Iran i Rosja, oba kraje, które z powodu sankcji stały się niemal nieistotne, są w rzeczywistości bliższe niż kiedykolwiek wcześniej, koordynując wszystko na wspólnym froncie.
Waszyngton mógłby przejść do trybu ratowania twarzy na froncie ukraińskim. W końcu skala strategicznej klęski imperium i kompletnie zdezorientowany upadek Zachodu na Ukrainie są wręcz oszałamiające. Do tego dochodzi strategiczna klęska w Iranie, a także fakt, że Jemen nieustannie wywiera presję na Dom Saudów. Wielki Mistrz Ławrow podsumował to idealnie: „Zachód nigdy więcej nie będzie głównym graczem dyktującym warunki”.
Pokusa, by dostrzec prostszą drogę do wielo-węzłowego, policentrycznego porządku świata, może być ogromna, biorąc pod uwagę wszystkie te szalone, bezprecedensowe ustępstwa Trumpa wobec Moskwy. Ale potem wciąż zbierają się nowe, prawdziwie ciemne chmury.
Kult śmierci w Azji Zachodniej i syndykat Epsteina jako całość zdołały zdominować całą masę neokonserwatywnych rusofobów rozproszonych w całym kompleksie MICIMATT – kompleksie wojskowo-przemysłowo-kongresowym, obejmującym wywiad, media, środowisko akademickie i think tanki, jak trafnie to określił Ray McGovern. Jednocześnie po raz kolejny ogłosili Iran niekwestionowanym, jedynym i jedynym zagrożeniem bezpieczeństwa narodowego.
Siedem punktów – inaczej nie będzie porozumienia.
Pospiesznie zorganizowana w ostatniej chwili wizyta feldmarszałka Asima Munira z Islamabadu w Teheranie na początku tego tygodnia ostatecznie okazała się niemożliwa do osiągnięcia.
Munir spotkał się ze wszystkimi kluczowymi graczami. Zapytał bezpośrednio przewodniczącego parlamentu Ghalibafa: Co jest potrzebne, aby znaleźć rozwiązanie impasu między Iranem a USA? Ghalibaf odpowiedział jednoznacznie – i powtórzył to co najmniej osiem razy podczas spotkania: Waszyngton musi wdrożyć siedem warunków Iranu. Są one w zasadzie streszczeniem wielokrotnie uznawanego za nieważne Memorandum of Understanding (MoU), które Trump podpisał, a następnie unieważnił.
Siedem punktów zostało już przedstawionych dwóm „Tweedledumom” i „Tweedledee” – Witkoffowi i Kushnerowi – podczas wcześniejszej rundy pośrednich negocjacji między Iranem a Stanami Zjednoczonymi w sprawie mediacji Kataru.
Prezydent Peseschkian i Mohsen Resaee, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC), podkreślali dokładnie ten sam punkt podczas swoich spotkań. Munir miał przekazać tę wiadomość socjopacie w Białym Domu.
Oficjalne źródła irańskie tego nie potwierdzą; dostępna jest jedynie mocno propagandowa wersja amerykańska. Możliwe jednak, że Munir Resaee postawił Peseschkianowi i Ghalibafowi ostateczne amerykańskie ultimatum: porzućcie swój program nuklearny, albo spotkacie się z masowymi atakami, wymierzonymi głównie w Górę Kilofa.
Oprócz siedmiu punktów, Mohsen Resaee Munir powtórzył – a tym samym również Białemu Domowi – że ani jedna cząsteczka materiału nuklearnego nie opuści Iranu. To pozostawia Waszyngtonowi jedyną możliwość powrotu do negocjacji: zaakceptowanie siedmiu punktów.
Minister spraw zagranicznych Araghchi wielokrotnie powraca do sedna sprawy: „USA nie osiągnęły żadnego ze swoich celów wojennych”. Prowadzi to do nieuniknionego ciągu zdarzeń: brak zwycięstwa militarnego i brak zmiany reżimu; niemożność utrzymania kosztów gospodarczych; sytuacja politycznie nie do utrzymania. Dlatego jedyną opcją pozostaje zaakceptowanie siedmiu punktów.
A co gorsza, Teheran pozwala, by czas uciekał.
W tym samym czasie Sanaa, pogrążona w jemeńskiej burzy, także pozwala, aby czas działał na jej korzyść.
Aramco – linia życia USA, Izraela i salafickich popleczników dżihadu, takich jak ISIS, oraz uprzywilejowane źródło finansowania niekończących się wojen – jest teraz bezpośrednio celem Ansar Allah. Celem jemeńskiej ofensywy jest „wysuszenie źródeł terroryzmu”.
Rijad jednak zaostrzył swoje groźby, grożąc bombardowaniem każdego zgromadzenia jemeńskich plemion. Jeśli to się stanie, ponad milion Jemeńczyków dołączy do jemeńskich sił zbrojnych i ruszy w kierunku granicy jemeńsko-saudyjskiej.
Wreszcie, grupy plemienne – dobrze wyszkolone i uzbrojone po zęby – czekają tylko na rozkaz swojego przywódcy z Ansar Allah, Abd al-Malika Badra ad-Dina al-Houthi. Następnie wkroczą do południowej „Arabii Saudyjskiej” i odbiją trzy prowincje: Nadżran, Dżizan i Asir, które historycznie należą do jemeńskich plemion i zostały skradzione przez Brytyjczyków w 1934 roku.
Cena, na którą nie można sobie pozwolić.
Piekło może wybuchnąć: teraz, wkrótce, a najpóźniej pod koniec listopada. Gdyby stało się to przed wyborami w Izraelu, stałoby się jasne, kto jest siłą napędową: kult śmierci. Socjopata w Białym Domu woli jednak atak po wyborach uzupełniających.
Kult śmierci przygotowuje zmasowany atak na irańskie elektrownie, infrastrukturę naftową, cele wojskowe i obiekty jądrowe. Teheran wielokrotnie ostrzegał, że każdy atak USA i Izraela – wspólny lub indywidualny – będzie uznany za „wojnę totalną”, czyli wojnę na pełną skalę. Odpowiedź Iranu przekroczy wszelkie granice i przełamie wszelkie ograniczenia.
Irański wywiad krajowy jest w pełni skoncentrowany na scenariuszu zamachu bombowego na dużą skalę, który mógłby nastąpić przed przyszłym wtorkiem – dniem wyborów w kręgach kultu śmierci.
Cokolwiek się stanie, reakcja Teheranu ma na celu zapewnienie, że zapłacona cena przekroczy wszelkie akceptowalne granice. Iran odpowie Izraelowi atakami na obie izraelskie rafinerie, porty w Hajfie i Aszdodzie oraz wszystkie bazy lotnicze. Dimona zostałaby dodana tylko w przypadku ataku na irańskie obiekty jądrowe.
W przypadku amerykańskiego ataku, każda petro-monarchia Zatoki Perskiej, z której terytorium atak zostałby przeprowadzony, stałaby się natychmiast legalnym celem. Dotyczyło to sieci energetycznych, zakładów odsalania wody, rafinerii, portów, centrów danych, a także siedzib i obiektów amerykańskich firm.
Cieśnina Ormuz zostałaby całkowicie zamknięta. Cena baryłki ropy gwałtownie wzrosłaby. Gospodarka światowa pogrążyłaby się w głębokiej depresji. Z imperialnej perspektywy byłoby to równie ponure, jak perspektywa oddania przez Waszyngton kontroli nad Cieśniną Ormuz Iranowi i umożliwienia mu pobierania opłat tranzytowych. Byłby to upokarzający koniec jednostronnej talasokracji – w tym sytuacji, w której Piąta Flota USA musiałaby prosić o pozwolenie na wpłynięcie lub opuszczenie własnej, zrujnowanej bazy w Bahrajnie.
Mohammad Mokhber, starszy doradca Najwyższego Przywódcy Mojtaby Chameneiego, podkreślił: „Jeśli USA i Izrael zaatakują naszą infrastrukturę petrochemiczną lub nasze elektrownie, Iran zaatakuje dziewięć krajów”.
Co więcej, agencja informacyjna Fars, która ma bardzo bliskie kontakty z Gwardią Rewolucyjną, dowiedziała się o serii nowych instrukcji: jeśli ataki obejmą zabójstwa irańskich urzędników i cywilów, irańska odpowiedź będzie wymierzona w cele polityczne związane ze Stanami Zjednoczonymi i wszystkimi państwami zaangażowanymi w wojnę, a także w ataki na infrastrukturę.
Ławrow i Araghchi reaktywują RIC
W obliczu tego całego horroru powinniśmy spróbować wskazać przynajmniej jeden obiecujący trend. Podczas niedawnej wizyty Ławrowa w Teheranie irański minister spraw zagranicznych Araghchi doskonale to podsumował:
Nigdy wcześniej w naszej historii Rosja i Iran nie współpracowały ze sobą tak ściśle, jak dzisiaj.
Kluczowe zdanie brzmiało: „Nigdy wcześniej w naszej historii”. Ławrow i Araghchi mówili o „wszystkim, od Europy po Azję Zachodnią”. Jednak cztery obszary były szczególnie widoczne: Liban, Palestyna, Ukraina i Jemen. Nie wspominając o rozszerzonej współpracy gospodarczej i nuklearnej.
Współpraca gospodarcza koncentruje się w szczególności na INSTC, Międzynarodowym Korytarzu Transportowym Północ-Południe, który łączy trzech partnerów BRICS lub SCO: Rosję, Iran i Indie.
Obejrzyj mój film dokumentalny o INSTC, który nakręciłem w Iranie w zeszłym roku.
Chaotyczne imperium opiera się na sankcjach, groźbach i bombardowaniach. Integracja euroazjatycka natomiast opiera się na budowie infrastruktury, rozwoju handlu i suwerennej współpracy. Dlatego Ławrow i Aragczi musieli reaktywować RIC: pierwotny sojusz Rosji, Indii i Chin, początkowo pomyślany jako Trójkąt Primakowa, ale teraz zastępujący Indie Iranem.
Ławrow zaproponował, aby nowy RIC utworzył „wspólną strukturę bezpieczeństwa” dla Zatoki Perskiej w ramach trójstronnego szczytu. Oznaczałoby to, że RIC określiłby jednolite ramy dla Cieśniny Ormuz.
Reakcja imperium prawdopodobnie będzie jeszcze bardziej myląca. Bo po raz kolejny chodzi o „niepodzielność bezpieczeństwa” – koncepcję, którą Rosja zaproponowała już USA i NATO w grudniu 2021 roku. Wówczas odpowiedzią był brak reakcji.
Jeśli chodzi o Liban, Palestynę, Ukrainę i Jemen, Ławrow i Araghchi znajdowali się bardzo blisko centralnych linii frontu. Po jednej stronie jest chaotyczne imperium i jego sojusznicy lub wasale, po drugiej Rosja i jej irańscy sojusznicy.
Oczywiście, wszystko jest ze sobą powiązane. Imperialny łuk nacisku militarnego rozciąga się od Ukrainy po Jemen. Kontratak koncentruje się wokół pytania, jak skoordynować opór wobec tego nacisku.
Jeśli chodzi o współpracę gospodarczą, zarówno Iran, jak i Rosja są pod tsunami sankcji. Ich banki zostały wykluczone z systemu SWIFT, a eksport ropy naftowej jest poważnie ograniczony. Dlatego handel między nimi musi omijać dolara amerykańskiego, cały zachodni system finansowy i talasokrację egzekwowaną przez Marynarkę Wojenną USA.
Iran i Rosja mogłyby podzielić się wiedzą specjalistyczną w zakresie obchodzenia sankcji z całym globalnym Południem: poprzez rozliczenia w lokalnych walutach, wymianę barterową, lądowe korytarze transportowe, INSTC oraz handel przez Morze Kaspijskie.
Wracamy więc do Cieśniny Ormuz – kontrolowanej przez Iran. Monarchie petrochemiczne w Zatoce Perskiej ogarnęła panika. Rosja utrzymuje stabilne kanały komunikacji zarówno z Iranem, jak i państwami Zatoki Perskiej. Ławrow jest w pełni skoordynowany ze wszystkimi stronami. Przekazał obawy państw Zatoki Teheranowi i odwrotnie, przekazał państwom Zatoki Perskiej warunki Teheranu.
Ławrow podkreślił, że Memorandum o Porozumieniu z Islamabadu, wielokrotnie uznawane za nieważne, było jedyną realną drogą naprzód. Dokładnie to samo powiedział Xi Trumpowi w Gabinecie Owalnym i dokładnie to samo irańskie kierownictwo przekazało Asimowi Munirowi w Teheranie.
Ponadto podkreślił, że petromonarchie Zatoki Perskiej muszą w końcu uporządkować swoje sprawy i rozpocząć poważny dialog na temat bezpieczeństwa z Iranem i państwami arabskimi. Powinno to również objąć kraje sąsiednie, takie jak Irak i Jordania. Powinny w to zostać zaangażowane również Liga Arabska, Organizacja Współpracy Islamskiej (OWI) oraz stali członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Po raz kolejny: niepodzielność bezpieczeństwa.
Iran i Rosja, oba kraje doprowadzone na skraj upadku przez sankcje, są w rzeczywistości bliżej ze sobą powiązane niż kiedykolwiek wcześniej. Koordynują wszystkie działania na wspólnym froncie – podczas gdy zdesperowany syndykat Epsteina pozostaje uwięziony w stworzonym przez siebie koszmarze niekończącej się wojny.
– taki tytuł nadał rosyjski dziennik ‚Komsomolskaja Prawda’ po spotkaniu amerykańskiego wysłannika Steve’a Witkoffa z prezydentem Rosji Władimirem Putinem, które odbyło się 21 października. Tytuł ten stanowi nawiązanie do słynnego radzieckiego filmu ‚Moskwa nie wierzy łzom’.
Było to dziewiąte spotkanie Witkoffa z Putinem, odkąd Donald Trump w ubiegłym roku powrócił do Białego Domu. Doradca rosyjskiego prezydenta, Jurij Uszakow, poinformował po trzygodzinnych rozmowach, że Rosja jest gotowa wznowić negocjacje trójstronne z udziałem USA i Ukrainy. Oczekiwania wobec tego spotkania były wysokie. Przed przyjazdem do Sankt Petersburga Witkoff odwiedził Oslo. W stolicy Norwegii strona ukraińska miała wykazać się stosunkowo pojednawczą postawą. W wywiadzie dla stacji telewizyjnej Fox News prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski ponownie zadeklarował gotowość do zawarcia rozejmu wzdłuż obecnej linii frontu.
„Steve Witkoff przywiózł z Norwegii propozycję powołania grup eksperckich oraz podjęcia rozmów na temat zawieszenia broni – a konkretnie, jak wspomniał prezydent FinlandiiAlexander Stubb, rozejmu częściowego, obejmującego sektor energetyczny i żywnościowy. Moskwa natomiast, zamiast skupiać się na samym zawieszeniu broni, stawia na porządku dziennym kwestię kształtowania ładu powojennego. Mówiąc prościej: chodzi o usunięcie pierwotnych przyczyn konfliktu” – napisał na łamach ‚Komsomolskiej Prawdy’ znany korespondent wojenny Aleksandr Koc.
Sformułowanie o „usunięciu pierwotnych przyczyn konfliktu” było już wielokrotnie używane przez stronę rosyjską. „Tego tła dla negocjacji nie stworzyli dyplomaci. Wynika ono z działań ofensywnych w Donbasie oraz ataków na ukraińską infrastrukturę energetyczną. Jeśli chodzi o niszczenie obiektów przemysłu zbrojeniowego, to – jak podaje Uszakow – Putin osobiście przypomniał o tym swojemu gościowi. Amerykański prezydent potrafi liczyć. I dochodzi do wniosku: trzeba rozmawiać z tym, kto osiąga zyski”.
„Interesy gospodarcze – tak, ustępstwa polityczne – nie”
Autor zauważył ponadto, że Trump jednostronnie zawiesił ‚piekielne sankcje’ uchwalone przez Kongres USA: „Tankowce są przygotowywane do transportu, a na Kremlu oferuje się nawet nawozy. Nawet zachodnie media, od AP po ‚Tagesspiegel’, określają to porozumienie mianem politycznego zwycięstwa Kremla. Cenę za to płaci rynek amerykański, dodatkowo obciążony wojną, którą Waszyngton prowadzi przeciwko Iranowi. Moskiewska formuła pozostaje niezmienna: interesy gospodarcze – tak, ustępstwa polityczne – nie”.
Według Koca to Ukraina potrzebuje teraz przerwy; Rosja jej nie wymaga. Uszakow wspomniał, że warunki zaproponowane tym razem przez Witkoffa „nie zawierały zbyt wielu użytecznych elementów”, dodał jednak, że „konflikt na Ukrainie szybko zbliża się do swojej końcowej fazy”.
W listopadzie w chińskim Shenzhen odbędzie się szczyt APEC (Współpraca Ekonomiczna Azji i Pacyfiku). Putin ma tam spotkać się z Xi Jinpingiem. Do rozmów chce dołączyć również Trump. „Trójstronna, ‚techniczna’ runda rozmów na tydzień przed szczytem w Chinach przypomina przygotowywanie dokumentów. Dokumentów dla tych, od których rzeczywiście zależy kształt świata. Bruksela i Kijów nie znajdują się na tej liście” – podsumował z nutą sarkazmu Aleksandr Koc. Z perspektywy Rosji Europa i Ukraina chcą jedynie ‚zyskać na czasie’.
Gazeta ‚Moskowskij Komsomolec’ zauważyła: „Spotkanie Putina z Witkoffem po raz kolejny nie przyniosło żadnego znaczącego przełomu”, dodając jednocześnie, że „płomień wojny na Ukrainie ma zostać ugaszony za pomocą metody Kissingera”. Czym jest metoda Kissingera? „Specjalny wysłannik Trumpa zajmuje się obecnie dokładnie tym samym zadaniem, którym niegdyś zajmował się nieżyjący już amerykański sekretarz stanu – dyplomacją wahadłową” – pisze ‚Moskowskij Komsomolec’.
Dziennik zwrócił również uwagę na wyraźną różnicę w porównaniu z podejściem dyplomatycznym podczas zeszłorocznego szczytu na Alasce: „Widać tu odświeżający kontrast wobec sposobu prowadzenia dyplomacji przez Trumpa w czasach spotkania w Anchorage. Najpierw Putin, za pośrednictwem Witkoffa, zawarł porozumienie ze swoim amerykańskim odpowiednikiem. Następnie okazało się, że ów ‚odpowiednik’ nie jest w stanie ‚sprzedać’ tego układu Kijowowi ani Europie. I na tym sprawa w zasadzie się zakończyła”.
Według ‚Moskowskiego Komsomolca’ „nowy sposób działania Witkoffa wydaje się bardziej obiecujący i perspektywiczny”, choć autor dodaje: „Niemniej jednak zakres tej ‚perspektywy na przyszłość’ pozostaje kwestią sporną”.
Dalej czytamy: „Skoro Europejczycy nie wykazali gotowości do porozumienia na warunkach akceptowalnych dla Moskwy, to z pewnością brakuje jej również Zełenskiemu. Czyżby koło się zamknęło? Albo to, albo nigdy tak naprawdę się nie otworzyło. Dla Kijowa i Europy zyskiwanie na czasie jest obecnie bardzo korzystne – pozwala pokazać Trumpowi, że oni również są ‚gotowi do konstruktywnych rozmów’, a jednocześnie poczekać, aż w USA, po wyborach uzupełniających do Kongresu na początku listopada, wyłoni się nowy krajobraz polityczny”.
Konflikt na Ukrainie nie musi nieuchronnie przerodzić się w większą wojnę europejską – zwłaszcza że USA i Rosja pozostają w kontakcie – jednak pokój wydaje się wciąż bardzo odległy.
George Orwell opisał w swojej książce tylko jedno Ministerstwo Prawdy – Wielka Brytania ma ich znacznie więcej.
Najnowszy raport Big Brother Watch, „Brytyjski problem wolności słowa”, określa skalę tego ataku. Zauważa, że brytyjska policja aresztowała w ciągu ostatnich pięciu lat aż 62 199 osób za „przestępstwa komunikacyjne”. Dla porządku dodam, że to więcej aresztowań związanych z wolnością słowa niż w Chinach, Rosji czy jakimkolwiek innym kraju, o którym ciągle słyszymy, że jest „wrogiem praw człowieka i zachodnich wartości demokratycznych”.
Jednak czego być może nie wiecie o tym opłakanym stanie rzeczy, to fakt, że brytyjskie państwo policyjne nie powstało z dnia na dzień i nie jest wynikiem kaprysów tego czy innego policjanta. W rzeczywistości jest ono częścią rozległej infrastruktury biurokratycznej służącej do kontroli mowy, starannie budowanej przez ostatnie dwie dekady. Infrastruktura ta obejmuje celowo dezorientujący wachlarz jednostek śledczych, zespołów zadaniowych, dyrekcji i ministerstw, których istnienie jest w dużej mierze ukrywane przed opinią publiczną, a ich działalność owiana jest tajemnicą. Źródło.
Aresztowania podczas demonstracji popierającej Palestyńczyków w Londynie.
Wielka Brytania (2023):12 183 aresztowań na podstawie przepisów dotyczących komunikacji. Rejestrowane corocznie. Egzekwowanie przepisów odbywa się w sposób ciągły i przez cały rok.
To nie George Orwell – brytyjski pisarz i publicysta jest przyczyną wprowadzania totalitarnej cenzury na terenie Wielkiej Brytanii. Za tym stoją światowe globalistyczne siły – proszę, nie nazywajmy ich elitami.
Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) nie posiada na własność żadnych nieruchomości w Davos. Doroczne spotkania w Davos (w tym w Kongresie – Congress Centre) odbywają się w obiektach należących do miasta Davos oraz lokalnych hoteli i partnerów, które WEF wynajmuje lub przejmuje na czas trwania corocznego szczytu.
Kompleks budynków bankowych na terenie City of London.
City of London Corporation znajduje się na terenie obszaru zwanego City of London w stolicy Wielkiej Brytanii i promuje programy pod hasłem „The Global City”. Jej głównym celem, jak podaje oficjalna definicja, jest lobbing na rzecz utrzymania pozycji Londynu jako głównego, światowego centrum finansowego. City of London (nazywane potocznie The City lub The Square Mile) to historyczne i finansowe centrum Londynu, posiadające unikalny status prawny i autonomię.
Obszar: Zajmuje powierzchnię około 2,9 km² (ściśle odpowiadającą rzymskiemu Londinium), przez co nazywa się je często „milą kwadratową”;
Spis ludności (2021): 8 583 mieszkańców;
Szacunki (2024–2025): ok. 15 111 mieszkańców (widoczny silny wzrost w ostatnich latach);
Codzienny napływ: Mimo niewielkiej liczby stałych mieszkańców, każdego dnia do pracy i w celach turystycznych przybywają tu setki tysięcy osób;
Relacja z Londynem: Nie jest to zwykła dzielnica. Wraz z 32 gminami (London boroughs) tworzy Wielki Londyn (Greater London), ale w świetle prawa funkcjonuje jako odrębny, samorządny organizm i ceremonialne hrabstwo;
Władze i autonomia: Posiada własny rząd (City of London Corporation), własne tradycje oraz własną policję (City of London Police) – jako jedyny taki obszar w Wielkiej Brytanii.
Jeśli interesuje was, czym jest City of London Corporation, to odpowiedź jest prosta: jest to najstarszy gang kryminalny na świecie. Przetłumaczyłem dla was publikację z 19 maja 2026 r. na heartlandstribune.com, gdzie można przeczytać, dlaczego tak uważam. Tytuł: City of London Corporation: Najstarszy gang na świecie.Źródło.
Naturalnie, że brytyjskie państwo policyjne kierowane jest przez struktury rządowe. Rząd z kolei kierowany jest przez struktury globalistyczne, także te z City of London. Jak na dyktaturę przystało, globaliści stworzyli klasyczną piramidalną strukturę zarządzania. Na samym szczycie stoją … No właśnie, kto jest tym niedoszłym władcą świata? Może Larry Fink? Nie sądzę. Ci z samej góry skutecznie ukrywają swój wizerunek, żeby w razie potrzeby wskazać na Sorosa, Gatesa, Zuckerbergera i podobnych kreatur co prawda zasługujących na karę, ale mimo wszystko z powodu własnej głupoty najlepszych kozłów ofiarnych dla złaknionego zemsty tłumu. Ci najgorsi stoją w ukryciu i zachowują sobie możliwość wycofania się, kiedy wreszcie padnie projekt władzy nad całym światem.
Efekty działania tego syndykatu odczuwalne są na całym świecie. Nawet mała Austria gra pod dyktando globalistycznej hierarchii narzuconej rządom zaprzedanym temu wrzodowi na coraz bardziej chorej tkance organizmu światowego.
I believe I can fly! – Wierzę, że potrafię latać! Byłem świadkiem tej sceny, kiedy austriacka policja nauczyła latać organizatora antykowidowych demonstracji Martina Ruttera.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Zatrzymaj mnie, jeśli już to słyszałeś: Wielka Brytania jest orwellowskim państwem policyjnym.
Co to jest? Czy słyszałeś o tym wcześniej?
No dobrze, a co powiecie na to: Wielka Brytania jest jeszcze gorsza niż ta orwellowska?
Weźmy przykład Joanne May z Suffolk w Anglii. Zaledwie tydzień temu dwóch policjantów pojawiło się u drzwi May, aby przekazać jej oficjalne ostrzeżenie za wpis w internecie, którego nawet nie napisała. Nagranie z tego incydentu jest dostępne online, a o tym spotkaniu można przeczytać na stronie Reclaim The Net .
Albo weźmy przypadek Grahama Linehana. To słynny irlandzki komediodramatopisarz, autor takich brytyjskich hitów telewizyjnych jak „Ojciec Ted” i „The IT Crowd”. We wrześniu 2025 roku Linehan został aresztowany na lotnisku Heathrow za publikowanie „transfobicznych” tweetów sześć miesięcy wcześniej. To tyrańskie tłumienie wolności słowa było tak rażące, że Linehan otrzymał później oficjalne przeprosiny od Policji Metropolitalnej i 25 000 funtów odszkodowania. Teraz nawet sama policja metropolitalna krytykuje sposób, w jaki policja prowadziła tę sprawę.
Niestety, takie historie nie zdziwią nikogo, kto śledził ostatnie ataki na wolność słowa w Wielkiej Brytanii.
Najnowszy raport Big Brother Watch, „ Brytyjski problem wolności słowa ”, określa skalę tego ataku. Stwierdza się w nim, że brytyjska policja aresztowała w ciągu ostatnich pięciu lat aż 62 199 osób za „przestępstwa komunikacyjne”. Dla porównania, to więcej aresztowań za naruszenie wolności słowa niż w Chinach, Rosji czy jakimkolwiek innym kraju, który jest nam stale przedstawiany jako „wróg praw człowieka i zachodnich wartości demokratycznych”.
Być może nie wiecie o tym opłakanym stanie rzeczy, że brytyjskie państwo policyjne nie powstało z dnia na dzień ani nie jest wynikiem kaprysu jednego funkcjonariusza. Jest ono raczej częścią rozległej, biurokratycznej infrastruktury monitorowania wolności słowa, starannie budowanej przez ostatnie dwie dekady. Infrastruktura ta obejmuje celowo zagmatwaną sieć jednostek śledczych, zespołów zadaniowych, dyrekcji i ministerstw, których istnienie jest w dużej mierze ukrywane przed opinią publiczną, a ich działalność owiana jest tajemnicą.
Niewiedza na temat tej biurokracji musi się skończyć. Jeśli jesteś Brytyjczykiem, powinieneś być świadomy tych zagrożeń dla twojej wolności słowa. A jeśli nie mieszkasz w Wielkiej Brytanii, ten artykuł powinien skłonić cię do sprawdzenia, ile podobnych agencji, jednostek policji i zespołów zadaniowych istnieje w twojej okolicy.
Narodowe Centrum Obrony Informacji
W zeszłym miesiącu Andy Burnham wykorzystał swoje pierwsze wystąpienie przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ jako premier Wielkiej Brytanii, aby ogłosić utworzenie najnowszego członka ogromnej brytyjskiej instytucji monitorującej myśli : Narodowego Centrum Obrony Informacyjnej (NCID) .
Według brytyjskiego Ministerstwa Sprawiedliwości nowe stanowisko będzie „znajdować się w Biurze Premiera i Gabinecie Ministrów” i „będzie się koncentrować na dezinformacji pochodzącej od wrogich państw i fałszywych informacjach opartych na sztucznej inteligencji, które zdaniem rządu szkodzą brytyjskim interesom i spójności społecznej”.
Tłumaczenie: NCID będzie działać jako osobista policja myśli premiera, sumiennie oznaczając każdą informację, która mu się nie podoba, jako rosyjską dezinformację.
Po co rosyjska dezinformacja? Ponieważ, według Burnhama, ci nikczemni Rosjanie są odpowiedzialni za tworzenie botów i fałszywych stron internetowych, fałszowanie artykułów prasowych, fałszowanie danych uwierzytelniających szanowanych brytyjskich instytucji (w tym ukochanego BBC !), ingerowanie w wybory parlamentarne w Wielkiej Brytanii w 2019 roku oraz „wzniecanie napięć i niepokojów w następstwie strasznych wydarzeń”. I prawdopodobnie kradną słodycze niemowlętom, plują ci na plecy i puszczają bąki w twoim kierunku właśnie teraz, kiedy to czytasz.
Tak, nowe biuro jest uzasadniane tą samą starą histerią o „rosyjskiej dezinformacji”, która w ostatnich latach okazała się niezwykle użyteczna dla potencjalnych cenzorów informacji online w USA. Czy cuda nigdy się nie skończą?
Jednostka Badań, Informacji i Komunikacji
Jednostka Badań, Informacji i Komunikacji (RICU) jest, jak podaje powerbase.info , „strategiczną jednostką komunikacyjną w ramach brytyjskiej Grupy Bezpieczeństwa Wewnętrznego ”.
W 2007 roku „Sunday Times” doniósł o początkach tej podejrzanej agencji rządowej. UWAGA, UWAGA, SPOILER! To „Biuro Łączności” jest tak bardzo Ministerstwem Prawdy, że nawet źródła rządowe musiały przyznać „Sunday Times”, że nieco przypomina ono erę „czerwonej paniki”.
Domniemany zamach lotniczy w sierpniu 2006 roku skłonił rząd do przeprowadzenia kolejnego regularnego przeglądu. Pomimo wszelkich wysiłków zmierzających do wytropienia terrorystów, rząd zdał sobie sprawę, że strategia zapobiegania zajęciu ich miejsc przez kolejne osoby nie przynosi rezultatów. Po biurokratycznych przepychankach Ministerstwo Spraw Wewnętrznych stało się centrum nowego strategicznego centrum polityki antyterrorystycznej: Biura Bezpieczeństwa i Zwalczania Terroryzmu. Przegląd doprowadził również do utworzenia jednostki o mglistej nazwie: Działu Badań, Informacji i Komunikacji (RICU). Urzędnicy zaprzeczają, jakoby był to w jakikolwiek sposób departament propagandy, choć jeden z nich przyznał: „To brzmi okropnie jak Zimna Wojna”.
Czym właściwie zajmuje się RICU? Jak zawsze, zależy to od tego, kogo zapytasz.
Według brytyjskiego rządu, celem RICU jest „zrozumienie i zwalczanie ideologii terrorystycznych i ekstremistycznych” poprzez dostarczanie „wewnętrznych analiz wykorzystywania propagandy i wykorzystywania Internetu przez terrorystów”.
Jednak według badania z 2023 roku, RICU publikuje raporty zawierające listę „kluczowych tekstów” dla „białych nacjonalistów/suprematystów”. Wśród dzieł uwzględnionych w takim raporcie znajdują się „Władca Pierścieni” Tolkiena, „Nowy wspaniały świat” Huxleya, wiersze G.K. Chestertona i, oczywiście, „Rok 1984” Orwella.
W raporcie zauważono również, że zainteresowanie dziełami Szekspira, Chaucera, Miltona, Tennysona, Kiplinga i Edmunda Burke’a stanowi „sygnał ostrzegawczy potencjalnego ekstremizmu”. Co dziwniejsze, stwierdzono nawet, że program BBC „Great British Railway Journeys” jest „interesujący dla skrajnej prawicy”.
Gdy członek Izby Lordów bezpośrednio zwrócił się do rządu w sprawie tej zniewagi dla cywilizacji, rząd uniknął rozwiązania problemu, stosując typowy manewr polityczny:
Książki i programy telewizyjne wymienione w tych produktach nie zostały sklasyfikowane jako „skrajnie prawicowe” ani „białej supremacji”. Uwzględnienie tych przykładów medialnych miało na celu zilustrowanie rodzajów treści udostępnianych w popularnych przestrzeniach internetowych, o których wiadomo, że są często odwiedzane przez wpływowych terrorystów i ekstremistów oraz podatnych na nie odbiorców.
Tłumaczenie: Nie martw się! Nie skupiamy się na tych książkach. Skupiamy się tylko na osobach, którym najwyraźniej się podobają!
Czy to sprawia, że czujesz się niepewnie?
Zespół ds. Bezpieczeństwa Narodowego i Informacji Online
Jak wynika z praktycznej informacji brytyjskiego rządu , Zespół ds. Bezpieczeństwa Narodowego i Informacji w Internecie (NSOIT) – wcześniej znany jako Jednostka ds. Zwalczania Dezinformacji (CDU) – został pierwotnie utworzony w 2019 r. w ramach Ministerstwa Cyfryzacji, Kultury, Mediów i Sportu i od tego czasu reaguje na okresy ostrego zagrożenia dezinformacją, w tym na pandemię COVID-19.
Oficjalnym celem NSOIT jest „zrozumienie narracji dezinformacyjnych”. Jego celem jest „sztuczna manipulacja środowiskiem informacyjnym, aby zapewnić, że rząd rozumie zakres i zasięg szkodliwej dezinformacji i może podjąć odpowiednie działania”.
Ale co to oznacza w praktyce? Oczywiście, oznacza to oznaczanie niewygodnych opinii jako „dezinformacji”, aby usunąć je z internetu!
Dokładniej rzecz ujmując, śledztwo dziennika „The Telegraph” z 2023 r. udokumentowało, że w czasie „oszustwa pandemicznego” tajna jednostka nie tylko zgłaszała „dezinformacje” – wbrew wytycznym Gabinetu Ministrów – ale także „reagowała” na nie.
To, co jednostka miała na myśli, mówiąc o „reagowaniu”, było różne. W niektórych przypadkach polegało to na opublikowaniu sprostowania w internecie. W innych przypadkach DCMS wykorzystywało swoją pozycję wobec firm mediów społecznościowych jako tzw. „zaufanego sygnalisty”, aby wnioskować o przyspieszone usunięcie treści.
Michelle Donelan, członkini parlamentu, która w 2022 r. przejęła formalną kontrolę nad jednostką, przyznała również, że tego rodzaju „reakcja” wyraźnie stanowi jawną państwową cenzurę niepożądanych opinii: próbowała ona doprowadzić do jej rozwiązania .
Według „Telegraph” Michelle Donelan, która później zastąpiła pana [Olivera] Dowdena [na stanowisku szefa wydziału], próbowała rozwiązać CDU po przejęciu Departamentu Kultury, Mediów i Sportu we wrześniu ubiegłego roku.
Poczuła się niekomfortowo z powodu faktu, że jednostka zgłaszała posty obywateli brytyjskich w mediach społecznościowych, które nie były ani dezinformacją – celowo rozpowszechnianymi fałszywymi informacjami – ani dezinformacją – nieumyślnie rozpowszechnianymi fałszywymi informacjami.
Plan Donelana najwyraźniej się nie powiódł. Jednostka została po prostu przemianowana na NSOIT i działa do dziś.
Zespół zadaniowy ds. obrony demokracji
Zespół ds. Obrony Demokracji został powołany w 2022 roku. Według komunikatu prasowego brytyjskiego rządu , jest to organ międzyresortowy, którego głównym zadaniem jest „ochrona integralności demokratycznej Zjednoczonego Królestwa przed groźbami ingerencji zagranicznej”. Obejmuje to „zagraniczną ingerencję w nasze wybory i procesy wyborcze; dezinformację; fizyczne i cybernetyczne zagrożenia dla naszych instytucji demokratycznych i ich przedstawicieli; zagraniczną ingerencję w sprawowanie urzędów publicznych, partie polityczne i uniwersytety; oraz represje transnarodowe w Zjednoczonym Królestwie”.
W rzeczywistości jednak chodzi o to, aby ludzie nie mówili niemiłych rzeczy politykom.
Wystarczy zapytać Dana Jarvisa, brytyjskiego ministra stanu ds. bezpieczeństwa, który przewodniczy grupie zadaniowej. Na początku tego roku przemawiał on w parlamencie o misji grupy zadaniowej, jaką jest obrona demokracji, i jej kluczowej roli w ochronie państwa przed osobami piszącymi na Twitterze złośliwe rzeczy o nim i jego parlamentarnych kolegach.
Chciałbym również jasno i jednoznacznie stwierdzić, co mówimy tym, którzy grożą, zastraszają lub nękają osoby uczestniczące w naszej demokracji – i dotyczy to w równym stopniu jednostek, jak i grup: anonimowość nie daje bezpieczeństwa, nikt nie jest nieosiągalny i niezależnie od tego, czy przestępstwo popełniono w Internecie, czy poza nim, osoby odpowiedzialne muszą liczyć się z tym, że zostaną zbadane i pociągnięte do odpowiedzialności.
Krytycy grupy zadaniowej, tacy jak Kate Dewsnip z Wydziału Prawa i Sprawiedliwości Społecznej Uniwersytetu w Liverpoolu, wskazują na liczne problemy, jakie niesie ze sobą powołanie takiego organu.
Dewsnip zauważa na przykład, że grupa zadaniowa „wskazuje na współczesny trend zmierzający w kierunku demokracji jako zagrożenia”: kwestie wyborów i uczestnictwa w życiu politycznym przekształcają się tym samym z kwestii konstytucyjnych i ustawodawczych w kwestię bezpieczeństwa narodowego.
Co więcej, jako „mechanizm koordynacji wykonawczej w ramach aparatu Rady Bezpieczeństwa Narodowego” nie jest ona „ani prawnie ustanowionym organem, ani instytucją utworzoną przez parlament” – dodaje Dewsnip. Rodzi to „istotne pytania dotyczące odpowiedzialności i nadzoru”.
W związku z tym samo istnienie grupy zadaniowej budzi niepokojące pytania o granice jej uprawnień i charakter jej władzy.
======================
Kto ustala, co stanowi zagrożenie dla demokracji i tym samym wchodzi w zakres kompetencji zespołu zadaniowego? Jak podkreślono powyżej, zakres kompetencji zespołu został niedawno rozszerzony poza zagrożenia ze strony ingerencji zagranicznej, cyberzagrożeń i wrogich działań podmiotów państwowych – stosunkowo dobrze zdefiniowanych kategorii – i obejmuje takie kwestie, jak nadużycia w internecie, zastraszanie polityków i uczestnictwo w demokracji. Chociaż kwestie te niewątpliwie budzą obawy, nie do końca jest jasne, co stanowi „obronę demokracji” w kontekście nadużyć w internecie i uczestnictwa w demokracji. Biorąc pod uwagę zdolność zespołu zadaniowego do wpływania na programy polityczne, priorytety wywiadowcze i reakcje instytucjonalne, nieuchronnie pojawiają się pytania dotyczące prawnych i konstytucyjnych podstaw, na których definiowane są jego kompetencje i nadzorowane są jego działania. Budżet zespołu zadaniowego nie jest publicznie dostępny.
Innymi słowy, nieprzejrzysty aparat rządowy o nieznanym pochodzeniu i wątpliwej legitymacji koordynuje obecnie działania w całym rządzie, aby uniemożliwić ludziom krytykowanie urzędników państwowych. A wszystko to jest sprzedawane opinii publicznej pod pretekstem „obrony demokracji”.
Trudno byłoby znaleźć lepszy przykład starego przysłowia : „Każdy program rządowy osiąga odwrotny skutek, niż obiecuje jego nazwa”.
Każdy rządowy „dyrektoriat”, który musi tak często zmieniać nazwę, niewątpliwie jest zamieszany w jakieś podejrzane interesy. Ale kiedy ten dyrektor jest odpowiedzialny za „wykorzystywanie zaawansowanych metod analitycznych, takich jak wywiad oparty na otwartym kodzie źródłowym, sztuczna inteligencja, umiejętności językowe i analiza danych” do „zwalczania złośliwych operacji informacyjnych”, to wiadomo, że sytuacja jest szczególnie podejrzana.
Na szczęście David Miller zdołał ujawnić wiele z tych machinacji w artykule demaskatorskim dla MintPressNews na początku tego roku. Jego artykuł zatytułowany „ Wyciek dokumentów ujawnia operację brytyjskiego wywiadu przeciwko Rosji, Iranowi, Strefie Gazy i nie tylko ” jest oparty na wykradzionych dokumentach i opisuje, jak brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Wspólnoty Narodów i Rozwoju (FCDO) utworzyło „nową tajną jednostkę propagandową”.
Jednostka ta, działająca pod kierownictwem MI6 i ukryta pod cywilną przykrywką, ma za zadanie profesjonalizować i rozwijać długoletnią praktykę państwa brytyjskiego polegającą na rozpowszechnianiu dezinformacji pod pretekstem „zwalczania dezinformacji”.
Artykuł szczegółowo opisuje kilka zwrotów akcji, jakie nastąpiły, gdy FCDO włączyła do Dyrekcji Zagrożeń Informacyjnych i Wpływów zaskakującą sieć jednostek i organizacji „kontr-dezinformacyjnych”: od Programu Języka Rosyjskiego Departamentu Spraw Zagranicznych i Wspólnoty Narodów, przez Inicjatywę Integralności Instytutu Sztuki Rządowej, po Program Kontr-dezinformacji i Rozwoju Mediów Rady Bezpieczeństwa Narodowego. ITID był zaangażowany w szpiegostwo i działalność wywrotową w krajach docelowych, takich jak Rosja. Jednak przykrywka ITID została zdemaskowana, gdy FSB, rosyjska agencja wywiadowcza, ujawniła rosyjskiej prasie poufne dane kilku brytyjskich „dyplomatów” – których uznała za szpiegów. ITID został następnie zreorganizowany jako HTD.
Całą tę zawiłą historię warto przeczytać w całości. Wystarczy jednak zauważyć, że Miller pokazuje, jak ten amorficzny aparat atakował rzekomych „wrogów” Wielkiej Brytanii w przestrzeni informacyjnej, w tym Rosję, Chiny, Iran i Strefę Gazy. Sugeruje również, że HTD mogło odegrać rolę w szerzeniu dezinformacji wokół incydentu pod fałszywą flagą w Golders Green na początku tego roku, próby sprowokowania incydentu międzynarodowego poprzez obwinianie irańskich terrorystów o błahy atak podpalenia.
A jeśli i kiedy HTD zostanie zdemaskowane i okaże się, że prowadzi aktywne operacje psychologiczne przeciwko własnym obywatelom (i ludziom na całym świecie) w imię „walki z dezinformacją”, to niewątpliwie zmieni nazwę ponownie i wycofa się jeszcze głębiej w trzewia brytyjskiej biurokracji Państwa Głębokiego.
Schemat jest niepodważalny: za każdym razem, gdy ta prowadzona przez MI6 operacja propagandowa zostaje ujawniona, po prostu otrzymuje nową etykietę i jest wznawiana – zawsze z rozszerzonym obszarem ataku. Republika Islamska jest teraz na celowniku. Co więcej, trwają przygotowania do coraz bardziej represyjnych ataków na szyitów, Palestyńczyków i wszystkich, którzy ich wspierają.
Utworzenie agencji „do walki z dezinformacją”, która będzie ją szerzyć. Co wymyślą ci przebiegli Brytyjczycy?
Czy muszę kontynuować…?
[Co on pie…przy !! Ten dureń w peruce idzie w gustownej koszulce !! A naprawdę szedł z gołym… brzuchem i bez skarpetek i pantofli md]
========================================
…bo mogłem! Nie wspomniałem nawet o (oficjalnie rozwiązanym) „ Jednostce Szybkiego Reagowania ” Gabinetu Ministrów, nie mówiąc już o „ Narodowych Siłach Cybernetycznych ”, „ Jednostce Monitorowania Mediów ” czy niezliczonych innych organizacjach zajmujących się cenzurą i monitorowaniem wypowiedzi obywateli brytyjskich, które są tak głęboko ukryte w brytyjskiej biurokracji rządowej, że nikt ich jeszcze nie zauważył.
Ale zakładam, że rozumiesz, o co mi chodzi. Jest tak wiele jednostek, zespołów zadaniowych, rad, dyrekcji i zespołów zajmujących się monitorowaniem i cenzurowaniem wolności słowa, że trudno je wszystkie śledzić. A to tylko te w Wielkiej Brytanii. Czy naprawdę wierzymy, że sytuacja jest zasadniczo lepsza w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Japonii czy gdziekolwiek indziej w „wolnym i demokratycznym” rozwiniętym świecie?
Gdy doliczymy do tego wszystkie organizacje pozarządowe, które również zajmują się badaniem i cenzurowaniem politycznie niepożądanych stwierdzeń w Internecie i w realnym świecie, zaczynamy zdawać sobie sprawę z prawdziwej skali problemu.
I choć to jest złe, będzie jeszcze gorzej! Przynajmniej jeśli Lisa Nandy postawi na swoim.
Jak donosi Kit Knightly w Off-Guardian , Nandy, brytyjska minister kultury i technologii, narzeka, że istniejąca w Wielkiej Brytanii infrastruktura monitorowania i ograniczania wolności słowa w internecie – w tym wkrótce wprowadzony zakaz korzystania z mediów społecznościowych – nie jest wystarczająca. Apeluje teraz o jeszcze silniejsze państwo policyjne, aby „chronić” kobiety i dzieci przed podstępną internetową plagą „szkody w sieci”.
„To krok pośredni w kierunku bardzo aktywnego państwa interwencyjnego, które będzie monitorować i regulować przestrzeń internetową, aby zapewnić ludziom bezpieczeństwo” – powiedziała w zeszłym miesiącu dziennikowi The Guardian .
Nandy obiecała pójść jeszcze dalej. „Nie powinniśmy akceptować tego, że to koniec” – powiedziała minister kultury przed swoim przemówieniem na konferencji Partii Pracy, którą otworzyła Georgia Harrison, aktywistka przeciwko przemocy seksualnej opartej na wizerunku. „To krok pośredni w kierunku bardzo aktywnego, interwencyjnego państwa, które monitoruje i reguluje przestrzeń internetową, aby zapewnić ludziom bezpieczeństwo”.
Każdy, kto ma choć odrobinę zdrowego rozsądku, wie, że liczne drakońskie ograniczenia wprowadzane w imię „ochrony dzieci” przed „szkodą w internecie” mają w rzeczywistości służyć jako pałka, która ma powstrzymać ludzi przed wypowiadaniem niewygodnych politycznie prawd w internecie. 62 199 aresztowań dokonanych przez policję w Wielkiej Brytanii w ciągu ostatnich pięciu lat za wypowiedzi zamieszczane w internecie to potwierdza.
Wynika z tego, że władze, które nie powinny rządzić, rzeczywiście boją się swobodnego wyrażania opinii. Wolność słowa stanowi tak wielkie zagrożenie dla ich władzy, że są gotowe powołać dowolną liczbę jednostek i zespołów zadaniowych, wydać dowolne środki finansowe i uchwalić dowolną liczbę przepisów, aby uniemożliwić ludziom publiczne wyrażanie poglądów krytycznych wobec rządu.
Z tego wynika, że jedynym sposobem, w jaki noszący buty bandyci z tego rodzącego się orwellowskiego państwa policyjnego mogą naprawdę wygrać, jest zaprzestanie mówienia prawdy tym, którzy są u władzy.
Zmiana paradygmatu. Połączona w sieć ponadnarodowa warstwa, która od dawna realizowała swój globalny „wielki projekt” poprzez wymuszanie publicznej zgody na wojny oparte na narzuconym posłuszeństwie, w końcu natknęła się na granice władzy. Jesteśmy rzeczywiście w momencie, w którym „cesarz jest nagi”. Wszyscy to widzą.
Tradycyjne narzędzia USA — armia amerykańska, system dolarowy, pułapka kredytowa, struktury Bretton Woods, terapia szokowa i wojny walutowe — nie są w stanie zachować elitarnego światopoglądu USA , w którym „nie do pomyślenia” byłoby, aby USA wygrały zimną wojnę, gdyby musiały stawić czoła światu, w którym USA nie będą już dyktować zasad.
„W złotym świetle ateńskiego wieczoru, z Akropolem na ramieniu ”, sekretarz stanu USA Marco Rubio , 7 października otwarcie pochwalił kolonializm; dopuścił się rażącego wymazywania historii i domagał się powrotu Zachodu do dominacji nad światem.
Rubio stwierdził, że Zachód musi użyć siły militarnej, aby „utrzymać swoją pozycję na czele świata”; Zachód jest „ największą cywilizacją na świecie” , oświadczył, podkreślając, że jest to „cywilizacja, której musimy bronić dziś z taką samą pasją, jak czynili to nasi przodkowie” .
Jednak obecnie tradycyjne narzędzia utrzymania pozycji lidera świata okazują się mniej skuteczne w starciu z państwami dysponującymi alternatywą – Chiny, Rosja i Iran – wyraźnie wskazują na tendencję, że wojny gospodarcze, finansowe, a nawet kinetyczne nie przynoszą szybkich rezultatów. Szybkie zwycięstwa Matrixa nie są już tak łatwo osiągalne.
Z drugiej strony, sugerowanie, że państwa cywilizacyjne mogłyby przeciwstawić się Stanom Zjednoczonym w sposób bardziej zdecydowany, ignoruje głęboką naturę tego konfliktu. „Wielki Projekt Jednego Rządu Globalnego” to wojna mająca na celu wyeliminowanie państw cywilizacyjnych, które oferują inną świadomość, pozwalającą postrzegać i rozumieć świat.
Co to znaczy? To były brytyjski premier Benjamin Disraeli w 1846 roku wyciągnął wniosek: „Światem rządzą zupełnie inne osoby niż te, które wyobrażają sobie ci, którzy nie stoją za kulisami”.
Disraeli wielokrotnie i otwarcie ostrzegał przed „rewolucją światową” (lub, jak to się dziś mówi, „rewolucjami kolorowymi”). Disraeli dostrzegał i wielokrotnie „nagłaśniał” „plan” stojący za serią wybuchów rewolucji, które miały miejsce w wielu częściach świata w połowie XIX wieku.
Dziś Emmanuel Todd, szanowany francuski historyk i antropolog, powtarza słowa Disraelego: Todd również widzi w dzisiejszych wojnach coś o wiele głębszego niż seria oddzielnych i odrębnych konfliktów terytorialnych.
Moskwa nie prowadzi wojny przeciwko ponad 20 milionom mieszkańców Ukrainy —
„Za pośrednictwem Ukrainy konfrontuje się z całym blokiem atlantyckim, NATO jako całością, jego służbami wywiadowczymi, arsenałami, satelitami, przemysłem zbrojeniowym i machiną medialną. Ukraina jest jedynie teatrem działań, polem bitwy w utajonej wojnie światowej”.
Ukraina, Iran, Jemen czy Chiny — to wszystko są jedynie teatry działań wojennych; jedno pole bitwy wśród wielu (odbywających się w przestrzeni hybrydowej), powiązane jedynie poprzez wciągnięcie ich w utajoną wojnę światową.
Dla Todda dzisiejsze wojny to cywilizacyjny konflikt między chylącym się ku upadkowi Zachodem a Rosją broniącą bardziej tradycyjnej, bardziej suwerennej koncepcji porządku politycznego i społecznego. Wolfgang Münchau sugeruje , że Ukraina i wojny irańsko-bliskowschodnie mogą potencjalnie połączyć się w jedną wojnę – geopolityczna rywalizacja między Chinami a USA pozostaje pierwotnym konfliktem naszych czasów.
Emmanual Todd zauważył, że Zachód, mimo pozornej wyższości gospodarczej i technologicznej, wykazuje oznaki głębokiej kruchości — starzenie się społeczeństwa, kryzys zaufania, deindustrializacja i utrata orientacji ideologicznej.
Jak napisał Mattias Forsgren, przez dziesięciolecia :
„Zachodnie centrum żyło z finansjalizacji i systematycznego offshoringu produkcji. Moc przemysłowa została przeniesiona do krajów o niskich płacach, podczas gdy gospodarki metropolitalne przestawiły się na wydobycie renty, inflację aktywów i recykling globalnych oszczędności za pośrednictwem systemu dolarowego. Omal nieustanny kryzys z 2008 roku obnażył, jak blisko ta struktura znalazła się otchłani… Lata pandemii COVID-19 powtórzyły ten schemat na większą skalę. Problemy strukturalne pozostają nierozwiązane. Stworzono jednak system o większej dźwigni finansowej i kruchy”.
Ten oparty na dźwigni finansowej system finansowy jest teraz podatny na potencjalnie paraliżujący kryzys finansowy.
Do 2022 roku, kiedy Europa postanowiła zaangażować się w konflikt z Ukrainą, europejskie warstwy rządzące były stroną tego projektu „Wielkiego Projektu”, kierowanego przez blok władzy „rządu globalnego”. Europejskie warstwy rządzące wciąż pozostają w niewoli tego „projektu”. Jednak w dobie Trumpa nie są już pełnoprawnymi partnerami. Dziś Ameryka nie może ryzykować eskalacji pionowej, prowadzącej do wojny totalnej z konkurentami, aby zachować swoją globalną dominację. Jej siły zbrojne są zbyt wyczerpane i dysfunkcyjne.
W reakcji na to, przeciwnicy, tacy jak Rosja i Iran, wybrali bardziej subtelną, wolniejszą, ale jednocześnie znacznie ambitniejszą strategię, sugeruje Todd. Łączy ona w sobie presję militarną, wojnę ekonomiczną, batalie dyplomatyczne, wpływy geopolityczne i wojnę informacyjną. Celem jest nie tylko zwycięstwo militarne, ale trwała zmiana porządku świata .
Aby zarządzać tym zmienionym paradygmatem wojny, Stany Zjednoczone przerzucają „aspekt pionowej konfrontacji” na podmioty pełniące rolę pełnomocników:
„Kontynent europejski przekształca się ze sojusznika w zasób: jest wyniszczony gospodarczo, zniewolony politycznie i przygotowany militarnie jako teatr działań, na którym można ponieść koszty naprawy imperium” (Forsgren).
Ostatecznym wyrazem strategii USA jest kontrolowana eskalacja konfrontacji, która utrzymuje terytorium Ameryki jako azyl, podczas gdy Europa ponosi zarówno straty konwencjonalne, jak i ryzyko nuklearne .
Kontynuując działanie w charakterze chętnego pełnomocnika – poprzez dostarczanie Ukrainie rakiet i dronów do wystrzelenia w głąb Rosji – Europa musi liczyć się z rosyjskim odwetem – aczkolwiek starannie ukierunkowanym na wrażliwe europejskie „zasoby”. Niemniej jednak, Europa znalazłaby się wówczas w stanie wojny z Rosją – wojny, której, jak przyznaje Wolfgang Münchau , Europa nie jest w stanie wygrać –
„Czyje rynki obligacji zawalą się jako pierwsze? Komu pierwszemu skończą się rakiety przechwytujące? Dzięki szeroko krytykowanej Wspólnej Polityce Rolnej Europie nie zabraknie żywności. Ale pod każdym innym względem – militarnym, energetycznym, finansowym – Europa jest w niekorzystnej sytuacji”.
Ponieważ Europie brakuje konwencjonalnych zasobów militarnych, które pozwoliłyby na podjęcie samodzielnej, zdecydowanej eskalacji, istnieje ryzyko, że broń jądrowa okaże się jedynym dostępnym „szybkim rozwiązaniem”.
Mantra, że groźby nuklearne prezydenta Putina to „ blef ”, służy głównie zmniejszeniu psychologicznego zagrożenia eskalacją na szczeblu europejskim — eskalacją , która mogłaby sprowokować Moskwę do uznania, że nie ma innego wyjścia, jak uciec się do taktycznej broni nuklearnej jako środka do przywrócenia wiarygodności rosyjskiemu odstraszaniu nuklearnemu.
W takim kontekście — i biorąc pod uwagę fakt, że potencjał eskalacji konfliktu w USA został w dużej mierze wyczerpany — Stany Zjednoczone z pewnością nie byłyby gotowe, aby podjąć ryzyko ataku nuklearnego na swoje miasta w wyniku eskalacji konfliktu.
„Taktyczna broń jądrowa USA była planowana do użycia wewnątrz Europy przeciwko siłom na terytorium europejskim, właśnie po to, aby ograniczyć geograficznie wszelką wymianę nuklearną” – twierdzi Forsgren —
„W ten sposób mistrzowie strategii „Projektowania” dążą do zepchnięcia Rosji w sytuację, w której jedyną alternatywą będzie strategiczny odwrót – lub, jako jego substytut, zniszczenie Europy – zniszczenie, które mimo wszystko wiązałoby się dla Rosji z kosztami szkód, jakie europejska broń jądrowa wyrządziłaby terytorium i siłom rosyjskim… podczas gdy amerykańska ojczyzna i jej finansowa nadbudowa pozostałyby poza zasięgiem”.
Forsgren sugeruje —
„Wydaje się, że obliczenia wskazują na to, iż poprzez stopniowe zwiększanie poziomu presji — utrzymując Rosję w strefie zugzwangu bez wkraczania na otwartą strategiczną wymianę nuklearną — warstwy bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych mają nadzieję zmusić Moskwę do ustąpienia — zamiast akceptowania kosztów szerszej wojny”.
Cel nie zmienił się od dziesięcioleci – jest nim wymuszenie kapitulacji Rosji. Taki scenariusz oznaczałby usunięcie jednego „teatru działań” w ostatecznym konflikcie zastępczym, mającym na celu podporządkowanie Chin „Projektowi”.
„Im bardziej Europa jest pozycjonowana jako jednorazowy front nuklearny, tym bardziej zaostrza się dylemat. Praktycznym skutkiem jest postawienie całego kontynentu europejskiego – i rosyjskiego procesu decyzyjnego – w sytuacji bez wyjścia”.
Europejczycy z pewnością muszą zdać sobie sprawę, jak są wykorzystywani do wciągania Rosji w wojnę, której ani ona, ani zwykli Europejczycy nie chcą. A jednak, skoro tak gorliwie przyjęli konflikt na Ukrainie jako „cnotliwy” totem, wokół którego mogłyby się zgromadzić wszystkie skłócone strony europejskie, mogą stanąć w obliczu katastrofy gospodarczej i politycznej, jeśli Europa będzie kontynuować swoją obecną politykę prowokowania Rosji.
„Podwojenie stawki”, na co zdają się być zdecydowani Europejczycy, nie jest strategią. Ich straszenie (wyimaginowaną) rosyjską agresją hybrydową może łatwo przerodzić się w samospełniającą się narrację – prowadzącą właśnie do przypadkowej europejskiej wojny, naiwnie postrzeganej przez niektórych w zachodnim sektorze bezpieczeństwa jako sposób na osaczenie Rosji i wymuszenie jej kapitulacji.
Jesteśmy w punkcie, w którym europejska klasa polityczna po prostu nie pozwoli, by temat wojny był poruszany otwarcie. Europejskie elity kurczowo trzymają się strategicznego zaprzeczenia , że Ukraina przegrywa wojnę z Rosją.
Jednak USA i Europa balansują na krawędzi załamania rynku obligacji i stoją w obliczu wyraźnych dowodów na to, że ich jedyna broń przeciwko Rosji – sankcje – nigdy nie zadziałała.
Czy wykręt Trumpa w sprawie kontynuacji blokady naftowej Rosji (tj. poprzez zakup rosyjskiego oleju napędowego w celu manipulowania jego ceną detaliczną w USA) oraz inicjatywa Witkoffa , aby ponownie uruchomić Nordstream jako zachętę dla Moskwy do rozpoczęcia rozmów, doprowadzą do zerwania wspólnej fasady europejskiej? Zobaczymy.
[Na końcu – o haniebnej roli rządu „polskiego”. md]
Nigdy dotąd Stany Zjednoczone i Europa nie były tak zajadłe w nawoływaniu do przedwczesnego zakończenia wojny na Ukrainie. Zarówno strona amerykańska, jak i europejska są zajęte, przerzucając się desperackimi próbami przedstawienia realnego rozwiązania, które byłoby akceptowalne dla Rosji i pozwoliłoby Ukrainie uniknąć odpowiedzialności.
Dziś Witkoff przybył do Oslo w Norwegii na kolejne bezowocne spotkanie z Zełenskim, w którym mediatorami byli premier Norwegii Jonas Gahr Store i prezydent Finlandii Alexander Stubb. Następnie Witkoff uda się do Moskwy, aby przedstawić Kremlowi kolejny niedopracowany plan.
NOWOŚĆ: Europejscy przywódcy mogą wkrótce odbyć bezpośrednie rozmowy z Władimirem Putinem i zaproponować mu dwie drogi do pokoju na Ukrainie, jak donosi Gideon Rachman w Financial Times.
Pierwsza z nich oznaczałaby zamrożenie wojny na obecnej linii frontu w zamian za gwarancję, że Ukraina nigdy nie przystąpi do NATO.Druga zakładałaby oddanie przez Ukrainę reszty Donbasu, a następnie dołączenie do sojuszu.
Rachman pisze, że europejskie stolice coraz częściej odrzucają pozostawienie rozmów z Putinem wyłącznie Waszyngtonowi, powołując się na frustrację związaną z podejściem Trumpa.
Dodaje, że Europejczycy są znacznie mniej przekonani, że Putin zaakceptowałby którąkolwiek z tych opcji.
To nic innego jak tylko kolejny przykład tego samego: Europejczycy próbują wtrącić się do mediacji amerykańsko-rosyjskiej w obawie, że Trump zmusi Zełenskiego do skrajnie niekorzystnych ustępstw. Właśnie dlatego powyższa europejska „oferta” jest tak absurdalnie nietrafiona i nie ma na celu wzbudzenia choćby powierzchownej refleksji ze strony Rosji.
Mimo że ich podejście jest rozbieżne, zarówno rywalizujące mocarstwa zachodnie, Stany Zjednoczone, jak i Europa, dążą do natychmiastowego zakończenia wojny z największą pilnością, jaką kiedykolwiek wykazały od początku konfliktu. Powód jest prosty: stało się dla nich oczywiste, że Ukraina stoi w obliczu nowego podejścia Putina, który grozi ostatecznym zniszczeniem kraju.
Rubio zdawał się to przyznawać:Nie można załadować wideo.
„Jednym z powodów, dla których ta wojna musi się zakończyć, jest dewastacja ukraińskiej sieci elektroenergetycznej”.
Zaczynają dostrzegać, co się dzieje i rozumieją, że czas Ukrainy się kończy. Europejczycy w szczególności dostrzegają, że z roku na rok koszty Ukrainy rosną, ponieważ destrukcja Ukrainy przez Rosję stale przyspiesza. Europejczycy są teraz duszeni koniecznością ponoszenia całego ciężaru finansowego na rzecz chorego, umierającego państwa, które jest niszczone na ich oczach: marny zwrot z inwestycji gwałtownie spada.
Nawet brytyjska prasa postanowiła zmienić swoje ultra-agresywne stanowisko i zamiast tego nalega, aby Zełenski zwolnił tempo, zanim jego bezczelność wobec Trumpa przyniesie nieodwracalne konsekwencje dla jego skazanego na zagładę narodu:
W tym kontekście Stany Zjednoczone, co zaskakujące, obstawały przy swoim stanowisku w kwestii wywiadu i ograniczania przepustowości Starlink. Zełenski był niemal histeryczny w swoim przemówieniu, w którym ponownie chwalił się brakiem wczesnego ostrzeżenia ze strony USA przed ostatnią falą rosyjskich ataków wczoraj:Nie można załadować wideo.
„To już trzeci raz w krótkim czasie, kiedy nie otrzymaliśmy ostrzeżenia o pociskach balistycznych. I nie otrzymaliśmy jasnego wyjaśnienia od naszych partnerów z Waszyngtonu, dlaczego tak się dzieje”.
Rzecznik ukraińskich sił powietrznych potwierdził również, że sojusznicy nie wydali wczesnego ostrzeżenia, mimo że starał się złagodzić skutki ataku, starając się sprawiać wrażenie, że stosunki między USA a Ukrainą pozostają napięte:Nie można załadować wideo.
Podczas gdy niektóre źródła wskazują, że Ukraina otrzymuje od Stanów Zjednoczonych tylko jedną trzecią swoich informacji wywiadowczych, a pozostałą lwią część dostarcza Europa, jeśli chodzi o wczesne ostrzeganie przed rakietami balistycznymi, Zełenski podkreślił, że tylko Stany Zjednoczone są w stanie przekazać Ukrainie te informacje.
Sytuacja w sieci Starlink również pozostaje napięta, gdyż usługa jest nadal ograniczana przy niższych progach prędkości, pomimo zapewnień USA, że cokolwiek się zmieniło:Nie można załadować wideo.
Jednak po spotkaniu z Witkoffem Zełenski zmienił zdanie i ogłosił, że wywiad wkrótce wróci do normy:
Ale jest w tym coś podejrzanego – jakby Witkoff ostrzegł go, by wycofał się z niedawnej krytyki Trumpa i Stanów Zjednoczonych pod groźbą jeszcze surowszych konsekwencji. Jego stwierdzenie, że wczesne ostrzeżenie „teraz działa”, nie ma sensu, biorąc pod uwagę, że Rosja nie przeprowadziła jeszcze nowego ataku balistycznego, aby choćby przetestować tę hipotezę w czasie jego wypowiedzi. W związku z tym jest jasne, że otrzymał polecenie – czytaj: groźbę – aby przedstawić najnowszy skandal w pozytywnym świetle dla dobra amerykańskich wysiłków na rzecz pokoju.
W tym czasie ograniczenia Starlink już odbiły się na polu bitwy. Nawet kanał Romanov Lite, krytyczny wobec MON, donosił, że liczba ukraińskich ataków dronów na korytarz krymski spadła wykładniczo od czasu wprowadzenia ograniczeń Starlink:
Ukraina twierdziła, że dziennie na tej trasie przejeżdża ponad 50 ciężarówek i innych pojazdów. Teraz liczba ta spadła do jednego w ciągu dwóch dni.
Jednocześnie nasiliły się rosyjskie ataki. Rosyjskie drony dalekiego zasięgu regularnie atakują zachodnie regiony Ukrainy, w tym różne stacje elektroenergetyczne w pobliżu granicy z Polską:
Przejście graniczne z Polską i stacja elektroenergetyczna „Jaworów” w obwodzie lwowskim zostały zaatakowane, co spowodowało przerwy w dostawie prądu w tym rejonie.
* Ataki dronów na zachodnią Ukrainę trwają. * Przeprowadzono atak na przejście graniczne „Rawa Ruska”. * Drony „Geran-5” zaatakowały również Nowojaworówsk. * Wstępne raporty wskazują, że jest to czwarte uderzenie w ciągu dwóch dni w stację elektroenergetyczną 330/110/35 kV „Jaworów”. *W następstwie ataku w obwodzie lwowskim zaczęły się przerwy w dostawie prądu.
Oraz magazyny i inne przedsiębiorstwa:
Zachodnia Ukraina płonie: niszczone są przedsiębiorstwa i infrastruktura energetyczna.
▪️W Dubnie, w obwodzie rówieńskim, zaatakowano i zapaliło się centrum handlowe „Epicenter”. ▪️Wczoraj, według Państwowej Służby Ratunkowej, dron odrzutowy zniszczył „Epicenter” w Kowlu i uderzył w firmę transportową. ▪️We Lwowie występują przerwy w dostawie prądu. ▪️Iwano-Frankowsk, Tarnopol, Łuck i Lwów są stale atakowane przez drony Szahid.
Podczas gdy obowiązują ograniczenia dotyczące wczesnego ostrzegania przed satelitami Starlink i USA, Rosja zaczęła potencjalnie ograniczać dostęp Ukrainy do ostatnich „oczu na niebie”. Pojawiły się różne doniesienia o rosyjskim satelicie Kosmos-2612, który śledził satelitę radaru z syntetyczną aperturą (SAR) ICEYE, dopasowując się do jego orbity:
Istnieją różne teorie na temat tego, co próbuje zrobić rosyjski satelita. Powyższy tweet sugeruje, że zbliżając się do satelity ICEYE z tak bliskiej odległości, próbuje zmusić go do wykonania manewrów, które zużyłyby jego zapasy paliwa. Stany Zjednoczone uważają, że Kosmos-2612 należy do kategorii rosyjskich satelitów „inspekcyjnych”, których tajna rola polega na ścisłym monitorowaniu wrogich satelitów i potencjalnym zakłócaniu ich pracy lub sabotowaniu.
Dwa filmy pokazują, jak rosyjski Kosmos-2612 zbliża się do ICEYE-X36:Nie można załadować wideo.Nie można załadować wideo.
W powyższym połączonym fragmencie eksperci dyskutują na temat tego, co rosyjski satelita mógłby jeszcze zrobić z tak bliskiej odległości:
Co może zrobić Rosja z tak bliskiej odległości?
Astrofizycy, tacy jak dr Marco Langbroek, wykładowca optycznej świadomości sytuacyjnej w kosmosie na Uniwersytecie Technicznym w Delfcie (TU Delft) w Holandii,ostrzegali w sobotę na swoim koncie X, że działanie w tak bliskiej odległości może pozwolić Cosmosowi-2612 na lokalne próby zakłócania częstotliwości radiowych, potencjalnie zakłócając działanie radaru ICEYE-X36 lub blokując jego kanały komunikacyjne.Nazwał to „niepokojącą grą w kotka i myszkę w kosmosie”.
Mechanizmy wykorzystujące energię skierowaną, w tym zlokalizowane lasery lub wiązki mikrofal, mogą również stwarzać zagrożenie, oślepiając czujniki satelity lub uszkadzając sprzęt jego anteny, nie wytwarzając przy tym odłamków charakterystycznych dla zderzenia z eksplozją.
Istnieją nawet teorie mówiące o tym, że tak bliskie sąsiedztwo ciężkiego, metalowego rosyjskiego satelity może zakłócić odbiór radarowy ICEYE i spowodować, że zostanie on praktycznie oślepiony przez masywną, odbijającą powierzchnię rosyjskiego satelity.
Poza wystrzeliwaniem pocisków, wiele innych trybów ataku, kinetycznych i niekinetycznych, jest możliwych dzięki podstawowej zdolności statku kosmicznego do manewrowania bardzo blisko innych obiektów na orbicie i utrzymywania tej pozycji. Obejmuje to użycieramion chwytającychw celu uszkodzenia lub po prostu odholowania satelity z orbity, rozpylanie aerozoli w celu uszkodzenia lub uszkodzenia optyki i paneli słonecznych, a także zakłócanie systemów walki elektronicznej. Satelita może okazać się bronią samą w sobie, stając się kinetycznym przechwytywaczem, który uderza w cel na komendę.
Tak czy inaczej, wygląda to na skoordynowany wysiłek ze strony Rosji, mający na celu wykorzystanie rosnącej niewiedzy Ukrainy i ograniczeń w komunikacji w celu dalszego sparaliżowania działalności AFU.
Na koniec aktualizujemy sytuację opisaną w poprzednim raporcie, dotyczącą ukraińskich dronów, którym w jakiś sposób udało się przedostać przez polską przestrzeń powietrzną na teren Litwy podczas ataków na Sankt Petersburg.
Polski premier Tusk oficjalnie poinformował parlament, że oczekuje od Ukrainy odpowiedzi w tej sprawie, o czym poinformowały różne polskie media:
Polska domaga się od Ukrainy wyjaśnień w sprawie drona, który przeleciał nad jej terytorium w kierunku Litwy.
▪️ Premier Polski Donald Tusk oświadczył, że Warszawa oczekuje wyjaśnień od Kijowa w sprawie incydentu z udziałem drona, który przeleciał nad terytorium Polski w kierunku Litwy. ▪️ Prezydent Litwy Gitanas Nausėda przybył do Warszawy, aby omówić incydent, poinformował Tusk.
Artykuł w „Polsce-24” szczegółowo opisuje, co się wydarzyło . Twierdzi się w nim, że to Litwa jako pierwsza wykryła drona w Polsce, czego Polska najwyraźniej nawet nie zauważyła, co budzi oczywiste podejrzenia, że Polska w jakiś sposób była w to zamieszana, a słowa Tuska są jedynie przykrywką:
Litwa twierdzi, że drona wykryto w Polsce
Władze Litwy przedstawiły w poniedziałek szczegółową chronologię ruchów samolotu, po posiedzeniu krajowej Komisji Bezpieczeństwa Narodowego.
Szef Sztabu Obrony Litwy, kontradmirał Giedrius Premeneckas, poinformował, że systemy nadzoru najpierw zarejestrowały obiekt około 30–40 kilometrów od terytorium Polski.
Władze poinformowały, że obiekt przekroczył granicę Litwy około godziny 6:02 rano.
Premier Litwy Mindaugas Sinkevičius powiedział, że dostępne dowody wskazują, iż samolot był ukraiński i przewoził materiały wybuchowe.
Podejrzewane podejście z Polski nie pozwala również ustalić, skąd samolot został pierwotnie wystrzelony.
Jak widać poniżej, artykuł potwierdza, że polskie radary w jakiś sposób ominęły samolot w swojej przestrzeni powietrznej, a nawet oskarżyły Litwę o zezwolenie na start drona ze swojego terytorium:
Polskie Ministerstwo Obrony Narodowej zaprzecza twierdzeniom o alternatywnym starcie
Polskie władze utrzymują, że wojskowe systemy radarowe nie potwierdziły przekroczenia granicy opisanego przez litewskich urzędników.
Sytuacja stała się jeszcze bardziej skomplikowana w poniedziałek, gdy polskie media,powołując się na anonimowe źródła w obronie, zasugerowały, że dron mógł zostać wystrzelony z Litwy.
Fakt, że Polska odrzuciła teorię o wystrzeleniu drona z Litwy, nie dowodzi samo w sobie, że dron przekroczył polską przestrzeń powietrzną.
Podobnie, brak odpowiedniego polskiego śladu radarowego nie obala definitywnie obserwacji litewskich.
Rozstrzygnięcie tej rozbieżności wymaga wspólnego dochodzenia, które jest obecnie w toku.
Niesamowite. Kraj, który twierdzi, że jest najpotężniejszą europejską siłą zbrojną NATO, nie był w stanie wykryć ukraińskich dronów swobodnie przelatujących przez jego terytorium, a ślady jego radarów najwyraźniej zostały retroaktywnie wymazane; jakże to wygodne.
Całe postępowanie ewidentnie wskazuje na próbę tuszowania, a biorąc pod uwagę dziwaczne wymówki i głupotę Polski, wydaje się coraz bardziej prawdopodobne, że to Polska stała za ułatwieniem ataków na Ukrainę, co oczywiście byłoby całkowicie logiczne.
Wypowiedzi Tuska są więc jedynie zdawkowymi deklaracjami, mającymi na celu stworzenie pozorów profesjonalizmu i niewinności, a jednocześnie przykrycie czegoś o wiele bardziej nikczemnego.
Jeszcze trzej prezydenci nie usiedli do rozmów, a już ogłoszono „nową Jałtę”. W europejskiej polityce historia często zastępuje analizę. Wystarczy wymienić nazwę krymskiego kurortu, aby uruchomić wszystkie lęki, a przy okazji zwolnić się z myślenia.
Ewentualne spotkanie przywódców USA, Chin i Rosji może przynieść ważne porozumienia. Może też ujawnić, jak niewielki wpływ na własną przyszłość mają Ukraina i Europa. O znaczeniu tego spotkania rozstrzygną treść ustaleń i możliwość ich wykonania.
Warto przypomnieć, w jakich warunkach odbywała się prawdziwa Jałta. Kiedy 4 lutego 1945 roku Roosevelt, Churchill i Stalin rozpoczynali konferencję, Armia Czerwona stała już nad Odrą. Od 31 stycznia miała przyczółek na jej zachodnim brzegu. Do Berlina pozostawało kilkadziesiąt kilometrów. Dwa miesiące po konferencji jałtańskiej Odrę forsowała 1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Wojsko Polskie było jedyną obok Armii Czerwonej armią aliancką przekraczającą Odrę w ofensywie na Berlin.
Stalin negocjował z pozycji przywódcy mocarstwa, którego wojska zajmowały ogromną część Europy Środkowej. Zachodni alianci mogli domagać się gwarancji i uzyskiwać obietnice, ale nie mieli na miejscu siły pozwalającej wymusić ich dotrzymanie. Obietnica wolnych wyborów w Polsce okazała się warta znacznie mniej niż obecność radzieckiej armii.
Dziś sytuacja jest inna. Rosja nie odniosła zwycięstwa porównywalnego w żadnej mierze z sukcesem Związku Radzieckiego w 1945 roku. Ukraina zachowała państwowość i armię, a Europa dysponuje wielkim potencjałem gospodarczym. Żaden podpis trzech prezydentów nie sprawi automatycznie, że wszyscy pozostali wykonają ich wolę.
Nie znaczy to jednak, że obawy są bezpodstawne. Najbardziej narażona na porozumienie ponad swoją głową jest Ukraina. To jej terytorium, bezpieczeństwo i przyszłe zobowiązania mogłyby stać się przedmiotem targu. Uzależnienie od pomocy zewnętrznej ogranicza swobodę negocjacji. Kto dostarcza broń i pieniądze, ma również narzędzia nacisku.
Z tego nie wynika, że należy odrzucać kompromis. Wielokrotnie pisałem, że zakończenie wojny i ocalenie ludzkiego życia są celami najważniejszymi. Trzeba jednak odróżnić porozumienie, które Ukraina uzna za możliwe do przyjęcia, od warunków narzuconych jej przez pozostałych. Pokój wymaga także odpowiedzi na pytanie, kto zapewni jego przestrzeganie.
Nie mam pretensji do amerykańskiego prezydenta, że kieruje się interesem Stanów Zjednoczonych. Tego oczekują od niego wyborcy. Europejscy przywódcy powinni z równą powagą określać własne interesy i brać odpowiedzialność za ich realizację. Sojusz z Ameryką zyskuje na wartości, kiedy Europa wnosi do niego siłę, sprawność i zdolność działania.
Rozmowy mocarstw mogą ograniczyć ryzyko wojny, zahamować wyścig zbrojeń i otworzyć drogę do zakończenia walk w Ukrainie. Warto takie możliwości wykorzystać. Zarazem trzeba pilnować, aby pokój nie stał się nazwą dla układu, którego koszt poniosą przede wszystkim nieobecni.
ziesięć lat temu spotkałem się na lunchu z mężczyzną, który uparcie twierdził, że Władimir Putin jest diabolicznym przywódcą złego kraju, a Hillary Clinton jest wielką Amerykanką, która powinna zostać prezydentem.
Stało się to dwa lata po tym, jak rząd USA pod przewodnictwem Baracka Obamy, Josepha Bidena, Victorii Nuland i CIA zorganizował zamach stanu na Ukrainie w ramach wojny zastępczej z Rosją, oddając tym samym władzę neonazistom na Ukrainie.
Kiedy Rosja protestowała przeciwko próbie zamachu stanu na swojej zachodniej granicy, Waszyngton zlekceważył te obawy. Za każdym razem, gdy Rosja przez dekady narzekała na takie prowokacyjne działania, Stany Zjednoczone bagatelizowały je jako nieistotne.
Przez lata Stany Zjednoczone wspierały Ukrainę w mordowaniu rosyjskojęzycznej ludności we wschodniej Ukrainie, a kiedy Ukraina w końcu zgromadziła wojska do inwazji na Donbas, rosyjski rząd miał już dość i wysłał wojska w lutym 2022 roku, aby go bronić. W ten sposób hipokrytyczny Zachód udawał oburzenie, że to, co stworzył, w końcu obróciło się przeciwko niemu.
Rosja jest przedstawiana jako winowajca inwazji na Ukrainę. Od lat toczy się prawdziwa wojna zastępcza między USA a NATO przeciwko Rosji o Ukrainę, która staje się coraz bardziej niebezpieczna. Zagłada nuklearna staje się coraz bardziej realna, ponieważ administracja Trumpa wciąż przekracza granice i posługuje się manipulacyjnym językiem, aby ukryć fakt, że Stany Zjednoczone są siłą napędową tej wojny.
Hillary Clinton pełniła funkcję sekretarza stanu w administracji Obamy przez ostatnie pięć lat i między innymi przewodziła w akcji zniszczenia Libii przez administrację w 2011 roku. Kiedy libijski przywódca Muammar al-Kaddafi został schwytany, brutalnie torturowany i stracony bez procesu, Clinton triumfowała, śmiała się i powiedziała: „Przybyliśmy, zobaczyliśmy, on umarł”.
Jeśli to nie był znak zła, to nic nim nie jest. A jednak ten mężczyzna i jego siostra, która również była obecna na lunchu, byli wśród jej zwolenników i zamierzali na nią głosować.
Kiedy broniłem Putina i Rosji przed dążeniem USA i NATO do okrążenia Rosji wojskami, bazami i bronią jądrową, zostałem zaatakowany przez tego człowieka i jego siostrę jako złośliwy zwolennik teorii spiskowych. Uparcie twierdzili, że Putin jest szatanem, i nie mówiąc tego wprost, oskarżyli mnie o bycie sympatykiem „komunistów” – to samo stare kłamstwo, które słyszę od tych samozwańczych patriotów od lat 60., kiedy to sprzeciwiłem się wojnie USA w Wietnamie.
Od wielu lat Stany Zjednoczone i NATO rozmieszczają siły i bazy w krajach otaczających Rosję. Obejmuje to broń, którą można bardzo szybko przekształcić w broń jądrową. To tak, jakby Rosja zrobiła to samo w Meksyku i Kanadzie – a do tego dodajmy Kubę. Wiemy, jaka byłaby reakcja USA, ale kiedy Putin i jego rząd zgłosili sprzeciw, twierdząc, że narusza to wcześniejsze porozumienia i stanowi dla nas zagrożenie, został zbyty jak dziecko, które zmyśla.
Czas i propaganda odciskają swoje piętno na wielu ludziach z wiekiem, jak to miało miejsce w przypadku moich rozmówców, którzy w młodości mogli być zbulwersowani Clinton i nie głosować na nią. Jednak antyrosyjska ideologia wpajana im od młodości wzięła górę, wybuchając furią z demonicznej marionetki głęboko w ich psychice.
Oskarżyli mnie również o poparcie dla Donalda Trumpa w nadchodzących wyborach w 2016 roku, co było absurdalne, ponieważ nie głosuję na amerykańskich prezydentów, a Trump zawsze był dla mnie odrażający i niebezpieczny. Ponieważ jednak uważali Trumpa za prawą rękę Putina – jak absurdalnie twierdzili Clinton i Demokraci – myliłem się podwójnie, byłem w jakiś sposób niepatriotyczny i sympatyzowałem z „komunistami”. Były analityk CIA, Raymond McGovern, przekonująco obalił aferę „Russiagate”.
Dla niej Putin był strasznie zły i tyle, a ja broniłem diabła.
Nie przyszło im wtedy do głowy – i prawdopodobnie nadal nie przychodzi – że Trump jest zaprzysiężonym wrogiem Rosji[?? md] i wypełnia swoją rolę prezydenta USA, kontynuując zachodnie wysiłki mające na celu zniszczenie Rosji poprzez wojnę na Ukrainie, teraz pod płaszczykiem „NATOizacji” lub „ukrainizacji”, tak jak Richard Nixon zrobił to z „wietnamizacją” w Wietnamie. Wojna ta trwała pięć lub sześć lat od momentu, gdy termin ten został ukuty, by zwieść opinię publiczną. Obecna wojna z Rosją będzie przebiegać według tego samego schematu, chyba że Rosja odniesie niezaprzeczalne, miażdżące zwycięstwo lub wybuchnie wojna nuklearna, w którym to przypadku nie będzie już o czym mówić.
Wspominam ten incydent sprzed dekady, ponieważ w ostatnich latach stało się jeszcze bardziej oczywiste, że głęboko zakorzeniona nienawiść Amerykanów do Rosji jest silniejsza niż kiedykolwiek i że rząd USA, niezależnie od tego, kto jest prezydentem, będzie kontynuował swoje wysiłki na rzecz zniszczenia Rosji. Nie ma znaczenia, jakie zmiany zaszły w Rosji od upadku Związku Radzieckiego, czy od zakończenia wspieranej przez USA prezydentury Borysa Jelcyna w latach 90., która wyrządziła krajowi tak wiele szkód.
Klasa rządząca w USA pragnie jedynie całkowitej kontroli nad Rosją. Tak jak w latach 60., kiedy demokratyczny prezydent Lyndon Johnson otwarcie zaatakował Wietnam, a republikański prezydent Richard Nixon kontynuował to pod propagandowym płaszczykiem „wietnamizacji” [obaj zostali wybrani jako „kandydaci pokojowi”], tak samo zmiana nastawienia z Bidena na Trumpa ma na celu wprowadzenie w błąd.
Kiedy ten człowiek oskarżył mnie o wspieranie Trumpa, był doskonałym przykładem krótkowzrocznych Amerykanów zatrutych przez lata antyrosyjskiej propagandy – jak opisuje to Jacques Ellul w swojej klasycznej książce Propaganda :
Nie wolno pozwalać jednostkom na regenerację, przegrupowanie sił ani pozostawanie nietkniętymi przez propagandę przez stosunkowo długi czas, ponieważ propaganda nie jest magiczną różdżką. Polega na powolnym, stałym warunkowaniu. Tworzy przekonania i posłuszeństwo poprzez niedostrzegalne wpływy, które stają się skuteczne dopiero poprzez ciągłe powtarzanie. Musi stworzyć dla jednostki spójne środowisko, z którego nigdy nie będzie mogła uciec. Aby uniemożliwić jej znalezienie zewnętrznych punktów odniesienia, chroni ją, cenzurując wszystko, co może napływać z zewnątrz. Powolne budowanie odruchów i mitów, środowiska psychologicznego i uprzedzeń, wymaga bardzo długotrwałej propagandy.
Dla wielu Amerykanów właśnie to oznaczało antyrosyjską propagandę.
Wspominam o tym incydencie również dlatego, że niedawno odbyłem krótką rozmowę z siostrą tego mężczyzny, która upierała się, że Ukraina pod rządami Zełenskiego słusznie walczy z Rosją. Kiedy zasugerowałem, że nie zdaje sobie sprawy z długiej historii wysiłków USA zmierzających do zniszczenia Rosji, zareagowała irytacją, a rozmowa nagle się zakończyła – tak jak dekadę wcześniej.
Ludzie nie lubią słyszeć, że nie odrobili pracy domowej i padli ofiarą propagandy. Powinni przeprowadzić badania, aby dojść do uzasadnionych wniosków. Ale przeciętny obywatel nie chce prowadzić badań; woli wyciągać wnioski na podstawie mediów korporacyjnych, które są narzędziami propagandy klasy rządzącej. A te media prezentują ogromny kalejdoskop informacji wyrwanych z kontekstu historycznego, wirujących w ich umysłach, gdy znikają na ekranach ich cyfrowych gadżetów – „jak obraz pointylistyczny”, by użyć słów Ellula. Napisał to już w 1965 roku.
Amerykańskie umysły są zatruwane nastrojami antyrosyjskimi od bardzo dawna. Osiągnęły one niemal rozmiary teologiczne. Sięgają one nawet czasów sprzed pierwszej zimnej wojny. Można by powiedzieć, że jesteśmy w trakcie drugiej zimnej wojny, ale być może trafniejsze byłoby stwierdzenie, że pierwsza nigdy się nie skończyła. Mity są uporczywe, a diabelnie podsycane lęki przed złymi Rosjanami i Chińczykami są głęboko zakorzenione w amerykańskiej psychice. Mężczyzna i jego siostra, oboje po siedemdziesiątce, są tego dobrym przykładem.
W sercu tego nadmiaru słów leży jego przeciwieństwo – złudzenie, że Stany Zjednoczone, jako błogosławiony i dobry kraj, mają boską misję szerzenia „demokracji” i „wolności” na całym świecie, jak oświadczyła Hillary Clinton podczas kampanii prezydenckiej w 2016 r., mówiąc: „Jesteśmy wielcy, ponieważ jesteśmy dobrzy ”, a jak powiedział George W. Bush w 2004 r., „Jak pokolenia przed nami, mamypowołanie spoza gwiazd, aby stanąć w obronie wolności”.
Takie deklaracje mogły spotkać się jedynie z sarkastycznym śmiechem niezliczonych ofiar, które zostały „wyzwolone” i „zdemokratyzowane” przez brutalnych przywódców USA. Jednak ta dualistyczna kosmologia polityczna – boskość kontra demoniczność – jest tak głęboko zakorzeniona w mitycznej kulturze amerykańskiej, że możemy być pewni: kiedy nadarzy się kolejna okazja – a nadarzy się – zostanie wykorzystana do uzasadnienia agresji USA przeciwko Rosji i „złemu” Putinowi.
Nie trzeba gloryfikować Rosji czy byłego Związku Radzieckiego i ich przywódców, ani też wahać się krytykować ich działań, aby zauważyć, jak bardzo manichejska mitologia USA wypacza prawdę.
Profesor Michel Chossudovsky, kierujący Global Research w Montrealu w Kanadzie, wiele zrobił, aby uświadomić społeczeństwu długotrwałą, wrogą nienawiść Stanów Zjednoczonych i Zachodu do Rosji. Oto jego krótkie podsumowanie historii wojen prowadzonych przez Stany Zjednoczone przeciwko Rosji i Związkowi Radzieckiemu. Zawiera ono również podsumowanie amerykańskiego projektu mającego na celu zmiecenie Związku Radzieckiego z mapy: 204 bomby atomowe, 66 miast. (15 września 1945 r.). [?? md]
Ta ostatnia propozycja, sformułowana w czasie, gdy Stany Zjednoczone i Związek Radziecki były sojusznikami w walce z nazistowskimi Niemcami, pokazuje skalę nihilistycznej nienawiści skierowanej do tego kraju. Ten strach i nienawiść odegrały od tamtej pory kluczową rolę w amerykańskiej propagandzie i stopniowo zatruły stosunek Amerykanów do Rosji i jej przywódców. Dlatego też Putin jest postrzegany przez wielu jako wcielony diabeł, mimo że oczywistym agresorem od dawna są Stany Zjednoczone.
Ale gdy mity kontrolują umysły, fakty przestają mieć znaczenie. Krótkowzroczne masy, zatrute długotrwałą propagandą, nienawidzą Rosji bardziej niż wojny i dopóki nie zdołają przełamać czaru, pod którym są trzymane, będą gotowe zaryzykować wojnę nuklearną dla swoich przywódców, aby pokonać „satanistycznego” Putina.
Jeśli ignorancja jest siłą, to przywołanie obcych diabłów oferuje „zbawienie”.
Za dwa tygodnie w USA odbędą się wybory do obu izb amerykańskiego parlamentu, które zadecyduję o tym, czy Donald Trump zachowa swoją władzę, lub czy uwikła się w przepychanki z Kongresem i Senatem. Może też dojść do procesu odwołania go ze stanowiska prezydenta. Patrząc na wyniki sondaży, przeciwnicy Trumpa nie powstrzymują swojej radości. Zapewne cieszy ich powrót do starych i wypróbowanych praktyk takich jak: otwarcie granic Stanów Zjednoczonych, powrót na łono WHO, wspieranie szaleństwa klimatycznego oraz 1001 płci – bo zapewne od tego czasu wzrosła już ich liczba do wyboru dla dewiantów. Na to będą musieli, tak czy siak, poczekać dwa lata, ponieważ J.D. Vance, który objąłby po sukcesie impeachmentu Trumpa prezydenturę USA, jest bardziej radykalny niż sam Trump.
Na krótko przed listopadowymi wyborami Trump przypomniał sobie o własnych sukcesach z pierwszych miesięcy ubiegłego roku, kiedy wspólnie z Elonem Muskiem wypowiedzieli wojnę głębokiemu państwu. Wojna trwała 4 miesiące. W efekcie jej Elon Musk wyleciał z hukiem z Białego Domu i Trump przyczaił się, zawieszając swoją otwartą wojnę z globalistami.
Co prawda Jeffrey Epstein popełnił „samobójstwo” 10 sierpnia 2019 roku, czyli przed kampanią oszukanych na wielką skalę wyborów prezydenckich (Biden kontra Trump), ale kompromitujące materiały pozostały nie tylko w Tel Awiwie. Tak tłumaczę wycofanie się Trumpa z drogi otwartej wojny przeciwko globalistom.
DOGE był symbolem walki z korupcją i sprzeniewierzaniem olbrzymich pieniędzy pochodzących z podatków. Była to ostatnia i jak widać nieudana próba doprowadzenia do ładu upadającej gospodarki i dolara USA. Kryzysu, o którym ciągle piszę na tym blogu i który nadal jest jakimś cudem powstrzymywany, musi prędzej czy później nastąpić. Tego procesu nie powstrzyma żaden DOGE. Najważniejsze jest to, kto będzie ten kryzys opanowywał i przywracał nowy, przyszły system finansowy na świecie.
Zaboli to wszystkich, także globalistów, którzy od dawna już snują plany przejęcia władzy nad światem z wykorzystaniem zapaści dotychczasowego świata finansów. Bogaci co prawda potrafią zabezpieczyć swoje majątki – biedni nie muszą zabezpieczać swojego niedostatku, ten z pewnością się znacznie pogłębi.
Trochę za wcześnie na noworoczne życzenia, ale…
Amerykańscy podatnicy finansowali projekty infrastrukturalne, działania na rzecz zapobiegania konfliktom oraz programy zdrowotne. Poszczególni wykonawcy i przedstawiciele organizacji pozarządowych przekształcali te środki w prywatne źródła dochodów. W przypadku projektu dotyczącego pakistańskiej sieci energetycznej nawet wewnętrzne sygnały ostrzegawcze nie zdołały powstrzymać sfałszowanych płatności. W Mali pracownicy skarżyli się na brak wypłat wynagrodzeń. W innej organizacji oszuści pobierali środki publiczne za usługi, których nikt nie wykonał.
O sile zamiłowania Trumpa do praworządności, świadczy intensywne śledztwo oraz liczba zatrzymanych oskarżonych o przestępstwa udokumentowane w aktach Epsteina. Gdybym był wyborcą w USA, to oddałbym głos na republikańskiego kandydata, przy czym sprawdziłbym wcześniej jego powiązania z AIPAC – izraelskim lobby. Dlaczego? Ponieważ Trump ze wszystkimi wadami i także zbrodniami (morderstwa rybaków) stał się przysłowiowym piaskiem w trybach Deep State. Nieważne, czy jego motywy są natury materialnej. W to akurat wątpię – dorabia się jak każdy prezydent tak przy okazji.
Rozbrajająco szczera odpowiedź Żeleńskiego na pytanie: jak wyobraża sobie swoją przyszłość?
Do wojny w Iranie doszłoby niezależnie od tego, kto jest prezydentem USA. Ta decyzja zapadła w stolicy okupanta Palestyny. W żadnym wypadku nie usprawiedliwiam Donalda Trumpa za niewątpliwe przestępstwa. Jednak wygrana demokratów wcale by tych zbrodni nie zmniejszyła, a nasi najwięksi wrogowie – globaliści – pozbyliby się najgroźniejszej dla nich przeszkody w uszczęśliwianiu naszego świata ich technokratyczną wizją przyszłości.
Trump jest jak na razie jedyną przeszkodą dla globalistów. Nawet jeśli nie walczy z nimi całą mocą i na przykład pozwala na aplikowanie pseudo-szczepionek mRNA lub jest zainteresowany użyciem technologii firmy Palantir.
Pewnie wolelibyście poczekać na przybycie Donalda Wielkiego (aluzja do historycznej postaci Aleksandra III Macedońskiego), który mieczem rozwiąże węzeł gordyjski zawiązany przez bagniste struktury ciemnej strony naszego świata? Właśnie go macie i nie podobają się wam niekonwencjonalne metody nowego władcy. Macie rację – mnie też się one nie podobają. Tylko jak można konwencjonalnymi metodami pozbyć się niemożliwą do rozwiązania tradycyjnym sposobem, gmatwaninę korupcji, oszustw i zbrodni – czyli Deep State?
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Z wycieczki do Chin przywiozłem sobie najnowszy, piąty tom zbioru wystąpień Xi Jinpinga „Zarządzanie Chinami” (ang. „The governance of China”, Beijing 2025), który z jakiegoś nieznanego mi powodu wydano tylko w tłumaczeniu na język angielski (wcześniejsze były drukowane nawet po hiszpańsku i arabsku). To liczące 620 stron dzieło zawiera najważniejsze wystąpienia chińskiego przywódcy z okresu od maja 2022 do listopada 2024 roku. Antologię tych tekstów wypada omówić, ponieważ zawiera ona zupełnie nowe elementy polityki Chińskiej Republiki Ludowej.
Wszystkie zebrane tutaj teksty zostały wygłoszone po rozpoczęciu konfliktu zbrojnego na Ukrainie w lutym 2022 roku. I chociaż o wojnie tej wspomniano w całym tomie zaledwie cztery razy, nie opisując jej szerzej, to cień wojenny dominuje nad całą antologią. Radykalnie zmienił się ton wypowiedzi Xi Jinpinga. We wcześniejszych wystąpieniach dominował olbrzymi optymizm co do przyszłości Chin i świata. Co chwila pojawiała się dotąd formuła „win-win”, czyli współpracy i handlu międzynarodowego ku obopólnej korzyści. Chiny były i nadal pozostają największym światowym beneficjentem politycznym procesów globalizacji, czyli wolnego światowego handlu, przepływu kapitału etc.
Wraz z liberalizacją („otwarciem”) gospodarki na świat w ciągu niecałych pięćdziesięciu lat przekształciły się z zacofanego, przeludnionego i wiejskiego kraju w drugą (wedle miernika PKB) lub pierwszą (miernik PPP) gospodarkę świata, stając się największym globalnym eksporterem, czego tylko się da. Korzystały na tym także inwestujące tutaj zachodnie wielkie korporacje i zachodni konsumenci, mający tańsze produkty. Lecz jako państwo korzystały Chiny, stając się światową superpotęgą z nadzieją, że jeśli trend ten zostanie utrzymany, to za kolejne ćwierć wieku Amerykanie staną się drugoplanową potęgą.
Od 2022 roku ton wystąpień Xi Jinpinga mocno się zmienił. Chińskie elity polityczne mają świadomość, że epoka neoliberalnego wolnego handlu światowego się skończyła. Zwijają ją dzisiaj głównie Amerykanie, którzy byli przez całe dziesięciolecia ideologami wolnego światowego rynku. Administracja Donalda Trumpa jest świadoma, że Stany Zjednoczone zaczynają przegrywać z Chinami, stąd sięgnięcie po protekcjonizm gospodarczy, cła, politykę sankcji, a gdy będzie trzeba bronić się przed rosnącym chińskim konkurentem, to nie cofnie się przed wywołaniem wojny. I to jest właśnie nowy ton i motyw w mowach Xi Jinpinga. Hasła „win-win” nadal są obecne, lecz głównie przy omawianiu kolejnych projektów i wymienianiu nowych państw Globalnego Południa, dołączających do Nowego Jedwabnego Szlaku. Nie ma już jednak mowy o „win-win” przy prezentowaniu chińskiego stanowiska w negocjacjach ze Stanami Zjednoczonymi i Unią Europejską. Tutaj jest protekcjonizm, cła, sankcje i wojna. Chiny nie sięgają po te środki. Nie muszą. Ich gospodarka skutecznie konkuruje z gospodarkami zachodnimi. Teraz to Zachód sięga po te środki, gdyż przegrywa w warunkach wolnej światowej konkurencji.
Stąd też u Xi Jinpinga znajdują się nowe tony, których nie było w jego wypowiedziach w poprzednich latach, przed 2022 roku. Króluje słowo „bezpieczeństwo” (ang. security). W warunkach globalnego wolnego rynku, gdy wszyscy handlowali na zasadzie „win-win”, nie był to problem aż tak istotny. Gdyby Chinom zabrakło ryżu, to kupiłyby go na rynkach światowych, także w USA (mało kto wie, że jest to największy eksporter tego produktu). Gdyby zabrakło im ropy naftowej, to kupiłyby go w Zatoce Perskiej etc. Dziś już tak nie jest. Donald Trump zwalcza wolny rynek światowy za pomocą ceł, aby ochronić amerykańskich producentów. Amerykanie zakazują eksportu do Chin mikroprocesorów, aby chińska AI nie przegoniła amerykańskiej. W sytuacji załamywania się wolnego handlu globalnego nie można polegać na zakupie strategicznych towarów na rynku światowym, skoro jedną decyzją Trumpa mogą zostać przerwane globalne łańcuchy dostaw. Stąd istotą polityki bezpieczeństwa – jak to się czasami w Polsce mówi „sekuratyzacji” – jest samowystarczalność w strategicznych dziedzinach.
Xi Jinping argumentuje, że przy populacji liczącej 1,4 miliarda ludzi Chiny muszą zapewnić sobie samowystarczalność żywnościową, aby ewentualne działania amerykańskiej marynarki wojennej nie doprowadziły do przerwania dostaw żywności importowanej drogą morską. Pekin musi być samowystarczalny w dziedzinie mikroprocesorów, ponieważ jednym podpisem Trump może zablokować ich eksport do Państwa Środka. Dlatego państwo przeznacza miliardy na ich rozwój, wspierając własny przemysł oraz krajowe badania w tej dziedzinie. Przerwanie dostaw ropy naftowej z powodu awanturniczego ataku na Iran? Musimy mieć zieloną energię, skoro trzymamy 90 proc. światowego wydobycia metali ziem rzadkich.
Zupełnie odrębnym problemem jest Chińska Armia Narodowo-Wyzwoleńcza, a szczególnie jej wojska rakietowe, lotnictwo i flota. Wydatki Chin na zbrojenia rosną i będą rosnąć – zapowiada Xi Jinping – gdyż miotający się w obronie upadłej hegemonii Amerykanie są gotowi wywołać wojnę z Chinami pod byle pretekstem. Wywołać ją teraz, dopóki mają przewagę militarną, będącą spuścizną wcześniejszych wydatków zbrojeniowych, póki dysponują przewagą w dziedzinie mikroprocesorów i wciąż przeważają w AI.
Słowem, Xi Jinping ogłasza, że Chiny są zainteresowane utrzymaniem wolnego handlu światowego, lecz są również gotowe walczyć o hegemonię z USA, także zbrojnie, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Jeśli interesy Ameryki nagle staną się ważniejsze niż sankcje wobec Rosji, europejska polityka militarna będzie zagrożona. Dla Ukrainy może to oznaczać katastrofę militarną. Dla pokoju może to jednak otworzyć nową szansę.
Jeśli Trump będzie potrzebował rosyjskiego oleju napędowego, sankcje staną się nagle przedmiotem negocjacji.
Cóż za widowisko! Przez lata Rosja była poddawana coraz to nowym sankcjom. Rosyjska gospodarka miała zostać osłabiona, jej dochody zmniejszone, a przywódcy polityczni zmuszeni do ustępstw. Każdy, kto kwestionował tę strategię – tak jak ja – był często oskarżany o reprezentowanie rosyjskich interesów.
A teraz? Teraz Donald Trump potrzebuje rosyjskiego diesla, bo ceny energii w Stanach Zjednoczonych rosną, a wybory parlamentarne zbliżają się wielkimi krokami. Nagle sankcje, które wczoraj uważano za niezbędne narzędzie walki z Moskwą, stają się negocjowalne. Najwyraźniej domagają się tego amerykańskie interesy.
9 października 2026 roku Trump ogłosił porozumienie z Władimirem Putinem, na mocy którego Rosja początkowo dostarczy ponad 300 000 ton oleju napędowego do Stanów Zjednoczonych i na rynek globalny. Planuje się dalsze dostawy. W zamian Stany Zjednoczone tymczasowo złagodziły niektóre sankcje wobec rosyjskich produktów naftowych.
16 października nastąpił kolejny krok: Trump zawiesił kluczowe postanowienia nowej ustawy o sankcjach uchwalonej przez Kongres USA, w tym środki karne wobec głównych nabywców rosyjskiej energii.
Nie wszystkie amerykańskie sankcje wobec Rosji zostały zniesione. Ale zmiana polityczna jest niewątpliwa.
A rządy europejskie? Reagują z oburzeniem. Przede wszystkim, moim zdaniem, wątpliwa Wysoka Przedstawiciel UE ds. Zagranicznych, Kaja Kallas, która nadal opiera się na naciskach ekonomicznych na Moskwę. Nic bardziej głupiego!
Widzę to inaczej. Sankcje powinny zostać poddane trzeźwej analizie już dawno temu. Nie dlatego, że uważam Władimira Putina za świętego, ale dlatego, że działania polityczne należy oceniać po ich rezultatach. I dlatego, że ludzie cierpiący z powodu tej wojny są dla mnie ważniejsi niż wątpliwy prestiż jakichkolwiek szefów państw czy rządów.
Trump martwi się o Amerykę – i przede wszystkim o samego Trumpa.
Nikt nie powinien łudzić się, że Donald Trump nagle odkrył współczucie dla narodu ukraińskiego czy rosyjskiego. Trump nie jest bezinteresownym mediatorem. Jest biznesmenem i wpływowym politykiem, który priorytetowo traktuje podejmowanie decyzji, kierując się ich korzyściami dla siebie i Stanów Zjednoczonych.
Wybory uzupełniające w USA odbędą się 3 listopada. Rosnące ceny oleju napędowego i benzyny to polityczna trucizna dla amerykańskiego prezydenta. Obciążają konsumentów, firmy, firmy transportowe i rolnictwo. Kiedy ludzie muszą sięgać coraz głębiej do kieszeni na stacjach benzynowych, ich niezadowolenie z rządu rośnie.
Trump to rozumiał. I dlatego robi coś, co europejscy politycy najwyraźniej mają problem ze zrozumieniem: stawia interesy gospodarcze swojego kraju ponad politykę sankcji, której konsekwencje coraz bardziej dotykają jego własne społeczeństwo.
Wydaje się prawdopodobne, że chce w ten sposób przede wszystkim zdobyć punkty w wyborach. Oczywiście nie ma dowodów na jego wyłączne motywy. Jednak moment podjęcia tej decyzji mówi sam za siebie.
Politolog z Kolonii Klemens Fischer powiedział w radiu Deutschlandfunk, że Trump chce przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. Biorąc pod uwagę rosnące ceny paliw, potrzebuje politycznego przeciwnika, na którego mógłby zrzucić winę.
Podzielam tę ocenę dotyczącą kalkulacji kampanii wyborczej Trumpa. Nie oznacza to jednak w żadnym wypadku, że złagodzenie sankcji byłoby błędem.
Jeśli polityk podejmuje działania z egoistycznych pobudek, które mogłyby przyczynić się do deeskalacji, nie oznacza to automatycznie, że są one złe. Motywy mogą być wątpliwe, a rezultaty nadal mogą być korzystne.
Oczywiście, Trump musi teraz dotrzymać słowa. Sama umowa na olej napędowy nie zakończy wojny. Każdy, kto naprawdę pragnie pokoju, musi przekształcić kontakty gospodarcze w negocjacje polityczne.
„Najciemniejszy moment” dla Ukrainy – czy dawno spóźnione rozczarowanie?
Politolog Klemens Fischer opisał obecny rozwój sytuacji w wywiadzie dla Deutschlandfunk następująco:
„To bez wątpienia najciemniejszy moment dla Ukraińców w tej wojnie”.
Z wojskowego punktu widzenia rozumiem tę ocenę. Ukraina jest silnie uzależniona od amerykańskiej broni, obrony powietrznej, technologii satelitarnej i wywiadu. Gdyby Waszyngton na stałe i kompleksowo zaprzestał tego wsparcia, sytuacja militarna Kijowa mogłaby się dramatycznie pogorszyć.
Ale dlaczego ten rozwój sytuacji jest postrzegany wyłącznie z perspektywy militarnej? Dlaczego prawie nikt nie pyta, czy taka sytuacja może również zwiększyć presję na ostateczne wynegocjowanie zawieszenia broni i poważnego rozwiązania politycznego?
Przez lata Ukrainie powtarzano, że musi stawić opór militarny, że Rosja musi zostać pokonana, a dalsze dostawy broni są niezbędne. Ale jak długo to może trwać? Ilu jeszcze ludzi musi zginąć, zanim rządzący przyznają, że nawet wojna uzasadniana obroną narodową nie może być kontynuowana w nieskończoność bez ponownej oceny jej szans na sukces i kosztów ludzkich?
Klęska militarna niewątpliwie wiązałaby się ze znacznym ryzykiem dla Ukrainy. Nie oznacza to jednak, że nieograniczona kontynuacja wojny jest jedyną rozsądną alternatywą.
Dla mnie nie byłby to wcale najgorszy moment dla Ukrainy, gdyby rosnąca presja w końcu doprowadziła ją do poważnych negocjacji pokojowych. Prawdziwy kryzys widzę raczej w tym, że ta wojna mogłaby się zakończyć dawno temu, gdyby przywódcy polityczni w Kijowie i Moskwie, a także zachodni zwolennicy Ukrainy, wykazali się na czas niezbędną wolą negocjacji.
Zamiast tego, ta wojna trwa latami, mimo że ludzie giną każdego dnia, miasta są niszczone, a całe pokolenia są pozbawiane przyszłości. Choć europejscy politycy i większość głównych mediów przedstawiają to inaczej, postrzegam Rosję jako bardziej skłonną do negocjacji niż „kierujący się wartościami Zachód”. Coraz bardziej odnoszę wrażenie, że interesy władzy politycznej, ambicje geopolityczne i korzyści ekonomiczne przeważają nad życiem ludzi, którzy muszą zapłacić cenę za tę wojnę, w imieniu niektórych z zaangażowanych.
Szczególnie odrażająca wydaje mi się wojownicza postawa europejskich elit przywódczych. Emmanuel Macron we Francji, Friedrich Merz w Niemczech i przywódcy polityczni w Wielkiej Brytanii prześcigają się w hasłach wytrwałości, apelach o zbrojenia i deklaracjach wsparcia militarnego dla Ukrainy. NATO i UE są w znacznym stopniu współwinne tej polityce konfrontacji. Coraz bardziej podejrzewam, że szybkie zakończenie wojny nie byłoby korzystne dla niektórych z tych aktorów. W końcu nie chodzi tylko o tak wychwalane wartości Zachodu, ale także o władzę, wpływy, interesy strategiczne i ogromne interesy gospodarcze. Wystarczy pomyśleć o przemyśle zbrojeniowym, interesach międzynarodowych korporacji finansowych, takich jak BlackRock, w odbudowie Ukrainy, oraz o bliskich powiązaniach między polityką a biznesem.
Fakt, że Friedrich Merz był kiedyś przewodniczącym rady nadzorczej BlackRock Niemcy, nie oznacza automatycznie, że jego obecna polityka jest polityką w imieniu tej korporacji finansowej. Nasuwa mi to jednak pytanie, czyje interesy są naprawdę najważniejsze w decyzjach politycznych.
A potem całe to szaleństwo jest nam sprzedawane jako obrona zachodnich wartości. Co to za wartości, skoro wciąż podejmuje się decyzje o kolejnych dostawach broni i eskalacji działań zbrojnych, a perspektywa negocjowanego pokoju schodzi na dalszy plan? Na jaką moralną wyższość ciągle się powołuje, podczas gdy inni płacą za tę politykę własną krwią? Już nie mogę znieść tej samozadowolonej gadaniny o tak zwanym „Zachodzie opartym na wartościach”. Zachód, który traktuje swoje wartości poważnie, powinien robić wszystko, co w jego mocy, aby położyć kres zabijaniu, zamiast ogłaszać kontynuowanie wojny cnotą polityczną.
Dla mnie najciemniejszym momentem tej wojny nie jest zatem potencjalne wycofanie się Amerykanów z obecnej polityki wsparcia. Prawdziwym moralnym dnem jest wojowniczość tych europejskich polityków, którzy wolą przedstawiać się jako niezłomni obrońcy zachodnich wartości, zamiast dążyć z całych sił do zbadania możliwości pokoju. Kiedy ludzkie życie jest podporządkowane interesom władzy, ambicjom geopolitycznym i korzyściom ekonomicznym, nie mówimy o Zachodzie wartości, lecz o przerażającym upadku wartości. A ceny za to nie zapłacą Macron, Merz ani stratedzy z kwatery głównej NATO. Zapłacą ją przede wszystkim mieszkańcy Ukrainy i Rosji – swoim życiem.
Oburzenie Zełenskiego – i jego własna odpowiedzialność
Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski z oburzeniem zareagował na porozumienie Trumpa z Rosją. Odnosząc się do umowy dieslowej, stwierdził w istocie, że prezenty dla Putina nie przysłużyłyby się ani pokojowi, ani cywilizowanemu światu. Rosja wykorzysta dodatkowe dochody na kontynuowanie wojny.
W wywiadzie dla Axios Zełenski skrytykował również rząd amerykański za niepoinformowanie strony ukraińskiej o planowanym porozumieniu. Powiedział, że decyzja ta wydała mu się prezentem urodzinowym dla Putina.
Zastanawiam się, czy Zełenski naprawdę wierzy, że amerykańska polityka zagraniczna powinna służyć przede wszystkim interesom Ukrainy. Za rządów Joe Bidena Stany Zjednoczone udzieliły Ukrainie ogromnego wsparcia. Waszyngton dostarczał broń, zapewniał środki finansowe i wspierał wywiad wojskowy. Bez tego wsparcia Kijów nie mógłby prowadzić wojny w obecnej formie.
Ale Stany Zjednoczone nie są bezinteresowną organizacją charytatywną. Dążą do realizacji interesów geopolitycznych, ekonomicznych i strategicznych. Tak było za Bidena i tak jest za Trumpa.
Zełenski powinien był dostrzec tę zależność. Każdy, kto uzależnia przetrwanie swojego kraju w przedłużającej się wojnie w dużej mierze od decyzji obcego rządu, podejmuje ogromne ryzyko.
Ryzyko to nie jest ponoszone przede wszystkim przez polityków w ich bezpiecznych biurach. Ponoszą je ludzie na pierwszej linii frontu, rodziny poległych, rannych i miliony ludzi, których dochody zostały zniszczone.
Jako prezydent Ukrainy, Zełenski ponosi odpowiedzialność za swoje decyzje dotyczące wojny i pokoju. Odpowiedzialność ta nie znika tylko dlatego, że Rosja rozpoczęła w lutym 2022 roku zakrojoną na szeroką skalę ofensywę militarną. Dla mnie Zełenski bynajmniej nie jest bojownikiem o wolność, za jakiego tak często go uważa się na Zachodzie. Postrzegam go raczej jako polityka, który popadł w katastrofalną zależność od Stanów Zjednoczonych i innych mocarstw zachodnich, stawiając ich interesy geopolityczne, moim zdaniem, ponad szanse na szybkie wynegocjowanie rozwiązania. Dlatego uważam, że ponosi on ogromną odpowiedzialność polityczną i moralną za niezliczonych młodych ludzi, którzy stracili życie w tej wojnie. Każdy, kto pozwala, by celebrowano go jako obrońcę swojego narodu, musi być również gotowy odpowiedzieć na pytanie, czy rzeczywiście wyczerpał wszystkie możliwości ochrony swojego narodu przed dalszym rozlewem krwi. Moim zdaniem, zdecydowanie tego nie zrobił. Ponosi dużą część winy za cierpienie narodu ukraińskiego.
Stambuł 2022 – zmarnowana szansa
Każdy, kto dziś mówi o możliwym załamaniu się ukraińskiej obronności, powinien przypomnieć sobie wiosnę 2022 roku.
Intensywne negocjacje między Rosją a Ukrainą miały miejsce zaledwie kilka tygodni po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji. Pod koniec marca delegacje obu krajów spotkały się w Stambule. Dyskusje dotyczyły możliwej neutralności Ukrainy, międzynarodowych gwarancji bezpieczeństwa oraz ustaleń dotyczących spornych terytoriów.
Odbył się więc proces dyplomatyczny. Podejmowano kroki w kierunku porozumienia.
W kwietniu 2022 roku ówczesny premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson udał się do Kijowa. Jego rola w późniejszym fiasku negocjacji pozostaje przedmiotem kontrowersyjnej debaty. Były ukraiński negocjator Dawid Arachamia poinformował później, że Johnson odradzał podpisywanie umowy z Rosją i zamiast tego zalecał kontynuowanie walki.
Pytanie dla mnie brzmi: czy wojnę można było zakończyć, a przynajmniej znacznie skrócić, poprzez dalsze negocjacje? Jeśli tak, to ile osób nadal by żyło? Myślę, że setki tysięcy! Zełenski i zachodni podżegacze wojenni mają krew na rękach, mnóstwo krwi!
Ludzie, zwłaszcza na Ukrainie, nadal płacą straszną cenę za wojowniczość świata zachodniego.
Wojna nie zaczęła się w 2022 roku.
Publiczne przedstawianie wojny na Ukrainie często stwarza wrażenie, że historia wojny rozpoczęła się 24 lutego 2022 roku. Jest to historycznie nieadekwatne.
Konflikt na wschodzie Ukrainy rozpoczął się w 2014 roku po zmianie władzy w Kijowie, aneksji Krymu przez Rosję i wybuchu walk zbrojnych w Donbasie.
Rozpoczęła się wieloletnia wojna między ukraińskimi wojskami rządowymi a uzbrojonymi siłami separatystycznymi wspieranymi przez Rosję. Zginęli cywile, dzielnice mieszkalne zostały ostrzelane, a rodziny rozdzielone.
Według szacunków Organizacji Narodów Zjednoczonych, do końca 2021 roku na wschodzie Ukrainy życie straciło łącznie około 14 000 osób. Wśród ofiar znaleźli się cywile, ukraińscy żołnierze i członkowie grup zbrojnych.
Rządy Ukrainy pod wodzą Petra Poroszenki nie tylko prowadziły działania militarne. Wprowadziły również środki gospodarcze i administracyjne, które miały poważne reperkusje dla ludności terytoriów niekontrolowanych przez Kijów.
Od 2014 r. ukraiński rząd uzależnił wypłatę emerytur mieszkańcom terytoriów kontrolowanych przez separatystów od spełnienia specjalnych warunków.
Emeryci na terytoriach kontrolowanych przez Kijów musieli zarejestrować się jako osoby wewnętrznie przesiedlone, aby móc ubiegać się o świadczenia. Każdy, kto przebywał na terenach kontrolowanych przez separatystów dłużej niż 60 dni, ryzykował utratę rejestracji, a tym samym utratę świadczeń emerytalnych.
Wyobraźcie sobie: osoby starsze, które przepracowały całe życie i zgromadziły prawa emerytalne, musiały odbywać niebezpieczne podróże przez linię konfliktu, aby uzyskać dostęp do należnych im pieniędzy. Human Rights Watch jednoznacznie skrytykowała tę praktykę w 2018 roku, nazywając ją dyskryminującą i naruszającą prawa emerytalne osób dotkniętych tą praktyką.
Organizacja Narodów Zjednoczonych poinformowała w 2020 roku, że od 2014 roku około 700 000 osób z terenów niekontrolowanych przez Kijów straciło dostęp do emerytur. 700 000 osób! Nie byli to wyłącznie uzbrojeni separatyści ani rosyjscy żołnierze. Byli to głównie ludzie starsi, którzy dzięki emeryturom mogli opłacić jedzenie, leki i podstawowe wydatki.
Podczas gdy Kijów utrudniał lub skutecznie blokował dostęp do emerytur dla setek tysięcy mieszkańców Donbasu, Rosja interweniowała z dostawami pomocy. Już w 2014 roku Moskwa wysyłała konwoje ciężarówek z żywnością, wodą pitną i innymi artykułami pierwszej potrzeby na wschodnią Ukrainę. Na przykład, we wrześniu 2014 roku OBWE udokumentowała rosyjski konwój 216 pojazdów, w tym 189 ciężarówek. Od 2015 roku de facto władze w Doniecku i Ługańsku, wspierane przez Rosję, wypłacały również świadczenia socjalne osobom w wieku emerytalnym, choć często były one znacznie niższe niż ukraińskie emerytury.
Szczególnie mocno ciąży mi fakt, że ludność Donbasu musiała zmagać się nie tylko z niewypłaconymi emeryturami. W grudniu 2014 roku Amnesty International poinformowała, że proukraińskie bataliony ochotnicze blokowały konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki na terytoria kontrolowane przez separatystów. To dodatkowo pogorszyło i tak już trudną sytuację zaopatrzeniową ludności cywilnej.
Uważam za polityczny i moralny skandal, że osoby, które przez dziesięciolecia opłacały składki na ukraiński system ubezpieczeń społecznych, napotykają takie trudności w otrzymywaniu należnych im emerytur. Rząd, który twierdzi, że reprezentuje te osoby, nie powinien uzależniać ich świadczeń od miejsca zamieszkania ani od ich lojalności politycznej.
Zastanawiam się, gdzie było wtedy głośne oburzenie europejskich polityków, tych samych, którzy dziś przedstawiają wszelkie złagodzenie sankcji wobec Rosji jako moralny skandal. Gdzie byli samozwańczy obrońcy praw człowieka, gdy starsi ludzie w Donbasie musieli walczyć o emerytury, a konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki były blokowane? Gdzie była wtedy tak wychwalana europejska solidarność?
Ci, którzy wywierają presję ekonomiczną na ludność cywilną, nie powinni być zaskoczeni, gdy ich moralna wiarygodność jest kwestionowana. Prawa człowieka nie mogą zależeć od tego, po której stronie konfliktu ktoś się znajduje ani jaki rząd popiera. Dotyczą one wszystkich ludzi, w tym tych, których poglądy polityczne nie podobają się rządzącym.
Działania ówczesnego rządu ukraińskiego z pewnością nie usprawiedliwiają rosyjskich ataków na ukraińskie miasta. Stanowią one jednak część prehistorii tej wojny. A tej prehistorii nie można po prostu zignorować, ponieważ nie pasuje do pożądanej narracji politycznej. Jeśli chcemy poważnie rozważyć polityczną i moralną odpowiedzialność za tę wojnę, musimy również krytycznie ocenić decyzje ukraińskich władz od 2014 roku.
Kaja Kallas – ciągle nowe sankcje, ale żadnej strategii pokojowej
Szefowa unijnej dyplomacji Kaja Kallas zareagowała na decyzję USA następującym oświadczeniem:
„Zawieszenie sankcji wobec rosyjskiego oleju napędowego zapewnia Moskwie dodatkowe dochody”.
Dodała, że Europa nie zmniejszy presji na Rosję. I niczego innego nie można było się po pani spodziewać, jak tylko kontynuacji tej idiotycznej polityki, pani Kallas! Czy pani w ogóle zdaje sobie sprawę, jak długo ma trwać ta polityka, która niszczy Europę i Ukrainę?
Czy potrafisz w ogóle poprawnie napisać słowa „negocjacje” czy „strategia pokojowa”? Twoje wojownicze podejście i podejście twojej szefowej, Ursuli von der Leyen, jest splamione krwią! Fakt, że UE otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla w 2012 roku, jest przez ludzi takich jak wy farsą! Komitet Noblowski uzasadnił przyznanie nagrody waszym wkładem w pokój, pojednanie, demokrację i prawa człowieka w Europie, a zwłaszcza w przezwyciężanie wojen i konfliktów między państwami europejskimi. A co wy robicie? Podsycacie wojnę. Jesteście kompletnie niekompetentni i hańbicie Europę!
Sankcje były nakładane, rozszerzane i zaostrzane przez lata. Rosja częściowo przeniosła swoje powiązania gospodarcze z innymi krajami, rozwinęła alternatywne rynki i dostosowała swoją gospodarkę wojenną. Sankcje kosztują Rosję – bez wątpienia! Ale czy zakończyły wojnę? Czy zmusiły rosyjski rząd do ustępstw, których domagała się Bruksela? Czy stworzyły trwały europejski porządek pokojowy?
Nie, nie zrobili tego. Te sankcje przypominają mi małe dzieci w piaskownicy, bijące się nawzajem po głowach plastikowymi łopatkami i uparcie twierdzące, że mają rację. Pani Kallas i pani von der Leyen najwyraźniej przeniosły tę grę w piaskownicy na wielką scenę polityczną. Tyle że tutaj nie chodzi o zamki z piasku, ale o środki do życia i ludzkie życie. Tak nie wygląda polityczny zdrowy rozsądek.
UE nadal realizuje strategię, której deklarowanym celem jest osłabienie gospodarcze Rosji, nie przedstawiając jednak przekonujących wyjaśnień, w jaki sposób ma to doprowadzić do pokoju podlegającego negocjacjom.
Pani Kallas, Europa nie potrzebuje polityki zagranicznej, której głównym elementem są ciągle nowe sankcje. Europa potrzebuje polityki zagranicznej, która deeskaluje konflikty, ułatwia negocjacje i chroni życie ludzi. Ale pani tego nie potrafi! Proszę iść i zabrać ze sobą panią von der Leyen! Zełenski na pewno znajdzie dla pani odpowiednie miejsce!
Friedrich Merz i europejska polityka wytrwałości
Kanclerz Niemiec Friedrich Merz potwierdził również stałe wsparcie Niemiec dla Ukrainy podczas niedawnego szczytu UE. Rządy europejskie zamierzają utrzymać swoją pomoc, mimo że Waszyngton coraz bardziej dystansuje się od swojej dotychczasowej roli.
Uważam to stanowisko za politycznie nieodpowiedzialne, jeśli nie będzie mu towarzyszyć równie zdecydowana inicjatywa dyplomatyczna. Panie Merz, jak długo jeszcze Ukraina ma się opierać? Ilu jeszcze młodych mężczyzn ma zginąć na froncie? Ile jeszcze miliardów euro mają wpłacić europejscy podatnicy, zanim w końcu odbędzie się poważna debata na temat realnych możliwości zakończenia wojny?
Ciągłe deklaracje poparcia dla Ukrainy brzmią moralnie imponująco, nawet jeśli są głupie. Ale co to właściwie znaczy?
Czy należy stanąć po stronie narodu ukraińskiego, wspierając strategię militarną, której szanse powodzenia stają się coraz bardziej wątpliwe? Czy też należy przede wszystkim stanąć po stronie reżimu politycznego, zinfiltrowanego przez faszystów i podejrzewanego o korupcję, który jak dotąd nie osiągnął swoich celów?
Nie chcę, żeby Ukraina została zniszczona. Chcę, żeby ta wojna się skończyła. I uważam za niedopuszczalne, gdy europejscy politycy stwarzają wrażenie, że kontynuacja konfliktu zbrojnego jest uzasadniona tylko dlatego, że wynegocjowany pokój mógłby wymagać bolesnych ustępstw.
Pokój nie zawsze oznacza spełnienie wszystkich żądań jednej strony. Pokój oznacza przede wszystkim, że ludzie przestaną umierać.
Sprawiedliwy i trwały pokój musi obejmować gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy. Jednak każdy, kto stawia jedynie maksymalistyczne żądania i odrzuca każdą realną możliwość kompromisu, ryzykuje utrwalenie procesu umierania. Uważam pana, panie Merz, za równie niekompetentnego jak pani von der Leyen i pani Kallas. Jestem pewien, że Zełenski również ma dla pana wygodne miejsce.
Sankcje UE – bumerang gospodarczy
Europa wyrządziła sobie znaczne szkody gospodarcze poprzez sankcje i politykę energetyczną. Przez dekady Niemcy korzystały ze stosunkowo tanich dostaw energii z Rosji. Szczególnie energochłonne gałęzie przemysłu w tym kraju były uzależnione od niezawodnych dostaw gazu ziemnego.
Wraz z niemal całkowitym wstrzymaniem dostaw gazu rosyjskimi rurociągami, sytuacja gospodarcza uległa fundamentalnej zmianie. Wyższe ceny energii obciążyły przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe. Konkurencyjność kluczowych branż znalazła się pod dodatkową presją.
Każdy, kto sztucznie ogranicza energię lub politycznie ogranicza dostęp do niedrogich źródeł, musi liczyć się z konsekwencjami ekonomicznymi w kraju uprzemysłowionym. Podstawy ekonomii, panie Merz i panie Habeck! Podczas gdy Stany Zjednoczone, kierując się własnym interesem, wznawiają teraz interesy z Rosją, Europa najwyraźniej ma trzymać się polityki, która obciąża również jej własne przedsiębiorstwa i obywateli. Cóż za groteskowa sytuacja! Wygląda na to, że Amerykanie są mądrzejsi od Europejczyków. Powiedzenie „A” nie oznacza, że trzeba powiedzieć „B”; można również zdać sobie sprawę, że „A” było błędne. Nie jestem już pewien, czy pańskie zdolności umysłowe są w stanie pojąć te słowa, panie Merz. Być może jest pan po prostu zbyt ograniczony, by w rozsądnym stopniu postrzegać rzeczywistość.
Amerykanie kupują rosyjski diesel, bo chcą obniżyć ceny energii. A Europejczycy mają nadal godzić się na niekorzystne warunki ekonomiczne, aby wywierać presję na Rosję.
Ciekawe, jak długo jeszcze Europejczycy będą tolerować taką politykę. Mam nadzieję, że niedługo!
NATO i odpowiedzialność Zachodu
Każdy, kto chce zrozumieć przyczyny tej wojny, nie może ignorować ekspansji NATO na wschód i zachodniej polityki bezpieczeństwa.
Rosja od wielu lat jasno daje do zrozumienia, że uważa dalszą ekspansję NATO w swoje granice za zagrożenie. Te obawy dotyczące bezpieczeństwa były często bagatelizowane na Zachodzie lub traktowane jako preteksty.
Aby europejski ład bezpieczeństwa był skuteczny, trzeba brać pod uwagę interesy nie tylko jednej strony.
Ukraina naturalnie posiada prawo do suwerenności państwowej. Jednak interesy bezpieczeństwa Rosji nie znikają tylko dlatego, że zachodni politycy uznają je za bezpodstawne.
Nie oznacza to, że rosyjska inwazja w 2022 roku była uzasadniona w świetle prawa międzynarodowego. Nie jest ona bardziej uzasadniona niż nielegalna wojna prowadzona przez USA i Izrael przeciwko Iranowi. Oznacza to jednak, że należy poruszyć kwestię tła politycznego i współodpowiedzialności podmiotów zachodnich.
Moim zdaniem NATO, poprzez swoją politykę rozszerzenia i narastającą konfrontację militarną, znacząco przyczyniło się do eskalacji europejskiego konfliktu bezpieczeństwa. Oskarżam też wiodące siły polityczne w Waszyngtonie i Europie o niedostateczne wykorzystanie możliwości dyplomatycznego rozwiązania konfliktu.
Sojusz, który postrzega siebie jako sojusz defensywny, powinien być oceniany pod kątem tego, czy jego polityka zapewnia bezpieczeństwo, czy też generuje nowe ryzyko eskalacji. Moim zdaniem NATO przekształciło się w pakt ofensywny.
Nie więcej broni, ale wreszcie negocjacje.
Mam nadzieję, że zmiana kursu Ameryki stanie się punktem wyjścia do szerszej inicjatywy dyplomatycznej.
Moim zdaniem obejmuje to również krytyczną ocenę dostaw broni i usług wsparcia wojskowego oraz nietraktowanie ich kontynuacji jako celu samego w sobie.
Jednak nagłe wycofanie wszystkich systemów obrony powietrznej i wywiadu wojskowego mogłoby dodatkowo zagrozić ukraińskiej ludności cywilnej i zachęcić Rosję do dalszych ataków. Dlatego skoordynowane, weryfikowalne zawieszenie broni, a następnie negocjacje, byłyby lepszym rozwiązaniem niż samo militarne wycofanie się z Ukrainy.
Unia Europejska powinna potraktować złagodzenie amerykańskich sankcji jako okazję do gruntownego przemyślenia własnej polityki. Konieczne są rozmowy z Moskwą. Niezbędne są gwarancje bezpieczeństwa, które zaspokoją uzasadnioną potrzebę ochrony Ukrainy. Konieczna jest również gotowość do włączenia rosyjskich interesów bezpieczeństwa do przyszłego europejskiego porządku pokojowego.
Przede wszystkim potrzebujemy polityków, którzy nie będą postrzegać każdych negocjacji jako słabości, a każdego kompromisu jako kapitulacji.
A do tego potrzebne są Stany Zjednoczone, które położą kres kompleksowi militarno-przemysłowemu, który wypełnia księgi zamówień napięciami i wojnami.
Przestań umierać!
Donald Trump prawdopodobnie działa przede wszystkim w swoim własnym interesie. Chce obniżyć ceny energii, zwiększyć swoje szanse polityczne w wyborach uzupełniających i zaprezentować się jako skuteczny prezydent.
Ten zamiar może spotkać się z krytyką moralną. Ja również. Ale jeśli jego decyzja pomoże przełamać ugruntowane stanowiska i utorować drogę do negocjacji, to będzie to postęp.
Nie muszę lubić Trumpa. Nie muszę lubić Putina. Nie muszę też lubić Zełenskiego, Merza, Macrona ani Kallasa.
Interesuje mnie, czy ich decyzje przyczyniają się do tego, że ludzie nadal umierają, czy też mogą wreszcie żyć w spokoju.
Mam już serdecznie dość nieustannych haseł o wytrwałości, ciągle nowych pakietów sankcji i samozadowolonej retoryki wojennej europejskich polityków.
Ci, którzy pragną pokoju, muszą być gotowi na rozmowy z wrogami. Ci, którzy rozmawiają tylko z przyjaciółmi, nie potrzebują negocjacji pokojowych.
Ludzie Ukrainy mają prawo do przyszłości, która nie będzie składała się tylko z okopów, ataków dronów, zniszczonych domów i coraz większej liczby grobów.
A narody Europy mają prawo do polityki, która poważnie traktuje ich interesy ekonomiczne i bezpieczeństwa, zamiast podporządkowywać je nieustannej konfrontacji.
Dość politycznej samouwielbienia! Dość spirali eskalacji! Dość umierania!
Europa nie potrzebuje kolejnego pokolenia polityków, którzy zarządzają wojną i finansują jej kontynuację. Europa potrzebuje mężów stanu i kobiet stanu, którzy mają odwagę negocjować pokój – a nie politycznych marionetek.
+++
Notatki i źródła
Jeszcze jedna osobista uwaga, drodzy czytelnicy! Książka „ Korona – Ostatni Rozdział Jeszcze Nie Napisany ” została opublikowana online 20 sierpnia 2026 roku. Wiele napisano o koronawirusie – głównie skupiając się na jego indywidualnych aspektach. Niniejsza książka stanowi próbę ujęcia tych licznych fragmentów w spójny obraz. W 18 rozdziałach analizuje ona polityczne, społeczne, medyczne, medialne i psychologiczne aspekty ery koronawirusa: od statystyk i kampanii szczepień, przez naruszenia praw podstawowych, protokoły RKI i medialną manipulację opinią publiczną, aż po opór i wciąż nieadekwatne rozliczenie z pandemią.
Ta książka jest skierowana szczególnie do osób, które w obliczu sprzecznych relacji wciąż zadają sobie pytanie: Co właściwie wydarzyło się w tamtych czasach? Nie daje ona gotowej odpowiedzi, lecz raczej powiązania, sprzeczności i różne perspektywy jako podstawę do wyrobienia sobie własnego osądu.
Moja książka „ Podróż do Jaźni ” ukazała się 2 lipca 2026 roku. Zawarte w niej teksty zachęcają czytelników do kwestionowania znanych schematów myślenia i działania bez tworzenia nowych dogmatów. Łączą one w sobie spostrzeżenia z filozofii, duchowości, psychologii i doświadczenia życiowego, tworząc przystępną i bliską refleksję nad tym, co znaczy być człowiekiem. Tematy takie jak autorefleksja, siła chwili obecnej, dawanie i branie, wdzięczność, miłość, tolerancja, rozwój osobisty i radzenie sobie z wyzwaniami życiowymi stanowią kamienie milowe tej podróży.
W niedawnym wywiadzie z norweskim politologiem Glennem Diesenem, ekonomista profesor Jeffrey Sachs przedstawia ponury obraz Europy. Kontynent nie znalazł swojego miejsca w już ukształtowanym świecie wielobiegunowym.
Zamiast tego kurczowo trzyma się przestarzałego sojuszu transatlantyckiego, odcina się od gospodarczych źródeł energii Rosji i Chin oraz ignoruje fundamentalne zmiany nadchodzących dekad – zwłaszcza dynamikę demograficzną i gospodarczą Afryki i Eurazji.
Sachs, który niedawno przebywał w Brukseli, podsumowuje swoje wrażenia następująco: „Nie ma kierunku dla Europy”. Nie ma niezależnej doktryny bezpieczeństwa i obrony poza NATO, a samo NATO się rozpada. Pomimo ponad 60 lat wysiłków na rzecz integracji, 27 państw członkowskich nie osiągnęło prawdziwej jedności w polityce zagranicznej, gospodarczej ani obronnej. „Nie jest do końca jasne, co myślą teraz europejscy przywódcy, poza tym, że są w trybie defensywnym. Nie myślą konstruktywnie”.
Zła stawka na USA
Cała strategia przyszłości Europy opiera się na sojuszu transatlantyckim – i jest to błędne z dwóch powodów. Po pierwsze, Stany Zjednoczone traktują Europę z pogardą i nie okazują jej większego zainteresowania; priorytety Waszyngtonu leżą na ich własnym podwórku i w Azji Wschodniej. Po drugie, rzeczywiste działania w globalnej gospodarce, technologii i bezpieczeństwie nie rozgrywają się już przede wszystkim na Zachodzie. Wyzwania i szanse dla Europy leżą głównie na kontynencie euroazjatyckim.
„Przyszłość Europy powinna opierać się bardziej na relacjach z Rosją, Chinami, Indiami i resztą euroazjatyckiego superkontynentu niż na USA” – powiedział Sachs. Zamiast tego budowane są mury przeciwko Rosji – kluczowemu partnerowi gospodarczemu jeszcze kilka lat temu – a ten sam błąd powtarza się teraz w odniesieniu do Chin. Opisał strach przed Rosją jako „niezwykle poważny irracjonalizm”. Narastający sceptycyzm wobec Chin, argumentował, jest w połowie zwykłą adaptacją do amerykańskich neuroz, a w połowie europejskim pesymizmem i protekcjonizmem.
Afryka jako pomijana rzeczywistość
Krótkowzroczność jest szczególnie widoczna, gdy spojrzymy na Afrykę. Kontynent ten liczy obecnie około 1,5 miliarda ludzi – prawie cztery razy więcej niż Europa – i według prognoz ONZ do połowy stulecia liczba ta ma osiągnąć około 2,5 miliarda, a do 2100 roku około 3,5 miliarda (co stanowi około jedną trzecią światowej populacji). W połowie XX wieku Afryka stanowiła 9 procent światowej populacji; dziś stanowi 18 procent, a do 2050 roku będzie to jedna czwarta.
Jeśli dzisiejsze, liczne pokolenie młodych ludzi w Afryce otrzyma solidne wykształcenie, ich przyszłość gospodarcza będzie świetlana i pozostaną w swoich krajach ojczystych. Jeśli edukacja pozostanie niewystarczająca, to pokolenie stanie w obliczu katastrofy społecznej i niestabilności geopolitycznej. Europa dysponuje technicznymi możliwościami wspierania wysokiej jakości edukacji na masową skalę, ale nie robi tego systematycznie. „Wszystkie te problemy rozwojowe zostały całkowicie zepchnięte na margines przez wojnę na Ukrainie. To błąd”.
Brakuje długoterminowego myślenia
Sachs wspomina swoje własne badanie z 1995 roku dla Azjatyckiego Banku Rozwoju ( Emerging Asia , opublikowane w 1997 roku). Przewidywał wówczas, że udział Azji w światowej gospodarce wzrośnie o 20 punktów procentowych do 2025 roku. Badanie zostało opublikowane na krótko przed azjatyckim kryzysem finansowym i zostało zignorowane. Dwadzieścia pięć lat później prognoza ta okazała się niemal idealnie trafna. Tego rodzaju przyszłościowe myślenie – „gdzie krążek zmierza, a nie gdzie jest” (gwiazda hokeja na lodzie Wayne Gretzky) – jest właśnie tym, czego brakuje w Europie i USA. W Chinach intensywnie planuje się i rozważa rok 2049.
Europa, z obecną populacją około 450 milionów (około 5% populacji świata), do końca stulecia odnotuje dalszy spadek swojego udziału. Nawet cały „transatlantycki Zachód”, który w 1950 roku odpowiadał za połowę światowej gospodarki, pod koniec XXI wieku osiągnie 15% lub mniej. „To nie jest przyszłość. To tylko niewielki fragment niezwykle zróżnicowanego świata”.
Rosja myśli bardziej realistycznie
Rosja lepiej zrozumiała sytuację. Jej bliskie powiązania gospodarcze, geopolityczne i w dziedzinie bezpieczeństwa z Chinami nie są jedynie doraźnym rozwiązaniem wynikającym z błędów USA, ale raczej właściwą orientacją dla kraju euroazjatyckiego. Jeśli Zachód wysadzi rurociągi, nałoży sankcje i zaprzeczy bezpieczeństwu, Rosja będzie miała do dyspozycji rozległy świat poza UE. „To trafniejsza ocena”.
Około 2010/2015 roku Europa miała rację: rosnące więzi gospodarcze z Rosją, niemiecki przemysł uzależniony od taniej rosyjskiej energii, inwestycje w Rosji i ambicje w zakresie przyszłych technologii. Wszystko to zostało utracone. Nawet Angela Merkel w 2008 roku uznała zobowiązanie Ukrainy do członkostwa w NATO za poważny błąd – „tożsame z wypowiedzeniem wojny” z rosyjskiej perspektywy – ale uległa. Presja grupy i strach przed utratą miejsca przy stole negocjacyjnym do dziś uniemożliwiają wydawanie jednoznacznych oświadczeń. Viktor Orbán, który opowiadał się przeciwko wojnie z Rosją i za dobrymi stosunkami z Chinami, został uznany za wroga.
Więcej Europy, ale innej
Sachs odrzuca uproszczone wezwanie do „mniej Europy”, podnoszone przez wiele sił opozycyjnych w odpowiedzi na frustrację katastrofalną polityką Brukseli. W świecie wielkich mocarstw (Indie z 1,5–1,7 miliarda mieszkańców, Chiny z 1,4 miliarda, silniejsza Unia Afrykańska, Rosja z 17 milionami kilometrów kwadratowych) 27 małych księstw zostałoby łatwo rozbitych. Potrzeba więcej i lepszych struktur europejskich – strategicznych, gospodarczych i nastawionych na pokój. To stanowisko jest obecnie praktycznie nieobecne w polityce europejskiej.
Obecne władze Europy myślą kategoriami lat 1990 i 2010, traktując wielobiegunową rzeczywistość jako chwilowe zaburzenie. Diagnoza Sachsa jest jasna: bez realistycznego podejścia do geografii, demografii i rzeczywistych ośrodków władzy w nadchodzących dekadach Europa pozostanie zjawiskiem marginalnym, pozbawionym własnej strategii.
Napędzając machinę wojenną Moskwy? USA i Europa kupują rekordowe ilości rosyjskiego eksportu energii.
Wojna na Ukrainie zawsze miała na celu wszczęcie wojny zastępczej w celu pokonania Rosji.
Sprzeczności te są absurdalne, ale rzucają światło na zbrodniczą wojnę zastępczą, jaką Stany Zjednoczone i mocarstwa europejskie prowadziły przeciwko Rosji pod pretekstem „obrony Ukrainy”.
Sankcje Zachodu przeciwko Rosji – państwu objętemu najostrzejszymi sankcjami na świecie – miały rzekomo na celu ukaranie Moskwy za jej rzekomo niesprowokowaną agresję na Ukrainę.
Stany Zjednoczone niedawno uchwaliły „piekielną ustawę o sankcjach”, nazwaną na cześć zmarłego senatora Lindseya Grahama, podżegacza wojennego. Jej celem jest sparaliżowanie rosyjskiej gospodarki, głównie poprzez zablokowanie eksportu energii.
Podobnie, Unia Europejska nałożyła ponad 20 rund sankcji na Rosję w ciągu ostatnich czterech lat, ponownie rzekomo w celu zablokowania eksportu rosyjskiej ropy naftowej i gazu. UE zobowiązała się do wstrzymania całego importu rosyjskiej energii do końca tego roku.
Oficjalnym uzasadnieniem Waszyngtonu i stolic europejskich jest pociągnięcie Rosji do odpowiedzialności za jej rzekomą inwazję i naruszenie suwerenności Ukrainy. Zachodnie embarga na rosyjską gospodarkę ogłoszono natychmiast po rozpoczęciu specjalnej operacji wojskowej Moskwy w lutym 2022 roku. (Prawdziwym tłem operacji MSO – o którym nie informowały zachodnie media – był wspierany przez NATO zamach stanu w Kijowie w 2014 roku i uzbrojenie neonazistów w celu prowadzenia wojny zastępczej przeciwko Rosji).
Stany Zjednoczone, Unia Europejska i oczywiście Wielka Brytania przedstawiły próbę blokady gospodarczej Rosji jako dowód na to, że Zachód przestrzega prawa międzynarodowego i wspiera Ukrainę. Ta ostatnia jest przedstawiana w zachodnich mediach jako delikatne, niewinne stworzenie demokracji, atakowane przez śliniącego się rosyjskiego tyrana.
Krótko mówiąc: Sankcje są przedstawiane zachodniej opinii publicznej jako wiarygodny sposób na sparaliżowanie „rosyjskiej machiny wojennej”. Wątpliwa logika jest taka, że gdyby udało się zatrzymać eksport ropy i gazu z Moskwy, Rosja nie byłaby już w stanie kontynuować wojny na Ukrainie.
Jednak to rzekomo szlachetne zachodnie uzasadnienie legło w gruzach po tym, jak Departament Skarbu USA zniósł sankcje nałożone na eksport rosyjskiego oleju napędowego na najbliższe sześć miesięcy, aby zwiększyć globalną podaż ropy i ograniczyć gwałtownie rosnące ceny energii.
Kolejnym druzgocącym ciosem dla fasady zachodnich „zasad” było ujawnienie przez rosyjskiego ministra energii Aleksandra Nowaka, że Unia Europejska nadal importuje niemal tyle samo rosyjskiej energii, co przed wojną. (Posłuchajcie, jakie milczą zachodnie media!)
Od 2022 roku UE zakupiła rosyjskie węglowodory o łącznej wartości 320 miliardów dolarów. Dla porównania, wydatki te znacznie przewyższają pomoc udzieloną Ukrainie przez rządy europejskie, która według danych UE wynosi około 226 miliardów dolarów.
Jak wytłumaczyć tę sprzeczność? Rządy europejskie rzekomo przeznaczają setki miliardów dolarów z podatków na obronę Ukrainy, a jednocześnie te same rządy dają Rosji o wiele, wiele więcej, kupując jej zasoby energetyczne. Jak sami mówią, Bruksela i inne europejskie stolice „napędzają rosyjską machinę wojenną”.
Stany Zjednoczone również są dwulicowe. W 2022 roku Amerykanie wysadzili w powietrze gazociąg Nord Stream, aby Europa nie była uzależniona od rosyjskiej ropy. Waszyngton nałożył również sankcje na rosyjską energię, jednocześnie zwiększając eksport droższego gazu do Europy. Jednak w zeszły piątek, 9 października, ku konsternacji i zaniepokojeniu Europy i Ukrainy, prezydent Donald Trump ogłosił, że osiągnął porozumienie z Władimirem Putinem w sprawie wprowadzenia na rynek światowy 3,5 miliona ton rosyjskiego oleju napędowego, aby złagodzić presję wynikającą z paraliżująco wysokich cen paliw.
Co się stało z amerykańskimi prawami zakazującymi „handlu z wrogiem”?
Oczywiście, Trump desperacko dąży do obniżenia rekordowo wysokich cen paliw, będących następstwem jego zbrodniczej agresji wobec Iranu i odwetowej blokady szlaku naftowego przez Zatokę Perską. W sytuacji, gdy wybory parlamentarne za trzy tygodnie, Trump stara się uspokoić gniew amerykańskich konsumentów i uchronić Partię Republikańską przed druzgocącą porażką, która mogłaby zaszkodzić jego prezydenturze.
Z czystej korzyści Trump chce ratować swoją polityczną skórę eksportem rosyjskiego oleju napędowego. Niektórzy obserwatorzy mogą mieć wątpliwości, czy Moskwa powinna przystać na Trumpa, skoro Waszyngton dostarcza kijowskiemu reżimowi rakiety i dane wywiadowcze. Być może Kreml liczy na to, że Trump nadal będzie w stanie wynegocjować porozumienie pokojowe na Ukrainie.
Kolejnym sprytnym posunięciem Moskwy może być to, że umowa z Trumpem dotycząca oleju napędowego wywołała falę oskarżeń ze strony Europy i Ukrainy, znacząco podważając oś transatlantycką. Czy to polityczne judo Putina?
Europejscy partnerzy z NATO i marionetkowy prezydent Kijowa, Wołodymyr Zełenski, zareagowali bezprecedensowymi obelgami i buntowniczym oporem wobec Trumpa. Oskarżyli amerykańską głowę państwa o zdradę i opowiedzenie się po stronie Rosji. Nawet w Waszyngtonie Trump został nazwany „zdrajcą”.
Trump i jego sztab odpowiedzieli gniewnie, nazywając Europejczyków „hipokrytami” w świetle ich własnych rekordowych zakupów rosyjskiej energii. Trump zażądał nawet zastąpienia Zełenskiego kimś, z kim mógłby współpracować.
Zełenski ze swojej strony podwoił swój opór, nazywając Trumpa „słabym” i oskarżając go o narażanie życia Ukraińców. Odmówił wstrzymania ukraińskich nalotów na rosyjskie rafinerie ropy naftowej, czego domagał się Biały Dom. Co więcej, ten małostkowy, chciwy narkoman próbował szantażować Trumpa, sugerując, że „wstrzyma” naloty na rosyjską infrastrukturę energetyczną, „jeśli” Pentagon dostarczy więcej pocisków Patriot.
Gniew Trumpa wobec Zełenskiego i jego europejskich zwolenników eksplodował. Uważa on, że blokowanie jego umowy z Rosją na dostawę oleju napędowego jest nie tylko hipokryzją, ale także politycznym atakiem na jego prezydenturę przed kluczowymi wyborami w listopadzie.
Ta katastrofa to pyszna farsa. Zachowanie Amerykanów i Europejczyków ujawnia się w całej okazałości: bez zasad i uczciwych pobudek. Zaraza dotyka ich wszystkich.
Zarówno Stany Zjednoczone, jak i ich europejscy partnerzy kupują rosyjską energię jak nigdy dotąd, aby wesprzeć swoje zmagające się z problemami gospodarki. Sankcje, które nałożyli na Rosję, nigdy nie miały nic wspólnego z „przestrzeganiem prawa międzynarodowego” ani „obroną Ukrainy”.
Zgodnie z ich własną oszukańczą logiką, państwa NATO, kontynuując zakupy rosyjskiej ropy i gazu, jakby wszystko było normalne, napędzają rosyjską machinę wojenną.
Ta sprzeczność z kolei obnaża oszustwo wojny na Ukrainie. Nigdy nie chodziło o ochronę demokratycznej Ukrainy – skorumpowanej neonazistowskiej dyktatury – ani o bezpieczeństwo europejskie przed rosyjskim „zagrożeniem”.
Cały ten morderczy epizod ostatecznie sprowadzał się do wszczęcia wojny zastępczej w celu pokonania Rosji. Ta tajna polityka to kolosalna zbrodnia agresji, która pochłonęła miliony istnień ludzkich i doprowadziła do bankructwa zachodnich społeczeństw. Co więcej, jest to całkowicie nieudana polityka, którą zachodnie rządy ukrywają, aby uniknąć odpowiedzialności. Zniszczenie i oszustwo idą ręka w rękę.
Szczególnie niepokojące jest to, że farsa ta mogłaby zostać ujawniona wiele lat temu, gdyby zachodnie media faktycznie podawały fakty, zamiast pełnić rolę propagandy, za którą tak ewidentnie stoją – umożliwiając zbrodniczą agresję swoim imperialistycznym panom.
Dzień po tym, jak Zełenski oskarżył USA o ograniczenie „wsparcia wywiadowczego” i brak wczesnego ostrzegania przed rosyjskimi atakami rakietowymi na Kijów, na Ukrainie wybuchło zamieszanie.
Teraz władze kraju oskarżyły również USA o ograniczenie wsparcia dla Starlink.
Wszystko zaczęło się od wpisu znanego ukraińskiego działacza Serhija Sternenki, który szczegółowo opisał, w jaki sposób terminale Starlink na Ukrainie były ograniczane po próbie przekroczenia pewnego ograniczenia prędkości:
Jak widać, oskarża on firmę SpaceX Elona Muska o ingerencję, co wywołało burzę nienawiści skierowaną w stronę Muska ze strony powiązanych z Ukrainą mediów społecznościowych.
Musk natychmiast odpowiedział, wyjaśniając: wojskowa wersja Starlinka jest w rzeczywistości obsługiwana przez Departament Obrony USA pod nazwą Starshield i nie jest kontrolowana przez Muska ani SpaceX. Można zobaczyć, jak odpowiada bezpośrednio samemu byłemu ministrowi obrony Mychajło Fiodorowowi – warto zauważyć, że Fiodorow twierdzi, iż łączność była już wówczas przywracana:
Musk był zmuszony pozbyć się tej gałęzi swojej firmy już na wczesnym etapie wojny, aby móc nadal prezentować „neutralne” oblicze swojego przedsiębiorstwa i nie wiązać go w niejasny sposób z ofensywnymi działaniami wojskowymi, które – jak zapewne wiedział – zostałyby zepchnięte na bardzo „szare” obszary etyki, takie jak ataki na rosyjską infrastrukturę cywilną i podwójnego przeznaczenia.
Mimo wszystko musimy przyznać, że moment ten jest nieco podejrzany, biorąc pod uwagę, że zaledwie kilka dni temu Musk wypowiedział się bardzo ostro na temat Zełenskiego:
A może jednak kryje się za tym coś więcej?
Po pierwsze, należy wspomnieć, że pomimo zapewnień Fiodorowa o przywróceniu służby, pojawiły się kontr-roszczenia, że jego ogłoszenie było przedwczesne, a usługi w rzeczywistości nadal nie spełniały oczekiwań.
Kilka ukraińskich brygad również zgłosiło swoje problemy. Oto 7. Korpus Powietrznodesantowy AFU:
Ukraiński 7. Korpus Szybkiego Reagowania Sił Powietrzno-Szturmowych informuje, że dziś rano na kierunku Hulajpole/Orichów w obwodzie zaporoskim występują zakłócenia w działaniu Starlinku.
Tak zwany pakiet Starshield, który odpowiada za transmisję danych dla lotów dronów, został ograniczony do prędkości 110-120+ km/h, co może spowodować utratę połączenia na 10-20 sekund, co utrudnia sterowanie dronami. Dodatkowo, starty szybkich dronów średniego zasięgu stały się praktycznie niemożliwe.
Już dziś rano niektóre misje 7. Korpusu musiały zostać odwołane z powodu ograniczeń Starlinku i problemów z komunikacją.
Serhij Flash, najbardziej wpływowa postać na Ukrainie w tej dziedzinie, również potwierdził, że ograniczenia dotyczące sieci Starlink weszły w życie:
Na swoim kanale TG wdał się w więcej szczegółów:
Wszyscy piszą o tym, jak ograniczenia związane z „Starlinkiem” wpłynęły na misje dalekiego zasięgu i logistykę na froncie, ale mamy jeszcze jeden poważny problem.
„Starlink” jest wykorzystywany w najskuteczniejszym obecnie rozwiązaniu (samoloty przechwytujące) do ochrony naszej przestrzeni powietrznej przed odrzutowymi dronami „Shahed”.
W rzeczywistości, swoimi działaniami, nasi partnerzy pozbawiają nas jednej z niewielu szans na obronę kraju przed tymi odrzutowymi „Shahedami”.
Zwraca uwagę na ważną i niedocenianą część tej opowieści: że Starlink jest wykorzystywany nie tylko ofensywnie przez ukraińskie drony dalekiego zasięgu, ale także defensywnie w przechwytywaczach, które atakują rosyjskie obiekty uderzeniowe, atakujące Kijów. W związku z tym niedawne, paraliżujące ataki Rosji na obiekty w Kijowie mogą stać się jeszcze gorsze, jeśli te zakłócenia będą się utrzymywać.
W świetle powyższego, dziś WaPo ujawniło szokującą informację, że Stany Zjednoczone faktycznie grożą kluczowym ukraińskim pracownikom odcięciem dostępu do informacji wywiadowczych, jeśli Zełenski będzie kontynuował ataki na rosyjskie złoża naftowe:
Według osoby znającej sprawę, Stany Zjednoczone zagroziły w poniedziałek wstrzymaniem udostępniania informacji wywiadowczych Ukrainie.
Przedstawiciele amerykańskiego wywiadu ostrzegli ambasadę Ukrainy w Waszyngtonie, żejeśli dojdzie do kolejnych ataków na rosyjskie obiekty energetyczne, Stany Zjednoczone natychmiast wstrzymają wszelką wymianę informacji wywiadowczych. Amerykański wywiad nie został odcięty, przynajmniej nie całkowicie, ale zagrożenie nadal istnieje – powiedziała osoba, która go podała.
„Ostrzeżenia były tak powszechne, że każdy, kto miał nazwisko brzmiące po ukraińsku, otrzymał telefon” – powiedział informator. Ten typ pocisku, który uderzył w Kijów, omijał już wcześniej systemy alarmowe, ale ostatnio nie, dodał informator.
Powyższy cytat zawiera kilka interesujących spostrzeżeń.
Po pierwsze, jeśli Stany Zjednoczone rzeczywiście zaczęły ostrzegać przed odcięciem dostępu do informacji wywiadowczych, możemy śmiało założyć, że ostatnie kilka dni niepokoju było uzasadnione i że Trump prawdopodobnie próbował na próbę przedłużyć tymczasowe odcięcie, aby wysłać sygnał. Cytat zawiera nawet uściślenie, mówiące, że amerykański wywiad nie został jeszcze „całkowicie” odcięty.
Inną interesującą częścią była ostatnia część, ponownie sugerująca, że Rosja używała jakiegoś „typu pocisku”, który wcześniej omijał nawet amerykański system wczesnego ostrzegania, ale „nie ostatnio”. Możemy jedynie założyć, że chodzi o warianty balistyczne S-400, o których mówiliśmy w ostatniej aktualizacji, do których Stany Zjednoczone najwyraźniej się już przystosowały.
Jak podają liczne źródła zaznajomione ze sprawą, Stany Zjednoczone mogły celowo wstrzymać się z wydaniem wczesnych ostrzeżeń o rosyjskich atakach na Ukrainę w tym tygodniu.
Prezydent Wołodymyr Zełenski powiedział, że Ukraina „nie otrzymała żadnego ostrzeżenia od swoich partnerów”, gdy Rosja we wtorek rano rozpoczęła ostrzał rakietowy w kierunku Kijowa i innych lokalizacji.
W artykule tym znajduje się jeszcze jedna ciekawa informacja:
Źródła podały, że Stany Zjednoczone nie dostarczyły żadnych informacji wywiadowczych na temat wystrzelenia przez Rosję rakiet balistycznych podczas jednego z incydentów na początku tego roku,powołując się na potrzebę skoncentrowania większych zasobów na Bliskim Wschodzie.
Pokazuje to, że Stany Zjednoczone żonglują swoimi ograniczonymi zasobami kosmicznymi, dzieląc je między różne teatry konfliktu, który same sprowokowały, i próbując jednocześnie nim zarządzać.
Wciąż pojawiają się różne twierdzenia ze strony Ukrainy, że system Starlink nie został w pełni przywrócony, jak twierdzą Fedorov i inni:
Niezależnie od tego, co naprawdę wydarzyło się w związku z wczesnym ostrzeżeniem i fiaskiem projektu Starlink, faktem pozostaje, że Stany Zjednoczone najwyraźniej wysłały Ukrainie ostateczne ultimatum, że wywiad zostanie całkowicie odcięty, jeśli Ukraina będzie nadal atakować rosyjską energię – tak przynajmniej wynika z wcześniejszych doniesień.
Ukraina już od wczoraj wieczorem atakuje rosyjską energię i zapowiada kontynuację tych działań. To może oznaczać, że w najbliższej przyszłości możemy spodziewać się poważnego starcia między dwoma byłymi „partnerami”, choć wielu przewiduje, że Trump po prostu, jak zwykle, pozbędzie się TACO. W rzeczywistości przywrócenie usługi Starlink można już uznać za krok wstecz, ale zobaczymy, jak sytuacja się rozwinie.
Tymczasem Rosja niszczy Kijów i według doniesień, w najbliższych dniach lub wcześniej planowany jest kolejny potężny atak.
Wczoraj w nocy w okolicach Kijowa i Charkowa odnotowano rekordową liczbę 6 ataków na obiekty związane z infrastrukturą energetyczną:
Podczas wczorajszego, zakrojonego na szeroką skalę rosyjskiego ataku rakietowego na Ukrainę, co najmniej sześć różnych dużych obiektów energetycznych zostało trafionych pociskami balistycznymi i manewrującymi.
Należą do nich:
– Elektrociepłownia skojarzona CHP-5 w południowym Kijowie.
– Elektrociepłownia skojarzona CHP-4 we wschodnim Kijowie.
– Elektrownia cieplna Trypole w Ukraince w obwodzie kijowskim.
– Elektrownia cieplna TEC-5 w Pisoczyn w obwodzie charkowskim.
– Elektrownia cieplna Żmijewska w Słobożańskim w obwodzie charkowskim.
– Podstacja elektryczna 750 kV „Kijowska” w Nalewajkówce w obwodzie kijowskim.
Jak donosi prezes Ukrzaliznycji, ukraińskiego państwowego zarządu kolejowego, nadal dochodzi do poważnych ataków na ukraińskie obiekty kolejowe:
Wygląda na to, że Ukraina znalazła się między młotem a kowadłem: odpowiedzieć na niszczycielską kampanię uderzeniową Rosji w jedyny symetrycznie skuteczny sposób, ale ryzykować utratę możliwości wymiany informacji wywiadowczych; albo ugiąć się i zadowolić Trumpa, podsycając gospodarkę w przededniu wyborów parlamentarnych, jednocześnie stając się bezbronną wobec narastających rosyjskich ataków dokładnie w okresie, gdy Rosja stara się zmaksymalizować zniszczenia ukraińskiej infrastruktury.
Wygląda na to, że Ukraina nie ma przed sobą łatwych wyborów. Jednak szanse na to, że Trump, jak zwykle, ustąpi po „pilnych prośbach” zarówno ze strony osób z wewnątrz, jak i partnerów, są dość duże. Pomimo licznych gestów, które temu przeczą, Trump pozostaje niezwykle podatny na wpływy, jeśli chodzi o odwodzenie inicjatyw sprzecznych z planami państwa głębokiego.
Jak długo, według Ciebie, trwa ostatni akt?
POLL
Will Trump TACO out of latest intel-cutting threats?
Nowa ocena Karla Millera: Od siedmiu do dziesięciu lat odbudowy, rachunek liczony w bilionach dolarów i kryzys związany z dieslem, którego Arabia Saudyjska nie będzie już w stanie udźwignąć.
Przez większość tej wojny Arabia Saudyjska pełniła rolę amortyzatora dla globalnego rynku ropy naftowej. Po zamknięciu Cieśniny Ormuz, Rijad skierował ropę naftową na zachód rurociągiem Wschód-Zachód do portu Janbu nad Morzem Czerwonym, utrzymując w ten sposób przynajmniej część swojego eksportu. Ta alternatywna trasa jest obecnie atakowana. Ansar Allah zajął wyspy u wejścia do Morza Czerwonego, nałożył „zakaz morski” na saudyjskie statki i przyznał się do ataków na saudyjskie lotniska. We wrześniu drony w dużej mierze sparaliżowały rurociąg Wschód-Zachód. Rijad oskarżył o to wspierane przez Iran milicje w Iraku. 4 października po raz pierwszy zaatakowano stację pomp w Churais, na wschód od Rijadu, co ponownie sparaliżowało rurociąg.
Karl Miller, którego wcześniejszą ocenę globalnego kryzysu paliwowego przytaczałem, właśnie ukończył nową analizę tego, co to oznacza dla Arabii Saudyjskiej i świata. Jego wniosek jest otrzeźwiający: odbudowa systemu energetycznego w Zatoce Perskiej zajmie znacznie więcej czasu i będzie kosztować o wiele więcej, niż ktokolwiek w Waszyngtonie jest gotów przyznać, a Arabia Saudyjska nie może już dłużej liczyć na wypełnienie luki w dostawach.
Oto jego kluczowe wnioski.
1. Trasa obejściowa jest słabym punktem.
Miller wychodzi z założenia, że rurociąg to nie tylko rura. To połączony system stacji pomp, zasilaczy, systemów sterowania, zbiorników magazynowych i terminali przeładunkowych – i jest tak mocny, jak jego najsłabsze ogniwo. Uszkodzenia stacji pomp rurociągu Wschód-Zachód we wrześniu, zakłócenia w porcie Khurais w październiku, pożar w kompleksie energetycznym w Rijadzie i zakłócenia w ruchu lotniczym w Arabii Saudyjskiej – wszystko to dotknęło ten system w różnych punktach. Rurociąg został częściowo naprawiony, ale Miller ostrzega, że problem ciągłej utraty sprzętu pozostaje nierozwiązany. Yanbu można zamknąć bez uderzenia w port ani jednej bomby: jeśli nie dopłynie więcej ropy naftowej, tankowce nie będą mogły zostać załadowane.
Ostrzega również przed liczeniem uszkodzonych stacji tak, jakby każda z nich stanowiła stały procent utraconej przepustowości. Kluczowym czynnikiem jest natężenie przepływu, które mierzy w odniesieniu do wartości odniesienia wynoszącej 5,8 miliona baryłek dziennie transportowanych tym korytarzem. Całkowita przerwa trwająca siedem dni zagroziłaby transportowi 40,6 miliona baryłek; w ciągu 30 dni liczba ta wzrosłaby do 174 milionów baryłek. Podkreśla, że jest to kalkulacja potencjalnego wpływu, a nie stwierdzenie całkowitego zamknięcia rurociągu.
2. Odbudowa zostanie przedłużona do 2033–2036 r.
W swoim poprzednim badaniu Miller oszacował pięcioletni okres odbudowy uszkodzonego kompleksu energetycznego w Zatoce Perskiej. Teraz wydłużył go do siedmiu do dziesięciu lat w przypadku najbardziej uszkodzonych, połączonych systemów. Oznacza to, że pełna odbudowa spodziewana jest między październikiem 2033 a październikiem 2036 roku. Część produkcji zostanie przywrócona wcześniej, ale pełne i niezawodne działanie nie nastąpi.
Przyczyną jest wymagany sprzęt. Duże sprężarki, turbiny, transformatory wysokiego napięcia, specjalistyczne zbiorniki ciśnieniowe i zintegrowane systemy sterowania są wykonywane na zamówienie i nie można ich po prostu zabrać z magazynu. Jego krytyczny harmonogram wymiany takiego pakietu sprzętu wynosi 84 miesiące: rok na ocenę uszkodzeń i sfinansowanie planowania, trzy lata na zaopatrzenie i produkcję, dwa lata na dostawę i instalację oraz rok na uruchomienie i stabilizację. Niebezpieczne lokalizacje, luki w finansowaniu, kolejki u producentów i powtarzające się ataki mogą wydłużyć ten czas nawet o trzy lata. Jak to ujął: Pieniądze mogą zabezpieczyć miejsce produkcji, ale nie skrócą każdego etapu projektowania i produkcji.
3. Rachunek na kwotę od 550 miliardów do 2,28 biliona dolarów
Miller modeluje odbudowę całego systemu energetycznego w Zatoce Perskiej, w tym Arabii Saudyjskiej, za pomocą trzech scenariuszy. Wyjaśnia wyraźnie, że są to ramy finansowania oparte na pewnych założeniach, a nie na zweryfikowanych szacunkach szkód, ani też nie są to obliczenia wyłącznie dla Arabii Saudyjskiej.
Scenariusz kontrolowany
Scenariusz centralny
Trudny scenariusz
Kapitał podstawowy na odbudowę
400 miliardów dolarów
800 miliardów dolarów
1,4 biliona dolarów
Dodatkowe koszty wdrożenia (bezpieczeństwo, opóźnienia, wzrost kosztów)
100 miliardów dolarów
280 miliardów dolarów
630 miliardów dolarów
Finansowanie i płynność finansowa na potrzeby uruchomienia
50 miliardów dolarów
120 miliardów dolarów
250 miliardów dolarów
Całkowite ramy finansowania
550 miliardów dolarów
1,20 biliona dolarów
2,28 biliona dolarów
Źródło: Karl W. Miller, „Arabia Saudyjska: Punkt krytyczny” (12 października 2026 r.). Obejmuje szerszy program odbudowy Zatoki Perskiej.
W scenariuszu centralnym, w ciągu pierwszych dwóch lat konieczne będzie zaangażowanie 180 miliardów dolarów. Kwota ta wzrośnie do 540 miliardów dolarów w latach od trzeciego do piątego. W ciągu siedmiu lat daje to średnio ponad 170 miliardów dolarów rocznie. Wszystkie państwa Zatoki Perskiej będą konkurować o tych samych producentów, firmy inżynieryjne, stocznie i wyspecjalizowaną siłę roboczą. Zakład produkcyjny transformatora, który otrzymają Kuwejt lub Katar, nie będzie już dostępny dla Arabii Saudyjskiej.
4. Opóźnienia są kosztowne
Miller szacuje koszty czekania. Trzyletnie opóźnienie w centralnym programie odbudowy mogłoby spowodować dodatkowy wzrost kosztów o 76–125 miliardów dolarów, a także dalsze koszty finansowania w wysokości od 42 do 90 miliardów dolarów. Tymczasem paliwo nadal trzeba kupować: na każdy rok utraty miliona baryłek dziennego zapasu paliwa, 365 milionów baryłek musi zostać zastąpionych – przy jego przykładowej cenie 150 dolarów za baryłkę, odpowiada to około 55 miliardom dolarów. Gdyby cała luka w podaży, wynosząca trzy miliony baryłek dziennie, nie została wypełniona przez kolejne trzy lata, konieczne byłyby zakupy zastępcze o łącznej wartości prawie 500 miliardów dolarów.
5. Różnica w cenie oleju napędowego się powiększa.
Początkowe założenie Millera nadal zakłada minimalny globalny niedobór trzech milionów baryłek oleju napędowego i paliwa lotniczego dziennie. Ataki na Arabię Saudyjską grożą dalszym zwiększeniem tego niedoboru. Jeśli zakłócenia uniemożliwią dopływ miliona baryłek ropy naftowej dziennie do funkcjonujących rafinerii, oznacza to stratę około 300 000 do 450 000 baryłek oleju napędowego i paliwa lotniczego dziennie. Dodatkowa strata netto w wysokości 500 000 baryłek dziennie zwiększyłaby jego początkowe założenie do 3,5 miliona baryłek – wzrost o jedną szóstą, który pogłębiłby miesięczną lukę w podaży o kolejne 15 milionów baryłek.
Uważa, żeby niczego nie liczyć dwa razy: utracona ropa naftowa, produkty rafineryjne, które mogłyby z niej powstać, i anulowany eksport – wszystko to może odnosić się do tych samych baryłek. Ale trend jest wyraźny. Arabia Saudyjska była najważniejszym źródłem pomocy w Zatoce Perskiej. Jeśli jej alternatywna trasa stanie się zawodna, globalny deficyt wzrośnie.
6. Ameryka nie może zniwelować tej przepaści
Ocena amerykańskich mocy produkcyjnych dokonana przez Millera jest otrzeźwiająca. W ciągu czterech tygodni poprzedzających 2 października amerykańskie rafinerie produkowały około 5,17 miliona baryłek destylatów średnionaftowych dziennie, eksportowały 1,56 miliona i zużywały 3,77 miliona baryłek w kraju. Aby zniwelować lukę w podaży wynoszącą trzy miliony baryłek dziennie z samych Stanów Zjednoczonych, produkcja destylatów średnionaftowych musiałaby być o 58 procent wyższa niż obecnie produkują amerykańskie rafinerie. Produkcja w USA jest zaledwie o około 150 000 baryłek dziennie wyższa niż w roku ubiegłym; globalna luka w podaży jest prawie dwudziestokrotnie większa. Obietnice zwiększenia eksportu nie stworzą dodatkowego paliwa. Po prostu przeniosą niedobór z jednego nabywcy na drugiego i wyczerpią amerykańskie zapasy.
7. Żywność, transport towarowy i ruch lotniczy
Kryzys paliwowy już wpływa na realną gospodarkę. Ceny zbóż są o 17,2% wyższe niż w ubiegłym roku. Rolnicy potrzebują oleju napędowego, zanim dostana zapłatę za swoje plony, kierowcy ciężarówek, zanim zapłacą rachunki, a agregaty chłodnicze potrzebują zasilania, zanim żywność trafi na półki sklepowe. Linie lotnicze potrzebują zatwierdzonego paliwa lotniczego na obsługiwanych lotniskach, a olej napędowy nie jest w stanie go zastąpić. Miller ostrzega, że najbardziej wrażliwi finansowo nabywcy – kraje pozbawione walut obcych i kredytów – nie zapłacą po prostu więcej. Nie będą już w ogóle stać ich na paliwo.
Moja ocena
Analiza Millera potwierdza to, o czym twierdzę od miesięcy: straty energetyczne spowodowane tą wojną nie są chwilowym wzrostem cen, który zakończy się wraz z podpisaniem zawieszenia broni. Ponowne otwarcie szlaku żeglugowego nie oznacza odbudowy rafinerii.
Arabia Saudyjska, która jeszcze kilka miesięcy temu była światową polisą ubezpieczeniową, sama stała się zagrożeniem, a jej gospodarka wyraźnie to odzwierciedla: saudyjski przemysł naftowy skurczył się o jedną czwartą w drugim kwartale, a jej produkt krajowy brutto spadł o 4,8%. Odbudowa Zatoki Perskiej będzie mierzona w latach i bilionach dolarów, a światu przez większość tego czasu będzie brakowało oleju napędowego.
To powinien być punkt odniesienia, według którego ocenia się każdą obietnicę Waszyngtonu – niezależnie od tego, czy dotyczy ona rosyjskiego oleju napędowego, zakazów eksportu, czy też zapewnień o rychłym spadku cen. Jak podsumowuje Miller, ożywienie gospodarcze znajdzie odzwierciedlenie w faktycznie dostarczonym paliwie, a nie w zapowiadanych naprawach czy niższej cenie nominalnej.
Rosja ma jeszcze czas, aby zaproponować gwarancje bezpieczeństwa na wzór Ukrainy, aby zapobiec kolejnej specjalnej operacji wojskowej.
Politico opublikowało niedawno artykuł o tym, jak „ Francja i Turcja blokują wysiłki NATO zmierzające do pogłębienia relacji z krajami Kaukazu ”. Nie wynika to z fundamentalnego sprzeciwu, ale z faktu, że Turcja blokuje rozszerzenie planu partnerstwa z Armenią po tym, jak Francja odmówiła zgody na analogiczny plan dla Azerbejdżanu. Francja i Azerbejdżan od dawna spierają się o wsparcie Paryża dla Armenii, szczególnie w kontekście konfliktu o Górski Karabach , a ostatnio o zatrzymanie przez Azerbejdżan obywateli francuskich, którzy zostali później zwolnieni.
Według Politico, „opóźnienie zmusiło NATO do tymczasowego przedłużenia nieaktualnych umów o partnerstwie z Armenią i Azerbejdżanem, mimo że negocjacje w sprawie nowych planów były już prawie zakończone, jak wyjaśniło trzech dyplomatów. Nowe plany umożliwiłyby obu krajom udział we wspólnych ćwiczeniach wojskowych, zintensyfikowałyby szkolenie wojskowe i zintensyfikowały współpracę kulturalną – w tym utworzenie lokalnych kursów języka angielskiego” – dodali. Po zatwierdzeniu planu, wspólne manewry NATO z Azerbejdżanem mogłyby się odbyć na wybrzeżu Morza Kaspijskiego.
Nic z tego nie jest zaskakujące dla uważnych obserwatorów. „Trasa Trumpa na rzecz Międzynarodowego Pokoju i Dobrobytu” ( TRIPP ), uzgodniona w sierpniu 2025 roku, ma niewypowiedziany podwójny cel: służyć jako wojskowy korytarz logistyczny NATO do Morza Kaspijskiego, a stamtąd dalej do Azji Środkowej.
Gdyby Azerbejdżan współpracował z Rosją , aby zapewnić, że TRIPP nie będzie wykorzystywany do celów wojskowych, nie byłoby problemu. Baku nie jest jednak zainteresowane taką współpracą i zdecydowanie opowiada się po stronie Zachodu. Prezydent Ilham Alijew ogłosił w listopadzie ubiegłego roku, że siły zbrojne jego kraju zakończyły dostosowywanie się do standardów NATO. Co więcej, azerbejdżańskie drony morskie mogłyby zagrozić rosyjskiej Flotylli Kaspijskiej w sytuacjach kryzysowych, tak jak ukraińskie drony morskie zagrażają obecnie rosyjskiej Flocie Czarnomorskiej.
Azerbejdżan jest również na dobrej drodze do dalszej integracji swojej gospodarki z gospodarką UE. Kraj ten nie tylko pomaga UE w zastąpieniu rosyjskich dostaw energii, ale także ułatwia handel z Azją Środkową. W tym celu przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen ogłosiła w zeszłym miesiącu, że „zamierzamy zmobilizować do 12 miliardów euro inwestycji publicznych i prywatnych” w celu rozwoju regionalnej logistyki wzdłuż tzw. „ Korytarza Centralnego ”.
Wszystko to dodatkowo zacieśnia pętlę powstrzymywania wokół południowej flanki Rosji.
W zeszłym miesiącu rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow zasugerował , że jego rodacy są czasami tak optymistyczni, że graniczy to z naiwnością, i że unikają aktywnego reagowania na tlące się kryzysy. Z całym szacunkiem dla osób odpowiedzialnych za kształtowanie rosyjskiej polityki, wydaje się, że dotyczy to również zagrożenia, jakie TRIPP stanowi dla Rosji. Nie oznacza to, że Rosja powinna wypowiedzieć wojnę prewencyjną Azerbejdżanowi, ale po prostu, że pilnie musi rozpoznać zagrożenia płynące z tego kraju.
Patrząc w przyszłość, faktyczne rozszerzenie NATO na Morze Kaspijskie jest równie nieuniknione, jak rosnąca percepcja Rosji co do zagrożenia ze strony Azerbejdżanu. Im szybciej to nastąpi, tym lepiej, ponieważ Rosja ma jeszcze czas na zaproponowanie gwarancji bezpieczeństwa na wzór tych na Ukrainie, aby zapobiec kolejnej specjalnej operacji wojskowej . W tym kontekście gwarancje te mogłyby przewidywać, że Azerbejdżan zgodzi się na rosyjskie inspekcje ładunków przewożonych w ramach TRIPP i nie zezwoli na wspólne ćwiczenia NATO na swoim terytorium. Jednak Alijew może być skłonny do zgody tylko pod warunkiem, że Putin wywrze na niego presję.
Pewnie już widzieliście „terror na wysokości 9000 metrów”, który rozegrał się w przestworzach nad Tel Awiwem w zeszłym tygodniu. I pewnie zastanawialiście się, jak narracja o tym fatalnym locie Flydubai – narracja skrupulatnie powtarzana przez gorliwych propagandzistów głównego nurtu mediów – rozpadła się dokładnie tak samo, jak kadłub Boeinga cudem się nie rozpadł.
Choć dla nas, doświadczonych badaczy teorii spiskowych, ten ostatni zmanipulowany raport może wydawać się niespodzianką, miliony ludzi na świecie są zszokowane trwającym ludobójstwem w Strefie Gazy i dopiero teraz zaczynają zmagać się z oszustwami i sztuczkami „fałszywej flagi”, na których zbudowano współczesne państwo Izrael.
Dla dobra tych niedawno przebudzonych osób zainteresowanych tą tłumioną historią, przyjrzymy się teraz bliżej niektórym podstawowym wydarzeniom terrorystycznym pod fałszywą flagą w historii Izraela.
Bombardowanie hotelu King David
22 lipca 1946 roku terroryści z Irgunu – syjonistycznej organizacji paramilitarnej działającej w Mandacie Palestyny, dowodzonej przez Menachema Begina – przeprowadzili atak bombowy na hotel King David w Jerozolimie.
Wybór hotelu na cel ataku był reakcją na Operację Agatha, operację bezpieczeństwa przeprowadzoną przez wojska brytyjskie kilka dni wcześniej, w wyniku której aresztowano 2700 aktywistów syjonistycznych.
Podczas operacji „Agatha” zabezpieczono dowody wskazujące na to, że Agencja Żydowska dla Palestyny – filia Światowej Organizacji Syjonistycznej – autoryzowała operacje sabotażowe w ramach swojej rebelii przeciwko brytyjskiemu rządowi Mandatu. Wiedząc, że w hotelu King David mieścił się sekretariat Autonomii Palestyńskiej oraz kwatera główna sił brytyjskich w Palestynie i Transjordanii, komórka terrorystyczna Irgunu założyła, że to właśnie tam Brytyjczycy przechowywali te obciążające dokumenty.
Przygotowania do ataku opisano w artykule z History Today .
Krótko po południu w poniedziałek, 22 lipca 1946 roku, zniszczony furgon dostawczy wjechał pod boczne wejście hotelu King David, położonego na zachód od jerozolimskiej Starówki. Hotel pełnił funkcję kwatery głównej Palestyńskiej Administracji Cywilnej oraz Armii Brytyjskiej w Palestynie i Transjordanii. Ośmiu uzbrojonych mężczyzn, przebranych za arabskich robotników, wdarło się następnie do części hotelowej. Po obezwładnieniu i uwięzieniu kierownika działu dostaw oraz personelu kuchennego, wyładowali z furgonetki siedem baniek na mleko, wypełnionych 350 kilogramami trotylu i żelatyny zapalającej, i przetransportowali je jedną po drugiej długim, wąskim korytarzem do „La Régence”, hotelowego baru w piwnicy, znajdującego się bezpośrednio pod kwaterą główną cywilną i wojskową w południowym skrzydle. Tam zostali zaatakowani przez oficera armii brytyjskiej, którego postrzelili i śmiertelnie ranili. Podczas gdy część udających arabskich pracowników stała na straży, inni ustawili bańki na mleko obok dwóch kolumn wspierających w barze w piwnicy i odpalili 30-minutowe detonatory.
A artykuł z wiki „Military History” opisuje skutki eksplozji.
Do eksplozji doszło o godzinie 12:37. W jej wyniku zawaliła się zachodnia połowa południowego skrzydła hotelu. Krótko po wybuchu na miejsce przybyły ekipy ratownicze Królewskich Inżynierów z ciężkim sprzętem dźwigowym. Tej samej nocy inżynierowie zostali podzieleni na trzy grupy, z których każda pełniła ośmiogodzinną zmianę. Akcja ratunkowa trwała przez kolejne trzy dni i w jej trakcie usunięto 2000 ciężarówek gruzu. Z gruzów ratownikom udało się wyciągnąć sześciu ocalałych. Ostatnią osobą, którą odnaleziono, był D.C. Thompson, 24 godziny po zawaleniu się budynku. Wydawał się być w miarę zdrowy, ale później zmarł z powodu szoku.
W sumie w wyniku eksplozji życie straciło 91 osób, większość z nich to pracownicy hotelu, maszynistki, posłańcy i młodsze kadry sekretarskie.
Co zaskakujące – choć być może przewidywalne – dzisiejsi izraelscy politycy nie potępiają tego brutalnego aktu syjonistycznego okrucieństwa. Nie próbują już nawet usprawiedliwiać tego czynu, twierdząc, jak to robili wcześniej, że przed bombardowaniem wydano ostrzeżenie – fakt kwestionowany przez Brytyjczyków.
Zamiast tego, jak udokumentowałem w moim podcaście „Poznaj Benjamina Netanjahu, nieskazanego zbrodniarza wojennego”, dzisiejsi politycy celebrują akt terrorystyczny Irgunu. Na przykład w 2006 roku Benjamin Netanjahu wziął udział w wydarzeniu w Centrum Dziedzictwa Menachema Begina, gdzie odsłonięto tablicę upamiętniającą 60. rocznicę zamachu. Do dziś Netanjahu chwali przywódcę Irgunu , który koordynował atak.
Pod wieloma względami Menachem Begin uosabiał istotę naszej walki o wolność. Walczył o nią. Poświęcił się dla niej. Osiągnął ją. I to właśnie nasza walka o bycie wolnym narodem w ojczyźnie naszych przodków ukształtowała jego życie. Jest on symbolem i przykładem dla przyszłych pokoleń, ponieważ walka nigdy się nie kończy.
Pomijając przebranie się za „arabskich robotników”, które pomogło terrorystom ominąć środki bezpieczeństwa hotelu, zamach bombowy na hotel King David nie był operacją pod fałszywą flagą. Irgun nie zaprzeczył swojemu udziałowi w ataku. Jak widzieliśmy, nawet chwali się nim do dziś.
Bombardowanie było jednak przerażającym aktem terroryzmu politycznego. Jako takie, stanowiło krwawą ofiarę i stało się kamieniem węgielnym pod powstanie Państwa Izrael.
Niestety dla ludzkości, rozlew krwi dokonywany przez izraelskich terrorystów jeszcze się nie skończył…
OPERACJA SUSANNAH
W latach 50. XX wieku młode państwo Izrael stanęło w obliczu nowego zagrożenia: wzrostu panarabizmu jako przeciwwagi dla żydowskiej dominacji na Bliskim Wschodzie. Wzrost znaczenia Gamala Abdela Nasera w Egipcie – czołowej postaci politycznej tego ruchu – był szczególnie niepokojący dla władz Izraela.
Po przejęciu władzy w Egipcie w wyniku wojskowego zamachu stanu w 1952 roku, Naser nie tylko promował własną wizję regionu zjednoczonego pod rządami arabskiego nacjonalizmu, ale także pozycjonował się jako przeciwwaga dla wpływów sowieckich w regionie. Zaniepokojony sojuszami radzieckimi na Bliskim Wschodzie, Naser wygłaszał antykomunistyczne deklaracje, które pomogły mu uzyskać wsparcie militarne i finansowe od Amerykanów i Brytyjczyków. Do 1954 roku Naser zainicjował nawet rozmowy mające na celu przekonanie Brytyjczyków do wycofania się z ich bazy wojskowej nad Kanałem Sueskim.
Izraelczycy, coraz bardziej zaniepokojeni arabskim zagrożeniem na swoich granicach, uruchomili w Egipcie uśpioną komórkę. Ich plan, nazwany „Operacją Zuzanna”, polegał na wykorzystaniu tych kozłów ofiarnych – egipskich Żydów zwerbowanych przez izraelski wywiad wojskowy – do przeprowadzenia serii spektakularnych ataków terrorystycznych w tym kraju. Mieli nadzieję, że winę za te ataki zrzucą na Bractwo Muzułmańskie, komunistów lub jakąś inną grupę dysydentów politycznych, przekonując w ten sposób Brytyjczyków i Amerykanów, że Egipt jest niebezpiecznym miejscem, a Naser niepewnym partnerem.
Jednakże, jak szczegółowo wyjaśniłem w książce False Flags: The Secret History of Al Qaeda , sprawy nie potoczyły się zgodnie z planem.
Pierwszy zamach bombowy – eksplozja na poczcie głównej w Aleksandrii 2 lipca – przebiegł bez zakłóceń. Drugi, jednoczesny atak na amerykańskie biblioteki w Kairze i Aleksandrii, również zakończył się sukcesem. Dopiero trzecia próba – ambitny plan wysadzenia dwóch kin w Kairze, dwóch w Aleksandrii oraz dworca kolejowego w Kairze – zakończyła się niepowodzeniem, co przerwało operację. Dziesięciu członków komórki zostało aresztowanych. Spośród nich dwóch popełniło samobójstwo podczas przesłuchania przez egipską policję, dwóch innych zostało straconych, a sześciu skazano na karę więzienia; ostatecznie po uwolnieniu przedostali się do Izraela.
Nieudana operacja ostatecznie przerodziła się w poważny skandal w Izraelu. Znany jako „sprawa Lavona” – nazwana na cześć Fineasza Lawona, izraelskiego ministra obrony, który ostatecznie (i najwyraźniej niesłusznie) został oskarżony o zatwierdzenie planu – skandal ten doprowadził do lat śledztw, oskarżeń i wzajemnych oskarżeń w izraelskim rządzie. Ostatecznie skandal ten nie tylko doprowadził do rezygnacji Lavona, ale także do rozłamu koalicji politycznej premiera Dawida Ben Guriona i przyspieszył jego klęskę wyborczą.
Nawet 60 lat po tym incydencie, w archiwach Sił Obronnych Izraela (IDF) pojawiły się nowe dokumenty, które rzucają nieco światła na ogólnie niejasny spisek wywiadowczy.
Niezależnie od tego, kto i kiedy wydał rozkaz, sama operacja jest ewidentnym przypadkiem terroryzmu pod fałszywą flagą. Rząd Izraela wykorzystał zasoby wywiadowcze do przeprowadzenia ataków terrorystycznych, aby zrzucić winę za chaos na kogoś innego i w ten sposób zdestabilizować swojego przeciwnika politycznego.
Logicznie rzecz biorąc, można by się spodziewać, że rząd Izraela – rząd, który stale przypomina światu o tym, że musi stawiać czoła bezwzględnemu, brutalnemu sprzeciwowi ze strony muzułmańskich terrorystów – bezwarunkowo przeprosiłby za ten incydent i wyrzekł się stosowania podobnych taktyk w przyszłości.
Nikt jednak nie twierdził, że Izraelczycy byli logiczni (ani nawet moralnie konsekwentni). Zamiast tego, rząd Izraela oficjalnie uznał „Operację Susannah” dopiero w 2005 roku, pół wieku po wydarzeniach. W tym czasie dziewięciu agentów zaangażowanych w spisek zostało oficjalnie odznaczonych za swoją służbę.
9/11
Kiedy w 2014 roku karykaturzysta Haaretz, Amos Biderman, narysował swoją niesławną karykaturę przedstawiającą premiera Izraela Benjamina Netanjahu lecącego odrzutowcem z napisem „IZRAEL” i wbijającego amerykańską flagę w World Trade Center, najwyraźniej nie miał zamiaru interpretować tego jako przyznania się Izraela do winy za zamachy z 11 września. Jak szybko wyjaśnił redaktor naczelny Haaretz, Aluf Benn, rysunek Bidermana miał być ironicznym komentarzem na temat „obecnej nieufności między premierem Netanjahu a administracją Obamy”. Niemniej jednak, wyrwany z kontekstu, rysunek stanowi dość mocną ilustrację poglądu niektórych „wyznawców prawdy o 11 września”, że „11 września był atakiem izraelskim”.
Jak udokumentowałem w mojej obszernej pracy na ten temat — od 9/11 Trillions i 9/11 War Games do 9/11 Suspects and 9/11 Whistleblowers , a także False Flags: The Secret History of Al Qaeda — ataki terrorystyczne z 11 września 2001 r. były złożone i wielowymiarowe. Wymagały współudziału szeregu urzędników rządowych, personelu wojskowego, oficerów wywiadu i prywatnych przedsiębiorców z różnych krajów. Z tego powodu zwrot „9/11 był wewnętrzną robotą” — o ile sugeruje, że te ataki były wyłącznie dziełem „rządu USA” (przedstawianego jako monolityczny byt) — może być dobrym sloganem na naklejkę na zderzak, ale nie jest to wystarczające wyjaśnienie tych wydarzeń. Podobnie zwrot „9/11 był izraelską robotą” nie oddaje wielowymiarowego charakteru międzynarodowo skoordynowanej operacji, takiej jak 9/11.
Niemniej jednak byłoby naiwnością zaprzeczać w tym momencie, że izraelskie służby specjalne odegrały jakąkolwiek rolę w wydarzeniach z 11 września.
Najbardziej oczywistym i najczęściej przytaczanym powiązaniem między Izraelem a wydarzeniami z 11 września jest historia tzw. „tańczących Izraelczyków”.
W moim filmie na ten temat wyjaśniłem, że sprawa dotyczy pięciu obywateli Izraela, którzy w czasie ataków z 11 września pracowali dla Urban Moving Systems, firmy przeprowadzkowej z siedzibą w północnym New Jersey. Świadkowie zeznali, że widzieli mężczyzn wkrótce po tym, jak pierwszy samolot uderzył w wieże WTC na terenie kompleksu apartamentowego Doric w Union City w stanie New Jersey. Podobno stali „na dachu furgonetki przeprowadzkowej” i obserwowali rozwój sytuacji; zostali opisani jako „radośni i śmiejący się”, robiąc zdjęcia i najwyraźniej świętując to wydarzenie.
Na podstawie tych doniesień FBI wydało list gończy, wzywając funkcjonariuszy z całego stanu Nowy Jork do poszukiwania mężczyzn. Zostali oni zatrzymani i aresztowani krótko przed godziną 16:00 podczas podróży na wschód drogą stanową nr 3 w New Jersey. Po tym, jak policyjny pies tropiący ładunki wybuchowe wskazał na możliwość obecności ładunków wybuchowych w furgonetce i po potwierdzeniu powiązań niektórych podejrzanych z izraelskim wywiadem, sprawę przekazano do jednostki kontrwywiadu FBI, a mężczyźni zostali przetrzymywani w areszcie federalnym przez 71 dni. Sprawa została następnie zamknięta, a mężczyźni zostali deportowani do Izraela.
Być może pamiętacie, że zwróciłem również uwagę, iż ta historia jest bardziej złożona, niż często przedstawiają ją media alternatywne. Niezależnie od roli, jaką odegrali ci mężczyźni w „dokumentowaniu wydarzenia 11 września” – jak później twierdzili – nie byli oni elitarną grupą agentów Mossadu, wtajemniczonych w największą w historii operację terrorystyczną pod fałszywą flagą, wyłącznie po to, by móc przeprowadzić „ściśle tajną” misję wywiadowczą, polegającą na fotografowaniu wydarzenia, które miało być transmitowane na wszystkich kanałach telewizyjnych na świecie, podczas gdy oni świętowali i przyciągali uwagę.
Jeszcze ważniejsze dla zrozumienia izraelskiego zaangażowania w wydarzenia pod fałszywą flagą z 11 września jest szersze zagadnienie izraelskich operacji wywiadowczych w USA w ogóle, a w szczególności tego dnia. Jak donosił Forward w 2002 roku, samo FBI stwierdziło, że Mossad był zamieszany w spisek „Tańczący Izraelczycy” . „Ocena była taka, że »Urban Moving Systems« stanowiło przykrywkę dla Mossadu i zatrudnionych tam agentów” – powiedział wówczas ich informator, „były oficer wywiadu”. „FBI stwierdziło, że szpiegowali miejscowych Arabów, ale mogli odejść, ponieważ nic nie wiedzieli o 11 września”.
Nawet jeśli pominiemy kwestię, w jaki sposób FBI stwierdziło, że agenci Mossadu „nic nie wiedzieli o 11 września”, badacze wciąż podnoszą liczne pytania dotyczące szerszego zagadnienia izraelskiego szpiegostwa w USA i jego potencjalnego związku z 11 września. Poważne dochodzenie w tej sprawie wymagałoby dogłębnej analizy następujących kwestii:
Izraelska siatka szpiegowska „studentów sztuki”, która działała w USA przed 11 września. W jej skład wchodziła pewna liczba studentów/szpiegów, którzy akurat mieszkali w tych samych dzielnicach co porywacze/kozły ofiarne z 11 września.
Utajnione śledztwo Carla Camerona w sprawie siatki szpiegowskiej studentów sztuki prowadzonej przez stację Fox News, a także amerykańskich firm AmDocs, Comverse Infosys i innych gałęzi izraelskiego podsłuchu i elektronicznego nadzoru amerykańskiej komunikacji, w którym Cameron zacytował urzędnika rządowego, który – odnosząc się do wcześniejszej wiedzy Izraelczyków na temat zamachu z 11 września – zapytał: „Jak mogli nie wiedzieć?”.
Różni członkowie „Projektu Nowego Amerykańskiego Stulecia” (PNAC), w tym Richard Perle, Douglas Feith i David Wurmser, którzy w 1996 r. napisali raport dla Benjamina Netanjahu, w którym podkreślili potrzebę „zabezpieczenia imperium” przez Izrael poprzez wyeliminowanie Saddama Husajna z Iraku, a później przytoczyli wysiłki Pentagonu mające na celu powiązanie 11 września z Saddamem Husajnem – działania, o których obecnie wiemy, że rozpoczęły się dokładnie w dniu ataków.
Zaangażowanie izraelskich obywateli o podwójnym obywatelstwie, zwolenników syjonistów i powierników Netanjahu, a także izraelskiego rządu, którzy wykazali się wcześniejszą wiedzą na temat operacji pod fałszywą flagą z 11 września i współudziałem w jej tuszowaniu. Dotyczyło to nie tylko wspomnianych członków PNAC, ale także „Szczęściarza” Larry’ego Silversteina, który utrzymywał regularny, cotygodniowy kontakt z Benjaminem Netanjahu, jednocześnie zapewniając sobie 99-letnią dzierżawę World Trade Center na kilka tygodni przed atakami, a także Amerykanina pochodzenia izraelskiego Michaela Chertoffa, który później był współautorem ustawy USA PATRIOT Act i wykorzystywał swoją pozycję w Departamencie Sprawiedliwości USA do utrudniania śledztwa w sprawie ataków z 11 września i blokowania dostępu do dowodów.
Oświadczenie byłego premiera Izraela Ehuda Baraka złożone trzy godziny po pierwszej katastrofie lotniczej, że atak, jeżeli będzie powiązany z Bin Ladenem, zostanie wykorzystany do rozpoczęcia „globalnie skoordynowanego wysiłku pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Europy i Rosji przeciwko wszystkim źródłom terroru” oraz szokujące oświadczenie obecnego premiera Izraela Benjamina Netanjahu, że 11 września było „bardzo dobre”, ponieważ „wywołało natychmiastową sympatię” dla Izraela.
Z pewnością istnieją powody, by kwestionować prawdziwy charakter ostrzeżenia Izraela skierowanego do rządu USA w sierpniu 2001 roku w sprawie zbliżającego się ataku . Podobnie, istnieją wszelkie powody, by kwestionować rolę, jaką Izrael mógł odegrać w umożliwieniu, zatuszowaniu i „udokumentowaniu” wydarzeń pod fałszywą flagą z 11 września.
7 października
7 października 2023 roku grupa zdradzieckich terrorystów z Hamasu przeleciała na paralotniach nad najsilniej ufortyfikowaną granicą na świecie, siejąc spustoszenie i zabijając 1200 Izraelczyków. Przez osiem godzin cieszyli się całkowitą bezkarnością, zanim zostali zaatakowani przez siły IDF.
…a przynajmniej taką wersję wydarzeń z 7 października rząd Izraela chce wmówić światu. W rzeczywistości ta historia jest tak pełna luk, że po bliższym przyjrzeniu się rozpada się na kawałki.
Luki te obejmują wszystkie pytania, na które odpowiedzi prowadziłyby do wniosku, że rząd Izraela wiedział o ataku z wyprzedzeniem i pozwolił na jego przeprowadzenie – czyli teorię „Let It Happen On Purpose” (LIHOP). Na przykład:
Dlaczego rząd Netanjahu zignorował wielokrotne i szczegółowe ostrzeżenia przed atakami ze strony rządów zagranicznych, a nawet własnych służb wywiadowczych i sił zbrojnych?
W jaki sposób bojownikom Hamasu udało się pokonać rozległą sieć elektronicznego nadzoru i zautomatyzowane systemy obronne wzdłuż granicy z Gazą – systemy obronne, które według byłych strażników granicznych miały zostać uruchomione, nawet jeśli kot zbliżyłby się do ogrodzenia?
Jeśli szukasz poważnej, szczegółowej, gruntownie udokumentowanej i starannie udokumentowanej, dogłębnej analizy tego, co naprawdę wydarzyło się 7 października, możesz obejrzeć mój film „Pytania do Corbetta” na ten temat. A jeśli wolisz 5-minutową wersję dostosowaną do możliwości TikToka, oto ona :
Warto jednak zauważyć, że w tej historii istnieje nie tylko wyjaśnienie LIHOP tych wydarzeń, ale także wyjaśnienie MIHOP (Made It Happen On Purpose – celowo). Krótko mówiąc, przynajmniej część obywateli Izraela, którzy stracili życie tego dnia, zginęła, ponieważ zostali celowo zaatakowani przez siły izraelskie.
To nie jest teoria spiskowa, lecz oficjalna polityka rządu Izraela. Dyrektywa Hannibala to oficjalnie tajny rozkaz wojskowy upoważniający Siły Obronne Izraela do użycia bezwzględnej siły śmiercionośnej w celu zapobieżenia porwaniom własnych żołnierzy przez wrogich bojowników. Innymi słowy, upoważnia ona izraelskie wojsko do zabijania własnych obywateli, zamiast pozwalać na ich porwania.
Dyrektywa Hannibala została oficjalnie uchylona w 2016 roku, ale przywrócona 7 października 2023 roku. Tym razem upoważniła dowódców Sił Obronnych Izraela do zabijania nie tylko izraelskich żołnierzy, ale także izraelskich cywilów.
To nie są teorie spiskowe. W lipcu 2024 roku „Haaretz” doniósł, że dokumenty Sił Obronnych Izraela i oświadczenia żołnierzy potwierdziły, że dyrektywa Hannibala rzeczywiście została wdrożona tego dnia. Później potwierdził to ówczesny minister obrony Joaw Gallant .
Wyjaśnia to „The Times of Israel” :
Jak wynika z niedzielnego raportu, rozkaz stosowania „polityki Hannibala” podczas walk 7 października nie ograniczał się do baz wojskowych, ale obejmował także ludność cywilną.
Tuż przed godziną 11:30 wydano rozkaz informujący żołnierzy, że „żaden pojazd” nie może powrócić z Izraela do Gazy, z obawy, że może przewozić porwane osoby.
Anonimowe źródło z Dowództwa Południowego Sił Obronnych Izraela potwierdziło dziennikowi „Haarec”, że rozkaz został wydany, ponieważ „już wtedy dla wszystkich było jasne, że takie pojazdy mogą przewozić porwanych cywilów lub żołnierzy”.
Oczywiście, rząd Izraela nie potwierdził żadnych szczegółów decyzji o zabiciu własnych obywateli tamtego dnia. Zamiast tego, wykorzystuje mgłę wojny, aby ukryć prawdę o tych zabójstwach. Źródło w „The Times of Israel ” twierdzi, że nie było bezpośredniego rozkazu zabicia konkretnych cywilów, ponieważ „nie można było tak naprawdę stwierdzić, czy tacy ludzie znajdowali się w pojeździe”. Źródło kontynuowało jednak: „Wszyscy wiedzieli, co oznaczało niedopuszczenie pojazdów do powrotu do Gazy”.
W tych doniesieniach przytacza się przypadek Efrata Katza, 68-letniego mieszkańca kibucu Nir Oz, którego śmierć 7 października doprowadziła do wszczęcia śledztwa przez izraelskie wojsko. Dochodzenie wykazało, że Katz, który został porwany przez bojowników Hamasu, został zestrzelony przez śmigłowce izraelskich sił powietrznych. Zabójstwo to uznano za dopuszczalne, ponieważ „wojskowe systemy nadzoru nie były w stanie odróżnić izraelskich zakładników w poruszających się pojazdach od terrorystów z Hamasu”.
Gazeta The Times of Israel podaje również przykład przypadku, w którym dowódca Sił Obronnych Izraela „rozkazał czołgowi ostrzelać dom w kibucu Beeri, gdzie terroryści z Hamasu przetrzymywali 14 Izraelczyków jako zakładników”. Rozkaz ten doprowadził do śmierci 13 zakładników.
Ostatecznie wątpliwe jest, czy kiedykolwiek dowiemy się dokładnie, ile ofiar śmiertelnych wśród Izraelczyków 7 października było bezpośrednim skutkiem ostrzału izraelskiego wojska. Biorąc pod uwagę prawdopodobne zaprzeczenia, powszechne w takich sytuacjach bojowych, z pewnością nigdy nie dowiemy się, ile z tych zgonów było celowymi aktami morderstwa, a nie nieuniknionymi „stratami ubocznymi”.
Biorąc jednak pod uwagę, że Netanjahu spędził ostatnie trzy i pół roku, rozkoszując się ciałami zamordowanych tego dnia, wydaje się słuszne uznanie, że część krwi przelanej w tej masakrze przypada na izraelskie wojsko. A ponieważ atak terrorystyczny z 7 października został wykorzystany do usprawiedliwienia trwającego holokaustu w Strefie Gazy, prawda i sprawiedliwość wymagają, abyśmy uznali, że to wydarzenie miało charakter fałszywej flagi.
FLYDUBAI
Wszyscy już znamy tę historię.
29 września, osaczony premier Izraela Benjamin Netanjahu ostrzegł, że „nasi wrogowie będą próbowali nas zaatakować”, jeszcze przed wyborami do Knesetu w Izraelu 27 października. Zaledwie dzień później wrogowie Izraela rzeczywiście zaatakowali .
Dokładniej, omański terrorysta, zaślepiony islamistyczną nienawiścią do narodu żydowskiego, dźgnął nożem pilota samolotu Flydubai o numerze lotu FZ 1073 w drodze z Dubaju do Tel Awiwu i wprawił samolot w samobójcze nurkowanie, gdy zbliżał się do izraelskiej przestrzeni powietrznej. Podczas gdy samolot stracił niewiarygodne 5250 metrów wysokości w niecałe dwie minuty, pasażerom na pokładzie – pod wodzą odważnego izraelskiego hydraulika – udało się w jakiś sposób dostać do kokpitu, wyrwać terrorystę ze sterów i przywrócić samolot do lotu poziomego. Następnie dwóch pilotów po służbie wskoczyło do kokpitu i bezpiecznie wylądowało samolotem w Arabii Saudyjskiej, ratując wszystkich na pokładzie.
To niesamowita historia. Niewiarygodna!
…i przez to mam na myśli, że nie jest ona ani wiarygodna, ani wspaniała.
Ale nie wierz mi na słowo. Obejrzyj program CBC „ Jak samolot FlyDubai przetrwał próbę porwania pomimo beznadziejnych szans ” i łyknij łyka tequili za każdym razem, gdy Andrew Chang określi tę historię jako „szokującą”, „niewiarygodną”, „wspaniałą”, „nieprawdopodobną” lub „niemożliwą”. (UWAGA: Przed końcem filmu umrzesz z powodu zatrucia alkoholowego) .
W rzeczywistości ta historia jest tak wątpliwa, że nawet Trump nie mógł jej powtórzyć bez dodania ważnego zastrzeżenia: „Nie wiem, czy to prawda, ale taką historię usłyszałem od Bibiego [Netanjahu]”.
Ale po co, ach po co, głównodowodzący miałby tak dokładnie zacierać ślady?
Być może dlatego, że dramatyczne wydarzenia tego lotu przeczą prawom fizyki i inżynierii lądowej. Według tabeli danych z FlightRadar24, którą można pobrać w pliku CSV, samolot spadł z niewiarygodnej wysokości 16 150 stóp (ok. 4950 m) w niecałe 30 sekund.
Czy Boeing 737 Max 8 rzeczywiście przetrwa tak drastyczne zniżanie? Według pilotów, z którymi CNN przeprowadziło wywiad na żywo, aby (nieumyślnie) obalić całą wersję wydarzeń, taki scenariusz wydaje się nie do pomyślenia dla doświadczonych ekspertów lotnictwa.
Jak powiedział Aaron Murphy, zawodowy pilot i instruktor lotniczy, prezenterce CNN Erin Burnett w niezamierzonym, demaskatorskim fragmencie: „Niektóre liczby, które początkowo widzimy w raportach, nie mają dla mnie sensu, bo przy tak szybkim zniżaniu samolot całkowicie się rozpadnie”. Być może zdając sobie sprawę z tego, co właśnie powiedział, Murphy szybko dodał: „Więc liczby z pewnością ulegną zmianie, kiedy otrzymamy wstępny raport”, przyznając tym samym, że celem każdego dochodzenia w sprawie tego incydentu będzie manipulowanie danymi, aby uczynić je bardziej wiarygodnymi.
Murphy nie był jedynym, który wyraził niedowierzanie wobec tego konkretnego manewru akrobacyjnego. Ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Steve Arroyo powiedział agencji AP: „Jestem po prostu zdumiony, że samolot się nie rozpadł”, a ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Jeff Guzzetti zgodził się: „To niesamowite, że udało im się wyjść z tego nurkowania”.
Tym, co czyni jeszcze bardziej niezwykłym fakt, że samolot zdołał wyjść z nurkowania, jest fakt, że siła działająca na niego była rzeczywiście na tyle duża , że oderwała ster kierunku od ogona. Fakt, że izraelscy piloci po służbie, którzy akurat chcieli i byli w stanie przejąć kontrolę nad lotem, zdołali wylądować pomimo braku steru kierunku i wycieku płynu hydraulicznego, dodaje tej historii kolejny stopień nieprawdopodobieństwa.
O tak, a potem jest jeszcze cała absurdalna historia o tym, jak izraelski hydraulik, który nigdy w życiu nie pilotował samolotu, zdołał odzyskać kontrolę nad maszyną podczas tego niemożliwego zniżania, wykorzystując umiejętności, które nabył oglądając programy telewizyjne o dochodzeniach w sprawie katastrof lotniczych.
A jest jeszcze fakt, że ktokolwiek na pokładzie zdołał zbliżyć się do kokpitu podczas tego niewyobrażalnie stromego zejścia .
Pojawia się też pytanie, jak to możliwe, że pasażerowie nie tylko zdołali stać przy drzwiach kokpitu podczas tego szaleństwa, ale także sfilmować całą scenę telefonami komórkowymi.
Wiesz, gdybym nie wiedział lepiej, powiedziałbym, że coś w tej historii nie jest do końca w porządku.
…Ale bez obaw, ludzie! Izrael zbadał incydent i ustalił, że domniemany porywacz i drugi pilot był (chwileczkę) „samotnym wilkiem”; więc nie ma tu nic więcej do zobaczenia i niczego do odkrycia w toku dalszego śledztwa. Wszyscy możecie uwewnętrznić narrację, że to był absolutnie autentyczny (i bardzo przerażający) atak terrorystyczny i wrócić do życia w strachu przed muzułmańskimi straszydłami, które zawsze czyhają na nas.
I na koniec – czy Izraelczycy kiedykolwiek skłamali w sprawie ataku terrorystycznego?
PRZEŁAMANIE PARADYGMATU TERRORU
To prawie oczywiste, ale i tak to powiem: Izrael nie jest odosobnionym przypadkiem w panteonie narodów. Każdy kraj na świecie, w tym Kanada, Rosja, Japonia, Wielka Brytania i (oczywiście) Stany Zjednoczone, w którymś momencie brał udział w atakach terrorystycznych pod fałszywą flagą. Każdy z nich mógłby być tematem takiego artykułu redakcyjnego.
Jednak teraz, gdy Izrael aktywnie przeprowadza czystki etniczne w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, opierając się na ciągłych prowokacjach pod fałszywą flagą, ważne jest, abyśmy zwrócili uwagę na długą historię Izraelczyków wykorzystujących terror – zwłaszcza terror pod fałszywą flagą – do realizacji swoich celów politycznych.
Jeśli jednak liczymy na to, że polityczni sojusznicy Izraela wskażą na tę historię i ujawnią te incydenty pod fałszywą flagą jako krwawy teatr polityczny, to ewidentnie pokładamy zaufanie w niewłaściwych ludziach.
Czy ktokolwiek w 2026 roku naprawdę wierzy, że Trump – który po raz kolejny potwierdził, że Izrael jest „największym sojusznikiem” USA i który właśnie podpisał umowę o dostarczeniu Izraelowi pakietu pomocy wojskowej o wartości 2,8 miliarda dolarów, obejmującego całą gamę potężnych bomb o masie 2000 funtów – sprzeciwi się Bibiemu i jego kłamstwom? Ten sam Trump, który właśnie powtórzył prasie „cudowną” historię o izraelskim hydrauliku – wyłącznie na podstawie słów Bibiego?
Nie, rozwiązanie tej zagadki „fałszywej flagi” nie przyjdzie od ludzi, którzy zagłosują na kolejnego mieszkańca bagien z Waszyngtonu (lub Ottawy, Londynu, Tokio czy Moskwy), by odważnie stanął do walki i powiedział światu prawdę. W rzeczywistości problem terroryzmu pod fałszywą flagą zostanie rozwiązany dopiero wtedy, gdy ludzie przestaną dawać się nabierać na to oszustwo. Dopóki ludzie będą jednoczyć się wokół swoich politycznych przywódców po każdym brutalnym akcie terroryzmu, sztuczka pod fałszywą flagą pozostanie skuteczną bronią w arsenale tych kakistokratów. [ rządy ludzi najgorszych, najmniej kompetentnych lub najbardziej cynicznych. ]
Jeśli w tym wszystkim jest jakaś pozytywna strona, to taka, że nigdy wcześniej tak duża część opinii publicznej nie była tak chętna do kwestionowania tych incydentów tak szybko i na bieżąco. Szybkość, z jaką sprawa Flydubai została ujawniona w internecie, wreszcie daje promyk nadziei, że ludzie nie dadzą się już nabrać na te same oszustwa, co wcześniej.
Być może analizując historię wydarzeń pod fałszywą flagą, tak jak to opisano w tym artykule, będziemy mogli zmienić kalkulacje, które sprawiają, że organizowanie brutalnych aktów terrorystycznych jest tak atrakcyjne dla osób sprawujących władzę polityczną.
Ostatecznie terroryzm „fałszywej flagi” działa tylko wtedy, gdy nie wiemy, kto go naprawdę popełnia. Gdy zrozumiemy, jak działają te wydarzenia i nie pozwolimy politykom i ich posłusznej prasie na łamanie kłamstw na temat tych ataków, prawdziwi terroryści zostaną rozbrojeni.
Kryzys na Ukrainie przenosi się na morze. 12 października francuska marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca na Oceanie Indyjskim.
Tego samego dnia chiński minister spraw zagranicznych zapewnił Moskwę o współpracy w ochronie szlaków morskich.
Do tego dochodzą doniesienia o planach NATO dotyczących blokady Morza Bałtyckiego i potencjalnie Morza Czarnego. Te cztery raporty należy analizować indywidualnie, zanim zostaną rozpatrzone łącznie. Nie wszystkie są tak nowe i pewne, jak się wydają, ale to nie czyni ich mniej groźnymi.
Oświadczenie, że Chiny nie mogą pozwolić na rosyjską porażkę, nie jest nowe. Pochodzi z lipca 2025 roku. W tym czasie Wang Yi miał je wypowiedzieć podczas czterogodzinnej rozmowy z wysoką przedstawiciel UE Kają Kallas. Potwierdzają je jedynie osoby z wewnątrz, które rozmawiały z South China Morning Post , oraz dyplomaci UE, którzy, według NZZ , potwierdzili to nieoficjalnie.
Motyw był pragmatyczny: jeśli Rosja przegra, Waszyngton zwróci większą uwagę na Azję. Wang podkreślił również, że wojna skończyłaby się dawno temu, gdyby Chiny rzeczywiście udzielały Moskwie masowego wsparcia. Oficjalnie Pekin utrzymuje, że nie jest stroną konfliktu.
Pekin: „Rosja nie może przegrać”
Deklaracja ze szczytu Putina i Xi w maju nie zawierała wezwania do zakończenia wojny. Zamiast tego pochwalono w niej „obiektywne i bezstronne stanowisko” Pekinu. Analiza IPG przyjmuje bardziej zniuansowany punkt widzenia : Pekin nie chce, aby Rosja poniosła porażkę ani zwycięstwo. Osłabiona Rosja byłaby Rosją zależną, a nadmiernie silna – niewygodnym partnerem. Jest to jednak typowo zachodnia perspektywa, zdominowana przez ideę „dziel i rządź”, obcą wielobiegunowości.
Tankowiec „DF Peak”
Według Macrona , marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca około 450 mil morskich na południe od Reunionu. Podejrzewa się, że statek pływał pod fałszywą banderą i nielegalnie przewoził paliwo. Statek pływał pod banderą Beninu i znajduje się na listach sankcji USA, UE, Wielkiej Brytanii i Ukrainy – sankcji, które nie są prawnie egzekwowalne na mocy prawa międzynarodowego. To co najmniej szósty tankowiec floty cieni, który Francja przejęła w ciągu roku. Według Euronews , powiązanie z Sovcomflotem opiera się wyłącznie na informacjach ukraińskiego wywiadu wojskowego.
Z prawnego punktu widzenia problem jest bardziej złożony, niż sugeruje termin „flota cieni”. Jak wskazuje SWP , nie istnieje on w prawie morskim. Statek z ważną rejestracją zasadniczo nie może zostać zatrzymany na pełnym morzu, co podkreśla również NZZ . Siła nacisku tkwi w podejrzeniu bezpaństwowości: każdy, kto pływa pod fałszywą banderą, traci ochronę państwa bandery. Jest to uzasadnione prawnie, o ile udowodnienie jest skuteczne. O tym, czy w każdym przypadku się powiedzie, ostatecznie decydują państwa sprawujące kontrolę. Większość świata uzna to za arbitralne i będzie mówić o „piractwie”, co dokładniej byłoby „korsarstwem”.
Listy kaperskie wydawano głównie w czasie wojny, na początku okresu nowożytnego, aby poważnie zaszkodzić wrogiemu handlowi morskiemu (wojny handlowe). Formalne wypowiedzenie wojny, w dzisiejszym rozumieniu, nie zawsze było warunkiem koniecznym, ponieważ wojny w tamtych czasach często rozpoczynały się stopniowo lub były inicjowane przez działania wroga (fakty), a nie dokumenty. Jesteśmy ewidentnie świadkami odrodzenia się tych historycznych praktyk.
Deklaracja prawa morza w Chinach
12 października Wang Yi przyjął w Pekinie Nikołaja Patruszewa, przewodniczącego Rosyjskiej Akademii Morskiej. Według agencji TASS , zaoferował on lepszą koordynację strategii morskich obu krajów, wzajemną ochronę „uzasadnionych praw morskich” oraz zapewnienie „normalnej żeglugi” na kluczowych szlakach morskich na całym świecie. Należy uważnie przeczytać: uwaga skupiona jest na regionie Azji i Pacyfiku, Ukraina nie jest wymieniona, a źródłem jest rosyjska agencja prasowa, powołująca się na chińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Niemniej jednak, moment – dzień po wejściu na pokład statku z Reunion – nie jest przypadkowy.
Argumenty Pekinu są spójne. Kiedy w styczniu Stany Zjednoczone zajęły tankowiec pod banderą rosyjską na północnym Atlantyku, rzeczniczka Mao Ning nazwała arbitralne zatrzymanie obcych statków na pełnym morzu poważnym naruszeniem prawa międzynarodowego. Jednocześnie Chiny fundamentalnie odrzucają sankcje bez mandatu ONZ. Ich interes jest namacalny: rosyjska ropa naftowa płynie do Chin w dużych ilościach, a Pekin nie chce precedensu, który mógłby wpłynąć na jego własne tankowce w przyszłości. Prawdopodobnie dotyczy to również innych krajów.
Morze Bałtyckie i Morze Czarne: plan czy zagrożenie?
Estoński minister spraw zagranicznych Margus Tsahkna powiedział w wywiadzie dla „The Times”, że w razie wojny NATO mogłoby odciąć Rosję od Morza Bałtyckiego w ciągu kilku godzin, jak donosi RT DE . Jednocześnie podkreślił, że NATO nie zamknęło jeszcze tego szlaku, powołując się na międzynarodowe przepisy żeglugowe. Jest to zapowiedź scenariusza obrony narodowej, a nie ostateczny plan. Niemniej jednak implikacje są realne: około 60 procent rosyjskiego eksportu ropy naftowej przechodzi przez Morze Bałtyckie, a szlak przez Zatokę Fińską łączy również Sankt Petersburg z Kaliningradem.
W tym samym czasie Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych NATO, Grynkewich, przedstawił w Warszawie swoją „ Teorię Zwycięstwa ”. W przypadku wojny obronnej przewiduje ona również ataki na rosyjskie systemy w Kaliningradzie. Materiały Wall Street Journal na ten temat sugerują, że w sytuacji realnego zagrożenia nie można wykluczyć ataku na Kaliningrad. Przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO, Dragone, odrzucił oskarżenia o prowokację : planowanie obronne jest obowiązkiem, a celem jest zapobieżenie wybuchowi wojny. Na Forum Wałdajskim na początku października Putin ostrzegał, że bezpośredni atak na terytorium Rosji, w tym na Kaliningrad, postawiłby na porządku dziennym użycie wszelkiej dostępnej broni. A ataki Gruzji na jej separatystyczne prowincje i wojna w Donbasie powinny pokazać, że takie groźby nie są bezpodstawne.
Dokąd to prowadzi?
Moja ocena: To nie tyle początek planowanej blokady, co stopniowa eskalacja za pośrednictwem prawa morskiego. Każdy krok zawęża pole działania dla kolejnego. Wygląda na to, że intencją jest kontynuacja eskalacji dla samej eskalacji, podczas gdy dyplomatyczne wysiłki na rzecz deeskalacji napięć są całkowicie zaniechane.
Patruszew ogłosił w lutym , że rosyjska marynarka wojenna będzie zapobiegać przyszłym abordażom, zwłaszcza przeciwko Wielkiej Brytanii, Francji i państwom bałtyckim. Z każdym kolejnym abordażem, czy to na Morzu Północnym, Śródziemnym, czy Oceanie Indyjskim, rośnie presja na dotrzymanie tej obietnicy. Rosyjski okręt wojenny eskortujący tankowiec napotyka następnie francuski statek abordażowy. W tym momencie decyzję podejmuje kapitan, a nie ministerstwo. Wydaje się, że potrzebny jest casus belli na Zachodzie.
Drugim mechanizmem jest podział transatlantycki. Waszyngton obecnie łagodzi presję: Trump podziękował Putinowi za umowę dotyczącą oleju napędowego, a Witkoff ma się udać do Moskwy pod koniec października, jak donosi TASS w związku z krytyką Kallasa. Europa natomiast przyjmuje rolę egzekutora. Ekspertka ds. Rosji Hanna Notte twierdzi, że głównym problemem Rosji w 2026 roku będą Europejczycy. To wyjaśnia, dlaczego Moskwa kieruje swoje ostrzeżenia do Paryża, Londynu i Tallina, a nie do Waszyngtonu.
Trzecim mechanizmem jest rola Chin. Pekin nie chce bitwy morskiej na Morzu Bałtyckim, ale nie chce też precedensu, w którym Europa arbitralnie odetnie rosyjskie szlaki handlowe. Dlatego dyplomatycznie stanie po stronie Moskwy, będzie kupować ropę i ignorować zachodnie sankcje, ale prawdopodobnie nie wyśle okrętów wojennych na Bałtyk.
Dla globalnego Południa, zwłaszcza Indii i innych konsumentów, pytanie jest równie konkretne.
Czy prawo morskie obowiązuje wszystkich w równym stopniu, czy tylko tam, gdzie egzekwuje je silniejsza strona?
Stany Zjednoczone przejmują tankowce u wybrzeży Wenezueli, Europejczycy – tankowce należące do „floty cieni”, a Pekin i Moskwa powołują się na wolność mórz. Tymczasem na Morzu Wschodniochińskim Stany Zjednoczone i Zachód próbują wyjaśnić Chinom swoją interpretację „wolności mórz” poprzez prowokacje.
Streszczenie
Bezpośrednia wojna morska między NATO a Rosją nie jest zatem najbardziej prawdopodobnym scenariuszem. Bardziej prawdopodobna jest strefa narastających tarć na Bałtyku, Morzu Północnym i Morzu Śródziemnym, gdzie wypadek, strzał ostrzegawczy lub wywrócenie się statku mogłyby wywołać dynamikę, której nikt nie planował. A może jednak planowano? Można to było jedynie załagodzić politycznie: poprzez negocjacje, w których szlaki morskie stanowią integralną część architektury bezpieczeństwa, a nie są jedynie atrakcją. Rozmowy amerykańsko-rosyjskie, spodziewane pod koniec października, dają ku temu okazję, ale jak dotąd nie uwzględniono w nich udziału Europy. Krytycy słusznie pytają, czy państwa UE chcą doprowadzić do tej konfrontacji, ponieważ ich społeczeństwa nie są jeszcze gotowe na wojnę.
Idee suwerennej równości i prawa międzynarodowego wprowadzone przez europocentryczny ład westfalski w 1648 roku nie wytrzymały konfrontacji z interesami najsilniejszych aktorów.
Amerykański badacz Leon Gross skonstatował, że „zamiast wyznaczyć nowa erę powstania prawdziwej międzynarodowej wspólnoty narodów podporządkowanych rządom prawa narodów, w rzeczywistości traktat ten przyczynił się do nastania państw absolutystycznych zazdrosnych o terytorialną suwerenność, i to tak dalece, że idea wspólnoty międzynarodowej stała się pustym sloganem, a prawo międzynarodowe stało się zależne od państw zainteresowanych zachowaniem i ekspansją ich potęgi, zamiast ustanowieniem rządów prawa”. Zgodnie z prawem retrospekcji przewrotowej Kazimierza Kelles-Krauza, idee mogą się odrodzić w lepszym momencie dziejowym, ujawniając w pełni swój postępowy charakter. Na tej podstawie pojawiła się Organizacja Narodów Zjednoczonych, która zachowała jednak przywileje dla wybranych mocarstw zasiadających jako stali członkowie w Radzie Bezpieczeństwa.
W XXI wieku idee suwerennej równości obowiązujące wszystkich próbują implementować aktorzy niezachodni skupieni w BRICS i Szanghajskiej Organizacji Współpracy. Podjęli się trudu ukierunkowania „nowej ery” relacji międzynarodowych. W obliczu geostrategii USA zamierzenia te natrafiają na ogromny opór.
Geostrategia nieładu
Wczytując się w Strategię bezpieczeństwa narodowego USA z 2025 roku, możemy się dowiedzieć, że „dni, kiedy Stany Zjednoczone podtrzymywały cały porządek światowy jak Atlas, skończyły się”, co zdawało się oznaczać koniec hegemonii. Spoglądając zaś na praktykę, wydaje się, że postanowiono podważać same fundamenty westfalskiego modelu stosunków międzynarodowych. Chodzi m.in o przestrzeganie zapisów traktatów, wykonywanie umów w dobrej wierze, rozwiązywanie sporów metodą pokojową, zapewnienia wolności handlu, obowiązywanie prawa międzynarodowego i instytucji międzynarodowych oraz możliwość osiągania równowagi sił.
Prezydentura Donalda Trumpa jawi się jako próba przywrócenie modelu spersonalizowanej władzy papieża lub cesarza, albo i postmodernistyczny melanż obu legitymizowany ideą „mrocznego oświecenia”. W jej imię zostaje odrzucona laicyzacja. Narracja o czasach ostatecznych powtarzana przez wiceprezydenta J. D. Vance’a oraz wizja nadejścia Antychrysta nagłaśniana przez twórcę Palantira, Petera Thiela, to czytelne przejawy tej tendencji. Gdy we wrześniu 2026 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło rezolucję zachęcającą do stopniowego odchodzenia od odwzorowania Merkatora na rzecz Equal Earth i innych odwzorowań równo-powierzchniowych, tylko USA były przeciwko, twierdząc, że to ideologia. Czyżby (wujek) sam przeciw wszystkim?
Antytezą tego kierunku kształtowania systemu międzynarodowego są instytucje „nowej ery”. BRICS oraz Szanghajska Organizacja Współpracy, które odbyły swoje szczyty w ostatnich tygodniach. Pierwsza stanowi obecnie 49% populacji świata, 40% globalnego PKB według siły nabywczej oraz 26% handlu międzynarodowego. Eksport wzrósł w niej z około 900 miliardów dolarów w 2003 roku do 6 bilionów dolarów w 2024 roku, co odzwierciedla skalę i potencjał przestrzeni geoekonomicznej. Z kolei druga reprezentuje około 3,5 miliarda ludzi żyjących na jednej czwartej planety i 35 bilionów dolarów nominalnego PKB, który podwaja się wraz z uwzględnieniem siły nabywczej.
Zgodnie z podziałem Davida Harvey’a, pierwszą najłatwiej badać w ramach geopolityki kapitalizmu, a drugą w perspektywie geopolityki terytorialnej, gdyż odwołuje się do przestrzeni bezpieczeństwa eurazjatyckiego na sformalizowanym fundamencie organizacyjnym. Ich spoiwem jest zbliżona narracja strategiczna promującą świat wielobiegunowy, prawo międzynarodowe i ONZ, suwerenną równość i prawo do rozwoju służące wzmacnianiu roli państw Globalnego Południa. Kategoria „wielobiegunowość” ma tu kluczowe znaczenie i należy je rozumieć dosłownie: jest to współczesne przeformułowanie odwiecznego konfliktu między Morzem a Lądem. Aktorzy „nowej ery” domagają się prawa Heartlandu i jego partnerów do istnienia jako autonomiczny biegun, a nie jako peryferia kapitalistycznego systemu – świata. Antytezą mrocznego oświecenia jawi się więc pax multipolarica.
Szczyt BRICS
Przed szczytem w Indiach agencja informacyjna CGTN opublikowała wyniki sondażu dotyczącego postrzegania BRICS w państwach rozwiniętych i rozwijających się. Badanie zostało przeprowadzone wśród 12 250 respondentów z 41 krajów i objęło główne gospodarki rozwinięte oraz kraje Globalnego Południa. Ponad sześciu na dziesięciu respondentów uważa, że w ostatnich latach wpływ BRICS na sprawy międzynarodowe wzrósł. Aż 63% respondentów pozytywnie oceniło wkład w poprawę globalnego systemu zarządzania, przy czym w 25 z 41 badanych krajów wskaźnik poparcia przekroczył 60%. Co istotne, pozytywne oceny międzynarodowej roli BRICS były szczególnie wyraźne wśród młodszego pokolenia respondentów. Ten znamienny wzrost rozpoznawalności sugeruje narastającą potrzebę transformacji porządku międzynarodowego wśród społeczeństw świata. Niewykluczone, że odczytując ten trend indyjskie przewodnictwo w BRICS oparło się właśnie na podejściu zorientowanym na ludzi i stawiającym na pierwszym miejscu dobro ludzkości. Zorganizowano ponad 350 spotkań.
Osiemnasty szczyt BRICS obradujący pod hasłem „Budowanie odporności, innowacji, współpracy i zrównoważonego rozwoju” zakończył się w Nowym Delhi 13 września 2026 roku przyjęciem deklaracji końcowej składającej się ze 140 punktów. Oprócz dziesięciu państw członkowskich i tyluż partnerskich wśród zaproszonych gości (formuła outreach) znaleźli się przedstawiciele Organizacji Narodów Zjednoczonych (sekretarz generalny António Guterres), Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz Azjatyckiego Banku Inwestycji Infrastrukturalnych (AIIB). Taki jest ilościowy zakres niesformalizowanej sieci BRICS plus.
Symbolem szczytu było wspólne sadzenie młodych drzewek figowca bengalskiego przez dziesięciu przywódców. W kulturze indyjskiej ma on unikalne, święte znaczenie. Banian charakteryzuje się głębokimi korzeniami i potężną siłą, co ma idealnie odzwierciedlać trwałość, rosnące znaczenie i dążenie do wspólnej przyszłości państw zrzeszonych w formacie BRICS. Inaugurując spotkanie, premier Narendra Modi podkreślił, że BRICS „musi przekształcić ’piramidę przywilejów’ w ’platformę partnerstwa’, w której każde państwo ma głos, każdy członek ma swój udział, a postęp ludzkości pozostaje w centrum każdego przedsięwzięcia”. Dotąd uprzedmiotowieni, z biorców zasad mają się stać ich dawcami. W deklaracji znalazło się wyraźne odwołanie do konferencji w Bandungu z 1955 roku, będącej zalążkiem Ruchu Państw Niezaangażowanych. Datując od pierwszego spotkania w ONZ, gospodarz szczytu uznał, że po dwóch dekadach nadszedł czas „dorosłości”. Wzmocnienie strategicznego partnerstwa oparto o trzy filary: współpracę polityczną i w zakresie bezpieczeństwa, współpracę gospodarczą i finansową oraz współpracę kulturalną i międzyludzką.
Trzy wymiary strategicznego partnerstwa BRICS
W deklaracji można wyodrębnić najważniejsze elementy każdego z trzech wymiarów strategicznego partnerstwa BRICS. Gospodarczym rdzeniem deklaracji jest dwuczęściowe posunięcie. Wzywa się do reformy instytucji z Bretton Woods: MFW, Banku Światowego, Światowej Organizacji Handlu (WTO), a także popiera realizację Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 oraz dążenia Brazylii i Indii do odgrywania większej roli w ONZ, w tym w Radzie Bezpieczeństwa. Reformy te jednak nie następują od lat, a proszenie trzech mocarstw zachodnich o głosowanie za osłabieniem własnej pozycji jest równoznaczne z proszeniem monopolisty o uchwalenie przepisów przeciwko własnej konkurencji. Najwyraźniej strategom BRICS zależy na sytuacji, gdy po każdym kolejnym roku, w którym reforma kończy się niepowodzeniem, wzmocnić argument, że systemu nie da się po prostu zreformować i alternatywa jest koniecznością.
Dlatego z drugiej strony, BRICS kontynuuje tworzenie własnych instytucji i formatów. Nowy Bank Rozwoju wkracza w swoją „drugą złotą dekadę” z ambicją udzielania pożyczek w walutach lokalnych. Także Fundusz Rezerw Walutowych ma być udoskonalony. A przecież dotąd tylko 30% każdej wypłaty może zostać zatwierdzone przez samą grupę BRICS; pozostałe 70% wymaga porozumienia z MFW. Fundusz pomyślany jako alternatywa nadal wymaga zgody Zachodu na prowadzenie działalności. O słabości BRICS świadczy, że jej nowi członkowie, Etiopia i Egipt, w 2024 roku musieli się zwrócić do MFW i poddać drakońskim warunkom, zgodnie z neoliberalnym konsensusem waszyngtońskim. Jak dotąd także wiele rosyjskich inicjatyw nie weszło w fazę implementacji. Chodzi o budowę infrastruktury płatniczej oraz rozliczeniowo-depozytowej; stworzenie nowej platformy inwestycyjnej, mechanizmu reasekuracyjnego oraz giełdy zbożowej. Mogłaby ona stanowić tak potrzebną alternatywę dla giełd w Chicago i Paryżu. Obecnie 80–90% podstawowych towarów spożywczych i energetycznych jest przedmiotem handlu w dolarach, stanowiąc główny filar hegemonii waluty amerykańskiej.
Za niepowodzenie szczytu można uznać także brak porozumienia w sprawie powstania BRICS Clear, o czym mówiono na poprzednich dwóch. Indyjski bank centralny proponował wzajemne połączenie cyfrowych walut banków centralnych (CBDC), a prezydencja wydawała się skłonna poprzeć tę inicjatywę. Alternatywą byłoby połączenie krajowych systemów płatniczych — UPI (Indie), Pix (Brazylia), SBP (Rosja), QRIS (Indonezja) oraz systemów chińskich. Na pocieszenie w deklaracji wskazano, że Grupa Robocza ds. Płatności pracuje nad interoperacyjnymi systemami płatniczymi oraz rozliczaniem handlu w walutach krajowych. Rzeczywistość międzynarodowa jest polem rywalizacji i sprzeczności. A zatem używanie kategorii „nowa era” uwzględnia konieczność strategicznej cierpliwości. Chciałoby się powiedzieć: co się odwlecze to nie uciecze. A liczba proponowanych form współpracy jest imponująca!
Poparto koncepcję Centrum Odporności Ubezpieczeniowej BRICS (BIRC); trwają pracę nad Nową Platformą Inwestycyjną (NIP), inicjatywą wielostronnych gwarancji BRICS (BMG), giełdą zbożową oraz wprowadzaniem medycyny tradycyjnej, komplementarnej i integracyjnej (TCIM). Wreszcie, po niepowodzeniu sprzed dekady, powrócono do koncepcji utworzenia szybkiej sieci komunikacyjnej za pomocą kabli podmorskich. Podkreślono również obronę suwerennych praw do kluczowych minerałów. Potępiono „jednostronne środki przymusu” oraz stosowanie korekt węglowych na granicach; sankcje i zielone cła są przecież formą anglosaskiej strategii anakondy dostosowaną do finansów, polegającą na uduszeniu nie-Zachodu bez oddania jednego strzału. Tymczasem członkostwo w BRICS przekłada się na korzyści strukturalne: rozszerzone korytarze eksportu energii, bezpośrednie inwestycje w infrastrukturę krajową oraz dostęp do ogromnych nowych rynków konsumenckich dla towarów.
W kolejnym wymiarze współpracy na podkreślenie zasługuje paragraf 23, który stwierdza, że „bezpieczeństwo wszystkich krajów jest niepodzielne”, analogicznie do deklaracji Szanghajskiej Organizacji Współpracy, którą teraz podpisały także Brazylia, RPA, Egipt, Etiopia, Indonezja, Zjednoczone Emiraty Arabskie. Narracja eurazjatycka rozprzestrzeniła się więc poza swoje epicentrum. Niepodzielne bezpieczeństwo podważa legitymację porządku, w którym bezpieczeństwo jednych opiera się na braku bezpieczeństwa innych, co stanowi istotę logiki anakondy przełożoną na sens obrony hegemonii.
Ważną częścią narracji strategicznej BRICS i SOW jest odrzucenie blokowości, a konkretnie antyzachodniej tożsamości obu. Prawdopodobnie taki jest powód, że poparciu dla powstania Palestyny i potępieniu niszczenia Gazy, krytyce postępowania wobec Kuby i Libanu nie towarzyszy wymienianie z nazwy państw odpowiedzialnych za agresję. Co więcej, zapewne pod wpływem gospodarza szczytu, w deklaracji użyto kategorii „społeczności międzynarodowej”, która w istocie przynależy do zachodniej narracji „porządku opartego na zasadach”. Można w tym dostrzec sposób w jaki transformacja porządku międzynarodowego ma swoje odbicie w samym języku.
Wymiar współpracy kulturalnej i międzyludzkiej najlepiej wyraża poparcie udzielone Międzynarodowemu Dniu Dialogu między Cywilizacjami ustanowionemu przez ONZ. Wielobiegunowość gospodarcza i instytucjonalna opiera się ostatecznie na wielobiegunowości kulturowej: wiele ośrodków, wiele interpretacji własnych interesów, żadna z nich nie ma uprawnień, by wiązać wszystkich. Podczas indyjskiej prezydencji po raz kolejny zorganizowano Festiwal Kultury BRICS oraz Bazar WAVES, Festiwal Teatralny BRICS oraz Festiwal Filmowy BRICS, Igrzyska BRICS oraz Szczyt Młodzieży BRICS. Promowano także dalszą współpracę w ramach istniejących mechanizmów edukacyjnych BRICS i Uniwersytetu Sieciowego, zachęcając do włączenia do programów nauczania rdzennych i lokalnych systemów wiedzy jako dodatkowej Międzynarodowej Grupy Tematycznej (ITG).
Dyplomacja „nowej ery”
Przyjmując dywersyfikację walutową jako jeden z filarów budowy świata wielobiegunowego, papierkiem lakmusowym stała się postawa Arabii Saudyjskiej, dotąd gwaranta systemu funkcjonowania petrodolara. Pomimo uporu z jakim powtarzano, że grupa liczy jedenastu członków, faktyczne Rijad nie udzielił formalnej zgody na pełne członkostwo, ograniczając uczestnictwo do formatu BRICS plus. Przyczyną zwłoki jest presja Waszyngtonu, który walczy o utrzymanie tego państwa w pełnej strefie zależności, czego wymownym przykładem jest wycofanie się Arabii Saudyjskiej z kierowanego przez Chiny projektu waluty cyfrowej i systemu płatności opartego na technologii blockchain, który ma przecież na celu zmniejszenie zależności od dolara amerykańskiego, który stanowi wciąż aż 57% światowych rezerw walutowych, 54% globalnego fakturowania eksportu i 89% transakcji walutowych.
Wśród dyplomatycznych sukcesów szczytu można wyróżnić trzy: po pierwsze jednogłośne przyjęcie deklaracji pierwszego dnia, po tym jak szefowie delegacji pracowali do czwartej nad ranem. Głównym wyzwaniem było osiągnięcie porozumienia między Iranem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, które de facto toczą wojnę; z tym, że te ostatnie w obozie obrońców „starej ery”. Sprzeczność załagodzono w punkcie 28, gdzie wyrażono „głębokie zaniepokojenie” postępującą eskalacją konfliktu w Azji Zachodniej i wezwano do „maksymalnej powściągliwości”, po „przypomnieniu naszych stanowisk narodowych”. Oprócz samego tekstu należy brać pod uwagę kontekst. Dlatego kolejnym osiągnięciem było spotkanie prezydenta Iranu, Masuda Pezeszkiana, z następcą tronu ZEA, szejkiem Chalidem bin Muhammadem al-Nahajanem. Obie strony doszły do porozumienia, aby pozostawić przeszłość i wspólnie zbudować lepszą przyszłość.
Trzecim pozytywnym akcentem stały się rozmowy przywódców Indii i Chin, którzy próbują poprawić relacje nadwyrężone po krwawych starciach na spornej granicy w Himalajach w 2020 roku. Pozostałości granic kształtowanych przez imperium brytyjskie po to, by dzielić i rządzić, wciąż szkodzą – jak to zauważył prof. Jeffrey Sachs. Xi Jinping wskazał, że Chiny i Indie są partnerami, a nie rywalami i oba kraje są szansą na rozwój dla drugiej strony, a nie zagrożeniem, co leży we wspólnym interesie. W podobnym tonie strona indyjska postrzega stosunki indyjsko-chińskie z perspektywy strategicznej i długoterminowej. Zamiast przeciwnikiem preferuje bycie partnerem Chin, traktując wzajemny rozwój jako szansę, a nie wyzwanie. W bilateralnych spotkaniach ujawnia się więc koncyliacyjny paradygmat BRICS.
Podczas szczytu chiński przywódca zaproponował, by członkowie grupy stali się „pionierami w promowaniu rozwoju opartego na innowacjach”, wskazując przyszły kierunek praktycznej współpracy: inicjatywę dotyczącą sztucznej inteligencji (AI) opartej na otwartym oprogramowaniu i sprzyjającej włączeniu społecznemu, inicjatywę ułatwiającą handel i inwestycje, inicjatywę współpracy w zakresie przemysłu cyfrowego, inicjatywę współpracy w dziedzinie inteligentnej produkcji oraz inicjatywę rozwoju kadr naukowych i technicznych. Takie są obecne wymogi wyzwolenia się ze statusu peryferii a jednocześnie warunki oporu wobec koncepcji „mrocznego oświecenia” oraz wpływów Palantira i spółki!
Z kolei prezydent Rosji przypomniał o potrzebie stworzenia nowego mechanizmu ubezpieczeniowego oraz powołaniu giełdy zbożowej, a także kompleksowego podejścia w walce z globalnymi wyzwaniami. Sprawę dedolaryzacji i potępienia agresywnej postawy USA i Izraela akcentował oczywiście Iran. W ramach tego, co irańscy planiści nazywają „gospodarką oporu”, członkostwo w BRICS i SOW oraz dywersyfikacja handlu stały się podstawowymi narzędziami prowadzenia polityki międzynarodowej.
Szczyt Szanghajskiej Organizacji Współpracy
Druga instytucja „nowej ery” podczas przewodnictwa Kirgistanu w latach 2025–2026 pracowała pod hasłem „25 lat SOW: Razem ku trwałemu pokojowi, rozwojowi i dobrobytowi”. Najważniejszym punktem był dwudziesty szósty, jubileuszowy szczyt w Biszkeku odbywający się na przełomie sierpnia i września 2026 roku. Podpisano aż 28 dokumentów. Głównym z nich była Deklaracja z Biszkeku, wydana z okazji 25-lecia istnienia organizacji.
Podobnie do BRICS, SOW nie jest skierowana przeciwko innym państwom ani organizacjom. Nie jest także blokiem wojskowo-politycznym, skupiając się na ukształtowaniu przestrzeni równego i niepodzielnego bezpieczeństwa w Eurazji. Ten cel zakłada jednocześnie przeciwstawienie się anglosaskiej taktyce rozdrobnienia aktorów poprzez grę na „wielkiej szachownicy”. O odrzuceniu narracji egoistycznej wrogości państw w anarchicznej strukturze międzynarodowej świadczy poparcie idei budowania wspólnoty o wspólnej przyszłości dla ludzkości oraz pogłębianie dialogu opartego na idei „Jedna Ziemia, jedna rodzina, jedna przyszłość”, które łączy wizje Indii i Chin w jedną całość. Zgodnie z tym paradygmatem podkreślono poparcie dla Międzynarodowej Dekady Umacniania Pokoju dla Przyszłych Pokoleń ogłoszonej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ na lata 2027–2036.
Owoce Biszkeku
Na szczycie tradycyjnie omówiono kwestie obrony przed ekstremizmem, separatyzmem, terroryzmem i handlem narkotykami. Pomimo braku dookreślenia przeciwników geostrategicznych, deklaracja objęła swoim zasięgiem kluczowe wyzwania generowane właśnie przez nich. Należą do nich: jednostronna i nieograniczona rozbudowa globalnych systemów obrony przeciwrakietowej, militaryzacja sektora IT, świadczenie nieautoryzowanych usług internetowych za pośrednictwem satelitów na terytoriach państw członkowskich bez posiadania licencji (w domyśle: Starlink), naruszanie prawa międzynarodowego, próby dyskredytowania organów i struktur państwowych państw członkowskich, czy jednostronne sankcje. Dlatego za ważny krok można uznać powołanie uniwersalnego Centrum ds. Zwalczania Wyzwań i Zagrożeń Bezpieczeństwa dla Państw Członkowskich SOW. W ten sposób powstał mechanizm przeciwdziałania imperialnym wojnom hybrydowym i gorącym inicjowanym przez wrogów integracji eurazjatyckiej.
W deklaracji opowiedziano się za bezpiecznym i odpowiedzialnym wykorzystaniem sztucznej inteligencji, popierając także suwerenne prawa państw do zarządzania ich krajowymi segmentami internetu. Wsparto utrzymanie przestrzeni kosmicznej wolnej od wszelkiego rodzaju broni, najwyraźniej antycypując ogłoszone wkrótce istnienie amerykańskiej „broni kontroli przestrzeni kosmicznej” na orbicie okołoziemskiej. Ten krok uzasadnia powtarzane jak mantra hasło: chcesz pokoju, szykuj się do wojny. Mało kto zwraca uwagę, że jest ono często spowodowane walką z wymyślonym zagrożeniem. W opozycji do tego paradygmatu pokojowe współistnienie „nowej ery” ma służyć zaspokajaniu rzeczywistych potrzeb społecznych.
Ze względu na trwająca wojnę USA i Izraela przeciwko Iranowi za najważniejszy fragment deklaracji można uznać „potępienie ataków wojskowych na terytorium Islamskiej Republiki Iranu” jako naruszające zasady i normy prawa międzynarodowego oraz Kartę ONZ. Tworzy ona więc „zagrożenie dla międzynarodowego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności”. Poparto prawo do suwerenności i integralności terytorialnej Iranu.
Szczególnie ważna była tu zgoda Indii, które tym samym przyznały się do błędu geostrategicznego, którym było uleganie Waszyngtonowi, a przede wszystkim poparcie Izraela tuż przed atakiem na państwo ajatollahów. Iran podkreślił pilną potrzebę utworzenia zarówno banku rozwoju, jak i konsorcjum energetycznego. W deklaracji nie ma za to wzmianki o Ukrainie, co świadczy o braku sprzeciwu wobec rosyjskiej eskalacji militarnej. Trzeba podkreślić także obecność na szczycie tureckiego prezydenta, Recepa Tayyipa Erdogana, jako „partnera w dialogu”. Uznał on SOW za „wschodzącą gwiazdę”, poparł Inicjatywę Pasa i Szlaku, a także podkreślił, że Sojusz Obronny z Mekki, ustanowiony przez Turcję, Arabię Saudyjską i Pakistan, także wpisuje się w procesy bezpieczeństwa eurazjatyckiego.
Na szczególną uwagę zasługuje propozycja sformułowana przez Uzbekistan. Prezydent tego państwa postulował zacieśnienie współpracy między SOW a ONZ, proponując nowe mechanizmy koordynacji inicjatyw regionalnych. Wezwał do utworzenia Sieci Partnerstwa Organizacji Regionalnych, a także utworzenia stałego Forum Kultur i Cywilizacji SOW Plus. Taka sieć organizacji regionalnych ustanowiłaby stałe kontakty robocze między sekretariatami i odpowiednimi organami. Dzięki temu wspólna realizacja projektów w Eurazji zapewniłaby możliwości dzielenia się doświadczeniami i najlepszymi praktykami, a także koordynacji podejść w ramach ONZ. W ten sposób mogłaby powstać SOW plus obejmująca niemal wszystkie gospodarki rozwijające się z pozaeuropejskiej części Eurazji poprzez platformę SAGES (SOW, ASEAN, GCC, EAEU, SAARC).
W Oświadczeniu Rady Szefów Państw Szanghajskiej Organizacji Współpracy w sprawie wzmocnienia wielostronnego partnerstwa na rzecz bezpieczeństwa jądrowego i ochrony jądrowej sprzeciwiono się użyciu broni atomowej (czym grozi Rosja), a także atakowaniu elektrowni jądrowych (co robi Ukraina), popierając cywilne wykorzystanie energii atomowej (co wspiera Iran). Z kolei Oświadczenie w sprawie wspierania i wzmacniania instytucji rodziny stanowiło jednoznaczne odrzucenie postmodernistycznej kultury hiperindywidualizmu wpisanej w agendę kulturową Zachodu. W zamian wskazano na „potrzebę konsolidacji wysiłków państw członkowskich SOW na rzecz wspierania rodzin, ochrony macierzyństwa, ojcostwa i dzieciństwa oraz wychowywania młodego pokolenia w duchu poszanowania tradycyjnych duchowych i moralnych fundamentów”.
Jeżeli chodzi o wymiar gospodarczy, w deklaracji potwierdzono realizację Strategii rozwoju gospodarczego do 2030 roku, Strategii współpracy energetycznej do 2030 roku, a przede wszystkim Strategii rozwoju SOW do 2035 roku. Wśród pozostałych ustaleń znalazły się. m.in. protokół wprowadzający zmiany w Karcie SOW oraz plany rozwoju centrów logistycznych i portów na lata 2026–2030. Podobnie jak w ostatnich latach, nie uzyskano zgody Indii wobec chińskiej Inicjatywy Pasa i Szlaku oraz zharmonizowania z nią rozwoju Eurazjatyckiej Unii Gospodarczej. Niewątpliwie najważniejszym krokiem w kierunku emancypacji państw Globalnego Południa było wsparcie udzielone dalszej pracy nad utworzeniem Banku Rozwoju SOW. Jego potrzeba jest uzasadniona również faktem, że zarówno Nowy Bank Rozwoju BRICS, jak i Azjatycki Bank Inwestycji Infrastrukturalnych, są zbytnio uwikłane w gospodarkę opartą na dolarze. Wszak były tworzone dekadę wcześniej, gdy centrum globalizmu wciąż było silne. Podczas szczytu zatwierdzono wspólny plan działania na rzecz ochrony różnorodności biologicznej do 2031 roku wraz z memorandum w sprawie łagodzenia skutków zmian klimatu; zatwierdzono program Korytarz Zielonych Technologii, mający na celu zacieśnienie współpracy technologicznej do 2030 roku. SOW kontynuuje również poszerzanie swojej sieci partnerstw i porozumień poprzez podpisanie protokołu z Unią Afrykańską.
Podsumowanie
Siła instytucji „nowej ery” leży w możliwości stopniowego przekształcania reguł systemu międzynarodowego. Historia uczy, że poważne przemiany rzadko kiedy następują w jednym dramatycznym momencie; tym bardziej zmiany, w której traci na znaczeniu cywilizacja dominująca przez ostatnie 500 lat. Imperium Rzymskie nie zniknęło z dnia na dzień. Imperium Brytyjskie nie przestało nagle być potęgą globalną. Dlatego układ wielobiegunowy zorganizowany wokół kilku ośrodków potęgi natrafia na wciąż duży opór. Dwa filary dotychczasowego układu zmagają się jednak z nieodwracalnymi problemami. Unia Europejska przeżywa poważny kryzys gospodarczy, a Stany Zjednoczone nie potrafią już wymuszać uległości zarówno wśród wrogów (Iran), jak i sojuszników (Kanada, Korea Południowa). Szczyty w Nowym Delhi i Biszkeku ukazują, że świat zmienia się stopniowo. Narody od dawna poddawane maksymalnej presji wyszły poza ramy zwykłego znoszenia architektury swojej izolacji; aktywnie budują rusztowanie, które ją zastąpi. Tworząc równoległe systemy handlu, finansów i dyplomacji, zabezpieczają się przed zmiennością systemu dolara wykorzystywanego jako broń.
W miarę jak nowe sieci będą się rozrastać, środek ciężkości w sprawach globalnych będzie powoli, ale nieodwracalnie się przesuwać od „piramidy przywilejów” symbolizowanej przez klasę z Davos do „platformy partnerstwa” promowanej przez aktorów „nowej ery”. Jest ona szansą na skuteczne przezwyciężanie geostrategii nieładu w celu ukształtowania wielobiegunowego porządku międzynarodowego oraz zasady suwerennej równości i prawa do rozwoju dla wszystkich.
