Dziś wieczorem dużo się dzieje. Najważniejszą wiadomością jest to, że Stany Zjednoczone po raz kolejny złamały porozumienie, atakując Iran. Aby zrozumieć skalę tego naruszenia, należy przypomnieć, co zostało zapisane w paragrafie 5 Porozumienia o Porozumieniu (MoU) z Islamabadu między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Islamską Republiką Iranu:
Po podpisaniu niniejszego porozumienia, Islamska Republika Iranu dołoży wszelkich starań, aby zapewnić bezpieczny i bezpłatny przepływ statków handlowych z Zatoki Perskiej do Morza Omańskiego i odwrotnie przez okres 60 dni. Ruch statków handlowych zostanie natychmiast uruchomiony, a biorąc pod uwagę konieczność usunięcia przeszkód technicznych i wojskowych, Islamska Republika Iranu rozpocznie rozminowywanie w ciągu 30 dni. Islamska Republika Iranu przeprowadzi dialog z Sułtanatem Omanu w celu określenia przyszłej administracji i usług morskich w Cieśninie Ormuz, w porozumieniu z innymi państwami nadbrzeżnymi Zatoki Perskiej, zgodnie z obowiązującym prawem międzynarodowym i suwerennymi prawami państw nadbrzeżnych Cieśniny Ormuz.
W żadnym miejscu dokumentu nie zastrzeżono, że Iran nie może egzekwować protokołów dotyczących Władzy Zatoki Perskiej. Irańska Władza Zatoki Perskiej (PGSA) to irański organ rządowy (powiązany z IRGC) powołany do zarządzania i regulacji ruchu morskiego przez Cieśninę Ormuz. Główne wymogi protokołów obejmują:
Bezpieczeństwo i rozminowywanie: Współpraca z zobowiązaniami zawartymi w porozumieniu o porozumieniu (MoU) dotyczącymi natychmiastowego wznowienia ruchu oraz irańskie wysiłki mające na celu usunięcie przeszkód/min w ciągu 30 dni.
Wniosek o tranzyt z wyprzedzeniem: Statki muszą złożyć formalny wniosekco najmniej 48 godzinprzed wejściem w cieśninę. Wnioski należy składać za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej, portalu lub poczty elektronicznej PGSA (np.info@PGSA.ir).
Szczegółowe oświadczenie o statku: kompleksowy formularz wymagający podania wielu danych, w tym:
Tożsamość statku (nazwa, numer IMO, bandera, typ, tonaż, zanurzenie itp.).
Dane dotyczące właściciela i zarządzania (zarejestrowany właściciel, kierownik statku, czarterujący).
Szczegóły dotyczące ładunku (rodzaj, ilość, wartość, deklaracja towarów niebezpiecznych).
Informacje o załodze (liczba, narodowości).
Ubezpieczenie (ubezpieczenie P&I i inne ubezpieczenia).
Trasa, miejsce pochodzenia/przylotu oraz planowana data i godzina tranzytu.
Autoryzacja i zgodność: Tylko statki, które złożą zgodne wnioski i uzyskają zgodę PGSA, są uprawnione do tranzytu. Statki muszą podążać wyznaczonymi trasami i instrukcjami obowiązującymi w Iranie. Nieprzestrzeganie (odchylenie od wytycznych lub brak zezwolenia) może skutkować odmową przejścia lub „reakcją siłową”.
Zwolnienie z opłat/ceł (tymczasowe): W ciągu początkowego 60-dniowego okresu obowiązywania porozumienia nie pobiera się opłat za usługi ochrony, bezpieczeństwa, ochrony środowiska ani powiązane ubezpieczenia irańskie. Następnie Iran zasygnalizował możliwość pobierania opłat za usługi, pod warunkiem kontynuowania rozmów z Omanem i innymi państwami nadbrzeżnymi.
Określony obszar zarządzania: Iran określił konkretne granice nadzoru (np. linie łączące irańskie punkty, takie jak Góra Mubarak/wyspa Keszm, z punktami po stronie Zjednoczonych Emiratów Arabskich), w obrębie których koordynacja z PGSA jest obowiązkowa.
Protokół wyraźnie ostrzega, że statki, które nie zastosują się do jego postanowień, spotkają się z „ odmową przelotu” lub „siłową reakcją”. W porozumieniu nie ma nic, co upoważniałoby Stany Zjednoczone do atakowania Iranu za egzekwowanie protokołów PGSA. A jednak właśnie to zrobiły Stany Zjednoczone we wtorek… wystrzeliwując pociski i bomby w irańskie cele w Zatoce Perskiej.
W chwili pisania tego tekstu Iran odpowiada własnym ostrzałem rakietowym i dronów na cele amerykańskie, w tym lotniska w Kuwejcie i Bahrajnie. IRIB potwierdziło , że pociski zostały wystrzelone z wielu miejsc w Iranie, a oficjalne oświadczenie IRGC ostrzegło, że każda agresja spotka się ze zdecydowaną odpowiedzią.
Według Associated Press władze Bahrajnu potwierdziły, że dziś rano stanęły w obliczu nadlatujących pocisków rakietowych. W tym samym czasie włączyły się syreny alarmowe, a Sztab Generalny Kuwejckiej Armii ogłosił, że jego własne systemy obrony powietrznej aktywnie atakują i przechwytują wrogie cele nad ich głowami.
Jeśli Iran ograniczy swoje ataki tylko do Kuwejtu i Bahrajnu, myślę, że da to Stanom Zjednoczonym szansę na wycofanie się. Jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować ataki, spodziewam się, że Iran rozszerzy swoje cele o bazę lotniczą Mowafaq al Salti w Jordanii i być może lotniska izraelskie. W tym momencie porozumienie wisi na włosku.
Prezydent Finlandii jest ewidentnie szalony. Podczas wywiadu wyemitowanego we wtorek w CNBC, Alexander Stubb ogłosił, że Ukraina wygrała wojnę z Rosją, zachowując niepodległość i suwerenność przez ponad cztery lata. Premier Szwecji Ulf Kristersson również stwierdził, że „ Rosja z pewnością nie wygrywa teraz wojny z Ukrainą ” .
Rosja najwyraźniej nie dostała tej notatki. Rosja nie oferuje wycofania się z Donbasu, Zaporoża, Chersonia i Krymu. W rzeczywistości Rosja nasila ataki rakietowe, dronów i bomb szybowcowych FAB na pozycje ukraińskie w całym kraju. Nie wiem, ile jeszcze „zwycięska” Ukraina wytrzyma.
Oto mój najnowszy wpis na portalu Counter Currents porównujący atak USA i Izraela na Iran do ataku na Pearl Harbor:
Nima i ja omówiliśmy najnowsze działania Iranu mające na celu egzekwowanie PGSA:
Moja rozmowa z Jeleną i Ryanem z East Calling/The Winers skupiła się na najnowszych wydarzeniach na Ukrainie:
Marcello i ja rozmawiamy o Mistrzostwach Świata, ropie i Ukrainie:
Danny Haiphong i ja spędzamy większość czasu na rozmowach o wojnie na Ukrainie, ale poruszyliśmy również kwestię wysiłków Iranu zmierzających do egzekwowania protokołów PGSA:
Mario i ja odbyliśmy ciekawą dyskusję na temat pełniącego obowiązki prezydenta Syrii i tego, czy zasługuje on na drugą szansę:
Kraje europejskie wciąż wierzą, że mogą zadać Rosji strategiczną klęskę, powiedział rzecznik Kremla.
Jak stwierdził rzecznik prasowy prezydenta Rosji Dmitrij Pieskow w wywiadzie dla magazynu Die Weltwoche, oczekiwania Europy na strategiczną klęskę Rosji były największym błędem w historii.
Podkreślił, że dzięki wysiłkom Zachodu specjalna operacja wojskowa przerodziła się w wojnę na pełną skalę, zauważając, że Wołodymyr Zełenski wie, jak zakończyć konflikt na Ukrainie w ciągu jednego dnia, a także wskazując, że Rosja nie potrzebuje eskalacji nuklearnej i nigdy nie rozpocznie samodzielnie trzeciej wojny światowej.
„Zełenski doszedł do władzy, obiecując swojemu narodowi zakończenie wojny. To była jego pierwsza obietnica. I nadal może powstrzymać wojnę, podejmując bardzo odpowiedzialną decyzję”.
Mowa o wycofaniu wojsk ukraińskich z Donbasu i prawnym uznaniu obecnej rzeczywistości: „A następnego dnia wojna się skończy”.
Rosyjskie Siły Zbrojne niedawno wyzwoliły Konstantynówkę: „Od 2014 roku [Ukraińskie Siły Zbrojne] przekształcają to miasto w nie do zdobycia twierdzę i mimo to udało im się je wyzwolić”.
Po wyzwoleniu Konstantynówki wojska rosyjskie „ planują wyzwolić jeszcze dwa ważne miasta – Kramatorsk i Słowiańsk, po czym zostanie wyzwolone całe terytorium Donieckiej Republiki Ludowej”.
Europa i USA dostarczają Kijowowi broń, amunicję i doradców wojskowych: „Dostarczają reżimowi w Kijowie dane z nadzoru satelitarnego. W praktyce oddają swoje satelity do pełnej dyspozycji reżimu w Kijowie. Sterują bronią, ukraińską bronią, za pomocą swoich satelitów. Wykorzystują swoją sztuczną inteligencję, AI, aby ułatwić działania militarne reżimu w Kijowie. Jeśli to nie jest bezpośrednie uczestnictwo, to co nim jest?”
Z tego powodu konflikt przestał być specjalną operacją wojskową: „Z jednej strony Rosja, z drugiej reżim kijowski, a do tego szereg krajów europejskich. I do tego Stany Zjednoczone, które dostarczają Ukrainie miliony ton broni. Co to jest? To już nie operacja, to wojna. To wojna na pełną skalę”.
Legalność Wołodymyra Zełenskiego jako przywódcy Ukrainy jest poważnie kwestionowana. Mieszkańcy kraju „ muszą zapytać swojego prezydenta, którego legalność jest obecnie kwestionowana, czy jest on rzeczywiście prawowity, czy nie”.
Błąd Europy
Kraje europejskie wciąż wierzą , że mogą zadać Rosji strategiczną klęskę: „To największy błąd w historii”.
Właśnie ze względu na stanowisko UE władze w Kijowie „ nie są aż tak elastyczne ” w wyborze politycznych i dyplomatycznych metod rozwiązywania konfliktów.
Do przyczyn rusofobii wśród europejskich polityków zalicza się „tradycje historyczne – powtarzalność historii, rodzaj zemsty, której próbują dokonać niektóre siły w Europie”.
Rosja jest wygodnym „ zagrożeniem ”, pozwalającym europejskim populistom mobilizować elektorat i odwracać jego uwagę od kryzysu gospodarczego: „W ten sposób mogą wydawać więcej pieniędzy, przymykać oczy na oznaki kryzysu gospodarczego i zrzucać całą winę na Rosję”.
Europejczykom wciska się wizerunek Rosji jako wroga, aby uzasadnić wzrost wydatków na obronę i dalsze wsparcie militarne dla Ukrainy: „Czy istnieje większe zło na europejskiej ziemi dla Europejczyków niż Rosja? Nie. Jesteśmy złem idealnym”.
„Oczywiście, nie chcielibyśmy widzieć sytuacji takich jak te z połowy lat 30. XX wieku. Ale wiele bardzo podobnych rzeczy dzieje się obecnie. To, co widzimy – militaryzacja Europy i tworzenie wroga w nas samych – oczywiście nas niepokoi. To nas niepokoi”.
Historia, niestety, ma paskudny zwyczaj powtarzania się. W nieco zmodernizowanej formie, ale wciąż się powtarza. A czasami jako farsa.
Rosja chce , aby Europa pozyskała „nowe pokolenie mądrzejszych polityków”, takich jak prezydent Francji, generał Charles de Gaulle (1959-1969) i kanclerz Niemiec (1982-1998) Helmut Kohl.
Kraje europejskie powinny zastosować się do czterech prostych rad, aby powstrzymać eskalację stosunków z Rosją: „Po pierwsze, Rosja nie jest źródłem zagrożenia dla Europy. Po drugie, trzeba wsłuchiwać się w obawy Rosji. Po trzecie, jeśli zignoruje się obawy Rosji, będzie się miało problemy. Po czwarte, należy jak najszybciej wznowić dialog z Rosją. Jest otwarta, elastyczna i chętna. To takie proste”.
Stosunki ze Stanami Zjednoczonymi
Stosunki dwustronne między Rosją i USA „nie są w najlepszym stanie, ponieważ utknęły w martwym punkcie, są na zerowym poziomie”, ale Moskwa i Waszyngton są „na tyle mądre, żeby ze sobą rozmawiać”.
Bezpieczeństwo międzynarodowe
Rosja nigdy nie rozpocznie trzeciej wojny światowej, ponieważ jest „zbyt dużym i odpowiedzialnym krajem”.
Rosja nigdy nie rozpoczęła wojny światowej, jeśli pamiętamy z historii: „Ale kiedy zaczęła się przeciwko nam, odpowiadaliśmy do samego końca”.
Moskwa ma doktrynę nuklearną, która jasno określa warunki użycia broni jądrowej: „Jest ona niezwykle jasna, zrozumiała i prosta. Jeśli coś zagraża istnieniu państwa rosyjskiego, broń jądrowa zostanie użyta. W przeciwnym razie – nie. To bardzo ważne, żeby to zrozumieć”.
Spekulacje, że Rosja rzekomo prędzej czy później będzie zmuszona użyć taktycznej broni jądrowej, to czyste spekulacje: „Jesteśmy w stanie kontynuować operację [wojskową] i osiągnąć dla nas pomyślne rezultaty bez tego. I to robimy”.
Na co czeka Rosja w obliczu otwartego zaangażowania Europy w wojnę?
Znów podróżuję po Rosji i jestem zaskoczony, jak bardzo zmienił się nastrój w Rosji w związku z problemami z dostawami paliwa. Prawie nikt już nie rozumie, dlaczego Rosja nie reaguje na bezpośrednie zaangażowanie Europy w wojnę.
Anti-Spiegel 7 lipiec 2026
Aktualnie podróżuję po Rosji, dlatego w najbliższych dniach będę miał mniej czasu na pisanie. Poza Moskwą, gdzie byłem w zeszłym tygodniu, moja podróż prowadzi mnie również na rosyjskie prowincje. Jestem zaskoczony, jak bardzo zmienił się nastrój w Rosji. Praktycznie wszyscy, z którymi rozmawiałem – od ekspertów po taksówkarzy, personel hotelowy, kelnerów i innych przypadkowych znajomych – wyrażają niezrozumienie, że rosyjski rząd nie reaguje na otwarte zaangażowanie UE w wojnę.
Zaangażowanie UE w wojnę obejmuje zarówno porywanie statków handlowych płynących do Rosji, jak i finansowanie ukraińskich rakiet i dronów, zapewnianie bezpiecznych zakładów produkcyjnych ukraińskim firmom zbrojeniowym, a nawet zezwalanie Ukrainie na korzystanie z przestrzeni powietrznej UE do ataków dalekiego zasięgu na Rosję. Wszystko to stanowi otwarte zaangażowanie w wojnę. Dodajmy do tego ćwiczenia wojskowe symulujące blokadę Kaliningradu oraz liczne deklaracje europejskich wojskowych i polityków o konieczności ataku na Kaliningrad.
Jeśli chodzi o ataki dronów dalekiego zasięgu z wykorzystaniem przestrzeni powietrznej państw członkowskich UE, wiem o nich od około dwóch lat. I od zeszłego lata nie da się temu zaprzeczyć. Od końca marca otwarcie przyznano się do tego w Europie i obecnie ich liczba sięga nawet stu w ciągu jednej nocy.
Do tej pory rosyjski rząd ograniczał się do stwierdzenia, że jeśli zostanie udowodnione, że drony są wystrzeliwane w państwach bałtyckich, to oczywiście nastąpi zdecydowana reakcja przeciwko tym państwom. Państwa bałtyckie reagują, zwiększając liczbę tych ataków. Można odnieść wrażenie, że państwa członkowskie UE chcą, aby Rosja w końcu odpowiedziała atakiem.
To logiczne, ponieważ popularną strategią Zachodu jest prowokowanie innych krajów do momentu, aż zaczną odwet, a następnie narzekanie na rzekomą agresywność danego kraju. Przywódcy UE potrzebują wojny, ponieważ wtedy będą mogli zrzucić na nią winę za wszystkie swoje problemy (cięcia socjalne, kryzys energetyczny, deindustrializacja itp.).
Rosyjskie media pozostają jednak powściągliwe i nie podsycają nastrojów antyeuropejskich. Można by oczekiwać, że rosyjskie media będą każdego ranka donosić o liczbie dronów wyprodukowanych i opłaconych w Europie, które rozbiły się w Rosji zeszłej nocy. Jednak, wbrew oczekiwaniom, udział państw europejskich jest ledwie wspominany.
Oczywiście, rosyjski rząd nie chce dodatkowo podsycać nastrojów społecznych w Rosji.
Słusznie powiedziano, że Moskwa i Petersburg to nie Rosja. Te dwie metropolie zawsze były uważane za liberalne „wyspy” w Rosji, prozachodnie i proeuropejskie, podczas gdy ludność reszty kraju zawsze była znacznie bardziej konserwatywna i krytyczna wobec Zachodu. Dlatego tym bardziej dziwi mnie, że słyszę teraz od tak wielu ludzi w Moskwie, że ich cierpliwość się kończy i nie rozumieją, na co czeka rząd. Mój przyjaciel, który nawiasem mówiąc zawsze był przeciwnikiem rosyjskiego rządu, powiedział mi, że gdyby wezwano do demonstracji pod hasłem „Wreszcie uderzmy!”, jutro na ulice Moskwy wyszłoby pół miliona ludzi.
To oczywiście jego subiektywna opinia, ale słyszę ją wszędzie. A w prowincjach, przez które obecnie podróżuję, nastroje są jeszcze bardziej intensywne.
Powodem jest oczywiście to, że mieszkańcy Rosji, z powodu niedoborów benzyny spowodowanych atakami na rosyjski przemysł naftowy przez finansowane i produkowane przez UE drony, czują, że wojna nadeszła. Sytuacja na Krymie i nowo anektowanych terytoriach rosyjskich jest obecnie dramatyczna. I nie tylko tam, ponieważ na rosyjskich autostradach widać długie kolejki ciężarówek czekających na stacjach benzynowych. To tylko kwestia czasu, zanim wpłynie to również na dostawy towarów innych niż benzyna w innych częściach Rosji.
Jeśli Kijów i UE liczyły na to, że Rosjanie zwrócą się przeciwko ich rządowi i zażądają zakończenia wojny, gdy sami jej doświadczą, to były w błędzie, ponieważ dzieje się coś wręcz przeciwnego. Przeważa przekonanie, że Europa musi teraz zostać zaatakowana, i to bardzo zdecydowanie, aby elity UE zrozumiały, że wojna to nie jest gra, która ich nie dotyczy.
Na co czeka rząd rosyjski?
Pytanie, które słyszę wszędzie, brzmi: Na co czeka rząd? To prawdopodobnie najbardziej zagorzały temat w Rosji. Chciałbym wymienić kilka krążących na ten temat teorii.
Jedna z nich głosi, że powodem są wybory parlamentarne zaplanowane na wrzesień. Eskalacja napięć w Europie, w tym powszechna mobilizacja, z pewnością podsyciłaby niezadowolenie. Jednak bezczynność rosyjskiego rządu również je podsyca.
Każdy jest ukształtowany przez swoje wykształcenie i przeszłość. Poza przeszłością w służbach specjalnych, Putin jest przede wszystkim prawnikiem z krwi i kości, co oznacza, że bardzo zależy mu na tym, aby wybory przebiegły sprawnie i spokojnie, aby otrzymał od społeczeństwa jasny mandat do swoich przyszłych działań. Putin zdecydowanie nie chce, aby wybory zostały odwołane z powodu stanu wojennego, ponieważ zależy mu na tym, aby Rosja – w przeciwieństwie do kijowskiej junty – miała legalne przywództwo.
Inne krążące po Rosji teorie brzmią trochę jak teorie spiskowe. Niektórzy uważają, że istnieją zakulisowe porozumienia i że wojna może wkrótce się zakończyć, dlatego rosyjski rząd chce za wszelką cenę uniknąć eskalacji. Dla mnie to w ogóle nie brzmi wiarygodnie.
Inne plotki, którym również nie daję wiary, sugerują, że kryzys paliwowy jest celowo sfabrykowany przez rząd, a dostawy paliwa są wstrzymywane, aby uświadomić w kraju zaangażowanie Europy w wojnę, bez nagłaśniania tego w mediach. Kiedy ludzie doświadczają czegoś osobiście, jest to o wiele bardziej przekonujące niż to, co relacjonują media.
Jak już wspomniałem, nie wierzę w tę teorię, choć ma ona swoje uzasadnienie. Kiedy Rosja nie widziała innego sposobu na obronę swoich interesów bezpieczeństwa i uniemożliwienie członkostwa Ukrainy w NATO w lutym 2022 roku, niż militarne wyegzekwowanie tego, społeczeństwo rosyjskie było nieprzygotowane, ponieważ rosyjskie media nie przygotowały go. Rezultatem było niezadowolenie części społeczeństwa i protesty.
Jednak państwa zachodnie (z pewnością nieumyślnie) udzieliły rosyjskiemu rządowi znacznego wsparcia, ponieważ sankcje, które dotknęły każdego obywatela Rosji – na przykład, gdy karty kredytowe przestały działać za granicą lub zachodni partnerzy biznesowi zerwali współpracę z powodu sankcji – dobitnie pokazały każdemu Rosjaninowi, że Zachód nie celuje w Putina ani rosyjski rząd, ale w każdego Rosjanina z osobna. W rezultacie protesty szybko ucichły, a poparcie dla Putina i jego polityki wzrosło do ponad 80 procent, utrzymując się na tym poziomie przez cztery lata, zanim spadło o około 10 procent w tym roku.
Gdyby Rosja podjęła teraz działania przeciwko Europie, poparcie społeczne byłoby przytłaczające, ponieważ każdy Rosjanin rozumie teraz, że Europa ponownie toczy wojnę z Rosją. Doprowadził do tego kryzys paliwowy.
Innym powodem bezczynności rosyjskiego rządu jest prawdopodobnie chęć zademonstrowania Globalnemu Południu – tak jak zrobiła to w 2021 roku – że agresorem nie jest Rosja, a Zachód. Cały świat widzi, jak UE otwarcie uczestniczy w wojnie z Rosją, a Rosja nie odpowiada. Gdyby Rosja odpowiedziała kiedyś militarnie, prawdopodobnie nie wywołałoby to nastrojów antyrosyjskich na Globalnym Południu bardziej niż interwencja Rosji na Ukrainie w 2022 roku.
Przykład Iranu pokazuje również, że Globalne Południe w pełni rozumie, kiedy kraj zaatakowany przez Zachód bombarduje również kraje, które ten atak popierają. Wreszcie, na Globalnym Południu nie było protestów przeciwko bombardowaniu przez Iran celów w krajach arabskich w odpowiedzi na atak amerykańsko-izraelski – krajów, które zapewniły USA i Izraelowi bazy, a zwłaszcza swoją przestrzeń powietrzną.
W związku z tym trudno oczekiwać, że na Globalnym Południu wybuchnie oburzenie, jeśli na przykład Rosja zbombarduje cele w krajach, które pozwalają Ukrainie korzystać ze swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Rosję.
Jak powiedziałem, to wszystko była tylko teoria. Nie wiem, czy to prawda; być może powodem bezczynności rosyjskiego rządu jest kombinacja wymienionych czynników, a może coś zupełnie innego.
Chciałem tylko zilustrować obecne nastroje w Rosji, ponieważ to, dlaczego rosyjski rząd nie podejmuje zdecydowanych działań przeciwko europejskim zwolennikom Ukrainy, jest prawdopodobnie obecnie najbardziej zażarcie dyskutowanym pytaniem.
Możliwe scenariusze
Kiedy myśli się o konflikcie zbrojnym między Europą a Rosją, od razu wyobraża się długie fronty i zacięte walki. Ale sytuacja może być zupełnie inna.
Według rosyjskich ekspertów, Rosja mogłaby na przykład przeprowadzić zmasowany atak rakietowy, celując w zakłady produkcyjne ukraińskich firm zbrojeniowych w Europie (które Rosja już wskazała jako legalne cele), w centra dostaw zachodniej broni do Kijowa lub w miejsca w państwach bałtyckich, z których drony przeprowadzają ataki na Rosję.
Atakowi temu towarzyszyłoby ostrzeżenie, że Rosja natychmiast odpowie na europejski kontratak ograniczonym użyciem taktycznej broni jądrowej („mini-atomówki”) przeciwko celom wojskowym w Europie. Rosja dałaby też jasno do zrozumienia europejskim elitom, że one również natychmiast staną się celem, aby nie uwierzyły, że mogą dalej delektować się pysznymi kanapkami w swoich salach konferencyjnych, podczas gdy zwykli Europejczycy są poświęcani na froncie.
Według zwolenników tej strategii, mogłoby to przynieść europejskim elitom tak zimny prysznic, że zrozumiałyby, że wojna to nie gra, która ich nie dotyczy, i że w końcu mogłyby się opamiętać, zanim wybuchnie wojna z linią frontu długą na tysiące kilometrów i milionami ofiar po obu stronach.
Oczywiście, ograniczone użycie broni jądrowej byłoby globalnym politycznym trzęsieniem ziemi, a jego konsekwencji prawie nie da się przewidzieć. Nie twierdzę, że taki jest plan rosyjskich przywódców; po prostu przekazuję to, o czym dyskutują rosyjscy eksperci.
Jedno jest jednak pewne: Rosja, podobnie jak w 2022 roku, będzie musiała w końcu odpowiedzieć militarnie, jeśli nie będzie widziała innego wyjścia. Rosja nie będzie biernie przyglądać się, jak UE niszczy jej przemysł.
Co więcej, nie trzeba być jasnowidzem, żeby wiedzieć, że europejskie drony dalekiego zasięgu, okrzyknięte „ukraińskimi”, wkrótce rozpoczną ataki na rosyjskie dostawy prądu i wody.
UE zaostrza konflikt za wszelką cenę. Nawet jeśli wykorzysta Ukrainę jako pretekst, cały świat widzi, że UE już prowadzi wojnę z Rosją. Nawet jeśli niemieckie media milczą na ten temat, europejscy politycy, tacy jak Kallas czy ministrowie spraw zagranicznych Polski i państw bałtyckich, od dawna otwarcie deklarują, że UE jest stroną w tej wojnie.
W kwietniu 2026 r. kanclerz Niemiec Friedrich Merz spotkał się z prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełenskim na niemiecko-ukraińskich konsultacjach rządowych w Berlinie. (1)
Osiągnięto porozumienie w sprawie zacieśnienia współpracy obronnej, obejmujące wspólną produkcję dronów średniego i dalekiego zasięgu. Zełenski nazwał je „umową dronową”, która może stać się największą tego typu umową w Europie.
Podczas wizyty w Kancelarii Prezydenta zaprezentowano różne ukraińskie drony i systemy bezzałogowe. Niemcy chcą skorzystać z ukraińskich doświadczeń wojennych i technologii. (3)
Dwa miesiące wcześniej minister obrony Boris Pistorius i prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski otworzyli wspólną niemiecko-ukraińską fabrykę dronów w pobliżu Gauting koło Monachium i odebrali pierwszy wielozadaniowy dron bojowy wyprodukowany w Niemczech dla Ukrainy. (4)
W ramach tej polityki bawarska firma Quantum Systems współpracuje z ukraińskim partnerem w ramach spółki joint venture o nazwie Quantum Frontline Industries (QFI), która opracowuje drony („Linza”) dla Ukrainy i produkuje je w Niemczech.
QFI pokazało Merzowi i Zełenskiemu drony, co podkreśla polityczną uwagę poświęcaną bawarskiej branży dronów i sztucznej inteligencji w dziedzinie obrony.
Zgodnie z porozumieniami w ramach programu „Buduj z Ukrainą”, spółka joint venture zamierza dostarczyć ukraińskim siłom zbrojnym co najmniej 10 000 dronów do końca roku; dokładne ilości zostaną określone przez Ministerstwo Obrony Ukrainy. Quantum Systems zapewnia fabrykę i automatyzację, a Frontline Robotics zapewnia projektowanie, wiedzę specjalistyczną i wsparcie.
QFI zajmuje się przede wszystkim produkcją wielozadaniowego drona „Linza”, opracowanego przez Frontline Robotics i przetestowanego już na froncie; obecnie produkowany jest model Linza 3.0.
Linza 3.0 to taktyczny dron wielofunkcyjny o czasie lotu do 60 minut, który może być wykorzystywany jako dron rozpoznawczy lub jako „amunicja krążąca” (dron kamikaze).
Dron nadaje się do misji bojowych, rozpoznania i wsparcia logistycznego. Jest produkowany na licencji w Niemczech, co ma zrekompensować ograniczenia produkcji broni na Ukrainie spowodowane atakami Rosji.
Quantum Systems wnosi infrastrukturę przemysłową, automatyzację i doświadczenie zdobyte podczas poprzedniej dostawy ponad 1500 dronów rozpoznawczych na Ukrainę.
Firma zapewnia zaplecze produkcyjne, zautomatyzowany proces wytwarzania i kontrolę jakości w bezpiecznym środowisku w Niemczech.
Quantum Systems dba również o skalowalność serii i zgodność z normami technicznymi i bezpieczeństwa (w tym interfejsy z normami NATO).
Frontline Robotics opracowuje projekt drona, dostarcza licencjonowane plany konstrukcyjne i wdraża koncepcję techniczną zdobytą w ramach pierwszej linii do produkcji seryjnej.
Firma szkoli personel, dostarcza materiały szkoleniowe oraz zapewnia wsparcie produktu i całego cyklu życia (eksploatacja, konserwacja, modernizacje) zgodnie ze standardami NATO.
Strategicznie rzecz biorąc, strona ukraińska – a konkretnie Ministerstwo Obrony – określa niezbędne ilości i integruje QFI z planowaniem potrzeb operacyjnych ukraińskich sił zbrojnych.
Bliska integracja Quantum Systems z berlińskim start-upem technologii obronnych STARK, założonym w 2024 r. i rozwijającym uzbrojone, autonomiczne systemy dronów dla europejskich sił zbrojnych, a także z inicjatywami polityki bezpieczeństwa (agencja zaawansowanych technologii, kompetencje w zakresie dronów i centrum obronne w Erding), tworzy przemysłowo-polityczny kręgosłup, który Rosja musi postrzegać jako zagrożenie.
Bliskie powiązanie z Quantum Systems ma charakter zarówno osobisty, jak i strategiczny: STARK został ukształtowany przez środowisko Quantum Systems, w szczególności przez Floriana Seibela, współzałożyciela Quantum Systems. (5)
STARK to europejska firma zbrojeniowa, specjalizująca się w tzw. „dronach kamikaze” (amunicja krążąca), które podobnie jak małe drony wyposażone w głowice bojowe najpierw „krążą” nad danym obszarem przez dłuższy czas, a dopiero potem atakują cel.
Scena produkcji dronów jest silnie powiązana: ci sami założyciele, inwestorzy i partnerzy pojawiają się wielokrotnie, jak Sequoia, Project A, Fundusz Innowacji NATO, a w niektórych przypadkach Peter Thiel. Co więcej, istnieją współprace i nakładające się obszary technologii, produkcji i zaopatrzenia. (6) Już sam ten segment zbrojeniowy sugeruje, że wojna z Rosją tak naprawdę się jeszcze nie rozpoczęła.
Założenie to potwierdza dodatkowo wypowiedź ministra obrony Pistoriusa, który podkreślił, że te 10 000 jednostek stanowi początkowo „początkową” zdolność; w dłuższej perspektywie nie ma ustalonego górnego limitu, poza możliwościami przemysłowymi firmy.
Rząd krajowy i frakcja parlamentarna CSU mówią o „technologii obronnej wyprodukowanej w Bawarii” i chcą, aby Bawaria stała się centrum obrony dronowej i nowoczesnej obronności w Niemczech.
W debacie publicznej otwarcie dyskutowano nad tym, czy Niemcy ze swoją fabryką dronów stają się celem militarnym dla Rosji; zwolennicy tej idei mówią o konieczności solidarności i odstraszania, podczas gdy krytycy ostrzegali przed ryzykiem eskalacji i odwetu. (7)
Jednocześnie projekt dzieli opinię publiczną – między solidarnością z Ukrainą a obawami przed dalszym wciąganiem Bawarii w konflikt. Debaty i komentarze czytelników wyraźnie odzwierciedlają te napięcia.
Nowa sytuacja bezpieczeństwa w Bawarii
Dzięki QFI w Gauting i innych lokalizacjach w obszarze Monachium i okolic, Bawaria jest miejscem, w którym widoczne są elementy europejskiej produkcji dronów. To sprawia, że Wolne Państwo jest obiektywnie „strategicznym miejscem wsparcia” dla Ukrainy, jak to ujął rosyjski Sztab Generalny. (8)
W kwietniu 2026 r. Dmitrij Miedwiediew, wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Rosji i wysoko postawiony urzędnik rządzącej partii Jedna Rosja, wprost odniósł się do opublikowanych list europejskich lokalizacji, w których produkowano drony lub komponenty dla Ukrainy, nazywając je „listą potencjalnych celów dla rosyjskich sił zbrojnych”. (9)
Na listach tych znajdują się również lokalizacje w rejonie Monachium; Miedwiediew i inni przedstawiciele Rosji wiążą to z ostrzeżeniami przed „nieprzewidzianymi konsekwencjami” i „eskalacją sytuacji” (10).
Zgodnie z międzynarodowym prawem humanitarnym fabryki broni, które faktycznie przyczyniają się do prowadzenia wojny, są na ogół uznawane za cele wojskowe, pod warunkiem że atak przyniósłby wyraźną korzyść militarną i przestrzegana jest zasada proporcjonalności. (11)
Symboliczna klasyfikacja takich miejsc przez Miedwiediewa jako „potencjalnych, uzasadnionych celów” zwiększa podatność na zagrożenia bezpieczeństwa: w rosyjskiej retoryce Bawaria przekształca się z odległego obserwatora w potencjalny teatr działań wojennych, na którym mogą zostać użyte bronie dalekiego zasięgu lub przeprowadzone zostaną operacje sabotażowe.
Przeniesienie ukraińskiej produkcji dronów do Europy to ryzykowne przedsięwzięcie. Chociaż zwolennicy nie utożsamiają automatycznie ukraińskiej produkcji dronów w Bawarii z „aktywną wojną” i utratą neutralności, Niemcy i wiele państw UE od dawna popierają ten pomysł. Od czasu nielegalnego ataku na Jugosławię 24 marca 1999 roku Stany Zjednoczone przestały szukać usprawiedliwień i od tamtej pory nie wypowiadają wojny.
Formalnie Rosja nie jest obecnie w stanie wojny z Niemcami ani USA; sama mówi o „specjalnej operacji wojskowej” przeciwko Ukrainie i o „konfrontacji” lub „wojnie hybrydowej” z Zachodem. (13)
Zgodnie z prawem międzynarodowym wypowiedzenie wojny to formalny akt, poprzez który państwo ogłasza stan wojny innemu państwu; praktyka ta stała się rzadka od 1945 roku, ponieważ z przyczyn politycznych i prawnych państwa wolą mówić o „operacjach”, „interwencjach” lub „operacjach specjalnych”. Stany Zjednoczone przeprowadziły wiele operacji wojskowych od czasów II wojny światowej (Wietnam, Irak, Afganistan itd.), głównie bez klasycznego wypowiedzenia wojny, a raczej na podstawie rezolucji Kongresu, decyzji lub zobowiązań sojuszniczych. (14)
W swojej oficjalnej narracji Rosja oskarża państwa NATO o prowadzenie wojny zastępczej przeciwko niej poprzez dostawy broni, szkolenia, gromadzenie informacji wywiadowczych i sankcje, ale celowo unika formalnego wypowiedzenia bezpośredniej wojny Niemcom lub Stanom Zjednoczonym. (15) W rosyjskiej sferze publicznej Niemcy i inne państwa europejskie są coraz częściej postrzegane jako „wrogowie”; badanie przeprowadzone przez Centrum Lewady wskazuje Niemcy na czwarte miejsce wśród najważniejszych „państw wrogich”, ale jedynie na poziomie wizerunku wroga politycznego, a nie jako zdeklarowanego wroga w toku wojny. (16)
Rosyjskie władze i media bardzo ostro reagują na planowane rozmieszczenie w Niemczech od 2026 roku nowych amerykańskich pocisków dalekiego zasięgu oraz potencjalnie hipersonicznego systemu rakietowego Dark Eagle, zdolnego do przenoszenia głowic nuklearnych. Mówią o „czerwonych liniach”, „reakcji lustrzanej” i niebezpieczeństwie kryzysu na miarę zimnej wojny. (17) Jednocześnie Niemcy masowo się zbroją i wyraźnie zmieniają swoją strategię militarną w kierunku odstraszania Rosji, co w Moskwie można interpretować jako przygotowania do ewentualnego przyszłego poważnego konfliktu. (18)
To, czy i kiedy Rosja oficjalnie ogłosi wojnę z Niemcami lub Stanami Zjednoczonymi, zależy politycznie od progów, które sama określi – takich jak rozmieszczenie określonych systemów uzbrojenia, bezpośrednie zaangażowanie wojsk zachodnich na Ukrainie czy ataki na terytorium Rosji ze strony sił zachodnich. (19) Ze strategicznego punktu widzenia Kreml unika złożenia takiej deklaracji, ponieważ dodatkowo zaostrzyłoby to sytuację, ograniczyło jego pole manewru i obniżyło próg bezpośredniej konfrontacji z NATO; dopóki unika tych ryzyk, formuła „konfrontacji z Zachodem” bez formalnych stosunków wojennych pozostaje w mocy. (20)
Kilka instytutów polityki bezpieczeństwa i służb wywiadowczych ostrzega, że od 2027 r. Rosja może znów być na tyle silna militarnie, że będzie mogła „rzucić poważne wyzwanie” państwom NATO, zwłaszcza państwom bałtyckim. W skrajnych przypadkach mówi się nawet o możliwej konfrontacji „za kilka lat”.
Inni eksperci uważają takie ramy czasowe za zbyt wczesne lub zbyt spekulatywne, podkreślając, że Rosja jest początkowo wyczerpana wojną na Ukrainie i będzie potrzebowała kilku lat, aby zregenerować swoją siłę militarną – stopniowe zwiększanie presji jest bardziej realistyczne niż jasna „data ataku” (21).
BND ostrzega, że Europa w najlepszym razie znajduje się w stanie „mroźnego pokoju” z Rosją, który w każdej chwili może „przerodzić się w gorącą konfrontację”, bez względu na konkretny rok. (22)
Choć konwencjonalne ataki na fabryki dronów nie są wykluczone na mocy prawa międzynarodowego w sytuacji poważnej eskalacji, to pod względem politycznym stanowią naruszenie tabu wobec państwa NATO i oznaczają jakościowo nowy etap konfliktu – co właśnie sprawia, że rosyjscy aktorzy wykorzystują obecnie to zagrożenie głównie jako narzędzie nacisku. (23)
Dla mieszkańców Bawarii oznacza to wyższy poziom zagrożenia niż przed wojną na Ukrainie, ale brak bezpośredniego, ostrego frontu wojny.
Niemcy i Bawaria są narażone w kontekście polityki bezpieczeństwa ze względu na swoją rolę w wojnie na Ukrainie i nie są już neutralne w świetle prawa międzynarodowego ani w praktyce, ale nie oznacza to automatycznie, że Rosja działałaby „zupełnie poza granicami prawa międzynarodowego” – Moskwa jest również związana międzynarodowym prawem humanitarnym, nawet jeśli interpretuje je odmiennie pod względem politycznym.
Rola USA/UE/NATO jako „kaftanów bezpieczeństwa” w wojnie ukraińsko-rosyjskiej
Bez zbytnich spekulacji można stwierdzić, że bez zachodnich dostaw broni i pomocy finansowej, wojna prawdopodobnie zostałaby już rozstrzygnięta militarnie na korzyść Rosji. Zatem Stany Zjednoczone, Unia Europejska i NATO stanowią w istocie filary („gorset”) potencjału militarnego Ukrainy: dostarczają broń, amunicję, zapewniają szkolenia, współrzędne celów, wywiad i stabilizację finansową.
Politycznie rzecz biorąc, rządy Zachodu uzasadniają to jako „wsparcie dla zaatakowanego państwa” i obronę europejskiego porządku bezpieczeństwa; z perspektywy Rosji jest to aktywny udział w wojnie bez formalnego wypowiedzenia wojny.
Jednocześnie, poprzez dostawy ciężkiego uzbrojenia, szkolenie ukraińskich żołnierzy, dane rozpoznawcze i wspólną produkcję uzbrojenia (drony, amunicja, czołgi), Niemcy przekraczają próg „zwykłej neutralności”. Wielu prawników międzynarodowych mówi zatem o „udziale w międzynarodowym konflikcie zbrojnym” lub de facto współdziałaniu.
Międzynarodowe prawo humanitarne nie traktuje wszystkiego po prostu jako „neutralnego” lub „strony konfliktu”: państwa mogą „konkretnie wpływać” na konflikt bez formalnego wypowiedzenia wojny i nadal są uznawane za uzasadnione cele niektórych działań wojskowych, jeśli wnoszą istotny wkład w prowadzenie wojny. Właśnie do tego zmierzają rosyjskie groźby wobec europejskich firm zbrojeniowych.
Od początku sankcji i dostaw broni Niemcy były uważane za „państwo nieprzyjazne”; jest to klasyfikacja polityczna stosowana w rosyjskim dyskursie w celu legitymizacji drastycznych środków (gospodarczych, hybrydowych, w skrajnych przypadkach militarnych) stosowanych w kraju.
Moskwa mogłaby argumentować – wbrew obecnemu rozumieniu prawa międzynarodowego – że niemiecka produkcja broni dla Ukrainy (dronów, czołgów, amunicji) czyni Niemcy uzasadnionym celem, bez konieczności formalnego wypowiedzenia wojny. Z prawnego punktu widzenia byłoby to wysoce kontrowersyjne, ale politycznie nie jest wykluczone, że Rosja mogłaby wykorzystać takie rozumowanie do uzasadnienia ataków lub sabotażu.
W całej historii mocarstwa wielokrotnie podejmowały działania militarne, które same przedstawiały jako legalne, ale które strona przeciwna i wielu ekspertów prawnych uważały za naruszenie prawa międzynarodowego. Dotyczy to Rosji, USA, Izraela, NATO – nikt nie jest odporny na naciąganie lub ignorowanie prawa z powodów politycznych.
Niemcy, a w szczególności Bawaria, zostały obiektywnie wciągnięte w logikę konfliktu poprzez produkcję broni i bezpośrednie wsparcie militarne dla Ukrainy. Zakłady zbrojeniowe, fabryki dronów oraz infrastruktura komunikacyjna i energetyczna stają się potencjalnymi celami dla Rosji – przynajmniej teoretycznie, a w skrajnych przypadkach również w praktyce.
To, czy Rosja faktycznie zaatakuje te cele, zależy mniej od prawnych formalności, a bardziej od kalkulacji politycznych i wojskowych: analizy kosztów i korzyści, ryzyka reakcji NATO, wewnętrznej presji politycznej i sytuacji militarnej na Ukrainie. Prawo międzynarodowe służy raczej jako rama argumentacji niż rzeczywista bariera.
Żądania polityczne: „Sprowadźcie wojnę do Rosji”
Kilku prominentnych niemieckich polityków i wojskowych otwarcie rozmawia teraz o „przeniesieniu wojny głęboko w głąb Rosji” – to znaczy o uczynieniu z terytorium Rosji bezpośredniego pola walki z zachodnią bronią i potencjałem, a nie tylko o wzmocnieniu Ukrainy.
Ekspert ds. polityki zagranicznej CDU i były oficer Bundeswehry Roderich Kiesewetter wielokrotnie publicznie oświadczał: „Wojnę trzeba przenieść do Rosji”, a konkretnie poprzez ataki Ukrainy na rosyjskie obiekty wojskowe, kwatery główne, ministerstwa, stanowiska dowodzenia i centra dowodzenia.
Żąda, aby Niemcy umożliwiły Ukrainie przeprowadzenie tak głębokich uderzeń na rosyjskie tereny wewnętrzne – przy użyciu broni dalekiego zasięgu, takiej jak Taurus, kompleksowego rozpoznania celów i wsparcia technicznego.
Krytycy, tacy jak Amira Mohamed Ali i inni, wyraźnie ostrzegają, że każdy, kto używa niemieckiej broni do ataków w głąb Rosji, „przenosi wojnę do Niemiec”, ponieważ Rosja uznałaby takie ataki za bezpośrednie zaangażowanie i możliwe uzasadnienie dla ataków odwetowych na cele niemieckie. (24)
To pokazuje, jak daleko część elit politycznych jest gotowa posunąć się od „wspierania Ukrainy” do aktywnego udziału w wojnie na terytorium Rosji.
Rzeczywista sytuacja bezpieczeństwa Bawarii wynika z tej polityki siły i ryzyka: zwiększonego zagrożenia atakami hybrydowymi (cybernetycznymi, sabotażowymi, dezinformacyjnymi), teoretycznego ryzyka konwencjonalnych ataków dalekiego zasięgu, a w skrajnym przypadku eskalacji – włączenia się w logikę odstraszania nuklearnego. Wszystko to pozostaje jednak jak dotąd scenariuszem, a nie natychmiastową rzeczywistością.
Należy zauważyć, że:
Zachód podtrzymuje wojnę na Ukrainie, uniemożliwiając rozwiązanie konfliktu przez Rosję.
Niemcy i inne państwa UE porzuciły w ten sposób klasyczną rolę „widzów”, stając się w istocie częścią gospodarki i strategii wojennej.
Zwiększa to ryzyko stania się celem przeciwdziałań – prawnych, ekonomicznych, a w skrajnych przypadkach militarnych.
Klauzule dotyczące państw wrogich nadal znajdują się w tekście Karty Narodów Zjednoczonych i nigdy nie zostały usunięte, a ich nieaktualność twierdzą główne mocarstwa, które same wielokrotnie naruszały normy.
Wojna w Kosowie w 1999 r. i późniejsze interwencje USA i NATO poważnie podważyły wiarygodność zakazu stosowania siły i obecnie dostarczają Rosji argumentów retorycznych do usprawiedliwiania własnych aktów przemocy w kategoriach względnych. (25)
Historia przemocy w USA i oficjalna narracja o wolności i sprawiedliwości rozchodzą się diametralnie, a język oficjalny dla wielu brzmi jak orwellowskie staromodne gadanie. (26)
Niezależne dochodzenia wykazały, że prowadzona od 2001 r. przez Stany Zjednoczone polityka „wojny z terroryzmem” doprowadziła do setek tysięcy ofiar śmiertelnych i ogromnych zniszczeń w Afganistanie, Iraku, Syrii, Jemenie, Pakistanie, Libii i innych krajach. (27)
Badanie przeprowadzone przez projekt „Koszty wojny” na Uniwersytecie Browna szacuje, że wojny te zmusiły do ucieczki co najmniej 37 milionów ludzi, przy czym dopuszczalna górna granica to 59 milionów – skala ta odpowiada niemal całkowitej „przesiedleniu” ludności kraju wielkości Kanady. (28)
Analizy krytyczne podkreślają, że wiele z tych interwencji miało uzasadnienie wymyślone lub bardzo wybiórcze (broń masowego rażenia w Iraku, zmiana reżimu, walka z terroryzmem) i często prowadziło do nowych konfliktów i fal migracji. (29)
To, czy USA „przegrają” tę „skomplikowaną wojnę” w szerszym sensie, zgodnie z celem „Wygrana w złożonym świecie 2020–2040”, pozostaje dziś kwestią otwartą. Jednakże jest oczywiste, że ich dominacja militarna ulega znacznemu osłabieniu pod względem politycznym, gospodarczym i moralnym.
Co tak naprawdę mówią doktryny USA
Koncepcja operacyjna armii „Zwycięstwo w złożonym świecie 2020–2040” to doktryna długoterminowej orientacji armii amerykańskiej; opisuje ona, w jaki sposób armia powinna zapobiegać konfliktom na całym świecie, „kształtować” przestrzenie bezpieczeństwa i wygrywać wojny – wyraźnie jako potęga działająca globalnie. (30)
Towarzyszące dokumenty i analizy strategiczne regularnie wymieniają Rosję, Chiny, Koreę Północną i Iran jako kluczowe „mocarstwa rewizjonistyczne” lub zagrożenia, których potencjał należy ograniczyć, osłabić lub, w najgorszym przypadku, wyeliminować; w związku z tym uwaga skupia się nie tylko na nieznanych przeciwnikach, ale wyraźnie na tych czterech głównych aktorach. (31)
Fakt, że w sekcji 2.4 (Przyszłe konflikty) dokumentu TRADOC wyraźnie stwierdzono, że siły USA mają zająć się właśnie tymi zagrożeniami i je „wyeliminować” w okresie 2020–2040, wpisuje się w ten strategiczny obraz: jest to długoterminowa struktura konfliktu strukturalnego z Rosją, Chinami, Koreą Północną i Iranem, a nie doktryna neutralnego pokoju. (32)
Rosyjska i chińska interpretacja „Wygraj w złożonym świecie 2020-2040”
Rosyjskie i chińskie dokumenty strategiczne interpretują amerykańskie podejście „Wygranej w złożonym świecie” jako w istocie długoterminową doktrynę hegemoniczną – i odpowiadają własnymi koncepcjami, które ograniczają wpływy USA, wzmacniają regionalne centra władzy i stopniowo zmieniają istniejący porządek w stronę wielobiegunowości. (33)
Od 2014 r. rosyjskie doktryny wojskowe wyraźnie wskazują USA i NATO jako główne zagrożenie, w tym „globalną obronę przeciwrakietową”, rozszerzenie NATO na wschód i „kolorowe rewolucje” jako instrumenty wpływu Zachodu. (34)
Tak zwana „doktryna Putina” w polityce zagranicznej i bezpieczeństwa ma na celu zabezpieczenie rosyjskiej suwerenności i stref wpływów (Eurazja, przestrzeń postsowiecka, Bliski Wschód) przed dominacją USA, a w razie potrzeby ich militarną obronę – w tym za pomocą środków hybrydowych, wojny informacyjnej i ograniczonych interwencji. (35)
Rosja w swej istocie postrzega doktrynę USA jako próbę osłabienia Rosji na wszystkich poziomach (wojskowym, gospodarczym, politycznym); odpowiedź brzmi:
Rozwój własnych zdolności odstraszania (w tym arsenału nuklearnego i broni hipersonicznej). (36)
Wykorzystanie konfliktów regionalnych i polityki energetycznej do wywierania presji na NATO/UE.
Bliska współpraca z innymi „ogniskami niepokojów” z perspektywy USA (Chiny, Iran), przynajmniej taktycznie.
Rosyjscy stratedzy postrzegają siebie mniej jako agresora, a bardziej jako aktora, który „przeciwdziała” temu, co postrzegają jako agresywną strategię USA i przyspiesza rozpad dominacji tego kraju.
Centralną strategią Chin jest strukturalne ograniczenie wpływów USA bez angażowania się w bezpośrednią konfrontację militarną: Inicjatywa Pasa i Szlaku, nowe instytucje finansowe, ukierunkowane partnerstwa na Globalnym Południu i selektywne zaangażowanie w organizacjach ONZ, z których USA częściowo się wycofują. (37)
Strategiczny przekaz Pekinu kładzie nacisk na „wspólne bezpieczeństwo”, „korzyść obu stron” i „stabilność”, ale jednocześnie przedstawia Stany Zjednoczone jako „potęgę hegemoniczną”, której wpływy w kluczowych regionach (Azja i Pacyfik, Afryka, Ameryka Łacińska) należy ograniczyć. (38)
Dla Chin „Zwycięstwo w złożonym świecie” oznacza w istocie próbę USA, by militarnie zabezpieczyć słabnącą hegemonię; odpowiedzią jest mieszanka współzależności gospodarczej, instytucjonalnych zmian władzy i ukierunkowanego odstraszania militarnego.
Doktryna USA z pewnością nie stanowi neutralnej strategii pokojowej dla Rosji i Chin, lecz raczej ramy pozwalające utrzymać je i inne „mocarstwa problemowe” w ryzach lub osłabić na dziesięciolecia – a w razie potrzeby „wyeliminować” je militarnie. (39)
Oba państwa odpowiadają doktrynami kontrretorycznymi, które retorycznie kładą nacisk na „stabilność” i „pokój”, ale w rzeczywistości mają na celu ograniczenie swobody działania USA i poszerzenie ich pola manewru.
Jednocześnie stosunki między Rosją a Chinami same w sobie charakteryzują się nieufnością; ich kontrstrategie to raczej równoległe projekty mające na celu osłabienie dominacji USA niż spójny „antyzachodni sojusz” ze wspólnym porządkiem pokojowym. (40)
Porządek wielobiegunowy jako kontrpropozycja
Analizy wydarzeń na świecie od lat wskazują na przesunięcie w stronę porządku wielobiegunowego: wschodzące potęgi, takie jak Chiny, Indie, Rosja i Brazylia, sojusze regionalne w krajach Globalnego Południa oraz nowe sieci bezpieczeństwa osłabiają dawną hegemonię Stanów Zjednoczonych. (41)
Wiele głosów na Globalnym Południu uważa, że polityka wojenna i interwencyjna prowadzona przez USA jest główną przyczyną destabilizacji, przesiedleń i chaosu gospodarczego, i jednoznacznie łączy projekty wielobiegunowe z celem przezwyciężenia tej formy dominacji. (42)
To, czy „wielobiegunowy porządek pokojowy” rzeczywiście stanie się bardziej pokojowy, zależy jednak od tego, czy nowe ośrodki władzy będą realizować swoje interesy mniej brutalnie niż poprzedni hegemoni. (43)
Karta Narodów Zjednoczonych i jej formalne słownictwo pozostają w mocy, ale są stosowane wybiórczo przez główne mocarstwa: naruszenia prawa międzynarodowego (Kosowo 1999, Irak 2003, różne interwencje) są racjonalizowane politycznie, podczas gdy prawo międzynarodowe jest przywoływane, gdy służy ich własnym celom. (44) Ta rozbieżność między fasadą normatywną a rzeczywistą praktyką władzy jest wyraźnie dostrzegana przez wielu w świecie pozazachodnim i w krytycznych kręgach zachodnich. (45)
Od 1 lipca 2026 roku cała sytuacja drastycznie się pogorszyła: wznowiono ataki między USA a Iranem; rozmowy w Dosze utknęły w martwym punkcie. Rzecznik irańskiego MSZ, Baghaei, potwierdził tego dnia, że Teheran i Waszyngton komunikują się kanałami politycznymi, ale poparcie administracji Trumpa dla polityki „Wielkiego Izraela” w Libanie ostatecznie oznacza fiasko jakiegokolwiek rozwiązania.
Jednocześnie w Europie trwa samobójcza rozbudowa sił zbrojnych przeciwko Rosji. Ustępujący brytyjski premier Keir Starmer przedstawił nowy plan inwestycji obronnych o wartości 300 miliardów funtów jako program tworzenia miejsc pracy. Ponadto NATO wzywa firmy z sektora prywatnego do opracowania technologii umożliwiających ataki dalekiego zasięgu na lotniska w Rosji. (46)
Obchodzona 4 lipca 250. rocznica Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych będzie okazją do zatrzymania się i przypomnienia uniwersalnych zasad, które stały się podstawą powstania Republiki Amerykańskiej i jej zwycięstwa nad Imperium Brytyjskim.
+++
Notatki i źródła
Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w niemieckich oddziałach saperskich. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i edukację średnią (budownictwo/matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w uczelni technicznej budownictwa. Od tego czasu publikował prace na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki USA. Do jego najnowszych publikacji należą: „Czarna księga UE i NATO” (2020), „Niedoceniana potęga” (2022) oraz „Od wojny do porządku światowego” (2026).
Dugin: Iran wyszedł silniejszy pomimo presji USA-Izrael
Rosyjski filozof i teoretyk polityczny Alexander Dugin powiedział Al Mayadeen w ekskluzywnym wywiadzie, że Iran wyszedł zwycięsko z pierwszej fazy amerykańsko-izraelskiej…
Rosyjski filozof i teoretyk polityczny Alexander Dugin powiedział Al Mayadeen w ekskluzywnym wywiadzie, że Iran wyszedł zwycięsko z pierwszej fazy wojny amerykańsko-izraelskiej z tym krajem, argumentując, że próby złamania przywództwa i społeczeństwa kraju nie powiodły się.
Powiedział, że celem USA było wyeliminowanie postaci, które broniły tożsamości Iranu i zastąpienie ich przywódcami chętnymi do współpracy z Zachodem, ale „nic takiego się nie wydarzyło”. Zamiast tego, przekonywał, nowi przywódcy pojawili się „znacznie silniejsi”, podczas gdy Iran zareagował, celując w strategiczne punkty nacisku, w tym Cieśninę Ormuz i amerykańskie bazy regionalne.
Chociaż uważa, że wojna jest daleka od zakończenia, Dugin argumentował, że Iran już wykazał swoją zdolność do opierania się i obalania zachodnich oczekiwań.
Brak obrony powietrznej na Ukrainie stworzył dla Rosji strategiczną okazję, którą bezwzględnie wykorzystuje.
Ostatnie masowe ataki Rosji na cele wojskowe na Ukrainie zakończyły się ogromnym sukcesem, po tym jak rzecznik ukraińskich sił powietrznych, pułkownik Jurij Ignat, przyznał, że nie przechwycono ani jednego pocisku. Stało się to w momencie, gdy Ukraina zwróciła się do prawie 40 swoich sojuszników z prośbą o przekazanie pocisków przechwytujących Patriot, biorąc pod uwagę globalny niedobór spowodowany trzecią wojną w Zatoce Perskiej, która uszczupliła połowę amerykańskich zapasów. Niejasna liczba pocisków, rzekomo potajemnie przekazanych przez Polskę wiosną, była niewystarczająca.
Lockheed Martin oświadczył wcześniej, że nie jest w stanie przewidzieć, kiedy rozpoczną się kolejne dostawy dla sojuszników USA. Stało się to po raporcie Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych, w którym stwierdzono, że może to potrwać co najmniej kilka lat. Mniej więcej w tym samym czasie brytyjskie media ostrzegły, że niedobór pocisków Patriot stworzył „okno podatności”, które Rosja wykorzystuje na Ukrainie. Stało się to po ogłoszeniu przez Rosję „systematycznych ataków” na Ukrainę, które najwyraźniej właśnie się rozpoczęły.
Wyjaśnienie ponad miesięcznego opóźnienia po ogłoszeniu przez Rosję jest takie, że jest to odwet za ukraińskie ataki terrorystyczne, co jest trafne, ponieważ Ukraina rozpoczęła serię ataków wspieranych przez USA w ramach 40-dniowej operacji Zełenskiego, mającej na celu zmuszenie Rosji do zamrożenia konfliktu. Chociaż ostatnie ataki Ukrainy na tym etapie wydają się być raczej pokazem niż posunięciem strategicznym, jak wyjaśniono tutaj, w szczególności mającym na celu odwrócenie uwagi od niepowodzeń na liniach frontu, takich jak Konstantynówka, są one częścią szerszego planu.
Trump niedawno zdecydował się na „eskalację w celu deeskalacji” konfliktu z Rosją poprzez „wojnę na wyniszczenie” pod wodzą Ukrainy. Jednak, jak oceniono po jego ostatniej rozmowie telefonicznej z Putinem, „jeśli Trump zauważy, że jego nowa „wojna na wyniszczenie” nie idzie zgodnie z planem, może zdecydować się na zawarcie sprawiedliwszego porozumienia z Rosją, tak jak zrobił to z Iranem po tym, jak trzecia wojna w Zatoce Perskiej również nie poszła zgodnie z planem”.
Doradca Putina, Jurij Uszakow, dodał, że Putin poinformował Trumpa o rzeczywistej sytuacji na polu bitwy, co jest kluczowe.
Dzieje się tak, ponieważ „Rosja ujawniła nową, trój-torową kampanię informacyjną Ukrainy na polu bitwy” dzień wcześniej, mającą na celu wprowadzenie USA w błąd co do stanu konfliktu przed szczytem NATO w tym tygodniu, na którym Zełenski ma nadzieję uzyskać większe wsparcie finansowe i wojskowe dla swojej nowej „wojny na wyniszczenie”. Trump może przychylić się do jego próśb, ale być może tylko w pewnych granicach, ponieważ źródło TASS zasugerowało, że jego wysłannicy mogliby wrócić do Rosji pod koniec sierpnia, a termin ten miałby kluczowe znaczenie.
Kolejne wybory do Dumy w Rosji odbędą się pod koniec września, a po nich w listopadzie odbędą się wybory uzupełniające w USA. Brak porozumienia w sprawie Ukrainy przed tym terminem może opóźnić znalezienie rozwiązania politycznego co najmniej do 2029 roku, jeśli Demokraci odzyskają kontrolę nad przynajmniej częścią Kongresu. W przeciwieństwie do rządzących Republikanów, są oni zdeterminowani, by nie oferować Rosji nawet ograniczonego złagodzenia sankcji jako zachęty do kompromisu, a wiarygodność Putina w kraju byłaby zagrożona, gdyby zakończył konflikt bez tego.
Z tych powodów w ciągu najbliższych czterech miesięcy należy uważnie monitorować cztery odrębne okresy:
od teraz do potencjalnego powrotu wysłannika Trumpa do Rosji pod koniec sierpnia;
od tego czasu do wyborów do Dumy pod koniec września;
od tego czasu do wyborów uzupełniających;
oraz po wyborach uzupełniających.
Sukces lub porażka ukraińskiej „wojny na wyniszczenie” w każdym z tych okresów wpłynie na szanse na rozwiązanie polityczne, ponieważ zarówno Putin, jak i Trump mają osobisty interes w osiągnięciu go przed wyborami.
W świetle zachodniej propagandy przedstawiającej życie w Rosji jako koszmarny scenariusz chaosu gospodarczego i ubóstwa, postanowiłem opublikować artykuł, który przesłał mi Amerykanin mieszkający za granicą, obecnie w Symferopolu. Nazwijmy go Dan.
Miłej lektury!
=============================================
Nieco ponad rok temu moja żona i ja opuściliśmy Stany Zjednoczone, aby przeprowadzić się do Rosji. Właśnie zamknęliśmy nasz biznes, sprzedaliśmy większość naszego majątku i rozpoczęliśmy nowy rozdział w naszym życiu. Powody tej przeprowadzki były dwa: po pierwsze, aby zaopiekować się 86-letnią matką mojej żony, a po drugie, aby skorzystać z nowej wizy, którą Rosja niedawno zaczęła oferować ludziom Zachodu – tzw. „wizy wspólnych wartości”.
Od czasów studiów, kiedy ukończyłem dwa kursy z kultury rosyjskiej, interesowałem się tym krajem. To zainteresowanie skłoniło mnie do poszukiwania słowiańskiej żony, kiedy w końcu zdecydowałem się na to po trzydziestce. Moja żona pochodzi z Chersonia na Ukrainie. Poza pierwszymi dwoma latami naszego 25-letniego małżeństwa, które spędziliśmy w jej rodzinnym mieście, mieszkaliśmy w Stanach Zjednoczonych. Nie mamy żadnych wielkich planów na przyszłość, poza mieszkaniem z mamą, póki jeszcze jest z nami.
Obecnie mieszkamy w Symferopolu, stolicy Krymu, który jest – a przynajmniej był – miastem partnerskim stolicy naszego rodzinnego państwa w USA. Oba miasta mają podobną wielkość i leżą na tej samej szerokości geograficznej. Nie spotkałem żadnych innych Amerykanów mieszkających w tym mieście, ani nigdy o żadnym nie słyszałem. Mimo to, poznaliśmy wielu miejscowych, czy to w kościele, czy na co dzień. Niektórzy z nich zostali naszymi przyjaciółmi. Wynajmujemy mieszkanie w małej dzielnicy w centrum miasta. Szacuję, że w około 20 budynkach mieszkalnych w tej okolicy mieszka około 5000 osób.
Rosjanie – a używam tu tego określenia szeroko, odnosząc się do wszystkich, którzy osiedlili się tu na stałe – przyjęli nas bardzo ciepło. Kiedy dowiadują się, że pochodzimy ze Stanów Zjednoczonych, są bardzo zainteresowani rozmową z nami i prawie wszyscy są zaskoczeni spotkaniem Amerykanów. Nie żywią do nas żadnych uprzedzeń; wręcz przeciwnie, nadal szanują nasz kraj i nasz naród. To mnie nieco zaskakuje, biorąc pod uwagę obecną wojnę, która toczy się, przynajmniej częściowo, między naszymi narodami. Być może ta życzliwość wynika z niedawnej zmiany przywództwa w Ameryce, która do niedawna zajmowała bardziej przyjazną postawę wobec Rosji niż poprzednia administracja.
Zrozumiałe byłoby, gdyby ta postawa z czasem uległa zmianie, choć nadal uważam, że bylibyśmy tu dobrze traktowani, ponieważ Rosjanie są narodem życzliwym i gościnnym, a my również nie podzielamy dominującego na Zachodzie stosunku do ich kraju. Nie ma tu wzajemnej wrogości, takiej, jaką wielu ludzi na Zachodzie i na Ukrainie odczuwa wobec Rosji i Rosjan. Chociaż na przykład język rosyjski jest zakazany w dużej części Ukrainy – dotyczy to również książek w języku rosyjskim (kilka lat temu chcieliśmy wysłać taką książkę najlepszej przyjaciółce mojej żony na Ukrainie, ale powiedziano nam, że zostanie ona skonfiskowana na granicy), to w sklepach w Symferopolu wciąż można zobaczyć ukraińskie napisy.
Pamiętam, jak w 2014 roku Krym ponownie stał się częścią Rosji. Byłem wtedy nieco zaniepokojony. Jednak w ciągu ostatnich czterech lat moja perspektywa i stosunek do Rosji uległy zmianie. Kiedy pan Johnson zaproponował mi napisanie artykułu o życiu tutaj, początkowo wahałem się, niepewny jego przydatności, ale potem uznałem, że moja perspektywa może być przynajmniej interesująca, a może nawet pomocna dla niektórych mieszkańców Zachodu, jeśli chodzi o ludzi tu mieszkających. Zdaję sobie sprawę, że wielu mi nie uwierzy, gdy powiem, że jeszcze nie spotkaliśmy tu nikogo, kto chciałby wrócić do ukraińskiej strefy wpływów.
Chociaż życie wielu ludzi na Krymie nie jest teraz łatwe z powodu wojny, a prowadzenie działalności gospodarczej stanowi obecnie wyzwanie, ludzie nadal w zdecydowanej większości wolą być częścią Rosji i odrzucają myśl o ponownym byciu częścią Ukrainy. Spotkałem jednak mężczyznę – naukowca z czasów sowieckich, a obecnie właściciela małej firmy – który chciał wymienić swój rosyjski paszport na mój amerykański, aby zrealizować amerykański sen w swojej ojczyźnie, ale to już inna historia.
Odkąd Krym stał się częścią Rosji, wiele rzeczy się tu poprawiło, o ile rozumiem. Jedną z najbardziej uderzających różnic w porównaniu z sytuacją sprzed 2014 roku – a przynajmniej tak mi powiedziano – i w przeciwieństwie do większości obecnych Stanów Zjednoczonych, jest znaczny wysiłek, jaki rząd wkłada w utrzymanie czystości miast i poprawę środowiska naturalnego, co zachęca ludzi do spędzania czasu na świeżym powietrzu i poprawia jakość ich życia. Parki zostały w dużej mierze przeprojektowane i są o wiele ładniejsze niż większość, jaką pamiętam z Ameryki; ulice są utrzymywane w czystości, a centra miast upiększone w bardzo wysokim standardzie. Bezdomność i publiczne używanie narkotyków praktycznie nie występują, a przestępczość i korupcja również zostały znacznie ograniczone w ostatnich latach. Niedawno słuchałem wywiadu z pułkownikiem Douglasem Macgregorem, byłym oficerem armii amerykańskiej, który, jak sądzę, dobrze zna historię. Wspomniał w nim, że 25 lat temu mieszkańcy Niemiec czuliby się komfortowo spacerując po swoich miastach o 3:00 nad ranem, ale teraz tak nie jest. W dzisiejszej Rosji nie bałbym się spacerować po mieście w środku nocy. Być może w dużej mierze wynika to z mojej wiary w suwerennego obrońcę, ale nawet pomijając to, nie uważam tego za lekkomyślne.
Prawdopodobnie prawdą jest, że w porównaniu z Zachodem mniejszy odsetek mieszkańców Rosji korzysta z luksusów, ale jako wyznawca zasad chrześcijańskich niekoniecznie postrzegam to jako coś złego. Pomimo całego ich bogactwa materialnego i wygodnego stylu życia, nie uważam, aby mieszkańcy Zachodu byli bardziej zadowoleni niż Rosjanie, których poznałem. Podstawowe potrzeby są tu łatwo dostępne, nawet jeśli udogodnienia, do których przyzwyczailiśmy się na Zachodzie, są dla wielu nieosiągalne. Bez takich zbędnych rzeczy uważam, że ma się większe szanse na cieszenie się tu prostszym życiem, a według mojego przyjaciela Joego, który pochodzi z Algierii i mieszka tu odkąd siedem lat temu poślubił Rosjankę, ludzie tutaj utrzymują głębsze relacje niż na Zachodzie. Nie widzę powodu, żeby się z nim nie zgadzać.
Nie chcę powiedzieć, że życie tutaj jest idealne. Jedną ze smutnych rzeczy, które moja żona, której ojciec był policjantem, często próbuje sprostować, jest ilość przekleństw, których młodzi ludzie używają publicznie. To hańba dla narodu, który wyznaje chrześcijaństwo, ale być może w przyszłości sytuacja się poprawi. Może nie jest tak różowo w większych miastach na zachodzie, ale my pochodzimy z małego miasteczka, gdzie to nie było tak powszechne. Ale pomijając to i kilka innych rzeczy, mam wrażenie, że życie, tak jak się je zazwyczaj definiuje, jest tu lepsze i nie miałbym nic przeciwko spędzeniu reszty życia w Rosji. Podoba mi się tutaj. W miarę jak moja żona poznaje coraz więcej przyjaciół, stopniowo zaczyna podzielać moje zdanie i być może, jeśli będzie to dozwolone, właśnie to zrobimy – jeśli Bóg pozwoli.
Julia Szapowałowa, moskiewska korespondentka Al-Dżaziry, donosi, że stale eskalująca wojna Putina, zgodnie z moimi przewidywaniami, rozprzestrzeniła się głęboko w głąb Rosji, daleko od pola bitwy w Donbasie. Szapowałowa pisze: „Kryzys jest głęboki”, ponieważ niedobory paliwa dla ludności cywilnej pogłębiają się. Skuteczne ataki Ukrainy na rosyjskie rafinerie i magazyny paliw zagroziły dostawom, prowadząc do ogólnokrajowego racjonowania benzyny i długich kolejek, w których Rosjanie godzinami czekają na racjonowane dostawy. Putin podważył w ten sposób zaufanie Rosjan do swojego rządu. ( > LINK )
Rosja została zmuszona do wstrzymania eksportu benzyny i nafty oraz obniżenia norm paliwowych dla benzyny. Na Krymie ogłoszono stan wyjątkowy. Pojawiły się obawy, że zapewnienie wystarczających dostaw paliwa dla rolnictwa może doprowadzić do przestojów w przemyśle. Rosja musiała już zakupić 80 000 ton benzyny z Indii i ma nadzieję importować 400 000 ton benzyny miesięcznie, niezależnie od jej pochodzenia. Niewątpliwie nadwyręży to bilans płatniczy Rosji, a proamerykański prezes banku centralnego wykorzysta to do dalszego karania narodu rosyjskiego.
Jak Putin reaguje na ten prawdziwy kryzys?
„Powiedziałbym, że to nie jest krytyczne” – powiedział nieudany rosyjski dowódca wojskowy. Niewątpliwie Rosjanie pytają: „Dla kogo to nie jest krytyczne?” „Nie jest krytyczne dla tych z nas, którzy nie mogą polegać na transporcie, bo odmawiacie wygrania wojny?” „Nie jest krytyczne dla tych z nas, którzy stoją przed wyborem: stracić pracę czy stawić czoła niedoborom żywności?” „Nie jest krytyczne dla tych z nas, którzy poniosą kolejne kary od prezesa waszego banku centralnego, aby przerzucić na nas koszt rosyjskiego deficytu handlowego, który stworzyliście?”
Oczywiste jest, że Putin i jego niekompetentne kremlowskie otoczenie niszczą zaufanie Rosjan do rosyjskiego rządu w obliczu stale rozszerzającej się i coraz bardziej nieudanej wojny. Amerykańscy neokonserwatyści syjonistyczni zdają się mieć Putina w swoim obozie, który wspiera i promuje hegemonię Waszyngtonu.
Dlaczego Putin to robi? Dlaczego mu na to pozwolono?
Niedawno z nutą ironii zapytałem: „Czy Putin jest nieświadomym agentem Zachodu?” i podałem link do artykułu Gilberta Doctorowa, który porusza podobne pytanie. Oba artykuły zostały przetłumaczone i opublikowane w rosyjskiej gazecie, co dowodzi, że rosyjskie media nie milczą już i zadają istotne pytania. Jesteśmy teraz w trakcie piątego roku wojny Putina, której wyraźnie nie zamierza wygrać.
Przyczyna tej rażącej porażki jest trudna do ustalenia. Czy leży ona w sojuszu między Kiryłem Dmitrijewem, głównym negocjatorem Putina, rosyjskimi miliarderami-oligarchami i Zachodem, a także w radzie prozachodniego dyrektora banku centralnego Putina, który celowo pozostawił 300 miliardów dolarów rosyjskich rezerw bankowych tam, gdzie Zachód mógłby je przejąć? Czy siły prozachodnie w Rosji utrudniły Putinowi reprezentowanie rosyjskich interesów?
Nie mogę powiedzieć tego na pewno, ale to przynajmniej wyjaśnia, dlaczego silny militarnie kraj nie był w stanie wygrać konfliktu z trzeciorzędną potęgą militarną po czterech i pół roku – znacznie dłużej niż Armia Czerwona Stalina pokonała potężny niemiecki Wehrmacht. Putin jest obecnie uważany za największą porażkę militarną w historii świata.
Frederica Marsi, również korespondentka Al Jazeery, donosi: „Ukraińskie ataki dronów na infrastrukturę energetyczną pogłębiają niedobory paliwa w Rosji i skłoniły prezydenta Władimira Putina do rzadkiego przyznania się do powagi sytuacji. W niezwykle szczerych publicznych wystąpieniach przed wysokimi rangą urzędnikami w niedzielę Putin wyraźnie przyznał, że ukraińskie ataki doprowadziły do racjonowania paliwa”. ( > LINK )
Putin jednak nadal zaprzecza, że ukraińskie ataki na Rosję stanowią wojnę. Opisuje coraz skuteczniejsze ukraińskie ataki na Rosję, wspierane i zachęcane przez NATO i Waszyngton, jako „ataki terrorystyczne na nasze cele cywilne i infrastrukturę”.
Innymi słowy: Rosja nie jest w stanie wojny. Rosja jedynie doświadcza ataków terrorystycznych. Jak atak USA na rurociąg na Morzu Północnym. Jak atak USA na rosyjską flotę bombowców strategicznych. Jak atak USA na dom Putina z zamiarem jego zabicia. Nie ma tu wojny. Tylko ataki terrorystyczne.
Skoro Putin zdefiniował wojnę jako arbitralne akty terroryzmu, nie musi jej wygrać. Wystarczy racjonować benzynę, zwiększać rosyjski deficyt handlowy poprzez import benzyny, akceptować ofiary cywilne w Rosji w wyniku „działań terrorystycznych” i nic nie robić, by wygrać wojnę. Porażka w wojnie demoralizuje rosyjskie społeczeństwo i dyskredytuje Rosję jako potęgę militarną – dyskredytację, która doprowadzi do znacznie większej i groźniejszej wojny z Zachodem, wojny nuklearnej.
Dlaczego więc, drodzy czytelnicy, Putin niszczy reputację wojskową Rosji i naraża jej społeczeństwo na coraz większe niebezpieczeństwo? Jak wytłumaczyć całkowitą porażkę tak potężnej siły militarnej jak Rosja w walce z trzeciorzędnym mocarstwem po czterech i pół roku?
Jedyną możliwą odpowiedzią jest całkowita porażka rosyjskich władz.
Od początku wojny na Ukrainie Niemcy są jednym z największych sojuszników Kijowa. Niemiecki rząd dostarczył broń, udzielił miliardowej pomocy i zapowiedział dalsze znaczące zobowiązania finansowe. Tymczasem ocena prawna ataku na Nord Stream uległa zmianie: Federalna Prokuratura postawiła zarzuty obywatelowi Ukrainy za jego rzekomy udział w wysadzeniu gazociągów Nord Stream – ataku na krytyczną infrastrukturę energetyczną Niemiec.
W tym kontekście pojawia się pytanie polityczne, które do tej pory nie wzbudziło większego zainteresowania opinii publicznej: według jakich kryteriów niemiecki rząd decyduje o solidarności, odpowiedzialności i wykorzystaniu pieniędzy niemieckich podatników?
Według niemieckiego rządu i różnych doniesień medialnych Niemcy będą w nadchodzących latach kontynuowały swoje wsparcie dla Ukrainy na wysokim poziomie . W związku z decyzjami niedawnego szczytu NATO, trwają rozmowy o kolejnych miliardach euro. Niemcy pozostają zatem jednym z najważniejszych sponsorów wojskowych i finansowych Ukrainy.
Jednocześnie organy śledcze zakładają, że zniszczenie gazociągów Nord Stream było powiązane z działaniami ukraińskich podmiotów. O odpowiedzialności karnej ostatecznie zdecyduje właściwy sąd. Niezależnie od tego, nawet teraz pojawia się fundamentalne pytanie polityczne: jakie konsekwencje poniosą Niemcy, gdy państwo, które w nadzwyczajnym stopniu wspierają, zostanie powiązane z domniemanym atakiem na niemiecką infrastrukturę?
Nord Stream – znacznie więcej niż atak na rurociąg
Zniszczenie gazociągów Nord Stream nie było zwykłym aktem sabotażu. Nie było ono skierowane przeciwko byle jakiej konstrukcji na dnie morskim, ale przeciwko centralnemu elementowi niemieckiego systemu energetycznego. Ktokolwiek zniszczył Nord Stream, uderzył nie tylko w stalowe rury na Morzu Bałtyckim, ale w gospodarczy kręgosłup uprzemysłowionego kraju.
Przez dziesięciolecia Niemcy polegały na niezawodnych i stosunkowo tanich dostawach gazu. Gaz ziemny to nie tylko energia grzewcza dla milionów gospodarstw domowych. Jest surowcem dla przemysłu chemicznego, źródłem energii dla hut stali, producentów szkła, papierni i niezliczonych średnich przedsiębiorstw z różnych sektorów. Łączna przepustowość obu systemów Nord Stream sięgała 110 miliardów metrów sześciennych gazu ziemnego rocznie, co czyni je jednymi z najważniejszych połączeń energetycznych w Europie.
Zbyt dużym uproszczeniem byłoby przypisywanie wszystkich problemów gospodarczych Niemiec wyłącznie eksplozji rurociągów. Równie nieuczciwe byłoby jednak bagatelizowanie ich znaczenia. Wraz ze zniszczeniem rurociągów kluczowa opcja dostaw została trwale wyeliminowana z arsenału narzędzi niemieckiej polityki energetycznej. Konsekwencją jest większa niepewność w zakresie dostaw energii i zwiększone uzależnienie od alternatywnych źródeł.
Wysokie ceny energii powodują wzrost kosztów całej produkcji przemysłowej. Firmy tracą konkurencyjność, inwestycje są wstrzymywane lub przenoszone za granicę, a energochłonne przedsiębiorstwa ograniczają produkcję lub zamykają działalność. Atak ten stanowił zatem kolejne, niezwykle ciężkie obciążenie dla i tak już borykającej się z problemami niemieckiej bazy przemysłowej.
Reakcja polityczna
Wraz z aktem oskarżenia Federalnej Prokuratury ten akt terroryzmu nabrał nowego wymiaru. Potwierdzenie domniemanego przestępstwa w sądzie i udowodnienie odpowiedzialności ukraińskich władz państwowych miałoby poważne konsekwencje polityczne
i międzynarodowe.
Niemniej jednak, jak dotąd nie doszło do gruntownej rewizji niemieckiej polityki wobec Ukrainy. Wręcz przeciwnie: według informacji uzyskanych przez Der Spiegel, w bieżącym roku, w związku z decyzjami szczytu NATO, Niemcy mają przekazać około 11,5 miliarda euro w ramach niemieckiej pomocy wojskowej. Jednocześnie, jak donosi magazyn, powołując się na ministra obrony Borisa Pistoriusa, Niemcy zamierzają nadal przeznaczać około 12 miliardów euro rocznie na wsparcie Ukrainy.
Kwoty te ilustrują priorytety polityczne niemieckiego rządu. Jednocześnie rodzą pytania, które muszą zostać publicznie omówione w świetle trwających śledztw: według jakich standardów polityka bezpieczeństwa, interesy gospodarcze i finansowe Niemiec są porównywane z (rzekomymi) zobowiązaniami w zakresie polityki zagranicznej? Gdzie leżą granice solidarności państwowej?
Wymiar prawny
Dalekosiężne konsekwencje polityczne wysadzenia Nord Streamu są oczywiste. Mniej uwagi poświęca się jego wymiarowi prawnemu.
Gdyby udowodniono, że atak został zaplanowany, zlecony lub wspierany przez organy państwowe i można go im przypisać na mocy prawa międzynarodowego, rodziłoby to fundamentalne pytania o odpowiedzialność państwa. W takim przypadku problem nie ograniczałby się już wyłącznie do indywidualnej odpowiedzialności karnej sprawców, ale także do potencjalnych konsekwencji działań państwa na mocy prawa międzynarodowego.
Nawet jeśli nie można prawnie mówić o wypowiedzeniu wojny – choć ja to robię – to jednak kierowany przez państwo akt sabotażu wymierzony w krytyczną infrastrukturę zaprzyjaźnionego państwa – pod warunkiem, że sąd bezstronny wobec politycznych przekonań ustali odpowiednie fakty – należałby do najpoważniejszych możliwych naruszeń zaufania międzynarodowego. Miałby on bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo narodowe, zaopatrzenie w energię i kluczowe interesy gospodarcze Niemiec.
Powstaje zatem kluczowe pytanie polityczne: jakie konsekwencje poniesie rząd niemiecki, jeśli potwierdzi się tak poważny zarzut wobec władz państwa, które jednocześnie wspiera Niemcy dziesiątkami miliardów euro w ramach pomocy? To pytanie nie jest skierowane do narodu ukraińskiego. Dotyczy ono politycznej odpowiedzialności rządu niemieckiego i sposobu, w jaki prowadzi on sprawę, której znaczenie wykracza daleko poza zwykły proces karny.
Co by było, gdyby podejrzenie padło na inne państwo?
Kolejne interesujące pytanie: czy reakcja polityczna w Niemczech byłaby taka sama, gdyby podobne podejrzenie padło na inne państwo?
Eksperyment myślowy ilustruje tę kwestię. Załóżmy, że organy śledcze oskarżyłyby obywatela Rosji, Chin lub Iranu o atak na kluczową niemiecką infrastrukturę energetyczną i jednocześnie opublikowały dowody na możliwe zaangażowanie państwa. Jakich konsekwencji politycznych można by się wówczas spodziewać?
Czy pojawiłyby się żądania dodatkowych sankcji? Czy zwołano by nadzwyczajne posiedzenie Bundestagu? Czy podjęto by kroki dyplomatyczne lub dokonano przeglądu stosunków dwustronnych? I czy kontynuowanie wypłat pomocy w wysokości miliardów w tych samych okolicznościach byłoby politycznie realne? Oburzenie z pewnością byłoby ogromne!
Chociaż na te pytania nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi, dotychczasowe reakcje niemieckiego rządu sugerują, że przy ocenie przestępstwa tej wagi stosuje się niespójne standardy. Poruszone powyżej kwestie dotyczą ogólnej zasady praworządności i polityki zagranicznej: porównywalne sytuacje należy oceniać według możliwie najbardziej jednolitych standardów. Śmiem twierdzić, że wątpię, aby miało to miejsce w przypadku Ukrainy.
Miliardy – i kwestia konsekwencji
Niezależnie od wyniku postępowania karnego, pojawia się kolejne fundamentalne pytanie. Od początku wojny Niemcy wspierały Ukrainę w stopniu niespotykanym w przypadku niemal żadnego innego państwa europejskiego. Pomoc ta obejmuje wsparcie wojskowe i bezpośrednią pomoc finansową, a także wkłady na poziomie UE, przyjęcie milionów uchodźców i udział w odbudowie.
Jeśli potwierdzi się podejrzenie, że ukraińscy urzędnicy państwowi byli zaangażowani w planowanie lub wspieranie sabotażu Nord Stream i że działanie to można im przypisać na mocy prawa międzynarodowego, pojawia się pytanie o konsekwencje polityczne i prawne. Dotyczy to nie tylko stosunków dyplomatycznych, ale także potencjalnych roszczeń wynikających z zasad odpowiedzialności państwa i prawa międzynarodowego. Czy konkretne ustalenia sądów, oparte na odpowiednich standardach prawa międzynarodowego, mogą prowadzić do roszczeń odszkodowawczych lub innych konsekwencji prawnych?
W tym kontekście warto przeanalizować zakres niemieckiego wsparcia od 2022 roku. Skala ta ilustruje już przyjętą przez Niemcy odpowiedzialność finansową oraz dodatkowe fundusze, które zostały teraz zapowiedziane.
Według niemieckiego rządu, Kilońskiego Instytutu Gospodarki Światowej (Ukraine Support Tracker) i Komisji Europejskiej, Niemcy przekazały lub zobowiązały się do wsparcia Ukrainy ponad 50 miliardów euro od początku rosyjskiego ataku w lutym 2022 roku. Niemcy należą do największych światowych darczyńców Ukrainy.
Pomoc ta obejmuje znacznie więcej niż dostawy broni. Obejmuje również bezpośrednią pomoc finansową Unii Europejskiej, opiekę i zakwaterowanie uchodźców w Niemczech, pomoc w odbudowie i wiele innych usług rządowych. Samo wsparcie wojskowe sięga obecnie dziesiątek miliardów euro. I to szaleństwo ma się utrzymać dla Ukrainy w nadchodzących latach, z około 12 miliardami euro rocznie?! Myślę, że zrozumiałe jest, że jako obywatel Niemiec czuję się całkowicie zdradzony tak nieodpowiedzialnym i antyobywatelskim traktowaniem tej zbrodni.
Te liczby wyraźnie ilustrują skalę finansową, jaką osiągnęła obecnie niemiecka polityka wobec Ukrainy. Powinno istnieć duże zainteresowanie opinii publicznej kwestią konsekwencji prawnych i politycznych, gdyby sądy kiedyś orzekły, że ukraińskie władze państwowe są odpowiedzialne za sabotaż gazociągów Nord Stream lub ponoszą za to odpowiedzialność na mocy prawa międzynarodowego. W takim przypadku pojawiłyby się liczne pytania. Czy wystąpiłyby konsekwencje dyplomatyczne? Czy rząd niemiecki musiałby ponownie ocenić swoje środki wsparcia? Czy roszczenia o reparacje lub odszkodowania wynikałyby z zasad odpowiedzialności państwa? Czy też względy polityczne nadal miałyby pierwszeństwo przed konsekwencjami prawnymi?
Co tak naprawdę się dzieje, panie Merz? Co jeszcze dzieje się za kulisami? Jaki program realizuje pan i pański rząd? Czy w razie potrzeby pociągnie pan Ukrainę do odpowiedzialności? Czy w końcu przestanie pan marnować ciężko zarobione pieniądze podatników na Ukrainę? Czy pociągnie pan Ukrainę do odpowiedzialności za szkody i zażąda zwrotu już udzielonej pomocy finansowej, przekazując ją obywatelom Niemiec, których Pan rzekomo reprezentuje? Jestem bardzo ciekaw, Panie Merz! Moim zdaniem pańskie postępowanie wobec Ukrainy to zdrada narodu niemieckiego, który Pan rzekomo reprezentuje!
Miliardy dla Ukrainy – środki oszczędnościowe w kraju
Środki budżetowe są ograniczone, a każda decyzja polityczna nieuchronnie oznacza mniej pieniędzy dostępnych gdzie indziej. Dlatego rząd niemiecki regularnie wskazuje na potrzebę konsolidacji, oszczędności i reform strukturalnych. Obywatele muszą zacisnąć pasa, gminy muszą efektywniej zarządzać swoimi finansami, a systemy zabezpieczenia społecznego znajdują się pod znaczną presją finansową z powodu zmian demograficznych. Ten tok rozumowania nasuwa jednak pytanie: skoro pozornie nieograniczona jest możliwość przeznaczania coraz większych miliardów na pomoc dla Ukrainy, to dlaczego tak bardzo brakuje środków na rozwiązywanie tak wielu problemów w kraju? Czy Pan, Panie Merz, jest rzeczywiście Kanclerzem Ukrainy, czy Niemiec?
Podczas gdy Berlin zapewnia Ukrainie kolejne miliardy, jednocześnie dyskutuje o cięciach w dochodach podstawowych, reformach systemu emerytalnego i ubezpieczeń na życie, cięciach w opiece zdrowotnej i większym obciążeniu finansowym obywateli. Rząd niemiecki uzasadnia te środki napiętą sytuacją budżetową i niezbędnymi działaniami konsolidacyjnymi. Tragiczną sytuację finansową Niemiec przypisuję przede wszystkim marnotrawieniu pieniędzy podatników na nieuzasadnione cele polityki zagranicznej.
Samorządy lokalne również biją na alarm od pewnego czasu. Wiele miast i miasteczek boryka się z rosnącymi wydatkami na opiekę społeczną, zaległościami inwestycyjnymi i poważnymi problemami finansowymi. Szpitale zmagają się z presją ekonomiczną, sektor opieki pielęgniarskiej z chronicznymi brakami kadrowymi, a kryzys mieszkaniowy pogłębia się, szczególnie w obszarach metropolitalnych.
Skoro dziesiątki miliardów euro można zmobilizować na wsparcie innego kraju, oczekuję zrozumiałych odpowiedzi, dlaczego jednocześnie mówi się o napiętych budżetach na usługi socjalne, opiekę, służbę zdrowia czy infrastrukturę miejską. Mógłby Pan z łatwością zaoszczędzić 12 miliardów euro rocznie, Panie Merz! Istnieją również możliwości oszczędności w dodatkach wypłacanych Panu i innym posłom. Domaga się Pan, aby obywatele zacisnęli pasa, podczas gdy Pan i Panu podobni stale domagają się wyższego wynagrodzenia za swoją pracę, niezależnie od jej oceny. Powiedziałbym, że to podwójne standardy, prawda?
… Na koniec trafny komentarz Sahry Wagenknecht na Facebooku z 2 lipca 2026 r.:
„Federalna Prokuratura oskarżyła głównego ukraińskiego podejrzanego o eksplozję Nord Stream o zbrodnie wojenne. Co jeszcze musi się wydarzyć, zanim niemiecki rząd w końcu podejmie działania? Wszyscy wiedzą, że to ukraiński rząd, najprawdopodobniej sam Zełenski, zlecił ten akt terroru. W ramach podziękowania za zniszczenie naszej infrastruktury energetycznej Merz z radością nadal wysyła Kijowowi miliardy dolarów w darowiznach, które następnie giną w bagnie korupcji. Dość tego! To sprzeniewierzanie pieniędzy podatników musi zostać natychmiast powstrzymane. Zamiast wystawiać się na pośmiewisko na całym świecie, niemiecki rząd powinien skupić się na ponownym imporcie niedrogiego rosyjskiego gazu za pośrednictwem pozostałego, nienaruszonego odcinka gazociągu. To byłaby ogromna ulga dla firm i konsumentów!”
Zgadza się! Nic dodać.
Uwe Froschauer
Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.
Podczas gdy Cieśnina Ormuz pozostaje zablokowana, a frakcje w Białym Domu nadal walczą ze sobą – kto tu tak naprawdę z kim gra?
Plan A zakładał obalenie Republiki Islamskiej, postrzeganej jako kruchy domek z kart. Ten upadek – spodziewano się go – rozprzestrzeniłby się i pociągnął za sobą kilka powiązanych ze sobą frontów osi oporu, zgodnie z analizą Mossadu i powiązanych z nim izraelskich ośrodków władzy w USA. (Niektórzy amerykańscy urzędnicy mieli jednak co do tego wątpliwości).
Przewidywanie powstania ludowego w Iranie okazało się błędem strategicznym o tak wielkiej skali, że doprowadziło do powstania silniejszej, bardziej buntowniczej i pewnej siebie republiki. Nawet izraelscy eksperci przyznają, że fałszywe przesłanki leżące u podstaw wojny stworzyły nową równowagę sił na Bliskim Wschodzie. Do tego czasu, według czołowego izraelskiego komentatora wojskowego (Alona Bena Davida), Izrael był głównym rozmówcą na Bliskim Wschodzie w imieniu interesów świata; ale od tej pory głównym rozmówcą był i będzie Iran. Ten komentarz podkreślił skalę przekroczenia Rubikonu.
W związku z tym kolektywny blok pro-syjonistyczny przeszedł do Planu B – „oszustwa” opartego na porozumieniu. Interpretacje Trumpa, które Iran prawdopodobnie zaakceptowałby, skutecznie rozbroiłyby Iran poprzez porozumienie nuklearne, które ujawniłoby państwo ze względu na jego wymogi „weryfikacji”: natarczywe, „wszędzie” niespodziewane inspekcje Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w „tajnych podziemnych obiektach” oraz przesłuchania naukowców i akademii badawczych. Wszystko (ponownie) zostałoby ujawnione.
W powiązaniu z szerszymi izraelskimi ambicjami hegemonialnymi Planu „B”, celem byłoby jednoczesne zneutralizowanie Hezbollahu poprzez odrębne porozumienie rozbrojeniowe wynegocjowane przez uległe frakcje rządu libańskiego, wywierające presję na ruch z północy, podczas gdy Izrael siałby spustoszenie na południu.
Równocześnie plan zakłada sterylizację palestyńskiego ruchu oporu poprzez wykorzystanie wietnamskiego „Strategicznego Programu Hamleta” jako modelu przymusowego przesiedlenia do sterylizowanych, ogrodzonych „obozów koncentracyjnych”.
Trzeci element obejmuje rozbrojenie irackiego ruchu oporu przez posłusznego, mianowanego przez USA nowego premiera, Alego al-Zaidiego, który pod pretekstem wspieranej przez USA kampanii antykorupcyjnej żąda rozbrojenia irackiego ruchu oporu do 30 września. Neutralizacja irackiego ruchu oporu jest postrzegana jako klucz do ułatwienia inwazji Syrii na północny Liban przez dżihadystyczną milicję prezydenta Jolaniego, aby całkowicie zamknąć imadło wokół Hezbollahu.
Ogólnie rzecz biorąc, Plan „B” wydaje się sugerować bardzo kompleksowy projekt pacyfikacji regionalnej, szczególnie w powiązaniu z wysiłkami Stanów Zjednoczonych zmierzającymi do siłowego otwarcia „amerykańskiego korytarza” po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz.
Koncepcja regionalnej pacyfikacji zostanie prawdopodobnie uznana za sprytny ruch Trumpa mający na celu złagodzenie presji wynikającej z gniewu neokonserwatystów w związku z jego „ustępstwami” wobec Iranu zawartymi w porozumieniu o porozumieniu.
Ale czy to naprawdę mądre? Marco Rubio otrzymał polecenie nadzorowania placówki w Bejrucie, aby mogła ona zawrzeć pokój z Izraelem, który jest wrogo nastawiony do Hezbollahu. Jednak powstały „akt papieru” rozbrojenia Hezbollahu nie ma legitymacji; jest sprzeczny z konstytucją Libanu i wymagałby zatwierdzenia przez rząd i parlament, aby mieć jakąkolwiek ważność lub znaczenie.
Porozumienie izraelsko-libańskie uderza jednak w oddzielnie uzgodnioną, kierowaną przez Katar, amerykańsko-irańską strukturę koordynacyjną Vance’a, mającą na celu monitorowanie przestrzegania porozumienia w Libanie. Inicjatywa Rubia, mająca na celu wykluczenie Iranu z libańskich ram koordynacyjnych, podważa porozumienie i wysiłki mediacyjne Vance’a. Trzystronicowy „dokument” Rubia niczego nie rozwiąże, a jedynie pozostawi „problem libański” otwartą raną.
Niemniej jednak „zawieszenie broni w Libanie i wycofanie wojsk izraelskich” są kluczowe dla funkcjonowania porozumienia. Wygląda na to, że Netanjahu zlecił Ronowi Dermerowi nakłonienie Rubia do sabotowania porozumienia.
Mamy więc teraz wojnę domową w Białym Domu w sprawie Iranu – Vance kontra Rubio – podczas gdy porozumienie pozostaje w zawieszeniu, prawdopodobnie wciąż obowiązuje, choć w stanie uśpienia.
Tymczasem sytuacja się rozpada: główny kontrkandydat Netanjahu w nadchodzących wyborach, były dowódca Sił Obronnych Izraela i były członek gabinetu wojennego, Gadi Eisenkot, potwierdził w tym tygodniu, że „Iran nigdy nie zdobył broni jądrowej. Doskonale znam całą sytuację wywiadowczą… Netanjahu wymyśla rzeczywistość, fabrykuje groźby i w ten sposób straszy izraelską opinię publiczną”.
Były premier Bennett zgodził się z tym, nazywając twierdzenia Netanjahu „kłamstwami” i oskarżając go o „odwracanie historii”.
Wszystko to niewiele pomoże Trumpowi w realizacji pilnej potrzeby całkowitego otwarcia Cieśniny Ormuz, aby zapobiec poważnemu kryzysowi gospodarczemu. Wbrew poglądowi, że jest to sprytne posunięcie, istnieje pogląd (coraz częściej podzielany przez Irańczyków, między innymi) głoszący, że Iran jest oszukiwany przez Stany Zjednoczone – że memorandum jest podstępem mającym na celu wymuszenie natychmiastowego ponownego otwarcia cieśniny Ormuz, jak sugerował Vance, w celu uzupełnienia amerykańskich i zachodnich strategicznych rezerw ropy naftowej oraz zyskania czasu na ocenę, gdzie USA mogą mieć wpływ w odniesieniu do innych elementów memorandum.
Opinie w kluczowej irańskiej radzie ekspertów (i wśród opinii publicznej) uległy zaostrzeniu: Iran nie powinien czynić żadnych ustępstw wobec USA, zwłaszcza w kwestii przepływu (wrogich) statków przez Cieśninę Ormuz. Konsensus jest taki, aby utrzymać presję Iranu na Ormuz, dopóki ból nie stanie się nie do zniesienia.
Podczas gdy w Waszyngtonie pojawiają się pęknięcia – a Iran jest coraz bardziej nieufny wobec Trumpa i jego zygzakowatego kursu – porozumienie okazuje się oszustwem, mającym na celu jedynie otwarcie drzwi, zanim Iran zostanie zaatakowany zarówno pośrednio (za pośrednictwem sojuszników z ruchu oporu), jak i bardziej stanowczo.
Co ciekawe, ta coraz powszechniejsza opinia zbiega się z wypowiedzią ministra spraw zagranicznych Rosji Siergieja Ławrowa, który wyraził przekonanie, że „porozumienia” osiągnięte z Trumpem w Anchorage prawdopodobnie również były oszustwem ze strony USA.
Kto więc kogo „oszukał”? Obecnie ropa z Zatoki Perskiej nie płynie do USA. Według agencji Reuters, co najmniej pięć supertankowców przewożących łącznie 10 milionów baryłek saudyjskiej ropy, załadowanych w Ras Tanura, opuściło Cieśninę Ormuz. Dwa z pięciu bardzo dużych tankowców, które opuściły cieśninę, zmierzają do Japonii, a dwa kolejne do Chin. Oznacza to – jak zauważył Larry Johnson – że nawet gdyby tankowce miały teraz dotrzeć do USA, Stany Zjednoczone nadal borykałyby się z poważnym niedoborem kwaśnej ropy naftowej, najwcześniej do 23 sierpnia, biorąc pod uwagę 42-dniowy czas tranzytu do USA. (Kwaśna ropa naftowa jest kluczowym surowcem dla złożonych amerykańskich rafinerii produkujących olej napędowy i paliwo lotnicze).
Powojenna analiza wojny USA-Izrael z Iranem musi zostać wstrzymana, ponieważ zarówno Trump, jak i Netanjahu wkraczają w okres zawieszenia broni przed wyborami.
Trump może zagrozić „unicestwieniem” Iranu, jeśli ten nie skapituluje i nie ugnie się przed nim, ale wątpliwe jest, czy Stany Zjednoczone będą w stanie utrzymać swoją obecność wojskową w regionie przez długi czas, biorąc pod uwagę ograniczone rezerwy amunicji. Niemniej jednak, kolejna runda intensywnej wojny kinetycznej jest wysoce prawdopodobna – i powszechnie oczekiwana w Iranie.
Krótki, „wydajny” atak militarny USA na Iran jest możliwy, ale nie przyniósłby żadnych korzyści strategicznych.
Kto więc przegrywa w tej „wojnie”? Izrael – i Netanjahu. Netanjahu również jest pod ogromną presją wyborczą.
Oczekiwany triumf Izraela na Bliskim Wschodzie nie zmaterializował się. Połączona wojna rewolucyjna przeciwko Rosji i oblężenie Chin również utknęły w martwym punkcie, a izraelski (jak dotąd niezachwiany) wpływ na USA również został zakwestionowany.
Po tym, jak Netanjahu przekonał Trumpa do wycofania się z JCPOA w 2015 roku, czołowi izraelscy komentatorzy ds. bezpieczeństwa zaczęli ubolewać nad ich strategiczną pomyłką, nazywając ją „jedną z największych strategicznych pomyłek XXI wieku”. Co ciekawe, niektórzy w Izraelu – w tym wysocy rangą wojskowi – już teraz ubolewają nad zabójstwem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego 28 lutego 2026 roku. „Przynajmniej wiedzieliśmy, na czym stoimy w sprawie Chameneiego” – powiedział Benowi Caspitowi wysoko postawione źródło w izraelskim wojsku.
„[Chamenei] miał czerwone linie, miał strategię i do pewnego stopnia był zrównoważony. W irańskim szaleństwie była pewna stabilność. Obecne przywództwo jest o wiele mniej stabilne, o wiele bardziej radykalne i nieprzewidywalne. Są upojeni władzą i pychą, przekonani, że pokonali zarówno Amerykę, jak i Izrael”.
Na ulice irańskiej stolicy wyszli żałobnicy, by wziąć udział w kondukcie pogrzebowym zamordowanego przywódcy rewolucji islamskiej, ajatollaha Seyyeda Ali Chameneiego. Jak twierdzą urzędnicy, jest to największe zgromadzenie publiczne w nowożytnej historii kraju.
Delegacje z kilkudziesięciu krajów, w tym głowy państw, premierzy i wysocy rangą urzędnicy z Rosji, Chin, Indii, Pakistanu, Iraku, Tadżykistanu, Turcji i kilkudziesięciu innych krajów, przybyli w piątek do Teheranu, aby złożyć hołd zmarłemu.
Pogrzeb odbędzie się w czwartek, 9 lipca, w sanktuarium Imama Rezy (AS) w Meszhedzie, zgodnie z wolą zamordowanego Przywódcy.
Na placu Enqelab w Teheranie zgromadził się wielki tłum, aby uczestniczyć w kondukcie pogrzebowym poległego przywódcy Iranu.
Iran jest jedną z niewielu cywilizacji na świecie mogącą pochwalić się historią ponad pięciu tysięcy lat.
Bardzo naiwni agresorzy, dysponujący ponoć najlepszym wywiadem na świecie, byli przekonani, że wystarczy iskra wśród według nich niezadowolonej większości społeczeństwa Iranu, by wywołać następną kolorową rewolucję i obalić rząd tego kraju. Aby wzmocnić ten efekt, zamordowali 28 lutego – w pierwszym dniu wojny – przywódcę, jego rodzinę i wielu czołowych przedstawicieli władzy. Sztucznie wywołana rewolucja nie nabrała kolorów.
Co w ten sposób uzyskali? Stworzyli męczennika, bardzo odważnego i mądrego człowieka, który przez swoją śmierć stał się spoiwem łączącym Irańczyków w walce z barbarzyńcami.
Harmonogram uroczystości pogrzebowych i pożegnalnych poświęconych męczennikowi, przywódcy rewolucji islamskiej, ajatollahowi Seyyedowi Ali Khamenei, w dniach od 6 do 9 lipca.
Alireza Akbari z Press TV twierdzi, że skala i emocje towarzyszące pogrzebowi poległego przywódcy nie mają sobie równych wśród żadnej innej wielkiej ceremonii pogrzebowej w historii Iranu – miliony ludzi z całego kraju, a nawet z zagranicy, przybyły, by pożegnać postać, którą postrzegali jako dowódcę, eksperta, a dla wielu – jako ojca. Powiedział: Ajatollaha Chameneiego nie da się porównać z nikim.
Porównywać tego przywódcę nie zamierzam, pokażę jednak dla kontrastu transparent powitalny wywieszony na jednym z mostów w Stambule z okazji przybycia Donalda Trumpa do Turcji na konferencję NATO.
Ukryjcie swoje dzieci, nadchodzi Trump!
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Rząd prowincji poinformował, że zawinięcie statku zostało odwołane, ponieważ pasażerowie nie podzielali lokalnych „struktur i wartości moralnych”.
Władze Turcji zakazują, aby w przyszłym tygodniu, podczas rejsu z Aten do Wenecji, statki wycieczkowe wyłącznie dla osób homoseksualnych spędzały w Turcji kilka dni, poinformowała firma organizująca rejs. W piątek przedstawiciele tureckiego rządu i branży turystycznej nie odpowiedzieli na pytania „The Washington Post”. Nie udało się również skontaktować z Virgin Voyages, właścicielem statku.
Jednak w niedzielę oficjalne konto X rządu prowincji, obejmujące miasto portowe Kusadasi, opublikowało komunikat prasowy informujący o odwołaniu zawinięcia czarterowanego statku wycieczkowego zaplanowanego na 7 lipca. W komunikacie napisano, że grupy na statku były „znane z zachowania niezgodnego ze strukturą naszego społeczeństwa i wartościami moralnymi”, jak podaje angielskie tłumaczenie.
Dziesięciodniowy rejs po Morzu Śródziemnym na pokładzie Scarlet Lady wypłynie z Aten w niedzielę i obejmie inne porty. Gwiazda Broadwayu Patti LuPone, która wystąpi na tym rejsie, wyraziła swoje oburzenie w mediach społecznościowych. „Statek – wspaniały statek – pełen zamożnych gejów. I mnie. Odmówiono wjazdu do Turcji tylko z powodu tego, kto jest na pokładzie” – napisała na Facebooku. „Jestem gotowa wystąpić dla wszystkich wspaniałych mężczyzn na tym rejsie Atlantis, którzy zasługują na o wiele więcej”.
Rejs jest planowany od ponad roku, powiedział Rich Campbell, dyrektor generalny firmy Atlantis Events, organizatora podróży. Powiedział, że tydzień temu po raz pierwszy usłyszał o możliwości wystąpienia problemu. W sobotę, jak powiedział, agencja portowa – która łączy linie rejsowe z władzami, w których cumują – wysłała list do linii rejsowej, informując, że rząd odmówi zawinięcia do portu. Campbell powiedział, że jest pewien, że doszło do pomyłki. Firma z siedzibą w Los Angeles, która czarteruje duże statki na potrzeby społeczności LGBT, przywoziła turystów do Turcji ponad tuzin razy w ciągu ponad 20 lat, w tym w zeszłym roku, i zapewniła im „fantastyczne wrażenia turystyczne”. „Jesteśmy tam, żeby robić zakupy, być wspaniałymi turystami i wydawać pieniądze” – powiedział. „To zawsze grupa pełna szacunku do kultury”.
Campbell powiedział, że pomimo licznych prób utrzymania pierwotnego planu podróży, w tym wsparcia ze strony ambasady USA, w czwartek dowiedział się, że decyzja nie ulegnie zmianie. Departament Stanu USA odmówił komentarza w tej sprawie, kierując pytania do firmy, ale w oświadczeniu stwierdził, że ambasada USA w Ankarze „regularnie promuje amerykańskie interesy biznesowe i handlowe” w tym kraju.
Atlantis wysłał pasażerom w czwartek powiadomienie o zmianie, informując ich, że nowy plan podróży obejmie cały dzień w Aleksandrii w Egipcie i postój na Krecie. „Pomimo naszych usilnych starań o cofnięcie tej decyzji, nasze połączenia do Stambułu i Kuşadası zostały anulowane przez władze tureckie” – napisano w wiadomości do pasażerów. „Wiemy, że ta zmiana jest rozczarowująca i szczerze żałujemy, że nie mogliśmy kontynuować naszych wizyt w Turcji zgodnie z planem. … Zawsze były one punktem kulminacyjnym naszych podróży i nie możemy się doczekać rychłego powrotu”. Campbell powiedział, że jego zdaniem Turcja straci co najmniej milion dolarów dochodu, uniemożliwiając pasażerom spędzenie trzech dni w kraju. „Największe szkody dla Turcji wynikają z faktu, że kiedy zaczyna się wybierać, kto może wjechać, a gospodarka opiera się na turystyce, tworzy się impas między turystami a sobą” – powiedział. „I ryzykuje się zrazić do siebie wielu potencjalnych turystów”.
Chociaż związki osób tej samej płci nie są w Turcji nielegalne, czołowi przywódcy wyrażają nastroje antygejowskie. Marsz Równości w Stambule jest zakazany od ponad 10 lat. Policja zatrzymała w ostatnich dniach dziesiątki osób podczas parady równości, która odbyła się pomimo zakazu, poinformowała Agence France-Presse. Campbell powiedział, że nie było zagrożenia dla pasażerów rejsów jego firmy. Nie uważa też, aby Turcja była wrogo nastawiona do turystów homoseksualnych, nawet biorąc pod uwagę niedawne działania. „Uważam, że to zła decyzja, ale niestety może ona mieć długofalowe konsekwencje” – powiedział.
Kotka z MoU powinna jak najszybciej wyjść ze śpiączki. W przeciwnym razie nastąpi totalny, niszczycielski chaos.
Ci niesamowicie skrupulatni Persowie.
Jak można uświadomić Barbarii, że musi wdrożyć paragrafy 1, 4, 5, 10 i 11 Porozumienia o Współpracy (MoU), które jej własny prezydent podpisał w Wersalu?
W szczególności paragraf 1: Ustanowienie mechanizmu kontroli konfliktów w Libanie; paragraf 10: Eksport irańskiej ropy naftowej i produktów petrochemicznych; oraz paragraf 11: Uwolnienie zamrożonych irańskich aktywów.
Same ambitne cele. W połączeniu z faktem, że nie ma absolutnie żadnej gwarancji, że Wyjątkowość, niezdolna do jakichkolwiek porozumień (Copyright: Siergiej Ławrow), w ogóle rozumie, że zobowiązania są teraz dwustronne: jeśli je złamiesz, druga strona również je złamie.
Teraz przejdźmy do głównego negocjatora Iranu, przewodniczącego parlamentu Ghalibafa. Na początku tego tygodnia, przed wystawnymi ceremoniami żałobnymi w Teheranie, Kom i Maszhadzie, związanymi z pogrzebem zamordowanego przywódcy ajatollaha Chameneiego, Ghalibaf oświadczył, że negocjacje z USA dobiegły końca (podkreślenie moje).
Tłumaczenie: Iran nie ustąpi ani na krok w dyskusji na temat ewentualnego ostatecznego porozumienia, dopóki Waszyngton nie wdroży w pełni pięciu klauzul porozumienia, o których mowa powyżej.
Wynika to logicznie z faktu, że Iran wysłał delegację wysokiego szczebla do Szwajcarii w celu omówienia wdrożenia 14-punktowego porozumienia, a nie (podkreślenie moje) w celu negocjacji nowego porozumienia.
Dalszy dowód: Artykuł 13 Porozumienia stanowi, że rozmowy na temat ostatecznego porozumienia rozpoczną się dopiero po spełnieniu warunków określonych w paragrafach 1, 4, 5, 10 i 11.
Teoretycznie można by powołać wspólną irańsko-amerykańsko-libańską komisję, która monitorowałaby realizację postanowień – nie ma jednak oficjalnego potwierdzenia ze strony Waszyngtonu, ponieważ Stany Zjednoczone de facto nie chcą lub nie są w stanie kontrolować kultu śmierci w Azji Zachodniej.
Tymczasem blokada morska Trumpa została zniesiona. Iran wyeksportował w ostatnich dniach prawie 50 milionów baryłek ropy – po cenach o około 20 procent wyższych niż w niedawnej przeszłości.
Jednak swobodny przepływ przez Cieśninę Ormuz jest ważny tylko przez 60 dni. Po tym terminie Teheran – i Maskat – będą pobierać opłaty: w końcu Iran i Oman są suwerenne w kwestii żeglugi na swoich wodach terytorialnych.
Kluczowa kwestia: irański program rakietowy, cała organizacja Osi Oporu i prawa nuklearne Iranu to kwestie niepodlegające negocjacjom, co Ghalibaf wielokrotnie podkreślał.
Oświadczył wprost, że Iran jest „gotowy do wojny”, gdyby Trump 2.0 nie wywiązał się z warunków porozumienia. Jednocześnie zauważył, że przewaga Iranu w cieśninie Ormuz polega na zapewnieniu sprawnego funkcjonowania cieśniny, a nie na jej zamknięciu.
Trump i Vance grają w gry
Porównajmy teraz wszystko, co zostało powiedziane powyżej, co logicznie wynika z tego, co zostało podpisane między Waszyngtonem a Teheranem, z wywiadem udzielonym przez wiceprezydenta J.D. Vance’a na początku tego tygodnia, w którym przyznaje on, że duet prezydencki podpisał memorandum o porozumieniu tylko po to, aby „wzmocnić nasze zapasy” i „mieć więcej kart w ręku”, gdy minie uzgodniony okres 60 dni.
Jest to zgodne z decyzją ministra spraw zagranicznych Rubia, który przewodniczył posiedzeniu ministerialnemu Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) w dniu 25 czerwca, podczas którego odrzucono kluczowe postanowienia porozumienia.
W jednym z oświadczeń stwierdzono, że „trwały pokój i bezpieczeństwo regionalne” wymaga zajęcia się „pełnym spektrum zagrożeń stwarzanych przez Iran”, w tym rakietami balistycznymi, dronami i „wsparciem zastępczym”.
Wniosek jest nieunikniony: z perspektywy Trumpa 2.0, memorandum o porozumieniu jest jedynie taktyką opóźniającą, nawet biorąc pod uwagę rozdźwięk między Vance’em i Rubio.
Zagrożenia nie znikną. Widmo wznowienia wojny wciąż wisi w powietrzu – wraz z obecnym nasileniem operacji zaopatrzenia drogą powietrzną. I to wszystko pomimo faktu, że próba popełnienia czegoś nierozsądnego przed wyborami parlamentarnymi byłaby politycznym samobójstwem. Nigdy nie należy lekceważyć stopnia demencji panującej w obecnym Białym Domu.
W jaskrawym kontraście, zwracamy się teraz ku grupie racjonalnych aktorów, którzy próbują wstrzyknąć tak bardzo potrzebny rozsądek do Białego Domu. To pochodzi bezpośrednio od tych, którzy wcześniej zasiadali przy stole negocjacyjnym.
Nagłówek głosi, że rozmowy irańsko-pakistańskie na wysokim szczeblu zakończyły się w zeszły wtorek. Teheran i Islamabad osiągnęły porozumienie w sprawie niezwykle trudnej drogi naprzód.
Specjalny wysłannik Pakistanu, Mohsin Naqvi, minister spraw wewnętrznych, udał się do Rijadu z poważną misją: miał osobiście potwierdzić MbS, że Iran, Arabia Saudyjska, Oman i Katar są na tej samej stronie, koordynowanej przez dyplomację Islamabadu.
Tę grupę łączy silne postanowienie: Trumpowi, pomimo jego nieprzewidywalności, nie można pozwolić na wznowienie wojny.
Mediatorzy pakistańscy, którzy zasiadali przy stole negocjacyjnym do wtorku, potwierdzili, że Iran i Oman – za decydującą zgodą Chin – podjęły już „nieodwołalną suwerenną decyzję” dotyczącą wykonywania swojej suwerenności w zakresie kontroli i administrowania Cieśniną Ormuz.
Obejmuje to pobieranie podatków, rozminowywanie, bezpieczne przejście i cały ten system. Teheran i Maskat odrzuciły jakąkolwiek rolę zagraniczną – zwłaszcza ze strony Stanów Zjednoczonych, ale także UE; Maskat zakomunikował to już bezpośrednio Europejczykom.
Pozostaje kwestia mechaniki, a nie decyzji.
Mamy tu zatem do czynienia z porozumieniem czterech stron: Iranu, Omanu, Pakistanu i Chin, które najprawdopodobniej zostanie zawarte zaraz po uroczystościach żałobnych po zmarłym Najwyższym Przywódcy ajatollahu Chameneim.
Oś Iran-Oman jest bezpośrednio powiązana z większą, strategiczną osią Iran-Chiny-Rosja.
Czy Kabuki prowadzi do nowej architektury bezpieczeństwa?
Jeśli chodzi o porozumienie, może ono być w stanie głębokiej śpiączki, ale wciąż jest aktywne. Dyskusje toczą się pod powierzchnią. Pakistańscy mediatorzy – ci, którzy byli przy stole negocjacyjnym do wtorku – robią wszystko, co w ich mocy, aby utrzymać porozumienie w stu procentach, a nie w 99 procentach. Obecna przerwa jest celowa – pożądana przez Iran – i nie jest wynikiem rozpadu.
Oczywiście, obecnie rozgrywa się niecodzienne Kabuki: mnóstwo teatralności wokół ram, które mogą okazać się strukturą definiującą geopolitycznie Azję Zachodnią i określającą, kto co kontroluje w dającej się przewidzieć przyszłości.
Przyjrzyjmy się zatem bieżącemu stanowi pieniędzy w tej trwającej fazie śpiączki.
Teheran podchodzi do tego pragmatycznie: najpierw pieniądze, potem rozmowy. Szczegóły dotyczące konkretnych transferów i terminów pozostają niejasne, ale oczekuje się, że Iran będzie dysponował około 9 miliardami dolarów w ciągu tygodnia: Zjednoczone Emiraty Arabskie przekazały już 3 miliardy dolarów; Katar i Oman mają zapewnić pozostałe 6 miliardów dolarów. Jeśli Iran otrzyma co najmniej 6 miliardów dolarów (do 9 miliardów dolarów) w ciągu najbliższych dziesięciu dni, porozumienie (MoU) nie będzie przesądzone, ale z pewnością będzie bardzo ważne.
Sedno sprawy: Teheran zawsze porusza się we własnym tempie. Tempo to wyznaczają obrzędy związane z pogrzebem Chameneiego, podczas których czterech członków jego rodziny, w tym żona, ma zostać ponownie pochowanych w Meszhedzie, spełniając w ten sposób obietnicę wojenną.
Powinniśmy zatem wszyscy pamiętać, że ostatni dzień ceremonii przypada na 9 lipca w Meszhedzie. Kolejnym krokiem będzie ustalenie miejsca lub miejsc, w których spotkają się Amerykanie, Pakistańczycy i Irańczycy.
Nawet jeśli nazwiemy to Islamabadem 2.0 lub 3.0, nie odbędzie się to w Islamabadzie. Po zakończeniu rytuałów i ponownym udzieleniu chińskiego błogosławieństwa, memorandum o porozumieniu (MoU) teoretycznie powinno wrócić. Trump – przyparty do muru przez ograniczenia takie jak wyczerpywanie się Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR) – będzie musiał wrócić do stołu i wywiązać się ze swoich zobowiązań. Albo ponownie wszystko rozwalić.
Dodatkową złożoność stanowi sytuacja w przypadku Pakistanu, który jest jednocześnie sojusznikiem Iranu/Omanu/Chin w kwestii bezpieczeństwa Cieśniny Ormuz i głęboko zaangażowany w sojusz obronny z Arabią Saudyjską na wzór NATO.
Na mocy Strategicznego Porozumienia o Wzajemnej Obrony (SMDA) z września 2025 roku Pakistan rozmieścił w bazie lotniczej im. Króla Abdulaziza co najmniej 8000 żołnierzy – a liczba ta ma wkrótce wzrosnąć do 13 000 – wraz z eskadrami JF-17, dronami i chińskim systemem HQ-9. Cały ten ruch jest finansowany przez Arabię Saudyjską i znajduje się pod pakistańską kontrolą operacyjną. Wojska te zasadniczo chronią saudyjską ropę naftową.
Pakistańskie uprawnienia operacyjne obejmują teraz siły powietrzne, wojska lądowe i – co jest nowością – jednostki morskie w różnych częściach Arabii Saudyjskiej. Mamy tu zatem do czynienia z demonstracyjną demonstracją siły w obronie saudyjskiego korytarza naftowego, a jednocześnie z sygnałem odstraszającym dla Teheranu. Oczywiście Islamabad musiał szczegółowo wyjaśnić to Teheranowi podczas wizyty Peseschkiana.
W jaki więc sposób miałaby działać nowa, realna architektura bezpieczeństwa dla Azji Zachodniej – zorganizowana przez Pakistan we wszystkich państwach Rady Współpracy Zatoki Perskiej, omawiana i akceptowana przez Iran oraz popierana przez Chiny?
Rozpoczęłoby się to od złożonego procesu normalizacji: według Islamabadu i Rijadu stosunki między Iranem, Arabią Saudyjską i Katarem powinny się unormować „bardzo szybko”. Łatwiej powiedzieć niż zrobić. Katar mógłby wtedy dołączyć do saudyjskiego partnerstwa obronnego.
Kluczową kwestią jest Ansar Wszechmogący w Jemenie. Oficjalne stanowisko Sany jest takie, że zaatakuje każde państwo (w tym Arabię Saudyjską), które przeszkodzi w blokadzie wspieranego przez Izrael transportu morskiego na Morzu Czerwonym.
„Następna fala” mogłaby zatem objąć Bahrajn i Kuwejt. I być może niespodziankę: Egipt. Kair jest zainteresowany rolą w sektorze bezpieczeństwa po wycofaniu się USA i prowadzi już rozmowy z Pakistanem i Arabią Saudyjską.
Jeśli ten niezwykle ambitny projekt zostanie zrealizowany, ZEA mogłyby potencjalnie uzyskać mandat do grudnia. A oto zewnętrzny krąg: Turcja i Azerbejdżan. Wszystko to dlatego, że Chiny nieustannie i umiejętnie manipulują swoimi graczami za kulisami, wmawiając Erdoğanowi, że Pekin jest zdecydowanym strategicznym zwycięzcą amerykańsko-izraelskiej wojny z Iranem. Według mediatorów, Erdoğan odegrał „wysoce wspierającą rolę” podczas pośrednich negocjacji irańsko-amerykańskich.
Powtórzmy: to obecnie tylko jeden z możliwych, rzekomo obiecujących scenariuszy. Jeśli jednak potraktować go jako koalicję – choć wciąż w trakcie formowania – jednoczącą Iran, Pakistan, Chiny, kluczowych członków Rady Współpracy Zatoki Perskiej, Turcję i Egipt, to jest to już siła poruszająca się samodzielnie, która obecnie napotyka niewielki opór; ta koalicja, jeśli zostanie umiejętnie skonstruowana, mogłaby wyprzeć USA z Azji Zachodniej do wiosny 2027 roku.
Co mogłoby pójść nie tak?
A teraz o czynnikach destrukcyjnych. A są one ogromne. Po kinetycznej porażce amerykańsko-izraelskiego ataku na Persję, kolejna faza – nazwijmy ją serią bez-mapowej rozpaczy – przekształciła się już w wojnę hybrydową: instrumentalizację porozumienia w celu wywołania wojen domowych – wyznaniowych, religijnych, plemiennych – wzdłuż osi oporu: Libanu, Iraku i Jemenu.
Nazwijmy to podpaleniem osi.
W takim scenariuszu znikają wszelkie możliwości osiągnięcia przez Saudyjczyków i Katarczyków porozumienia w sprawie bezpieczeństwa z Iranem, za pośrednictwem Pakistanu. Historia ostatnich lat jest jednoznaczna: wystarczy spojrzeć na to, jak skutecznie Saudyjczycy i Katarczycy zniszczyli Somalię, Libię, Sudan i Syrię.
Bagdad, na przykład, jest teraz pod rządami Quislinga. Nowy premier to młody, waleczny, tabula rasa, dość podobny do obcinacza głów z Damaszku Al-Golaniego, z nutką opanowanego, pożytecznego idioty opozycji.
Nie jest jasne, czy ta hybrydowa taktyka „dziel i rządź” okaże się skuteczna przeciwko perskiemu państwu cywilizacyjnemu – na przykład w obecnej próbie podburzenia bogatych liberałów przeciwko stoickim tradycjonalistom w scenariuszu konfliktu. Tradycjonaliści cieszą się przytłaczającym poparciem w całej populacji głęboko zakorzenionego Iranu.
Wracając do naszego obiecującego scenariusza, nie jest on nieprawdopodobny. W praktyce oznaczałoby to stopniowe przejście do pewnego rodzaju „uregulowanego nieporządku”, z USA „zredukowanymi, ale wciąż obecnymi”, a jednocześnie z poważnymi kanałami informacyjnymi badającymi możliwości zastąpienia amerykańskiego „parasola ochronnego” (w mafijnym sensie).
Jak widać, kot MoU powinien jak najszybciej wybudzić się ze śpiączki. W przeciwnym razie nastąpi totalny, niszczycielski chaos.
Polityka zachodnia to w większości po prostu zarządcy imperiów, którzy wymyślają fałszywe problemy, aby móc je rozwiązać i nie musieć zajmować się prawdziwymi problemami.
Nie mogą przestać prowadzić wojen, bo zachodnie imperium upadnie. Dlatego wymyślają fałszywe groźby ze strony dyktatorów i tyranów i podejmują działania, aby im zapobiec.
Nie można przestać pompować budżetu wojskowego i okrążać planetę coraz większą machiną wojenną, bo inaczej kompleks militarno-przemysłowy przestanie czerpać zyski. Dlatego każą wam bać się muzułmanów, „terrorystów”, Rosji i Chin i podejmować działania, aby się przed nimi chronić.
Nie można przestać zanieczyszczać świata i niszczyć biosfery, bo kapitalizm zginie. Dlatego dzielą nas na dwie główne, walczące frakcje, spierające się o kwestie sporne w wojnie kulturowej i obiecują chronić każdą z nich przed drugą stroną.
Nie mogą przestać wspierać izraelskich okrucieństw, bo inaczej sparaliżują swoje hegemoniczne plany w Azji Zachodniej i staną się wrogami syjonistów. Dlatego tworzą straszydło „antysemityzmu” i powołują wysłanników, komisje śledcze i grupy zadaniowe, których zadaniem jest jego powstrzymanie.
Nie da się wyrugować pieniędzy z polityki i powstrzymać bogatych oligarchów przed wykorzystywaniem swoich bogactw do manipulowania polityką Zachodu na swoją korzyść, ponieważ to oligarchowie rządzą imperium. Dlatego sieją strach przed „komunizmem” na prawicy i mówią centrystom, że lewica kosztuje ich wybory.
Nie mogą przestać narastać autorytaryzmem i ograniczać swobód obywatelskich, bo inaczej nie będą w stanie stłumić przyszłych rewolucji. Dlatego powołują się na niepopularne osoby i grupy jako powody, dla których autorytaryzm jest niezbędny do ochrony społeczeństwa, jednocześnie budując wokół wszystkich gigantyczną klatkę nadzoru i kontroli.
Nie można powstrzymać przymusowego pozyskiwania zasobów i siły roboczej z globalnego Południa, ponieważ to właśnie był główny powód, dla którego imperium zostało stworzone. Dlatego wmawiają wszystkim, że imigranci są źródłem wszystkich ich problemów i sprawiają, że zachodnia polityka koncentruje się wokół polityki imigracyjnej. [To skrajnie błędny pogląd. Celem wymuszanej migracji jest zniszczenie Cywilizacji Łacińskiej, zniszczenie dorobku Europy. Mirosław Dakowski}
Zarządcy imperium wymyślają fałszywe problemy do rozwiązania, ponieważ imperium jest źródłem wszystkich prawdziwych problemów.
Wymyślają fałszywe potwory, aby nas przed nimi chronić, ponieważ oni sami są prawdziwymi potworami.
Wymyślają sobie upiory i gobliny czające się za każdym rogiem, bo nie chcą, żebyśmy spojrzeli w górę i zobaczyli prawdziwych drani, którzy zatruwają nasz świat.
W Iranie trwają uroczystości pogrzebowe ajatollaha Alego Chameneiego. Najwyższy przywódca Iranu zginął w wyniku amerykańskich ataków na Teheran. W sobotę rozpoczęły się sześciodniowe ceremonie pogrzebowe. Dotychczas żaden z czołowych przywódców państw europejskich nie poinformował o zamiarze udziału w uroczystościach.
Choć Ali Chamenei poniósł śmierć w Teheranie na początku lutowych ataków przeprowadzonych przez Stany Zjednoczone, ze względu na trwający konflikt zbrojny uroczystości pogrzebowe zorganizowano dopiero teraz. W związku z ceremoniami na kilka dni zawieszono również irańsko-amerykańskie rozmowy dotyczące zakończenia wojny.
Do Teheranu napłynęły tłumy pogrążonych w żałobie Irańczyków. Wielu uczestników niosło transparenty oraz flagi oddające hołd zmarłemu przywódcy. Według irańskich władz w uroczystościach pogrzebowych może uczestniczyć nawet 10 milionów osób.
W ceremoniach uczestniczyli m.in. prezydent Iranu Masud Pezeszkian, dowódca Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej Ahmad Wahidi, przedstawiciele jemeńskich Huti oraz organizacji Palestyński Islamski Dżihad. Do stolicy przybyli również trzej synowie Alego Chameneiego: Masud, Mustafa i Mejsam.
Poniżej zamieszczamy notatkę prasową ministra spraw zagranicznych Iranu, Abbasa Aragcziego, na okoliczność ceremonii pogrzebowej ajatollaha Sejeda Alego Chameneiego.
Gdy historia w przełomowych momentach stanowiących o przyszłych losach, poszukuje imion godnych zapisania w charakterze monumentu symbolizującego niezłomność narodu, odnajduje postacie, które przekroczyły nie tylko granice swojej epoki, lecz także wyszły poza horyzonty przyszłości.
Bohatersko poległy Przywódca ajatollah Sejed Ali Chamenei – niech Bóg obdarzy go swoją przychylnością – należał do grona ludzi, który osiągnęli wyżyny niezłomności. W okresie swojego przywództwa wyniósł dyplomację ponad poziom chłodnych relacji opartych na sile i czysto administracyjnych kalkulacji, nadając jej wymiar ducha, tożsamości i cywilizacyjnej misji. Uczynił z polityki zagranicznej sposób komunikowania godności narodu.
Trudne doświadczenia ostatnich lat, naznaczone dwiema narzuconymi wojnami napastniczymi ze strony Stanów Zjednoczonych i reżimu syjonistycznego przeciwko naszej ukochanej ojczyźnie, jasno pokazały, że dyplomacja w przełomowych momentach historii nie jest jedynie narzędziem regulowania stosunków międzynarodowych, lecz także zwierciadłem narodowej tożsamości i woli. Dziedzictwo pozostawione przez naszego poległego Przywódcę w sferze polityki zagranicznej ma właśnie taki charakter – jest żywą opowieścią o związku między godnością narodową, polityczną mądrością i rozważnym uwzględnianiem racji stanu, dzięki czemu Islamska Republika Iranu zyskała wyjątkową pozycję pośród burzliwych fal sankcji, presji, gróźb i wojny. Dorobek ten opiera się przede wszystkim na zasadzie niezależności. Nie oznacza ona izolacji, lecz aktywną, wpływową, a zarazem nieuzależnioną od nikogo obecność, zdefiniowaną w ramach ładu międzynarodowego. W tym sposobie myślenia dyplomacja ma sens tylko wtedy, gdy naród postrzega siebie jako podmiot interakcji, a nie przedmiot transakcji. Stąd, polityka zagraniczna Republiki Islamskiej zawsze starała się utrzymywać dialog ze światem, nie przekraczając czerwonych linii definiowanych w kategoriach tożsamości.
Dziedzictwo Przywódcy wykracza poza wąskie ramy teorii pragmatycznego i liberalnego redukcjonizmu w stosunkach międzynarodowych i opiera się na mocnym o głęboko osadzonym fundamencie muzułmańsko-irańskiej tożsamości. W tej wizji interes narodowy jest definiowany jako zgodny z wartościami, a nie z nimi sprzeczny. Łączenie idealizmu z realizmem stanowi jedną z podstawowych cech tej szkoły myślenia. System międzynarodowy jest bowiem areną ścierania się interesów, lecz pozbawiona ideałów dyplomacja zostaje zredukowana do bezdusznej i pozbawionej prawdy transakcji.
W sferze tożsamości poległy bohatersko Przywódca, podnosząc ducha wiary we własny potencjał kraju, uwolnił politykę zagraniczną od uwikłania w historię i położył podwaliny pod „rewolucyjną” racjonalność – nie w znaczeniu wzmożenia, lecz rozważnego połączenia ideałów z rzeczywistością. Dzięki temu dyplomacja Islamskiej Republiki pozostając wierna zasadom, może jednocześnie być mądrym, elastycznym i skutecznym podmiotem na arenie międzynarodowej. W obszarze interesów narodowych, poprzez rozwinięcie koncepcji „godnej interakcji”, otwarto nową drogę dla dyplomacji – drogę, na której dialog kształtowany jest nie z pozycji słabości, lecz z pozycji pewności i wiary w siebie. Równocześnie „dyplomacja inteligentnego wysiłku” jako aktywna strategia umożliwiła realizację celów narodowych w warunkach presji i zagrożeń, pokazując, że stanowczość i rozwaga mogą jednocześnie służyć rozwojowi kraju. W zakresie odgrywania aktywnej roli na szczeblach regionalnym i międzynarodowym, dziedzictwo to odzwierciedlało skuteczne kształtowanie idei normatywnych. Wsparcie dla ruchów oporu przy jednoczesnym przestrzeganiu zasady nieingerencji jest propozycją zrównoważonego modelu łączącego zobowiązania moralne z przestrzeganiem prawa. W tym ujęciu dyplomacja oznacza również udział w redefiniowaniu pojęć sprawiedliwości i ładu światowego. W konsekwencji, regionalna wizja Przywódcy opierała się na zaufaniu do lokalnego potencjału oraz historycznych i cywilizacyjnych więzi, uznając bezpieczeństwo za rezultat synergii narodów regionu, a nie narzuconych sojuszy.
To właśnie zgodnie z jego naukami dyplomacja Islamskiej Republiki Iranu ukształtowała się jako „dyplomacja zorientowana na opór”. Dyplomacja, która rozwinęła się i jest kontynuowana w oparciu o niezależność, wytrwałość i odwagę wobec zewnętrznej presji. W tym ujęciu opór nie oznacza wyłącznie konfrontacji – równie istotne jest wykorzystywanie racjonalności i umiejętności dyplomatycznych do realizacji celów polityki zagranicznej. Stąd, skuteczna i osiągająca sukcesy dyplomacja jest połączeniem wytrwałości w obronie zasad z rozwagą w relacjach z innymi państwami, tak aby zachować siłę państwa i jednocześnie tworzyć warunki do współpracy oraz wywierania wpływu.
Teoretyczne założenia takiej szkoły myślenia dało Osi Oporu w regionie możliwość wypracowania modelu strategicznego działania wykraczającego poza doraźne kalkulacje polityczne, tak aby jego skutki nie ograniczyły się do bieżącej polityki, lecz odcisnęły swe piętno na głębszych procesach regionalnych i ponadregionalnych.
Pojęcie „dyplomacji oporu” zajmuje w tej wizji miejsce centralne. Wyraża ono swego rodzaju aktywne powstrzymywanie oraz zwiększanie kosztów dominacji dla wielkich mocarstw, tak aby polityka zagraniczna kraju, wykorzystując tę strategię, mogła wchodzić w światowy dialog z pozycji pewności siebie i równorzędności oraz odgrywać rolę w kształtowaniu zasad gry. Bez wątpienia to, co pozostawił po sobie poległy Przywódca, nie jest jedynie wspomnieniem zapisanym w historii, lecz żywą mapą drogową na przyszłość – mapą, która może prowadzić Islamską Republikę Iranu ku konstruktywnej, godnej i wpływowej i interakcji w obszarze ładu międzynarodowego. Dzięki swojej pogłębionej wizji i horyzontom wykraczającym poza jego epokę, uwolnił dyplomację od reaktywnej bierności i wyniósł ją do poziomu „działania godnościowego”, w którym Iran nie jest aktorem drugoplanowym, lecz znaczącym i wpływowym czynnikiem w globalnych rachubach, zaś niezależność oznacza nie oddalenie od świata, lecz podstawę równoprawnych relacji i wzajemnego szacunku.
Obecnie, w dziele kontynuacji tych koncepcji i chwalebnego dziedzictwa, polityka zagraniczna Islamskiej Republiki Iranu nadal opiera się na myśli męczennika, wielkiego ajatollaha Sejeda Alego Chameneiego – niech Bóg obdarzy go swoją przychylnością. Myśli, w której siła nie oznacza dominacji, lecz sens znajduje we współpracy, zaś dyplomacja znajduje swój wyraz nie w ustępstwach, lecz w godności, mądrości i stanowczości. Horyzont, który zawsze pozostanie otwarty, a historia z pewnością opowie o jego trwaniu ustami przyszłych pokoleń.
„To migranci stworzyli Amerykę”– powiedział Robert Francis Prevost, obecnie najbardziej znany na świecie przedstawiciel ideologii imigracjonizmu anomicznego(anomia: stan społeczeństwa wynikający z rozpadu powszechnie przyjętych norm postępowania),pozbawionego jakichkolwiek korzeni kosmopolityzmu, koncepcji przyznawania praw bez uwzględnienia granic państw oraz strategii globalnego wykorzeniania.
Zanim poleciał na Lampeduzę, by tam po raz kolejny poprzeć nielegalną, a zatem niezgodną z prawem inwazję migrantów, Prevost pochwalił swój kraj, Stany Zjednoczone Ameryki, za to, że są„krainą imigracji”.
Po omówieniu „szlachetnej wizji ojców założycieli” (którzy wszyscy byli iluminatami, a niemal wszyscy masonami) oraz po pochwaleniu „wolności religijnej” w stylu amerykańskim (tej samej, która przyznaje wyznawcom wiccahttps://pl.wikipedia.org/wiki/Wiccaoraz satanistom przywilej bycia traktowanymi na równi z innymi religiami), Prevost podkreślił, że Ameryka jest „narodem ukształtowanym przez imigrantów”.
……………….
Podczas ceremonii wręczenia Medalu Wolności, która odbyła się w piątek w Filadelfii w formie online, papież Leon XIV powiedział Stanom Zjednoczonym, że to imigranci ukształtowali przyszłość tego kraju. „W ciągu ostatnich dwustu pięćdziesięciu lat wiele narodów na całym świecie wykazało niezachwianą determinację, by urzeczywistnić szlachetną wizję Ojców Założycieli, dzięki czemu Ameryka stała się synonimem wolności, otwierając swoje drzwi przed kolejnymi falami imigrantów i pozwalając im oraz ich dzieciom współtworzyć przyszłość tego kraju” – stwierdził Leon. ansa.it/pope-tells-us-immigrants-have-shaped-nations-future_
$$$
Prevost na Lampeduzie:
“(…) Dlatego z tego najdalszego skrawka Europy na Morzu Śródziemnym wyraźniej widać epokowe wezwanie, przed którym zjawisko migracji stawia społeczeństwa europejskie. Także pod tym względem – podobnie jak w sprawie transformacji ekologicznej i budowania pokoju – Europa posiada wyjątkowy potencjał, wypływający z jej historii i kultury, a więc także równie wielką odpowiedzialność. Ze względu na swoje położenie geograficzne i kształt instytucjonalny, Europa jest w stanie, by na tym obszarze zmierzyć się z kryzysem w sposób całościowy: włączając pierwszą pomoc w długofalowy plan strategiczny, zdolny przyjmować, chronić, promować i integrować migrantów, a zarazem działając na rzecz rozwoju, aby nikt nie był zmuszony do emigracji. Wszystko to powinno odbywać się przy czujnej trosce o poszanowanie godności każdej osoby. Jest to zadanie instytucji publicznych, ale także całego społeczeństwa obywatelskiego i Kościoła. (…)
Siostry i bracia, jak mówiłem niedawno na Teneryfie, podczas Podróży Apostolskiej do Hiszpanii, także na Lampedusie kultura przyjmowania ma wymiar turystyczny, który – niestety – może być postrzegany jako zagrożony przez szlaki migracyjne i może rozwijać się w obojętności, a nawet w przeciwstawieniu się ich dramatycznym aspektom. (…)”
Jakże “piękne” jest wykorzenienie! – Właśnie w Stanach Zjednoczonych możemy dostrzec wszystkie jego konsekwencje. Rezultatem jest «barbarzyństwo z klimatyzacją», jak określa to Geminello Alvi https://it.wikipedia.org/wiki/Geminello_Alvi.
Jest to najbardziej materialistyczna, zmasowana i podżegająca do wojen plutokracja w historii świata. Pieniądze i konsumpcja, a właściwie marnotrawstwo, jako najwyższe ideały życia, połączone ze zbiorowym instynktualizmem plemiennym. Krótko mówiąc, system orgiastyczno-handlowy.
Cóż innego mogło bowiem zrodzić się z braku korzeni, jeśli nie antycywilizacja stworzona po to, by infekować i psuć wszystkie inne?
Gdyby Prevost reprezentował autentyczny katolicyzm, a nie jego fatalną i groteskową parodię, można by pomyśleć, przynajmniej przez chwilę, że Friedrich Nietzsche miał rację, określając chrześcijaństwo jako nienawiść do życia i cywilizacji.
Jednak Max Scheler w swoim mistrzowskim eseju „Resentyment w budowaniu moralności” (“Das Ressentiment im Aufbau der Moralen”, rok 1912) obszernie wykazał – opierając się w dużej mierze na badaniach historyczno-socjologicznych Wernera Sombarta – że Nietzsche mylił cechy wrogie życiu – charakterystyczne dla burżuazyjnego protestantyzmu swojej rodziny – z autentycznym chrześcijaństwem.
To właśnie burżuazyjny duch „homo oeconomicus” wprowadził do etyki uraz indywidualistyczno-egalitarny. W żadnym wypadku nie było to chrześcijaństwo odrzucające urazę, ponieważ opiera się ono na obowiązku przebaczenia, którego nauczał jego boski założyciel.
Jednak tekst Schelera jest również ostrzeżeniem: biada katolicyzmowi (czyli autentycznemu chrześcijaństwu), jeśli ulegnie on duchowi świeckiemu i burżuazyjnemu. W takim przypadku może on rzeczywiście stać się nie tylko parodią samego siebie, ale i najpotężniejszym orężem w rękach sił wywrotowych.
Niestety, II Sobór Watykański zapoczątkował właśnie tę przemianę: wchłonięcie przez mentalność katolicką ducha burżuazyjnego i świeckiego poprzez akceptację jego wywrotowych, przeciwnych życiu zasad (takich jak: światopogląd świecki, indywidualizm, egalitaryzm, subiektywizm antropocentryczny).
Z tego powodu Kościół posoborowy stopniowo przekształcił się w wielką globalistyczną organizację pozarządową, a człowiek ubrany w biel – wypaczając istotę papiestwa – stał się najwyższym rzecznikiem anarchistycznego, antychrześcijańskiego i antyludzkiego wykorzenienia na skalę globalną.
W związku z pogrzebem Najwyższego Przywódcy Iranu Alego Chameneiego, saga Ormuzu przybrała kolejne, ciekawe zwroty akcji.
Iran odmówił jakichkolwiek ustępstw wobec USA, ponieważ wie, że zdradziecka administracja Trumpa nie ma żadnych zasad, jeśli chodzi o honorowanie umów. Jednocześnie Stany Zjednoczone uciekają się do jawnego błagania i wszelkich możliwych ustępstw, aby uniknąć upokorzenia związanego z akceptacją Ormuzu z opłatami drogowymi:
Stany Zjednoczone i Oman szukają sposobów na przełamanieirańskichżądań pobierania opłat za przepływanie statków przez Cieśninę Ormuz. Ich głównym argumentem w rozmowach pośrednich była obietnica odmrożenia części ze 100 miliardów dolarów irańskich funduszy przechowywanych za granicą.
Jak twierdzą niektórzy, dyplomaci amerykańscy zaproponowali Iranowi kompromis: zrzeczenie się roszczeń do kontrolowania cieśniny i wyrzeczenie się płacenia opłat drogowych w zamian za miliardy dolarów niezamrożonych funduszy.
Europa z kolei jest przekonana, że ugięcie się pod irańską hegemonią regionalną to jedyny racjonalny wybór, gdyż reszta świata po prostu nie ma kart, którymi mogłaby odegrać się na prawowitych właścicielach Ormuzu:
Najbardziej jaskrawym przykładem tego było szokujące przyznanie się wiceprezydenta J.D. Vance’a dwa dni temu, że Trump po prostu wykorzystał porozumienie jako krótką przerwę, aby dać światu czas na uzupełnienie zapasów ropy naftowej i zapobieżenie załamaniu gospodarczemu, zanim – co jest wyraźnie sugerowane – wznowi niesprowokowaną agresję przeciwko Iranowi, gdy zajdzie taka potrzeba.
Mówiąc delikatnie, ta szczerość jest szokująca:
„Myślę więc, że prezydent polecił nam wykorzystać to porozumienie, żeby w pewien sposób ożywić światową gospodarkę naftową. Uzupełnić zapasy, a potem zobaczyć, gdzie jest ręka”.
Od razu staje się jasne, że nasze wcześniejsze doniesienia były trafne w odniesieniu do rzeczywistej skali zagrożenia gospodarczego, z jakim borykały się Stany Zjednoczone i świat, oraz do tego, jak głęboko Trump zdawał sobie z tego sprawę, pomimo teatralnej brawury wobec Iranu. Trump ewidentnie płakał, bo Iran wygrał tę rundę kurczaka, ale jak sugeruje Vance, zagrożenie nie minęło, ponieważ Trump uważa, że może po prostu przeczekać okres stabilizacji gospodarczej i spróbować jeszcze raz.
W związku z tym pojawiły się doniesienia o wszelkiego rodzaju masowych transportach lotniczych „na skalę historyczną” z USA na Bliski Wschód, które w opinii wielu stanowią przygotowania USA do jakiejś inwazji lądowej. Głównym powodem tego był nagły wzrost aktywności wojskowej w Zielonej Strefie Bagdadu, który rzekomo okazał się zakrojonym na szeroką skalę antyirańskim zamachem stanu pod dowództwem Amerykanów. Siły irackie ścigały proirańskie frakcje i „zdrajców”, aby – jak niektórzy uważają – przygotować grunt pod coś większego:
Oczywiście, Stany Zjednoczone nie mają realnych możliwości przeprowadzenia jakiejkolwiek udanej inwazji lądowej na Iran – sama myśl jest po prostu śmieszna. Ale biorąc pod uwagę to, co wiemy o niedawnym upadku umysłowym Trumpa, trudno zgadnąć, jak daleko posunie się w swoich maniach wielkości. Być może nadal żywi pokręcone fantazje o zdobyciu wyspy Kharg, co najmniej, albo czegoś podobnego.
Na razie Trump twierdzi, że dał Iranowi krótką „przerwę” na pogrzeb Alego Chameneiego. Iran z kolei nadal zamyka cieśninę Ormuz, a doniesienia donoszą, że irańskie motorówki przepłynęły nawet na południe od cieśniny, blokując korytarz wód terytorialnych Omanu, którym USA potajemnie przemycały niektóre statki:
PILNE: Irańskie Siły Rewolucyjne (IRGC) całkowicie zamknęły wspierany przez USA korytarz omański w Cieśninie Ormuz, wykorzystując swoją flotę motorówek. Według danych o ruchu morskim, żaden statek nie skorzystał z korytarza przez ponad pół dnia.
Nastąpiło to po tym, jak irańskie Siły Rewolucyjne (IRGC) wydały dziś rano ostrzeżenia radiowe wszystkim statkom i wysłały patrole sił specjalnych w celu wzmocnienia kontroli Iranu nad cieśniną Ormuz. Ponad 10 statków skierowało się na zatwierdzoną trasę irańską.
Przegląd ruchu statków handlowych przez Cieśninę Ormuz, dostępny na stronie http://MarineTraffic.comwciągu ostatnich 24 godzin, pokazuje, że tylko jeden statek handlowy ukończył tranzyt, korzystając z systemu separacji ruchu wspieranego przez USA przez wody terytorialne Omanu (od południa). Zdecydowana większość widocznego ruchu korzystała z irańskiego (od północy) systemu separacji ruchu.
Co ciekawe, dwie grupy statków początkowo próbowały skorzystać z trasy południowej. Jedna grupa zmieniła kurs przed zakończeniem tranzytu, podczas gdy druga grupa opuściła korytarz omański i wkroczyła na teren irańskiego systemu separacji ruchu.
Oczywiste jest, że Stany Zjednoczone czekają na odpowiedni moment, aby uzupełnić zapasy swoich stacji na Bliskim Wschodzie, zanim potencjalnie rozpoczną – przynajmniej – kolejne ataki. W związku z tym pojawiły się niepotwierdzone doniesienia z „anonimowych źródeł w Iranie”, że Iran rozważa nawet prewencyjne ataki na Izrael w takiej sytuacji, ponieważ irańscy przywódcy są zmęczeni odgrywaniem militarnej, biernej i reaktywnej roli.
Prezydent USA Donald Trump potwierdził, że premier Izraela Benjamin Netanjahu zwrócił się z prośbą o spotkanie w Białym Domu. Rozmowy mogą się odbyć już w przyszłym tygodniu.
Teraz zarówno Trump, jak i Netanjahu znaleźli się w niezłym impasie, ponieważ zbliżają się wybory – październik dla Netanjahu i Likudu, a listopad dla wyborów uzupełniających w USA. Wiele doniesień twierdzi, że Trump udaje twardziela w obliczu druzgocącej porażki z Iranem, ale w rzeczywistości sytuacja jest diametralnie różna:
Źródła w rozmowie z The Telegraph opisują napiętą atmosferę w Białym Domu trawionym kryzysami, a prezydent jest niezadowolony, ponieważ szuka kozłów ofiarnych.
„Jest w fatalnym nastroju. Jest strasznie zirytowany personelem Białego Domu, bo wszystko idzie źle” – powiedział „The Telegraph” informator z bliskiego otoczenia administracji. „Sondaże są fatalne, a on uważa, że nikt nic nie robi, żeby to naprawić”.
Między wierszami: Ludzie z otoczenia Trumpa stają się coraz bardziej sceptyczni i rozczarowani Netanjahu od czasu ich spotkania w lutym.
„Wielu najbliższych doradców Trumpa uważa, że Bibi mylił się we wszystkim” – powiedział amerykański urzędnik.
W rozmowie telefonicznej w zeszłym miesiącu Trump ostro skrytykował Netanjahu za eskalację działań Izraela w Libanie, nazywając premiera „szalonym” i oskarżając go o niewdzięczność.
Napięcia te pogłębiły szerszy rozłam wśród Republikanów w kwestii Izraela i wojny. Wpływowi działacze MAGA, tacy jak Tucker Carlson, oskarżyli Trumpa o zależność od Netanjahu.
Mimo to, para nieszczęśliwych kochanków wydaje się skazana na wrzucenie do tego samego kotła, który sami stworzyli, jeśli chodzi o Iran. Są teraz nierozerwalnie uwięzieni w bagnie, z którego nie wiedzą, jak się wydostać, a które doprowadza oba ich narody do ruiny .
Stany Zjednoczone i Iran również znajdują się na rozdrożu, świętując dziś doniosłe wydarzenie. Dla Stanów Zjednoczonych jest to 250. rocznica powstania kraju na mocy Deklaracji Niepodległości, która ironicznie zatoczyła koło i od tego czasu Stany Zjednoczone znalazły się pod całkowitą wasalizacją obcego mocarstwa – sytuacja, która przyprawiłaby Ojców Założycieli o przewracanie się w grobach.
Dla Iranu jest to kolejne rozwidlenie drogi, przerwanie schematu w mozaice jego bogatej historii, w której naród powstaje w jedności, aby pożegnać swego duchowego ojca, człowieka, który zdawał się być przeznaczony przez Boga do przewodzenia w pokonaniu ciemiężców swojego ludu.
Dwa narody, których losy się splatają. Dwie okazje do końca i początku, jedna oznaczająca śmierć, ale zwiastująca monumentalne odrodzenie; i druga celebrująca narodziny w cieniu ruiny.
Przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Ghalibaf płakał podczas pogrzebu Najwyższego Przywódcy.
Demonstrując swoją klasę oraz pokorę i wdzięk, jakie Stany Zjednoczone zdołały wykształcić w ciągu 250 lat swojej historii, Trump przechwalał się, że mógłby zbombardować cały pogrzeb, żeby zgładzić wszystkich, a następnie oskarżył Irańczyków o udawanie łez:
