Archiwum kategorii: Publicyści

Tylko idioci podłączają lodówki do internetu

Opublikowany przez

.

Tylko idioci podłączają lodówki do internetu

12 listopada 2026 r. Peter Haisenko anderweltonline/nur-idioten-verbinden-kuehlschraenke-mit-dem-internet

Zamieszanie jest ogromne: dziesiątki półek chłodniczych przestały chłodzić, a żywność się zepsuła. Nie była to awaria techniczna. Zostały one zmanipulowane przez internet. Francja twierdzi, że za to odpowiadają Irańczycy. Pytanie o to, dlaczego lodówki w ogóle są podłączone do internetu, jest celowo ignorowane.

Każda lodówka potrzebuje prądu i termostatu do regulacji temperatury. To wszystko. Wiesz, jak to działa w twojej własnej lodówce. Jest pokrętło do ustawienia pożądanej temperatury. Zwykle ustawiasz ją raz i na tym poprzestajesz. Półki chłodnicze w supermarketach działają w ten sam sposób. Żadna lodówka nie potrzebuje połączenia z internetem, aby działać. Jak ktokolwiek mógłby pomyśleć o sterowaniu systemem chłodzenia przez internet?

Każdy powinien wiedzieć, że wszystko, co jest podłączone do internetu, może zostać zhakowane i zmanipulowane. Dotyczy to wszystkich systemów infrastrukturalnych, takich jak zaopatrzenie w wodę, odprowadzanie ścieków, elektryczność i oświetlenie – zasadniczo wszystkiego, czego potrzebujemy w naszym codziennym życiu. Nawet kasy w supermarketach są podłączone do internetu, aby umożliwić płatności bezgotówkowe. W przypadku przerw w dostępie do internetu akceptowane są tylko płatności gotówkowe.

Przez 100 lat ludzkość była napędzana rozwojem technologicznym, nie zastanawiając się, nie mówiąc już o dyskusji, czy jest on rozsądny i korzystny. Korporacje wprowadzają swoje innowacje na rynek i zarabiają krocie. Nigdy nie porusza się kwestii wpływu, jaki będzie to miało na rozwój społeczny, a nawet duchowy. Większość tych innowacji służy wygodzie, a przynajmniej tak się wydaje. Prowadzi to do dziwnych rezultatów, takich jak sieciowe lodówki czy gabloty chłodnicze.

Jakie korzyści mogą one oferować? Że kierownik sklepu może sprawdzić temperaturę na swoim smartfonie, jedząc śniadanie w domu? A może nawet dostosować temperaturę w tym miejscu? Okazuje się, że nie jest jedynym, który to potrafi. Czy nie wystarczy poczekać, aż szef osobiście pojawi się w sklepie? Nie potrzebuje do tego smartfona. Wystarczy, że przytrzyma rękę w środku lub odczyta temperaturę termometru, a to nawet nie zużywa prądu.

Nie będą już niczego posiadać…

Ogólny szał sieciowy rozprzestrzenia się coraz bardziej. Szczególnie niepokojące jest to, że prawie nie można już kupić programów, które działają niezależnie na komputerze. Jeśli komputer jest offline, te programy nie działają. Ale jeśli masz zainstalowany kompletny program, możesz pracować offline i przesłać swoją pracę później. To jednak tylko jedna strona medalu. Ponieważ wszystko, co jest przetwarzane online, nawet najbardziej prywatne i wrażliwe dane trafiają do internetu i nie masz już kontroli nad tym, kto je czyta. Ale jak powiedział pan Schwab: „Nie będziesz niczego posiadał i będziesz szczęśliwy”. Mniej więcej tak jest już w przypadku programów, które nie działają w pełni na twoim komputerze. Nie masz kontroli nad tym, czy będą działać. Decyduje firma produkująca oprogramowanie i jeśli uzna, że ​​nie zapłaciłeś, może cię zamknąć.

Zlecanie wrażliwych danych „chmurze” to kompletny absurd. Dostawca chmury ma dostęp do wszystkich danych, które mu powierzyłeś. Po co więc szpiegostwo przemysłowe? Jest ono wbudowane w chmurę, a NSA i tak je ma. Szyfrowanie? Każdy pas cnoty zawsze miał wytrych. Poza tym, powszechnie wiadomo, że nawet specjaliści od szyfrowania są czasami zmuszani przez rządy do instalowania tylnych furtek, aby państwo lub ktokolwiek inny mógł uzyskać dostęp do danych. Powinno być jasne: wszystko, co przechodzi przez internet, jest mniej lub bardziej publiczne. Każdy, kto ma wystarczające umiejętności, może przeczytać twoje e-maile. Kradzież danych AfD to tylko spektakularny, widoczny element tego zjawiska.

Kto ma dostęp do Twoich danych?

Leasing działa w pokrewnej dziedzinie. Cokolwiek jest leasingowane, nie należy do Ciebie, ale płacisz pensje kadrze kierowniczej firmy leasingowej. W końcu to tylko pożyczka. A co, jeśli nie będziesz już w stanie płacić rat leasingowych? W Stanach Zjednoczonych rozwinęła się cała branża zajmująca się odzyskiwaniem samochodów i innych dóbr. W Niemczech jest łatwiej, ponieważ mamy system raportowania. Mogą skontaktować się z każdym. Ściśle rzecz biorąc, programy działające tylko z połączeniem internetowym również należą do kategorii leasingu, ale łatwiej je monitorować. Wystarczy je po prostu wyłączyć. A co, jeśli to błąd firmy leasingowej? W sądzie, który ma jurysdykcję, prawdopodobnie wygrasz. Po roku lub dwóch Twoja firma przestanie istnieć. A co, jeśli dane w chmurze po prostu znikną? Wtedy sytuacja się powtarza.

Kto decyduje o temperaturze w Twoim salonie?

Są ludzie, którzy przekształcili swoje mieszkania w „inteligentne domy”. Kontrolują temperaturę w pomieszczeniach za pomocą smartfonów przez internet. Pomijając absurdalność stania przy kaloryferze ze smartfonem i regulowania temperatury zamiast po prostu lekko obrócić termostat, potencjalne konsekwencje są poważne. Co się stanie, jeśli „ekolodzy” wprowadzą zakaz przekraczania określonej temperatury w pomieszczeniach? Inspektorzy nie będą musieli wchodzić do mieszkania.

Internet pozwala każdemu na dostęp do ustawionej temperatury w dowolnym momencie, a komputer może nawet nałożyć mandat za przegrzanie. Albo po prostu obniżyć temperaturę. To samo dotyczy „inteligentnych liczników” energii elektrycznej. Nie masz już kontroli nad tym, kiedy masz prąd. Możesz go po prostu wyłączyć. Niezależnie od tego, czy jest to spowodowane brakiem prądu, niezapłaconym rachunkiem, czy nawet awarią. A tak przy okazji, lodówka też przestaje działać i nic nie da się z tym zrobić. Albo możesz latami borykać się z problemami związanymi z procesami sądowymi, jak wspomniano powyżej.

Fotoradary stają się przestarzałe.

Nowoczesne samochody są praktycznie zawsze online, wysyłając dane do kogokolwiek zechcą. To sprawia, że ​​fotoradary są przestarzałe. Aktualną prędkość można sprawdzić w dowolnym momencie. Ile czasu upłynie, zanim otrzymasz mandat za przekroczenie prędkości natychmiast i bezpośrednio na ekranie swojego samochodu? Albo zanim anonimowy komputer po prostu zmniejszy prędkość? A może nawet wyłączy silnik? To jest możliwe już dziś. I to nie tylko w przypadku gablot chłodniczych. Witamy w świecie wspomaganego życia i prowadzenia pojazdów! Te komputery przypominające samochody monitorują już, czy jesteś zbyt zmęczony, by prowadzić, a głos nęka Cię wszelkiego rodzaju pomocnymi radami również w innych sytuacjach.

Całkowita kontrola

Smartfony i internet to wspaniałe rzeczy. Mogą być naprawdę pomocne. Ale są niebezpieczne. Wkradają się w obszary naszego życia i przejmują funkcje kontrolne, nad którymi nikt nie głosował. Technologia istnieje, a potem po prostu znika. Nawet bez twojej zgody, bo nie możesz się przed nią obronić. To właśnie jest fundamentalny problem. Jak często otrzymujesz aktualizacje na smartfonie bez twojej zgody? Często nawet tego nie zauważasz, a potem nagle coś działa inaczej niż jesteś przyzwyczajony i nie tak, jak chciałeś. Nie możesz się przed tym obronić. Nie możesz się też obronić, gdy twój smartfon po prostu podsłuchuje twoje rozmowy, nawet używając kamery, którą można aktywować bez twojej wiedzy. Czy kiedykolwiek o tym dyskutowano lub nawet głosowano? Po prostu tak robią. Nie da się już kupić w Europie samochodu, który nie jest podłączony do internetu.

Czy sygnał ostrzegawczy zostanie usłyszany?

Postrzegam te ataki na półki chłodnicze jako coś pozytywnego. To sygnał ostrzegawczy. Obawiam się jednak, że zbyt mało osób zwraca na to uwagę i rozumie to wezwanie. A jeśli to byli Irańczycy, jak twierdzi Francja, to mogę tylko jeszcze raz podziękować. Dziękuję, Iranie, za to, że dałeś sygnał ostrzegawczy. Musimy zacząć zastanawiać się, które funkcje internetu są przydatne, a które po prostu stanowią ogromne zagrożenie dla naszej wolności i bezpieczeństwa. Zawsze małymi krokami, ledwo zauważalnymi, wkradającymi się, a my stopniowo się do tego przyzwyczajamy. Jak żaba w wodzie na kuchence. Zawsze z nagłówkiem: „To tylko dla twojej wygody i twojego dobra”. Ale kto decyduje, co jest dla nas najlepsze? Nie ja, nie ty. O tak, żyjemy w demokracji, najlepszych Niemczech w historii. Ale jeśli chodzi o nasze warunki życia, nie ma demokratycznych decyzji. Wystarczy przeczytać Orwella i „Rok 1984”! Orwell powiedział, że to nie podręcznik, a ostrzeżenie. Żyjemy w roku 2026.

Macie jakieś pytania?

————

Karl Pongracz napisał przełomową pracę na ten temat. Nazywa ją „Kultem Śmierci” i pokazuje, jak jesteśmy stopniowo wprowadzani w inną rzeczywistość, która doprowadzi do transhumanizmu. Ta praca również jest sygnałem ostrzegawczym. Spójrzmy na to, co nas czeka. Tylko ci, którzy są tego świadomi, mają przynajmniej teoretyczną możliwość wyrwania się z tego kręgu. Zamów swój egzemplarz bezpośrednio u wydawcy tutaj lub kup go w lokalnej księgarni.

Co polscy szpiedzy robili w Kaliningradzie?

Opublikowany przez

Co polscy szpiedzy robili w Kaliningradzie?

11 listopada 2026 r. przez Andrzeja Korybko tkp/was-machten-polnische-spione-in-kaliningrad

Rosyjska FSB ogłosiła aresztowanie dwóch polskich szpiegów. Przygotowywali oni grunt pod kampanię podżegania do niepokojów społeczno-politycznych.

Stało się to prawie dwa miesiące po tym, jak polski minister spraw zagranicznych Radek Sikorski chwalił się, że NATO szybko pokona Rosję w wojnie – co skłoniło Rosję do wydania ostrzeżenia, że ​​w przypadku ataku na Kaliningrad ucieknie się do użycia broni jądrowej.

Rosja nie planuje inwazji na Polskę z Kaliningradu (ani z jej sojuszniczej Białorusi). W rzeczywistości to właśnie Kaliningrad, w najgorszym przypadku, jest zagrożony inwazją, jeśli rządzący w UE liberałowie zdecydują się na rozpoczęcie III wojny światowej – prawdopodobnie po zakończeniu szybkiej militaryzacji bloku. Próba przejęcia władzy w Polsce przez Niemcy za pośrednictwem liberalnego premiera Donalda Tuska i jego legalny zamach stanu przeciwko konserwatywnemu Trybunałowi Konstytucyjnemu mogłyby przyspieszyć datę rozpoczęcia wojny, jeśli zakończy się sukcesem.

Nawet jeśli w Europie ostatecznie zwycięży rozsądek – niezależnie od wyniku kryzysu polskiego – a europejskie NATO (E-NATO) zdecyduje się nie rozpoczynać III wojny światowej poprzez inwazję na Kaliningrad, nie oznacza to, że zaprzestanie destabilizacji Kaliningradu, by przysporzyć Rosji problemów. Tak jak E-NATO oskarża Rosję o rekrutację sabotażystów za pośrednictwem Telegramu, tak samo E-NATO mogłoby rekrutować takie osoby w Kaliningradzie – nawet za pośrednictwem agentów terenowych, takich jak dwaj aresztowani Polacy.

Społeczno-ekonomiczne, migracyjne i społeczno-polityczne aspekty ich zgłoszonej misji wskazują na zbliżającą się kampanię wojny hybrydowej, obejmującą wojnę informacyjną, organizatorów protestów finansowanych z zagranicy oraz wprowadzonych w błąd obywateli, którzy mogliby zostać wciągnięci w takie niepokoje. Udana kolorowa rewolucja w Kaliningradzie, mająca na celu oderwanie go od Rosji i przekształcenie w zachodnią alternatywę dla Kosowa, to polityczna fantazja – ale to nie znaczy, że ten scenariusz nie mógłby zaszkodzić interesom Rosji.

Zbrojne protesty, pozornie organizowane z powodów społeczno-ekonomicznych i migracyjnych, mogłyby zapewnić pretekst osobom opłacanym przez obce mocarstwa, takie jak Polska, do ataków na funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa – w celu sprowokowania brutalnych represji, które Zachód mógłby następnie wykorzystać. Byłoby to skierowane nie tylko przeciwko Putinowi, ale mogłoby również posłużyć jako materiał do wojny informacyjnej, mającej na celu radykalizację lokalnej ludności i Rosjan w innych miejscach – a wszystko to w celu podżegania i szerzenia niepokojów.

Sekretarz Rady Bezpieczeństwa Siergiej Szojgu oskarżył Polskę na początku tego miesiąca o udzielanie schronienia „organizacjom non-profit” szkolącym antyrosyjskich separatystów. Były prezydent Andrzej Duda wyraźnie wezwał do „dekolonizacji” Rosji latem 2024 roku, co było zgodne z polską polityką „prometeizmu” z okresu międzywojennego. Nieco ponad rok wcześniej, wiosną 2023 roku, Polska oficjalnie powróciła do tradycyjnej polskiej nazwy Kaliningradu: Królewca. Wszystko to sugeruje, że polscy szpiedzy planowali tam wojnę hybrydową.

Pomimo aresztowania, zagrożenie, jakie stanowią, wciąż istnieje, ponieważ e-NATO może nadal realizować ten cel zdalnie – poprzez wojnę informacyjną, finansowanie organizatorów protestów i szkolenie separatystów. Szpiedzy pomagają im jednak lepiej zrozumieć lokalną sytuację, którą zamierzają wykorzystać do wywołania zamieszek. Bez agentów na miejscu muszą polegać na lokalnych źródłach, które świadomie ich zdradzają, współpracując z nimi. Ostatnie represje FSB odstraszą jednak na razie wszystkich, z wyjątkiem tych najodważniejszych.

Rozmowy pokojowe w Abu Zabi n/t Ukrainy

Opublikowany przez

Rozmowy pokojowe w Abu Zabi

Leszek Miller Posted by Marucha w dniu 2026-11-11

Ukraińska delegacja, która dziś i jutro negocjuje w Abu Zabi, wygląda na papierze solidnie. Przewodzi jej szef wywiadu zagranicznego, obok siedzi szef Kancelarii Prezydenta, lider największej frakcji parlamentarnej, doświadczony dyplomata i wojskowy.

Trzech z nich ciągnie jednak za sobą coś, czego na oficjalnych zdjęciach nie widać: poważne podejrzenia korupcyjne.

Formalnych zarzutów nie postawiono nikomu. Warto to zauważyć. Ale „nikomu nie postawiono” to nie to samo co „niczego nie było”. W sprawach, które NABU i SAPO prowadzą od miesięcy, ich nazwiska pojawiają się zbyt często, by można było je zbyć wzruszeniem ramion. Tym bardziej, że na Ukrainie skorumpowani złodzieje unijnych i amerykańskich pieniędzy sprawiają, że Pablo Escobar wygląda jak nieudolny amator.

Rustem Umerow, dziś szef wywiadu, wcześniej minister obrony, był przesłuchiwany jako świadek w sprawie „Midas”. Chodzi o schemat łapówek wokół Enerhoatomu i Timura Mindicza, szacowany na około sto milionów dolarów. Mindicz miał wpływać na kontrakty obronne, w tym na kamizelki. Antykorupcyjne ciała przy MON wzywały do zawieszenia Umerowa z powodu tych powiązań. On sam zaprzecza winie i przypomina, że problematyczne kontrakty zerwano. Zaprzeczenie jest jego prawem. Fakt, że sprawa w ogóle istnieje, jest faktem.

Kyryło Budanow pojawia się w materiałach operacyjnych tej samej sprawy. Imię i nazwisko („Kyryło”, „Kyryło Oleksijowicz”) pada w nagraniach dotyczących legalizacji gotówki na kaucję dla byłego ministra Hermana Hałuszczenki i kontroli nad przepływami w Sense Banku. Formalnie nie oskarżono go. Skomentował krótko, że to sprawa dla sądu. W wojennym państwie, gdzie szef Kancelarii Prezydenta siedzi przy stole negocjacyjnym z przeciwnikiem, takie zdanie brzmi jednak inaczej niż w czasie pokoju.

Najdalej poszły procedury wobec Dawida Arakhamii. Wysoki Sąd Antykorupcyjny nakazał wszczęcie postępowania w sprawie jego możliwego udziału w schemacie „kopert” – łapówek dla posłów „Sługi Narodu” za „właściwe” głosowania. W materiałach pojawia się kwota 85 tysięcy dolarów dla osoby z kierownictwa frakcji, którą powiązano z Arakhamią; przeszukano jego asystenta. Sam zainteresowany nazywa to kampanią oczerniającą, mającą wyeliminować go z negocjacji, i deklaruje, że przeszedł publiczny test na wykrywaczu kłamstw. Test na wariografie nie jest dowodem w sprawie korupcyjnej. Nakaz sądu antykorupcyjnego – jest.

Na dwóch pozostałych członkach delegacji – Serhiju Kysłycii i Wadymie Skibickim – istotnych doniesień tego typu nie ma. To warto odnotować, bo pokazuje, że nie chodzi o automatyczne dyskredytowanie wszystkich, którzy przylecieli do Zjednoczonych Emiratów.

Można oczywiście powiedzieć, że w czasie wojny priorytetem są inne sprawy, że antykorupcyjne instytucje działają, a sądowych oskarżeń brak. Wszystko to jest prawdą. Równie prawdziwe jest jednak to, że delegacja, która ma rozmawiać o przyszłości kraju, składa się w dużej części z ludzi, których przyszłość wciąż zależy od tego, co znajdą śledczy w nagraniach i dokumentach z ostatnich miesięcy.

Leszek Miller
Tekst za profilem na fb https://myslpolska.info

Młodzież, której się już nie chce

Opublikowany przez

Rękas: Młodzież, której się już nie chce.

konserwatyzm.pl/rekas-mlodziez-ktorej-sie-juz-nie-chce

Pomimo wydarzeń we Francji, można mieć wątpliwości czy działactwo pozostaje aktualnym programem globalistów dla młodego pokolenia. Tak, francuska i włoska młodzież protestuje przeciw brakowi perspektyw pomimo, a może wskutek otrzymywanego wykształcenia, to prawda, studenci w Anglii i Szkocji umieli zorganizować się w protestach i strajkach przeciw ludobójstwu w Gazie, jednak w skali Zachodu są to przecież tylko wyjątki. Także w Paryżu sklepy rabują ludzie z różnych roczników, trudno tam dostrzec realny czy wykreowany konflikt pokoleniowy, w grę wchodzą raczej inne niż wiek czynniki. Ot, tyle tylko, że młodszemu łatwiej jest unieść ukradziony telewizor, a i kop w głowę zgrabniej wychodzi w okresie jeszcze przedemerytalnym.

Wygaszanie aktywiszczy

Przeciwnie, projekt aktywiszczy spod znaku św. Grety od Klimatu został chyba zredukowany do minimum. Realny poziom rozpolitykowania studentów na zachodnich uczelniach zmalał niemal do zera. Dzisiejszemu młodemu pokoleniu nie podsuwa się już wizji zmiany świata czy obalenia starych porządków, które doprowadziły do katastrofy klimatycznej, nie przeprosiły za niewolnictwo czy represjonują pięćdziesiątą płeć… To znaczy oczywiście, hasła te są obecne w przestrzeni, ale z ręką na sercu, kiedy się ktoś ostatnio przykleił do asfaltu albo oblał Van Gogha zupą? Widać już nie trzeba.

Trudno powiedzieć czemu. Wszak już COVID dowiódł niezdolności wszystkich obecnych pokoleń do oporu, a więc i zarządzanie społeczne przez konflikt pokoleń byłoby zbędnym wysiłkiem. Oczywiście jakaś część młodzież nadal trzymana jest w klatce pojęciowej i emocjonalnej stanowiącej pożywkę dla post-@-polityki. Odczujemy to zapewne także w III RP, gdy niedługo zdziwią obserwatorów wyniki Razem, a potem i innych projektów podobnych do zachodnich post-@-zielonych i post-@-lewicy. Większość jednak jest i pozostanie bierna.

Świat bez wątpliwości

W tej sytuacji argument „chcesz uporządkować świat, a nie umiesz posprzątać własnego pokoju” traci swoją moc, bo ci młodzi już wcale niczego takiego nie chcą. Może chcieliby, żeby zniknęły te ciągłe impulsy, działające niczym werble w mózgach, przez które nie wiedzą ani kim są, ani dokąd ich niesie rzeczywistość A może wcale nie, bo przecież bez tego wszechobecnego hałasu straciliby już ostatnie punkty odniesienia, już całkiem przestając istnieć.

Te dzieci (niezależnie od wieku) ani już nikogo nie pouczają, ani nie słyszą pouczeń. Zresztą po co miałyby to robić, wszak AI zna każdą odpowiedź na każde pytanie, a więc wszystko już jest jasne i jednoznaczne. Nie ma przeciw czemu się buntować, nie ma jak się buntować, bunt nie ma wszak sensu w świecie, gdzie niby wszystko jest względne, ale przecież jedyną prawidłową jest odpowiedź chata GPT. W monotonnym clicku jedynie słusznych wizji serwowanych przez deifikowany algorytm wyszukiwarki, na wyrost zwany inteligencją – ludzkość osuwa się w stupor. A to na ulicach, to tylko ostatnie drgawki.

Konrad Rękas

Nadszedł czas! Skoordynowane ataki mają na celu zakłócenie dostaw broni.

Opublikowany przez

Nadszedł czas! Skoordynowane ataki mają na celu dostawy broni.

W moim najnowszym odcinku podcastu #SolutionsWatch na temat „Zatrzymania machiny wojennej” zastanawiałem się, w jakim stopniu skoordynowane ataki mogą zakłócić funkcjonowanie machiny wojennej kompleksu militarno-przemysłowego.

Mianowicie:

Ty i ja, i ludzie, którzy to oglądają, żyjący na najniższym szczeblu drabiny ekonomicznej, jesteśmy siłą napędową gospodarki. Są zależni od naszego wsparcia, naszej współpracy, naszej pracy, naszej konsumpcji i tak dalej. To my jesteśmy decydującym czynnikiem, który decyduje o tym, czy uda im się utrzymać tę machinę wojenną w ruchu. Wszystkie inne bzdury, które zbudowali na tej pozornej gospodarce, opierają się na naszej produktywnej pracy. I to właśnie jest naszą kartą przetargową. I tak jest od bardzo dawna.

Co ciekawe, zostaliśmy pozbawieni tego faktu. Kiedy ostatnio widzieliście poważną, autentyczną i skoordynowaną próbę faktycznego wstrzymania lub wycofania siły roboczej w krajach uprzemysłowionych? Kiedy widzieliście zorganizowane strajki w konkretnym celu, na przykład: „Nie będziemy finansować tej wojny z Iranem! I dopóki ta wojna się nie skończy: strajk generalny!”.

Wiem, że niektórzy na widowni uznali to za pobożne życzenia i nierealne marzenia. „Bądź realistą, James” – słyszałem, jak mówiłeś. „Nikt nigdy nie zaatakuje, żeby zakończyć wojnę. Nikogo to aż tak nie obchodzi!”

No i wiesz co? To naprawdę się dzieje! …

MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ DZIAŁANIA

30 października dokerzy w 113 portach w 22 krajach rozpoczęli skoordynowany strajk pod hasłem „ Dokerzy nie pracują dla wojny! ”. Do akcji przyłączyli się pracownicy na całym świecie, aby zaprotestować przeciwko trwającej wojnie na Bliskim Wschodzie i związanej z nią militaryzacji portów służącej celom wojennym.

Strajk został pierwotnie zorganizowany przez dokerów we Włoszech, Francji, Grecji, hiszpańskim Kraju Basków, Turcji i Maroku, a wezwanie do działania szybko rozprzestrzeniło się po całym świecie. Rozprzestrzeniło się nawet na strajki, protesty i akcje solidarnościowe innych związków zawodowych i grup aktywistów, w tym „Unione Sindacale di Base” we Włoszech, które wezwało do 24-godzinnego strajku generalnego we Włoszech w solidarności z dokerami i ich żądaniami, oraz „Global Sumud Flotilla”, propalestyńskiej grupy akcji, której celem jest przełamanie izraelskiej blokady Strefy Gazy i która zobowiązała się do „przeprowadzenia skoordynowanych, strategicznych działań na morzu” na rzecz dokerów.

Kraje, w których związki zawodowe i dokerzy biorą udział w strajku to:

KANADA

W zeszłym miesiącu Kanadyjski Kongres Pracy (CLC) – największa kanadyjska federacja związków zawodowych – zagłosowała za rezolucją wzywającą pracowników do „odmowy zajmowania się bronią i sprzętem wojskowym przeznaczonymi dla Izraela”.

Zgodnie z oficjalnym komunikatem prasowym CLC:

CLC solidaryzuje się z palestyńskimi pracownikami i ich rodzinami, a także ze wszystkimi, którzy działają na rzecz pokoju, sprawiedliwości i poszanowania prawa międzynarodowego.

Kanada ma obowiązek zadbać o to, aby broń i sprzęt wojskowy produkowane w tym kraju nie były wykorzystywane do wyrządzania krzywdy palestyńskiej ludności cywilnej ani do przyczyniania się do łamania międzynarodowego prawa humanitarnego.

Wzywamy rząd Kanady do zaprzestania wszelkich bezpośrednich i pośrednich dostaw broni i sprzętu wojskowego do Izraela.

Obawy dotyczące kanadyjskiego wsparcia dla ludobójstwa w Strefie Gazy nie są bezpodstawne. Raport Arms Embargo Now z lipca 2025 roku opisał „ciągły, masowy napływ kanadyjskiej broni bezpośrednio do Izraela”, w tym „pocisków, sprzętu wojskowego, części broni, podzespołów samolotów i sprzętu komunikacyjnego eksportowanych z Kanady do Izraela między październikiem 2023 a czerwcem 2025 roku”.

FRANCJA

Fédération Nationale des Ports et Docks CGT – główny francuski związek reprezentujący dokerów, dokerów i pracowników portów – wezwała do jednodniowego strajku w głównych portach Francji, który zbiegł się z dniem akcji przypadającym na 30 października. W strajku wzięło udział 7500 dokerów w 24 portach, w tym w Dunkierce, Calais, Boulogne, Le Havre, Rouen, Paryżu, Cherbourgu, Saint-Malo, Roscoff, Brest, Lorient, Nantes-Saint-Nazaire, La Rochelle, Bordeaux, Bayonne, Port-Vendres, Sète, Marsylia, Fos-sur-Mer, Tulon, Nicea, Ajaccio, Bastia i Reunion.

Związek zawodowy przyłączył się do akcji protestacyjnej przeciwko temu, co uznał za „militaryzację infrastruktury portowej” w ramach polityki europejskiej. Sekretarz generalny związku, Tony Hautbois, obiecał, że francuskie porty zostaną „sparaliżowane w 95%” w wyniku tej akcji, a późniejsze raporty potwierdziły, że podczas protestu do portu w Hawrze nie wjechała żadna ciężarówka i że nie odbywał się tam żaden załadunek ani rozładunek.

INDIE

W proteście w Indiach, zorganizowanym przez Forward Seamen’s Union of India (FSUI) i Water Transport Workers Federation of India (WTWFI), wzięło udział około 5000 dokerów w głównych portach kraju, w tym w Nhava Sheva, największym indyjskim porcie kontenerowym w pobliżu Mumbaju.

Przedstawiciel WTWFI w Indiach zwrócił uwagę na bezpośredni wpływ wojny między USA, Izraelem i Iranem na indyjskich pracowników morskich. Do tej pory wojna pochłonęła śmierć około 15 indyjskich członków załogi, a wielu innych utknęło na morzu.

„Wiadomość dla rządu Indii brzmi: portowcy i dokerzy nie toczą wojny” – powiedział przedstawiciel indyjskiemu portalowi informacyjnemu „The Wire”. „Nie będziemy eksportować żadnej broni. Nie zrobimy nic, co mogłoby jeszcze bardziej podsycić wojnę. Chcemy pokoju na świecie. To właśnie chcemy przekazać rządowi Indii”.

WŁOCHY

Protesty we Włoszech były masowe i objęły 40 miast, w tym:

  • demonstracja w Rzymie, która zakończyła się marszem na parlament i została rozpędzona przez policję przy użyciu armatek wodnych;
  • marsz w Mediolanie, który zakończył się przed budynkiem Politechniki Mediolańskiej; i
  • demonstracja 15 000 dokerów, studentów i aktywistów, którzy wkroczyli do portu w Genui.

Akcja spotkała się z szerokim poparciem włoskiego społeczeństwa, gdzie od tygodni krajem wstrząsają demonstracje przeciwko wysokim kosztom utrzymania w formie protestów i wieców.

W rozmowie z reporterem Alexem Colsonem, José Nivoi, członek związku zawodowego „Unione Sindacale di Base” i doker, powiedział: „Dokerzy chcą pobrudzić sobie ręce smarem, a nie krwią. Dlatego musimy znowu wszystko zablokować”.

GRECJA

Wezwanie do strajku greckiego związku zawodowego dokerów w Pireusie, największym porcie kraju, zbiegło się z oddzielnym strajkiem marynarzy dotyczącym płac, warunków pracy i bezpieczeństwa. Połączony strajk doprowadził do zawieszenia połączeń promowych na wyspy greckie i zakłócił przeładunek w ruchliwym porcie.

„Nie będziemy pracować na rzecz ich wojen i nie staniemy się mięsem armatnim dla ich armat” – powiedział agencji Reuters Apostolos Kypraios, przewodniczący Greckiego Związku Inżynierów Marynarki Handlowej podczas wiecu w greckim porcie Pireus.

Po zgromadzeniu się na placu przed Teatrem Miejskim w Pireusie strajkujący robotnicy kontynuowali demonstrację masowym marszem wzdłuż alei Iroon Polytechniou.

I W INNYCH MIEJSCACH…

I to nie wszystko. Raport „World Cargo News” podkreśla prawdziwie międzynarodowy charakter tego niezwykłego, globalnego strajku:

W Niemczech związek zawodowy ver.di uczestniczy w akcji w Hamburgu, a związki zawodowe w Danii i Szwecji również popierają mobilizację. W Hiszpanii w inicjatywę zaangażowane są porty Walencja, Barcelona, ​​Algeciras i Bilbao. Mersin jest jednym z portów tureckich, a Tanger Med w Maroku również. Według agencji Reuters, wsparcie jest udzielane w około dwunastu portach w Indiach, w tym w Nhava Sheva. Wsparcie odnotowano również w San Francisco i Oakland, Veracruz w Meksyku oraz Melbourne w Australii.

Jeśli to wszystko brzmi jak wielka sprawa, to nią jest. Akcję opisano jako „największą skoordynowaną akcję portową tego typu”, a grupy, które ją zorganizowały, oszacowały, że spowodowała ona straty ekonomiczne dla machiny wojennej na dziesiątki milionów dolarów.

Twierdzili, że akcja wpłynie na porty obsługujące 13,5% globalnego transportu morskiego i 63% ruchu kontenerowego. Jednodniowe opóźnienie kosztowałoby 57 milionów dolarów, a wartość ładunków nie zostałaby przetransportowana w ciągu 2,8 miliarda dolarów. Organizatorzy twierdzili, że sparaliżuje to ponad 40% ruchu towarowego na samym Morzu Śródziemnym.

Cóż, gdyby to była jednorazowa akcja konkretnej grupy pracowników w konkretnym dniu, coś, co nigdy się nie powtórzy, to byłoby co innego. Ale wiecie co? Tak nie jest!

W rzeczywistości ten skoordynowany dzień akcji dokerów to tylko jedno z wydarzeń w ramach zakrojonej na szeroką skalę kampanii, której celem jest wykolejenie, destabilizacja, zakłócenie i pozbawienie funduszy machiny wojennej – kampanii, którą aktywiści oddolni prowadzą już od ponad roku.

Kampania „No Harbour For Genocide” (NHG) to oddolny ruch zorganizowany przez „kolektyw badaczy, organizatorów, aktywistów i ekspertów prawnych”. Jej celem jest „zakończenie transferów morskich, wojskowych i podwójnego zastosowania” w ramach szerszych działań na rzecz „wprowadzenia kompleksowego embarga wojskowego, mającego na celu zakończenie wszelkich relacji wojskowych z Izraelem, w tym importu, eksportu, transferów, wspólnych ćwiczeń i współpracy wojskowej, wspólnych badań i innych”.

Ich strategia opiera się na przekonaniu, że łańcuchy dostaw, których machina wojenna potrzebuje do prowadzenia trwających kampanii wojskowych, są szczególnie podatne na zakłócenia spowodowane skoordynowanymi akcjami protestacyjnymi. Dlatego aktywiści NHG opierają się na czterech kluczowych podejściach:

  • Wsparcie dla organizacji w kluczowych portach Morza Śródziemnego, które stanowią linie ratunkowe dla floty dopuszczającej się ludobójstwa;
  • Koordynacja działań w głównych portach w celu zakłócenia linii zaopatrzeniowych tej ludobójczej floty;
  • Koordynacja działań z pracownikami portowymi oraz innymi związkami zawodowymi i transportowymi w tych portach, a także żądanie, aby władze portowe i państwa na stałe odmówiły tym statkom możliwości przepływu.
  • Skierowane środki przeciwko operatorom, właścicielom, czarterującym, państwom bandery i ubezpieczycielom statków, o których mowa, poprzez działania prawne, lobbing, pracę w mediach i środki BDS [bojkot, wycofanie inwestycji i sankcje].

Biorąc pod uwagę sukces ostatniego strajku, ich podejście wydaje się skuteczne. Teraz jednak prawdziwym pytaniem jest, czy inni pracownicy i obywatele na całym świecie zobowiążą się do przyłączenia do nich w strajkach, bojkotach i innych akcjach przeciwko machinie wojennej.

POCZĄTEK POCZĄTKU?

Kampania „Nie ma schronienia dla ludobójstwa” jest bez wątpienia ważna, ale z pewnością istnieją inne akcje związków zawodowych sprzeciwiające się machinie wojennej.

W 2024 roku lokalny oddział 4811 związku zawodowego United Auto Workers, reprezentujący pracowników Uniwersytetu Kalifornijskiego, zorganizował spór, który nazwano „najpoważniejszym sporem pracowniczym w USA w ciągu ostatnich dwóch lat”. Pod hasłem studenta Uniwersytetu Kalifornijskiego, Nate’a Edenhofera, który stwierdził: „Każdy ma swoje wyobrażenie o tym, jak powinno wyglądać społeczeństwo, w którym żyjemy – większość nie uważa tego za ludobójstwo”, związek, liczący 48 000 członków, zdecydowaną większością głosów opowiedział się za rezolucją upoważniającą zarząd do ogłoszenia strajku. Według oświadczenia związku, „łącznie 79% uczestniczących członków opowiedziało się za” rezolucją.

W rezultacie nastąpiły miesiące „strajków na stojąco” – strajków, które przenosiły się z jednego miejsca pracy do drugiego, by zaskoczyć pracodawców – w których ostatecznie wzięli udział członkowie niezrzeszeni w związkach zawodowych, w tym kolejni profesorowie, wykładowcy i inni pracownicy uniwersytetu.

Wkraczamy w decydującą fazę. Widzieliśmy, jak ludzie buntują się, gotowi ryzykować pracę i środki do życia, by stawić opór machinie wojennej. Ale czy inni do nich dołączą? Czy osiągniemy masę krytyczną ludzi gotowych „wrzucić swoje ciała w tryby i na koła, na dźwignie, na cały aparat” tego wojskowego giganta, jak to trafnie ujął Mario Savio?

Odpowiedź na to pytanie w dużej mierze zależy od tego, czy ludzie w ogóle wiedzą o istnieniu takiego skoordynowanego ruchu protestacyjnego.

Jak wspomniałem w moim podcaście #SolutionsWatch: Kiedy ostatnio słyszeliście o skoordynowanym międzynarodowym strajku pracowniczym z jakiegokolwiek powodu, a tym bardziej o strajku mającym na celu powstrzymanie machiny wojennej? Nie przypominam sobie niczego w najnowszej historii, co mogłoby się równać z tym skoordynowanym międzynarodowym dniem akcji dokerów. A jednak: gdybyście nie przeczytali tego artykułu, czy w ogóle wiedzielibyście, że ta akcja miała miejsce?

Jeśli odpowiedź na to pytanie brzmi „nie”, zadaj sobie pytanie: dlaczego nie słyszałeś o tych strajkach? Bo nie są warte uwagi mediów? A może dlatego, że ludzie kontrolujący wiadomości desperacko chcą uniemożliwić ci zwrócenie na nie uwagi lub zainspirowanie się nimi?

Odpowiedź jest oczywista, jeśli jesteśmy szczerzy. Potężni, którzy nie powinni sprawować władzy, nie chcą, abyś rozważał skoordynowane działania międzynarodowe mające na celu zakłócenie łańcuchów dostaw ich machiny wojennej. Nie chcą, abyś zdawał sobie sprawę, jak bardzo ich machinacje militarne są podatne na taką presję. Z pewnością nie chcą, abyś sam brał udział w takich działaniach ani wspierał osoby biorące udział w tych strajkach. I zdecydowanie nie chcą, abyś myślał o tym, jak bardzo wspierasz – lub nie – machinę wojenną swoją pracą lub codziennymi zakupami.

Chcą jednak, abyś zinternalizował ich własną, przewrotną propagandę, starannie skonstruowaną, by przekonać cię, że opór jest daremny. Chcą, abyś poczuł się beznadziejnie i pokonany. Chcą, abyś spojrzał wstecz na ten skoordynowany dzień akcji i stwierdził, że był on porażką, ponieważ nie zakończył wojny w ciągu jednego dnia.

Innymi słowy, chcą, żebyś po prostu wzruszył ramionami i wrócił do swojego życia, poszedł do pracy i kupił ich produkty jak zwykle.

Nie wierzcie w ich kłamstwa. Nasza uwaga, nasze intencje i nasze działania mogą coś zmienić – i robią. Nie byliby tak zdesperowani, by ukryć te niezwykłe wydarzenia, gdyby nie przyniosły one żadnego efektu.

Źródło: Dzieje się! Skoordynowane strajki pracownicze mają na celu powstrzymanie dostaw broni

Projekt symbiozy USA i Izraela: Jak militaryzm i dehumanizacja mają się połączyć

Opublikowany przez

Projekt symbiozy USA i Izraela: Jak militaryzm i dehumanizacja mają się połączyć

Dirk Ellerbrock apolut/das-usraelische-symbiose-projekt-wie-militarismus-und-entmenschlichung-verschmelzen-sollen-von-dirk-ellerbrock

Projekt symbiozy USA i Izraela: Jak militaryzm i dehumanizacja mają się połączyć | Autor: Dirk Ellerbrock

Dlaczego zakończenie pomocy wojskowej nie zrywa więzi, lecz ją wzmacnia

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

Ci, którzy nie mogą już żyć osobno, żyją w symbiozie. W biologii to odkrycie. Tutaj to program. To, co Waszyngton i Jerozolima obecnie negocjują, jest przedstawiane jako koniec pomocy wojskowej i dojrzewanie do partnerstwa równych sobie stron. W rzeczywistości wyłania się splątanie, które łączy dwie rzeczy, które już są ze sobą powiązane: militaryzm jako zasadę państwową i dehumanizację jako jej warunek funkcjonalny. Moja teza brzmi następująco: Projekt nie jest pomocą, która się kończy, ale strukturą, która ją zastępuje. Sprawia, że ​​militaryzm i dehumanizacja stają się bardziej niewidzialne, bardziej niekontrolowane i bardziej nieodwołalne. Można anulować darowiznę, ale nie umowę dostawy.

I. Praktyka otrzymuje swoją nazwę

Kiedy Tamir Hayman, były szef izraelskiego wywiadu wojskowego, a obecnie dyrektor Instytutu Studiów nad Bezpieczeństwem Narodowym (INSS), jednego z czołowych ośrodków analitycznych w kraju, przedstawia, czym faktycznie kierowała się polityka bezpieczeństwa Izraela od 7 października 2023 roku, nie jest to deklaracja intencji, lecz raczej inwentaryzacja i ostrzeżenie. Nazywa listę „koncepcją” i przyznaje, że nigdy nie została formalnie przyjęta. Jej wpływ wynika właśnie z jej niepisanego statusu.

Nie należy czytać jego dziesięciu zasad pojedynczo, lecz jako całość. Na początku jest prymat tożsamości żydowskiej nad demokracją. Pokój jest jedynie środkiem, a nie celem; każde porozumienie z podmiotami arabskimi jest uważane za tymczasowe. Sąsiedzi nie są państwami narodowymi, lecz konfederacjami „plemion i grup etnicznych”, a ich destabilizacja to „naturalny proces”, który Izrael powinien „nawet promować”.

Wojna jest stanem domyślnym („Milczenie to brud”, jak głosi hymn rewizjonistycznych syjonistów skupionych wokół Zeewa Żabotyńskiego). Atak ma pierwszeństwo przed obroną, nawet bez bezpośredniego zagrożenia, którego prawo międzynarodowe zabrania jako działania zapobiegawczego. Strefy buforowe za granicą służą jako odroczony atak; osadnicy i cywile stają się częścią sieci bezpieczeństwa. Wreszcie następuje zerwanie z USA, które są uważane za „słabnące mocarstwo” z „postępowym systemem wartości” i autarkią w produkcji broni.

System można streścić w jednym zdaniu: państwo uznaje nieustanną wojnę za warunek swojego istnienia, a swoich sąsiadów za zbędnych. Zostało to już udowodnione w praktyce. W lipcu 2024 roku Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości uznał okupację terytoriów palestyńskich za nielegalną w świetle prawa międzynarodowego; w listopadzie 2024 roku Międzynarodowy Trybunał Karny wydał nakazy aresztowania Netanjahu i jego ówczesnego ministra obrony Gallanta; a we wrześniu 2025 roku komisja śledcza ONZ ustaliła, że ​​Izrael dopuszcza się ludobójstwa w Strefie Gazy. Według Ministerstwa Zdrowia Strefy Gazy liczba ofiar śmiertelnych przekroczyła 73 000.

II. Dlaczego militaryzm potrzebuje dehumanizacji

W tej doktrynie dehumanizacja nie jest aberracją, lecz stanem funkcjonalnym. Ci, którzy czynią nieustanną wojnę swoją zasadą, potrzebują przeciwnika, który nie może być podmiotem. Przejawia się to na pięciu poziomach.

Terminologicznie: Ci, którzy deklarują swoich sąsiadów jako „plemiona”, swoje państwa jako „syntetyczne” byty, a naród palestyński jako „nieautentyczną” narrację, odmawiają im prawa do istnienia, zanim jeszcze dojdzie do przemocy. Forma prawna: Arabowie mogą pozostać, z prawem pobytu i „lokalnym samorządem”, co oznacza brak obywatelstwa – podział ludzi na klasy prawne. W wymiarze czasowym: Tam, gdzie pokój jest jedynie środkiem, porozumienie traci swoją wartość, a druga strona nie jest już partnerem w negocjacjach, lecz jedynie przeszkodą lub narzędziem. Wewnętrznie: Osadnicy i cywile są postrzegani jako „tarcza” i stają się środkiem obrony; w ten sposób dehumanizacja dotyka również własnego narodu. Wreszcie, w dyskursie, okrucieństwo staje się obiektywną doktryną z ponumerowanymi zasadami i to właśnie ta obiektywna forma je normalizuje.

To właśnie od czasów Lukácsa nazywa się reifikacją: ludzie stają się przedmiotami, którymi można zarządzać, eksploatować lub się nimi pozbywać, w zależności od ich przydatności. Reifikacja nie jest tu efektem ubocznym militaryzmu, lecz jego surowcem. Bez niej nie da się usprawiedliwić żadnej wojny nieustannej; bez wojny nieustannej pozostaje ona bez znaczenia. Oba te zjawiska wzajemnie się wzmacniają i to jest istota symbiozy.

Zatem kontrast między „starą” a „nową” doktryną jest niewystarczający. Hayman krytycznie analizuje koszty, cenę dla gospodarki, reputacji i spójności społecznej. Palestyńczycy zamieszkujący te terytoria nie są w tej analizie uwzględnieni jako istoty ludzkie posiadające prawa. Izraelska opozycja, w tym rząd Eisenkota, sprzeciwia się przedłużającej się wojnie, ale nie uprzedmiotowieniu drugiej strony. Kontrast ten jest kwestią stopnia nasilenia. Jakov Rabkin twierdzi, że nacjonalizm etniczny, który musi kontrolować podporządkowaną ludność, niemal nieuchronnie migruje z lewicy na prawicę. Dehumanizacja jest starsza niż nowa doktryna i podzielana przez obie strony.

Jedno kryterium jest tu niezbędne. Kategoria dehumanizacji odnosi się do praktyki i doktryny, a nie do ludzi, którzy w niej działają lub są przez nią dotknięci. Każdy, kto stosuje ją do ludzi, zamienia analizę strukturalną w osąd na ich temat i czyni dokładnie to, co krytykuje.

III. Sprawdzone w boju: Co umożliwia wojna

Militaryzm się opłaca i tu właśnie pojawia się ekonomiczny aspekt symbiozy. Amerykańska pomoc wojskowa nigdy nie była prostym transferem do Izraela. W latach 2026 i 2027 92% pomocy musi zostać wydane w USA, a w 2028 roku – 100%. To cykl: pieniądze podatników płyną przez Izrael do amerykańskich producentów. Pomoc była dotacją dla przemysłu, który sprzedaje swoje produkty zbankrutowanemu klientowi.

Po stronie izraelskiej istnieje sektor eksportowy, który traktuje wojnę jako punkt odniesienia. Eksport broni z Izraela osiągnął rekordową wartość 19,2 miliarda dolarów w 2025 roku, czyli o około 30 procent więcej niż w roku poprzednim, przy czym ponad połowa tej kwoty pochodzi z kontraktów międzyrządowych. Ministerstwo Obrony Izraela nazywa ten eksport „kamieniem węgielnym” rozbudowy sił zbrojnych w warunkach ograniczonego budżetu. To, co jest sprzedawane, jest „przetestowane w boju”. „Testowane w boju” oznacza testowane na ludziach. Państwo, które prezentuje swoją broń na wojnie i przeznacza uzyskane środki na zbrojenie się na kolejną wojnę, ma interes ekonomiczny w tym, aby wróg pozostał jedynie przedmiotem. Ci, którzy traktują ludzi jak towary, nie mają problemu z testowaniem na nich systemów. Moja interpretacja jest taka, że ​​dehumanizacja w tym przypadku nie jest jedynie ideologią, ale elementem kalkulacji kosztów: obniża próg, który w przeciwnym razie utrudniałby wyzysk.

Europa również jest częścią tego cyklu. Niemcy przeznaczyły łącznie 6,5 miliarda dolarów na system obrony przeciwrakietowej Arrow 3, opracowany wspólnie z amerykańską agencją obrony przeciwrakietowej. Nabywcy płacą w zasadzie za prestiż systemu.

IV. Fuzja: od dotacji do scalania

W listopadzie Donald Trump zapowiedział, że roczna pomoc wojskowa w wysokości około czterech miliardów dolarów zakończy się do końca roku. To początek, a nie koniec. Sam Netanjahu zażądał w maju 2026 roku, aby pomoc została zredukowana „do zera” i zastąpiona wspólnymi projektami. Aby państwo, które chce się uwolnić od swojego patrona, nie straciło więzi, jest ono przenoszone do struktur.

Ramy prawne zapewnia projekt ustawy. Ustawa o autoryzacji wydatków na obronę narodową (NDAA), uchwalona przez Izbę Reprezentantów, w sekcji 219 nakazuje Pentagonowi powołanie pełnomocnika wykonawczego do spraw współpracy z Izraelem. Pełnomocnik ten może mieć pierwszeństwo przed szefami innych agencji w obszarze swojej odpowiedzialności i nie wymaga zatwierdzenia. Dziedziny te obejmują obronę przeciwrakietową, sztuczną inteligencję i systemy autonomiczne, a także technologię kwantową i biotechnologię. Odrębny projekt ustawy (ustawa FUTURES) ma na celu ustanowienie tej inicjatywy za zgodą ministra obrony Izraela. Senacka ustawa o autoryzacji wydatków na wywiad (sekcja 622) ograniczyłaby wymianę informacji z Izraelem wyłącznie w przypadkach uzasadnionego interesu bezpieczeństwa, a każda redukcja wymagałaby powiadomienia Kongresu w ciągu kilku dni. W Arkansas spółka joint venture Rafael i Raytheon produkuje pociski przechwytujące dla Iron Dome od listopada 2025 roku, Izrael buduje skrzydła do F-35, a Lockheed kupuje izraelskie komponenty za ponad cztery miliardy dolarów.

Obiektywnie rzecz biorąc, Sekcja 219 nie tworzy żadnych nowych uprawnień, jak wskazuje Centrum Stimsona, i żaden z tych projektów nie obowiązuje. Izba Reprezentantów przyjęła jej wersję stosunkiem głosów 216 do 212, podczas gdy Senat nie przyjął jej stosunkiem głosów 50 do 46. Kluczowy jest nie pojedynczy artykuł, ale leżący u jego podstaw schemat: widoczna, corocznie zatwierdzana pomoc przekształca się w sieć programów, łańcuchów dostaw i obowiązków, w której nikt ostatecznie nie decyduje o „pomocy”. To, że wspomniane obszary obejmują sztuczną inteligencję i systemy autonomiczne, nie jest przypadkiem: technologia, która zamienia ludzi w punkty danych, to forma, w której reifikacja staje się możliwa do industrializacji. To również moja interpretacja.

Rzekoma utrata pozycji dominującej niewiele zmienia, ponieważ pomoc nigdy nie była dźwignią. Wstrzymania dostaw i gwarancje kredytowe były stosowane rzadko i z ograniczonym skutkiem. Najbardziej oczywistym przypadkiem, zablokowane gwarancje kredytowe z lat 1991/92, osiągnęły swój cel dopiero po zmianie rządu w Izraelu. Były negocjator ds. Bliskiego Wschodu, Dennis Ross, mówi o wstrzymaniach dostaw za rządów Joe Bidena: „Ironią losu jest to, że to się raczej nie sprawdziło”. Przejrzystość i nadzór znikają. A uwikłanie przekształca klienta w klienta: klienta można wyedukować, choć rzadko z powodzeniem, klienta nie. Waszyngton staje się dostawcą zależnym od zamówień.

V. Struktura zamiast ideologii

Militaryzm potrzebuje osłony, a amerykański syjonizm znajduje ją w ideologii. Chrześcijański syjonizm, pomyślany w XIX wieku przez Johna Nelsona Darby’ego jako drogowskaz do zbawienia w historii świata, pozostaje najsilniejszym spoiwem. Jako interpretacja świata, uważam doktrynę czasów ostatecznych za mitologiczną projekcję bez żadnego związku z rzeczywistością; jako polityczny klej jest ona niezwykle skuteczna: świat kościelny zapewnia interpretację, głosy i pieniądze państwu, które potrzebuje zwolenników. Ta osłona rozpada się. Według sondaży, poparcie dla Izraela wśród ewangelików w wieku od 18 do 29 lat spadło z około 70 procent do około 34 procent między 2018 a 2021 rokiem.

W tym tkwi najwnikliwsza obserwacja tej sytuacji. Obie strony wiedzą, że ideologiczne porozumienie nie będzie trwać wiecznie. Hayman przewiduje, że biorąc pod uwagę własną transformację, Stany Zjednoczone i tak wkrótce porzucą Izrael. Odpowiedź jest dwojaka: Jerozolima buduje samowystarczalność, podczas gdy Waszyngton buduje wzajemne powiązania. Ideologia jest zastępowana przez strukturę. Tam, gdzie słabną przekonania, łańcuch dostaw ma przetrwać. Taki jest cel tego projektu: uniezależnić relacje od tego, czy ktokolwiek w Waszyngtonie nadal ich chce.

W Niemczech to wsparcie opiera się na raison d’état, zakorzenionej w pamięci o ludobójstwie europejskich Żydów. Uzasadnienie jest inne, ale polityka ta sama. W sierpniu 2025 roku Berlin zawiesił eksport części broni, a w listopadzie zniósł to zawieszenie, pod warunkiem utrzymania zawieszenia broni. To, czy to niemieckie wsparcie przetrwa, zależy od tego, jak długo pamięć będzie mogła służyć jako uzasadnienie przeciwko orzeczeniom sądowym.

VI. Gdzie symbioza może się rozpaść

Relacje symbiotyczne nie są stabilne, ponieważ obie strony są od siebie zależne. Dotyczy to również tego przypadku. Waszyngton kontroluje platformy, silniki i oprogramowanie F-35, a w styczniu 2023 roku Stany Zjednoczone ograniczyły jego użytkowanie pilotom z zagranicznymi paszportami. Izrael zachowuje to, co ma wartość na rynku globalnym. Kajdany mają dwa końce i nie można jednostronnie odpowiedzieć, kto kogo trzyma w kajdanach.

Ponadto istnieją trzy nie dające się pogodzić sprzeczności. Po pierwsze, samowystarczalność to polityka, a nie rzeczywistość: izraelskie myśliwce są wyłącznie amerykańskie. Po drugie, gospodarka jest uzależniona od otwartych rynków i kapitału międzynarodowego, a polityka ta nakazuje oddzielenie. W 2024 roku agencje Moody’s i Fitch kilkukrotnie obniżyły ratingi kredytowe Izraela, a w lipcu 2025 roku Komisja Europejska zaproponowała wykluczenie izraelskich startupów z programu finansowania. Po trzecie, doktryna ta negatywnie wpływa na sąsiadów Izraela, których stabilność jest również kluczowa dla partnerów Izraela w Zatoce Perskiej. Każdy, kto chce „promować” destabilizację, zakłada, że ​​da się ją kontrolować. Kryzysy w Jemenie i Zatoce Perskiej dowodzą czegoś wręcz przeciwnego.

VII. Tego, co się łączy, nie da się rozdzielić.

Niezależnie od tego, czy rządzi Netanjahu, czy Eisenkot, symbioza niewiele się zmienia. Nowy rząd zmienia personel, a nie programy. Trita Parsi z Instytutu Quincy uważa tę doktrynę za niezgodną z interesami Zachodu. Każdy, kto chce utrzymywać relacje z krajem, który traktuje wojnę jako „stan trwały i pożądany”, musi się zmienić.

Ta zmiana przybiera formę wzajemnych powiązań. Obniża ona koszty uczestnictwa i zwiększa koszty rezygnacji. Z każdym wspólnym programem, każdym łańcuchem dostaw, każdym wspólnym zasobem, rezygnacja staje się droższa, a z każdym certyfikatem i każdym wyznaczonym przedstawicielem, decyzja staje się mniej polityczna, a bardziej administracyjna. Staje się decyzją zarządczą. Nikt tam nie pyta, czy można traktować człowieka przedmiotowo. Pytanie brzmi, czy dostawa dotrze na czas.

To jest prawdziwy projekt: nie chodzi o to, by Zachód przyjął doktrynę Izraela, ale by zintegrował się z nim, nigdy nie podejmując w tej sprawie decyzji. Zachód, który wciela tę reifikację w życie jako proces administracyjny, nie ma już prawa się jej sprzeciwiać. Ma kontrakty. Pakiet pomocowy mógłby zostać zmniejszony. Kajdany są kontraktem, a kajdan, które noszą obie strony, nie da się z nich zrzucić w pojedynkę.

+++

Źródło obrazu: FabrikaSimf / shutterstock

+++

Źródła

Teksty źródłowe: Tamir Hayman, „Nowa” koncepcja bezpieczeństwa narodowego, INSS, 12 października 2026 r. Wywiad Trity Parsi i Glenna Diesena: https://www.youtube.com/watch?v=7m9IFCdKrkc . Dowody dotyczące Gazy, Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, MTK, Komisji ONZ, Ministerstwa Zdrowia, ewangelików, agencji Moody’s/Fitch, agencji Horizon, niemieckiego eksportu: jak w artykule „Zasady izraelskiej polityki bezpieczeństwa” (15 października 2026 r.) https://substack.com/home/post/p-220593910.

Umowy, prawa:

Przemysł, eksport:

Historia dźwigni:

+++

Wyszedł na ulice, by odbierać życie. Dziesiątki innych rzuciły się, żeby je ratować.

Opublikowany przez

[Piękny tekst Pani Marii Kozakiewicz, zdaje się – z pejsbuka md]

Wyszedł na ulice, by odbierać życie. Dziesiątki innych rzuciły się, żeby je ratować. Studentka gołymi rękami uciskała przestrzeloną szyję. Strażnicy bez broni biegli za mordercą. Strażak osłonił żonę własnym ciałem.

Agnieszka Kawalec, postrzelona dorożkarka. 

Mimo własnej rany krzyczy i ostrzega swoją siostrę. Obu kobietom ratują życie bezimienni pracownicy pobliskiego kantoru.

Eryk Nęcek, Krakowianin związany ze środowiskiem dorożkarzy. Dwie jego krewne zostają ranne podczas ostrzału Rynku. Przybiega na miejsce, zakłada opaskę uciskową, ostrzega przechodniów i razem z ojcem wiezie ranną do szpitala.

Nieznana dorożkarka i Ewa, kwiaciarka z Rynku Pierwsza głośnym krzykiem zawraca przechodniów z linii strzałów. Druga podbiega prosto do postrzelonej kobiety, sprawdza jej stan i próbuje ją ratować.

Magdalena Frączek. Widzi starszą panią, która nie ma szans uciec. Wciąga seniorkę za wielką donicę i osłania własnym ciałem. Zamachowiec przejeżdża tuż za ich plecami. Magdalena zostaje ranna odłamkami, ale gdy strzały cichną, pomaga starszej kobiecie wstać i bezpiecznie odejść.

Paweł, motorniczy tramwaju linii. Jego skład zostaje ostrzelany. Paweł zachowuje stalowe nerwy – zatrzymuje skład i celowo nie blokuje drzwi, by spanikowani pasażerowie nie wybiegli wprost pod ogień napastnika.

Edyta i Julia 

Edyta otwiera swoje studio tatuażu i wciąga do środka około dwudziestu uciekających z ulicy ludzi. Julia, kelnerka, błyskawicznie zabezpiecza lokal i uspokaja przerażonych klientów.

Pracownicy Zary, Muzeum Krakowa, restauracji i sklepów. Otwierają bramy Pałacu Krzysztofory, kierują rodziny z dziećmi w bezpieczne miejsca i organizują ewakuację z linii ognia.

Miriam Považanová, Milan Finík i Jozef ŠaligaSłowacka przewodniczka, dwaj kierowcy autokaru i jeden z turystów. Mają pod opieką 54 osoby. W samym środku chaosu organizują bezpieczne zebranie całej grupy i wyprowadzają wszystkich bez szwanku.

Na krakowskim bruku leżą jednak ciężko ranni. Zanim przebiją się do nich pierwsze karetki, o ich życie walczą cywile.

Iwona Kościelna. Pielęgniarka z Jarocina, w Krakowie na weekendzie z rodziną. Gdy padają strzały, jest w Zarze.  Zamiast kryć się z tłumem, schodzi prosto do rannych i prowadzi resuscytację.

Linda Trnková i MárioMłoda para ze Słowacji – studentka ratownictwa i zawodowy żołnierz. Widzą z restauracji kobietę z ciężką raną postrzałową szyi. Wybiegają bez rękawiczek i bez sprzętu. Linda uciska krwawiącą ranę gołymi rękami, na zmianę z Máriem reanimując ranną aż do przyjazdu karetki. 

Unn-Britt Folvik i Tom Folvik. Małżeństwo z Norwegii. Pielęgniarka anestezjologiczna ratuje kobietę postrzeloną w klatkę piersiową. Jej mąż, były ratownik medyczny, opatruje kobietę poranioną szkłem. 

Joe Mulligan, Gareth Daniel i Magdalena StefiTroje irlandzkich wolontariuszy z Dublin Civil Defence. Prywatny wyjazd w ułamku sekundy zamieniają w misję ratunkową – tamują krwotoki i prowadzą resuscytację na ulicy.

Wojciech Peters i Paweł Polański. Dwaj krakowscy strażnicy miejscy. Ruszają w pościg za strzelającym do ludzi napastnikiem, choć nie mają nawet broni palnej. Nie odpuszczają do samego końca.

Jakub Kulik (24 l.) i Artur Morański (27 l.) Dwaj młodzi policjanci. Ścigają zamachowca i stają z nim twarzą w twarz. Obaj zostają postrzeleni. Mimo odniesionych ran zdołają powstrzymać napastnika.

Kiedy Artur odzyskuje przytomność, zadaje tylko jedno pytanie o swojego partnera:„A Kuba żyje?”

Gdy cichną strzały na skrzyżowaniu Dietla i Stradomskiej, do walki o życie ruszają kolejni:

Prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak. Chirurdzy spędzający sobotę z rodzinami. Natychmiast biegną do rannych. Dr Wierdak mocno uciska ranę postrzelonego policjanta, zatrzymując masywny krwotok, i oddaje mu własny płaszcz, by chronić go przed wychłodzeniem. Zdaniem prof. Pędziwiatra bez tych sekund funkcjonariusz mógł nie doczekać karetki. Obok krew własnymi ubraniami tamują policjanci i przechodnie.

Bezimienny mężczyzna o kulach. Kamery nagrywają jeszcze jeden kadr: człowieka poruszającego się o kulach, który tuż po strzelaninie idzie w stronę rannych policjantów, by pomóc.

Przemysław Janik, Dominik Wilk i służby ratunkowe. Przemysław kieruje akcją medyczną bezpośrednio na Rynku Głównym i ustala kolejność ratowania rannych. Dominik, główny dyspozytor medyczny, w krytycznych minutach koordynuje wysyłanie karetek. Razem z nimi walczą strażacy z JRG nr 1, ratownicy Krakowskiego Pogotowia Ratunkowego, operatorzy 112, zespoły szpitalne oraz Dorota Litwicka, Zuzanna Stawowy i Andrzej Mąka, którzy po zamachu organizują pomoc ze środowiska dorożkarzy i fiakrów.

Polacy, Norwegowie, Irlandczycy, Słowacy.

Ale na skrzyżowaniu Dietla i Stradomskiej wydarzyło się coś jeszcze. Historia, która wciąż trwa – i której finał zależy dzisiaj od nas.

Zaledwie miesiąc przed zamachem stanęli przed ołtarzem. Ślubowali sobie miłość.Tomek od 12. roku życia jest związany ze strażą pożarną. Jako druh OSP Olszowice jeździ do akcji ratowniczych, działa w orkiestrze, pomaga szkolić młodych strażaków. Kinga również służy w OSP.

Na skrzyżowaniu Dietla i Stradomskiej w ich samochód z ogromną siłą uderzył uciekający zamachowiec. W ostatnim ułamku sekundy Tomek osłonił Kingę własnym ciałem.

Kinga przeżyła. Tomek został bardzo ciężko ranny. Przed nim skomplikowana rekonstrukcja twarzoczaszki, długie leczenie i kosztowna rehabilitacja.

Koledzy z OSP napisali mu jedno: w remizie wciąż czeka na Ciebie miejsce.

Dziesiątki ludzi odpowiedziały na cudze wołanie o pomoc. Dzisiaj my możemy odpowiedzieć na wołanie jednego z nich.

Namiary na oficjalne wsparcie leczenia i rehabilitacji Tomka (organizowane przez jego druhów z OSP Olszowice) zostawiam w mojej pierwszej odpowiedzi bezpośrednio pod tym wpisem 👇

Ławrow potwierdził ostrzeżenie Kaczyńskiego przed powstaniem niemieckiej IV Rzeszy

Opublikowany przez

Ławrow potwierdził ostrzeżenie Kaczyńskiego przed powstaniem niemieckiej IV Rzeszy

10.11.2026. – Ławrow potwierdził ostrzeżenie Kaczyńskiego przed powstaniem niemieckiej IV Rzeszy

Warto zauważyć, że to właśnie rosyjski minister spraw zagranicznych podziela obecnie – niezależnie od innych – tę samą ocenę zagrożenia, jaką od lat prezentują polscy konserwatyści.

Pod koniec września, na marginesie Zgromadzenia Ogólnego ONZ, rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow ostrzegł w rozmowie z prasą przed powstaniem IV Rzeszy. Wcześniej odniósł się do powtarzanych wypowiedzi niemieckiego kanclerza Friedricha Merza, zgodnie z którymi Niemcy mają „ponownie stać się wiodącą potęgą militarną w Europie”. Wspomniał również o tendencjach rewizjonistycznych w podejściu do historii oraz o usuwaniu pomników Armii Czerwonej. Jego słowa odzwierciedlają zmieniające się postrzeganie Niemiec przez Rosję w kategoriach zagrożenia.

Proces ten narastał od dłuższego czasu, ale wyraźnie uwidocznił się publicznie, gdy były prezydent, a obecnie zastępca przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa, Dmitrij Miedwiediew, opublikował w Dniu Zwycięstwa obszerny artykuł. Ostrzegał w nim przed zagrożeniem płynącym z szybkiej remilitaryzacji Niemiec, porównując ją do sytuacji z 1941 roku. Pojawiła się wówczas ocena, że Niemcy mogą zastąpić USA w roli głównego przeciwnika Rosji. Planowane przez Niemcy zaciągnięcie kredytów na kwotę 800 miliardów euro z przeznaczeniem na remilitaryzację prawdopodobnie jeszcze bardziej wzmacnia ten trend.

Nadrzędny cel strategiczny, do którego dążą Niemcy, został określony jako odtworzenie ‚Twierdzy Europa’. W dzisiejszym kontekście oznacza to zdominowaną przez Niemcy, zmilitaryzowaną Unię Europejską – taką, jaką w swoim niedawnym orędziu o stanie Unii nakreśliła przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen. Na płaszczyźnie politycznej dominujący wpływ Niemiec na instytucje unijne wykorzystywano jako narzędzie do podważania suwerenności państw członkowskich na korzyść Berlina, a tym samym do realizacji wspomnianego nadrzędnego celu strategicznego.

Co ciekawe, to Jarosław Kaczyński – ‚szara eminencja’ polskiej konserwatywnej opozycji – jako pierwszy ostrzegał przed wspomnianymi dążeniami Niemiec do budowy czegoś, co nazwał ‚Czwartą Rzeszą”. Termin ten po raz pierwszy przywołał w grudniu 2021 roku, pełniąc wówczas funkcję wicepremiera. Jeszcze stosunkowo niedawno, w październiku 2025 roku, ostrzegał, że Niemcy budują ‚hegemoniczne superpaństwo’, a wydarzenia po drugiej wojnie światowej określił mianem ‚wielkiego zwycięstwa Niemiec i stworzenia swoistej nowej Rzeszy‚.

Niemal dokładnie cztery lata po pierwszym ostrzeżeniu Kaczyńskiego przed ‚Czwartą Rzeszą”, prezydent Karol Nawrocki – polityk z jego obozu – wyraźnie wskazał na poważne, pozamilitarne zagrożenie, jakie Niemcy stanowią dla Polski. Chodzi mianowicie o to, w jaki sposób instrumentalne wykorzystywanie UE przez Niemcy grozi unicestwieniem polskiej tożsamości i suwerenności. Poglądy te od dawna stanowią fundament polskiego dyskursu konserwatywno-nacjonalistycznego. Z tego względu znamienne jest, że w ogólnych zarysach podejmuje je sam rosyjski minister spraw zagranicznych.

Jeśli tendencja ta się utrzyma, Rosja może uznać koncepcję ‚Międzymorza’ – kierowanego przez Polskę sojuszu wzdłuż zachodniej flanki ‚kordonu sanitarnego’ – za rozwiązanie korzystniejsze niż zdominowana przez Niemcy, zmilitaryzowana Unia Europejska. W tym celu Rosja mogłaby dążyć do osiągnięcia takiego rezultatu podczas rozmów ze Stanami Zjednoczonymi na temat nowej europejskiej architektury bezpieczeństwa. Chodzi tu o wzajemne oddziaływanie nowej białorusko-polskiej ‚dyplomacji przebiśniegów’, dyplomacji energetycznej prowadzonej z USA oraz koncepcji NATO 3.0.

Niezależnie od tego, jak sytuacja może rozwinąć się wzdłuż wschodniej flanki NATO, znaczenie ostrzeżenia Ławrowa przed niemiecką ‚Czwartą Rzeszą’ polega na tym, że doszedł on – niezależnie – do tego samego wniosku co Kaczyński, co ujawnia pewną płaszczyznę porozumienia między nimi. Obserwacji tej nie należy błędnie interpretować jako sygnału, że zawierają oni sojusz wymierzony w Niemcy. Rosyjscy decydenci powinni raczej przyjąć ją do wiadomości – choćby po to, by lepiej zrozumieć Polskę, co w przypadku niektórych z nich pozostawia jeszcze wiele do życzenia.

uncutnews.ch/the-corbett-report-wie-vanguard-die-welt-eroberte

Napisał: Andrzej Korybko

Opracował: Zygmunt Białas

Raport z domu wariatów …

Opublikowany przez

Raport z domu wariatów …

Raport z domu wariatów …

Samuela Torkowska usłyszała 11 zarzutów za wpisy na platformie X o czym informuje Wirtualna Polska. Cztery z nich dotyczą publicznego pochwalania wojny napastniczej, za co grozi kara od trzech miesięcy do pięciu lat pozbawienia wolności. Zarzuty postawiono również redaktorowi naczelnemu X-Portalu Bartoszowi Bekierowi.

Pamiętam czas gdy Stany Zjednoczone i Izrael zaatakowały Islamską Republikę Iranu. Wielu publicznie chwaliło politykę wojenną tych państw i jakoś chadzają po wolności.

Gen. Leon Komornicki krytycznie wypowiedział się o polityce Ukrainy na portalu X. Stwierdził: „Wrak państwa które i którego armie utrzymywane są za pieniądze europejskich podatników, gdzie skorumpowana i zdemoralizowana władza, prowadzi wojnę na życzenie UE (do ostatniego Ukraińca) poprzez eksterminację bojową swego żołnierza i sprzyjając wypędzaniu Ukraińców z kraju!”. W mediach ciągle słyszę, że tak nie wolno oraz, że jest to szkodliwe. Ale co ciekawe, nikt nie zarzuca gen. Komornickiemu kłamstwa.

W radiu podali, że ABW zatrzymała dwóch mężczyzn podejrzanych o szpiegostwo i dywersję na zlecenie rosyjskich służb specjalnych. Mężczyźni mieli fotografować infrastrukturę wojskową i krytyczną oraz podpalać pojazdy. Za wykonywane zadania otrzymywali pieniądze, również w kryptowalutach. I jeszcze jeden szczegół ci rosyjscy szpiedzy to Ukraińcy. Kto by się spodziewał …

TV Republika to stan umysłu. Dziennikarka tej stacji Monika Borkowska oświadczyła na antenie, że „jedną z ofiar tej strasznej tragedii niewątpliwie jest prezes naszej stacji”. Mamy 9 trupów, 15 rannych – a Tomasz Sakiewicz jest ofiarą. Warto przypomnieć, że organizator hucpy pod budyniem Trybunału Konstytucyjnego w przeszłości odebrał odznaczenie od Służby Bezpieczeństwa Ukrainy. Nie skomentuje, bo tego nie da się skomentować bez inwektyw …

Wiceminister spraw zagranicznych Władysław T. Bartoszewski usłyszał zarzuty dotyczące przywłaszczenia powierzonych mu pieniędzy oraz działań mających uniemożliwić zaspokojenie wierzyciela. Chodzi m.in. o 1 000 000 funtów, 400 000 euro i blisko 7 000 000 złotych. Analogiczne zarzuty prokuratura postawiła również jego żonie. Tytuł jednej z książek autorstwa jego ojca brzmiał „Warto być przyzwoitym”.

Ciekawe czy czytał?

Pewien lewak w bezrozumnym oszołomieniu napisał w komentarzu pod moim postem, że b. premier Polski Leszek Miller po tym jak udostępnił na swoim profilu materiały z strony Konfederacji i Jacka Międlara zastał faszystą. Wreszcie wiem jak zostaje się w Polsce faszystą – wystarczy w odstępie kilku dni udostępnić post z strony parlamentarnej formacji jaką jest Konfederacja i film z strony reżysera Jacka Międlara. I składek nawet płacić nie trzeba.

Według oficjalnych danych zwolenników wyjścia Polski z Unii Europejskiej jest już 20 proc. To dwukrotnie więcej niż dwa lata temu. I co najlepsze nie trzeba żadnej formacji w rodzaju Stow. Nie dla UE. Wystarczy Marszalek Sejmu Włodzimierz Czarzasty buszujący w polu …

Prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenka napisał: ” W imieniu narodu białoruskiego oraz w imieniu własnym składam słowa wsparcia rodzinom i bliskim ofiar, życzenia szybkiego powrotu do zdrowia poszkodowanym, a także szczere kondolencje całemu narodowi polskiemu”. Jak na razie żaden z dyżurnych przygłupów nie ogłosił, że to ruska propaganda …

Kanclerz Niemiec Friedrich Merz napisał: „Wspólne zobowiązanie, że wszyscy bez wyjątku sprawiedliwie przyczynimy się do zmniejszenia deficytu Ukrainy, jest warunkiem wstępnym rozwiązania tej kwestii oraz dyskusji o wszelkich dalszych sprawach, zwłaszcza tych mających konsekwencje finansowe”. A więc przywódca Niemiec uzależnia zgodę na przyszły budżet Unii Europejskiej od udziału wszystkich państw członkowskich w finansowaniu Ukrainy. Unia Europejska to takie cudo, gdzie Niemiec opłaca swoją politykę pieniędzmi Polaków, Czechów czy Węgrów.

Będzie kolejne zadłużenie Unii Europejskiej na rzecz Ukrainy. Bruksela szuka dodatkowych 45 miliardów euro dla Kijowa, ponad już uzgodnioną pożyczkę w wysokości 90 miliardów. Potrzeby Ukrainy okazały się większe, niż zakładano – przyznał unijny komisarz do spraw gospodarczych Valdis Dombrovskis. Według prognoz Kijów może w 2027 roku stanąć przed luką finansową wynoszącą 70 mld euro. Ładny pieniądz!

To Walerij Załużny, a nie Wołodymyr Zełeński, zostałby nowym prezydentem Ukrainy – wynika z najnowszego sondażu przeprowadzonego przez organizację “Active Group”. Załużny wygrałby z obecnym prezydentem w II turze. Pasuje tu jak ulał polskie przysłowie – zamienił stryjek siekierkę na kijek. Tak czy siak rządzi Londyn.

Łukasz Jastrzębski 

Hipoteza spiskowa: Służby zamordowały rodzinę napastnika, a następnie szantażem zmusiły go do masakry

Opublikowany przez

Grzegorz GPS Świderski @gps65 x.com/gps65/status

Hipoteza spiskowa: Służby zamordowały rodzinę napastnika, a następnie szantażem zmusiły go do masakry w Krakowie

Jeśli dzień po masakrze media i państwo ma już gotową narrację, że Michał Oksiński zamordował swoją rodzinę, to należy zacząć od podważenia tego, bo jeśli ten mord był bardziej wyrafinowany, to musi być wspomożony akcją dezinformacyjną.

To hipoteza, którą można poddać analizie kryminalistycznej. Nie jest niemożliwa w świetle faktów, które do tej pory poznaliśmy. Służby hodują sobie wielu takich napastników, by ich użyć w odpowiednim momencie. Do tego zadania akurat wytypowali Oksińskiego, bo uznali, że są w stanie go do tego naszczuć. Mordują mu rodzinę, by pokazać, że nie ma z nimi żartów, a potem grożą, że i jego zabiją, ale jak dokona masakry i bezpiecznie ucieknie, to mu pomogą w ukryciu się, przewiozą gdzieś do Gwatemali i zapewnią warunki do spokojnego życia w ukryciu.

Dlatego napastnik zakłada wyposażenie ochronne, aby zwiększyć szanse przeżycia i ucieczki. W domu sprawcy znaleziono ciała jego ojca, matki i siostry. Wszyscy mieli obrażenia postrzałowe. Żaden z sąsiadów nie słyszał strzałów ani awantury, wszystko to odbyło się po cichu. Profesjonalne służby mogą to tak zrobić, by się nie wydało.

Napastnik miał strój taktyczny i kamizelkę ochronną. To wskazuje na to, że jego atak nie był samobójczy, liczył na to, że po masakrze uda mu się uciec. Póki takie wyjaśnienie jest możliwe, nie możemy go odrzucać. Śledczy powinni przyjmować wszystkie pasujące hipotezy. W tym przypadku śledczy mogą być jednocześnie sprawcami, więc to my powinniśmy to wyśledzić.

Obraz

Gozdyra chce więzienia za fejki. Pytamy: Ile lat należy się Kierwińskiemu?

Opublikowany przez

Gozdyra chce więzienia za fejki.

Pytamy: Ile lat należy się Kierwińskiemu?

Agnieszka Gozdyra na grafice ilustrującej spór o fotomontaż AI przedstawiający Marcina Kierwińskiego.

magnapolonia.org/agnieszka-gozdyra-kierwinski-fejki

====================================================================

Minister Kierwiński do dymisji! → ‹›Ⅱ

Apelujemy o podpisanie petycji!

W związku z publicznymi wypowiedziami ministra Marcina Kierwińskiego dotyczącymi sprawcy zamachu w Krakowie, których podstaw nie przedstawiono opinii publicznej, apelujemy o poparcie petycji do premiera Donalda Tuska w sprawie odwołania ministra spraw wewnętrznych i administracji.


PODPISZ PETYCJĘ O ODWOŁANIE MARCINA KIERWIŃSKIEGO »

Agnieszka Gozdyra, dziennikarka Polsatu, która jeszcze kilka dni temu nie kryła uznania dla Donalda Tuska, określając premiera mianem „skutecznego i konsekwentnego”, obruszyła się na wygenerowany przez AI fotomontaż przedstawiający ministra Marcina Kierwińskiego pozującego z krakowskim zamachowcem na tle barw Koalicji Obywatelskiej.

Dziennikarka napisała:

To naprawdę nie są żarty. Uważam, że rozpowszechnianie takich fejków powinno być więzienie. Kropka.

Gozdyra – Kierwiński. Podwójne standardy w ocenie dezinformacji?

I oczywiście, o ile należy potępić tego typu ordynarne fotomontaże, o tyle nie sposób nie zauważyć skrajnej hipokryzji pani Gozdyry. O ile w tym przypadku pokrzywdzonym jest przede wszystkim jeden człowiek, i to minister, który może się bronić przy pomocy telewizji, prasy czy oficjalnych komunikatów MSWiA, o tyle krzywdy, jaką wobec znacznej części polskiego społeczeństwa wyrządził pan minister, nie da się tak łatwo naprawić.

Otóż poprzez – chcielibyśmy wierzyć, że niewyrachowane – stwierdzenie o „skrajnie prawicowych poglądach sprawcy” pan minister wywołał natychmiastowy atak wszelkiej maści nienawistników na osoby o przekonaniach prawicowych. Bo, powiedzmy sobie szczerze, „skrajna prawica” w rozumieniu „liberalnych elit” to sympatycy Konfederacji Korony Polskiej, Konfederacji, ale także monarchiści czy tradycyjni katolicy. Taka narracja od lat uprawiana jest przecież przez media głównego nurtu. Dość przypomnieć wypowiedź dziennikarki TVN24 Agaty Kowalskiej, która podczas relacjonowania Marszu Niepodległości w 2011 roku, zapytana o hasła mogące prowokować agresję, wskazała między innymi na „Bóg, Honor, Ojczyzna”! Co ciekawe, ten kuriozalny przykład znalazł się nawet w raporcie przygotowanym dla Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

Minister Kierwiński jednym chlapnięciem ust spowodował zestawienie morderczej, antyludzkiej i nihilistycznej postawy krakowskiego mordercy z ludźmi mającymi szeroko pojęte poglądy prawicowe. W ten sposób minister Kierwiński nie tylko zasiał dezinformacyjny chaos, ale również skutecznie przyczynił się do dalszej polaryzacji społeczeństwa.

I nie jest to wyłącznie kwestia polskiego podwórka. Wypowiedź ministra natychmiast podchwyciły światowe media, które prześcigały się w produkowaniu doniesień o skrajnie prawicowym zamachowcu. Informacja o jego rzekomych poglądach obiegła świat, zanim opinii publicznej przedstawiono konkretne dowody, które miałyby taką kwalifikację uzasadniać.

Tymczasem sam Kierwiński zaczął później pokrętnie się tłumaczyć, że była to jedynie jedna ze sprawdzanych hipotez. Co więcej, 9 listopada prokuratura przyznała, że motywy działania sprawcy wciąż nie zostały ustalone.

A więc najpierw puszczono w świat informację o skrajnie prawicowych poglądach mordercy, a dopiero później zaczęto wyjaśniać, że właściwie niczego jeszcze ostatecznie nie ustalono. Tyle że skutki takiego przekazu pozostają, a miliony odbiorców  w Polsce i zagranicą niekoniecznie przeczytają późniejsze sprostowania czy zastrzeżenia.

Tutaj pojawia się zasadnicze pytanie do pani Gozdyry: Skoro za rozpowszechnianie ordynarnego fotomontażu domaga się ona więzienia, to jakiej odpowiedzialności powinna domagać się wobec ministra, którego publiczna wypowiedź przyczyniła się do rozpowszechnienia na całym świecie niepotwierdzonej informacji, stygmatyzującej przy okazji ludzi o określonych przekonaniach politycznych?

Jaka więc, oprócz oczywiście dymisji, powinna spotkać za to kara ministra Kierwińskiego?

1000 lat więzienia?

Apelujemy o podpisanie petycji!

W związku z publicznymi wypowiedziami ministra Marcina Kierwińskiego dotyczącymi sprawcy zamachu w Krakowie, których podstaw nie przedstawiono opinii publicznej, apelujemy o poparcie petycji do premiera Donalda Tuska w sprawie odwołania ministra spraw wewnętrznych i administracji.


PODPISZ PETYCJĘ O ODWOŁANIE MARCINA KIERWIŃSKIEGO »

Ukraińcy radowali się morderstwami w Krakowie?

Opublikowany przez

Ukraińcy radowali się morderstwami w Krakowie?

magnapolonia/reakcje-ukraincow-na-zamach-w-krakowie

Reakcje na ukraińskim Telegramie po strzelaninie w Krakowie – grafika ilustracyjna

Minister Kierwiński do dymisji! → ‹›Ⅱ

Ukraińcy radowali się morderstwami w Krakowie?

Niektóre reakcje Ukraińców na zamach w Krakowie, jakie pojawiły się w internecie, mogą wprawić w osłupienie. Taki scenariusz wydaje się trudny do uwierzenia, a wręcz niemożliwy. W wyniku działań mordercy zginęło sześć niewinnych osób w Krakowie, a kilkanaście kolejnych odniosło obrażenia, w tym bardzo poważne. Wcześniej sprawca zamordował również troje członków swojej rodziny. Gdyby nie bohaterska postawa dwóch policjantów, skutki tej tragedii mogłyby być jeszcze większe.

Tymczasem na ukraińskim kanale Telegram „Times of Ukraine: Новини | Україна”, który ma ponad 2,5 mln subskrybentów, pod wpisem o zamachu w Krakowie pojawiło się wiele zatrważających komentarzy.

Według relacji opublikowanej w serwisie X, wśród komentarzy znalazły się następujące wypowiedzi:

  • „Polaczki, to dopiero początek”.
  • „Dobry chłopak” – w odniesieniu do napastnika.
  • „To nie są ludzie, to są Polacy”.
  • „A gdzie są odważni Polacy? Czy napadają tylko na ukraińskie dzieci i kobiety?”

Źródło – relacja w serwisie X

Można by stwierdzić, że takie komentarze są pisane przez internetowych trolli lub osoby zaburzone. Jednak analiza reakcji pod postem jest niestety jeszcze bardziej przerażająca i skłania do przypuszczenia, że przynajmniej część tych komentarzy mogła zostać napisana całkiem serio.

Reakcje Ukraińców na zamach w Krakowie – tysiące uśmiechniętych emotikonek.

Wpis zebrał bowiem następującą liczbę reakcji:

ReakcjaLiczbaUdział
❤️ Serce5 60040,3%
😁 Śmiech3 90028,1%
🤬 Wściekłość2 90020,9%
😢 Smutek1 1007,9%
🤔 Zastanowienie2301,7%
👍 Aprobata860,6%
🔥 Ogień400,3%
👎 Dezaprobata380,3%
Łącznieok. 13 900100%

Liczby i wartości procentowe są przybliżone, na podstawie zrzutu ekranu z godz 11:35 dnia 10 listopada 2026 roku. Telegram zaokrągla część wyświetlanych wartości.

Reakcji serca i śmiechu było więc około 2,38 razy więcej niż wściekłości i smutku łącznie. Stanowiły one aż 68,4% wszystkich reakcji! Samych reakcji śmiechu było niemal tyle, co reakcji wściekłości i smutku razem.

Oczywiście serduszko nie musi oznaczać radości z tragedii – może być również wyrazem współczucia. Trudno jednak przejść obojętnie wobec niemal 3900 reakcji śmiechu pod informacją o masowym zabójstwie niewinnych ludzi. To przecież ponad 28% wszystkich reakcji!

Nie można oczywiście wykluczyć udziału botów, nawet na kanale o tak dużym zasięgu. Do rozstrzygnięcia tej kwestii potrzebna byłaby analiza kont i tempa przyrastania reakcji. Nie należy jednak automatycznie przypisywać tysięcy niepokojących reakcji botom bez żadnych dowodów.

To niestety nie jedyne tego rodzaju reakcje w ukraińskim internecie i wśród ukraińskich komentatorów. Tragedia w Krakowie stała się również okazją do drwin z Polaków, złośliwych komentarzy i politycznych oskarżeń.

Oto kilka przykładów:

  • „$ilver $quad” – ukraiński kanał na Telegramie. 7 listopada zamieszczono na nim następujący komentarz: „Terrorystą okazał się Polak. Dziwne, że nie dopatrzono się tutaj ukraińskiego śladu. No to, panowie Polacy, komu tym razem każecie spierdalać?”. W ten sposób autorzy kanału komentowali tragedię, w której zginęło sześć osób. Źródło – Telegram.
  • „Говорять Снайпер” (@stanislav_osman) – ukraiński kanał na Telegramie. Również 7 listopada, w dniu zamachu, opublikowano tam następujące pytanie: „Jak sądzicie, czy Polska znajdzie «ukraiński ślad» w dzisiejszym zamachu w Krakowie?”. Wpis zamieszczony na kanale obserwowanym przez setki tysięcy użytkowników uzyskał dziesiątki tysięcy wyświetleń. Źródło – Telegram.
  • „Onufri Zagloba” – komentator portalu Censor.NET. Pod artykułem dotyczącym rannych podczas strzelaniny polskich policjantów zamieścił 8 listopada komentarz, w którym oskarżył prezydenta Karola Nawrockiego o podsycanie nienawiści w polskim społeczeństwie. Pisał, że Nawrocki jako szef IPN zatruwał umysły Polaków, a po objęciu prezydentury jeszcze bardziej zaostrzył sytuację. Komentarz uzyskał dodatni bilans ocen. Źródło – Censor.NET.
  • Oksana Zabużko – znana ukraińska pisarka i publicystka. W opublikowanym 9 listopada komentarzu przekonywała, że tragedia w Krakowie może stanowić „dzwonek ostrzegawczy” dla polskiego społeczeństwa i klasy politycznej. W swojej publikacji wiązała wydarzenia z rzekomym narastaniem agresji i działalnością polskich środowisk nacjonalistycznych. Zarazem pisała, że zbrodnia nią wstrząsnęła. Źródło – Gordonua.com.

Przykłady te pokazują, że część ukraińskich internautów i komentatorów wykorzystała tragedię w Krakowie do drwin z Polski lub formułowania oskarżeń pod adresem Polaków. Nie wszystkie przytoczone wypowiedzi oznaczają oczywiście aprobatę dla mordercy, ale trudno nie dostrzec, że nawet wiadomość o śmierci niewinnych ludzi stała się dla niektórych pretekstem do politycznych i narodowościowych przytyków.

Rzecz jasna, to tylko emotikony i komentarze. Jednak nawet jeśli tylko część z nich pochodzi od Ukraińców, pokazują one coś bardzo niepokojącego, coś, czym istotnie powinny zainteresować się nasze służby specjalne.

Zresztą skoro nawet wśród naszych rodaków znalazły się tak obrzydliwe postacie, które pochwalały czyny mordercy, a niektóre zapowiadały wręcz jego naśladowanie, trudno zakładać, że podobne przypadki nie mogą występować również wśród przedstawicieli innych narodowości.

Policja zatrzymała już dziewięć osób w związku z niepokojącymi wpisami dotyczącymi krakowskiej tragedii. Wśród zatrzymanych znaleźli się zarówno Polacy, jak i obywatel Ukrainy. Według informacji przekazanych przez służby część tych osób gloryfikowała działania sprawcy, inne publikowały groźby lub fałszywe wiadomości.

A jeżeli ktoś nie potrafi sobie wyobrazić, że takie okrucieństwo jest możliwe nawet bez wyraźnego powodu, niechaj przeczyta relacje o zbrodniach, jakich ukraińscy nacjonaliści i ich współsprawcy dopuszczali się na Wołyniu wobec Polaków

Nie są to bynajmniej wymysły ani publicystyczne opowieści. W „Biuletynie IPN” nr 7–8/2025 historyk Paweł Sokołowski, analizując dwa tomy „Dokumentów zbrodni wołyńskiej”, przytoczył wstrząsający katalog tortur stosowanych wobec polskiej ludności cywilnej. Wśród nich znalazły się: wyłupywanie oczu, odcinanie kończyn i języków, rozpruwanie brzuchów, obdzieranie żywcem ze skóry, rozcinanie ciał piłą, grzebanie ludzi żywcem, gwałty, okaleczanie narządów płciowych, a nawet torturowanie i mordowanie małych dzieci.

W dokumentach opisano również przypadki palenia ludzi żywcem oraz zadawania ofiarom cierpień, których skala i bestialstwo przekraczają granice ludzkiej wyobraźni. Wyłupywanie oczu, o którym wspomnieliśmy, było zatem zaledwie jedną z wielu udokumentowanych form okrucieństwa.

To wszystko nie wydarzyło się w zamierzchłej przeszłości, lecz za życia pokolenia naszych dziadków i pradziadków. I nie zostało dokonane przez jakąś abstrakcyjną, bezimienną siłę, ale przez konkretnych ludzi, niejednokrotnie sąsiadów swoich ofiar.

Matactwo polskiego ministra obiegło świat

Opublikowany przez

Matactwo polskiego ministra obiegło świat

10. listopada 2026 Marek Wojcik world-scam/matactwo-polskiego-ministra-obieglo-swiat

Marcin Kierwiński polski Minister Spraw Wewnętrznych musiał zdawać sobie sprawę, że kłamie. Kiedy, jak domniemam, otrzymał przykaz w postaci przygotowanej wypowiedzi, to ją po prostu wyklepał przed kamerami. Takie jest przecież podstawowa powinność dzisiejszych polityków.

„Powiedziałem, że wszystko wskazuje na to, że sprawca był zafascynowany ideologiami skrajnie prawicowymi”.
Najbardziej ohydna hiena żerująca na tragedii w Krakowie.

Ta zamówiona i przygotowana przez globalistów wypowiedź została rozpowszechniona na całym świecie przez opanowany przez nich niemal całkowicie media globalnego ścieku. Oni nie walczą z prawicą – mają tam własnych pachołków mocno zakorzenionych w partyjnych strukturach wyższych szczebli. Celem tego kłamstwa jest odwrócenie uwagi od nieudanej próby dokonania w Polsce kilka dni wcześniej zamachu stanu. I ten cel został osiągnięty.

W tym kontekście wypowiedzi hiszpańskiego dziennikarza, prawnika i polityka prawicowej partii Vox, posła do Europarlamentu – Hermanna Leopolda Tertscha del Valle-Lersundi, który słusznie podejmują się demaskacji tych kłamstw, są niezależnie od intencji polityka wsparciem dla tego zaplanowanego przez globalistów procesu podziału ludzi. We wczorajszym artykule na zerohedge.com, opierającym się na postach (z portalu X) tego polityka: Cały świat powtarza kłamstwo: eurodeputowany podważa narrację mediów głównego nurtu na temat „skrajnie prawicowego” polskiego strzelca, źródło, czytamy:

Cały świat powtarza kłamstwo ministra spraw wewnętrznych Kierwińskiego o rzekomo prawicowej tożsamości zabójcy w Krakowie. To kłamstwo, które już zostało obalone, ale autor odmawia jego sprostowania, mimo coraz liczniejszych dowodów na to, że zabójcą był człowiek chory psychicznie, który w rzeczywistości znajdował się po drugiej stronie. Jednak Tusk, Bruksela i Berlin uważają to kłamstwo za przydatne do kryminalizacji sił konserwatywnych, patriotycznych i suwerennych, dlatego jest ono podtrzymywane w mediach głównego nurtu.

Każdy, kto nie jest na X, będzie nadal wierzył, że polski prawicowiec zabija swoją rodzinę, wrzuca flagę LGBT na Facebooka, maluje paznokcie, przebiera się za kobietę o permanentnie niejednoznacznej orientacji seksualnej i strzela bez ładu i składu do współobywateli.

Nie. Tylko lewica i islamizm potrafią to robić.

Czyż nie jest to wspaniałe? Lewica naparza się z prawicą w walce, która nigdy nie będzie rozstrzygnięta. Walka, która angażuje znaczne siły po obu stronach tego sztucznie podsycanego konfliktu.

Powiecie, przecież prezes ponoć prawicowego PIS-u ogłosił niedawno chęć pożegnania Unii Europejskiej, czyli Polexitu. Zrobił to, ponieważ uzyskał zgodę od globalistów. Przecież Unia rozpadnie się dużo wcześnie, zanim taki proces by się w Polsce rozpoczął. Rozpadnie się, ponieważ prowadzi taką dekadencką politykę narzuconą przez City of London i Davos.

Zabawne, że zarówno Londyn, jak i Davos znajdują się poza terenem UE.

Może jest tak, a może odwrotnie.
W końcu lewica – prawica, jaka to różnica?

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Trzy godziny na Kremlu

Opublikowany przez

Trzy godziny na Kremlu

Napisane przez Larry’ego C. Johnsona

Władimir Putin nie poświęca trzech godzin swojego czasu ludziom, którzy nie mają nic do powiedzenia. W czwartek spędził trzy godziny z Mohsenem Rezaeim, sekretarzem irańskiej Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Dwa dni później prezydent Izraela Gadi Eisenkot, a nie Benjamin Netanjahu, otrzymał zadanie utworzenia kolejnego rządu.

Waszyngton spędził tydzień na debacie przed wyborami uzupełniającymi. Moskwa, Teheran i Jerozolima wykorzystały to do przetasowania figur na szachownicy.

Co powiedział Kreml – i czego nie zrobił

Raport Kremla ze spotkania był majstersztykiem milczenia. Putin przyjął Rezaeia 5 listopada. Obaj omówili „aktualny stan stosunków dwustronnych” w ramach Wszechstronnego Porozumienia o Partnerstwie Strategicznym, a także „sytuację w regionie Zatoki Perskiej i na całym Bliskim Wschodzie”. Przekazano wiadomość od Najwyższego Przywódcy Iranu. Jej treść nie została ujawniona. To wszystko.

Kreml nigdy nie jest szczególnie rozmowny, ale zwięzłość sama w sobie jest przesłaniem. Jeśli Moskwa chce, żeby świat wiedział, że złożyła obietnicę, to mówi. Jeśli chce utrzymać otwartą pozycję negocjacyjną z Waszyngtonem, publikuje trzy zdania.

Zdjęcie przemówiło głośniej niż słowa. Po rosyjskiej stronie stołu zasiedli Jurij Uszakow, główny doradca Putina ds. polityki zagranicznej, i Igor Kostiukow, szef GRU, rosyjskiego wywiadu wojskowego. Nie zaprasza się najwyższego rangą dyplomaty ani oficera wywiadu wojskowego na kurtuazyjną wizytę. To grupa robocza ds. wojny i pokoju.

Strona irańska była znacznie bardziej rozmowna. Według Kazema Dżalaliego, ambasadora Iranu w Moskwie, spotkanie trwało około trzech godzin. Wiadomość od Modżtaby Chameneiego, przekazana przez Rezaeiego, dotyczyła amerykańskich i izraelskich ataków na Iran, siedmiu warunków Teheranu dotyczących ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz oraz współpracy nuklearnej. Dżalali wspomniał również o porozumieniu gazowym. W krótkim okresie rosyjski gaz miałby być wymieniany przez Azerbejdżan. Gazociąg o przepustowości 110 miliardów metrów sześciennych rocznie, początkowo 55 miliardów, miał zostać zbudowany w ciągu dwóch do trzech lat.

Putin nie złożył żadnej publicznej obietnicy udzielenia pomocy wojskowej, a traktat z 2025 roku nie zawiera klauzuli o wzajemnej obronie. Ale nie musiał nic mówić. Iran wysłał swojego najwyższego urzędnika ds. bezpieczeństwa, aby osobiście spotkał się z Putinem, aby nakreślić warunki zakończenia wojny. Moskwa sprowadziła swojego szefa wywiadu, aby posłuchał. Tak przygotowuje się do negocjacji, a nie do sesji zdjęciowej.

Bibi otrzymuje coś w rodzaju niebieskiego listu.

W sobotę prezydent Isaac Herzog poprosił Gadiego Eisenkota o utworzenie kolejnego rządu Izraela. Wynik był jednoznaczny. 67 posłów Knesetu, w tym posłowie z partii arabskich, zarekomendowało Eisenkota. Tylko 46 zarekomendowało Netanjahu.

Teraz nadchodzi najtrudniejsza część. Koalicja Eisenkota zdobyła 48 miejsc w parlamencie 27 października, a on sam wykluczył koalicję rządową z partiami arabskimi, które właśnie mu pomogły. Pozostają mu dwie opcje. Może włączyć do niej ultraortodoksyjne partie Szas i Zjednoczony Judaizm Tory, zdobywając w ten sposób dokładnie 61 miejsc. Albo może utworzyć rząd mniejszościowy wspierany przez partie arabskie spoza koalicji. Ma na to 28 dni z możliwością przedłużenia o 14 dni. Jeśli mu się nie uda, Izrael będzie musiał się zmierzyć z kolejnymi wyborami, a Netanjahu pozostanie na stanowisku tymczasowym.

Zgodnie z oczekiwaniami, Netanjahu nie odszedł po cichu. Ostrzegł, że rząd „zależny od islamistów” „podważy państwo Izrael od wewnątrz”. Wezwał również do wszczęcia śledztwa w sprawie domniemanej ingerencji zagranicznej w wybory. To polityczny odpowiednik uznania, że ​​sędzia był stronniczy po porażce 67:46.

Co się zmieni, gdy Bibi odejdzie?

Eisenkot nie jest gołębiem. Był szefem sztabu Sił Obronnych Izraela i stracił syna i siostrzeńca w wojnie w Strefie Gazy. Nadal popiera presję ekonomiczną na Iran i ograniczone działania militarne. Jednak jego podejście różni się od podejścia Netanjahu w trzech kluczowych kwestiach.

  • Iran. Netanjahu prowadził w tym roku kampanię na rzecz zmiany reżimu w Teheranie i naciskał na Waszyngton, by kontynuował ataki. Eisenkot, który kandydował, obiecał „więcej działań dyplomatycznych przy równoczesnym podjęciu działań militarnych” i powiedział w wywiadzie dla „Wall Street Journal”, że poprze działania militarne jedynie przeciwko „bezpośrednim i bezpośrednim zagrożeniom dla Izraela”. Lata temu określił wycofanie się USA z porozumienia nuklearnego z 2015 roku jako „strategiczny błąd”.
  • Waszyngton. Netanjahu powiązał los Izraela z Partią Republikańską, a osobiście z Trumpem. Eisenkot nazywa tę relację „partnerstwem między narodami budowanym przez pokolenia” i obiecuje odbudować jej dwupartyjną bazę. Mówi również, że chce „ściśle i konstruktywnie” współpracować z administracją Trumpa. To człowiek, który chce przywrócić Izraelowi dobre stosunki z obiema partiami, a nie taki, który chce wciągnąć ustępujący Kongres w kolejną wojnę.
  • Siła nacisku. Przez osiem miesięcy najgłośniejszy głos wzywający Trumpa do „pokonania” Iranu pochodził z biura premiera Izraela. Jeśli ten głos zostanie usunięty, partia wojny w Waszyngtonie straci swojego najważniejszego sojusznika zagranicznego – zwłaszcza że Republikanie odczują osąd wyborców w sprawie wojny w wyborach uzupełniających.

Wyobraźmy sobie teraz Moskwę i Jerozolimę obok siebie. Iran przedstawia Putinowi swoje warunki, a w pokoju jest szef rosyjskiego wywiadu wojskowego. Katar i Pakistan prowadzą mediacje, aby zapobiec ponownemu wdaniu się Waszyngtonu i Teheranu w otwartą wojnę. Izrael jest o krok od zastąpienia premiera, który chciał eskalować wojnę, takim, który mówi o dyplomacji i przywracaniu sojuszy. Po raz pierwszy od lutego ci, którzy naciskają na porozumienie, mają większą siłę przebicia niż ci, którzy domagają się kolejnych bomb.

Nadchodzi niebezpieczna okazja. Dopóki Eisenkot nie utworzy rządu, Netanjahu pozostaje premierem i ma wszelkie powody, by postawić sprawę jasno, zanim opuści urząd. Rząd przejściowy, który nie ma nic do stracenia, kierowany przez człowieka z zamiłowaniem do ataków z zaskoczenia – to nie jest uspokajająca kombinacja. Jeśli w ciągu najbliższych sześciu tygodni istnieje moment największego ryzyka, to jest to właśnie teraz.

Obcy

Oto podsumowanie tygodnia. Iran wysyła swojego szefa bezpieczeństwa do Moskwy na trzy godziny. Putin sprowadza swojego szefa wywiadu i prawie nic nie mówi publicznie – pozostawiając sobie otwarte pole manewru. Prezydent Izraela mianuje generała, który przedkłada dyplomację nad siłę militarną, nad urząd Netanjahu. Amerykańscy wyborcy wnoszą o impeachment do republikańskiego Kongresu z powodu wojny.

Wszyscy zdają się trafnie oceniać sytuację, z wyjątkiem człowieka w Gabinecie Owalnym. Donald Trump może traktować te wydarzenia jako osobne historie albo może uznać to, co reszta świata już widzi. Koalicja na rzecz wojny kurczy się, koalicja na rzecz porozumienia rośnie, a okno na wyjście z konfliktu z zachowaniem twarzy nie będzie otwarte wiecznie. Trzy godziny na Kremlu i wynik 67-46 w głosowaniu w Jerozolimie nie oznaczają końca wojny. Mogą jednak oznaczać początek końca powodów, dla których warto ją kontynuować.

Źródło: Trzy godziny na Kremlu

Novus ordo mundi?

Opublikowany przez

Michalkiewicz: Novus ordo mundi?

10.11.2026 Stanisław Michalkiewicz czas/michalkiewicz-novus-ordo-mundi/

Novus ordo seclorum – nowy porządek wieków – taki napis widnieje na dolarowym banknocie, obok jakichś masońskich znaków w postaci niedokończonej piramidy, nad którą unosi się Oko Opatrzności [Opaczności. md] . Co ten zestaw symbolizuje, musiałaby nam objaśnić sztuczna inteligencja, bo kiedy przed laty byłem w Muzeum Masonów niedaleko Waszyngtonu, to chyba nie zwróciłem uwagi na te drobiazgi, bo przede wszystkim wrażenie zrobił na mnie nadnaturalnej wielkości posąg Jerzego Waszyngtona w pełnym masońskim rynsztunku.

Wspominam o tym, bo właśnie prezydent USA Donald Trump ogłosił informację o spotkaniu, o którym niedawno wspomniał panu Witkoffowi również rosyjski prezydent Putin, kiedy amerykański wysłannik przyjechał do Rosji negocjować zakończenie wojny na Ukrainie i inne sprawy. Chodzi naturalnie o spotkanie Wielkiej Trójki to znaczy amerykańskiego prezydenta Donalda Trumpa, chińskiego prezydenta Xi Jinpinga oraz rosyjskiego prezydenta Włodzimierza Putina.

Oczywiście zaraz rozległy się głosy o „nowej Jałcie”, która u nas szczególnie nie podobała się Wielce Czcigodnemu marszałkowi Włodzimierzowi Czarzastemu. Zwrócił on uwagę, że to spotkanie będzie nawet gorsze od Jałty, bo do Jałty nie zaproszono Adolfa Hitlera, podczas gdy w planowanym spotkaniu ma uczestniczyć rosyjski prezydent Putin. Kiedyś Jałta panu Włodzimierzowi Czarzastemu chyba nie przeszkadzała, ale teraz mądrość etapu podpowiada, że to nie było nic dobrego – bo co dobrego można ustalić, nawet już nie to, że bez Adolfa, tylko ze Stalinem, który w Jałcie też reprezentował demokrację? Jeśli jednak starsi i mądrzejsi postanowią się spotkać, to chyba nie skonfundują ich pogróżki czy krytyka ze strony Wielce Czcigodnego Włodzimierza Czarzastego, tylko się spotkają i będą się namawiali, jakby tu podzielić między siebie świat. Bo jeśli porządek jałtański dobiegł końca gdzieś w okolicach przełomu lat 80. i 90., jeśli dobiegł końca nawet wysadzony w powietrze przez prezydenta Baracka Obamę porządek lizboński z roku 2010, to nie ma rady – nowy porządek świata, czyli Novus Ordo Mundi, musi zostać ustanowiony.

Przemija postać świata

Musi – bo obraz świata, jaki jeszcze wydawał się oczywisty w roku 1990, kiedy to Stany Zjednoczone wydawały się światowym hegemonem – a dopiero potem plasowały się regionalne mocarstwa i reszta drobniejszego płazu – ten obraz świata dzisiaj już taki oczywisty nie jest. Miejsce świata jednobiegunowego zajmuje świat wielobiegunowy, a w takiej sytuacji nie ma rady – trzeba ustalić, które części świata ku któremu biegunowi ciążą – bo powiadają, że inaczej nie będzie żadnego porządku, a wtedy alternatywą jest wojna wszystkich przeciw wszystkim.

Według niektórych filozofów – na przykład Tomasza Hobbesa, który uważał, że ludzie są z natury źli – jest to stan naturalny. W swoim czasie przekonywał mnie do tej wizji świętej pamięci Jacek Chmielnik, znany w swoim czasie aktor, ale zwróciłem mu uwagę, że gdyby tak było naprawdę, to ludzkość już dawno by się nawzajem pożarła. Tymczasem jest odwrotnie: ludzi na świecie jest coraz więcej, więc musi raczej dominować życzliwość, a nawet altruizm – co widać choćby w tradycyjnym stosunku nie tylko ludzkich matek do swoich dzieci, ale nawet matek zwierzęcych.

Dzisiaj co prawda już nie jest to takie oczywiste, bo skoncentrowane na własnych „macicach” uczestniczki Strajku Kobiet, które właśnie skrzyknęły się na demonstrację przed Sejmem, o żadnym altruizmie nie chcą nawet słyszeć. Ale być może one też są w mniejszości, jako przedstawicielki proletariatu zastępczego, który zamierzają „wyzwolić” promotorzy rewolucji komunistycznej.

I jak to będzie?

No dobrze – ale jak właściwie ma wyglądać ten Novus Ordo Mundi, który zacznie się wyłaniać po wspomnianym spotkaniu Wielkiej Trójki? Pewne poszlaki wskazują, że może on być podobny do porządku zapisanego w profetycznej powieści Jerzego Orwella pod tytułem „Rok 1984”. Czytamy tam, że świat dzieli się między trzy mocarstwa: Oceanię, Eurazję i WschódAzję. Między tymi mocarstwami panuje chwiejna równowaga, w związku z czym albo wchodzą one ze sobą w przelotne sojusze, albo ze sobą wojują.

Uważam książkę Jerzego Orwella za profetyczną już od 1991 roku, kiedy to została w naszym kraju ustanowiona ordynacja wyborcza do Sejmu, w której znalazły się przywileje dla mniejszości niemieckiej.

Ponieważ obowiązywała wtedy jeszcze konstytucja PRL, w której znajdował się art. 81, przewidujący odpowiedzialność karną za wszelką dyskryminację – to znaczy zarówno negatywną, jak i pozytywną – ze względu na przynależność narodową, zwróciłem na to uwagę Rzecznikowi Praw Obywatelskich, którym była wówczas pani prof. Ewa Łętowska. Otrzymałem w odpowiedzi pismo „przesiąknięte fałszem i krętactwami”, z którego można było wydestylować morał w tym sposobie, że prawdziwa równość obywateli wobec prawa jest dopiero wtedy, gdy prawo obywateli traktuje nierówno.

Jest to teza z natury orwellowska, co prawda nie z tej książki, tylko z „Folwarku zwierzęcego”, gdzie czytamy, że „wszystkie zwierzęta są sobie równe, ale niektóre są równiejsze od innych”. Tak czy owak, obydwie książki Jerzego Orwella można uznać nie tylko za profetyczne, ale również takie, których proroctwa na naszych oczach się sprawdzają.

Znowu doktryna Monroe

Ale nie tylko literatura podpowiada nam takie analogie. Pewne tendencje można wydestylować również z postępowania amerykańskiego prezydenta Donalda Trumpa. Po pierwszym spotkaniu z chińskim przywódcą, dość energicznie przystąpił do realizacji szeregu przedsięwzięć, których skutkiem może być właśnie tworzenie politycznego bytu w postaci Oceanii. Mam na myśli nie tylko porwanie wenezuelskiego przywódcy Mikołaja Maduro, który – jak wszystko na to wskazuje – będzie odtąd jęczał i szlochał w jakimś amerykańskim kryminale. Już to dowodzi, że USA rozciągają, a w każdym razie – próbują rozciągać swoją jurysdykcję na wszystkie państwa wszystkich Ameryk, to znaczy – nie tylko Północnej, ale Środkowej i Południowej. Jak wiemy, celem operacji w Wenezueli było przejęcie przez USA kontroli nad tamtejszymi zasobami ropy naftowej – co, jak się wydaje – jest już faktem dokonanym, z którym pogodził się pozostawiony przez Amerykanów tamtejszy régime w przekonaniu, że jest to warunek sine qua non jego przetrwania.

Inne państwa regionu już nawet nie czekają na takie rozstrzygnięcia, tylko przechodzą na właściwą stronę w demokratycznych wyborach, co oczywiście robi znacznie lepsze wrażenie. W chwili, gdy to piszę, nie jest jeszcze rozstrzygnięta druga tura wyborów prezydenckich w Brazylii, ale jeśli wygra ją pan Bolsonaro, to – trawestując tytuł, jakim Judenrat warszawskiej „Gazety Wyborczej” opatrzył publikację o włączeniu przez Kneset obszaru Jerozolimy do terytorium państwowego Izraela („Jerozolima nasza!”), Amerykanie z USA będą mogli powiedzieć, że Ameryka Południowa – nasza!

Co prawda w Kanadzie nie udało się wyłuskać stamtąd prowincji Alberta, ale za to USA, za zgodą Królestwa Danii, usadowiły się na Grenlandii nie tylko militarnie, ale i gospodarczo. „Stoję przy mikrofonie, niech mnie który przegoni” – śpiewał w swoim czasie Jerzy Stuhr. Na razie nie widać żadnego amatora „przegonienia” USA z Grenlandii, chociaż Reichsführerin Urszula Wodęleje, zaoferowała kanadyjskiemu premierowi rodzaj gruszek na wierzbie w postaci „stowarzyszenia”.

A skoro jesteśmy przy Reichsführerin, to warto odnotować, że Europa ponownie znalazła się w fazie fermentacji, w następstwie której może dojść do zmiany linii polityki europejskiej. Z dymów bijących z paryskich ulic wyłoni się już w kwietniu nowy prezydent Francji w osobie Maryny Le Pen, która zapowiada „normalizację stosunków z Rosją” i „realistyczne” podejście do Ukrainy. W dodatku w Niemczech AfD idzie przez landy jak tornado, a pani Alicja Weigel twierdzi, że skoro tak, to w roku 2029 partia ta może wygrać wybory federalne na poziomie 40 proc. Wtedy na pewno również Niemcy nawróciłyby się ponownie na linię polityczną kanclerza Bismarcka, według której Niemcy kierują Europą w „porozumieniu” z Rosją – a nie można wykluczyć, że zmiana wiatrów może nastąpić jeszcze przed tą datą.

W takiej sytuacji również wizja „Eurazji” zaczęłaby nabierać rumieńców – a nasz nieszczęśliwy kraj znowu musiałby się zacząć odnajdywać w nowej rzeczywistości – jak to było po słynnym „resecie” prezydenta Obamy 17 września 2009 roku. Tymczasem nasz nieszczęśliwy kraj wydaje się na to zupełnie nieprzygotowany i uprawianie polityki zastępuje mechanicznym wymyślaniem Putinowi i wysługiwaniem się Ukrainie, która w odpowiedzi puszcza naszym Umiłowanym Przywódcom bąki w nos.

Jeśli chodzi o WschódAzję, to sprawa wydaje się rozstrzygnięta – chociaż nie jest wyjaśniona sytuacja Filipin, Australii, Nowej Zelandii – no i przede wszystkim – Indii, Pakistanu, no i Azji Południowo-Wschodniej. Jeśli gdziekolwiek płyty tektoniczne będą się ścierały, to prawdopodobnie właśnie tam – no a poza tym, jak to u Orwella, trzy potęgi będą wchodziły i we flirty przelotne, i w przelotne konflikty. Novus Ordo najwyraźniej zapowiada się burzliwie.

Stanisław Michalkiewicz

7 listopada 2026 – dzień, w którym zmieniła się Polska

Opublikowany przez

7 listopada 2026 – dzień, w którym zmieniła się Polska

9.11.2026 wolnemedia/7-listopada-2026-dzien-w-ktorym-zmienila-sie-polska

Tego dnia 24-letni Polak, mieszkaniec województwa świętokrzyskiego, przy użyciu broni automatycznej dokonał masakry na Rynku Głównym w Krakowie. Seryjny zabójca pozbawił życia sześć osób, a kilkanaście zranił. Wcześniej zabił swoich rodziców i siostrę [to nie dowiedzione. md]. Sam został postrzelony przez interweniujących policjantów i w chwili pisania tego tekstu przebywa pod nadzorem w szpitalu.

Nie są znane powody jego działania, ale już politycy zaczynają taniec na trupach. Kierwiński oznajmił, że „wstępna analiza” wskazuje na poglądy ultranacjonalistyczne sprawcy. Tyle, że większość ofiar było Polakami. Ale zostawmy to, bo to nie jest tekst o sprawcy. Nie jest to też tekst o ofiarach, ale w tym miejscu bardzo żałuję niewinnych ofiar, składam szczere wyrazy współczucia ich rodzinom i składam hołd policjantom, którzy zatrzymali zabójcę. Być może byłoby więcej ofiar, gdyby nie ich działanie.

To jest tekst o tym, że nasi politycy, bez względu na to, jakie były pobudki zabójcy, wykorzystają tę sytuację, żeby zwiększyć nadzór nad obywatelami. A to poprzez wzbudzenie w nas strachu i wszczepienie pewności, że tylko oni mogą nas uchronić przed takimi masakrami.

Bo z jakiego powodu Trzaskowski stawia zapory drogowe na wybranych warszawskich ulicach? Przecież policja zapewnia, że napastnik nie miał wspólników, a też media nie podają, żeby ten w trakcie mordowania krzyczał „Na Warszawę!”. A czemu Żurek wystąpił na konferencji w kurtce w barwach maskujących? Niestety, nie założył przeciwsłonecznych okularów, co popsuło efekt.

Chodzi o wzbudzenie poczucia zagrożenia w całym kraju. Sprawa szkolnych nożowników to będzie przy tym jamnik przy wielbłądzie.

Im z niebios spadł ten człowiek. On jest jak Marinus van der Lubbe dla nazistów, z tą różnicą, że Holender najprawdopodobniej nie podpalił Reichstagu. Ale to nieważne, bo ważne, że pożar stał się pretekstem do działań przeciwko opozycji i rodakom niechętnym tej władzy. W zaprowadzaniu porządku aktywnie pomagają władcom usłużni „dziennikarze”. Oto Agnieszka Gozdyra domaga się więcej pieniędzy dla służb, infiltracji radykalnych środowisk i czyszczenia debaty publicznej z osobników, którzy sieją dezinformacje, są narzędziami polaryzacji, obniżają morale społeczne i podważają zaufanie dla służb.

Stwórzmy więc państwo policyjne, a kto jest radykałem, obniża morale, podważa zaufanie i polaryzuje wskaże Gozdyra et consortes. Cóż, każdy władca ma Josepha G. na swój obraz i podobieństwo.

I to samo będzie u nas. Oczywiście nie w tej formie jak w hitlerowskich Niemczech. Tu nikogo nie pośle się do obozu koncentracyjnego.

Za to w imię czegoś zwanego „bezpieczeństwem państwa”, dodajmy – niesprecyzowanym bliżej bezpieczeństwem państwa, odbierze się warchołom majątek na podstawie ustawy 3003. Po to ona jest, żeby zastraszyć i ukarać nieposłusznych.

Przykład jak to się łatwo robi dał Trudeau, blokujący konta uczestników „Freedom Convoy”.

Nawrocki zapewne odrzuci tę ustawę. Dlatego rządowi potrzebny jest posłuszny Trybunał Konstytucyjny. Dzisiaj może się okazać, że niekoniecznie, bowiem dzięki krakowskiej masakrze można zaszantażować prezydenta. Jak to? Odmawia on podpisania ustawy, której wprowadzenie ma zwiększyć bezpieczeństwo Polaków? Toż to działanie proputinowskie.

Jeżeli Nawrocki się przestraszy, to w mediach społecznościowych będą pojawiać się tylko zdjęcia kotków, piesków i dowcipy o Putinie, bo o nim można. Jakakolwiek krytyka posunięć rządu, ba! napisanie prawdy o państwowej ideologii na Ukrainie, skutkować mogą administracyjnymi, czyli po uważaniu urzędnika, działaniami podjętymi wobec delikwenta. Nie sądowymi, ale właśnie administracyjnymi. Do sądu to się będzie można odwołać po utracie majątku. A ponieważ żarna sprawiedliwości mielą powoli, należy poznać lokalizacje najbliższych butelkomatów. Z czegoś podczłowiek musi żyć.

Tu brakuje mi tylko wynalezionej w starożytnym Rzymie zachęty, że donosiciel otrzymuje 10% majątku wskazanego wichrzyciela. Ale to można dodać jakąś nowelą.

Ponieważ Polacy czują, a nie myślą, nie przejmują się bliską przyszłością w kolorze czarnym, za to skupiają się na samej zbrodni w Krakowie. To dobrze, bo świadczy, że jesteśmy empatyczni i potrafimy współczuć. Gdybyż jeszcze nie było problemów z myśleniem…

Po 28 lutego 1933 roku zaczął się horror dla nieposłusznych i ostatecznie kolaps dla wszystkich, kraj legł w gruzach, a miliony poległy.

Wszystko przez wykorzystanie jednego zdarzenia, dzięki któremu zapanowała dyktatura. Oby to nie spotkało nas po 7 listopada 2026 roku.

Autorstwo: Daniel Tokar

Kara główna

Opublikowany przez

Kara główna

Wydarzenia takie jak krakowskie w naturalny sposób wznawiają dyskusję o karze śmierci. W tym przypadku nie w funkcji odstraszającej, sprawca bowiem wydawał się działać właśnie w ramach potwornie rozumianego samobójstwa rozszerzonego.

Społeczne oczekiwanie kary głównej w tym momencie to zatem nie akt prewencji, ale żądanie sprawiedliwości, wyrażane także przez powszechną aprobatę dla postrzelenia zamachowca przez policjantów. Lud pragnie samosądu, kary wymierzonej natychmiast i bezwzględnie – i nie można się temu dziwić.

Fakt, że jeśli przeżyje – sprawca nie poniesie adekwatnej kary to nasze poczucie sprawiedliwości boleśnie zaburza. [nie przeżył, skurwiel md]

Tymczasem o karze śmierci jakoś w III RP zapomniano, a przecież w latach 90-tych był to… żywy postulat polityczny, co ciekawe zgłaszany konsekwentnie nie tylko przez JKM. Również Jarosław Kaczyński i jego PC z hasła przywrócenia kary głównej uczynili swoje hasło przetrwalnikowe, jedno z wielu całkowicie zarzuconych w okresie kolejnych rządów PiS.

Formalnie problemem miała być groźba… wyrzucenia Polski z Rady Europy, choć jako… żywo nikt przy tym nie umiał wskazać żadnych korzyści z przynależności do tego gremium.

Dziś na fali szoku po zbrodni pojawiają się różne, przeważnie nie najmądrzejsze pomysły co w tej sytuacji mieliby uczynić politycy, rząd, parlament. Mówi się już o zaostrzeniu i tak rygorystycznych przepisów o dostępie do broni, choć już przecież wiadomo, że morderca strzelał z karabinka posiadanego nielegalnie, zaś ewentualni uzbrojeni postronni uczestnicy tragedii mogliby tylko szybciej i skuteczniej go unieszkodliwić.

Zapewne też krakowska zbrodnia posłuży rządzącym do domagania się jeszcze większego poziomu inwigilacji społeczeństwa, ordynarne kłamstwo min. Kierwińskiego o związkach mordercy ze „skrajną prawicą” pokazują jaki kierunek propagandowy wybrała koalicja zarządzająca III RP.

Dziś bodaj jedyne, co politycy mogą i powinni naprawdę zrobić poza złożeniem kondolencji i udzieleniem pomocy bliskim ofiar oraz osobom rannym – to właśnie rozpoczęcie odpowiedzialnej debaty o przywróceniu w Polsce kary śmierci.

Tak, wiem. Gdzie głównonurtowi politycy, a gdzie odpowiedzialność. Gdzie obecne upartyjnione sądy i dyspozycyjna prokuratura, a gdzie decydowanie o ludzkim życiu.

A jednak, nie mogąc przywrócić życia ofiarom powinniśmy rozmawiać o życia odbieraniu. W imię poczucia nie tylko ludowej, ale tej jedynej, bezprzymiotnikowej sprawiedliwości.

Konrad Rękas

Były dowódca niemieckiej armii Kujat obala zachodnie kłamstwa na temat wojny na Ukrainie

Opublikowany przez

Były dowódca niemieckiej armii Harald Kujat obala zachodnie kłamstwa na temat wojny na Ukrainie

9 listopada 2026 r.przez dr. Petera F. Mayera tkp/ex-bundeswehr-chef-harald-kujat-zerlegt-westliche-unwahrheiten-zum-ukraine-krieg

Generał (w stanie spoczynku) Harald Kujat, były inspektor generalny niemieckich sił zbrojnych i były przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO, jest jednym z niewielu wysokich rangą zachodnich wojskowych, którzy wypowiadają się publicznie i jasno na tematy, które w mediach głównego nurtu pozostają w dużej mierze tabu. Politolog Glenn Diesen podsumowuje kluczowe tezy Kujata.

Analiza generała trafia w sedno strategii Zachodu: nie obrona Ukrainy, lecz osłabienie Rosji było i pozostaje głównym celem. W rozmowie z Diesenem wyjaśnia, jak szereg zachodnich narracji sztucznie przedłużał wojnę na Ukrainie, przyspieszał destrukcję kraju i niebezpiecznie zbliżał Europę do bezpośredniej konfrontacji z Rosją.

Mit wojny „niesprowokowanej”

Kujat odrzuca twierdzenie, że rosyjska inwazja w lutym 2022 roku była „niesprowokowana”. Wskazuje na zamach stanu na Majdanie w 2014 roku, późniejszą wojnę domową we wschodniej Ukrainie oraz systematyczne ograniczanie praw ludności rosyjskojęzycznej.

Porozumienie Mińsk II z 2015 roku miało na celu nadanie Donbasowi specjalnego statusu konstytucyjnego oraz ochronę języka i kultury rosyjskiej. Ukraina nigdy nie wdrożyła tych postanowień. Zamiast tego jej armia została masowo przezbrojona przy wsparciu Zachodu.

Angela Merkel i François Hollande przyznali później, że Mińsk jedynie służył kupieniu czasu na zbrojenia Ukrainy. Kujat wyraźnie nazywa to oszustwem. Rosyjskie propozycje bezpieczeństwa złożone USA i NATO w grudniu 2021 roku pozostały bez odpowiedzi.

Rosja nie chciała podbić całej Ukrainy.

Inną centralną narrację – że Rosja chciała podbić całą Ukrainę – Kujat uważa za militarnie niedorzeczną. Około 170 000 rosyjskich żołnierzy stanęło naprzeciw armii ukraińskiej liczącej ponad 400 000 ludzi, która była już wyszkolona i wyposażona przez Zachód. Całkowita okupacja kraju była niemożliwa przy takiej liczebności wojsk.

Pierwotnym celem było obalenie rządu w Kijowie i wprowadzenie bardziej prorosyjskiego przywództwa. Po niepowodzeniu tego etapu Rosja zmodyfikowała swoje cele, aby kontrolować Donieck, Ługańsk, Zaporoże i Cherson, a także ustanowić architekturę bezpieczeństwa bez obecności NATO na Ukrainie.

Jak Zachód storpedował proces pokojowy w Stambule

Wypowiedzi Kujata dotyczące negocjacji w Stambule wiosną 2022 roku są szczególnie kontrowersyjne. Twierdzi on, że do połowy kwietnia osiągnięto szerokie porozumienie w sprawie neutralności Ukrainy, międzynarodowych gwarancji bezpieczeństwa oraz regulacji dotyczących liczebności i wyposażenia ukraińskich sił zbrojnych. Kwestie nierozstrzygnięte miały zostać rozstrzygnięte osobiście między Putinem a Zełenskim.

Potem do Kijowa przybył Boris Johnson. Brytyjski premier jasno dał do zrozumienia, że ​​Zachód nie chce pokoju. Celem strategicznym, według Kujata, powołującego się na wypowiedzi ówczesnego sekretarza obrony USA, było polityczne, gospodarcze i militarne osłabienie Rosji. Ukraina stała się polem bitwy wojny zastępczej.

Iluzja zwycięstwa Ukrainy

Przez lata zachodnie rządy twierdziły, że Ukraina może pokonać Rosję i odzyskać utracone terytoria, w tym Krym. Kujat od samego początku nazywa to strategiczną iluzją. Nawet wysoko postawieni zachodni i ukraińscy oficerowie wojskowi – w tym ówczesny przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów USA Mark Milley i ukraiński dowódca naczelny Walerij Załuszny – uznawali ograniczenia militarnych możliwości i naciskali na negocjacje.

Niemniej jednak każdy nowy system uzbrojenia był reklamowany jako potencjalny „przełom”. Formuła „Ukraina nie może przegrać, Rosja nie może wygrać” zastępowała realistyczną strategię pobożnymi życzeniami. Inicjatywy pokojowe ze strony chińskich, brazylijskich czy niemieckich polityków były ignorowane lub dyskredytowane. Viktor Orbán był ostro krytykowany za swoje działania dyplomatyczne.

Ryzyko eskalacji i strategicznej porażki Europy

Kujat ostrzega przed rosnącym ryzykiem eskalacji. Ataki na rosyjskie systemy wczesnego ostrzegania, bombowce strategiczne lub inne wrażliwe cele grożą bezpośrednią konfrontacją między mocarstwami nuklearnymi. Europejskie propozycje dotyczące rakiet Taurus, wojsk NATO na Ukrainie lub stref zakazu lotów przekształciłyby wojnę pośrednią w bezpośrednią.

Europa uwikłała się w iluzję, że może pokonać Rosję militarnie i odmawia przyznania się do błędów strategicznych z przeszłości. Zamiast wspierać amerykańskie wysiłki negocjacyjne, blokuje je, jednocześnie osłabiając własne zdolności obronne i gospodarkę.

Co będzie teraz potrzebne

Kujat podkreśla, że ​​zwycięstwo militarne i zwycięstwo polityczne to dwie różne rzeczy. Rosja również poniosła strategiczne porażki. Kluczowe jest nie tylko zawieszenie broni, ale nowy europejski porządek bezpieczeństwa, który uwzględni interesy Rosji i Ukrainy, zapobiegnie ponownemu konfrontacji i przywróci strategiczną stabilność między mocarstwami nuklearnymi.

Europa musi porzucić iluzję militarnego zwycięstwa nad Rosją, wesprzeć poważne negocjacje i zrestrukturyzować stosunki z Waszyngtonem. Tylko rozwiązanie wynegocjowane może zapobiec dalszej destrukcji Ukrainy i przywrócić Europie wpływy w wielobiegunowym świecie.

Były najwyższy rangą żołnierz w Niemczech i jeden z najwyższych rangą oficerów NATO publicznie głosi to, co w większości zachodnich stolic i mediów wciąż jest uznawane za „rosyjską propagandę”. Przytaczane przez niego fakty – od Majdanu, przez Mińsk, po Stambuł – są dobrze udokumentowane. Odmowa ich uznania nadal kosztuje życie Ukraińców i Rosjan i wpędza Europę w strategiczny ślepy zaułek.

Zamach stanu się rozpoczął

Opublikowany przez

Zamach stanu się rozpoczął

Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto)  •  8 listopada 2026 michalkiewicz

„Podbiły ceny podmiejskie jatki i bębny biją dziś wszędzie. Boże, jeśli coś knują – jak chodziły gadki – dzisiejszej nocy to będzie!” – napisał Bertold Brecht w „Operze za trzy grosze”. Rzeczywiście – moment rozpoczęcia „adwokackiego” zamachu stanu w Polsce został czy to przez BND, czy też stare kiejkuty wybrany starannie, podobnie jak 16 grudnia 2016 roku tak zwany „ciamajdan”. Wtedy Niemcy nie chcieli uznać podmianki na pozycji lidera tubylczej sceny politycznej i próbowali zablokować uchwalenie ustawy budżetowej, co mogło zaowocować rozwiązaniem Sejmu. Jednak Amerykanie wykazali czujność; do Warszawy przyleciał Rudolf Giuliani, spotkał się z Naczelnikiem Państwa, który z wystarczającą grupą posłów uchwalił ustawę budżetową w Sali Kolumnowej Sejmu i w rezultacie ciamajdan spalił na panewce.

Teraz moment też został dobrze wybrany; prezydent poleciał do Senegalu, w następnych dniach ludzie mieli ruszyć na groby, a Amerykanie pochłonięci są wyborami połówkowymi. Toteż obywatel Tusk i jego kolaboranci w rządu sprowadzili policję na teren Trybunału, dzięki czemu sędziowie-uzurpatorzy mogli tam wejść, a pani Anna Korwin-Piotrowska mogła rozpocząć urzędowanie od zawieszenia prezesa Trybunału Bogdana Święczkowskiego i jego zastępcy Bartłomieja Sochańskiego, po czym przeszła na ręczne sterowanie Trybunałem.

Nie było ku temu żadnej podstawy prawnej, poza poleceniem obywatela Żurka Waldemara, który w dodatku puścił bąka, jakoby pani Korwin Piotrowska była „najstarszym stażem” sędzią Trybunału. Tymczasem ani nie jest ona żadnym sędzią, bo – podobnie jak pan Berek i inni „uzurpatorzy” – nie złożyła ślubowania wobec prezydenta, ani nie jest „najstarszą stażem”, bo w Trybunale zasiada sędzia Wojciech Sych o sędziowskim stażu dłuższym co najmniej o 4 lata od pani Korwin-Piotrowskiej.

Doszukiwałbym się raczej innych przesłanek. Pani Korwin-Piotrowska, podobnie jak inni sędziowie wybrani hurtem przez Sejm, rekomendowani byli przez dwie organizacje: Stowarzyszenie Sędziów Polskich „Iustitia” i stowarzyszenie „Themis”. „Iustitia” powstała w roku 1990, kiedy rozwiązała się PZPR, będąca za komuny transmisją bezpieki do środowiska sędziowskiego, w związku z czym podejrzewam, iż bezpieka musiała maczać palce w utworzeniu tego stowarzyszenia.

Natomiast „Themis”, któremu pani Korwin-Piotrowska przewodniczy, nawet w nazwie nawiązuje do operacji „Temida”, którą prowadziła ABW w celu werbunku agentury w środowisku sędziowskim. Myślę, że to jest właśnie powód, dla którego Sejm wybrał hurtowo te właśnie osoby, które teraz pokazują komu trzeba, że można na nich polegać, bo są zdolne do wszystkiego.

Więc chociaż termin „adwokackiego” zamachu stanu został dobrze wybrany, to pojawiły się komplikacje. Prezydent Nawrocki nad Hiszpanią zawrócił samolot i około godziny 21 wylądował na Okęciu, a po przyjeździe do pałacu spotkał się tam z I prezesem Sądu Najwyższego Zbigniewem Kapińskim, który wcześniej w ostrych słowach zamach potępił i z prezesem TK Bogdanem Święczkowskim po czym, około pierwszej w nocy, podjechał pod Trybunał otoczony kordonami policji.

Okazało się, że nie może liczyć na własną ochronę ze SOP, która podlega ministrowi spraw wewnętrznych – bo to prezydent własnym ciałem torował swoim ochroniarzom i osobom towarzyszącym drogę przez kordon, a kiedy już dotarł przed drzwi Trybunału, zastał tam panią Korwin-Piotrowską, która własną piersią próbowała zagrodzić prezydentowi drogę, wspomagał ją pan Berek, a ochrona przyglądała się, jak pan prezydent przebija się przez ten kordonek. Po przyjściu do TK pan prezydent poinformował „uzurpatorów”, że nie są sędziami TK, a po kilku godzinach wrócił do pałacu.

Następnego dnia odbył rozmowy z przedstawicielami PSL, Polski 2050, Partii Razem, PiS, Stowarzyszenia Rozwój Plus, Konfederacji i Konfederacji Korony Polskiej – bo Volksdeutsche Partei obywatela Tuska Donalda oraz Lewica pana marszałka Czarzastego odmówiły udziału w rozmowach. Zamiast tego obywatel Tusk Donald wieczorem wygłosił przeżarte fałszem i krętactwami „orędzie”, w którym zapowiedział, że się „nie cofnie”.

I tak chyba będzie, bo uważam, iż prawdziwym celem „adwokackiego” zamachu stanu nie jest żadna praworządność, tylko co innego: po pierwsze – wysadzenie w powietrze pana prezydenta Karola Nawrockiego, do czego wprowadzeni przez policję do TK „uzurpatorzy” posłużą się jako pretekstem, art. 131 konstytucji – żeby powierzyć pełnienie obowiązków prezydenta marszałkowi Czarzastemu, a po drugie – żeby jeszcze przed ogłoszeniem wyborów, przeprowadzić na scenie politycznej kurację przeczyszczającą, poprzez delegalizację „niepotrzebnych” partii politycznych, przede wszystkim – Konfederacji Korony Polskiej, a może i obydwu Konfederacji. Trybunał Konstytucyjny obsadzony przez „uzurpatorów”, miałby to przeprowadzić przy pozorach legalności.

A gdyby trzeba było użyć dodatkowych sił, to właśnie wczoraj otrzymałem zdjęcia od mego Honorable Correspondanta, który, jadąc w niedzielę 1 listopada autostradą A 2 w kierunku Warszawy, mijał bardzo długą kolumnę niemieckich samochodów policyjnych, też jadącą w kierunku Warszawy. Najwyraźniej coś jest na rzeczy, bo w poniedziałek Komendant Główny Policji oświadczył, że na Alei Szucha w Warszawie jest tyko polska policja. Najwyraźniej niemieccy policjanci mają jeszcze inne zadania, o których pewnie usłyszymy.

Po rozmowach polityków z panem prezydentem pojawiły się dwie koncepcje. Pierwszą, którą przedstawił pan wicemarszałek Krzysztof Bosak – żeby dokonać skrócenia kadencji Sejmu. Jest to chyba mało prawdopodobne, bo wprawdzie Sejm może podjąć taką decyzję, ale większością 2/3 głosów, której w Sejmie nie ma. Decyzję taką mógłby podjąć też prezydent (jak to zrobił Lech Wałęsa w roku 1993) – ale musi najpierw zasięgnąć opinii marszałka Sejmu, który mógłby zwlekać z nią tygodniami, jeśli nie miesiącami – a poza tym – muszą być konstytucyjne powody.

Bardziej realistyczna wydaje się opcja druga – by dokonać przesilenia rządowego, to znaczy – przegłosować votum nieufności dla vaginetu obywatela Tuska Donalda oraz dokonać zmiany na stanowisku marszałka Sejmu – ale to zależy od tego, czy przynajmniej Szymon Hołownia namówi swoich 15 posłów do wystąpienia przeciwko koalicji 13 grudnia i czy przyłączy się do niego 3 posłów z Demokracji Bezpośredniej, czyli od Pawła Kukiza i 7 posłów niezależnych.

Jeśli nie – to „adwokacki” zamach stanu będzie kontynuowany, aż do zaplanowanego finału, przybliżając nas w ten sposób do przekształcenia III RP w Generalną Gubernię. Nasza niezwyciężona armia chyba nie ma nic przeciwko temu, bo spoczywa na laurach po wiekopomnym zwycięstwie 13 grudnia 1981 roku i stoi z bronią u nogi, czekając na rozwój wypadków – byle tylko doczekać do emerytury, na której zaczyna się prawdziwe życie.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).