tej okolicy mieszka około 5000 osób.

Rosjanie – a używam tu tego określenia szeroko, odnosząc się do wszystkich, którzy osiedlili się tu na stałe – przyjęli nas bardzo ciepło. Kiedy dowiadują się, że pochodzimy ze Stanów Zjednoczonych, są bardzo zainteresowani rozmową z nami i prawie wszyscy są zaskoczeni spotkaniem Amerykanów. Nie żywią do nas żadnych uprzedzeń; wręcz przeciwnie, nadal szanują nasz kraj i nasz naród. To mnie nieco zaskakuje, biorąc pod uwagę obecną wojnę, która toczy się, przynajmniej częściowo, między naszymi narodami. Być może ta życzliwość wynika z niedawnej zmiany przywództwa w Ameryce, która do niedawna zajmowała bardziej przyjazną postawę wobec Rosji niż poprzednia administracja.

Zrozumiałe byłoby, gdyby ta postawa z czasem uległa zmianie, choć nadal uważam, że bylibyśmy tu dobrze traktowani, ponieważ Rosjanie są narodem życzliwym i gościnnym, a my również nie podzielamy dominującego na Zachodzie stosunku do ich kraju. Nie ma tu wzajemnej wrogości, takiej, jaką wielu ludzi na Zachodzie i na Ukrainie odczuwa wobec Rosji i Rosjan. Chociaż na przykład język rosyjski jest zakazany w dużej części Ukrainy – dotyczy to również książek w języku rosyjskim (kilka lat temu chcieliśmy wysłać taką książkę najlepszej przyjaciółce mojej żony na Ukrainie, ale powiedziano nam, że zostanie ona skonfiskowana na granicy), to w sklepach w Symferopolu wciąż można zobaczyć ukraińskie napisy.

Pamiętam, jak w 2014 roku Krym ponownie stał się częścią Rosji. Byłem wtedy nieco zaniepokojony. Jednak w ciągu ostatnich czterech lat moja perspektywa i stosunek do Rosji uległy zmianie. Kiedy pan Johnson zaproponował mi napisanie artykułu o życiu tutaj, początkowo wahałem się, niepewny jego przydatności, ale potem uznałem, że moja perspektywa może być przynajmniej interesująca, a może nawet pomocna dla niektórych mieszkańców Zachodu, jeśli chodzi o ludzi tu mieszkających. Zdaję sobie sprawę, że wielu mi nie uwierzy, gdy powiem, że jeszcze nie spotkaliśmy tu nikogo, kto chciałby wrócić do ukraińskiej strefy wpływów.

Chociaż życie wielu ludzi na Krymie nie jest teraz łatwe z powodu wojny, a prowadzenie działalności gospodarczej stanowi obecnie wyzwanie, ludzie nadal w zdecydowanej większości wolą być częścią Rosji i odrzucają myśl o ponownym byciu częścią Ukrainy. Spotkałem jednak mężczyznę – naukowca z czasów sowieckich, a obecnie właściciela małej firmy – który chciał wymienić swój rosyjski paszport na mój amerykański, aby zrealizować amerykański sen w swojej ojczyźnie, ale to już inna historia.

Odkąd Krym stał się częścią Rosji, wiele rzeczy się tu poprawiło, o ile rozumiem. Jedną z najbardziej uderzających różnic w porównaniu z sytuacją sprzed 2014 roku – a przynajmniej tak mi powiedziano – i w przeciwieństwie do większości obecnych Stanów Zjednoczonych, jest znaczny wysiłek, jaki rząd wkłada w utrzymanie czystości miast i poprawę środowiska naturalnego, co zachęca ludzi do spędzania czasu na świeżym powietrzu i poprawia jakość ich życia. Parki zostały w dużej mierze przeprojektowane i są o wiele ładniejsze niż większość, jaką pamiętam z Ameryki; ulice są utrzymywane w czystości, a centra miast upiększone w bardzo wysokim standardzie. Bezdomność i publiczne używanie narkotyków praktycznie nie występują, a przestępczość i korupcja również zostały znacznie ograniczone w ostatnich latach. Niedawno słuchałem wywiadu z pułkownikiem Douglasem Macgregorem, byłym oficerem armii amerykańskiej, który, jak sądzę, dobrze zna historię. Wspomniał w nim, że 25 lat temu mieszkańcy Niemiec czuliby się komfortowo spacerując po swoich miastach o 3:00 nad ranem, ale teraz tak nie jest. W dzisiejszej Rosji nie bałbym się spacerować po mieście w środku nocy. Być może w dużej mierze wynika to z mojej wiary w suwerennego obrońcę, ale nawet pomijając to, nie uważam tego za lekkomyślne.

Prawdopodobnie prawdą jest, że w porównaniu z Zachodem mniejszy odsetek mieszkańców Rosji korzysta z luksusów, ale jako wyznawca zasad chrześcijańskich niekoniecznie postrzegam to jako coś złego. Pomimo całego ich bogactwa materialnego i wygodnego stylu życia, nie uważam, aby mieszkańcy Zachodu byli bardziej zadowoleni niż Rosjanie, których poznałem. Podstawowe potrzeby są tu łatwo dostępne, nawet jeśli udogodnienia, do których przyzwyczailiśmy się na Zachodzie, są dla wielu nieosiągalne. Bez takich zbędnych rzeczy uważam, że ma się większe szanse na cieszenie się tu prostszym życiem, a według mojego przyjaciela Joego, który pochodzi z Algierii i mieszka tu odkąd siedem lat temu poślubił Rosjankę, ludzie tutaj utrzymują głębsze relacje niż na Zachodzie. Nie widzę powodu, żeby się z nim nie zgadzać.

Nie chcę powiedzieć, że życie tutaj jest idealne. Jedną ze smutnych rzeczy, które moja żona, której ojciec był policjantem, często próbuje sprostować, jest ilość przekleństw, których młodzi ludzie używają publicznie. To hańba dla narodu, który wyznaje chrześcijaństwo, ale być może w przyszłości sytuacja się poprawi. Może nie jest tak różowo w większych miastach na zachodzie, ale my pochodzimy z małego miasteczka, gdzie to nie było tak powszechne. Ale pomijając to i kilka innych rzeczy, mam wrażenie, że życie, tak jak się je zazwyczaj definiuje, jest tu lepsze i nie miałbym nic przeciwko spędzeniu reszty życia w Rosji. Podoba mi się tutaj. W miarę jak moja żona poznaje coraz więcej przyjaciół, stopniowo zaczyna podzielać moje zdanie i być może, jeśli będzie to dozwolone, właśnie to zrobimy – jeśli Bóg pozwoli.

Źródło: Perspektywa emerytowanego Amerykanina na życie w Rosji

Dlaczego Rosjanie nie mogą pokonać Ukrainy?

Opublikowany przez

Dlaczego Rosjanie nie mogą pokonać Ukrainy?

Larry C. Johnson

Otrzymałem następujący e-mail i pytanie od znajomego, człowieka z bogatym doświadczeniem w amerykańskim sektorze obronnym, który jest solidnym analitykiem. Jego pytanie jest zasadne i postaram się na nie odpowiedzieć.

Napisał:

Drogi Larry,

Przeczytałem Twoją interesującą wiadomość. Oto moje pytanie: jeśli Twoje dane są poprawne, dlaczego Rosjanie zdają się nie być w stanie pokonać Ukraińców? Wygląda na to, że mają trudności z osiągnięciem jakichkolwiek znaczących zdobyczy terytorialnych i są obecnie pod znaczną presją na Krymie. Uważam również, że mają większe problemy z obroną krytycznej infrastruktury, w tym rafinerii i portów, i dlatego cierpią z powodu poważnych niedoborów paliwa.

Krótko mówiąc: Rosjanie nie potrafią skutecznie przełożyć swojej przewagi w zaopatrzeniu na wyniki na polu bitwy i mają trudności z ochroną ważnych instalacji na swoim terytorium.

Byłbym zainteresowany Twoim komentarzem.

Co oznacza pokonanie Ukraińców? Na początku specjalnej operacji wojskowej Rosjanie nie zamierzali podbić Ukrainy. W swoim telewizyjnym orędziu, wyemitowanym o godzinie 5:30 czasu moskiewskiego 24 lutego 2022 roku, Putin ogłosił inwazję następującymi słowami (według oficjalnego tłumaczenia Kremla na język angielski):

Celem tej operacji jest ochrona osób, które przez osiem lat były upokarzane i poddane ludobójstwu przez reżim kijowski. W tym celu będziemy dążyć do demilitaryzacji i denazyfikacji Ukrainy oraz postawić przed sądem osoby, które dopuściły się licznych krwawych zbrodni przeciwko ludności cywilnej, w tym obywatelom Federacji Rosyjskiej.

Kluczowym słowem było „zdemilitaryzować” – po rosyjsku „demilitaryzować”. Opisał ukraiński rząd Zełenskiego jako „bandę narkomanów i neonazistów, którzy osiedlili się w Kijowie i wzięli cały naród ukraiński jako zakładnika”.

Wyjaśnił również:

„Nasze plany nie obejmują okupacji terytoriów ukraińskich. Nie będziemy nikomu niczego narzucać siłą”.

Rosja wysłała około 150 000–190 000 żołnierzy na pierwszą inwazję 24 lutego 2022 r., wybranych zasadniczo ze wszystkich dostępnych przedwojennych Batalionowych Grup Taktycznych (BTG) – około 100 BTG z około 120 dostępnych.

Początkowym celem było wywarcie wystarczającej presji militarnej na Ukrainę, aby zmusić ją do negocjacji… Cel ten został osiągnięty. Kiedy sędzia Napolitano, Mario Nawfal i ja rozmawialiśmy z ministrem spraw zagranicznych Ławrowem 13 marca 2024 roku, pan Ławrow dobitnie podkreślił, że proponowany Komunikat Stambulski został oparty na dokumencie dostarczonym przez Ukrainę.

Delegacje, pod przewodnictwem ukraińskiego negocjatora Dawida Arachamii i rosyjskiego dyplomaty Władimira Medinskiego, spotkały się w Stambule, a prezydent Erdoğan pełnił rolę mediatora. Omówiono projekt porozumienia (nazywanego czasem „komunikatem stambulskim” lub projektem porozumienia pokojowego), a obie strony osiągnęły wstępne porozumienie, które obejmowało neutralność Ukrainy, ograniczenia dotyczące ukraińskich sił zbrojnych, gwarancje bezpieczeństwa oraz status Krymu i Donbasu. Następnie interweniowały Stany Zjednoczone i Wielka Brytania, zmuszając Ukrainę do zerwania rozmów.

W tym momencie rosyjska kampania zaczęła się zmieniać. W maju 2022 roku, po miesiącu walk, Rosja zdołała zdobyć strategicznie ważne miasto Mariupol i rozpoczęła kampanię wyzwolenia Ługańska i Doniecka spod kontroli ukraińskiej. Kreml nadal traktował to jednak jako Specjalną Operację Wojskową (SMO), co oznaczało ograniczoną, ukierunkowaną operację mającą na celu przejęcie kontroli nad Ługańskiem i Donieckiem.

Obwód ługański

Według stanu na 1 września 2022 roku Rosja kontrolowała około 95–98% obwodu ługańskiego – praktycznie cały region. Rosja przejęła pełną kontrolę 3 lipca 2022 roku, po upadku Łysyczańska, ostatniego dużego miasta w regionie, będącego pod kontrolą Ukraińców. Kilka małych osiedli i wiosek pozostawało formalnie spornych lub niejasnych, dlatego liczba ta jest poniżej 100%. Pod koniec września 2022 roku Ukraina odzyskała wieś Biłohoriwka, co potwierdziło, że niewielka obecność Ukraińców utrzymywała się, ale był to niewielki wyjątek od niemal całkowitej dominacji Rosji.

Obwód ługański obejmuje 26 684 km². Przed inwazją w lutym 2022 roku wspierani przez Rosję separatyści kontrolowali od 2014 roku około 6800 km² regionu – około 25% – skoncentrowanych wokół Ługańska. Pozostałe 75% zostało zdobyte w ciągu pierwszych pięciu miesięcy pełnej inwazji, a decydującą kampanię stanowiły walki w okolicach Siewierodoniecka-Lysyczańska (maj–lipiec 2022 roku).

Obwód doniecki

Według stanu na 1 września 2022 roku Rosja kontrolowała około 55–60% obwodu donieckiego. Artykuł w Wikipedii na temat aneksji, odnoszący się do sytuacji w momencie ogłoszenia aneksji 30 września 2022 roku, podaje, że Rosja kontrolowała wówczas około 60% Doniecka. Raporty PBS z czerwca 2022 roku podają, że odsetek ten wynosił około 50%. Trend między tymi dwoma danymi – 50% w czerwcu, 60% pod koniec września – sugeruje, że na dzień 1 września odsetek ten wynosił około 55–58%.

Obwód doniecki obejmuje 26 517 km². Z tego wspierani przez Rosję separatyści kontrolowali około 8800 km² – mniej więcej jedną trzecią – od 2014 roku, koncentrując się wokół Doniecka. Inwazja z 2022 roku rozszerzyła rosyjską kontrolę na południe przez Mariupol (który upadł 20 maja 2022 roku) i na północ przez korytarz siewierodoniecki. Według stanu na 1 września 2022 roku do większych miast w regionie, które Ukraina nadal kontrolowała, należały: Bachmut (wówczas silnie atakowany, ale wciąż ukraiński), Awdijiwka, Słowiańsk, Kramatorsk, Kostyantynówka i Zaporoże – wszystkie one stały się punktami zapalnymi późniejszych walk.

Wrzesień okazał się kluczowym miesiącem w kampanii ukraińskiej. Rosja przeprowadziła referendum jednocześnie na wszystkich czterech okupowanych terytoriach – Doniecku, Ługańsku, Zaporożu i Chersoniu – w dniach od 23 do 27 września 2022 roku. Putin podpisał formalne traktaty aneksyjne 30 września 2022 roku.

Wyniki ogłoszone przez rosyjskie władze okupacyjne były następujące:

Chersoń: 87,05% za;
Donieck: 99,23% za przyłączeniem do Rosji;
Ługańsk: 98,42% za;
Zaporoże: 93,11% za

W tym samym czasie Ukraina rozpoczęła ofensywę, która zmusiła Rosjan do wycofania się z obwodu charkowskiego. Rosjanie nie byli przygotowani na ten atak i wycofali się. W tym okresie rosyjski Sztab Generalny przyznał się do niedoboru kadr, który pogłębił się wraz z wygaśnięciem kontraktów tysięcy rosyjskich żołnierzy.

Według raportu IISS Military Balance 2022, siły zbrojne Rosji liczyły przed wojną około 900 000 żołnierzy. Był to punkt wyjścia przed pełnoskalową inwazją.

Tydzień przed rozpoczęciem charkowskiej kontrofensywy, 25 sierpnia 2022 roku, Putin podpisał dekret zwiększający liczebność sił zbrojnych o 137 000, podnosząc oficjalny limit do 1 150 628 żołnierzy – co stanowiło bezpośrednie potwierdzenie, że istniejące siły są niewystarczające. Dekret wszedł w życie w momencie, gdy wojska ukraińskie po cichu gromadziły się, by dokonać przełomu.

21 września 2022 roku – dziewięć dni po katastrofie pod Charkowem – Putin podpisał dekret prezydencki nr 647, ogłaszając częściową mobilizację 300 000 rezerwistów. Była to pierwsza przymusowa mobilizacja w historii Federacji Rosyjskiej. Była to bezpośrednia i wyraźna odpowiedź na straty i nadmierne zaangażowanie ujawnione przez kontrofensywę. Do końca 2022 roku powołano do służby około 315 000 rezerwistów.

Pomimo mobilizacji rezerwistów, Rosja nie wprowadziła stanu wojennego, czyli pełnej mobilizacji narodu rosyjskiego. Sztab Generalny pozostał wierny SMO (Radzieckiej Organizacji Wojskowej) i skupił się na prowadzeniu wojny na wyniszczenie Ukrainy, czyli jej demilitaryzacji, z dwoma konkretnymi wytycznymi: minimalizowaniem ofiar cywilnych i minimalizowaniem ofiar rosyjskich.

W styczniu 2023 roku Rosja nadal walczyła z ograniczonymi siłami w porównaniu z liczebnością armii ukraińskiej. Dominującą kampanią wojskową Rosji w 2023 roku była dziewięciomiesięczna bitwa pod Bachmutem, która pochłonęła zdecydowaną większość rosyjskiej energii ofensywnej od końca 2022 roku do maja 2023 roku i ukształtowała ogólny charakter wojny w tym roku. W tym okresie Rosja kontynuowała ekspansję armii, głównie poprzez kampanię rekrutacyjną i pobór do wojska.

Główna kampania rosyjska w 2024 roku rozpoczęła się od upadku Awdijiwki w lutym, a następnie rozszerzyła się o szeroką ofensywę w kierunku Pokrowska, stając się najbardziej produktywnym terytorialnie rokiem rosyjskim od czasu pierwotnej inwazji.

Rok 2024 różnił się od 2023 tym, co wydarzyło się po upadku każdego z dużych miast. Po bitwie pod Bachmutem w 2023 roku Rosja praktycznie utknęła w martwym punkcie – Prigożyn uwikłał się w konflikt wewnętrzny, Wagner się wycofał, a Ukraina rozpoczęła kontrofensywę. Po bitwie pod Awdijiwką w 2024 roku Rosja wykorzystała ten impet znacznie skuteczniej.

W miesiącach po jej upadku wojska rosyjskie posuwały się na północny zachód od Awdijiwki i w kwietniu 2024 roku przedarły się przez Oczeretyne, którego upadek otworzył niebezpieczną lukę w ukraińskich liniach. 18/19 lipca 2024 roku wojska rosyjskie zdobyły Prohrez, wieś w centralnym obwodzie donieckim. Przełom – rzekomo spowodowany intensywnymi nalotami bombowymi, które sparaliżowały ukraińską 110. i 47. Brygadę Zmechanizowaną – umożliwił szybkie postępy wzdłuż dotychczas stabilnej linii frontu. Stało się to decydującym punktem zwrotnym ofensywy pod Pokrowskiem: wojska rosyjskie rozpoczęły natarcie na kluczowy węzeł logistyczny w Pokrowsku w tempie niespotykanym od pierwszych miesięcy wojny.

Tempo było alarmujące jak na letnie standardy. Rosja zdobywała wsie w centralnym i południowym Doniecku z szybkością 5–10 km tygodniowo w najbardziej aktywnych sektorach. Wuhledar, który oparł się rosyjskiemu atakowi, który zakończył się katastrofalną porażką w styczniu 2023 roku, upadł w październiku 2024 roku, gdy siły rosyjskie ominęły go z kilku kierunków, zamiast zaatakować go bezpośrednio. Pod koniec roku siły rosyjskie znajdowały się już u podnóża samego Pokrowska.

Strategia Rosji na rok 2025 stanowiła celową ewolucję od jednoosiowego podejścia z lat 2023 i 2024 do wielofrontowej, równoczesnej strategii nacisku, mającej na celu przekroczenie zdolności Ukrainy do wzmocnienia pojedynczego zagrożonego sektora. Rok ten najlepiej zrozumieć poprzez deklarowane cele, realizację operacyjną na wielu osiach oraz strukturalną zmianę w wybranych przez Rosję metodach walki.

Należy podkreślić, że rosyjska strategia SMO pozostała nienaruszona – to znaczy, Rosja nie mobilizowała kraju do wojny, lecz kontynuowała ograniczone działania mające na celu demilitaryzację sił ukraińskich bez stawiania narodu rosyjskiego w stan gotowości do wojny.

Na początku 2026 roku, według ukraińskiego dowódcy naczelnego Syrskiego, przeciwko siłom ukraińskim stacjonowało ponad 700 000 rosyjskich żołnierzy – podobnie jak mówił Putin. Warto zwrócić uwagę na rzadki zbieg okoliczności: zarówno Kijów, jak i Moskwa podały liczebność wojsk na Ukrainie na poziomie około 700 000, co czyni tę liczbę jedną z bardziej wiarygodnych w tym obszarze. Oznacza to prawie czterokrotny wzrost liczby rosyjskich żołnierzy rozmieszczonych na froncie ukraińskim w porównaniu z 2022 rokiem.

Odpowiadając więc na pytanie mojego przyjaciela: Rosja nadal traktuje wojnę na Ukrainie jako Specjalną Operację Wojskową (SMO). Rok 2026 różni się od lat poprzednich tym, że Rosja prowadzi obecnie zakrojone na szeroką skalę działania bojowe w Sumach, Charkowie, Doniecku, Dniepropietrowsku, Zaporożu i Chersoniu, i to bez pełnej mobilizacji narodu rosyjskiego. SMO pozostaje na porządku dziennym.

Zanim Rosja zapewni całkowite wyzwolenie Doniecka, pozostały tylko dwa główne cele: Słowiańsk i Kramatorsk. Siły rosyjskie rozlokowały się obecnie w półkolu wokół tych dwóch pozostałych twierdz i zdobycie obu jest tylko kwestią czasu.

Niektórzy szacują, że Rosja może osiągnąć te cele już we wrześniu. Inni analitycy uważają, że Rosja ukończy to zadanie do początku 2027 roku.

Choć Ukraina odniosła pewne sukcesy w atakach na rosyjskie rafinerie w zachodniej Rosji, ataki te bledną w porównaniu ze szkodami, jakie Rosja wyrządza pozostałym ukraińskim zakładom przemysłowym. Amerykańsko-izraelski atak na Iran, a następnie zamknięcie Cieśniny Ormuz, przyniosły Rosji znaczące korzyści gospodarcze. Eksport ropy naftowej stale rośnie, a ceny są o 40% wyższe niż te, które Rosja otrzymywała przed atakiem na Iran 28 lutego.

Całkowita liczebność armii rosyjskiej wynosi obecnie 1,5 miliona żołnierzy, co oznacza, że ​​mniej niż połowa z nich bierze udział w walkach na Ukrainie. Na tym polega zasadnicza różnica między Rosją a Ukrainą: Rosja dysponuje dużymi rezerwami ludzi i amunicji, podczas gdy Ukrainie brakuje strategicznych rezerw świeżo wyekwipowanych jednostek zdolnych do wykorzystania sukcesu lub przechwycenia ważnego przełomu.

Choć według zachodnich ocen wojna wydaje się przeciągać, rzeczywistość na miejscu pokazuje, że Ukraina nie ma realnych środków na powstrzymanie rosyjskich postępów. Wydaje się, że Rosja zadowala się zadawaniem Ukrainie masowych strat, wykorzystując swoją przewagę w artylerii, dronach i bombach ślizgowych FAB. Ukraińska artyleria i drony są w porównaniu z Rosją przyćmione, a Ukraina nie posiada ani bomb ślizgowych FAB, ani, nawet gdyby je posiadała, samolotów do ich rozmieszczania.

Klęska Ukrainy jest nieunikniona. Prawdziwe pytanie brzmi: ile Ukrainy poza Donbasem, Chersoniem i Zaporożem Rosja ostatecznie podbije?

Źródło: Dlaczego Rosjanom nie uda się pokonać Ukrainy?

Paul Craig Roberts: Putin niszczy Rosję

Opublikowany przez

[i mój „ulubiony” defetysta Paul Craig Roberts, który zawsze ciśnie po Putinie twierdząc, że się cacka zamiast przyłożyć z grubej rury]

Putin niszczy Rosję

Paul Craig Roberts

Julia Szapowałowa, moskiewska korespondentka Al-Dżaziry, donosi, że stale eskalująca wojna Putina, zgodnie z moimi przewidywaniami, rozprzestrzeniła się głęboko w głąb Rosji, daleko od pola bitwy w Donbasie. Szapowałowa pisze: „Kryzys jest głęboki”, ponieważ niedobory paliwa dla ludności cywilnej pogłębiają się. Skuteczne ataki Ukrainy na rosyjskie rafinerie i magazyny paliw zagroziły dostawom, prowadząc do ogólnokrajowego racjonowania benzyny i długich kolejek, w których Rosjanie godzinami czekają na racjonowane dostawy. Putin podważył w ten sposób zaufanie Rosjan do swojego rządu. ( > LINK )

Rosja została zmuszona do wstrzymania eksportu benzyny i nafty oraz obniżenia norm paliwowych dla benzyny. Na Krymie ogłoszono stan wyjątkowy. Pojawiły się obawy, że zapewnienie wystarczających dostaw paliwa dla rolnictwa może doprowadzić do przestojów w przemyśle. Rosja musiała już zakupić 80 000 ton benzyny z Indii i ma nadzieję importować 400 000 ton benzyny miesięcznie, niezależnie od jej pochodzenia. Niewątpliwie nadwyręży to bilans płatniczy Rosji, a proamerykański prezes banku centralnego wykorzysta to do dalszego karania narodu rosyjskiego.

Jak Putin reaguje na ten prawdziwy kryzys?

„Powiedziałbym, że to nie jest krytyczne” – powiedział nieudany rosyjski dowódca wojskowy. Niewątpliwie Rosjanie pytają: „Dla kogo to nie jest krytyczne?” „Nie jest krytyczne dla tych z nas, którzy nie mogą polegać na transporcie, bo odmawiacie wygrania wojny?” „Nie jest krytyczne dla tych z nas, którzy stoją przed wyborem: stracić pracę czy stawić czoła niedoborom żywności?” „Nie jest krytyczne dla tych z nas, którzy poniosą kolejne kary od prezesa waszego banku centralnego, aby przerzucić na nas koszt rosyjskiego deficytu handlowego, który stworzyliście?”

Oczywiste jest, że Putin i jego niekompetentne kremlowskie otoczenie niszczą zaufanie Rosjan do rosyjskiego rządu w obliczu stale rozszerzającej się i coraz bardziej nieudanej wojny. Amerykańscy neokonserwatyści syjonistyczni zdają się mieć Putina w swoim obozie, który wspiera i promuje hegemonię Waszyngtonu.

Dlaczego Putin to robi? Dlaczego mu na to pozwolono?

Niedawno z nutą ironii zapytałem: „Czy Putin jest nieświadomym agentem Zachodu?” i podałem link do artykułu Gilberta Doctorowa, który porusza podobne pytanie. Oba artykuły zostały przetłumaczone i opublikowane w rosyjskiej gazecie, co dowodzi, że rosyjskie media nie milczą już i zadają istotne pytania. Jesteśmy teraz w trakcie piątego roku wojny Putina, której wyraźnie nie zamierza wygrać.

Przyczyna tej rażącej porażki jest trudna do ustalenia. Czy leży ona w sojuszu między Kiryłem Dmitrijewem, głównym negocjatorem Putina, rosyjskimi miliarderami-oligarchami i Zachodem, a także w radzie prozachodniego dyrektora banku centralnego Putina, który celowo pozostawił 300 miliardów dolarów rosyjskich rezerw bankowych tam, gdzie Zachód mógłby je przejąć? Czy siły prozachodnie w Rosji utrudniły Putinowi reprezentowanie rosyjskich interesów?

Nie mogę powiedzieć tego na pewno, ale to przynajmniej wyjaśnia, dlaczego silny militarnie kraj nie był w stanie wygrać konfliktu z trzeciorzędną potęgą militarną po czterech i pół roku – znacznie dłużej niż Armia Czerwona Stalina pokonała potężny niemiecki Wehrmacht. Putin jest obecnie uważany za największą porażkę militarną w historii świata.

Frederica Marsi, również korespondentka Al Jazeery, donosi: „Ukraińskie ataki dronów na infrastrukturę energetyczną pogłębiają niedobory paliwa w Rosji i skłoniły prezydenta Władimira Putina do rzadkiego przyznania się do powagi sytuacji. W niezwykle szczerych publicznych wystąpieniach przed wysokimi rangą urzędnikami w niedzielę Putin wyraźnie przyznał, że ukraińskie ataki doprowadziły do ​​racjonowania paliwa”. ( > LINK )

Putin jednak nadal zaprzecza, że ​​ukraińskie ataki na Rosję stanowią wojnę. Opisuje coraz skuteczniejsze ukraińskie ataki na Rosję, wspierane i zachęcane przez NATO i Waszyngton, jako „ataki terrorystyczne na nasze cele cywilne i infrastrukturę”.

Innymi słowy: Rosja nie jest w stanie wojny. Rosja jedynie doświadcza ataków terrorystycznych. Jak atak USA na rurociąg na Morzu Północnym. Jak atak USA na rosyjską flotę bombowców strategicznych. Jak atak USA na dom Putina z zamiarem jego zabicia. Nie ma tu wojny. Tylko ataki terrorystyczne.

Skoro Putin zdefiniował wojnę jako arbitralne akty terroryzmu, nie musi jej wygrać. Wystarczy racjonować benzynę, zwiększać rosyjski deficyt handlowy poprzez import benzyny, akceptować ofiary cywilne w Rosji w wyniku „działań terrorystycznych” i nic nie robić, by wygrać wojnę. Porażka w wojnie demoralizuje rosyjskie społeczeństwo i dyskredytuje Rosję jako potęgę militarną – dyskredytację, która doprowadzi do znacznie większej i groźniejszej wojny z Zachodem, wojny nuklearnej.

Dlaczego więc, drodzy czytelnicy, Putin niszczy reputację wojskową Rosji i naraża jej społeczeństwo na coraz większe niebezpieczeństwo? Jak wytłumaczyć całkowitą porażkę tak potężnej siły militarnej jak Rosja w walce z trzeciorzędnym mocarstwem po czterech i pół roku?

Jedyną możliwą odpowiedzią jest całkowita porażka rosyjskich władz.

Źródło: Putin niszczy Rosję

Niemcy nadal płacą Ukrainie miliardy– pomimo Nord Stream?

Opublikowany przez

Miliardy pomimo ataku na Nord Stream?

Autor: Uwe Froschauer

Niemcy nadal płacą Ukrainie – pomimo Nord Stream

apolut.net/milliarden-trotz-nord-stream-anschlag-von-uwe-froschauer

Punkt widzenia Uwe Froschauera.

Od początku wojny na Ukrainie Niemcy są jednym z największych sojuszników Kijowa. Niemiecki rząd dostarczył broń, udzielił miliardowej pomocy i zapowiedział dalsze znaczące zobowiązania finansowe. Tymczasem ocena prawna ataku na Nord Stream uległa zmianie: Federalna Prokuratura postawiła zarzuty obywatelowi Ukrainy za jego rzekomy udział w wysadzeniu gazociągów Nord Stream – ataku na krytyczną infrastrukturę energetyczną Niemiec.

W tym kontekście pojawia się pytanie polityczne, które do tej pory nie wzbudziło większego zainteresowania opinii publicznej: według jakich kryteriów niemiecki rząd decyduje o solidarności, odpowiedzialności i wykorzystaniu pieniędzy niemieckich podatników?

Według niemieckiego rządu i różnych doniesień medialnych Niemcy będą w nadchodzących latach kontynuowały swoje wsparcie dla Ukrainy na wysokim poziomie . W związku z decyzjami niedawnego szczytu NATO, trwają rozmowy o kolejnych miliardach euro. Niemcy pozostają zatem jednym z najważniejszych sponsorów wojskowych i finansowych Ukrainy.

Jednocześnie organy śledcze zakładają, że zniszczenie gazociągów Nord Stream było powiązane z działaniami ukraińskich podmiotów. O odpowiedzialności karnej ostatecznie zdecyduje właściwy sąd. Niezależnie od tego, nawet teraz pojawia się fundamentalne pytanie polityczne: jakie konsekwencje poniosą Niemcy, gdy państwo, które w nadzwyczajnym stopniu wspierają, zostanie powiązane z domniemanym atakiem na niemiecką infrastrukturę?

Nord Stream – znacznie więcej niż atak na rurociąg

Zniszczenie gazociągów Nord Stream nie było zwykłym aktem sabotażu. Nie było ono skierowane przeciwko byle jakiej konstrukcji na dnie morskim, ale przeciwko centralnemu elementowi niemieckiego systemu energetycznego. Ktokolwiek zniszczył Nord Stream, uderzył nie tylko w stalowe rury na Morzu Bałtyckim, ale w gospodarczy kręgosłup uprzemysłowionego kraju.

Przez dziesięciolecia Niemcy polegały na niezawodnych i stosunkowo tanich dostawach gazu. Gaz ziemny to nie tylko energia grzewcza dla milionów gospodarstw domowych. Jest surowcem dla przemysłu chemicznego, źródłem energii dla hut stali, producentów szkła, papierni i niezliczonych średnich przedsiębiorstw z różnych sektorów. Łączna przepustowość obu systemów Nord Stream sięgała 110 miliardów metrów sześciennych gazu ziemnego rocznie, co czyni je jednymi z najważniejszych połączeń energetycznych w Europie.

Zbyt dużym uproszczeniem byłoby przypisywanie wszystkich problemów gospodarczych Niemiec wyłącznie eksplozji rurociągów. Równie nieuczciwe byłoby jednak bagatelizowanie ich znaczenia. Wraz ze zniszczeniem rurociągów kluczowa opcja dostaw została trwale wyeliminowana z arsenału narzędzi niemieckiej polityki energetycznej. Konsekwencją jest większa niepewność w zakresie dostaw energii i zwiększone uzależnienie od alternatywnych źródeł.

Wysokie ceny energii powodują wzrost kosztów całej produkcji przemysłowej. Firmy tracą konkurencyjność, inwestycje są wstrzymywane lub przenoszone za granicę, a energochłonne przedsiębiorstwa ograniczają produkcję lub zamykają działalność. Atak ten stanowił zatem kolejne, niezwykle ciężkie obciążenie dla i tak już borykającej się z problemami niemieckiej bazy przemysłowej.

Reakcja polityczna

Wraz z aktem oskarżenia Federalnej Prokuratury ten akt terroryzmu nabrał nowego wymiaru. Potwierdzenie domniemanego przestępstwa w sądzie i udowodnienie odpowiedzialności ukraińskich władz państwowych miałoby poważne konsekwencje polityczne

i międzynarodowe.

Niemniej jednak, jak dotąd nie doszło do gruntownej rewizji niemieckiej polityki wobec Ukrainy. Wręcz przeciwnie: według informacji uzyskanych przez Der Spiegel, w bieżącym roku, w związku z decyzjami szczytu NATO, Niemcy mają przekazać około 11,5 miliarda euro w ramach niemieckiej pomocy wojskowej. Jednocześnie, jak donosi magazyn, powołując się na ministra obrony Borisa Pistoriusa, Niemcy zamierzają nadal przeznaczać około 12 miliardów euro rocznie na wsparcie Ukrainy.

Kwoty te ilustrują priorytety polityczne niemieckiego rządu. Jednocześnie rodzą pytania, które muszą zostać publicznie omówione w świetle trwających śledztw: według jakich standardów polityka bezpieczeństwa, interesy gospodarcze i finansowe Niemiec są porównywane z (rzekomymi) zobowiązaniami w zakresie polityki zagranicznej? Gdzie leżą granice solidarności państwowej?

Wymiar prawny

Dalekosiężne konsekwencje polityczne wysadzenia Nord Streamu są oczywiste. Mniej uwagi poświęca się jego wymiarowi prawnemu.

Gdyby udowodniono, że atak został zaplanowany, zlecony lub wspierany przez organy państwowe i można go im przypisać na mocy prawa międzynarodowego, rodziłoby to fundamentalne pytania o odpowiedzialność państwa. W takim przypadku problem nie ograniczałby się już wyłącznie do indywidualnej odpowiedzialności karnej sprawców, ale także do potencjalnych konsekwencji działań państwa na mocy prawa międzynarodowego.

Nawet jeśli nie można prawnie mówić o wypowiedzeniu wojny – choć ja to robię – to jednak kierowany przez państwo akt sabotażu wymierzony w krytyczną infrastrukturę zaprzyjaźnionego państwa – pod warunkiem, że sąd bezstronny wobec politycznych przekonań ustali odpowiednie fakty – należałby do najpoważniejszych możliwych naruszeń zaufania międzynarodowego. Miałby on bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo narodowe, zaopatrzenie w energię i kluczowe interesy gospodarcze Niemiec.

Powstaje zatem kluczowe pytanie polityczne: jakie konsekwencje poniesie rząd niemiecki, jeśli potwierdzi się tak poważny zarzut wobec władz państwa, które jednocześnie wspiera Niemcy dziesiątkami miliardów euro w ramach pomocy? To pytanie nie jest skierowane do narodu ukraińskiego. Dotyczy ono politycznej odpowiedzialności rządu niemieckiego i sposobu, w jaki prowadzi on sprawę, której znaczenie wykracza daleko poza zwykły proces karny.

Co by było, gdyby podejrzenie padło na inne państwo?

Kolejne interesujące pytanie: czy reakcja polityczna w Niemczech byłaby taka sama, gdyby podobne podejrzenie padło na inne państwo?

Eksperyment myślowy ilustruje tę kwestię. Załóżmy, że organy śledcze oskarżyłyby obywatela Rosji, Chin lub Iranu o atak na kluczową niemiecką infrastrukturę energetyczną i jednocześnie opublikowały dowody na możliwe zaangażowanie państwa. Jakich konsekwencji politycznych można by się wówczas spodziewać?

Czy pojawiłyby się żądania dodatkowych sankcji? Czy zwołano by nadzwyczajne posiedzenie Bundestagu? Czy podjęto by kroki dyplomatyczne lub dokonano przeglądu stosunków dwustronnych? I czy kontynuowanie wypłat pomocy w wysokości miliardów w tych samych okolicznościach byłoby politycznie realne? Oburzenie z pewnością byłoby ogromne!

Chociaż na te pytania nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi, dotychczasowe reakcje niemieckiego rządu sugerują, że przy ocenie przestępstwa tej wagi stosuje się niespójne standardy. Poruszone powyżej kwestie dotyczą ogólnej zasady praworządności i polityki zagranicznej: porównywalne sytuacje należy oceniać według możliwie najbardziej jednolitych standardów. Śmiem twierdzić, że wątpię, aby miało to miejsce w przypadku Ukrainy.

Miliardy – i kwestia konsekwencji

Niezależnie od wyniku postępowania karnego, pojawia się kolejne fundamentalne pytanie. Od początku wojny Niemcy wspierały Ukrainę w stopniu niespotykanym w przypadku niemal żadnego innego państwa europejskiego. Pomoc ta obejmuje wsparcie wojskowe i bezpośrednią pomoc finansową, a także wkłady na poziomie UE, przyjęcie milionów uchodźców i udział w odbudowie.

Jeśli potwierdzi się podejrzenie, że ukraińscy urzędnicy państwowi byli zaangażowani w planowanie lub wspieranie sabotażu Nord Stream i że działanie to można im przypisać na mocy prawa międzynarodowego, pojawia się pytanie o konsekwencje polityczne i prawne. Dotyczy to nie tylko stosunków dyplomatycznych, ale także potencjalnych roszczeń wynikających z zasad odpowiedzialności państwa i prawa międzynarodowego. Czy konkretne ustalenia sądów, oparte na odpowiednich standardach prawa międzynarodowego, mogą prowadzić do roszczeń odszkodowawczych lub innych konsekwencji prawnych?

W tym kontekście warto przeanalizować zakres niemieckiego wsparcia od 2022 roku. Skala ta ilustruje już przyjętą przez Niemcy odpowiedzialność finansową oraz dodatkowe fundusze, które zostały teraz zapowiedziane.

Według niemieckiego rządu, Kilońskiego Instytutu Gospodarki Światowej (Ukraine Support Tracker) i Komisji Europejskiej, Niemcy przekazały lub zobowiązały się do wsparcia Ukrainy ponad 50 miliardów euro od początku rosyjskiego ataku w lutym 2022 roku. Niemcy należą do największych światowych darczyńców Ukrainy.

Pomoc ta obejmuje znacznie więcej niż dostawy broni. Obejmuje również bezpośrednią pomoc finansową Unii Europejskiej, opiekę i zakwaterowanie uchodźców w Niemczech, pomoc w odbudowie i wiele innych usług rządowych. Samo wsparcie wojskowe sięga obecnie dziesiątek miliardów euro. I to szaleństwo ma się utrzymać dla Ukrainy w nadchodzących latach, z około 12 miliardami euro rocznie?! Myślę, że zrozumiałe jest, że jako obywatel Niemiec czuję się całkowicie zdradzony tak nieodpowiedzialnym i antyobywatelskim traktowaniem tej zbrodni.

Te liczby wyraźnie ilustrują skalę finansową, jaką osiągnęła obecnie niemiecka polityka wobec Ukrainy. Powinno istnieć duże zainteresowanie opinii publicznej kwestią konsekwencji prawnych i politycznych, gdyby sądy kiedyś orzekły, że ukraińskie władze państwowe są odpowiedzialne za sabotaż gazociągów Nord Stream lub ponoszą za to odpowiedzialność na mocy prawa międzynarodowego. W takim przypadku pojawiłyby się liczne pytania. Czy wystąpiłyby konsekwencje dyplomatyczne? Czy rząd niemiecki musiałby ponownie ocenić swoje środki wsparcia? Czy roszczenia o reparacje lub odszkodowania wynikałyby z zasad odpowiedzialności państwa? Czy też względy polityczne nadal miałyby pierwszeństwo przed konsekwencjami prawnymi?

Co tak naprawdę się dzieje, panie Merz? Co jeszcze dzieje się za kulisami? Jaki program realizuje pan i pański rząd? Czy w razie potrzeby pociągnie pan Ukrainę do odpowiedzialności? Czy w końcu przestanie pan marnować ciężko zarobione pieniądze podatników na Ukrainę? Czy pociągnie pan Ukrainę do odpowiedzialności za szkody i zażąda zwrotu już udzielonej pomocy finansowej, przekazując ją obywatelom Niemiec, których Pan rzekomo reprezentuje? Jestem bardzo ciekaw, Panie Merz! Moim zdaniem pańskie postępowanie wobec Ukrainy to zdrada narodu niemieckiego, który Pan rzekomo reprezentuje!

Miliardy dla Ukrainy – środki oszczędnościowe w kraju

Środki budżetowe są ograniczone, a każda decyzja polityczna nieuchronnie oznacza mniej pieniędzy dostępnych gdzie indziej. Dlatego rząd niemiecki regularnie wskazuje na potrzebę konsolidacji, oszczędności i reform strukturalnych. Obywatele muszą zacisnąć pasa, gminy muszą efektywniej zarządzać swoimi finansami, a systemy zabezpieczenia społecznego znajdują się pod znaczną presją finansową z powodu zmian demograficznych. Ten tok rozumowania nasuwa jednak pytanie: skoro pozornie nieograniczona jest możliwość przeznaczania coraz większych miliardów na pomoc dla Ukrainy, to dlaczego tak bardzo brakuje środków na rozwiązywanie tak wielu problemów w kraju? Czy Pan, Panie Merz, jest rzeczywiście Kanclerzem Ukrainy, czy Niemiec?

Podczas gdy Berlin zapewnia Ukrainie kolejne miliardy, jednocześnie dyskutuje o cięciach w dochodach podstawowych, reformach systemu emerytalnego i ubezpieczeń na życie, cięciach w opiece zdrowotnej i większym obciążeniu finansowym obywateli. Rząd niemiecki uzasadnia te środki napiętą sytuacją budżetową i niezbędnymi działaniami konsolidacyjnymi. Tragiczną sytuację finansową Niemiec przypisuję przede wszystkim marnotrawieniu pieniędzy podatników na nieuzasadnione cele polityki zagranicznej.

Samorządy lokalne również biją na alarm od pewnego czasu. Wiele miast i miasteczek boryka się z rosnącymi wydatkami na opiekę społeczną, zaległościami inwestycyjnymi i poważnymi problemami finansowymi. Szpitale zmagają się z presją ekonomiczną, sektor opieki pielęgniarskiej z chronicznymi brakami kadrowymi, a kryzys mieszkaniowy pogłębia się, szczególnie w obszarach metropolitalnych.

Skoro dziesiątki miliardów euro można zmobilizować na wsparcie innego kraju, oczekuję zrozumiałych odpowiedzi, dlaczego jednocześnie mówi się o napiętych budżetach na usługi socjalne, opiekę, służbę zdrowia czy infrastrukturę miejską. Mógłby Pan z łatwością zaoszczędzić 12 miliardów euro rocznie, Panie Merz! Istnieją również możliwości oszczędności w dodatkach wypłacanych Panu i innym posłom. Domaga się Pan, aby obywatele zacisnęli pasa, podczas gdy Pan i Panu podobni stale domagają się wyższego wynagrodzenia za swoją pracę, niezależnie od jej oceny. Powiedziałbym, że to podwójne standardy, prawda?

… Na koniec trafny komentarz Sahry Wagenknecht na Facebooku z 2 lipca 2026 r.:

„Federalna Prokuratura oskarżyła głównego ukraińskiego podejrzanego o eksplozję Nord Stream o zbrodnie wojenne. Co jeszcze musi się wydarzyć, zanim niemiecki rząd w końcu podejmie działania? Wszyscy wiedzą, że to ukraiński rząd, najprawdopodobniej sam Zełenski, zlecił ten akt terroru. W ramach podziękowania za zniszczenie naszej infrastruktury energetycznej Merz z radością nadal wysyła Kijowowi miliardy dolarów w darowiznach, które następnie giną w bagnie korupcji. Dość tego! To sprzeniewierzanie pieniędzy podatników musi zostać natychmiast powstrzymane. Zamiast wystawiać się na pośmiewisko na całym świecie, niemiecki rząd powinien skupić się na ponownym imporcie niedrogiego rosyjskiego gazu za pośrednictwem pozostałego, nienaruszonego odcinka gazociągu. To byłaby ogromna ulga dla firm i konsumentów!”

Zgadza się! Nic dodać.

Uwe Froschauer

Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.

Artykuł ukazał się 6 lipca 2026 roku na stronie : https://apolut.net/milliarden-trotz-nord-stream-anschlag-von-uwe-froschauer

Porozumienie pozostaje zawieszone, podczas gdy Stany Zjednoczone przechodzą do Planu „B”

Opublikowany przez

Porozumienie pozostaje zawieszone, podczas gdy Stany Zjednoczone przechodzą do Planu „B”.

Alastair Crooke

Podczas gdy Cieśnina Ormuz pozostaje zablokowana, a frakcje w Białym Domu nadal walczą ze sobą – kto tu tak naprawdę z kim gra?

Plan A zakładał obalenie Republiki Islamskiej, postrzeganej jako kruchy domek z kart. Ten upadek – spodziewano się go – rozprzestrzeniłby się i pociągnął za sobą kilka powiązanych ze sobą frontów osi oporu, zgodnie z analizą Mossadu i powiązanych z nim izraelskich ośrodków władzy w USA. (Niektórzy amerykańscy urzędnicy mieli jednak co do tego wątpliwości).

Przewidywanie powstania ludowego w Iranie okazało się błędem strategicznym o tak wielkiej skali, że doprowadziło do powstania silniejszej, bardziej buntowniczej i pewnej siebie republiki. Nawet izraelscy eksperci przyznają, że fałszywe przesłanki leżące u podstaw wojny stworzyły nową równowagę sił na Bliskim Wschodzie. Do tego czasu, według czołowego izraelskiego komentatora wojskowego (Alona Bena Davida), Izrael był głównym rozmówcą na Bliskim Wschodzie w imieniu interesów świata; ale od tej pory głównym rozmówcą był i będzie Iran. Ten komentarz podkreślił skalę przekroczenia Rubikonu.

W związku z tym kolektywny blok pro-syjonistyczny przeszedł do Planu B – „oszustwa” opartego na porozumieniu. Interpretacje Trumpa, które Iran prawdopodobnie zaakceptowałby, skutecznie rozbroiłyby Iran poprzez porozumienie nuklearne, które ujawniłoby państwo ze względu na jego wymogi „weryfikacji”: natarczywe, „wszędzie” niespodziewane inspekcje Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w „tajnych podziemnych obiektach” oraz przesłuchania naukowców i akademii badawczych. Wszystko (ponownie) zostałoby ujawnione.

W powiązaniu z szerszymi izraelskimi ambicjami hegemonialnymi Planu „B”, celem byłoby jednoczesne zneutralizowanie Hezbollahu poprzez odrębne porozumienie rozbrojeniowe wynegocjowane przez uległe frakcje rządu libańskiego, wywierające presję na ruch z północy, podczas gdy Izrael siałby spustoszenie na południu.

Równocześnie plan zakłada sterylizację palestyńskiego ruchu oporu poprzez wykorzystanie wietnamskiego „Strategicznego Programu Hamleta” jako modelu przymusowego przesiedlenia do sterylizowanych, ogrodzonych „obozów koncentracyjnych”.

Trzeci element obejmuje rozbrojenie irackiego ruchu oporu przez posłusznego, mianowanego przez USA nowego premiera, Alego al-Zaidiego, który pod pretekstem wspieranej przez USA kampanii antykorupcyjnej żąda rozbrojenia irackiego ruchu oporu do 30 września. Neutralizacja irackiego ruchu oporu jest postrzegana jako klucz do ułatwienia inwazji Syrii na północny Liban przez dżihadystyczną milicję prezydenta Jolaniego, aby całkowicie zamknąć imadło wokół Hezbollahu.

Ogólnie rzecz biorąc, Plan „B” wydaje się sugerować bardzo kompleksowy projekt pacyfikacji regionalnej, szczególnie w powiązaniu z wysiłkami Stanów Zjednoczonych zmierzającymi do siłowego otwarcia „amerykańskiego korytarza” po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz.

Koncepcja regionalnej pacyfikacji zostanie prawdopodobnie uznana za sprytny ruch Trumpa mający na celu złagodzenie presji wynikającej z gniewu neokonserwatystów w związku z jego „ustępstwami” wobec Iranu zawartymi w porozumieniu o porozumieniu.

Ale czy to naprawdę mądre? Marco Rubio otrzymał polecenie nadzorowania placówki w Bejrucie, aby mogła ona zawrzeć pokój z Izraelem, który jest wrogo nastawiony do Hezbollahu. Jednak powstały „akt papieru” rozbrojenia Hezbollahu nie ma legitymacji; jest sprzeczny z konstytucją Libanu i wymagałby zatwierdzenia przez rząd i parlament, aby mieć jakąkolwiek ważność lub znaczenie.

Porozumienie izraelsko-libańskie uderza jednak w oddzielnie uzgodnioną, kierowaną przez Katar, amerykańsko-irańską strukturę koordynacyjną Vance’a, mającą na celu monitorowanie przestrzegania porozumienia w Libanie. Inicjatywa Rubia, mająca na celu wykluczenie Iranu z libańskich ram koordynacyjnych, podważa porozumienie i wysiłki mediacyjne Vance’a. Trzystronicowy „dokument” Rubia niczego nie rozwiąże, a jedynie pozostawi „problem libański” otwartą raną.

Niemniej jednak „zawieszenie broni w Libanie i wycofanie wojsk izraelskich” są kluczowe dla funkcjonowania porozumienia. Wygląda na to, że Netanjahu zlecił Ronowi Dermerowi nakłonienie Rubia do sabotowania porozumienia.

Mamy więc teraz wojnę domową w Białym Domu w sprawie Iranu – Vance kontra Rubio – podczas gdy porozumienie pozostaje w zawieszeniu, prawdopodobnie wciąż obowiązuje, choć w stanie uśpienia.

Tymczasem sytuacja się rozpada: główny kontrkandydat Netanjahu w nadchodzących wyborach, były dowódca Sił Obronnych Izraela i były członek gabinetu wojennego, Gadi Eisenkot, potwierdził w tym tygodniu, że „Iran nigdy nie zdobył broni jądrowej. Doskonale znam całą sytuację wywiadowczą… Netanjahu wymyśla rzeczywistość, fabrykuje groźby i w ten sposób straszy izraelską opinię publiczną”.

Były premier Bennett zgodził się z tym, nazywając twierdzenia Netanjahu „kłamstwami” i oskarżając go o „odwracanie historii”.

Wszystko to niewiele pomoże Trumpowi w realizacji pilnej potrzeby całkowitego otwarcia Cieśniny Ormuz, aby zapobiec poważnemu kryzysowi gospodarczemu. Wbrew poglądowi, że jest to sprytne posunięcie, istnieje pogląd (coraz częściej podzielany przez Irańczyków, między innymi) głoszący, że Iran jest oszukiwany przez Stany Zjednoczone – że memorandum jest podstępem mającym na celu wymuszenie natychmiastowego ponownego otwarcia cieśniny Ormuz, jak sugerował Vance, w celu uzupełnienia amerykańskich i zachodnich strategicznych rezerw ropy naftowej oraz zyskania czasu na ocenę, gdzie USA mogą mieć wpływ w odniesieniu do innych elementów memorandum.

Opinie w kluczowej irańskiej radzie ekspertów (i wśród opinii publicznej) uległy zaostrzeniu: Iran nie powinien czynić żadnych ustępstw wobec USA, zwłaszcza w kwestii przepływu (wrogich) statków przez Cieśninę Ormuz. Konsensus jest taki, aby utrzymać presję Iranu na Ormuz, dopóki ból nie stanie się nie do zniesienia.

Podczas gdy w Waszyngtonie pojawiają się pęknięcia – a Iran jest coraz bardziej nieufny wobec Trumpa i jego zygzakowatego kursu – porozumienie okazuje się oszustwem, mającym na celu jedynie otwarcie drzwi, zanim Iran zostanie zaatakowany zarówno pośrednio (za pośrednictwem sojuszników z ruchu oporu), jak i bardziej stanowczo.

Co ciekawe, ta coraz powszechniejsza opinia zbiega się z wypowiedzią ministra spraw zagranicznych Rosji Siergieja Ławrowa, który wyraził przekonanie, że „porozumienia” osiągnięte z Trumpem w Anchorage prawdopodobnie również były oszustwem ze strony USA.

Kto więc kogo „oszukał”? Obecnie ropa z Zatoki Perskiej nie płynie do USA. Według agencji Reuters, co najmniej pięć supertankowców przewożących łącznie 10 milionów baryłek saudyjskiej ropy, załadowanych w Ras Tanura, opuściło Cieśninę Ormuz. Dwa z pięciu bardzo dużych tankowców, które opuściły cieśninę, zmierzają do Japonii, a dwa kolejne do Chin. Oznacza to – jak zauważył Larry Johnson – że nawet gdyby tankowce miały teraz dotrzeć do USA, Stany Zjednoczone nadal borykałyby się z poważnym niedoborem kwaśnej ropy naftowej, najwcześniej do 23 sierpnia, biorąc pod uwagę 42-dniowy czas tranzytu do USA. (Kwaśna ropa naftowa jest kluczowym surowcem dla złożonych amerykańskich rafinerii produkujących olej napędowy i paliwo lotnicze).

Powojenna analiza wojny USA-Izrael z Iranem musi zostać wstrzymana, ponieważ zarówno Trump, jak i Netanjahu wkraczają w okres zawieszenia broni przed wyborami.

Trump może zagrozić „unicestwieniem” Iranu, jeśli ten nie skapituluje i nie ugnie się przed nim, ale wątpliwe jest, czy Stany Zjednoczone będą w stanie utrzymać swoją obecność wojskową w regionie przez długi czas, biorąc pod uwagę ograniczone rezerwy amunicji. Niemniej jednak, kolejna runda intensywnej wojny kinetycznej jest wysoce prawdopodobna – i powszechnie oczekiwana w Iranie.

Krótki, „wydajny” atak militarny USA na Iran jest możliwy, ale nie przyniósłby żadnych korzyści strategicznych.

Kto więc przegrywa w tej „wojnie”? Izrael – i Netanjahu. Netanjahu również jest pod ogromną presją wyborczą.

Oczekiwany triumf Izraela na Bliskim Wschodzie nie zmaterializował się. Połączona wojna rewolucyjna przeciwko Rosji i oblężenie Chin również utknęły w martwym punkcie, a izraelski (jak dotąd niezachwiany) wpływ na USA również został zakwestionowany.

Po tym, jak Netanjahu przekonał Trumpa do wycofania się z JCPOA w 2015 roku, czołowi izraelscy komentatorzy ds. bezpieczeństwa zaczęli ubolewać nad ich strategiczną pomyłką, nazywając ją „jedną z największych strategicznych pomyłek XXI wieku”. Co ciekawe, niektórzy w Izraelu – w tym wysocy rangą wojskowi – już teraz ubolewają nad zabójstwem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego 28 lutego 2026 roku. „Przynajmniej wiedzieliśmy, na czym stoimy w sprawie Chameneiego” – powiedział Benowi Caspitowi wysoko postawione źródło w izraelskim wojsku.

„[Chamenei] miał czerwone linie, miał strategię i do pewnego stopnia był zrównoważony. W irańskim szaleństwie była pewna stabilność. Obecne przywództwo jest o wiele mniej stabilne, o wiele bardziej radykalne i nieprzewidywalne. Są upojeni władzą i pychą, przekonani, że pokonali zarówno Amerykę, jak i Izrael”.

Źródło: Porozumienie o porozumieniu pozostaje w zawieszeniu, podczas gdy Stany Zjednoczone przechodzą do planu „B”

Otwarta brama i żadnych pytań…

Opublikowany przez

Otwarta brama i żadnych pytań…

Date: 6 luglio 2026Author: Uczta Baltazara babylonianempire/otwarta-brama-i-zadnych-pytan

Nie wiem, czy pamiętacie film „Nie pozostaje nam nic innego, jak tylko płakać” z Massimo Troisi i Roberto Benigni’m. Mam na myśli scenę, w której dwaj przyjaciele, przejeżdżając przez kontrolę celną w punkcie granicznym, słyszą pytania strażnika: „Kim jesteście? – Dokąd jedziecie? – Co przewozicie? – Ilu was jest? – Jeden florin!”

Z góry przepraszam za brak szacunku, ale widząc papieża na Lampedusie przy tak zwanej „Bramie Europy”, przypomniał mi się ten właśnie film.

I pomyślałem sobie: cóż, w końcu skoro jest to brama wejściowa do naszych ziem, czy nie byłoby sensowne umieścić tam jakiegoś funkcjonariusza (strażnika, ochroniarza, wartownika, kogokolwiek) który pytałby: „Kim jesteście? – Dokąd jedziecie? – Co przewozicie? – Ilu was jest?”

Natomiast papież powiedział, że musimy „przyjmować, chronić, wspierać i integrować”. Kropka. Nie zadając żadnych pytań.

A co z florinem? – Cóż, wydaje mi się, że jest to oczywiste: to my mamy go zapłacić.

INFO: aldomariavalli.it/2026/07/06/una-porta-aperta-e-niente-domande/

=====================================================================

«Nie pozostało nam nic innego, jak płakać» to film z 1984 roku, napisany, wyreżyserowany i zagrany przez Roberto Benigni’ego i Massimo Troisi’ego.

W roku 1984, w Toskanii, Mario i Saverio utykają w samochodzie na przejeździe kolejowym. Aby uniknąć niekończącego się oczekiwania na pociąg, wybierają skrót, który cofnie ich w czasie aż do roku 1492.

Rok 1984, toskańska wieś. Woźny Mario i nauczyciel Saverio stoją na przejeździe kolejowym, czekając na przejazd pociągu. Są przyjaciółmi i zwierzają się sobie nawzajem. Saverio martwi się między innymi depresją siostry z powodu rozpadu jej związku z Amerykaninem. Ponieważ oczekiwanie się przedłuża, postanawiają pojechać wąską drogą przez pola. Po chwili ich samochód psuje się. Robi się ciemno i pada deszcz. Znajdują nocleg w gospodzie, gdzie zauważają świece, pióro i kałamarz. Idą na górę i zastają inną osobę śpiącą w pokoju.

Następnego ranka, zaraz po przebudzeniu, z rozbawieniem widzą ich gospodarza Remigia oddającego mocz przez okno, ale ich śmiech zostaje natychmiast przerwany sykiem włóczni, która go zabija. Mario i Saverio widzą ludzi w czarnych płaszczach uciekających konno, zbiegają na dół i znajdują innych, ubranych bardzo dziwnie. Z niedowierzaniem pytają mężczyznę, gdzie są i odkrywają, że są w Frittole, wyimaginowanej toskańskiej wiosce, w “wieku czternastym”, “prawie piętnastym”. Początkowo myśląc, że to okropny żart, muszą jednak pogodzić się z brutalną rzeczywistością podróży w czasie i zatrzymują się u Vitellozza, brata zamordowanego, który opowiada im o straszliwej waśni z niejakim Giuliano Del Capecchio, który morduje jego rodzinę. W wiosce spotykają Parisinę, matkę Vitellozza i zmarłego Remigia, i zaczynają pracować w ich sklepie mięsnym.

W renesansowej scenerii wioski rozgrywa się wiele wydarzeń. Saverio natychmiast przyzwyczaja się, podczas gdy Mario odmawia zaaklimatyzowania się. Wkrótce jednak, podczas nabożeństwa, Mario spotyka Pię, młodą kobietę z bogatej rodziny, i zakochuje się w niej. Zaczyna widywać Pię, zaglądając przez mur jej domu. Tymczasem Vitellozzo zostaje aresztowany, a Saverio i Mario na próżno piszą list do Girolamo Savonaroli, aby uzyskać jego uwolnienie.

Saverio, który nie kryje pewnej irytacji spotkaniami Maria z młodą Pią; nieustannie prosi Mario, aby zapytał młodą kobietę, czy ma przyjaciółkę, którą mogłaby mu przedstawić, i narzeka, że ​​zawsze jest jedynym, który pracuje w sklepie mięsnym. Kierowany politycznym i intelektualnym zapałem, przekonuje przyjaciela do podróży do Hiszpanii, aby spotkać się tam z Krzysztofem Kolumbem i odwieść go od wyprawy do Indii i odkrycia Ameryki, tak aby w przyszłości jego siostra nie mogła spotkać Amerykanina, który ją porzucił. W bliżej nieokreślonym miejscu spotykają wojowniczkę, Astriahę, która zastrasza ich, strzelając w ich furmankę.

Po przybyciu do Francji Mario i Saverio spotykają Leonarda da Vinci i powodowani niepohamowanym entuzjazmem, próbują podzielić się z nim swoją wiedzą na temat aktualnych wynalazków. Jednak z powodu własnej niewiedzy oraz niemożności pojęcia przedstawianych kwestii przez geniusza, po próbach wyjaśnienia mu działania pociągu, termometru, elektryczności i sygnalizacji świetlnej, obaj muszą się pogodzić z tym, że nauczą go, z niewielkim powodzeniem, gry w karty.

W tawernie ponownie spotykają Astriahę, która mówi im, że jej zadaniem było uniemożliwienie przybycia obcokrajowcom do Hiszpanii, aby zapewnić wypłynięcie statków Kolumba. Zdumieni tymi słowami, pędzą na brzeg, gdzie widzą, że karawele już odpłynęły.

W trakcie podróży, natrafiają też na bardzo gorliwego celnika, który przepytuje ich szczegółowo i wymusza na nich zapłatę „fiorina”, powtarzając swą formułę także wtedy, gdy muszą podnieść worek, który w międzyczasie spada z ich wozu (słynny we Włoszech skecz poniżej).

Obaj próbują wrócić do Włoch i ku swojemu zdziwieniu dostrzegają dym wydobywający się z lokomotywy. Przekonani, że zostali przeniesieni w wiek XX, z przykrością odkrywają, że maszynistą jest Leonardo, który wykorzystał ich wskazówki i zdołał wynaleźć pociąg. Widząc ich rozczarowanie, Leonardo zapewnia ich, że zyski z owego przedsięwzięcia zostaną podzielone po równo. https://it.wikipedia.org/wiki/Non_ci_resta_che_piangere

………………

CAŁA KOMEDIA:

Polska i Ukraina – całkowita sprzeczność interesów

Opublikowany przez

Polska i Ukraina – całkowita sprzeczność interesów

Autor: piko, 2 lipca 2026

By pojąć z czym Polska ma do czynienia od wschodu trzeba zrozumieć czym się różni naród od narodowość, jak tworzy się państwo, jak przebiegają procesy narodowotwórcze.

W XIX wieku pojawiły się hasła, że narody mają prawa do samostanowienia, czyli każda grupa etniczna mogłaby mieć teoretycznie swoje własne państwo, czyli mogliby mieć np. Ślązacy, Kaszubi, Słowacy, itp.  Gdyby powyższe hasło traktowane było zupełnie dosłownie Europa przemieniłaby się w totalną anarchię i rozpadłyby się wszystkie istniejące państwa.

Dlatego nijaki Engels zwrócił uwagę, że są tzw. narody historyczne to znaczy takie, które posiadają setki lat tradycji historycznej, setki lat tradycji państwowej, elity polityczne, język w znaczeniu języka literackiego i doszedł do wniosku, że to są normalne narody, które jeśli nic by nie stało na przeszkodzie powinny mieć swoje własne państwa. Dodałbym jeszcze do tej listy wyznawaną przez większość religię kształtującą etykę.

Grupy uśpione w swoim poczuciu narodowym, które nie posiadały ww. cech i nie dobijały się intensywnie o swoją niepodległość, nazywane były narodami niehistorycznymi.

Obecnie w socjologii stosuje się rozróżnienie na narody i narodowości, grupy etniczne. Narodowość to taka grupa etniczna, która nie miała ciągot, potrzeby, woli do stworzenia własnego państwa w odróżnieniu od narodów, które taką potrzebę miały, artykułowały i były gotowe przelewać krew za swoje własne, niepodległe państwo.

Teraz przejdźmy do Ukrainy. W pewnym momencie historycznym pojawia się w narodowości chęć stworzenia narodu. Chęć to jedno a tradycja historyczna to drugie. W tym przypadku nie było nawet pojęcia Ukraińców jako narodowości, nie było żadnych narodowych idei, bohaterów, wzorców, dynastii, instytucji, niczego. Tak naprawdę ludność zamieszkująca tereny dzisiejszej Ukrainy była grupą separatystyczną w stosunku do jakiś większych grup narodowych, imperiów w których przez stulecia przebywała. Ukraina po rosyjsku to to samo co Kresy po polsku – coś na skraju krańca.
I teraz ta grupa etniczna (naród niehistoryczny, narodowość), która sobie istniała przez całe lata nagle została wzbudzona do aktywności politycznej.

Ponieważ nie posiadała własnych bohaterów narodowych, wtedy musi sięgnąć po jakichkolwiek, którzy  o tę Ukrainę walczyli. No i problem jest taki, że jak się spojrzy na tych bohaterów to skóra cierpnie – Stefan Bandera, Szuchewicz, Andrej Melnik, itd. – czyli UPA i banderyzm, czyli mówiąc wprost mordercy i ludobójcy. Innymi słowy wszyscy bohaterowie Ukrainy, z polskiego punktu widzenia, są naszymi wrogami (z rosyjskiego i żydowskiego również).

Oczywiście jakby dobrze poszukać, to by się znalazło kilka pozytywnych postaci, pewnie mniej znanych również pośród samych Ukraińców ale teraz władze w Kijowie dla poparcia i uzasadnienia swojej szowinistycznej i nacjonalistycznej ideologii sięgają po najbardziej  ekstremistyczny element, który dosłownie brodził po kostki w polskiej krwi.

Teraz pojawia się pytanie, czy tak się musiało stać? Tak, tak się musiało stać dlatego, że ukraiński nacjonalizm jest przede wszystkim separatyzmem, jest ideologią buntu wobec starych panów, czyli Polaków i ideologią separatystycznego buntu wobec nowych panów, czyli Rosjan.

I w tej sytuacji to nie jest nacjonalizm pozytywny mówiący: “Chcemy mieć własne państwo”, tylko to jest nacjonalizm przede wszystkim o charakterze chłopskiego buntu, ruchawki  nienawidzącej wszystkich, którzy kiedykolwiek byli panami.
W tej sytuacji wiara polskich elitek infantylno-agenturalnych (za Wielomskim) w to, że naród powstały na bazie szowinizmu i separatyzmu, w stosunku do całej historii tych ziem, może być sympatycznie nastawiony do Polski – jest żałosna i tragiczna zarazem. Póki co nacjonalizm ukraiński może istnieć tylko i wyłącznie w skrajnej opozycji do wszystkiego co rosyjskie i co polskie.

Gdyby państwo ukraińskie istniało powiedzmy ze 100 lat, to wtedy prawdopodobnie Ukraińcy by stworzyli jakiś własny panteon swoich polityków, myślicieli. Ponieważ mają bardzo krótką historię, to w takiej sytuacji sięgnęli po ekstremistów uznając, że innych nie mają a ci są najlepsi na te czasy, będą wywoływać wielkie wstrząsy opinii publicznej, rozpalać silne emocje itd.
I to jest pierwszy powód całkowitej niezgodności interesów Polski i Ukrainy.

Drugi powód, dla którego sojusz polsko-ukraiński nie jest możliwy – bezpieczeństwo
Sojusz z Polską w takiej sytuacji jak opisałem wyżej był od początku absolutnie niemożliwy. Pamiętamy gdy Duda projektował ukropol bez granic, opowiadał o jednym państwie i takie tam dyrdymały. Ukraińcy patrzyli prawdopodobnie na nich jak na wariatów ale póki czołgi, samoloty i pieniądze szły to się uśmiechali. Oczywiste jest, że nie po to wyszli ze Związku Radzieckiego, żeby tworzyć jakiś ukropol z Polską, którą traktują jako swojego wielusetletniego ciemiężyciela.

Paradoksalnie magnaci kresowi z Jeremim Wiśniowieckim na czele, to była spolonizowana szlachta ruska (tacy spolonizowani Ukraińcy). Trochę im z turańszczyzny zostało, bo wbijanie na pal to orientalny sposób sprawowania władzy.

W tej chwili dla Ukrainy największym niebezpieczeństwem  jest Federacja Rosyjska, która ma pewne problemy z pogodzeniem się, że w ogóle Ukraina istnieje jako odrębne państwo, a już na pewno nie w tych granicach, z których wyszła ze Związku Radzieckiego. No to w takiej sytuacji Ukraina dramatycznie potrzebuje sojusznika, sojusznika który będzie miał potencjał polityczny, ekonomiczny i militarny, żeby ją na tyle wspomóc, aby zachowała swoją odrębność od Rosji, a najlepiej jeszcze na tyle wspomóc, żeby była w stanie odbić Donbas. Na Krym chyba machnęli ręką.

No i kto im pomoże odbić Donbas? Polska? Polska nie posiada potencjału ani politycznego, ani ekonomicznego żeby to sfinansować, ani militarnego, poza tym Polski nie cierpią. Przez pewien moment liczyli na USA ale w tej chwili już widzą, że nie ma na to żadnych szans. Amerykanie nawet do NATO ich nie chcą wpuścić, więc zostały im oczywiście Niemcy i poniekąd Wielka Brytania. No ale z Wielką Brytanią to wszyscy wiemy, że bardzo chętnie walczy do ostatniego żołnierza swoich sojuszników, a sama swoich nie wyśle.

W tej sytuacji Ukraińcy doszli do wniosku, że mają dwie możliwości – albo znajdować się w sferze imperium rosyjskiego i stać się państwem buforowym pomiędzy Unią Europejską a Rosją pod wpływami rosyjskimi. Albo druga możliwość – doszlusować do niemieckiej Mittel Europy. Dlaczego? Dlatego że Niemcy są w tej chwili w Europie jedynym państwem, które być może jest w stanie zapewnić im odrębność od Rosji.

Niemcy nie zapewnią Ukrainie odzyskania ziem, które utraciła ale przynajmniej dają szansę na to, że Ukraina więcej nie straci.
I to jest absolutnie oczywiste, zrozumiałe. O tym pisał Dmowski ponad 100 lat temu, że jeśli państwo ukraińskie powstanie, to będzie naturalnym aliantem Niemiec. I teraz po 4 i pół roku wojny wielu polityków PiS o tym krzyczy. Ale jak ja i inni o tym pisaliśmy od onuc wymyślano. A prawda jest taka, że aby przypodobać się Niemcom, Kijów będzie prowadził politykę antypolską dociskania Polski od strony wschodniej. Czyli jesteśmy w kleszczach.

Trzeci element konfliktu interesów – wejście do UE i federalizacja
Ukraina na pewno nie wejdzie do NATO. Ukraina będzie za to bardzo chciała wejść do Unii Europejskiej i to nie ze względów ekonomicznych. Wejście do Unii Europejskiej będzie oznaczać całkowite wykupienie jej resztek przez zachodnich inwestorów.
Ukraina będzie chciała wejść do Unii Europejskiej po to, żeby tę Unię Europejską w sposób znaczący przerobić.

Otóż jeżeli Ukraina nie będzie członkiem NATO i NATO w takiej sytuacji nie pomoże Ukrainie odzyskać Donbasu, to jedyną nadzieją są Niemcy. Niemcy, które w tej chwili razem z Francją naciskają na federalizację Unii Europejskiej ze wspólną polityką zagraniczną i obronną. Polityka obronna Unii Europejskiej wcześniej czy później skończy się pomysłem stworzenia wspólnej armii europejskiej, gdzie Polacy, Niemcy, Francuzi, Portugalczycy, Ukraińcy, itd. będą mieli jedną armię. I po co taka armia dla Ukrainy? No bo Donieck, bo Ługańsk, … . A Ukraińcy mają wyszkolone w boju wojsko.

To jest absolutnie sprzeczne z polskim interesem, bo państwo polskie ma swój interes by przetrwać jako suwerenne, a nie jako członek składowy federalnego państwa europejskiego. Ukraina z góry się godzi na to, że nie będzie niepodległym państwem, podczas kiedy my Polacy o to walczymy i Ukraina w tej kwestii będzie absolutnie wrogim nam państwem, które będzie zawsze popierało federalizację i stworzenie armii europejskiej. Dlatego nasze interesy są sprzeczne.

Punkt czwarty – ekonomia
Każdy rolnik wie, że po wejściu Ukrainy do Unii Europejskiej nasze rolnictwo skazane jest na zagładę. Wielkoobszarowe, lantyfundialne ukraińskie rolnictwo, powiedzmy szczerze, należące do oligarchów, black rocków i wielkich korporacji na gigantycznych folwarkach, czarnoziemach będzie zdecydowanie bardziej konkurencyjne niż rolnictwo polskie.
Dlatego Polska jest jakby naturalnie niezainteresowana wejściem Ukrainy i stworzeniem wspólnego rynku z Ukrainą, jeśli chodzi o produkty rolne i pewnie nie rolne też. No i wreszcie będzie to oczywiście oznaczało, gdyby Ukraina była w Unii Europejskiej, że zmniejszą się znacząco pieniądze unijne dla Polski, bo będzie trzeba to pchać na Ukrainę.

Polska automatycznie staje się płatnikiem netto i będziemy do Unii Europejskiej dopłacać. Ktoś powie, no to w takie sytuacjach jak nam się nie będzie opłaciło, to wyjdziemy z Unii Europejskiej. I tu jest problem. Jesteśmy w kleszczach Niemcy – Ukraina.
Wszyscy ci, którzy marzą o Poleksicie,  po wejściu Ukrainy będzie to bardzo trudne ze względów komunikacyjnych i handlowych. Jeszcze bardziej trudne niż jest w tej chwili.

Punkt piąty – demografia


Jak oceniają władze ukraińskie zostało ok. 23 mln obywateli z czego 11 mln to emeryci. Z 12 mln zapewne z wojny spora część mężczyzn nie wróci. Z powracających duży odsetek będzie cierpiał na PTSD i będzie inwalidami. Większość emigrantów pozostanie poza krajem. Polecam zajrzeć tu.

I w takiej sytuacji Budanow mówi, że ktoś musi odbudować Ukrainę. Kto? No i powiedział wprost: trzeba będzie ściągnąć tak zwanych, jak to się mówi w Polsce, inżynierów i doktorów. Doktorzy i inżynierowie odbudują Ukrainę.


Innymi słowy mamy paradoks – pod hasłami szowinizmu ukraińskiego, banderyzmu, mobilizuje się społeczeństwo do działań skutkującymi gigantycznymi stratami ludzkimi, a w to puste miejsce planuje się sprowadzić ludność etnicznie zupełnie obcą i stworzenie w przyszłości społeczeństwa multikulti.

Okazuje, że ten cały siermiężny banderyzm to jest nic innego tylko ideologia wojenna. A za tym kryje się projekt typowo globalistyczny podmiany ludności, czyli sprowadzenia w to miejsce milionów ludzi z zewnątrz. Państwo będzie stanowiło jakieś dziwaczny melanż. Trochę banderyzmu, trochę wielokulturowości. Taki układ będzie niestabilny i któraś z tych opcji będzie musiała wygrać.

Jaka Ukraina by nie była (szowinistyczna czy multikulti) dla Polski nic dobrego z tego nie wyniknie.

Każdy kto jest przeciw:
– federalizacji UE,
– zniesieniu zasady jednogłośności,
– wprowadzeniu armii europejskiej,
– wspólnej polityki EU,
musi być przeciw wejściu Ukrainy do Unii Europejskiej.

Jak ktoś twierdzi, że wymienione sprzeczności nie są istotne bo Ukraina walczy za nas, to jest debilem. Debil – dorosła osoba o umysłowości 12. latka.

Po pierwsze nie walczy za nas tylko za nasze.

Po drugie – takie stwierdzenie powoduje że ukry mogą uważać, że szczuliśmy ich na Rosjan i przez nas ponieśli ofiary, stąd nic nam się nie należy a wprost przeciwnie im się należy, np. Zakerzonie jako rekompensata za walką o nas i ofiary.

Po trzecie – trzeba znać przyczyny agresji Rosji. Pisałem o tym wielokrotnie.

Tekst w oparciu o felieton prof. Wielomskiego.

Wielka procesja pogrzebowa

Opublikowany przez

Wielka procesja pogrzebowa

6. lipca 2026 Marek Wojcik world-scam/wielka-procesja-pogrzebowa

Na ulice irańskiej stolicy wyszli żałobnicy, by wziąć udział w kondukcie pogrzebowym zamordowanego przywódcy rewolucji islamskiej, ajatollaha Seyyeda Ali Chameneiego. Jak twierdzą urzędnicy, jest to największe zgromadzenie publiczne w nowożytnej historii kraju.

Delegacje z kilkudziesięciu krajów, w tym głowy państw, premierzy i wysocy rangą urzędnicy z Rosji, Chin, Indii, Pakistanu, Iraku, Tadżykistanu, Turcji i kilkudziesięciu innych krajów, przybyli w piątek do Teheranu, aby złożyć hołd zmarłemu.

Pogrzeb odbędzie się w czwartek, 9 lipca, w sanktuarium Imama Rezy (AS) w Meszhedzie, zgodnie z wolą zamordowanego Przywódcy.

Powyższe cytaty pochodzą z opublikowanego dzisiaj na presstv.ir artykułu: Miliony ludzi zgromadziły się w Teheranie na historycznym kondukcie pogrzebowym zamordowanego Przywódcy. Źródło.

Na placu Enqelab w Teheranie zgromadził się wielki tłum, aby uczestniczyć w kondukcie pogrzebowym poległego przywódcy Iranu.

Iran jest jedną z niewielu cywilizacji na świecie mogącą pochwalić się historią ponad pięciu tysięcy lat.

Bardzo naiwni agresorzy, dysponujący ponoć najlepszym wywiadem na świecie, byli przekonani, że wystarczy iskra wśród według nich niezadowolonej większości społeczeństwa Iranu, by wywołać następną kolorową rewolucję i obalić rząd tego kraju. Aby wzmocnić ten efekt, zamordowali 28 lutego – w pierwszym dniu wojny – przywódcę, jego rodzinę i wielu czołowych przedstawicieli władzy. Sztucznie wywołana rewolucja nie nabrała kolorów.

Co w ten sposób uzyskali? Stworzyli męczennika, bardzo odważnego i mądrego człowieka, który przez swoją śmierć stał się spoiwem łączącym Irańczyków w walce z barbarzyńcami.

Harmonogram uroczystości pogrzebowych i pożegnalnych poświęconych męczennikowi, przywódcy rewolucji islamskiej, ajatollahowi Seyyedowi Ali Khamenei, w dniach od 6 do 9 lipca.

Alireza Akbari z Press TV twierdzi, że skala i emocje towarzyszące pogrzebowi poległego przywódcy nie mają sobie równych wśród żadnej innej wielkiej ceremonii pogrzebowej w historii Iranu – miliony ludzi z całego kraju, a nawet z zagranicy, przybyły, by pożegnać postać, którą postrzegali jako dowódcę, eksperta, a dla wielu – jako ojca. Powiedział: Ajatollaha Chameneiego nie da się porównać z nikim.

Porównywać tego przywódcę nie zamierzam, pokażę jednak dla kontrastu transparent powitalny wywieszony na jednym z mostów w Stambule z okazji przybycia Donalda Trumpa do Turcji na konferencję NATO.

Ukryjcie swoje dzieci, nadchodzi Trump!

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Czy Europa dryfuje w kierunku samotnej wyspy?

Opublikowany przez

Czy Europa dryfuje w kierunku samotnej wyspy?

Czy Europa dryfuje w kierunku samotnej wyspy?

Utworzona w 2013 roku sieć dziewięciu europejskich korytarzy bazowych TEN-T u swych źródeł wydawała się być rozsądnym rozwiązaniem problemu transportowego Starego Kontynentu.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 roku zmieniło bowiem wcześniej dominujące projekty indywidualne na ujęcie ponadnarodowe, tworząc coś w rodzaju polityki transportowej Europy.  Oczywiście określanie o polityce transportowej nie musiało być rozumiane w znaczeniu, które w pełni docenia tutejsze aktywa z perspektywy logistycznej, a zwłaszcza porty morskie i terminale jako węzły handlu globalnego (pomimo tego, iż poddano je starannej specyfikacji), a przypomnijmy, iż to te ostatnie umożliwiają skokowy wzrost korzyści wynikających z globalizacji poprzez intensyfikację powiązań i efekt skali.

Kształt europejskiej sieci transportowej

Od początku europejskiej idei jednolitej sieci transportowej przyświecała raczej – dość naiwna z dzisiejszej perfektywny – zasada unijnej spójności mającej za zadanie wyrównywanie różnic w dostępie do infrastruktury pomiędzy poszczególnymi państwami ulokowanymi w różnych zakątkach Europy (policentryczna struktura przestrzenna) i eliminację kongestii. To typ rozumowania charakterystyczny dla europejskich strategii zrównoważonej mobilności (Sustainable Urban Mobility Plans), które integrują transport drogowy, kolejowy i publiczny, zwiększając efektywność operacyjną i ograniczając negatywny wpływ na środowisko.

Cały ten unijny walec Welfare State niwelując przewagi konkurencyjne jednych względem drugich i tym samym zaciemniając informacje o miejscach lokalizacji rzeczywistych szans rozwojowych – mógł zatem czasami bardziej szkodzić niż pomagać, nie mówiąc już o obciążeniach źle przygotowanej polityki klimatycznej. Pewnym mankamentem, a jednocześnie zwiastunem problemów opisywanych w artykule – był w końcu formalizm przeświecający delimitacji korytarzy transportowych, zgodnie z którym w ramach tworzenia sieci powiązań rozpatrywano wyłącznie członków UE, nie zaś kraje i podmioty liczące się dla gospodarki europejskiej, a przecież to drugie kryterium jest istotniejsze. Jako potwierdzenie tej przypadłości można podać fakt, iż po opuszczeniu Unii przez Wielką Brytanię wypadła ona tym samym z europejskiej mapy zostawiając za sobą białą plamę.

Tworzyły się jednak zarysy pewnej logiki korespondującej ze strukturą terytorialną kontynentu, co unaoczniał choćby przebieg korytarzy zlokalizowanych wokół Bałtyku. Przypomnijmy, iż fenomen Regionu Bałtyckiego określany był przez prof. Jerzego Zaleskiego mianem „unikatowej jednostki regionalnej” gdzie znacznie silniej niż w przypadku innych zbiorników unaocznia się związek państw nadbrzeżnych z systemem rzek okalających Bałtyk, a wraz z nim z korytarzami transportowymi. Dla uwypuklenia tej unikatowości wskazywano zwłaszcza na rolę południkowych szlaków mających jako swój początek brzeg morski i rozpościerających się na dalekie zaplecze w dół, by wymienić rolę istotnego dla Polski „szlaku bursztynowego” – czyli korytarza Bałtyk – Adriatyk. Znamienne, że to regulacje UE (a wcześniej ustalenia tzw. Komisji Karela Van Mierta) stanowiły dla polskich decydentów główny impuls by budować autostradę A-1, a także drogę ekspresową S3 ze Szczecina wraz z modernizacją okalających je linii kolejowych, bowiem wcześniej w polskich kręgach decyzyjnych dominowały raczej poglądy o wadze połączeń równoleżnikowych. Jak się okazuje nie wszystkie pomysły Unii Europejskiej są chybione.

Czy doceniano potencjał Azji?

Nie należy w końcu zapominać o połączeniu Europy z resztą świata przy uwzględnieniu rosnących woluminów z Azją i budowanej od 2013 roku infrastrukturze w ramach chińskiej inicjatywy Pasa i Szlaku. Przypomnijmy, iż Polska w tym projekcie miała odgrywać rolę bałtyckiego Gateway – centrum logistyczno-transportowego dla Europy Środkowo-Wschodniej choćby w kontekście powiązań z Adriatykiem, a przede wszystkim rosnącym na znaczeniu Morzem Czarnym. Takie były intencje polskiego rządu wyłożone w Założeniach polityki morskiej Rzeczpospolitej Polski z 2009 roku, co pokrywało się z polityką Państwa Środka, który dla docenienia naszej roli w Nowym Jedwabnym Szlaku pierwsze spotkanie grupy państw BRI (16+1), które miały współtworzyć tą inicjatywę zorganizował właśnie w Warszawie w 2012 roku.

Może nie zawsze adekwatnie i w sposób wystarczający (gdyż Europa wciąż żyła wspomnieniami dawnej potęgi, przodowniczki w zakresie nowych idei i generalnie pępka świata) niemniej korytarze europejskie starały się uwzględniać wymogi obsługi potencjału transportowego płynącego z azjatyckich fabryk na Stary Kontynent. Tym bardziej, iż ważną rolę odgrywał też ruch w druga stronę, zwłaszcza w zakresie towarów bardziej zaawansowanych technologicznie (w tym prototypów samochodów, statków czy układów scalonych i sprzętu AGD), bo stara Europa wciąż dysponowała w tym względzie atutami, które stopniowo wytracała na rzecz Azji. Oczywistą rolę odgrywały tu ogromne woluminy dóbr transportowanych drogą morską, czemu służyła rozbudowa europejskich portów morskich z ich zapleczem.

Jednakże to lądowe powiązania Europy z Azją stanowią ciekawe studium przypadku, któremu warto poświęcić nieco uwagi, tym bardziej, iż można tu dostrzec znamienną ewolucję. Początkowo oczywiście dla uwzględnienia tych oddziaływań rozbudowywano korytarze biegnące z Europy w kierunku wschodnim: Morze Północne-Bałtyk (wraz z kompatybilnymi Via Baltica i Rail-Baltica) oraz korytarze: Morze Śródziemne, Ren-Dunaj czy Orient-East-Med. Głównym punktem przesyłowym dla potencjału ładunkowego ze Wschodu stopniowo stawał się polski terminal w Małaszewiczach ulokowany na korytarzu Morze Północne -Bałtyk i obsługujący dziś 90% towarów wożonych koleją z Chin do Unii Europejskiej.

Umożliwiając przeładunek towarów z taboru szerokotorowego na tabor normalnotorowy i transport drogowy stanowi on najważniejszy terminal Nowego Jedwabnego Szlaku w ramach tzw. Korytarza Północnego, czyli transsyberyjskiego. Pomimo wojennych zawirowań oraz sankcji nakładanych na rosyjską i białoruską gospodarkę przejście graniczne Terespol-Brześć pozostaje najważniejszym chokepointem dla przewoźników i operatorów, stąd też po okresowych spadkach w 2023 roku już od 2024 roku odnotowano spory wzrost przewozów obsługiwanych w terminalu (pomiędzy 109 tys. TEU w 2023 r. a 280 tys. TEU w 2024 roku). A wpływ na to wywarły nowe inwestycje dokonywane głównie przez PKP Cargo, a także operatów prywatnych jak CLIP Intermodal. Dość powiedzieć, że średni czas transportu z Chin do Małaszewicz wynosi dziś zaledwie 9 dni, a w czasach zakłóceń globalnych szlaków przesyłowych taki transit time jest ewenementem.

Nowe wyzwania i chybione odpowiedzi

Sytuacja międzynarodowa jednak bardzo się zmienia, a jak za chwilę wykażemy Unia Europejska, w tym Polska nie potrafi chyba do końca stanąć na wysokości zadania. 13 czerwca 2024 Parlament Europejski przyjął nowe rozporządzenie mające wzmacniać spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną UE oraz przyczyniać się do powstania sprawnego systemu transportu transgranicznego, pozbawionego luk, wąskich gardeł i brakujących połączeń. Oczywiście w dokumencie znalazło się sporo zapisów na rzecz infrastruktury podwójnego zastosowania (modnego dziś dual use), fuzji cywilno-wojskowej czemu służyć ma instrument CEF Mobilność Wojskowa – uruchomiony w perspektywie 2021-2027. Znowelizowana sieć ma również na celu zmniejszenie wpływu transportu na środowisko i klimat (infrastruktura paliw alternatywnych: AFIF), rozwój inteligentnych aplikacji dla transportu oraz zwiększenie bezpieczeństwa i odporności sieci. W odpowiedzi na zmiany w geografii procesów istotnych dla kontynentu (BREXIT czy integracja z systemem transportowym Ukrainy) powołano nowy korytarz transportowy Bałtyk-Morze Czarne-Morze Egejskie oraz wyłączono obszar Wielkiej Brytanii z sieci TEN-T (nie wiem czy to drugie nie było zbyt pośpieszne, wszak Albion pozostaje ważnym ogniwem Europy!).

Szkopuł tkwi w tym, iż decydenci Unii Europejskiej chyba za bardzo nie wiedzą, jak poradzić sobie z faktem, że europejski system transportowy jest podsystemem Korytarzy Euroazjatyckich, a te ostatnie jak by nie patrzeć muszą przechodzić przez terytorium państw określanych w literaturze jako „rozbójnicze” – Rosji i Białorusi dla dogodnych połączeń z centrami gospodarczymi Europy. Warto zwrócić uwagę na tą prawidłowość, bowiem pomimo dużego wsparcia UE dla Korytarza Środkowego, który proponuje alternatywny szlak przewozu przez Morza Kaspijskie i Czarne – nie zapewnia on takiej przepustowości jak szlak syberyjski z uwagi na skomplikowane przeprawy promowe, nie mówiąc już o kosztowych procedurach celnych, stąd przewozy są na nim wielokrotnie niższe niż w ramach tradycyjnej, tj. północnej odnogi Pasa i Szlaku przez Rosję i tak raczej już zostanie. Zaprowadziło to unijnego prawodawcę do całej masy dwuznacznie brzmiących i nawzajem sprzecznych ze sobą postulatów starających się uwzględnić z jednej strony interes Europy, a z drugiej wyjść naprzeciw społecznemu i medialnemu zapotrzebowaniu w imię źle rozumianej solidarności z ofiarami agresji.

Z jednej strony zauważa się, że „nowy kontekst geopolityczny […] pokazał, jak ważne są niezakłócone połączenia transportowe na terytorium Unii oraz z sąsiadującymi państwami” skąd podkreśla się też wielokrotnie ułatwienia w połączeniach z krajami trzecimi. Z drugiej zaś znajduje się dziwacznie brzmiący postulat, iż „w świetle rosyjskiej wojny napastniczej przeciwko Ukrainie i w związku ze stanowiskiem przyjętym w tym konflikcie przez Białoruś współpraca między Unią a Rosją i Białorusią w dziedzinie polityki dotyczącej transeuropejskiej sieci transportowej ani nie jest właściwa, ani nie leży w interesie Unii” stąd kwestionuje się zasadność poprawy połączeń transgranicznych z Rosją i Białorusią m.in. rezygnując z prób dostosowania do szerokości toru kolejowego innej niż standardowa europejska nominalna szerokość toru wynosząca 1435 mm (patrz: Preambuła Rozporządzenia, pp. 44 i 45).

Nie mówiąc już o kwestiach ekonomicznych, a pamiętajmy, że sprawne połączenie Europy z Azją, jest dziś szczególnie ważne dla Starego Kontynentu trapionego przewlekłym kryzysem ekonomicznym, choćby mając na uwadze artykułowaną u nas chęć sprowadzania inwestycji z Azji do Europy (a do tego potrzebne są drogi i tory kolejowe). Warto jednak zwrócić uwagę na coś ważniejszego – mobilność jest przecież podstawowym warunkiem powodzenia operacji wojskowych. W przypadku jakiś, nie daj Boże, zatargów, prowokacji bądź wojny hybrydowej na kierunku Rosji bądź Białorusi – możliwość sprawnego, bezkolizyjnego przemieszczania się wojsk, sprzętu wojennego, amunicji, prowiantu i infrastruktury militarnej i sprzętu IT to warunek powodzenia operacji wojskowej, co jest kardynalną zasadą logistyki wojskowej (wystarczy sięgnąć do dzieła Carla von Clausewitza „O wojnie” by się o tym przekonać), i aż dziw bierze, że europejski prawodawca tego nie rozumie. Przecież dopiero w sytuacji odwrotu stosuje się taktykę wysadzania mostów i bombardowania torów by uniemożliwić nieprzyjacielowi napór. Jak rozumiem skazujemy się na strategię defensywną zakładając, że będziemy wyłącznie cofać się do tyłu.

Już tylko na marginesie dodajmy, iż polski rząd pragnąłby chyba z nawiązką realizować postulat odcięcia się od systemu transportowego Białorusi czego namiastkę mogliśmy odczuć na własnej skórze w dniach 12-25 września 2025 roku, kiedy to ogłoszono zamknięcie przejść granicznych z Białorusią, w tym tego najbardziej uczęszczanego Terespol-Brześć w związku manewrami rosyjsko-białoruskimi „Zapad-2025”, co motywowano agresywnym charakterem manewrów i koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa Polaków. Ogromnych strat dla polskich przewoźników i całej polskiej, a w zasadzie i europejskiej gospodarki wynikających z tego odcięcia pępowiny od świata i zablokowania głównego punktu krytycznego (chokepoint) globalnej gospodarki – raczej nie brano przy podejmowaniu tej decyzji pod uwagę.

Drogi śródlądowe Polski poza siecią TEN-T

Warto też wspomnieć o nieuwzględnieniu polskich postulatów dotyczących włączenia dróg śródlądowych Odry i Wisły do sieci TEN-T w znowelizowanej ustawie korytarzowej z 13 czerwca 2024. Symptomatyczne, iż po raz kolejny Odrzańska Droga Wodna nie została włączona do europejskiej sieci transportowej, pomimo, iż Czesi otrzymali Łabę i Wełtawę. Co charakterystyczne, jedynie odcinek Odry od Szczecina do Kanału w Kętrzynie został objęty statusem TEN-T, ale bardziej wskutek nacisków Berlina, co wynikało z chęci włączenia dolnej Odry w obręb oddziaływania dróg wodnych Niemiec i Beneluksu – Renu i Dunaju oraz niemieckich portów, a to przecież nie nasza bajka i nie nasz interes.

Na marginesie polskich dróg śródlądowych zwraca uwagę analizowana wyżej przypadłość chęci odcięcia się Europy od systemu transportowego Białorusi i Rosji, co w przypadku rzek jest tym bardziej niedorzeczne, że przecież by dopłynąć do Ukrainy trzeba przedostać się przez Białoruś. Zauważmy, iż nowy korytarz transportowy Bałtyk-Morze Czarne-Morze Egejskie o tak doniosłym znaczeniu dla Ukrainy i innych ośrodków Morza Czarnego – posiada swój ważny komponent w postaci Międzynarodowej Drogi Wodnej E-40 łączącej Morze Bałtyckie z Morzem Czarnym (portem Chersoń w Ukrainie) z wykorzystaniem Wisły, Bugu, Piny, Prypeci oraz Dniepru. Niezależnie od często dziś podnoszonych wątpliwości ekologicznych (kilkaset obszarów chronionych objętych Naturą 2000) problem polega na tym, szlak wodny E-40 zanim dobije do Ukrainy przechodzi przez Białoruś (nawiasem mówiąc kraj ten posiada rozwinięte i żeglowne drogi śródlądowe w przeciwieństwie do Polski), a to wymagałoby licznych ustaleń polsko-białoruskich, spotkań bilateralnych, które z oczywistych względów nie mogą dziś dojść do skutku. Zwłaszcza, iż 29 lipca 2022 roku także Ukraina wypowiedziała Białorusi umowę, na podstawie której miała powstać MDW E-40.

Konkluzja

Wszystko to potwierdza, iż nad europejskim systemem transportowym zbierają się czarne chmury. Zakłócenia na szlaku euroazjatyckim mogą odbić się rykoszetem na europejskiej gospodarce i tak dziś trapionej rozległym kryzysem strukturalnym. Warto bowiem pamiętać, iż europejskie porty morskie, terminale i centra logistyczne wraz z magazynami dostarczają jej licznych impulsów rozwojowych właśnie dzięki możliwości handlu globalnego, wymiany inwestycji i dyfuzji innowacji z różnymi regionami świata, w tym z portami Morza Czarnego i Kaspijskiego opartymi na transporcie „szerokich torów”, a podążając na Wschód: z państwami Azji. Stąd też sieć europejskich korytarzy TEN-T – projekt niegdyś efektywny i właściwie odczytujący znaki czasu, czego pozytywne skutki mogliśmy obserwować w Polsce jako użytkownicy korytarza Bałtyk-Adriatyk – po nowelizacji z 2024 roku znalazł się jakby w ślepej uliczce, nie za bardzo mając pomysł jaką rolę chce pełnić względem świata.

Znamienne, iż na najnowszych mapach europejskiego TEN-T (patrz mapka poniżej) nie uwzględnia się nawet dostępu do Małaszewicz, a nieprzystosowanie to może być konsekwencją nieumiejętności sformułowania odpowiedzi adekwatnych dla wzmożonych napięć i ryzyk geopolitycznych, które zawisły nam nad głowami budząc niepokój. Ulega się wrażeniu, że powołani 10 lat temu koordynatorzy europejskich korytarzy TEN-T chyba nie zdawali sobie sprawę z jakim typem wyzwań przyjdzie im się mierzyć, stąd też marzą dziś bardziej o tym by ktoś ich wyręczył w ramach realizacji tych kłopotliwych „wojennych” tematów.

Niestety, motywowane szlachetną intencją omijania państw rozbójniczych skłonności izolacjonistyczne, ewentualnie rozpaczliwe próby poszukiwania połączeń okrężnych bez rozpatrzenia rachunku ekonomicznego – raczej nie przysłużą się interesowi ekonomicznemu Europy. Sieć TEN-T jako integralne ogniwo Euroazji nie może stać się monadą bądź samotną wyspą, bowiem Azja nie przestanie odgrywać roli głównego partnera gospodarczego Europy i to pomimo słuszności zabiegów na rzecz skracania łańcuchów dostaw i przenoszenia produkcji z powrotem do macierzy. Polska zaś, z uwagi na posiadanie prawdziwej perełki w postaci wzmiankowanego terminala w „Małaszewiczach” jako chokepointu Europy, w który notabene zainwestowała grube pieniądze w największym stopniu powinna być zainteresowana utrzymaniem tego kierunku transportu, czego oczywiście nie robi manifestując swą anty-białoruskość.

Michał Graban 

Myśl Polska, nr 27-28 (5-12.07.2026)

Rosyjskie Siły Zbrojne przeprowadziły atak odwetowy na kompleks wojskowo-przemysłowy oraz zakłady paliwowo-energetyczne, a także lotniska

Opublikowany przez

Rosyjskie Siły Zbrojne przeprowadziły atak odwetowy na kompleks wojskowo-przemysłowy oraz zakłady paliwowo-energetyczne, a także lotniska na Ukrainie. Co wiadomo?

tass-ru/armiya-i-opk

Ucierpiały obiekty w Kijowie i obwodzie kijowskim, a także w obwodach dniepropietrowskim, połtawskim, czerkaskim i czernihowskim.

© REUTERS/ Vladyslav Sodel

Rosyjskie Siły Zbrojne rozpoczęły w nocy kolejny z rzędu potężny atak w odpowiedzi na ataki Kijowa, poinformowało rosyjskie Ministerstwo Obrony. Według ministerstwa, atak uszkodził zakłady przemysłu obronnego, zakłady paliwowo-energetyczne w Kijowie i okolicach, a także infrastrukturę lotnisk wojskowych w obwodach dniepropietrowskim, połtawskim, czerkaskim, czernihowskim i kijowskim.

Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące sytuacji.

Oświadczenie Ministerstwa Obrony

  • W odpowiedzi na ataki terrorystyczne reżimu w Kijowie na infrastrukturę cywilną, rosyjskie siły zbrojne przeprowadziły wczoraj wieczorem zmasowany atak, wykorzystując precyzyjną broń dalekiego zasięgu z lądu, powietrza i morza, a także drony uderzeniowe – poinformowało Ministerstwo Obrony.
  • Według departamentu, w wyniku działań wojennych ucierpiały przedsiębiorstwa przemysłu zbrojeniowego, zakłady paliwowo-energetyczne w Kijowie i obwodzie kijowskim, a także infrastruktura lotnisk wojskowych w obwodach dniepropietrowskim, połtawskim, czerkaskim i czernihowskim .

Wyniki uderzenia

  • Według rosyjskiego Ministerstwa Obrony, uszkodzeniu uległo przedsiębiorstwo przemysłowe Kijów-71 (stowarzyszenie Abris PT) w Kijowie. To kluczowe przedsiębiorstwo ukraińskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego specjalizuje się w rozwoju i produkcji bezzałogowych statków powietrznych (BSP) dalekiego i średniego zasięgu, takich jak Strela, Mara, Sirko, Avenger, Elf-K i Flight Arrow, a także drona FPV Shrike-10, a także sprzętu telemetrycznego, elektronicznego i optycznego.
  • Ponadto, według departamentu, w Kijowie uszkodzeniu uległ zakład montażu elektroniki Kijów-1 (państwowa Kijowska Fabryka Buriewiestnika), w którym produkowane są bezzałogowe statki powietrzne dalekiego i średniego zasięgu, a także opracowywany i produkowany sprzęt radarowy na potrzeby Sił Zbrojnych Ukrainy .
  • W Kijowie ucierpiało również przedsiębiorstwo przemysłowe Kijów-79 (Ukr Armo Tech LLC), kluczowy producent i dostawca pojazdów opancerzonych i elementów ochrony pancernej dla ukraińskich sił zbrojnych, a także głowic bojowych (amunicji) do różnych typów pocisków rakietowych i bezzałogowych statków powietrznych.
  • Dodatkowo, uszkodzona została kijowska stocznia (PJSC Kuznica nad Rybalskomem) . Jest to największe przedsiębiorstwo budowy maszyn, produkujące kutry artyleryjskie projektu 58155 Giurza-M, a także produkujące i remontujące bezzałogowe kutry szturmowe.
  • Ministerstwo Obrony Rosji poinformowało również o zniszczeniu zakładów produkujących przyrządy Kijów-1 (zakłady Kwant) w Kijowie, kluczowej bazy badawczo-produkcyjnej, która wytwarza systemy kierowania ogniem, systemy przeciwdziałania optoelektronicznego, sprzęt nawigacyjny i automatyzacyjny dla ukraińskich sił powietrznych i marynarki wojennej, w tym pociski kierowane Neptun-MD.
  • W obwodzie kijowskim uszkodzeniu uległ zakład montażu i podzespołów rakietowych w Żulańskim (Żulański Zakład Budowy Maszyn „Wizar” Sp. z o.o.) . To państwowe przedsiębiorstwo przemysłu zbrojeniowego zajmuje się produkcją, konserwacją i naprawą systemów rakiet przeciwlotniczych, podzespołów do samolotów i systemów obrony powietrznej oraz bezzałogowych statków powietrznych dalekiego zasięgu.
  • Jak podaje rosyjskie Ministerstwo Obrony, w wyniku ataku doszło do wielokrotnych , rozległych detonacji.
  • W obwodzie kijowskim uszkodzeniu uległ także magazyn paliw i środków smarowych w Wysznewie – kluczowa eksperymentalna baza produkcyjno-inżynieryjna, specjalizująca się w projektowaniu, kalibracji i konserwacji zbiorników na stacjach benzynowych.
  • Jak poinformowało rosyjskie Ministerstwo Obrony, magazynowane w obiekcie zapasy benzyny i oleju napędowego są wykorzystywane do awaryjnych dostaw paliwa do strefy działań wojennych.

Sytuacja na Ukrainie

  • Jak poinformowała Ukrzalzholdorga na swoim kanale Telegram, w obwodzie kijowskim ograniczono ruch pociągów .
  • Dla ruchu kolejowego wyznaczono trasy objazdowe .
  • Wcześniej ukraińskie media informowały o serii eksplozji w Kijowie.
  • Jak podaje gazeta „Strana”, w mieście Wysznewe, położonym niedaleko Kijowa, ogłoszono ewakuację z powodu możliwego zagrożenia wtórną detonacją ładunków wybuchowych.
  • Kanał Telegram tej publikacji opublikował również kilka filmów pokazujących potężną eksplozję w mieście, pożar, który w niej nastąpił, oraz słup dymu unoszący się nad miastem.
  • Strana podała później, że w wiosce odnotowano pogorszenie jakości powietrza.
  • Mer Kijowa Witalij Kliczko oświadczył , że atak na miasto w nocy 6 lipca był „największym zmasowanym atakiem”.

Jak szczepionki stały się „wodą święconą” zachodniej medycyny

Opublikowany przez

Jak szczepionki stały się „wodą święconą” zachodniej medycyny

Jak szczepionki stały się „wodą święconą” zachodniej medycyny

Tucker Carlson kiedyś naśmiewał się z ludzi, którzy kwestionowali skuteczność szczepionek. Dziś postrzega swoje dawne zachowanie zupełnie inaczej.

Poniższe informacje opierają się na raporcie pierwotnie opublikowanym przez A Midwestern Doctor. Kluczowe szczegóły zostały skrócone i zredagowane dla większej przejrzystości i wyrazistości. Oryginalny raport można znaleźć tutaj .

Tucker Carlson przyznał, że miał zwyczaj wyśmiewania ludzi przekonanych, że szczepionki powodują autyzm.

Teraz opisuje swoje zachowanie jako „nierozważne, głupie i reakcyjne”.

Tucker mówi, że ludzie zaczynają teraz zdawać sobie sprawę z tego, co Robert De Niro powiedział na temat szczepionek, zanim nagle zamilkł w tej sprawie: „Ludzie czegoś nie poruszają” w kontekście szczepionek i autyzmu.

De Niro wyjaśnił to już w 2016 roku w programie „The Today Show”. Obejrzyj klip, a sam się przekonasz. [sporo filmików – ale w oryginale. md]

Przenosząc się do czasów współczesnych, trudno uwierzyć, że De Niro naprawdę powiedział to samo w telewizji.

Jeszcze trudniej uwierzyć, że większość stosowanych obecnie szczepionek została kiedykolwiek zatwierdzona.

W odniesieniu do szczepionek „placebo” nie oznacza tego, co większość ludzi rozumie.

Kiedy zrozumiesz, czym jest „placebo” szczepionki, sposób, w jaki dowody są zamiatane pod dywan, nagle nabiera o wiele więcej sensu.

Coś dziwnego dzieje się, gdy ludzie zaczynają poważnie brać pod uwagę dane dotyczące bezpieczeństwa szczepionek.

Przeprowadzają badania. Znajdują badania. Ostrożnie wprowadzają dowody do rozmowy, która wydaje się bezpieczna i możliwa.

Ale nic się nie dzieje.

Druga osoba nie zmienia zdania. Nawet nie okazuje ciekawości. Po prostu jeszcze bardziej upiera się przy swoim stanowisku.

Nic w tym nie przypomina zwykłej kłótni. To coś zupełnie innego.

Bo tak właśnie jest.

I rzeczywiście istnieje ku temu bardzo konkretny powód. Powód, który sięga o wiele głębiej niż tylko plemienność.

Powód, dla którego ortodoksyjna doktryna szczepień różni się od niemal każdej innej debaty medycznej, nie jest przypadkowy.

To ze względów konstrukcyjnych. Tak został zaprojektowany i zbudowany.

Aby zrozumieć, dlaczego dowody są w tym przypadku inne – dlaczego te same standardy dowodowe, które obowiązują dosłownie wszędzie indziej, jakoś nie sprawdzają się w przypadku szczepionek – trzeba zrozumieć, co szczepionki tak naprawdę oznaczają w medycynie zachodniej.

I prawdopodobnie nie jest to to, co myślisz.

W 1979 roku lekarz Robert Mendelsohn opublikował książkę „Wyznania heretyka-medyka”.

Jego głównym argumentem było stwierdzenie, że współczesna medycyna nie jest ani sztuką, ani nauką – jest religią.

Lekarze zastąpili księży. Białe fartuchy zastąpiły szaty kapłańskie. Szpitale stały się świątyniami. Leki stały się opłatkami komunijnymi.

A szczepionki stały się wodą święconą – rytuałem, który ochrzcił człowieka w wierze.

Na początku lat 80. Mendelsohn wielokrotnie pojawiał się w telewizji, aby omawiać zagrożenia związane ze szczepionkami – debaty transmitowane były dla milionów widzów. Dziś takie programy nie mogłyby być emitowane. Te same argumenty, które wówczas wysuwał, potwierdziły się niemal w każdym szczególe podczas pandemii COVID-19.

Ten pogląd – medycyna jako religia, szczepionki jako woda święcona – to nie tylko metafora. Doskonale ilustruje on, z czym mamy do czynienia, próbując obiektywnie dyskutować o bezpieczeństwie szczepionek.

Do tego zdarzenia przyczyniły się trzy siły.

Pierwszy ma charakter strukturalny: cały prestiż społeczny medycyny opiera się na mitologii – mianowicie, że uratowała ona ludzkość przed mrocznym wiekiem chorób zakaźnych. Szczepionki stanowią centralny punkt tej mitologii.

Ale jest pewien problem. Dane pokazują, że tylko 3,5% spadku ogólnego wskaźnika śmiertelności można przypisać wszystkim interwencjom medycznym łącznie . Reszta to zasługa higieny, żywienia i poprawy warunków życia.

Medycyna niesłusznie przypisuje sobie zasługi za zmianę, którą w dużej mierze jedynie obserwowała. A szczepionki są sztandarem tego fałszywego twierdzenia.

Kiedy szczepionki upadają, upadają również mity. Oznacza to, że ci, którzy zbudowali na nich swoją karierę, są psychicznie niezdolni do zmiany perspektywy.

Druga siła ma charakter poznawczy. Szkolenia medyczne opierają się na uproszczeniach – jeśli A, to B – bez konieczności kwestionowania ich przyczyn. Gdy te założenia są kwestionowane, wyuczoną reakcją jest jeszcze silniejsze ich podtrzymywanie, zamiast ich zgłębiać. Tę tendencję wzmacnia fakt, że przyznanie się do szkód wywołanych szczepionką oznacza przyznanie się do wyrządzenia krzywdy pacjentom, których się osobiście leczyło.

Trzecia siła ma charakter społeczny. Kiedy tradycyjna religia została wyparta w kulturze zachodniej, potrzeba wspólnej wiary nie zniknęła – została przekierowana.

Nauka wypełniła tę lukę. Jednak nauka jako instytucja stopniowo przekształciła się w scjentyzm : system, który deklaruje obiektywność, ale funkcjonuje jak doktryna. Słychać to w języku. „Wierzę w naukę”. „Wierzę w szczepionki”. „Każdy, kto to kwestionuje, musi zostać uciszony”.

To nie jest język dowodów. To język herezji.

Metafora szczepionki jako wody święconej nie ma charakteru wyłącznie filozoficznego.

Studenci medycyny i pracownicy służby zdrowia muszą być w pełni zaszczepieni – co eliminuje każdego, kto nie przestrzega tej doktryny, jeszcze przed rozpoczęciem kariery. Od tych, którzy to robią, oczekuje się udzielania sakramentu pacjentom.

Podczas pandemii COVID-19 część społeczeństwa zaczęła formalnie wykluczać niezaszczepionych – wykluczano ich z miejsc pracy, restauracji i życia towarzyskiego.

Funkcja rytualna była widoczna w czasie rzeczywistym. Nie była to polityka zdrowotna. To było egzekwowanie granic religijnych.

Oto mechanizm, który chroni cały system przed dowodami.

Badania kontrolowane placebo – złoty standard dowodów medycznych – są uznawane za „nieetyczne” w przypadku szczepionek, ponieważ pozbawiałyby dzieci możliwości „ratowania życia”. Dlatego też, duże badania retrospektywne porównujące dzieci zaszczepione i niezaszczepione stają się najlepszym dostępnym dowodem.

Jednakże, gdy badania te ujawniają szkodliwość, są one odrzucane jako „niekontrolowane”. Wezwania do przeprowadzenia kontrolowanych badań, które właśnie uznano za nieetyczne, stają się coraz głośniejsze.

Pułapka się zamyka. Dowód szkody nigdy nie spełni standardu dowodowego, ponieważ wymaga to projektu badawczego, którego wykonanie zostało zakazane .

Instytut Medycyny – przez dziesięciolecia uznawany za autorytet w dziedzinie bezpieczeństwa szczepionek – opublikował ważne raporty w latach 1994 i 2012. W raportach tych stwierdzono, że nie ma wystarczających dowodów, aby definitywnie potwierdzić lub obalić związek między szczepionkami a poważnymi szkodami i że badania te muszą zostać pilnie przeprowadzone.

Ale to się nigdy nie wydarzyło.

Tymczasem retrospektywne dane wykazujące bezpieczeństwo szczepionek są szeroko publikowane i cytowane bez krytycznej analizy. Ten sam typ danych sugerujących szkodliwość jest odrzucany jako niewystarczający. Ta sama metodologia. Różne wyniki, w zależności od kierunku badania.

Ta asymetria nie była przypadkowa.

Z ujawnionych dokumentów ujawnionych w trakcie postępowań sądowych wynika, że ​​członkom komisji IOM od samego początku powiedziano, że ich końcowy raport – stanowiący ostateczny dowód bezpieczeństwa szczepionek – nie może zawierać żadnych dowodów na szkodliwość szczepionek.

Wniosek został wyciągnięty jeszcze przed rozpoczęciem przeglądu.

Istnieje termin oznaczający sytuację, w której brak dowodów interpretuje się jako dowód nieistnienia.

To błąd kategoryzacyjny. Błąd logiczny omawiany na każdym kursie wprowadzającym do filozofii.

W badaniach nad szczepionkami stało się to oficjalną polityką regulacyjną.

Manipulacja strukturalna w badaniach nad szczepionkami posuwa się jeszcze dalej.

Badania są monitorowane w wyjątkowo krótkich okresach obserwacji . W badaniach klinicznych szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B – podawanej każdemu noworodkowi w Stanach Zjednoczonych – działania niepożądane obserwowano zaledwie cztery do pięciu dni po szczepieniu .

Większość przewlekłych chorób związanych ze szczepionkami – choroby autoimmunologiczne, uszkodzenia neurologiczne, zaburzenia rozwojowe – ujawnia się dopiero po tygodniach, miesiącach lub latach .

Czterodniowe okno czasowe nie pomija tych konsekwencji przypadkowo. Czterodniowe okno czasowe zostało celowo zaprojektowane tak, aby pomijać te konsekwencje.

Jednak najbardziej nieuczciwą pod względem strukturalnym cechą badań klinicznych nad szczepionkami jest to, co jest stosowane jako „placebo”.

Prawdziwe placebo są nieskuteczne. Roztwór soli fizjologicznej. Coś, co nic nie robi, więc wszelkie różnice w działaniach niepożądanych między grupami stają się widoczne.

Co alarmujące, większość badań nad szczepionkami wykorzystuje inną szczepionkę jako grupę kontrolną – często przeciwko zupełnie innej chorobie. Oznacza to, że grupa „placebo” również doświadcza skutków biologicznych wywołanych szczepionką. Jeśli częstość występowania działań niepożądanych jest podobna w obu grupach, szczepionka zostaje uznana za bezpieczną.

W badaniach nad szczepionką przeciwko HPV substancją kontrolną stosowaną jako „placebo” był adiuwant aluminiowy – związek o udokumentowanych właściwościach prozapalnych. W tych badaniach u 2,3% uczestników, zarówno w grupie szczepionej, jak i placebo, rozwinęły się choroby autoimmunologiczne zmieniające życie.

Placebo powodowało również choroby autoimmunologiczne. To niesprawiedliwe porównanie. To mechanizm specjalnie zaprojektowany, aby sygnał zniknął.

A jeśli prześledzimy łańcuch badań nad dowolną szczepionką wystarczająco daleko wstecz, okaże się , że pierwsza szczepionka z serii po prostu nigdy nie została przetestowana w porównaniu z obojętnym placebo. Zakładano, że jest bezpieczna. Każde kolejne badanie opierało swoje porównanie „bezpieczeństwa” na tym niesprawdzonym założeniu.

W pierwszych badaniach nad szczepionką Gardasil, w których wzięło udział ponad 21 000 osób, wskaźnik śmiertelności w grupie szczepionej wyniósł 8,5 na 10 000. W grupie placebo wskaźnik śmiertelności wyniósł 7,2 na 10 000.

Oczekiwany wskaźnik śmiertelności wśród dziewcząt i młodych kobiet w tym samym wieku wynosi 4,37 na 10 000.

Zarówno w grupie szczepionej, jak i w grupie kontrolnej, zmarło prawie dwa razy więcej osób niż w grupie bazowej. Wniosek FDA: nie ma powodu do obaw, ponieważ wskaźniki były spójne.

Ale oni się zgodzili świadomie. Młode kobiety i dziewczęta ginęły celowo.

System zaprojektowany do wykrywania sygnałów bezpieczeństwa nie zauważył, że obie grupy umierały w nietypowym tempie. Wynika to z faktu, że korelacja z równie nietypową grupą kontrolną oznacza, że ​​ze względu na swoją konstrukcję badanie nie jest w stanie rozpoznać własnego sygnału.

Jednym z najbardziej uderzających aspektów tej historii jest przypadek lekarza, który zgodził się przeprowadzić badanie porównawcze osób zaszczepionych i niezaszczepionych, obiecując z góry opublikować wyniki bez względu na wynik.

Dane wykazały, że szczepionki są niebezpieczne – i to niezwykle niebezpieczne.

Lekarz odmówił ich opublikowania.

Później, gdy został sfilmowany, mówiąc o tym, przyznał, że zataił wyniki, aby chronić siebie.

Materiał filmowy można zobaczyć w filmie „Niewygodne studium”.

Jeśli dane okażą się niewygodne, zostaną usunięte.

Samo CDC prowadziło kompleksowy zbiór danych populacyjnych – taki, który umożliwiałby etycznie uzasadnione, szeroko zakrojone porównanie dzieci zaszczepionych i niezaszczepionych. To właśnie tego zbioru danych domagali się od lat obrońcy bezpieczeństwa.

Jednak gdy Sekretarz Kennedy chciał uzyskać do niego dostęp, CDC go usunęło.

Peter Gøtzsche jest jednym z czołowych światowych ekspertów w dziedzinie oszustw w badaniach farmaceutycznych. Jego dokumentacja badań nad szczepionką AstraZeneca przeciwko COVID-19 jest godna uwagi.

Po zaszczepieniu jego żony, cierpiała ona na ciężką bezsenność, gorączkę, silne bóle głowy, bóle mięśni, nudności i zawroty głowy – przez cztery dni była nieprzytomna. Trzeciego dnia członkowie rodziny opisali ją jako osobę o zaburzeniach poznawczych, jakich nigdy wcześniej nie widzieli.

Pierwszych 13 kolegów z jej oddziału szpitalnego było podobnie osłabionych. Każdy z nich musiał wziąć zwolnienie lekarskie.

Jednakże raport z badania firmy AstraZeneca, opublikowany w czasopiśmie medycznym „The Lancet”, podaje, że u 1% uczestników badania wystąpiły poważne skutki uboczne.

100% kontra 1%

Ta rozbieżność – 100% w praktyce, 1% w publikacjach – ma udokumentowany mechanizm.

Liderzy badania mają prawo decydować, czy zdarzenie niepożądane było spowodowane szczepionką. Konsekwentnie dochodzą do wniosku, że nie. Bo mogą.

W badaniach nad szczepionką przeciwko COVID-19 uczestnicy zgłaszali, że poważny nowotwór został przeklasyfikowany jako powiększone węzły chłonne . Trwała niepełnosprawność została przeklasyfikowana jako „czynnościowy ból brzucha”.

Uraz nie zniknął. Kategoria się zmieniła.

Strasznie łatwo jest kłamać za pomocą danych.

Ten schemat nie ogranicza się wyłącznie do szczepionek.

Kiedy SSRI po raz pierwszy pojawiły się na rynku, FDA została zasypana doniesieniami łączącymi je z samobójstwami, morderstwami i masową przemocą. Agencja zwołała oficjalne przesłuchanie w tej sprawie we wrześniu 1991 roku. Branża była świadoma ryzyka. Dane były dostępne.

Nic z tego nie wyszło na jaw przez kolejne dziesięciolecia, aż do momentu, gdy pozwy ofiar wymusiły ujawnienie dokumentów w ramach procesu gromadzenia dowodów.

To samo podejście – kontrolowanie organu regulacyjnego, tłumienie sygnałów ostrzegawczych, czekanie na spory prawne – okazało się skuteczne we wszystkich głównych sektorach farmaceutycznych. Szczepionki są najlepiej chronionym przejawem systemu, który nigdy nie działał zgodnie z przeznaczeniem.

Władze, które powinny to ujawnić, mają ku temu strukturalne powody.

E-maile ujawnione na mocy ustawy o wolności informacji (FOIA) ujawniły, że szef Biura Bezpieczeństwa Szczepionek CDC regularnie kontaktował się z przemysłem farmaceutycznym w celu ustalania krajowej polityki szczepień, jednocześnie blokując inicjatywy obywatelskie promujące badania nad bezpieczeństwem szczepionek. Nie był to odosobniony przypadek. Była to standardowa praktyka, udokumentowana w wewnętrznej korespondencji.

Podczas gdy CDC i FDA starały się stłumić falę doniesień o poważnych urazach poszczepiennych po szczepieniu przeciw HPV, dyrektor CDC, która kierowała tymi działaniami, została następnie dyrektorem w Merck . Jej wynagrodzenie w Merck przekroczyło trzydzieści milionów dolarów.

Trzydzieści milionów dolarów.

Peter Marks — dyrektor FDA, który konsekwentnie starał się ukryć oznaki uszkodzeń po szczepionce przeciw COVID-19 i przyspieszyć proces zatwierdzania — opuścił agencję i objął stanowisko kierownicze w Eli Lilly. Były komisarz FDA Trumpa dołączył do rady dyrektorów Pfizera.

To struktura motywacyjna, która determinuje aparat regulacyjny. Żadnego spisku. System nagród tak niezawodny, że nie wymaga głosowania.

Istnieją powody finansowe, dla których rząd federalny nie może sobie pozwolić na klasyfikowanie szczepionek jako szkodliwych.

Rząd wypłaca odszkodowania za szkody poszczepienne bezpośrednio. Gdyby nawet tylko jeden na pięć przypadków autyzmu był powiązany ze szczepionkami, szacowane koszty wyniosłyby około 1,3 biliona dolarów.

Dla porównania: cały budżet federalny w 2017 r. wyniósł 3,3 biliona dolarów.

To nie jest abstrakcyjna liczba. Ta liczba po prostu wyjaśnia, dlaczego badania nie są prowadzone. Dlaczego bazy danych są usuwane. Dlaczego komitet IOM został poinformowany, jeszcze przed rozpoczęciem spotkania, o tym, jakie wnioski ma osiągnąć.

Nauka nigdy nie została stworzona po to, by dowodzić szkodliwości. Została stworzona po to, by obalać to pytanie.

COVID-19 radykalnie zmienił sytuację.

Szczepienia były obowiązkowe, mimo że nie mogły zapobiec transmisji. Miliony ludzi cierpiały na problemy zdrowotne. Wyniki ankiety zostały upublicznione i od tamtej pory nie uległy zmianie.

Badania przeprowadzane regularnie od 2022 roku pokazują, że około jedna trzecia zaszczepionych osób doświadczyła skutków ubocznych, a mniej więcej jedna na dziesięć osób określiła je jako poważne. W najnowszym badaniu 46% Amerykanów stwierdziło, że szczepionka przeciwko COVID-19 prawdopodobnie spowodowała znaczną liczbę niewyjaśnionych zgonów , a 25% uważa, że ​​jest to bardzo prawdopodobne.

To nie są liczby marginalne. To połowa kraju, wyrażająca powszechny sceptycyzm wśród ludności, którego nie udało się stłumić latami oficjalnej propagandy.

Marka szczepionki została wykorzystana do marketingu terapii genowych na COVID . A kiedy marka straciła wiarygodność, otworzyły się drzwi.

Ludzie, którym zaszkodziły inne szczepionki – szczepionki przeciw grypie, szczepionki dla dzieci, szczepionki przeciw HPV – zaczęli publicznie mówić o swoich problemach w liczbie, której nie dało się zignorować.

Tucker Carlson powiedział milionom widzów, że u jego syna po otrzymaniu szczepionki przeciw grypie rozwinął się zespół Guillaina-Barrégo.

Stary mur nie może już dłużej stać.

I to powinno było nastąpić już dawno.

Ustawodawcy zaczynają teraz nazywać to po imieniu.

Przez dziesięciolecia ochrona systemu gwarantowała, że ​​żadna debata tak naprawdę się nie rozpoczęła – bo gdy tylko debata się rozpocznie, sprzeczności od razu stają się widoczne.

Żadnego placebo, bo to nieetyczne.

Brak dowodów innych niż placebo, ponieważ nie jest to badanie kontrolowane.

Brak danych, ponieważ zostały usunięte.

Żadnej odpowiedzialności, ponieważ jest to objęte ochroną prawną.

Każdy, kto weźmie pod uwagę wszystkie cztery punkty łącznie, nie będzie już zdezorientowany i wpadnie we wściekłość.

To, co się tu faktycznie dzieje, ma większe znaczenie niż jakiekolwiek pojedyncze szczepienie.

Od dziesięcioleci powtarza się ten sam schemat: dane są ukrywane, badania manipulowane, bazy danych usuwane, naukowcy uciszani, a organy regulacyjne wciągane w kooptację. Nie z powodu spisku w konwencjonalnym sensie – ale z powodu czegoś bardziej powszechnego i uporczywego.

System motywacyjny, który nagradza konformizm, karze za odmienne poglądy i opiera swoją legitymację na jednym założeniu, którego nigdy nie wolno mu kwestionować.

Kiedy społeczeństwo przyznaje instytucji naukowej autorytet religii – kiedy krytyka staje się herezją, kiedy kwestionowanie staje się zagrożeniem, kiedy wnioski muszą zostać wyciągnięte przed zebraniem danych – nie wyniosło to nauki na wyższy poziom. Zastąpiło ją czymś, co kryje się pod płaszczykiem nauki.

Wiara się teraz rozpada. Co pojawi się na jej miejscu – czy będzie to coś naprawdę bardziej szczerego, czy po prostu nowy zestaw nienaruszalnych dogmatów – to pytanie, na które każdy, kto zwraca uwagę, musi odpowiedzieć. Zanim zmarnujemy szansę.

Źródło: Jak szczepionki stały się „świętą wodą” zachodniej medycyny