Kurcze, nie opublikowałem wczoraj gotowego wpisu. Pierwszy raz od 2020 roku. Sorki, ale zaganianym. Szykuję się do emerytury… Ale jedziemy:
Wydaje mi się, że jesteśmy robieni w konia. Przez Ukrainę, i zaraz do tego dojdziemy, to jasne, ale czy przypadkiem nie jesteśmy robieni w konia przez naszych władców i to z każdego zdawałoby się śmiertelnie wrogiego plemienia?
Zacznijmy od Ukraińców. Polska wyraźnie została wybrana za kozła ofiarnego ewentualnych porażek Ukrainy. To na użytek wewnętrzny. W ukraińskiej propagandzie powoli doganiamy we wrogości Rosjan, zresztą sygnalizował nam to w 2023 toku na forum ONZ sam Zełenski, na co jedyna reakcją obecnego wtedy prezydenta Dudy było smutne zdziwienie.
Za to w trakcie przemówienia Dudy, Zełenski demonstracyjnie wyszedł z Sali obrad. Wysyłał więc wyraźne niewerbalne sygnały ku czemu podąża przyjaźni polsko-ukraińska. Polska już wtedy była w saku, lejku, w który weszła od początku tej wojny i służenia Ukrainie. No bo co miała biedaczka zrobić? Tyle, łącznie z akwizycyjnym kapitałem Dudy, się nagadało po świecie o kluczowej roli Ukrainy przed powstrzymanie agresji Putina na Polskę, Europę i świat cały… A tu wyszło, że co? Mamy się obrazić z tak ważna pomocą za jakieś gesty? Symbolikę? Byliśmy więc pod ścianą, pod którą sami siebie postawiliśmy i zamurowaliśmy swa pozycje na stałe deklaracjami o przyjaźni i rzeczywistą pomocą. Zakiwaliśmy się.
Doginani przez państwo upadłe
A Ukraińcom, wodzom państw w sumie upadłego, tylko w to graj. Takie ciamcia-ramcia, to dla nich najpiękniejsza piosenka. Kiedy Kijów zorientował się po Przewodowie, że nasza sprawczość to mit, a właściwie tylko odbicie interesów USA, to przestał się z nami liczyć. Polacy czekali aż się obudzi Biden, żeby wiedzieć jak zareagować. Dla Ukraińców to jasne – po co gadać z lokajem, jak można z panem? A więc pomijano nas na każdym kroku. Kiedy USA się wycofało i pośrednio zmienił się pan z amerykańskiego na niemieckiego – Ukraińcy zaczęli gadać z Niemcami. Po co mamy się gdzieś tam pchać do jakichś stołów negocjacji, skoro i tak nam Berlin powie co mamy o tym myśleć i jak zareagować? Wie o tym też i Ukraina, więc może sobie zrobić inny numer.
Jesteśmy przez Ukraińców hodowani na winowajcę zastępczego. Winowajcę za fiasko wojny, ale już na pewno winowajcę nie wejścia do Unii i NATO. Widać to w ukraińskiej propagandzie. I widać te, że tam iskra padł na gotowe prochy niechęci do „panów Lachów”. Jak dawali, to brali, jak już nie mają co dać, to mamy powrót do strategii turańskiej o której już wspominałem: „Masz frajera to go duś, jak się zesra – to go puść”. No to nas puścili, bośmy się… Dla nich to prościzna, bez skrupułów.
Dialogi na cztery nogi
Popatrzmy na przykłady. Mamy szczyt NATO w Atenach. Prezydent Nawrocki rozmawia z prezydentem Zełenskim. Rozmowa ma charakter kurtuazyjny, a więc niezobowiązujący, nieformalny. Jak ją relacjonuje Nawrocki? Ano tak, że nasz prezydent odśpiewał zwyczajowa mantrę o bezwzględnym popieraniu Ukrainy pieniądzem i sprzętem, ale zastrzegł, że z kwestii pamięci i ofiar UPA nie ustąpi.
Panowie, podobno, umówili się na następny dzień, że pogadają, ale ja wiem jak ta rozmowa pójdzie. Mówię to w jej przeddzień, ale profetycznie znam jej treść:
Karol Nawrocki (PKN): Wołodia, zrozum, mamy badania. Polacy nie odpuszczą tego tematu
Wołodymyr Zelenski (WZ): Karolu, zrozum. Ja mam tak samo z naszym ludem. Nie odpuszczą.
PKN: Ale musisz coś z tym zrobić, bo sprawy eskalują
WZ: Nic nie muszę, radź sobie z tym sam
PKN: Ale ja ci przytnę wtedy pomoc, na stole leży po 70 miliardów euro dla was rocznie od NATO.
WZ: I co zrobisz? Zabierzesz mi je? Jak? Mam zadzwonić do Mertza? Do Donka? Wyjdziecie na gamoni, że się prujecie o jakieś doły śmierci i truchła, a tu Putin u bram…
PKN: Ale narobimy wam bigosu wizerunkowego, żeście jednak faszyści
WZ: I co z tego wyjdzie? Że Putin miał rację, że chciał w Kijowie zdenazyfikowac władze? Ty uważaj, bo u nas już włączyli wątki, że to wy jesteście naziści. Zacytuje tu Kyryłę (Budanowa): radzimy sobie z Rosją, to i z wami sobie poradzimy. Sam to mu napisałem, dobre, nie?
PKN: To my zaostrzymy politykę migracyjna dla was i socjal
WZ: Naprawdę chcesz tego? Mało masz pożarów? My się dopiero rozkręcamy i nie daj ci Boże zaczynać z naszą diasporą. Czy ty Karol wiesz co to jest operacja pod fałszywa flagą? Zrobię ci dziesięć Przewodowów, powiem – jak wtedy Dudzie – że to Rosjanie i będziesz latał do NATO po piąty artykuł jak kot z pęcherzem. Jesteście dla nas jak na talerzu i nie fikajcie.
PKW: Nie strasz, nie strasz… ale Wołynia nie odpuścimy. Cześć, to znaczy „cześć wolnej Polsce”!
WZ: Sława Ukrainu.
Symbole zamiast konkretów
Tak to mniej więcej wyglądać może. To znaczy tak by wyglądało, gdyby nasz prezydent miał cohones, tyle, że pewnie wszystko byłoby obleczone dyplomatyczne frazesy. Taka jest mniej więcej sytuacja Polski względem Ukrainy. Ukraina tak naprawdę liczy się tylko z twardymi rzeczami i trzeba sobie policzyć które z nich mamy w sowich rękach. Możemy sporo, i właśnie dlatego Zełenski będzie nasz konflikt utrzymywał w bańce symboliczno-historycznej, byśmy się nie zabrali za konkretne rzeczy, które mogą Kijowowi zaszkodzić. Jeśli bowiem cała polska ekipa, A do Ankary pojechali i Nawrocki, i Kosiniak, i Kamysz, i Sikorski i robią tak, jak Nawrocki, że nie popuścimy w kwestia zasadniczych (czyli symbolicznych), zaś drugą ręką podpisujemy dziesiątki miliardów euro dla Ukrainy do lata do przodu, to w interesie Ukrainy będzie nie tylko trzymanie sporu s Polska w graniach symboli, ale i… eskalowanie bitki na historyczne śnieżki.
I tak właśnie robią. Nadchodzi druga fala, po-orderowa, ataku ukraińskich trolli. Zarzuty są kuriozalne, a więc będą wpływać na ochotę do kontrreakcji. Teraz, uwaga, uwaga!, jesteśmy mianowani przez propagandę ukraińską, na… faszystów. Tak, na faszystów. Przez naród, który otwarcie odwołuje się do swoich bohaterów narodowych, którzy byli zdeklarowanymi faszystami, ba – nazistami, dbającymi o czystość etniczną na „odwiecznie świętych ziemiach ukraińskich”, państwa istniejącego od ledwie ponad trzydziestu lat. To – uwaga! – ładnie i kompatybilnie zespaja się z narracją… żydowską. Może to tłumaczy dziwne żydowskie milczenie w sprawie UPA dla jednostki i innych harców? W końcu naród wybrany jest najmocniej na świecie przewrażliwiony na punkcie śledzenia swoich holokaustowych oprawców, a tu taka abolicja? Czyli znowu wszyscy na nas, biedaków?
Bezradność
Ostatnio okazało się, że polskie służby zadeklarowały głosem swoich szefów, że Polska zobowiązała się do nieszpiegowania swoich sojuszników, ba – zobowiązała się do niepodejmowania działań kontrwywiadowczych wobec nich. Nic nie słyszałem o podobnych deklaracjach ze strony sojuszników naszych. Czyli – jak zwykle była to deklaracja dobrych chęci ze strony Polski, jednostronna. Jedno jest pewne – rządzą nami albo pięknoduchy, albo idioci, albo agenci. W polskiej pożal się Boże strategii obronności jako nasi wrogowie, których pewnie i szpiegujemy, i kontrwywiadowczo ścigamy, znaleźli się Rosjanie, Białorusini i Chińczycy. Za to ostatnio w jednym z blogerskich wywiadów, ekspert od służb stwierdził, że mamy do czynienia z zagrożeniem wywiadowczym ze strony Ukrainy, na co nie reagujemy kontrwywiadowczo. Wiadomo – toz to nasz sojusznik. Leżymy na łopatkach, w geopolitycznym rozwarciu. Prosimy bardzo, zapraszamy.
Dla takiej Ukrainy – uwaga! państwa upadłego – toż to spacerek po bułeczki. Nawet się z tym za bardzo nie kryją, przyzwyczajając nawet prosty lud, że tak można i państwo nic z tym nie zrobi. Panią Panczenko, która straszy – jak widać słusznie – pożarami w zamian za fikanie do Ukrów nic nie możemy zrobić (bo nie chcemy?), za to walczymy deportacjami z gośćmi co złowili karpia albo wjechali lux bryka na Morskie Oko. Ot tak – wystawiamy się tym asymetryzmem działań na pośmiewisko, również ze strony Ukraińców.
Kto jeszcze popamięta?
Polakom pozostaje słaba satysfakcja ze świadomości, że Ukraińcy zostaną przez Zachód wyrolowani i tak. To przecież nasza gorzka lekcja z historii, której nie rozumieją w Kijowie, a którą my się napawamy, że oni jeszcze tam w Kojowi zobaczą. No zobaczą i co z tego? W czym ich ta gorzka lekcja ma nam pomóc? Po pierwsze w trakcie jej trwania wydarzyć się może (może? musi!) wiele złych rzeczy dla nas: znajdziemy się w imadle geopolitycznym, a jeśli Niemcy znowu (na co się zanosi) dogadają z Rosją, to znajdziemy się w geopolitycznym okrążeniu. Ukraina w zaprojektowanym przez Niemców przedpokoju do Unii, zbudowanym z przywilejów i braku obowiązków, przepatroszy resztki polskiej gospodarki. I zanim mleko się wyleje i Ukraina przyjmie rękoma oligarchów nowa normalność, to nie zapłacze. Ludowi ukraińskiemu zafunduje się wroga znanego, bliskiego, obstrzelanego argumentami – Polskę. Polskę, która uprawiała swój faszyzm jeszcze za czasów Chmielnickiego, ciemiężyła naród, który dopiero pod koniec osiemnastego wieku spisał swój język, zaś granice wytyczył 35 lat temu.
Początek języka literackiego dla Ukraińców to okres przypadający na czasy naszego Mickiewicza, byliśmy już dawno po Kochanowskim i Reju, kiedy tam po ukraińsku, czyli małorusku rozmawiało się w chutorach i lasach. Nasz Adam napisał swoją epopeję „Pan Tadeusz”, sentymentalną opowieść o polskich swarach i godzeniu się, o wojowaniu z Rosją. W tym samym czasie wieszcz ukraiński Szewczenko ……
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 19 lipca 2026
Afery, jakie wybuchły w ostatnich tygodniach, w każdym normalnym państwie doprowadziłyby do politycznego trzęsienia ziemi, które zmiotłoby nie tylko rząd, ale – być może – nawet całą tak zwaną „klasę polityczną”, czyli współczesny odpowiednik dawnej komunistycznej nomenklatury. Skąd jednak w dzisiejszych czasach wziąć normalne państwo? Takich państw jest coraz mniej, a być może nie ma już ich wcale. Mamy bowiem do czynienia albo z państwami będącymi własnością jakiejś rodziny – jak np. Korea Północna, czy Turkmenistan – albo z państwami stanowiącymi żerowiska dla występujących tam „klas politycznych”, które zazdrośnie strzegą swego monopolu. Właśnie otwartym tekstem potwierdziła nam to pani Helena Germain, która w administracji prezydenta Trumpa zajmuje się holokaustem. Potwierdziła ona stanowisko amerykańskiego ambasadora w Warszawie, pana Róży, który „nie wyobraża sobie” polskiego rządu z udziałem Grzegorza Brauna i jego Konfederacji Korony Polskiej.
Gdyby coś takiego powiedział w roku 1981 Leonid Breżniew, to w Waszyngtonie i w „Wolnej Europie” podniósłby się straszliwy klangor, że to „gewałt” na zasadzie samostanowienia narodów, demokracji i prawach człowieków”. Tymczasem teraz nikt przeciwko temu nie protestuje, zwłaszcza – Książę-Małżonek – który wie, przeciwko komu wolno mu wypisywać androny na Twitterze, a przeciwko komu – nie. Najwyraźniej mamy do czynienia z solidarnością międzynarodowej nomenklatury, która nie tylko zazdrośnie strzeże swojego monopolu w dostępie do żerowiska, ale do tej rewolucyjnej praktyki próbuje dorabiać rewolucyjną teorię, że to wszystko dla dobra Ludzkości – żeby nie została sprowadzona na manowce. Nad tym z kolei czuwają funkcjonariusze Propaganda Abteilung, no i oczywiście – „gestapo” – bo – jak jeszcze przed wojną zauważył Konstanty Ildefons Gałczyński w nieśmiertelnym poemacie „Tatuś” – „każdy kraj ma gestapo”. „Każdy” – a więc i te kraje, które uważają się za uprawnione do pouczania narodów mniej wartościowych, kogo mają dopuszczać do władzy, a kogo nie.
Dlatego nie tylko u nas nie ma żadnej normalności, ale również – w Unii Europejskiej. Otwartym tekstem mówi się tam o „kordonie sanitarnym”, który ma powstrzymać w Niemczech AfD, a we Francji – Marynę Le Pen – oczywiście w imię „demokracji”. U nas, za sprawą Judenratu, hunwejbini idą nawet krok dalej, mówiąc o powstrzymywaniu „faszyzmu” – chociaż trudno wyobrazić sobie lepszą postać faszyzmu, niż właśnie ów spisek nomenklaturowy. Najzabawniejsze jest to, że dzisiejsi faszyści nie zdają sobie sprawy, że są faszystami. Na początku lat 90-tych zostaliśmy z kol. Korwinem-Mikke zaproszeni do dyskusji z jegomościami z Unii Demokratycznej. Rozpoczęliśmy od próby uzgodnienia znaczenia pojęcia wolności – ale to nam się nie udało. Udało się natomiast uzyskać zgodę naszych partnerów na temat granic wolności – że wyznaczają je prawa i wolności innych. Wtedy kol. Mikke zapytał, czyje prawa i wolności narusza, gdy nie chce ubezpieczyć się pod przymusem? Odpowiedzieli, że niczyich praw ani wolności w ten sposób nie narusza, ale „tak nie można”. Na takie dictum wstaliśmy oświadczając, że z faszystami nie chcemy mieć nic wspólnego i na tym dyskusja się zakończyła.
Wspominam o tym między innymi dlatego, że w dniach ostatnich na politycznym firmamencie naszego bantustanu objawiła się nowa partia pod nazwą „Unia Centrum”. Na fasadzie nowej partii jest madame Paulina Hening-Kloska i pan Michał Kobosko, który w swoim czasie stręczył tubylcom ojczyka Szymona Hołownię. Ale wśród ojców założycieli „Unii Centrum” zauważyłem też pana Janusza Onyszkiewicza, co to brylował w latach 90-tych w resorcie obrony narodowej, no i jako autorytet moralny. W takim charakterze trafił do rządu charyzmatycznego premiera Buzka, co to rozbudował nomenklaturowe żerowisko do rozmiarów monstrualnych – ale z jakichś powodów stare kiejkuty położyły krzyżyk na Unii Demokratycznej i pozostających w jej orbicie zaśmierdziałymi autorytetami moralnymi i powołały Platformę Obywatelską w której brylował już obywatel Tusk Donald i pan dr Andrzej Olechowski, który z niejednego komina wygartywał m.in. jako „agent wywiadu gospodarczego” o pseudonimie operacyjnym „Must”. Kiedy Nasza Złota Pani z Berlina położyła swą Mocną Rękę na Platformie Obywatelskiej, stare kiejkuty postawiły na dyskrecję i w ten sposób jedynym wodzem Platformy został obywatel Tusk Donald. Teraz jednak najwyraźniej postanowiono wesprzeć go wyciągniętymi z naftaliny autorytetami moralnymi rodzaju pana Janusza Onyszkiewicza, który w tak zwanym międzyczasie kontakty podtrzymywał, działając w Komitecie Obrony Demokracji.
Widać, że mobilizowane są najgłębsze rezerwy – a w tej sytuacji trzeba postawić pytanie o przyszłość inicjatywy pana Ryszarda Petru, co to niedawno ogłosił zamiar utworzenia „Konfederacji-Light”. Już myślałem, że stare kiejkuty powtórzą eksperyment z roku 2015, kiedy to – dążąc, by Amerykanie wciągnęli ich na listę „naszych sukinsynów” uwinęli się szparko i nie tylko utworzyli partię „Nowoczesna” z panem Ryszardem na fasadzie – ale i zadbali, by wdzięczny naród obdarzył ją zaufaniem na poziomie 11 procent i to zanim jeszcze pan Ryszard otworzył usta, by oznajmić, jak będzie rodakom przychylał nieba – ale chyba nic z tego nie będzie. Skoro w partii Unia Centrum jest pan Michał Kobosko i pan Janusz Onyszkiewicz, to podejrzewam, że w międzyczasie padły nowe rozkazy. Nie eksperymentujmy z panem Ryszardem, tylko od razu montujmy fołksfront, który „faszystom” zrobi „no pasaran”. Skoro pan ambasador Róża zaporowo wszedł na polską scenę polityczną i wyjaśnił, czego nam nie wolno, to nie ma co podszywać się pod Konfederację, tylko trzeba od razu chwycić byka za rogi. Pan Michał Kobosko bowiem, zanim zaczął stręczyć nam ojczyka Szymona Hołownię, uczestniczył w amerykańskim think-tanku Radzie Atlantyckiej, gdzie są generały z Pentagonu, bezpieczniaki z CIA, Goldmany-Sachsy z Wall Street, pan Daniel Fried, co to wraz z Władimirem Kriuczkowem zaprojektował transformację ustrojową w naszym bantustanie – a między nimi – pan Kobosko.
Znaczy – że nowa inicjatywa nie tylko ma imprimatur Waszyngtonu – oczywiście pod warunkiem, że do spółdzielni zostaną podłączone, wyciągnięte z naftaliny, jak to było w przypadku Cyrusa Rezy Pahlaviego, rezerwy demokratyczne, które godnie reprezentuje pan Janusz Onyszkiewicz. Myślę, że nie będą mieć nic przeciwko temu również Niemcy, bo przecież od kwietnia pozostają w strategicznym partnerstwie z Ukrainą, które dla naszego tutaj bantustanu stwarza całkiem nową sytuację. Tedy z jednej strony będziemy mieli obywatela Tuska Donalda, a z drugiej – pana Janusza Onyszkiewicza, który będzie pilnował interesu od drugiej strony. I dlatego żadne afery vaginetowi zaszkodzić nie mogą, nawet gdyby przyszło tysiąc atletów i każdy zjadłby tysiąc kotletów.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
Kim jest Aleksandr Dugin? Pisałem o nim Sporo w „Masonerii polskiej 2012”. Warto to tutaj przypomnieć:
„DROGI ABSOLUTU”
To rosyjski intelektualista umieszczany na trzydziestej szóstej pozycji na liście osób posiadających wpływ na sposób myślenia w Rosji. ]ego notę biograficzną znajdującą się W rosyjskiej Wikipedii zaczyna informacja, ze jest synem generała GRU (to jakoś bardzo rosyjskie; w Polsce i w Europie biografię zaczyna się od daty urodzenia). Swoja intelektualna, publiczną aktywność rozpoczął on w 1991 r. wydając pracę pod znamiennym tytułem „Drogi absolutu”. Tytuły jego pozostałych głównych prac też są znamienne: „Misteria Eurazji”, „Teoria hiperborejska” (hiperboreje to północny lud w mitologii greckiej, który cieszył się „ciągłym i idealnym szczęściem oraz wieczną młodością”; „Hiperborejczyk jest sprawcą, podmiotem działającym, bojownikiem walczącym w porządku materialnym, ziemskim o realizację porządku zupełnie innego, wyższego rzędu”; pojęcie to używane jest przez tzw. nową prawicę, ale również przez neopogaństwo i masonerię), „Konserwatywna rewolucja”, „Templariusze proletariatu” .
Przed 1989 r. Dugin był zwolennikiem filozofii Nietschego i myślicieli reprezentujących neopogaństwo i okultyzm, takich jak Iulius Evola, Rene Guenon, Hermann Wirth. Potem ewoluował w kierunku doktryny Eurazji”. W 1999 r. rozpoczął wykłady W Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Federacji Rosyjskiej. jego książka pt. „Podstawy geopolityki. Geopolityczna przyszłość Rosji” (1997) „została zalecona jako podręcznik dla studentów w rosyjskich akademiach wojskowych i dyplomatycznych”.
Dugin „utrzymuje bliskie kontakty z oficerami Sztabu Generalnego m.in. generałami Iminowem i Piszczewem oraz ze środowiskiem miesięcznika Orientir wydawanego przez Ministerstwo Obrony Rosji”. Z rosyjskiej Wikipedii dowiadujemy się, że: „Od czasu objęcia władzy przez Władimira Putina rozpoczął się nowy okres działalności politycznej Aleksandra Dugina od radykalnej opozycji, przeniósł się na stanowisko lojalności wobec reżimu”.
Dugin związany jest, jak widać, przede wszystkim z wojskiem i wyraźnie reprezentuje opcję GRU i, jak wszystko wskazuje, pozostaje w ścisłych kontaktach z jego dowództwem. Najważniejszą praca Dugina jest, z naszego punktu widzenia książka pt. „Konspirologia”. Można ją znaleźć w Internecie (w oryginale) pod adresem: http://arctogaia.com/public/consp/conspl.htm
Masońska DOKTRYNA PREZENTOWANA PRZEZ DUGINA.
Dugin twierdzi w „Konspirologii”, że historia świata jest ciągiem, przede wszystkim masońskich, spisków. Te spiski mogą być dobre i złe. Wiele dobrych spisków jest efektem „działalności tajnych organizacji okultystycznych”. Jedna z nich kryje się w GRU od początku jej istnienia. GRU zawsze była bowiem przeniknięta przez Tajny Zakon Eurazji i konsekwentnie zmierzała do realizacji idei Eurazji.
Dugin tę ideę reprezentuje. Chodzi o to, by wytworzyć Eurazję jednolite duchowo i kulturowo pogańskie państwo obejmujące Rosję, Chiny, wszystkie narody zamieszkujące na zachód od Uralu,. w tym narody słowiańskie i Turcję. Ta koncepcja zgadza się z przyjmowana przez masonów wszelkich obediencji koncepcja powstania państwa światowego które byłoby federacją pięciu „związków narodów”: związku narodów brytyjskich, związku narodów pan–amerykańskich, związku narodów pan–euroazjatyckich i związku narodów pan–euroafrykańskich i związku narodów panazjatyckich”.
Na ten temat pisałem trochę w swojej „Masonerii 1999”.
Dugin nieco jednak modyfikuje tę wizję. Stwierdza bowiem, że to Amerykanie chcą stanąć na czele państwa światowego i niszczą w tym celu świat przez globalizację i że trzeba z nimi walczyć tak, by to Rosja stała się liderem w tym Związku Wszechświatowym. Najbliższym sojusznikiem Rosji spoza Eurazji, mogą być tylko Niemcy.
Dugin dużo miejsca w swej pracy poświęca GRU starając się wykazać, że tylko GRU było wierne tej koncepcji i że jest to jedyna organizacja, która może ten proces przeprowadzić. Warto przy okazji wspomnieć o innych książkach Dugina, które również dostępne są w Internecie. I tak np. książka „Spisek” („Conspiracy”) poświęcona jest prawie w całości masonerii światowej. Dugin omawiając poszczególne organizacje i instytucje masońskie, takie np. jak Komisja Trójstronna stwierdza, że przeciwni masonerii mogą być tylko ci, którzy wierzą w Chrystusa.
W taki oto sposób omawia koncepcję Dugina jeden z komentatorów politycznych portalu „Salon 24”: „Artykułowana była (koncepcja tzw. Związku Europejskiego), m.in. przez Michaiła Gorbaczowa, a obecnie min przez Siergieja Karaganowa i Aleksandra Dugina z przyklaśnięciem wielu członków establishmentów państw zachodnich. Ma ona za cel pierwszorzędny integrację całego kontynentu Eurazji przez Blok Kontynentalny (opartego o oś Moskwa-Pekin, przy czym strefą wpływów ZSRS/Rosji Sowieckiej jest w tym planie właśnie Europa).
Koncepcja Europejskiego Wspólnego Domu, jest częścią globalistycznych ambicji elit Rosji Sowieckiej i ChRL, z czym te zresztą się nie kryją i wielokrotnie oznajmiają, ustami swoich przedstawicieli takich, jak wspomniani Karaganow i Dugin.
Koncepcja Dugina zakłada nowy porządek światowy oparty o podział na wielkie przestrzenie, gdzie jedną z dopuszczalnych opcji jest eurazjatycka wielka przestrzeń rozciągająca się od Atlantyku po Pacyfik. Inspiratorem tego nowego porządku światowego mają być oczywiście Moskwa i Pekin, zarządzające międzynarodową walkę z globalizmem, którego centralą są w optyce sowieckiego geostratega – Stany Zjednoczone.
Najciekawsze zostawiłem na koniec.
Są to wypowiedzi Dugina, dotyczące Polski, które pojawiły się w wywiadzie udzielonym przez niego Grzegorzowi Górnemu z „Frondy”. Można by założyć, że przedstawione jest w nich stanowisko wobec Polski masonerii ukrytej W GRU.
Grzegorz Górny zadaje Duginowi następujące pytanie:
„Czy są W polskiej tradycji jakieś pierwiastki, które wydają się Panu pociągające?”. A oto odpowiedź Dugina:
„Stanowczo bliższe są mi słowiańsko-eurazjatyckie źródła polskości ich element etniczny, a nawet pogański. Pociągają mnie pewne pierwiastki wschodnie czy też orientalne, kultura mniejszości. Myślę, że to, co najlepsze w polskiej historii, to tradycja żydowska w małych miasteczkach wschodniej Polski. Właściwie interesuje mnie w Polsce wszystko, co było antykatolickie: polska masoneria i okultyści, Jan Potocki i Hoene-Wroński, Mienżyński (zastępca szefa Czeka Feliksa Dzierżyńskiego) i Dzierżyński… Oni wszyscy wybrali drogę eurazjatycką”.
Górny zadaje też pytanie: „Słowem, z Pana punktu widzenia korzystne są wszelkie działania antykatolickie w Polsce ”.
Odpowiedź Dugina: „Dokładnie tak. Trzeba rozkładać katolicyzm od środka, wzmacniać polską masonerię, popierać rozkładowe ruchy świeckie, promować chrześcijaństwo heterodoksyjne i antypapieskie. Katolicyzm nie może być wchłonięty przez naszą tradycję, chyba że zostanie głęboko przeorientowany wkierunku nacjonalistycznym i antypapieskim.
Gdyby w Polsce działała loża w rodzaju irlandzkiej Złotej Jutrzenki [Golden Down], której liderzy, np. William Butler Yeats czy Maud Gonne, z jednej strony byli katolikami, z drugiej zaś fanatycznymi okultystami zainspirowanymi kulturą celtycką, to można mieć jakąś nadzieję. Tacy ludzie mogliby rozkładać katolicyzm od wewnątrz i przeorientowywać go w kierunku bardziej heterodoksyjnym, a nawet ezoterycznym.
Moi znajomi w Polsce mówią mi zresztą, że są u was takie grupki, mające związek z telemizmem czy dorobkiem Alistaira Crowleya”?
[Telemizm Crowleya: „Czyń wedle swej woli – będzie całym Prawem”.
Stanisław Michalkiewicz „Prawy.pl” 18 lipca 2026 michalkiewicz
Jak się okazuje, historia się powtarza. Judenraty, a zwłaszcza warszawski Judenrat „Gazety Wyborczej” coraz śmielej realizuje koncepcję „fołksfrontu”, którą w latach 30-tych ubiegłego wieku forsował Ojciec Narodów, Chorąży Pokoju, Józef Stalin. Koncepcja „fołksfrontu” sprowadzała się do walki z nieuczciwą konkurencją, za jaką bolszewikowie uważali socjalistów narodowych, czyli – jak ich nazywali – „faszystów”. Bolszewikowie bowiem, za sprawą spółki autorskiej „Marks&Engels” dopuścili sobie do głowy, że rozwikłali zagadkę praw dziejowych, podczas gdy narodowi socjaliści uważali, że tajemnicę praw dziejowych rozgryźli oni. W związku z tym koncepcja – jak powiedziałby Kukuniek – „fołksfrontu” sprowadzała się do tego, żeby „faszystom” zrobić „no pasaran”, najlepiej przy pomocy tzw. „pożytecznych idiotów”, których przeciwko „faszystom” mobilizowaliby kręcący całym interesem bolszewikowie, za pośrednictwem Judenratów, których podówczas było w Europie znacznie więcej niż dzisiaj – chociaż i dzisiaj ich nie brakuje.
I właśnie wybitny funkcjonariusz warszawskiego Judenratu, pan red. Jarosław Kurski, który pnie się tam do coraz wyższych grządek i jak tylko pan red. Adam Michnik, zamknąwszy oczy, wyląduje na łonie Abrahama, to niekwestionowanym wodzem Judenratu zostanie właśnie on. Gdyby jego bratu, Jackowi, nie powinęła się noga, to byłoby bardzo ciekawie; na czele postępowego Judenratu stałby Jarosław, a na czele Judenratu „faszystowskiego” stałby Jacek. Wyobrażam sobie, jak podczas spotkań rodzinnych obydwaj zaśmiewaliby się do rozpuku z głupich gojów.
Więc w ramach odgrzewania ubiegłowiecznych, fołksfrontowych kotletów, pan red. Jarosław Kurski, komentując rocznice wydarzeń w Jedwabnem i na Wołyniu, mobilizuje głupich gojów do aktywności, przestrzegając, że jeśli „dobrzy ludzie” nie będą robić nic, to wtedy nieuchronnie zatriumfuje „faszyzm”. No dobrze – ale kto to są, ci „dobrzy ludzie”? Nie ulega wątpliwości („nie ulega wątpliwości, jak mawiała stara niania, lepiej… no, mniejsza z tym), że „dobrzy ludzie” to ludzie wskazani przez Judenraty. No a kogo wskazują Judenraty”? Judenraty wskazują tych, którzy ich słuchają, to chyba jasne – bo jeśli nie słuchają Judenratów, to pewnie słuchają „faszystów”. Dlatego w czasach stalinowskich Judenraty nawoływały: „a my wszyscy za towarzyszem Stalinem!” W „fołksfrontach” świadoma dyscyplina musi być, więc stąd zachowania stadne i „my wszyscy”. Zatem już wiemy, że „dobrzy ludzie” to nic innego, jak „my wszyscy”, co to zgodnie z mądrością etapu raz są „za towarzyszem Stalinem”, a jeśli mądrość etapu się zmieni – to nawet przeciwko „kultowi jednostki”. W tej zmienności jest jednak element stały; to Judenraty, ściślej biorąc tworzące je grono cadyków, decydują o tym kiedy i jak zmienia się mądrość etapu. Zawsze wtedy i tak, żeby Żydowie mogli wyciągnąć z tego możliwie najwięcej korzyści.
Wypada przypomnieć, skąd się wzięło „Jedwabne”. Już w roku 1996 ówczesny sekretarz Światowego Kongresu Żydów, Izrael Singer ostrzegł mniej wartościowy naród polski, że jeśli nie zadośćuczyni żydowskim roszczeniom majątkowym, odnoszącym się do tzw. własności bezdziedzicznej, to Polska „będzie upokarzana na terenie międzynarodowym”. W związku z tym u doktora Jana Tomasza Grossa Judenrat obstalował książkę „Sąsiedzi”, która miała przekonać opinię światową, że żydowskich mieszkańców Jedwabnego wymordowali tamtejsi Polacy, podczas gdy Niemcy przyglądali się temu, sparaliżowani zgrozą, wskutek czego nie mogli temu przeciwdziałać. Z tej okazji pan dr Jan Tomasz Gross został obcmokany przez Judenrat jako „historyk” i w dodatku od razu „światowej sławy” – chociaż żadnym historykiem nie jest, tylko socjologiem. Po takim przygotowaniu, w którym aktywnie uczestniczyli również funkcjonariusze tubylczego, warszawskiego Judenratu, zostały urządzone wielkie uroczystości z udziałem cadyków, a nawet samego Rabina Hooda. Na uroczystość został wezwany też Aleksander Kwaśniewski, mający podówczas fuchę tubylczego prezydenta, który „w imieniu narodu polskiego” za zbrodnię w Jedwabnem „przeprosił”. Teraz też oznajmił, że gdyby go poproszono, to jeszcze raz by „przeprosił”. Widać, że na Aleksandrze Kwaśniewskim każdy może polegać, więc nie mam wątpliwości, że gdyby 10 lipca 1941 roku Niemcy poprosili go, żeby podpalił stodołę z Żydami w środku, to też by nie odmówił.
Trochę później – ale lepiej później, niż wcale – pan prof. Marek Chodakiewicz i pan dr Tomasz Sommer wydali obszerną i drobiazgowo udokumentowaną, dwutomową publikację, przedstawiającą prawdziwy przebieg wydarzeń w Jedwabnem. Z tą publikacją nikt nie dyskutuje, bo dyskusja z udokumentowanymi faktami byłaby ryzykowna, nawet dla funkcjonariuszy Judenratu, których byle co nie skonfunduje. I to jest przyczyna, dla której pan red. Jarosław Kurski sięga do repertuaru fołksfrontu” z lat 30-tych ubiegłego wieku, wymyślając organizatorom alternatywnych uroczystości w Jedwabnem od „faszystów”. Nawiasem mówiąc, osoby miotające pod adresem swoich politycznych, czy innych przeciwników oskarżenia o „faszyzm”, nie wiedzą, o czym mówią.
Przekonałem się o tym podczas audycji telewizyjnej, gdzie tym epitetem rzucano na prawo i lewo. Zaproponowałem wtedy, żeby – gwoli zorientowania się, o czym mówimy – odwołać się do źródła, czyli do twórcy faszyzmu, Benito Mussoliniego. Przedstawił on formułę, wyrażającą istotę tej ideologii: „wszystko w państwie, nic poza państwem, nic przeciwko państwu”. Jak się okazuje faszyzm wcale nie polega na zwalczaniu Żydów (nawiasem mówiąc, w zorganizowanym przez Mussoliniego „marszu na Rzym” uczestniczyło kilkuset Żydów-faszystów), ani na rzymskim salucie. Istotą faszyzmu jest przekonanie, że państwu wszystko wolno – na przykład – ustalać fakty historyczne przez głosowanie, czy przez arbitralne decyzje Judenratu. W tej sytuacji oskarżenie o sprzyjanie faszyzmowi można by skierować pod adresem Judenratu „Gazety Wyborczej”, Żydowie-faszyści? A dlaczego nie? Skoro byli stalinowcami, to – gdyby Hitler się nie pomylił i za „naród panów” uznałby Żydów, a nie Niemców, to bardzo możliwe, że Żydowie byliby w awangardzie hitleryzmu, tak samo, jak byli w awangardzie bolszewizmu.
W tej sytuacji straszenie „faszyzmem” ze strony samozwańczych „dobrych ludzi”, jest elementem „pedagogiki wstydu”, którą Judenrat próbuje aplikować naszemu mniej wartościowemu narodowi tubylczemu. Chodzi w niej o wzbudzenie w Polakach bliżej nieuzasadnionego poczucia winy wobec Żydów, by już w żadnej sprawie nie ośmielili się im sprzeciwić, by tym łatwiej można było ich zoperować.
Po czterech rozbiorach Polski Niemcy czegoś się jednak nauczyli. Zauważyli, że akcja w postaci zbrojnej napaści budzi automatyczną reakcję ze strony napadniętego. Po co się narażać, skoro są lepsze metody oszwabiania i zniewalania Polaków? Nie trzeba nawet rezygnować z umiłowanej, obowiązującej ich aktualnie ideologii „klimatycznej”, która jest jeszcze głupsza od hitlerowskiej rasowej, bo rujnuje im gospodarkę. Muszą więc gdzieś kraść, żeby przeżyć. Innowacja polega tym razem na wmawianiu Polakom, że to Niemcy są obrońcami. Przed kim – nie wiadomo. Przed dowolnym, domniemanym wrogiem, ale „opieka” kosztuje!
Tak właśnie działa „germafia”. Ober sturmfolksdojcz pod maską premiera robi co może, żeby ją zadowolić. Zadłuża „ten-kraj” na sumy nie do spłacenia. A może Polskę, jako masę upadłościową Niemcy już obiecali Ukraińcom? Stąd to parcie do konfliktów na każdym polu.
Pojedynczy Polak z mafijnym układem nie wygra. Społeczeństwo musi zrozumieć, kto mu zagraża. Jedyną sensowną reakcją jest odstawienie folksdojczów ze szwabskim apetytem od polskiego kryta. Im prędzej zrozumieją to, zwłaszcza „prawdziwi Europejczycy polskiego pochodzenia”, tym lepiej.
=====================
Woda sodowa
‒Coraz dziwniejsze są reklamy– stwierdziła Małgorzata. –Brak czegoś nie jest już wadą.Stał się zaletą. Cukier już nie krzepi, tylko szkodzi, zastąpiono go więc sacharyną (słodzikiem),która szkodzi bardziej, ale o tym się nie mówi.
‒W historii tak bywało. Wmawiano ludziom, że margaryna zdrowsza jest od masła – przypomniał DUCH CZASU.
‒A wegetarianizm, to samo dobro. Zapomina się jednak dodawać kto był najsławniejszym wegetarianinem.
‒Kogo masz na myśli?
‒Hitlera, oczywiście. Nawet swojego psa próbował odzwyczaić od jedzenia mięsa.
‒Teraz jesteśmy uwalniani od wszystkiego, zwłaszcza od myślenia.
‒Dzieciom nauka psuje nastrój. Szkoda jeszcze sportowców, którzy się tak męczą.‒Przyjdzie i na nich czas.
‒Wracając do towarów, to zaletą wody gazowanej est,to że jest mało gazowana, albo wcale –zauważyła Małgorzata.
‒ W ten sposób nie ma obawy, żeby komuś woda sodowa uderzyła do głowy.
Za pierwszej komuny popularna była anegdotka o bacy, którego agitator namawiał do wstąpienia do kołchozu. – Oddalibyście baco do kołchozu konia? – Oddołbym. – A krowę też byście oddali? – Oddołbym. – A owiecki? Owiecki też byście oddali? – Ni, owiecek nie oddom. – Jakże to baco? Konia byście oddali, krowę byście oddali, a owiecek nie chcecie oddać? Dlaczego? – Bo mom.
Dlaczego o tym wspominam? Właśnie media doniosły o „historycznym” głosowaniu kongresmenów Partii Demokratycznej w Izbie Reprezentantów Kongresu w sprawie pomocy dla Izraela. Jak wiadomo, rząd Stanów Zjednoczonych regularnie wspiera Izrael kwotą około 4 mld dolarów rocznie. Autorzy książki „Lobby izraelskie w USA” piszą, że Izrael jest jedynym państwem, które z tej pomocy nie musi się rozliczać, więc pożycza tę forsę Ameryce na wysoki procent. Chętnie w to wierzę, bo od dziesiątków lat każdy prezydent USA przy zaprzysiężeniu składa Izraelowi coś w rodzaju hołdu lennego.
Prezydent przyrzeka mianowicie, że Ameryka będzie „wspierała” Izrael, bez względu na to, co on będzie robił. Znakomitą ilustracją tej lennej zależności Stanów Zjednoczonych od Izraela była wizyta Benjamina Netanjahu jeszcze za pierwszych jego rządów. Akurat izraelski Kneset podjął uchwałę o włączeniu Jerozolimy do terytorium państwowego Izraela. Było to sprzeczne z linią polityki amerykańskiej, która wtedy stała na stanowisku, że Jerozolima powinna zachować status międzynarodowy.
Jednak Beniamin Netanjahu przemawiając w Kongresie powiedział, że „Jerozolima nie będzie podzielona już nigdy. NIGDY!” – powtórzył z naciskiem. Na tę sprzeczną z linią polityki amerykańskiej deklarację część kongresmanów wstała i zaczęła izraelskiego premiera oklaskiwać na stojąco. Widząc to, inni kongresmani, wprawdzie z ociąganiem, niemniej jednak, też zaczęli wstawać i klaskać. Niechby no tak który nie wstał, to zaraz amerykańscy Żydowie zrobiliby z niego marmoladę.
Dlatego teraz, kiedy premier Netanjahu przemawia w Kongresie, to żaden tamtejszy twardziel się nie ociąga, tylko wstaje i klaszcze, zanim jeszcze mówca rozpocznie swoje przemówienie.
Cóż zatem takiego się stało, że aż ponad stu twardzieli z Partii Demokratycznej poparło poprawkę o skasowaniu pomocy dla Izraela? Nie jest tajemnicą, że Partia Demokratyczna robi bokami, więc każdy sposób uwodzenia tamtejszych suwerenów wydaje się dobry, a zwłaszcza – sposób bezpieczny. Ten sposób zaś był całkowicie bezpieczny, bo ponad 300 członków Izby Reprezentantów głosowało za odrzuceniem tej poprawki, czyli – za utrzymaniem dotychczasowej pomocy dla Izraela.
Trudno by kongresmani z Partii Demokratycznej nie wiedzieli, jaki będzie wynik głosowania, więc mogli podjąć próbę uwodzenia amerykańskich suwerenów – że oto są przeciwko wspieraniu Izraela – całkowicie bezpiecznie.
Tak samo zachował się Wielce Czcigodny prof. Przemysław Czarnek, kierując do Sejmu projekt przewidujący wstrzymanie dalszego futrowania Ukrainy. Z pewnością potrafi on liczyć do 460, więc nie mógł nie zdawać sobie sprawy, że jego projekt nie ma żadnych szans w głosowaniu. Zatem nie chodziło mu o to, by w jakikolwiek sposób ugodzić w Ukrainę i jej interesy, tylko – by stworzyć wrażenie, że gdyby PiS miał władzę, to natychmiast futrowanie Ukrainy by wstrzymał. A dlaczego zależało mu na wywołaniu takiego wrażenia?
Bo PiS coraz wyraźniej zaczyna czuć na plecach gorący oddech Konfederacji, która – zwłaszcza Konfederacja Korony Polskiej Grzegorza Brauna – od samego początku opowiadała się przeciwko bezmyślnemu, nieodpłatnemu futrowaniu Ukrainy przez Polskę.
Teraz, kiedy na naszych oczach legła w gruzy cała polityka wschodnia zarówno w wydaniu PiS, jak i Platformy Obywatelskiej, w społeczeństwie narasta nie tylko świadomość tej katastrofy, ale i niechęć do dalszych poświęceń dla Ukrainy. Stało się to jasne zwłaszcza po proklamowaniu w kwietniu br. strategicznego partnerstwa niemiecko-ukraińskiego.
Ta proklamacja oznacza, że Niemcy na razie porzuciły linię Bismarcka, według której Niemcy zarządzają Europą w porozumieniu z Rosją, na rzecz linii, jaką przyjęło Cesarstwo Niemieckie w roku 1917, pozwalając na utworzenie Ukraińskiej Republiki Ludowej, żeby szachować Rosję i utrzymywać w ryzach Polaków. W rezultacie Polska nie jest już ani Niemcom, ani Ukrainie do niczego potrzebna, więc obserwujemy cierpliwe i metodyczne wymiksowywanie Polski z polityki europejskiej,
Tak było w Londynie, gdzie Polska w ogóle nie została zaproszona i tak było we Francji, gdzie „koalicja antybalistyczna” powstała też bez Polski – której uczestnictwu sprzeciwiła się Ukraina – podobnie jak bez mocarstw bałtyckich. Tak oto na naszych oczach kształtuje się na wschodniej flance NATO rodzaj „szarej strefy”, która w perspektywie może z jednej strony być niemieckim posagiem, wniesionym z okazji reaktywowania strategicznego partnerstwa niemiecko-rosyjskiego i sprowadzeniu Ukrainy do pierwotnej roli, dając jej tylko terytorialną rekompensatę kosztem Polski za tereny utracone już teraz na rzecz Rosji.
Bo przecież to cierpliwe i metodyczne wymiksowywanie Polski z europejskiej polityki nie jest celem samym w sobie, tylko narzędziem, przy pomocy którego będzie można osiągnąć cel w postaci przesunięcia Ukrainy na zachód, Niemiec – na wschód, a pozostałą resztę przeznaczyć dla Żydów, którzy będą wreszcie mogli zrealizować swoje majątkowe roszczenia w ramach obcinania kuponów od holokaustu.
Cóż mamy o tym myśleć, zwłaszcza po niedawnym potwierdzeniu przez specjalistkę Departamentu Stanu od holokaustu, panią Helenę Germain. Nawiasem mówiąc, któż może być lepszym specjalistą od holokaustu, jak nie Germanowie płci obojga? Nie o to jednak chodzi, tylko o deklarację pani Germany, że „nie wyobrażamy sobie” polskiego rządu z udziałem Grzegorza Brauna i Konfederacji Korony Polskiej.
Krótko mówiąc, w Polsce może być tylko rząd na miarę wyobraźni specjalistów Departamentu Stanu od holokaustu.
Gdyby coś takiego powiedział w 1981 roku Leonid Breżniew, to w USA i „Wolnej Europie” podniósłby się klangor pod Niebiosa – że to „gewałt” na zasadzie samostanowienia narodów i demokracji. Tymczasem nasi Umiłowani Przywódcy, jak jeden mąż, a właściwie – jak jeden mężyk stanu w rodzaju Księcia-Małżonka – podkulili pod siebie ogony.
W dodatku Naczelnik Państwa natychmiast postawił do pionu Wielce Czcigodnego Przemysława Czarnka, potwierdzając w ten sposób podejrzenia, że jest on tylko wydmuszką Jarosława Kaczyńskiego, jak wielu innych absolwentów Szkoły Liderów przy Departamencie Stanu USA, gdzie przyszli dygnitarze szkolą się, jak realizować amerykańskie interesy, kiedy już stare kiejkuty dopuszczą ich do żerowiska.
Aleksiej Gromyko o spuściźnie, jaką pozostawi po sobie Andy Burnham, obejmując stanowisko w gabinecie kryzysowym.
Aleksiej Gromyko , członek korespondent Rosyjskiej Akademii Nauk, dyrektor Instytutu Europy Rosyjskiej Akademii Nauk
====================
Można śmiało powiedzieć, że kandydat Partii Pracy Andy Burnham zostanie kolejnym premierem Wielkiej Brytanii.
W historii kraju rzadko zdarzało się tak zawrotne wrzucenie do rezydencji przy Downing Street 10. Tego najważniejszego stanowiska politycznego nigdy nie objął nikt, kto miesiąc przed objęciem urzędu nie był członkiem Izby Gmin, a przynajmniej Izby Lordów.
Ale Burnham nie jest obcy.
Dlaczego Burnham?
Burnham ma na swoim koncie liczne zwycięstwa w wyborach powszechnych, zasiadając w rządzie Gordona Browna (2007–2010), w tym jako minister zdrowia, oraz w gabinecie cieni Eda Milibanda (2010–2015). Wcześniej ubiegał się o przywództwo Partii Pracy (LP), przegrywając znaczną przewagą z lewicowcem Jeremy’m Corbynem (2015–2020). Burnham uważa się za umiarkowanego lewicowca. Do jego osiągnięć należy nieoficjalny tytuł „Króla Północy” dzięki sukcesom i popularności jako burmistrza Wielkiego Manchesteru, jednego z największych obszarów miejskich w kraju.
Pragnienie Partii Pracy, by szybko pozbyć się Keira Starmera, było napędzane przedłużającym się kryzysem jego przywództwa. W ciągu zaledwie dwóch lat u steru Starmer ogromnie stracił wiarygodność: oskarżano go o niezdecydowanie, niedotrzymanie obietnic wyborczych i niezdolność do radzenia sobie ze spowolnieniem gospodarczym. Sytuacja premiera stała się jeszcze bardziej niebezpieczna na początku 2026 roku.
Następnie, w związku z masową publikacją amerykańskich „akt Epsteina”, wybuchł skandal wokół Petera Mandelsona, doświadczonego brytyjskiego polityka, mianowanego przez Starmera ambasadorem w Stanach Zjednoczonych. Okazało się, że Mandelson utrzymywał przyjazne stosunki ze zmarłym finansistą i pedofilem. Starmer był zmuszony pospiesznie zwolnić dyplomatę i publicznie przeprosić ofiary Epsteina. Tymczasem relacje między Londynem a Waszyngtonem uległy pogorszeniu. Donald Trump wielokrotnie krytykował Starmera, między innymi za jego początkową odmowę przyjęcia wniosku USA o wykorzystanie bazy wojskowej Diego Garcia do ataków na Iran (Starmer ostatecznie ustąpił). Ostateczny werdykt polityczny na temat lidera Partii Pracy zapadł wraz z porażką partii w wyborach lokalnych w maju 2026 roku. Później nawet najbliższe otoczenie premiera zaczęło odczuwać chaos i wahania. Dążenie partii do zapewnienia sobie stosunkowo świeżej postaci na stanowisko lidera, a tym samym premiera, stworzyło idealne warunki do triumfu Burnhama – nie pojawił się żaden inny potencjalny kandydat, który mógłby mu zagrozić.
Odziedziczył po swoim poprzedniku wiele nierozwiązanych problemów, ale także swoje największe osiągnięcie: ogromną bezwzględną większość Partii Pracy nad innymi partiami w Westminsterze (parlamencie), którą pod przewodnictwem Starmera zdobyła w wyborach powszechnych w 2024 roku. Pod tym względem partia rządząca zachowała solidne podstawy, które mogłyby pozwolić jej pozostać u steru rządu do 2029 roku.
Urzędnicy rządowi patrzą w stronę USA
Obecnie kształtuje się grono czołowych postaci najbliższego rządu Burnhama.
Yvette Cooper walczy o utrzymanie stanowiska szefowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Jest już weteranką ruchu Partii Pracy i, co więcej, należała do politycznych szych, które namawiały Starmera do szybkiego ustalenia harmonogramu jego rezygnacji.
David Miliband, który pełnił również funkcję ministra spraw zagranicznych za kadencji Browna, może zasłynąć w niedawnej historii. Ed Miliband, który niegdyś wyprzedził swojego starszego brata i został liderem opozycyjnej Partii Pracy, również prawdopodobnie dołączy do rządu. Jest nawet typowany na stanowisko kanclerza skarbu. Jest jednak pewien problem: przez wiele lat był zagorzałym zwolennikiem zielonej gospodarki i minimalnego śladu węglowego, dlatego obecna administracja USA patrzy na niego sceptycznie. Co znamienne, ojcem braci był znany brytyjski lewicowy intelektualista Ralph Miliband (marksista z „Nowej Lewicy”, który całe życie krytykował Partię Pracy za odejście od ideałów socjalistycznych).
Fakt, że Jonathan Powell, według doniesień brytyjskiej prasy, zgodził się nadal pełnić funkcję doradcy ds. bezpieczeństwa Burnhama, może być gwarancją ciągłości brytyjskiej polityki zagranicznej.
Do niedawna ten ostatni był postacią nieznaną Amerykanom i rzadko poruszał kwestie polityki zagranicznej w swoich przemówieniach. Jednak Burnham wygłosił już kilka godnych uwagi oświadczeń: po pierwsze, skrytykował nieskuteczne stanowisko Starmera w sprawie działań Izraela w Strefie Gazy, a po drugie, wezwał do zapobieżenia podziałom społecznym w Wielkiej Brytanii, podobnym do tego, który jego zdaniem ma miejsce w USA. Taka retoryka może nie każdemu przypaść do gustu po drugiej stronie Atlantyku.
Nie jest również jasne, jak nowy premier rozwiąże kwestię archipelagu Czagos. Rząd Starmera podpisał z Mauritiusem umowę o zwrocie wysp pod jego jurysdykcję, pod warunkiem kontynuacji długoterminowej dzierżawy Diego Garcia. Jednak pod presją (ponownie) Trumpa, który nazwał umowę „aktem słabości”, Londyn zamroził projekt i wycofał go z obrad parlamentu.
Teraz Burnham znalazł się w tarapatach: Mauritius domaga się dokończenia procesu przekazywania suwerenności, podczas gdy Waszyngton, który od lat 60. XX wieku posiada tam dużą bazę morską i powietrzną, kategorycznie sprzeciwia się kompromisowi. Co więcej, Stany Zjednoczone już teraz wyrażają pomysły na całkowity zakup archipelagu od Mauritiusa. Ten scenariusz wyraźnie pokazuje granice brytyjskiej suwerenności i stopień uległości Londynu wobec Waszyngtonu, z czym Burnham również będzie musiał się liczyć.
Problemy wewnętrzne i czynnik militaryzacji
Prawdopodobnie nowy premier skupi się bardziej na sprawach wewnętrznych, czego początkowo oczekiwano od jego poprzednika. Sytuacja społeczno-gospodarcza kraju jest fatalna, dług publiczny rośnie (i sięga już prawie 100% PKB), budżet jest dziurawy, a zasady stosunków handlowych z USA i Unią Europejską pozostają niejasne.
Powstaje pytanie, jak w tych okolicznościach Wielka Brytania planuje wdrożyć wspólną decyzję NATO o zwiększeniu bezpośrednich wydatków wojskowych do 3,5% PKB do 2035 roku (i w tym celu 1,5% musi zostać przeznaczone na infrastrukturę podwójnego zastosowania). Z tej perspektywy ekspansja kompleksu wojskowo-przemysłowego (MIC) pod rządami Starmera była zbyt powolna, ponieważ rząd miał trudności z wywiązywaniem się ze swoich zobowiązań społecznych.
Trudno powiedzieć, w którą stronę przechyli się szala. Burnham cieszy się dużym poparciem, przede wszystkim ze strony lewego skrzydła Partii Pracy i związków zawodowych. Dlatego nowy rząd może rozpocząć poszukiwania funduszy na dodatkowe wydatki wojskowe od podniesienia podatków dla przedsiębiorstw, co prawdopodobnie wywołałoby silne oburzenie ze strony wielkiego biznesu. Należy jednak pamiętać, że związki zawodowe koncentrują się na zatrudnieniu i płacach, a to, czy odbywa się to kosztem sektora cywilnego, czy wojskowego, jest kwestią drugorzędną. Dlatego też kolejny gabinet może nawet rozważyć cięcie wydatków socjalnych w celu przyspieszenia budowy sił zbrojnych.
W polityce wewnętrznej Burnham reprezentuje progresywny program. Opowiada się za decentralizacją władzy w kraju na rzecz samorządu lokalnego. Kolejnym ważnym priorytetem jest całkowite zniesienie dziedzicznych i dożywotnich tytułów parowskich w Izbie Lordów. Ponadto nowy premier planuje powrócić do idei zmiany systemu wyborczego w kierunku większej proporcjonalności w wyborach powszechnych (tj. podziału miejsc w parlamencie proporcjonalnie do głosów oddanych w okręgach wyborczych, zastępując obecny system większościowy, w którym zwycięzca potrzebuje jedynie względnej większości, a wszystkie pozostałe głosy są ignorowane).
Jedną z najważniejszych kwestii oczekujących na rozwiązanie jest oczywiście kryzys migracyjny. Zaostrzył się on zarówno za kadencji ostatnich konserwatywnych premierów, jak i Starmera. Problem ten jest ściśle powiązany z koniecznością podjęcia wyzwania, jakie stawia partia Reform UK pod przewodnictwem Nigela Farage’a. Powstaje sytuacja zugzwang: jeśli nowy rząd pójdzie drogą łagodzenia polityki imigracyjnej, faragiści zyskają jeszcze więcej wpływów; jeśli ją zaostrzy, zrazi do siebie lewicowe skrzydło Partii Pracy i Zielonych, najbardziej liberalny elektorat.
Brexit, kryzys ukraiński i spotkanie z Trumpem
Wreszcie, odnosząc się do wymiaru polityki zagranicznej, należy zauważyć, że Burnham zawsze dążył do maksymalizacji odbudowy korzystnych dla obu stron relacji między Wielką Brytanią a Unią Europejską. W rzeczywistości, lansował nawet pomysł powrotu do UE jesienią 2025 roku. Jednak już w maju tego roku, tuż po rozpoczęciu kampanii na rzecz powrotu do parlamentu w wyborach uzupełniających, zmuszony był publicznie odrzucić swoje słowa, aby nie zrazić do siebie konserwatywnego elektoratu.
Nie jest znany z sympatii do trumpizmu ani ruchu MAGA (Make America Great Again), dlatego może nie być nadmiernie skupiony na „specjalnych stosunkach” ze Stanami Zjednoczonymi. We wrześniu doroczna konferencja Partii Pracy będzie dla niego kluczowym wydarzeniem politycznym i raczej nie opuści jej nawet po to, by uczestniczyć w otwarciu nowej sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ i swoim pierwszym spotkaniu z Trumpem. Ich pierwszy bliski kontakt nastąpi prawdopodobnie nie wcześniej niż w listopadzie, podczas szczytu G20 w Miami.
W odniesieniu do kryzysu ukraińskiego Burnham dotychczas wyrażał swoje poglądy wyłącznie w kategoriach euroatlantyckich. W swoim niedawnym artykule politycznym dla „The Times” stwierdził wprost: „Wsparcie Wielkiej Brytanii dla Ukrainy nie osłabnie. Zdajemy sobie sprawę, że bezpieczeństwo brytyjskie i szersze bezpieczeństwo euroatlantyckie są nierozerwalnie związane z tym, co dzieje się na Ukrainie”. Polityk podkreślił, że w ostatnich latach, jako burmistrz Wielkiego Manchesteru, osobiście pielęgnował relacje z Kijowem i Lwowem i obiecał utrzymanie pełnej pomocy wojskowej. Burnham od wielu lat konsekwentnie krytykuje Rosję i jest mało prawdopodobne, aby podjął jakiekolwiek inicjatywy mające na celu normalizację stosunków dwustronnych.
=================
Opinie redaktorów mogą nie odzwierciedlać opinii autora. Wykorzystanie tego materiału jest dozwolone zgodnie z zasadami cytowania obowiązującymi na stronie tass.ru.
Kilka osób zapytało mnie: dlaczego piszę o Ukraińcach, a nie banderowcach? I czy pisanie o Ukraińcach nie uderza w sprawiedliwych Ukraińców? Postaram się wyjaśnić:
Po pierwsze za terrorem w dwudziestoleciu międzywojennym stali przede wszystkim działacze Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN). Działalność bandycka OUN to przede wszystkim lata 1929-1934, a wtedy Stepan Bandera nie był najistotniejszy. W późniejszym okresie zbrodni dokonywała z kolei nie tylko Ukraińska Powstańcza Armia (UPA), tym bardziej nie tylko frakcja banderowska, ale w walnej części zwyczajni Ukraińcy. Sąsiedzi Polaków, Węgrów, Czechów, Ormian czy Rosjan. Nie byli oni pchani do tych zbrodni szczególną ideologią czy uniesieniem nacjonalistycznym. Oni bardzo często chcieli krowy polskiego sąsiada, jego pierzyn, kufra z posagiem czy schowaną za świętym obrazem na czarną godzinę złotą carską „świnkę”. Mordująca Polaków tłuszcza w zdecydowanej większości nie czytała „Nacjonalizmu” Dmytro Doncowa, „Dziesięciorga przykazań ukraińskiego nacjonalisty” Stepana Łenkawskiego ani odezw Stepana Bandery. Wina leży oczywiscie po stronie banderowców (UPA-B), melnykowców (UPA-M) ale również greckokatolickiego kleru i jak niepiśmiennego chłopstwa.
Po drugie to przyjęty w naszym kraju model pisania i mówienia o historii. Mówimy o wojnie polsko-niemieckiej 1939-1945. A nie o wojnie z niemieckimi organizacjami militarno-politycznymi takimi jak: Wehrmacht, Kriegsmarine, Luftwaffe, SA, SS, NSDAP itd. I dotyczy to również wojen z Szwedami, Turkami czy Rosjanami. To ułatwia dyskusje i odrzuca zamęt na którym zależy wybielaczom ukraińskich zbrodni.
Po trzecie, pisanie i mówienie o ukraińskich mordach na ludności południowo-wschodniej Polski, w żaden sposób nie wyklucza tych nielicznych Ukraińców, którzy byli tymi sprawiedliwymi.
Tak jak pisanie o Niemcach nie przekreśla antytotalitarnych działań Weiße Rose, bohaterskiej postawy Otto Schimeka czy uratowania Władysława Szpilmana przez kapitana Wehrmachtu Wilhelma Hosenfelda. Swoją drogą na Ukrainie nigdy nie działała ukraińska antybanderowska organizacja podobna do niemieckiej antynazistowskiej Białej Róży, która sprzeciwiałaby się ukraińskiemu barbarzyństwu w latach 1939-1947.
PS. Dzisiaj sprawa jest jeszcze bardziej pokomplikowana, bo mamy neobanderowców, którzy nie są Ukraińcami. Zdarza sie tak, że mamy stronników neo-banderyzmu wśród Bałtów, Skandynawów, Brytyjczyków, Niemców, Francuzów i niestety Polaków.
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” 14 lipca 2026 michalkiewicz
A to dopiero kij w mrowisko wsadził pan marszałek Krzysztof Bosak z Konfederacji! Właściwie nie powiedział niczego, o czym byśmy już wcześniej nie wiedzieli – bo od 2019 roku, kiedy to w „Monitorze Polskim”, po prawie trzech latach od jej podpisania, pod pozycją 50, ukazała się umowa między rządami polskim i ukraińskim, na podstawie której nasz nieszczęśliwy kraj zobowiązał się do nieodpłatnego udostępniania Ukrainie zasobów całego państwa – o czym traktował, a właściwie – o czym traktuje punkt 12 tej umowy – bo nie słyszałem, by została ona przez kogoś wypowiedziana – a ówczesny rzecznik warszawskiego MSZ, pan Łukasz Jasina, poinformował nas – jak się okazało – całkiem słusznie – że „Polska jest sługą narodu ukraińskiego” – to żadne rewelacje nie powinny już nas dziwić.
Mimo to jednak ujawnienie przez pana marszałka Bosaka, że rząd obywatela Tuska Donalda, w tajemnicy przed panem prezydentem i Sejmem, przekazał Ukrainie zakupione wcześniej za ciężkie pieniądze w USA pociski do wyrzutni systemu „Patriot”, wzbudziła żywy rezonans opinii publicznej tym bardziej, że zbiegło się to w czasie z napięciami w stosunkach polsko-ukraińskich w związku z nadaniem przez prezydenta Zełeńskiego imienia „Bohaterów Ukraińskiej Powstańczej Armii” jednej z tamtejszych jednostek wojskowych, w związku z czym pan prezydent Karol Nawrocki ogłosił decyzję o odebraniu ukraińskiemu prezydentowi nadanego mu wcześniej przez prezydenta Andrzeja Dudę Orderu Orła Białego.
Dodatkowym powodem wspomnianego rezonansu jest okoliczność, że – jak informują media – premier Tusk przekazał te pociski na żądanie niemieckiego kanclerza Fryderyka Merza, akurat w kwietniu, kiedy to Niemcy i Ukraina proklamowały „strategiczne partnerstwo”. Wprawdzie wicepremier i minister obrony w vaginecie obywatela Tuska, Władysław Kosiniak-Kamysz zapowiedział „odtajnianie” dokumentów związanych z polskimi donacjami dla Ukrainy „od 2022 roku” – ale obywatel Tusk niezależnie do tego schronił się za murami tajności, oświadczając, że „nie możemy” o tym „dyskutować”, w kontekście „jakiejś niemądrej walki politycznej”.
Ale może nie tylko o tajność tu chodzi, bo jeśli obywatel Tusk oznajmia, że dyskutować „nie możemy” to równie dobrze dlatego, że ktoś, a właściwie KTOŚ mógł mu tej dyskusji surowo zabronić. Gdyby tedy potwierdziły się pogłoski, że przekazanie pocisków Ukrainie dokonało się na polecenie władz niemieckich, to nie można by też wykluczyć, że to właśnie one mogły zabronić obywatelu Tusku Donaldu brania udziały w „dyskusjach” na ten temat, a o „kontekście” związanym z „niemądrą walką polityczną” , mógł sobie dośpiewać z własnej inicjatywy – bo przecież o niemieckim zakazie dyskutowania wspomnieć też mu nie było wolno – a jakiś pozór uzasadnienia wypadało podać. I tutaj, niczym prawdziwy dar Niebios, przydaje się Putin.
To ciekawe, że mimo transformacji ustrojowej i odwrócenia sojuszów , w następstwie czego zmieniło się podobno oblicze świata, władze naszego demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego w dodatku zasady sprawiedliwości społecznej, posługują się tym samym schematem, co za pierwszej komuny. Jak pamiętamy, wtedy też o wielu sprawach nie należało dyskutować, ani w ogóle – głośno mówić – bo była to woda na młyn zachodnioniemieckich rewizjonistów i odwetowców, wśród których najgroźniejsi byli dwaj: „Hupka i Czaja”.
Teraz na rewizjonistów ani odwetowców powoływać się nie wypada, jako że świetlistym szlakiem ku Generalnej Guberni, a może nawet czemuś gorszemu, prowadzi nas Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje, która z zagadkowych przyczyn w Donaldu Tusku sobie upodobała, podobnie jak wcześniej Nasza Złota Pani, co to nie tylko uchroniła go od zguby, załatwiając mu Nagrodę im. Karola Wielkiego, a potem Mocną Ręką przeniosła na brukselskie salony, gdzie zrobiła zeń człowieka – ale na szczęście Putin nie tylko rozpętał wojnę przeciwko sojuszniczej Ukrainie, więc możemy mu śmiało przypisać rolę Hupki i Czai.
Skoro tedy z uwagi na Hupkę i Cza… to znaczy – pardon – oczywiście nie ze względu na żadnego Hupkę, czy Czaję, tylko oczywiście – ze względu na Putina, każda dyskusja byłaby „wodą na młyn” – to my wszystko verstehen – ale pozostaje jeszcze owa „niemądra” walka polityczna”, która nawet i bez Putina jakąkolwiek dyskusję na ten temat by wykluczała. O co tu może chodzić?
Zgodnie z zasadą, że idioci są szczerzy, w związku z czym wystarczy pozwolić im mówić, pewne światło na tę sprawę rzucił rzecznik vaginetu obywatela Tuska Donalda, Wielce Czcigodny pan minister Szłapka. Z jego wypowiedzi wynika, że chodzi o nic innego, jak o różnicę łajdactwa. O nic innego wszak walka polityczna między obecnym vaginetem obywatela Tuska Donalda, a ekipą powołaną wcześniej przez Naczelnika Państwa Jarosława Kaczyńskiego, toczyć się nie może. Żyją jeszcze ludzie pamiętający, jak to podczas majdanu w Kijowie Naczelnik Państwa wznosił kabotyńskie okrzyki „Sława Ukrainie” i „Herojam sława!” Cóż innego mógłby wykrzykiwać tam Donald Tusk, albo nawet – Aleksander Kwaśniewski, co to przy każdej okazji, a nawet i bez okazji demonstruje zadowolenie ze swego rozumu, nie tylko politycznego, ale w ogóle?
Wreszcie wypada przypomnieć, że w roku 2016 obywatel Tusk Donald był w opozycji, podczas gdy z nominacji Naczelnika Państwa premierem rządu była pani Beata Szydło, a ministrem obrony narodowej w jej gabinecie był Antoni Macierewicz. Parafa pod umową z 2 grudnia 2016 roku wskazywałaby, iż złożył ją właśnie Wielce Czcigodny Antoni Macierewicz, którego dzisiaj, na odcinku korupcyjnym, prześladuje Wielce Czcigodny Giertych Roman, podobnie jak złowrogiego Grzegorza Brauna prześladuje na odcinku eklezjalnym i właśnie ogłosił jego ekskomunikę. Co prawda nie ma pewności, czy decyzja Wielce Czcigodnego Giertycha Romana nie wymaga dla swej ważności jakiejś kontrasygnaty, a przynajmniej – potwierdzenia ze strony Judenratu „Gazety Wyborczej” – ale jestem pewien, że wkrótce jakaś mieszana komisja wszystkie te wątpliwości rozwieje. Niewątpliwie bowiem wchodzimy w etap surowości, w którym zarówno Judenrat, jak i jego kolaboranci, będą „srogie głosić kary”. Nie tylko zresztą głosić, ale i stosować – bo jak jest rozkaz surowości, to żartów nie będzie.
Wracając do Wielce Czcigodnego obywatela Szłapki, to właśnie przypomniał on, ze poprzednia ekipa z nadania Naczelnika Państwa, przekazała – na pewno „nieodpłatnie” – aż 44 pakiety pomocowe dla Ukrainy, podczas gdy vaginet obywatela Tuska Donalda – tylko 5.
Jeśli jeszcze minister-ministrowicz Władysław Kosiniak-Kamysz prawidłowo będzie odtajniał dokumenty w sprawie donacji dla Ukrainy, to licytacja o różnicę łajdactwa może dla ekip kojarzonych z Naczelnikiem Państwa okazać się druzgocąca.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Uwikłani w pułapkę „Bezpieczeństwa Światowego” i szczytów NATO
Opinia Wolfganga Effenbergera
Słynny cytat lorda Ismaya o celu NATO brzmiał: „trzymać Związek Radziecki na dystans, Amerykanów w środku, a Niemców pod kontrolą”. Argumentują oni, że ta dynamika uległa paradoksalnemu odwróceniu: same Niemcy finansują gigantyczne zbrojenia, które niegdyś miały je powstrzymać. Wydarzenia związane ze szczytem NATO w Ankarze i odrzucona kandydatura do Rady Bezpieczeństwa ONZ nadają temu stwierdzeniu konkretny kształt.
Pierwotny cel: „Powstrzymanie” Niemiec
Wcześniej tajne dokumenty amerykańskie z lat 60. dowodzą, że bon mot Ismaya był całkiem poważny. Wewnętrzne notatki Departamentu Stanu USA z lat 1965/66 otwarcie stwierdzały, że sojusz miał na celu „powstrzymanie siły i dominacji Niemiec Zachodnich na kontynencie”. Obecność wojskowa USA służyła również „odstraszaniu od wszelkich dwustronnych porozumień o bezpieczeństwie” między Bonn a Moskwą. Termin „powstrzymywanie” – używany zazwyczaj wyłącznie w odniesieniu do Związku Radzieckiego – był wyraźnie stosowany również do Niemiec. (1)
Na początku lipca 2026 roku wysoko postawieni politycy, ministrowie i prezesi firm obronnych spotkali się w budynku Axel Springer w Berlinie na Szczycie Bezpieczeństwa WELT, spotkaniu zamaskowanym jako chwyt marketingowy. (2)
Sprzedawany przez dział wydarzeń i reklamy firmy Axel Springer (Media Impact) (3) jako poważna debata na temat bezpieczeństwa, szczyt poświęcony bezpieczeństwu okazał się w rzeczywistości etycznie nieetycznym produktem komercyjnym, reklamowanym jako „ekskluzywne grono gości”, „najwyższej klasy SIEĆ” i „chroniona przestrzeń do otwartych i poufnych debat”.
Firmy płacą za spotkania z ministrami i osobami decyzyjnymi na zamkniętych sesjach, za umieszczanie swojej marki w artykułach i filmach WELT, a w końcu za to, by być postrzeganym jako poważny uczestnik „debaty o bezpieczeństwie”.
Na czele sieci Springer stoi rodzina właścicieli. Mathias Döpfner, prezes i współwłaściciel Axel Springer, którego syn Moritz zarządza funduszem Döpfner Capital. Peter Thiel zainwestował w ten fundusz ogromne sumy. Fundusz z kolei zainwestował w STARK Defence – berliński startup zajmujący się dronami, którego prezes, Uwe Horstmann, przemawiał na szczycie WELT Security Summit! (4)
Konglomerat medialny sprzedaje polityczny dostęp do przemysłu zbrojeniowego, a rodzina będąca jego właścicielem jednocześnie inwestuje w ten przemysł.
To nie przypadek. To sprawnie działający system władzy medialnej, bliskich powiązań z polityką i handlu bronią. Rodzina właścicieli czerpie zyski z rozwoju firm, które działają na własnym szczycie. Nic więc dziwnego, że rodzina Döpfnerów inwestuje w STARK. Sieć działa bez zarzutu.
To nie ma już nic wspólnego z niezależnym dziennikarstwem; to wpływ komercyjny podszywający się pod redakcyjny nadzór. Chociaż wszystkie fakty są jawne, media głównego nurtu w dużej mierze milczą. Nic dziwnego, biorąc pod uwagę powiązania kapitału, polityki i mediów, które przenikają całą sieć. Minister Katherina Reiche przez lata była stałym gościem i prelegentem na Szczycie Ludwiga Erharda w Tegernsee – gdzie firmy otrzymywały wyłączny dostęp do ministrów federalnych za wygórowane opłaty, w tym możliwość „wpływania na decydentów politycznych”. Teraz jest stałym elementem Szczytu Bezpieczeństwa WELT w Tegernsee. Stara sieć polityki, konserwatywnego biznesu i mediów w Tegernsee po prostu się przeniosła. Związek z rodziną Weimer staje się jeszcze bardziej bezpośredni: Valentin Weimer, syn Wolframa Weimera, jest szefem sztabu Grupy WELT. Skandal wokół jego ojca prowadzi bezpośrednio do zarządu firmy, która sprofesjonalizowała właśnie ten rodzaj biznesu!
Skandal wokół ministra stanu ds. kultury Wolframa Weimera
W 2012 roku dziennikarz i wydawca Wolfram Weimer wraz z żoną założyli Weimer Media Group (WMG), do której należy magazyn internetowy „The European” oraz wydarzenia takie jak szczyt Ludwig-Erhard w Tegernsee.
W 2025 roku Weimer został bezpartyjnym ministrem stanu ds. kultury w rządzie, odpowiedzialnym również za politykę medialną. Nadal posiadał 50 procent udziałów w spółce WMG, a jego żona posiadała pozostałe 50 procent.
Oznaczało to, że od początku jego kadencji istniał konflikt interesów: przedsiębiorca medialny i eventowy zostaje członkiem rządu odpowiedzialnym za kulturę i media, podczas gdy jego firma nadal pracuje w formatach politycznych, w których występują ministrowie i czołowi politycy.
Skandal wybuchł w związku z zaproszeniami i materiałami prezentacyjnymi od WMG na doroczny Szczyt Ludwiga Erharda w Tegernsee, które uzyskał i opublikował młody portal informacyjny (Apollo News). Dokumenty te obiecywały firmom pakiety cenowe sięgające nawet 80 000 euro, a także zawierały sformułowania takie jak możliwość „zdobycia wpływu na decydentów politycznych” i nawiązania kontaktów z członkami rządu w „swobodnej atmosferze”.
Szczyt publicznie określano mianem „niemieckiego Davos”, gdzie spotykają się wysocy rangą politycy, menedżerowie i przedstawiciele mediów; premier Bawarii Markus Söder wielokrotnie pełnił funkcję patrona. Połączenie ekskluzywnych pakietów biletów, wyraźnej retoryki „wpływów” oraz faktu, że organizator jest obecnie ministrem stanu ds. kultury i ekspertem ds. polityki medialnej, wywołało oskarżenia o oferowanie dostępu do członków rządu i wpływów politycznych jako modelu biznesowego.
W odpowiedzi na rosnącą krytykę, medialne doniesienia i presję społeczną, Weimer ogłosił, że przekaże swoje 50% udziałów w WMG powiernikowi na czas trwania swojej kadencji, aby uniknąć „jakichkolwiek pozorów konfliktu interesów”. Krytycy twierdzą jednak, że oznacza to, iż własność ekonomiczna pozostaje w rękach Weimera, grupa pozostaje de facto własnością rodziny, a strukturalny konflikt interesów nie znika całkowicie. (5)
Rząd federalny podkreślił, że kluczowe jest, aby Weimer nie pełnił już żadnych funkcji kierowniczych; jednocześnie w Bawarii nakazano przeprowadzenie audytu zgodności dotacji wypłacanych WMG.
Część partii opozycyjnych domagała się rezygnacji Weimera, postrzegając tę sprawę jako przykład braku dystansu między urzędami politycznymi a sektorem wpływów sektora prywatnego.
W debacie publicznej „skandal weimarski” jest zatem uważany za przykład tego, jak wydarzenia medialne, lobbing i urzędy rządowe mogą się ze sobą wiązać – i jak niewystarczające są istniejące regulacje, jeśli chodzi o zapobieganie takim związkom lub uczynienie ich przejrzystymi. (6)
Skandal weimarski najwyraźniej nie przyczynił się do wzrostu świadomości krytycznej mediów i opinii publicznej. Spirala korupcji wciąż się nakręca.
Ulf Poschardt, wieloletni redaktor naczelny i wydawca Grupy WELT, aktywnie wspierał i promował format Szczytu Światowego. Kandydatem Poschardta na stanowisko ministra gospodarki miał być Alex Karp. W 2022 roku sam Poschardt otrzymał ukraiński Order Zasługi III Klasy za to, że jego reportaże przekonały niemiecki rząd do dostarczenia broni. Człowiek, który wspiera szczyt i odrzuca krytyków donośnym „X”, został uhonorowany właśnie za to, co przynosi korzyści przemysłowi zbrojeniowemu – przemysłowi zbrojeniowemu, który generuje znaczne dochody dla Springera.
Julian Röpcke, wieloletni ekspert BILD ds. wojska i Ukrainy, w 2026 roku przeniósł się do United Unmanned Systems , niemiecko-ukraińskiego producenta dronów, który od 2023 roku dostarczył na Ukrainę tysiące dronów. (7) Z reportera stał się marketingowcem broni, o której pisał wcześniej. Röpcke otrzymał wcześniej ukraiński Order Zasługi. I pisał o tym z wielką dumą:
„Za tę pracę zostałem niedawno odznaczony przez Prezydenta Ukrainy i otrzymałem od Ołeksija Makiejewa Ukraiński Order Zasługi. Zaszczytu, którego nie postrzegam jako celu, lecz jako mandat na przyszłość”. (8)
Sieć rozciąga się zatem od zamówienia na Ukrainę autorstwa Poschardta, przez wejście Röpcke w branżę dronów, aż po inwestycje rodziny Döpfnerów w firmy, które znajdują się na szczycie. System, który przyćmiewa aferę weimerską – tyle że bardziej profesjonalną i na poziomie korporacyjnym.
Szczyt bezpieczeństwa to nie miły dodatek, ale element, który zapewnia zasięg, miejsce w redakcji, a przede wszystkim płatny dostęp do polityki i biznesu. Partnerzy tacy jak Mercedes-Benz, Rolls-Royce Power Systems, SAP i Vodafone Business finansują jego realizację.
Pouczający artykuł Alexandra Wallascha pt. „War Profiteers: 'World’ Security Summit – Springer Markets Secret Meeting Between Government and Arms Industry” (9), opublikowany na początku lipca 2026 r., krytykuje szczyt WELT Security Summit, który odbył się w budynku Axel Springer, jako reklamowane, odosobnione wydarzenie networkingowe między politykami, aparatem bezpieczeństwa i przemysłem zbrojeniowym. Opierając się na jasnych faktach, artykuł opisuje, jak szczyt WELT Security Summit, który odbył się w budynku Axel Springer, odbył się poufnie i za zamkniętymi drzwiami, w ekskluzywnym gronie polityków, personelu wojskowego, organów bezpieczeństwa i przedstawicieli przemysłu zbrojeniowego, zgodnie z zasadami Chatham House. Pozycjonowanie szczytu przez Media Impact jako wydarzenia i produktu marketingowego („ekskluzywne grono gości”, „sieć najwyższego szczebla”, „przestrzeń chroniona”) jest zgodne z powszechną terminologią stosowaną w przypadku wydarzeń korporacyjnych i formatów sponsoringu. (10)
W tym zamkniętym pomieszczeniu, najpotężniejszy niemiecki menedżer zbrojeniowy, prezes Rheinmetall, Papperger, mógł publicznie skrytykować brak wiarygodności rządu federalnego w zakresie kontraktów zbrojeniowych i domagać się większej pewności planowania – bezpośredniego lobbingu, który normalnie podlegałby nadzorowi parlamentarnemu. Podczas tego tajnego, globalnego spotkania, niemieckie elity zbrojeniowe i medialne mogły skierować swoje żądania bezpośrednio do ministrów – na wydarzeniu zorganizowanym przez firmę medialną, która sama steruje polityką wojenną i zbrojeniową, wspierając w ten sposób interesy mocarstw, które ostatecznie dążą do zniszczenia Niemiec.
Szczyt NATO w Ankarze (7–8 lipca 2026 r.) stworzył podwaliny pod dalszą eskalację.
Podczas niedawnego szczytu NATO w Ankarze prezydent USA Trump zgodził się na bardzo jasny pokaz solidarności z Ukrainą i sojuszem – jednocześnie nadał szczytowi charakter retorycznych antyeuropejskich i antyunijnych wypowiedzi, wysunął żądania Grenlandii i de facto zakończył zawieszenie broni z Iranem.
Na szczycie przyjęto deklarację końcową, w której wszyscy sojusznicy – w tym Stany Zjednoczone – potwierdzili „niezachwiane” zaangażowanie NATO we wzajemną obronę i wsparcie dla Ukrainy. Trump nie tylko się z tym zgodził, ale także zapisał, że Stany Zjednoczone nadal wspierają Ukrainę i zobowiązują się do dostarczenia dodatkowych systemów obrony powietrznej („Patriots”, między innymi), co znacznie wykracza poza znacznie bardziej powściągliwe oświadczenia składane na poprzednich spotkaniach – takich jak to w Hadze.
Jednocześnie Trump wielokrotnie atakował europejskich partnerów i całą UE, na przykład nazywając kraje takie jak Hiszpania „straconą sprawą” i opisując Europejczyków jako darmozjadów korzystających z amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa. (11) Ostro krytykował również „biurokratów w Brukseli” i przedstawiał polityczny projekt zjednoczonej Europy jako obciążenie dla USA, wielokrotnie odwracając w ten sposób zamierzony przekaz szczytu od jedności, kierując go ku nastrojom antyeuropejskim. (12)
Podobnie jak rok wcześniej, Trump ożywił starą ideę zakupu Grenlandii przez USA i przedstawił ją na marginesie szczytu jako quasi-geopolityczne żądanie wobec Danii. Dania i inni partnerzy europejscy jasno wówczas dali do zrozumienia, że Grenlandia „nie jest na sprzedaż” i odrzucili te żądania jako nie do przyjęcia, co doprowadziło do dalszych napięć w sojuszu. (13)
W kwestii Iranu, Trump oświadczył w Ankarze, że jego zdaniem dotychczasowy kurs wobec Teheranu – w tym elementy późniejszej polityki deeskalacji po wycofaniu się z porozumienia nuklearnego – dobiegł końca. Mówił o ogromnym zagrożeniu ze strony Iranu, wskazywał na bardziej zdecydowane podejście, w tym opcje militarne, i przedstawiał to sojusznikom jako „zakończenie” zbyt łagodnego status quo, które w istocie stanowiło zawieszenie broni. (14)
Chociaż Trump podkreślał, że Stany Zjednoczone będą nadal wspierać Ukrainę, faktyczne wycofanie amerykańskiego finansowania dla Ukrainy jest rzeczywistością. Waszyngton w dużej mierze wstrzymał finansowanie Ukrainy. Główny ciężar spoczywa teraz na Europejczykach, a zwłaszcza na Niemczech. Kanclerz Merz świętował to jako niemiecki pokaz siły: „Nie robimy tego pokazu siły, żeby komuś wyświadczyć przysługę. Robimy to, ponieważ jest to konieczne dla naszej obrony, dla naszego bezpieczeństwa”. (15)
Merz ogłosił ponadto plany podwojenia wydatków w ciągu czterech lat i osiągnięcia celu 3,5% do 2029 r. — sześć lat przed celem NATO.
Niemieckie duszenie fiskalne
Na szczycie NATO w Hadze (czerwiec 2025 r.) z inicjatywy prezydenta USA Trumpa przyjęto już nowy cel na rok 2035: 5% PKB na infrastrukturę związaną z obronnością i bezpieczeństwem. (16)
Wyrażenie wydatków na obronę jako procent PKB bagatelizuje dramatyczną sytuację. Budżet federalny na rok 2024 wynosił około 10,9% PKB! Proponowany cel 5% stanowiłby mniej więcej połowę budżetu na rok 2024! Każdy, kto chce uczciwie ocenić znaczenie wydatków na obronę, musi zawsze rozważyć ich związek z budżetem federalnym. Biorąc pod uwagę coraz bardziej katastrofalną sytuację gospodarczą, PKB nie rośnie, lecz raczej spada.
Szacuje się, że produkt krajowy brutto (PKB) Niemiec w 2026 r. wyniesie około 4,47 biliona euro w cenach bieżących. (17) Budżet federalny na 2026 r. przewiduje podstawowe wydatki budżetowe w wysokości około 524–525 miliardów euro, przy czym zadłużenie netto wyniesie prawie 98 miliardów euro.
Dzień przed szczytem NATO rząd zatwierdził projekt budżetu na rok 2027, który obejmuje rekordowe nowe pożyczki w wysokości ponad 200 miliardów euro. (18) To ponad dwukrotnie zwiększy płatności odsetkowe rządu federalnego, z 30 miliardów euro (2024) do 61,9 miliarda euro (2029). Płatności odsetkowe będą wówczas stanowić prawie 11% całkowitego budżetu federalnego. W swoim oświadczeniu z kwietnia 2026 roku Federalny Trybunał Obrachunkowy wydał jednoznaczne ostrzeżenie: „Obecnie wysokie tempo wzrostu zadłużenia może zagrozić długoterminowej stabilności finansów federalnych”. (19)
Bundesbank prognozuje, że zreformowane zasady fiskalne mogą spowodować, że wskaźnik zadłużenia wzrośnie do prawie 90% PKB do 2040 r., a w dłuższej perspektywie nawet powyżej 100% PKB.
Minister finansów Klingbeil bronił zwiększenia zadłużenia, które jego zdaniem było konieczne przede wszystkim ze względu na przygotowania do wojny, powołując się na zagrożenie ze strony Rosji, podczas gdy krytycy ze wszystkich stron sceny politycznej określili plan jako nieodpowiedzialny pod względem fiskalnym. (20)
Zgodnie z obecnym planem finansowym, rząd federalny zaciągnie ponad 800 miliardów euro nowego długu w latach 2025-2029. Sama obronność ma otrzymać w tym samym okresie 378,1 miliarda euro w formie pożyczek. Przewiduje się, że dług federalny wzrośnie do 2,7 biliona euro do 2029 roku (w porównaniu z obecnym 1,84 biliona euro). Całkowity dług publiczny Niemiec, obejmujący rząd federalny, krajowy i samorządowy oraz fundusze ubezpieczeń społecznych, wynosi obecnie około 2,84 biliona euro. W budżecie na 2027 rok prawie co trzecia euro będzie finansowana z pożyczek.
Federalny Trybunał Obrachunkowy zidentyfikował trzy obszary wydatków, które dominują w budżecie federalnym: emerytury, obronność i spłata odsetek stanowią łącznie prawie połowę całkowitych wydatków w budżecie federalnym na rok 2026. Projekt budżetu na rok 2027 odzwierciedla to: więcej pieniędzy na wojsko, mniej na wszystko inne. Od wydatków socjalnych i edukacji, po ochronę klimatu i cyfryzację – cięcia są potrzebne wszędzie.
Analiza Niemieckiej Rady Stosunków Zagranicznych (DGAP) mówi w tym kontekście o przejściu od „dzielenia się obciążeniami” do „przerzucania obciążeń”: Stany Zjednoczone zmniejszają swój udział w europejskiej obronie, wnosząc do sojuszu mniej żołnierzy i zdolności. Niemcy wkraczają na tę ścieżkę: przejmują również drugi co do wielkości pakiet zdolności w sojuszu. (21) Według DGAP, ten rozwój sytuacji wpisuje się w podejście Trumpa „America First”, ale ma dłuższą historię i pozostanie istotny nawet po jego śmierci.
Kraj, który pierwotnie miał być „utrzymywany w ryzach” przez sojusz, teraz dobrowolnie i niezależnie finansuje gigantyczną remilitaryzację sojuszu – i czyni to za pomocą ogromnego długu. Trzy elementy formuły Ismaya uległy zmianie:
Amerykanie w środku : USA pozostają obecne, ale Trump wymusił podział obciążeń — płacą Niemcy.
Rosja na zewnątrz : Ten temat pozostaje aktualny jak nigdy dotąd.
Niemcy „w dole”: Zamiast być utrzymywanymi „w dole”, Niemcy dobrowolnie utrzymują swoją pozycję militarną powyżej — co pociąga za sobą konsekwencje fiskalne, które ciągną gospodarkę w dół.
Pomimo historycznie wysokich wydatków na obronność, Niemcy poniosły klęskę dyplomatyczną w ONZ zaledwie kilka tygodni przed szczytem NATO, przegrywając z sąsiadami, Austrią i Portugalią. W wyborach do Zgromadzenia Ogólnego ONZ na początku czerwca 2026 roku, Republika Federalna nie zdobyła miejsca w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Niemcy uzyskały zaledwie 104 głosy, znacznie poniżej wymaganej większości dwóch trzecich głosów; dwa dostępne miejsca przypadły Austrii (131 głosów) i Portugalii (134 głosy). Oznaczało to pierwszą od dziesięcioleci porażkę niemieckiej kandydatury do tego organu. Minister spraw zagranicznych Wadephul prowadził kampanię na rzecz poparcia do ostatniej chwili, ale nie zdołał go przechylić na swoją stronę. (22)
Rozwój sił zbrojnych nie koreluje ze wzrostem wpływów dyplomatycznych – wręcz przeciwnie. Niemniej jednak Niemcy nie zwalniają tempa. Budżet na 2027 rok jest skonstruowany w taki sposób, że mniej pieniędzy jest dostępnych na niemal wszystkie obszary z wyjątkiem obronności, a tendencja ta będzie się utrzymywać ze względu na rosnące stopy procentowe. Niemieckie fundamenty gospodarcze nie są w stanie udźwignąć tego ciężaru w dłuższej perspektywie. (23)
Od szczytu NATO w Hadze (czerwiec 2025 r.) i późniejszego szczytu w Ankarze (lipiec 2026 r.) Niemcy stały się wiodącą potęgą militarną europejskiego filaru NATO — z radykalnie rozszerzonymi strukturami dowodzenia, największym wkładem wojsk w nowy Model Sił NATO i wydatkami, które spełniają cele sojuszu sześć lat przed terminem.
Niemcy dostarczają około 35 000 żołnierzy oraz ponad 200 samolotów i okrętów, które muszą być gotowe do użycia w ciągu 30 dni od aktywacji. Koncentrujemy się na Europie Środkowej i Północno-Wschodniej – zwłaszcza w Polsce i na Litwie. W razie potrzeby dostępne są dodatkowe siły wsparcia, dlatego Model Sił obejmuje niemal całe niemieckie siły zbrojne. Ponadto na Litwie stacjonować będzie stała brygada Bundeswehry licząca około 5000 żołnierzy, której gotowość operacyjna planowana jest na 2027 rok. (24)
Historycznie problematyczne centralne położenie geograficzne Niemiec pozostało niezmienione od 1871 roku: dziś leżą one w samym sercu rozszerzonego obszaru NATO. To z kolei przekłada się na ich nową rolę jako węzła logistycznego: znaczna część dostaw z USA i Europy Południowej skupia się na terytorium Niemiec, a następnie jest rozprowadzana na linie frontu.
„Plan operacyjny Niemiec” – strategiczny plan na wypadek sytuacji nadzwyczajnych – reguluje przyjmowanie, zakwaterowanie i transfer żołnierzy, broni i amunicji. W sytuacji nadzwyczajnej wszyscy obywatele muszą współpracować zgodnie z postanowieniami planu. (25)
Podczas swojej wizyty w Berlinie 30 czerwca 2026 r. Sekretarz Generalny NATO Rutte potwierdził sukces Niemiec: „Niemcy przewodzą i Niemcy wywiązują się ze swoich obowiązków”. (26)
NATO dostosowało swoją strukturę dowodzenia do tej sytuacji, aby „ustawić Niemcy i Europę w pozycji umożliwiającej przejęcie głównej odpowiedzialności za konwencjonalną obronę Europy”, podczas gdy Stany Zjednoczone będą odgrywać „ograniczoną rolę”. Wszystkie trzy operacyjne dowództwa czterogwiazdkowe będą zatem w przyszłości dowodzone przez Europejczyków. Niemcy będą na zmianę dowodzić Połączonym Dowództwem Sił w Brunssum – odpowiedzialnym za wschodnią flankę od Morza Bałtyckiego do Morza Czarnego – z Polską. (27)
Niemiecko-Holenderski Korpus przejmie dowództwo nad wszystkimi siłami lądowymi NATO w państwach bałtyckich – z nową siedzibą w Valdze, tuż przy granicy Estonii i Łotwy, zaledwie kilkaset kilometrów od Rosji. Decyzja ta zapadła pod koniec czerwca 2026 roku, tydzień przed szczytem NATO w Ankarze. (28)
Niemcy bronią teraz Inicjatywy Trójmorza (3SI)
Inicjatywa Trójmorza nie została wymieniona jako osobny punkt programu szczytu, ale jako format regionalny państw członkowskich UE z Europy Środkowej i Wschodniej jest ściśle powiązana z tematami szczytu. Wschodnia flanka NATO – czyli wiele państw 3SI – to obszar, na którym w praktyce wdrażane są wzmocnione środki odstraszające wobec Rosji, rozbudowa arsenału nuklearnego i wsparcie dla Ukrainy; ich infrastruktura, projekty energetyczne i potencjał wojskowy stanowią część ogólnej strategii. (29)
Inicjatywa Trójmorza (Morze Bałtyckie, Morze Czarne i Morze Adriatyckie) została zainicjowana w 2016 r. przez Polskę i Chorwację, między innymi w celu zmniejszenia zależności od Rosji i Chin, a także wzmocnienia relacji transatlantyckich.
Dalsze cele obejmują rozbudowę połączeń północ-południe w transporcie, a także w sektorach energetycznym i cyfrowym, dywersyfikację źródeł energii i wzmocnienie konkurencyjności regionu, wyraźnie w ramach UE i w celu jej wzmocnienia.
Krytycy wskazują jednak, że motywy geopolityczne (oddzielenie Niemiec od Rosji) i silne zaangażowanie USA wykazują paralelę do „Inicjatywy Dwóch Mórz” (Międzymorza) Piłsudskiego z 1919 roku. Był to projekt siłowo-polityczny, podjęty bezpośrednio po I wojnie światowej, mający na celu stworzenie pod polskim przewodnictwem bloku między Morzem Bałtyckim a Morzem Czarnym, jako bufora między Niemcami a Rosją. Ponieważ nierozwiązane kwestie historyczne mają tendencję do powracania, nie można wykluczyć, że ta „ciągłość Międzymorza” może potencjalnie stworzyć nowe linie podziału w UE. (30)
Koncepcja Piłsudskiego była silnie uwarunkowana polskimi interesami narodowymi i troską o bezpieczeństwo, a jej celem były roszczenia hegemoniczne wobec narodów sąsiednich, co zaostrzało konflikty z litewskimi, ukraińskimi i białoruskimi ruchami narodowymi i podważało jej wykonalność. Z perspektywy krytycznej Międzymorze jawi się jako klasyczny projekt międzywojenny: słabo rozwinięty instytucjonalnie, silnie personalizowany (Piłsudski) i osadzony w logice rywalizacji między państwami narodowymi. (31)
Zarówno wówczas, jak i obecnie, region między Morzem Bałtyckim a Morzem Czarnym ma charakter centralny i stanowi obszar strategiczny, na którym Polska jest szczególnie aktywna. Ciągłość leży w dążeniu do zmniejszenia zależności od głównych mocarstw wschodnich i wzmocnienia własnej zdolności do działania. Inicjatywa Trójmorza, w jej obecnym kształcie, ma nadal charakter bardziej technokratyczno-gospodarczy i wielostronny, a także mniej otwarcie hegemoniczny niż Międzymorze Piłsudskiego. (32) Może się to jednak zmienić w toku wojny na Ukrainie.
Szczyt NATO 2026: eskalacja zamiast dyplomacji
Szczyt NATO w Ankarze, który odbył się w dniach 7-8 lipca 2026 r., oficjalnie uznano za sukces: 140 miliardów euro pomocy wojskowej dla Ukrainy, zdecydowane zaangażowanie w realizację Artykułu 5 i uznanie Rosji za zagrożenie.
Gospodarz Turcji apeluje o „perspektywę 360 stopni”, uwzględniającą również jej południowych sąsiadów (Bliski Wschód, Afrykę Północną i Sahel), wojnę z Iranem oraz bezpieczeństwo kluczowych szlaków morskich, takich jak Cieśnina Ormuz. Niemcy zadeklarowały gotowość do aktywnego udziału w międzynarodowych działaniach na rzecz bezpieczeństwa Cieśniny Ormuz.
Jednak po bliższej analizie wyniki ujawniają głębokie braki, luki i sprzeczności.
Choć formalnie Trump wzmocnił jedność NATO i wsparcie dla Ukrainy, politycznie zdominował spotkanie konfrontacyjną retoryką wobec Europy i żądaniami, które podważyły zaufanie do niego jako sojusznika. (33)
Dziennik „TAZ” skrytykował Sekretarza Generalnego NATO Rutte za spędzenie ostatnich 24 godzin „w równoległym świecie”, chwaląc szczyt jako sukces i Trumpa jako człowieka rozwiązującego problemy (34), a także opisując go jako „poltergeista”, który wielokrotnie publicznie oczernia sojusz i kwestionuje jego wartość (35).
Krytyka szczytu skupia się na zasadniczej sprzeczności między deklarowaną chęcią zawarcia pokoju a rzeczywistą logiką eskalacji:
W dziale poświęconym NATO gazety taz w artykule „Szczyt NATO w Ankarze: wszystko kręci się wokół eskalacji” (36) krytykuje się fakt, że na szczycie dominują kwestie zbrojeń, celu 5% i programów wartych miliardy dolarów, podczas gdy konkretne inicjatywy dyplomatyczne na rzecz pokoju i strategie deeskalacji są praktycznie nieobecne.
Tak więc wyniki z Ankary wskazują na kontynuację wojny w niepewnych warunkach: eksperci opisują, jak europejski przemysł zbrojeniowy będzie musiał być przez lata rozbudowywany, aby niezawodnie zaopatrywać Ukrainę w amunicję, sprzęt przeciwlotniczy i ciężki sprzęt na dużą skalę; jest to opisane jako długotrwały proces, który może trwać do końca tej dekady. (37) Podczas gdy kanclerz Merz mówił po szczycie o pozytywnym sygnale, silnym i zjednoczonym NATO oraz „duchu Ankary”, który wzmocniłby sojusz, (38) autor może zidentyfikować tylko trzy trendy stojące za „duchem Ankary”: strategiczne częściowe wycofanie się USA, europeizację wojny na Ukrainie bez jasnej perspektywy pokoju oraz sojusz skupiający się na zbrojeniach, podczas gdy dyplomacja pozostaje zaniedbywana.
Stanowiska USA w sprawie możliwego zawieszenia broni lub scenariuszy pokojowych są interpretowane w komentarzach jako presja na Kijów, ponieważ nie wykluczają jednoznacznie akceptacji rosyjskich zdobyczy terytorialnych. (39)
Dlaczego mieszkańcy Donbasu nie mogą sami zdecydować, pod jakim dachem chcą mieszkać? Ale które mocarstwo kiedykolwiek bierze pod uwagę interesy ludzi – zawsze byli i pozostają jedynie zbędni. Międzynarodowe terminy prawne, takie jak „separacja” czy „aneksja”, są często interpretowane w praktyce zgodnie z geopolitycznymi interesami wielkich mocarstw. W szczególności mocarstwa imperialne postrzegają prawo do samostanowienia jako „cierń w boku społeczności międzynarodowej”.
Popierają żądania samostanowienia tylko wtedy, gdy przynosi im to korzyści geopolityczne (np. w przypadku niektórych ruchów niepodległościowych).
Oni z kolei podkreślają „nienaruszalność granic”, gdyby secesja miała zaszkodzić ich interesom lub stworzyć niebezpieczne precedensy.
Kosowo i Camp Bondsteel są tego szczególnie widocznym przykładem: międzynarodowa debata prawna (samostanowienie kontra integralność terytorialna) toczyła się równolegle z rzeczywistą obecnością militarną USA, którą trudno zignorować z geostrategicznego punktu widzenia.
Oficjalna reakcja Rosji na szczyt w Ankarze
Ambasador Rosji w Turcji, Siergiej W. Wierszynin, oświadczył pod koniec czerwca, że Moskwa oczekuje, iż szczyt NATO uwzględni „nowe realia” świata. Zapytany, co ma na myśli, Wierszynin odpowiedział: „Należy teraz zrozumieć, że interwencje wojskowe nie są rozwiązaniem. Nie ma miejsca na rozwiązania militarne”. Jednocześnie podkreślił, że Rosja szanuje Turcję jako członka NATO i „uważnie” śledzi rozwój sytuacji. (40)
Doniesienia rosyjskich mediów postrzegały szczyt NATO w Ankarze jako kolejne potwierdzenie zamiaru NATO przedłużenia wojny z Rosją i zwiększenia kosztów dla Rosji. (41) Rosyjscy komentatorzy odebrali miliardowe obietnice pomocy i uzbrojenia złożone na szczycie jako dowód na to, że NATO eskaluje „wojnę z Rosją” i wykorzystuje Ukrainę jako swojego pełnomocnika. (42) Jednocześnie Moskwa stara się utrzymać swoją linię wewnętrzną: podkreśla zdolność Rosji do reagowania na długoterminową rozbudowę NATO, wskazuje na współpracę z Chinami i innymi partnerami oraz przedstawia decyzje Ankary jako kolejne potwierdzenie przewidywanego wrogiego kursu.
Uzbrojenia, media i polityka: przykład szczytu bezpieczeństwa WELT i szczytu NATO w Ankarze 2026
Ogólnie rzecz biorąc, trzy poziomy łączą się, tworząc pełny obraz:
(1) doktryna historyczna NATO według lorda Ismaya,
(2) instytucjonalizacja kompleksu broni, mediów i polityki poprzez szczyt bezpieczeństwa WELT oraz
(3) ramy polityki zagranicznej określone na szczycie NATO w Ankarze.
Teza główna: Choć pierwotnie, według Ismaya, Niemcy miały być „trzymane w ryzach”, obecnie dobrowolnie finansują własne zbrojenia, a konglomerat medialny wykorzystuje kontakty między politykami, którzy przekazują pieniądze z podatków, a przemysłem dostarczającym broń.
Podsumowując, wyłania się następujący ciąg zdarzeń:
NATO podejmuje decyzję o drastycznym zwiększeniu wydatków na obronność (Haga 2025, Ankara 2026). (43)
Niemcy finansują ten proces za pomocą rekordowego zadłużenia (ponad 200 mld euro nowego długu w budżecie na rok 2027).
Axel Springer za pośrednictwem Media Impact organizuje „szczyt bezpieczeństwa”, który przyznaje firmom płacącym wyłączny dostęp do ministrów decydujących o tym, jak wydawane są pieniądze podatników. (44)
Prezesi firm obronnych (Rheinmetall, Airbus, Palantir) spotykają się bezpośrednio z ministrami i domagają się większej pewności planowania kontraktów. (45)
WELT informuje o polityce obronnej, na której podmioty sama wpływa jako płatny uczestnik szczytu.
Tak jak Anglia i Francja w 1914 roku zwróciły się o pomoc do autorytarnej Rosji, aby trwale osłabić Niemcy, tak dziś Niemcy – a przynajmniej to, co z nich pozostało – mogą pomóc Anglii i Francji w zniszczeniu Rosji. Historia zdaje się być zapomniana, a potencjalne konsekwencje wojny zdają się umknąć uwadze opinii publicznej. W tym miejscu warto przypomnieć dwa ważne cytaty:
Berthold Brecht napisał w 1951 roku słynne słowa w swoim „Liście otwartym do niemieckich artystów i pisarzy”:
„Wielka Kartagina stoczyła trzy wojny. Nadal była potężna po pierwszej, nadal nadawała się do zamieszkania po drugiej. Po trzeciej już jej nie było.” (46)
Thomas Mann, przebywając na amerykańskim wygnaniu, dostrzegł tendencję USA do traktowania „Europy jako kolonii gospodarczej, bazy wojskowej, glacis [preludium, MY] w przyszłej krucjacie atomowej przeciwko Rosji, jako starożytnego, interesującego i wartego podróży kawałka ziemi, którego całkowita ruina nie byłaby dla nich żadnym problemem, gdy chodzi o walkę o dominację nad światem” (47).
Jeśli stratedzy nieuchronności rzeczywiście osiągną swój nieludzki cel, nikt nie będzie mógł usprawiedliwiać się powoływaniem na niewiedzę.
+++
Notatki i źródła
Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w niemieckich oddziałach saperskich. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i edukację średnią (budownictwo/matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w uczelni technicznej budownictwa. Od tego czasu publikował prace na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki USA. Do jego najnowszych publikacji należą: „Czarna księga UE i NATO” (2020), „Niedoceniana potęga” (2022) oraz „Od wojny do porządku światowego” (2026).
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 12 lipca 2026 michalkiewicz
Gdyby obywatel Tusk Donald nie był taki nadzwyczajny i pełnomocny, to nawet można by mu współczuć – tyle zgryzot ostatnio rzuciło mu się na szyję. W dodatku otoczył się vaginessami w takiej liczbie, że nikt tego nie wytrzyma. Żeby chociaż którakolwiek się do czegoś nadawała, ale próżnio marzyć o tem – jak mawiał pan Ignacy Rzecki z „Lalki” Bolesława Prusa. Taka pani Nowacka Barbara narobiła tyle bałaganu w „oszwiate”, że trudno znaleźć kogokolwiek na jej miejsce. Z kolei pani Pełczyńska-Nałęcz drze koty z panią Hening—Kloską, że aż się od tego rozleciała partia jednorazowego użytku ojczyka Hołowni Szymona – a tymczasem klimat wygrywa z Ludzkością na odcinku temperatury. Raz jest za wysoka, w związku z czym zbierają się sztaby kryzysowe, ale zaraz potem robi się niska i znowu trzeba zwoływać sztaby kryzysowe. Nic dziwnego, że obywatel Tusk Donald nie ma już głowy do tego całego rządzenia i chętnie przeszedłby na jedną i drugą emeryturę – ale nie wiadomo, jak zareagowałaby na coś takiego Reichsfuhrerin. Bardzo możliwe, że podobnie, jak Nikita Chruszczow, gdy pewnego razu rozżalony Fidel Castro też zwierzył mu się, że chętnie rzuciłby tę całą władzę i poszedł do klasztoru. – „Nie nada, Fiedia” – powiedział wtedy towarzysz Chruszczow.
No bo popatrzmy. Afera ze Szpitalem Południowym każdego dnia obrasta aferami odpryskowymi, chociaż obywatel Tusk dał pani minister zdrowia czas do wtorku 7 lipca, by uzdrowiła sytuację w resorcie – ale przecież wiadomo, że do 7 lipca to pani minister prochu nie wymyśli, a tymczasem pojawią się nowe wątki aferalne. W dodatku podszczuwanie opinii publicznej na doktorów – że za dużo zarabiają, wprawdzie daje zatrudnienie funkcjonariuszom Propaganda Abteilung, co to dwoją się i troją – ale co z tego, skoro coraz mniej ludzi im wierzy? Co gorsza, pojawiają się złowrogie głosy, że gdyby w tej dziedzinie przywrócić normalność, tzn. najpierw obniżyć fiskalne haracze z ponad 80 do najwyżej 20 procent, rozgonić NFZ, wszystkie rady nadzorcze i dodatkowe szczeble samorządów i zlikwidować państwową służbę zdrowia – to wtedy jedni doktorzy zarabialiby więcej, inni mniej – ale nikogo by to nie rajcowało, bo nikomu nic do tego, ile z własnych pieniędzy pacjent płaci doktorowi.
Tymczasem likwidacja żerowiska dla partyjnych gangów przekracza kompetencje obywatela Tuska, bo Reichsfuhrerin wyznaczyła mu zadania na całkiem innym odcinku. Toteż na wszelki wypadek niezależna prokuratura szerokim łukiem omija pana doktora Dawida Kacprzyka i nie ośmiela się niepokoić go jakimiś przesłuchiwaniami, chociaż „sygnalistów”, co go wystawili, magluje po 10 i więcej godzin. Diabli wiedzą, co ten cały pan doktor Kasprzyk wie i co by w razie czego wychlapał, więc na wszelki wypadek pan prezydent Warszawy Trzaskowski Rafał, z warszawskiej pirogi na pożarcie krokodylom wyrzuca coraz to nowe murzyńskie dziewczęta, a członkom partii daje propozycje nie do odrzucenia; albo partia, albo pyski w melasie w radach nadzorczych. Tedy działacze i radni mają potężny dysonans, bo melasa kusi, ale bez partii przecież niebezpiecznie. W tej sytuacji do melasy ruszyły stare kiejkuty, bo na kogo można się spuścić w tych ciężkich terminach, jak nie na nich? Kto ochroni i uspokoi?
A tu jeszcze, niczym grom z jasnego nieba, z dnia na dzień wybuchła kolejna afera – tym razem za sprawą wicemarszałka Sejmu Krzysztofa Bosaka z Konfederacji. Połączył on umiejętnie rozmaite kropki i okazało się, że vaginet obywatela Tuska Donalda oddał Ukrainie zakupione za ciężkie pieniądze w Ameryce pociski do systemu „Patriot”, a ukraińscy oligarchowie, jeśli nawet nikomu ich nie sprzedali, to wystrzelili Panu Bogu w okno.
Niby wszystko się zgadza z umową z 2 grudnia 2016 roku – ale to pozbawienie Polski ochrony przeciwlotniczej zaniepokoiło nawet niektórych generałów, chociaż większość tylko pilnuje, żeby jakoś dosłużyć do emerytury, kiedy to dopiero zaczyna się prawdziwe życie. Żeby pokazać, jak to nieugięcie stoi na nieubłaganym gruncie polskiego interesu państwowego, wicepremier, minister-ministrowicz Kosiniak-Kamysz Władysław zapowiedział „odtajnianie” donacji dla Ukrainy – poczynając od roku 2022. Najwyraźniej liczy na to, że tyle ich było, iż odtajnianie tylko pierwszych dwóch lat, kiedy to Ukrainę futrował rząd premiera Morawieckiego, przeciągnie się aż do wyborów w przyszłym roku – a potem się zobaczy.
Ale rzecznik interesu ukraińskiego w warszawskim establishmencie, Wiece Czcigodny Paweł Kowal przestrzegł przed igraniem z ogniem tym bardziej, że Judenrat „Gazety Wyborczej” właśnie ujawnił, że ukraińskie demonstracje w Polsce były obstalowywane przez Putina. Jak tam było naprawdę – tego nie dojdzie, bo niedawno minister Siemoniak Tomasz ujawnił, że ukraiński wywiad hula po Polsce jak tornado – a na mieście pojawiły się fałszywe pogłoski, że te pociski do amerykańskich „Patriotów” kazali obywatelu Tusku Donaldu przekazać Ukrainie Niemcy. Si non e vero e ben trovato, co się wykłada, że jeśli nawet to nieprawda, to dobrze wymyślone. Dlaczego jednak ma to być nieprawda, skoro w kwietniu Niemcy proklamowały strategiczne partnerstwo z Ukrainą? W ramach tego partnerstwa Polska ani Niemcom, ani Ukrainie nie jest już do niczego potrzebna, więc dlaczego nie zacząć wymiksowywania Polski z polityki europejskiej od wpuszczenia w kanał vaginetu obywatela Tuska Donalda?
Właśnie do Warszawy przyjechał z Kijowa pan minister Sibiha, by postawić do pionu przynajmniej Księcia-Małżonka. Oczywiście Książę-Małżonek się nie pochwalił, jak został obsztorcowany, ale z ukraińskich niedyskrecji możemy się dowiedzieć, że już wkrótce zabiorą się za nas „historycy” i „duchowni”, którzy wyjaśnią, jak było i czego mamy się trzymać. Jakże inaczej – skoro znajdziemy się pod skoncentrowanym obstrzałem zarówno ze strony „historyków”, jak i „duchownych”? Na historykach -wiadomo – każdy może polegać, podobnie, jak na „duchownych”. Tak właśnie uważał książę Karol Radziwiłł „Panie Kochanku”. Bał się on duchów, więc za szlafkamrata przybrał sobie przewielebnego ojca Idziego, że to niby on „i oświeci i uspokoi”.
Teraz, kiedy Stolica Apostolska właśnie ekskomunikowała „lefebrystów”, uspokoić każdego będzie znacznie łatwiej. Czyż nie dlatego Wielce Czcigodny Giertych Roman, nawet nie próbując udawać członka przewielebnego duchowieństwa, właśnie ekskomunikował złowrogiego Grzegorza Brauna? Wprawdzie Judenrat jeszcze tego nie zatwierdził, ale gdyby tak Wielce Czcigodny obiecał, że podda się drobnej operacji chirurgicznej, to jestem pewien, że sprawa zostałaby przepchnięta na Biurze Politycznym. I to jest to światełko w tunelu – bo na ekstradycję złowrogiego Zbigniewa Ziobry, na którego zagiął parol obywatel Żurek Waldemar, wypadnie chyba jeszcze trochę poczekać.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
Któż nie pamięta filmu „Zelig” w reżyserii oraz z udziałem Woody Allena? Tytułowy bohater, Zelig, a więc – jegomość z pierwszorzędnymi korzeniami – odznacza się charakterystyczną właściwością. Potrafi mianowicie w jednej chwili dostosować się do otoczenia. I tak, jeśli znajdzie się wśród kobiet w ciąży, to zaraz rośnie mu brzuch, a gdy przypadkiem trafi między Murzynów, to natychmiast ciemnieje mu skóra. Czy tylko tytułowy Zelig miał tę właściwość, czy to jest cecha wszystkich Zeligów – to powinna rozstrzygnąć jakaś ekipa naukowców, na przykład – weterynarzy – bo wygląda na to, iż Zelig nie był wyjątkiem, że ta właściwość jest charakterystyczna dla wszystkich Zeligów.
Starsi ludzie, to to jeszcze samego pamiętają Stalina, z pewnością przypominają sobie, jak to ówcześni Zeligowie nie pozwalali się nikomu wyprzedzić w tak zwanym później „kulcie jednostki”, czyli – uwielbieniu dla Józefa Stalina. Pamiętam czytankę, jak to pewien młodociany Zelig prosił swego resortowego tatełe, by wyciął mu z gazety fotografię Stalina z fajką – no a podczas organizowanych wtedy spędów, Zeligowie wznosili różne okrzyki, między innymi – „a my wszyscy za towarzyszem Stalinem!” Bo trzeba nam wiedzieć, że Zeligowie charakteryzują się też bardzo rozwiniętym instynktem stadnym i stąd to częste: „a my wszyscy”.
Wspominam o tym, bo dopiero po tym wstępie będzie nam łatwiej zrozumieć paryską deklarację pana red. Adama Michnika, który od 1989 roku przewodzi Judenratowi „Gazety Wyborczej”, że „my wszyscy jesteśmy dziś Ukraińcami!”. Takich rzeczy można było się spodziewać od dawna, między innymi po publikacjach naszej Jabłoneczki, czyli Małżonki Księcia-Małżonka Radosława Sikorskiego, że „my wszyscy” powinniśmy być wyrozumiali, kiedy Ukraińcy uprawiają kult Stefana Bandery – bo nie mają innych herojów, więc jest on dla nich niezbywalnym warunkiem klecenia sobie narodowej tożsamości.
No a teraz, w sytuacji, gdy właśnie na tle „herojów” doszło do napięć między Polską a Ukrainą, Zeligowie, z panem red. Adamem Michnikiem na czele, od razu skapowali, jak się w tej sytuacji zachować. Po ogłoszeniu w kwietniu br. strategicznego partnerstwa niemiecko-ukraińskiego, Zeligowie najwyraźniej uznali, że Polska już jest passe, więc w tej sytuacji nie ma co dłużej udawać Polaków, tylko przepoczwarzyć się na Ukraińców.
Polska oczywiście na buńczuczną demonstrację prezydenta Zełeńskiego zareagowała bardzo miękko i tylko w sferze działań pozornych, bo pan prezydent Nawrocki ogłaszając decyzję o odebraniu orderu, jednocześnie zapowiedział, że nasz nieszczęśliwy kraj po staremu będzie Ukrainę futrował i wspierał, gdzie tylko będzie mógł. Nic mu to nie pomogło, bo prezydent Zełeński, odsyłając order pocztą, opatrzył to szyderczym komentarzem, że skoro Lachom nie przeszkadza, iż order ten posiada Katarzyna II, to on nie będzie w te sprawy wchodził. Była to, niestety trafna, aluzja do polskiego lizusostwa, boć przecież zarówno prezydent Zełeński, jak i pozostali ukraińscy prezydenci: Kuczma, Juszczenko i Poroszenko, którzy swoje ordery też odesłali, dostali je z tych samych powodów, co Katarzyna II. Na obronę pana prezydenta Nawrockiego podniosę, że poza odebraniem orderu, nic innego zrobić nie mógł, bo w innych sprawach nie ma konstytucyjnych uprawnień. Tymczasem obywatel Tusk Donald prędzej by chyba splamił mundur, niż ośmielił się zrobić przykrość strategicznemu partnerowi Rzeszy Niemieckiej.
Ponieważ jednak mleko się rozlało, to znaczy – informacja o wołyńskim ludobójstwie trafiła na pierwsze strony gazet – strategiczny partner Rzeszy Niemieckiej, być może wysłuchawszy jej sugestii, postanowił uczynić pozór gestu, by stworzyć vaginetowi obywatela Tuska Donalda szansę na przełknięcie nie tylko Stefana Bandery, ale i innych herojów kijowskiego Panteonu. Prezydent Zełeński powiedział wszak, że „nikt” nie będzie Ukraińcom mówił, jakich herojów mają czcić, a jakich nie. O tym zadecydują sami, w myśl zasady, żeby każdy miał to, co najbardziej lubi. Na przykład jedni lubią szampana, a inni – jak im nogi śmierdzą.
W związku z tym do Warszawy przyjechał ukraiński minister spraw zagranicznych, pan Sybiha, który – mówiąc nawiasem – też odesłał swój order, tylko oczywiście niższej rangi, niż ten przydzielony prezydentowi Zełeńskiemu – „Krzyża Zbolałego”, czy jakoś tak – żeby odpowiednio urobić Księcia-Małżonka. Książę-Małżonek bowiem pięknie wiąże krawaty, no i musi mieć jakieś inne zalety, bo w przeciwnym razie nie zostałby Księciem-Małżonkiem – ale na odcinku dyplomacji radzi sobie trochę gorzej – jak przystało na dyplomatołka. Reagując na szyderstwo prezydenta Zełeńskiego napisał na Twitterze, że może by lotnisko w Jasionce nazwać imieniem „ofiar UPA” – ale chyba wiedział, że to niemożliwe, bo ono ma już imię „Rodziny Ulmów”, co to dała się Niemcom zamordować, żeby dogodzić Żydom.
Tedy, słusznie uważając, że Książę-Małżonek może być najsłabszym ogniwem w vaginecie obywatela Tuska, bo nawet minister-ministrowicz Władysław Kosiniak-Kamysz buńczucznie oświadczył, że Ukraina z Banderą do Unii Europejskiej nie wejdzie, minister Sibiha wziął go w obroty i trzymał podobnież w obrotach całe półtorej godziny. Po tym czasie minister Sibiha opuścił MSZ, nie udzielając żadnych informacji dziennikarzom. Było to podobno uzgodnione z Księciem-Małżonkiem, a skoro tak, to jestem prawie pewien, że Książę-Małżonek zwrócił się do swego ukraińskiego gościa z taką pokorną prośbą – żeby polska opinia publiczna jak najdłużej nie wiedziała, na co Książę-Małżonek w imieniu naszego nieszczęśliwego kraju się zgodził.
Oto zanim jeszcze minister Sibiha odwiedził Warszawę, pojawiły się na mieście fałszywe pogłoski, że w Kijowie postanowili zakpić sobie z Polski w taki sposób, by w zamian za umieszczenie we wspomnianym Panteonie generała Marka Bezruczki, który z ramienia URL walczył po stronie polskiej w wojnie polsko-bolszewickiej, Polacy przełknęli Stefana Banderę, Romana Szuchewycza, który w 1943 roku wydał rozkaz przeprowadzenia eksterminacji Polaków na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej, no i innych herojów drobniejszego płazu. Czyż nie z tego powodu Książę-Małżonek pragnąłby jak najdłużej utrzymać te wszystkie ustalenia w tajemnicy przed polską opinią publiczną? To być może, bo w ten sposób zyska na czasie, aż pan red. Michnik uruchomi swój Propaganda Abteilung z panem red. Terlikowskim jednej strony, J.Em. Grzegorz kardynał Ryś uruchomi swój Propaganda Abteilung z drugiej strony, a Wielce Czcigodny Paweł Kowal uruchomi swój Propaganda Abteilung z trzeciej strony.
Kiedy Polacy znajdą się pod takim skoncentrowanym ostrzałem ze wszystkich stron, to przestaną się Ukraińcom sprzeciwiać, podobnie jak nie stawili zbrojnego oporu podczas „wołynki” w roku 1943, co umożliwiło stworzenie faktów dokonanych, obejmowanych dzisiaj „dobrą pamięcią” przez wszystkich mądrych, roztropnych i przyzwoitych, co to rozpoznają się po zapachu.
John McKeller jest emerytowanym Amerykaninem mieszkającym w Rosji. Oto jego historia:
Larry opublikował niedawno komentarze amerykańskiego ekspata, który podzielił się swoimi spostrzeżeniami na temat życia w Rosji. W nawiązaniu do tego wpisu, Larry łaskawie zaoferował publikację mojego komentarza na ten temat. Moim celem jest jak najkrótsze i najkrótsze omówienie bardzo złożonego tematu. Przedstawię jedynie kilka informacji, a następnie zwrócę uwagę na niektóre błędne przekonania i przekłamania dotyczące Rosji, które zdają się wciąż panować. Jeśli nie jesteś tym zainteresowany, proszę przejść do następnego komentarza.
Kontekst: Po przejściu na emeryturę moja rosyjska żona i ja postanowiliśmy spędzać więcej czasu w jej rodzinnym mieście. Naszym celem była pomoc w codziennych potrzebach i opieka medyczna nad jej starszymi rodzicami. Po dekadach krótkich, corocznych wizyt, pomyśleliśmy, że moglibyśmy dzielić nasz czas między USA a Rosję. Cóż, powiedzenie, które John Lennon śpiewał w „Beautiful Boy” – „Życie to to, co się dzieje, gdy jesteś zajęty snuciem innych planów” stało się „Najlepiej ułożone plany myszy i ludzi często biorą w łeb”. Nietrudno sobie wyobrazić, jak Covid, szalejąca inflacja, wzrost cen nieruchomości w USA, wyniki wyborów, masowa imigracja, sankcje i wojna wpłynęły na życie amerykańskich emerytów w ciągu ostatnich pięciu lat. Więc nadal jesteśmy w Rosji.
Źródła błędnych wyobrażeń: Do tych, którzy kwestionują moje komentarze dotyczące błędnych wyobrażeń o Rosji – rozumiem wasze stanowisko. Wszyscy byliśmy (nadal jesteśmy) indoktrynowani, aby postrzegać Rosję jako „złą”. W książkach, filmach, „wiadomościach” czy na lekcjach historii Rosja i Rosjanie są często przedstawiani w negatywnym świetle. Weźmy na przykład filmy. Badania pokazują, że nawet jeśli ludzie znają rzeczywistość, polegają na pamięci o wersji filmowej. Przykłady: „John Wick” – rosyjscy gangsterzy; „Wyrównywacz” – zdegenerowani rosyjscy gangsterzy; „U-571” – kto tak naprawdę schwytał maszynę Enigma? „Ostatni samuraj” – czy Amerykanie byli w ogóle zaangażowani w japońską Restaurację Meiji? [spoiler – Brytyjczycy i nie.]
Rosja od grudnia 1991 roku: Pod koniec lat dziewięćdziesiątych miałem okazję pracować w krajach byłego Związku Radzieckiego, takich jak Polska i Czechy. Wszędzie wciąż panowały dekady zaniedbań. Ludzie zmagali się z przejściem od gospodarki planowej/rządowej do systemów kapitalistycznych. Do 2000 roku miasta takie jak Praga znacznie się poprawiły. [Oczywiście, wspaniałe miasto. To tam poznałem moją żonę.] Jeśli chodzi o Rosję, transformacja była katastrofalna. Jednak zmiany, które zaczęły zachodzić po objęciu urzędu prezydenta przez Władimira Putina, były dramatyczne. Wiem to, bo osobiście byłem ich świadkiem przez wiele lat.
Cechy „idealnego kraju” są kwestią otwartą dla świadomej opinii. Jako osoba, która dużo podróżowała po świecie, jestem pewna, że wiem, jak wygląda kraj „gówniany”. Rosja do niego nie należy.
Co więcej, uogólnienia na temat kraju lub jego obywateli nigdy nie są w pełni trafne. Po samej wizycie w Los Angeles, Chicago, Nowym Orleanie czy Nowym Jorku nie można uogólnić charakterystyki całych Stanów Zjednoczonych. To samo dotyczy Moskwy, Sankt Petersburga, Jałty czy Soczi w porównaniu z małymi wioskami. Istnieją różnice. Jednak ogólnie rzecz biorąc, mam wrażenie, że mieszkańcy zarówno Stanów Zjednoczonych, jak i Rosji są bardzo zgodni.
Życie codzienne: Życie codzienne jest dla nas przyjemne. Mieszkamy jednak w miejscu, które można by określić mianem „mikrodzielnicy” w większym mieście. Z okien rozpościera się piękny, długi deptak z aleją drzew i dwoma bardzo dużymi parkami, oddalonymi od siebie o około trzy kilometry. Ulica jest usiana licznymi sklepami, restauracjami i kawiarniami. Sklepy spożywcze, piekarnie, teatry, przychodnie lekarskie – praktycznie wszystkie udogodnienia – znajdują się w zasięgu krótkiego spaceru. Jeśli czegoś, czego potrzebujemy, nie ma tuż za rogiem, prawdopodobnie znajdziemy to w jednym ze sklepów internetowych.
Jak „bezpiecznie” jest? Czasami spacerujemy po deptaku z psem o 22-giej. Nawet o tej porze ulica jest pełna młodych ludzi, par, emerytów, innych osób wyprowadzających psy i rodzin z dziećmi robiących to samo. W kawiarniach na świeżym powietrzu roi się od klientów. Owszem, sankcje i Specjalna Operacja Wojskowa miały wpływ – ale życie toczy się dalej.
Kultura: Z moich obserwacji wynika, że kultura rosyjska i duma obywateli z ojczyzny zostały aktywnie ożywione. Rosja to ogromny, wielokulturowy naród (Federacja Rosyjska). Wiele cech tych kultur jest zarówno obserwowanych, jak i łączonych w dość spójną koncepcję tego, co znaczy być „Rosjaninem”.
Rosja jest otwarta na ludzi z całego świata. Na przykład w naszym mieście znajduje się kilka uczelni wyższych, w tym uniwersytet medyczny. Oprócz obywateli Rosji, na uczelniach tych studiują również studenci z byłych republik radzieckich, Azji, Afryki i Bliskiego Wschodu.
W Rosji nie ma „obudzonych”. Dzieci mają „matkę” i „ojca”. Są tu tylko dwie płcie. Wbrew doniesieniom, prywatne działania związane z orientacją seksualną wśród osób dorosłych za ich zgodą nie są kryminalizowane. Jednak publiczne okazywanie lub propagowanie takich zachowań jest niedozwolone.
Rosja ma tysiącletnią historię literacką, teatralną, muzyczną i ludową. Ludzie ze wszystkich warstw społecznych i ekonomicznych wspierają sztukę. W odległości spaceru od nas znajdują się cztery obiekty, w tym piękna sala koncertowa.
Niektóre konkretne błędne przekonania i zniekształcenia:
Rosjanie są komunistami i chcą odbudować ZSRR – to błąd. Komunizm upadł i spłonął w 1991 roku. Rosja jest już największym krajem pod względem powierzchni. Nie potrzebują niczego więcej. Chcą po prostu, żeby ich zostawiono w spokoju.
Putin jest dyktatorem – to nieprawda. Choć jego decyzje mogą wydawać się zachodnim odbiorcom nazbyt „autorytarne”, na jego decyzje wpływa wiele wpływów rządowych i komercyjnych. Co więcej, wybory w Rosji zostały zweryfikowane przez uznanych obserwatorów międzynarodowych.
Naród rosyjski obali „reżim Putina” – nie, po pierwsze, rząd nie jest „reżimem”. Kraj JEST rządzony za zgodą obywateli. Tak, ludzie są już zmęczeni konsekwencjami konfliktu. Tak, ludzie nie są nieświadomi zniszczeń i druzgocących strat w ludziach. Ponadto są zirytowani bardzo osobistymi problemami, takimi jak blokowanie lub ograniczanie systemów komunikacyjnych, inflacja, niskie pensje, niskie emerytury i wysokie stopy procentowe. Te problemy wpływają na codzienne życie i wywołują frustrację – ale nie są działalnością wywrotową.
Rosjanie to banda pijaków – nieprawda. Ogólnie rzecz biorąc, spożycie alkoholu w Rosji na mieszkańca drastycznie spadło. Stereotyp pijaka popijającego wódkę w kinie to dziś rzadkość.
Rosjanie nigdy się nie uśmiechają – Błąd. W przeciwieństwie do Amerykanów, którzy często uśmiechają się do nieznajomych, Rosjanie mają wspólną cechę, która jest widoczna również w innych kulturach. Zazwyczaj nie uśmiechają się do każdego. Jednak gdy już się ich przedstawi lub do nich podejdzie, są bardzo przyjaźni – i się uśmiechają!
Rosjanie są pesymistami – nieprawda. Oczywiście, jak wszędzie, zawsze znajdą się tacy. Przejdź się naszym deptakiem, a zobaczysz śmiejące się dzieci jeżdżące na hulajnogach, uśmiechnięte matki i córki rozmawiające, czułe pary spacerujące trzymające się za ręce, emerytów siedzących na ławkach i wspominających, a także małe grupki podziwiające ulicznych artystów. To nie są osoby z depresją.
Rosjanie są zdystansowani i zimni – nieprawda. Po raz kolejny, to normalni ludzie, a niektórzy tacy właśnie są. Jednak jako przyjaciele są niezwykle gościnni, pomocni i godni zaufania.
Rosja jest bardzo biurokratyczna – i jest w tym ziarno prawdy. Każdy, kto przeczytał książkę lub obejrzał film „Autostopem przez Galaktykę”, pamięta, jak biurokratyczni byli vogońscy urzędnicy. Choć ludzcy administratorzy tutaj zdecydowanie się do nich nie zaliczają, wszystkie wymagane formularze muszą być przedstawione na żądanie, każda kropka nad „i” i każde „t” muszą być przekreślone. Nawet drobne błędy skutkują odrzuceniem. Wszystkie zagraniczne dokumenty muszą być apostille, przetłumaczone i poświadczone notarialnie. Następnie zostaną opatrzone datą, ostemplowane i podpisane – czasami w trzech egzemplarzach. Dlaczego? Nie mam pojęcia.
Rosyjski to trudny język – to prawda. Język jest bardzo wymagający. Jest bardzo skomplikowany nawet dla Rosjan. Najczęściej powtarzam zdanie: „Извините, Я американец. Я очень плохо говорю по-русски”. Czyli: „Przepraszam. Jestem Amerykaninem. Mówię bardzo słabo (słabo) po rosyjsku”. Na co zazwyczaj otrzymuję uśmiechy i chichoty z propozycją pomocy w zrozumieniu.
Na koniec – jest takie powiedzenie, które podchwyciłem w Afryce: „Nie wiedzieć jest źle. Nie chcieć wiedzieć jest gorzej”. Ci z nas, którzy odwiedzają blogi Larry’ego, podobnie jak inni, tacy jak Andrei Martyanov, Stanislav Krapivnik i Daniel Davis, „chcą wiedzieć”. Nie oczekujemy od nich nieomylności. Jednak świetnie sobie radzą, pomagając nam być na bieżąco. Jeśli naprawdę chcesz dowiedzieć się więcej o Rosji, odwiedź nas i dowiedz się więcej. Nie będziesz zawiedziony.
Na takie pytanie, postawione na najwyższym poziomie ogólności można odpowiedzieć: Zmienia wszystko. Ale to niewiele wyjaśnia. Czym jest AI, Artificial Intelligence, Sztuczna Inteligencja? Jest to zdolność komputerów, o gigantycznej pamięci, do naśladowania ludzkiego myślenia i kreatywności w tworzeniu odpowiedzi na zadane pytanie i polecenie. Wykorzystuje przy tym ona, na zasadzie logicznych algorytmów, wszelkie zasoby wiedzy zgromadzone na dany temat. Odpowiada w każdym języku, adekwatnie do języka zadanego pytania, czy postawienia problemu. AI potrafi w minutę odpowiedzieć na skomplikowane pytanie, albo wyemitować długi, skomplikowany i merytorycznie wartościowy tekst. Dla przykładu, w odpowiedzi na postawione zadanie, potrafi błyskawicznie napisać długą pracę, taką jak praca magisterska, czy doktorska.
W której dziedzinie życia Sztuczna Inteligencja powoduje największe zmiany? Wydaje się, że w edukacji. W całym cywilizowanym świecie prowadzona jest dyskusja na temat koniecznych zmian w systemie edukacji. W sposobie nauczania i uczenia. W obliczu galopującego upowszechnienia wiedzy generowanej przez Sztuczną Inteligencję konieczne są zmiany celów kształcenia, ukierunkowanie nauczania na twórcze, samodzielne myślenie, krytycyzm w przyswajaniu informacji i umiejętność dokonywania wartościowych selekcji treści. Niezbędne są również zmiany w przyjętych metodach nauczania i wyborze wartościowych treści.
Wiele krajów dokonuje reform swoich systemów edukacyjnych idących we wskazanych kierunkach. Liderem w tej dziedzinie jest Singapur. W związku z pojawieniem się AI zreformowano tam system edukacji, począwszy od szkoły podstawowej, aż do kształcenia uniwersyteckiego. Uznano, że tradycyjny system klasowo-lekcyjny i bazowanie na nauczaniu opartym na zapamiętywaniu treści, nie przystaje do wymagań i oczekiwań współczesnego świata. Singapurski system edukacji jest słusznie uznawany za jeden z najlepszych na świecie. Mają oni w tej dziedzinie znakomite doświadczenia i bogatą tradycję reformowania edukacji w oparciu o aktualne potrzeby rzeczywistości. Słynny, genialny przywódca Singapuru, premier Lee Kuan Yew, w 1965 roku, gdy ten kraj wybił się na niepodległość, zreformował system edukacji zwiększając nakłady na tę dziedzinę życia publicznego czterdzieści sześć razy i jednocześnie bardzo znacząco podnosząc pensję nauczycielskie, przy zasadniczym zwiększeniu wymagań formalnych stawianych tej grupie zawodowej. Na efekty tego poczynania nie trzeba było długo czekać. Singapur ma znakomite szkoły kształcące wybitnych specjalistów w wielu dziedzinach, a ich Uniwersytet Narodowy jest w rankingu szkół wyższych, ósmy na świecie.
A co dzieje się w naszym, polskim systemie oświatowym w związku z wyzwaniami stawianymi przez Sztuczną Inteligencję? Otóż, nie dzieję się nic. Tak jakby rządzący naszą edukacją nie dostrzegali tego problemu. Złośliwcy twierdzą, że pani minister Nowacka, która czytając z kartki, „przejęzyczyła się” mówiąc, że to Polacy wybudowali na swoim terenie obozy koncentracyjne, w czasie drugiej wojny światowej, sama posługuje się specyficzną, własną „sztuczną inteligencją”.
Ale nie pora na żarty. Sprawa jest bardzo poważna. Kierująca polskim Ministerstwem Edukacji Narodowej nie potrafi dostrzegać kardynalnych wyzwań współczesnej edukacji i skutecznie na nie odpowiadać. W zamian za to zajmuje się kwestiami ideologicznymi. Chce na siłę, obligatoryjnie, wprowadzać do polskich szkół przedmiot o nazwie wychowanie zdrowotne. Pod tą ładną nazwą kryje się koncepcja deprawacji i demoralizacji dzieci i młodzieży poprzez wprowadzanie treści zachęcających do podejmowania przedwczesnych i nieodpowiedzialnych zachowań seksualnych. Dotychczas przedmiot ten był nieobowiązkowy, do wyboru. I odrzuciło go 80% uczniów. Większość rodziców, nauczycieli i pedagogów, praktyków realizujących wartościowe programy wychowawcze, skrytykowała ten przedmiot i jego program. Doktor Szymon Grzelak, wybitny terapeuta i twórca programów profilaktycznych, merytorycznie, spokojnie i jednoznacznie uznał ten ministerialny przedmiot za nieodpowiedni i groźny dla wychowania młodych ludzi. Wręcz za demoralizujący. Niestety, te opinie i druzgocąco krytyczne oceny nie zostały wzięte pod uwagę przez panią minister o lewicowych poglądach.
Właśnie, lewica i jej poglądy. Tu leży przysłowiowy „Azorek” pogrzebany. Ugrupowanie to, mające śladowe poparcie w społeczeństwie, zaledwie rzędu kilku procent, odpowiada za polską edukację. To jest piramidalny absurd i nieodpowiedzialność rządzących. W krajach dobrze zarządzanych o dojrzałej demokracji, system edukacji jest funkcją poglądów i postaw obywateli, rodziców dziatwy szkolnej.
We współczesnej Polsce jest, niestety, inaczej. Władza nie liczy się z poglądami i wartościami wyznawanymi przez obywateli. A przecież minister i ministrant mają ten sam źródłosłów: To są słudzy. Jak zatem jest możliwe, że partia SLD, która ma poglądy i program jednoznacznie i zdecydowanie odrzucany przez zdecydowaną większość społeczeństwa polskiego odpowiada za jedną z najważniejszych dziedzin życia społecznego jaką jest edukacja? Czy SLD może zatem służyć narodowi polskiemu i realizować jego aspiracje? Ewidentnie nie może. Najwyższa więc pora aby zmienić ten stan rzeczy i postawić na czele Ministerstwa Edukacji Narodowej ludzi, którzy dostrzegają i rozumieją znaki czasu i potrafią realizować aspiracje edukacyjne Polaków.
Sztuczna inteligencja ma jednak poważne skutki uboczne. Po pierwsze zmienia rynek pracy.. Niepotrzebni stają się ludzie na niższych stanowiskach urzędniczych. Będą oni nieuchronnymi ofiarami postępu.
Sztuczne ułatwienia likwidują naturalne umiejętności i zdolności. Większość Warszawiaków nie trafia obecnie nigdzie, w swoim własnym mieście, bez GPS. Wygoda związana z GPS niszczy ich orientacje przestrzenną. Sztuczna Inteligencja zwalnia natomiast od myślenia. Młodzież nagminnie prosi AI o rozwiązania zadań i pisanie rozprawek.
Debaty na temat służby zdrowia, którą od czasu gdy „obaliliśmy komunizm” politycy III RP reformują, uzdrawiają i ciągle niczym dobrzy wujkowie hojnie do niej „dosypują”, sprawiają, że trudno oprzeć się skojarzeniom literackim i filmowym (tytuł tego tekstu to także tytuł głośnego filmu, w którym elity odwracają uwagę mas od nadchodzącej katastrofy, by po cichu szykować dla siebie możliwość jej bezpiecznego przeżycia) z bardzo różnych epok, co dowodzi, że ustroje się zmieniają, ale natura ludzka trwa w najlepsze, lub w najgorsze.
Wraz z ujawnianiem kolejnych pięter patologicznych zachowań i kryjących realne interesy prawem zadekretowanych absurdów, pierwsze co przychodzi na myśl to to, że „jeden tam tylko jest porządny człowiek: prokurator; ale i ten, prawdę mówiąc, świnia.” Błąd systemu jakim są jawne oświadczenia majątkowe radnych sprawił, że w zabezpieczonych przed podsłuchem gabinetach mają miejsce nerwowe kalkulacje kogo opinii publicznej i wyborcom wydać na pożarcie, jaką opowieść (zwaną modnie narracją) skonstruować żeby była w miarę wiarygodna, a nikomu naprawdę winnemu i ważnemu nie szkodziła. Trwa przerzucanie się winami poszczególnych frakcji rządzącego partiopolu. Jedni przyłapani na siedzeniu na SOR w wygodnych fotelach zamiast na plastikowych krzesełkach mających zniechęcić lud do nachalnego zawracania głowy służbie zdrowia, wypominają drugiej frakcji przypadek ichniej Marszałek Sejmu, która traktowała Oddział Intensywnej Opieki Medycznej niczym windę w Pałacu Kultury zajmowaną przez PRLowskiego dygnitarza, w genialnym „Polaków portrecie własnym” jaki stworzył Stanisław Bareja.
Mnożące się w grafikach i sprawozdaniach godziny pozwalające czerpać nieuzasadnione korzyści doktorowi K. i co bardziej obrotnym następcom Pawła Iwanowicza Cziczikowa, to wypisz wymaluj współczesne „martwe dusze”. W reakcji na żądania oburzonego ludu „lecą głowy”, w rzeczywistości wraz z ciałami przesuwane są po cichu i chwilowo na mniej eksponowane stanowiska, by za czas jakiś znowu dać o sobie znać w równie zadziwiających okolicznościach. Mnożą się kontrole, co do których jedno jest pewne, służą uspokojeniu oburzonych, minimalizacji strat po stronie bezpośrednio uwikłanych, a wszystko do czasu gdy jak oświadczył z aprobatą jeden z wytrawnych polityków III RP: „kolejna afera przykryje obecną aferę”.
Prawdziwe problemy i prawdziwi ich beneficjenci pozostają jak zwykle w cieniu. I tak tylko gdzieniegdzie przebija się informacja, że poprzednia minister chciała doprowadzić do zwiększenia liczby lekarzy i dlatego musiała odejść, bo skróciłoby to kolejki do specjalistów, zmieniłaby się także ich pozycja negocjacyjna wobec szpitali, NFZ i zapotrzebowanie na prywatne konsultacje. To, że bezpłatne studia mogłyby być połączone z obowiązkiem albo spłaty albo ich odpracowania w publicznej służbie zdrowia także nie jest szerzej rozpatrywane. Nikt nie zastanawia się i nie bada kto przeforsował w NFZ, a być może w Sejmie i w innych instytucjach przepisy i metody sprawozdawczości, które sprawiały, że rekordowe niczym w czasach legendarnych pięciolatek godziny pracy doktora K. ginęły anonimowo w bezosobowym, a więc za nic nie odpowiadającym „systemie”, w którym tabele nie rzucających się w oczy laika cyfr umożliwiały krycie interesów całej wpływowej grupy zawodowej.
A wszystko to w erze powszechnej inwigilacji, która pozwoliła ministrowi Niedzielskiemu w oka mgnieniu sprawdzić jakie leki zażywa medyk z którym był w sporze. Czy w NFZ pracowali ludzie mało inteligentni, czy też takich udawali, bo ich pensja i inne frukta zależały od tego żeby nie rozumieli rzeczy oczywistych? Jednak największym nieobecnym w aferze są samorządy, medyczna profesura i Izby Lekarskie, które powinny z założenia najlepiej wiedzieć co się dzieje w mitycznym „systemie”, a także z etyką jego beneficjentów do których ich członkowie sami należeli. Przecież we wstępie do Kodeksu Etyki Lekarskiej lekarze przyrzekają: „według najlepszej mej wiedzy przeciwdziałać cierpieniu i zapobiegać chorobom, a chorym nieść pomoc bez żadnych różnic, takich jak: rasa, religia, narodowość, poglądy polityczne, stan majątkowy i inne, mając na celu wyłącznie ich dobro i okazując im należny szacunek”.
Tymczasem Izby Lekarskie nadal w myśl zasady ani kroku w tył, bo jak się sprawa zacznie sypać, to może uruchomić lawinę, zajmują się prześladowaniem tych nielicznych lekarzy, którzy w czasach „walki z groźnym wirusem” mówili że dwa plus dwa równa się cztery i zgodnie z tym leczyli lub ratowali życie. Trwa też intensywny lobbing na rzecz wzmocnienia monopolu Big Pharmy, utrzymania medycznej omerty zwanej przewrotnie „walką z dezinformacją” oraz eliminacji konkurencji w postaci naturopatii, zielarstwa i wszystkich metod pozwalających leczyć się tanio i przede wszystkim poza kontrolą, bo chociaż gdy dzwonimy do rejonowej przychodni, to pyta się nas o zgodę na nagrywanie, to tajemnica lekarska stała się w ostatnich latach fikcją ze znamionami szyderstwa.
O tym wszystkim milczą także zajęci „dialogiem z judaizmem” hierarchowie polskiego Kościoła katolickiego. Będące pięknym i funkcjonalnym elementem polskiej kultury materialnej piece nazwano kopciuchami, dla tego co faktycznie powinno się nazywać lex Big Pharma upowszechniono nazwę lex szarlatan. Polska jest również liderem w ilości przymusowych szczepień, z których żadne nie zostało sprawdzone długofalowym (podłużnym) badaniem z użyciem placebo. Nie prowadzi się, a przynajmniej nie prezentuje jakichkolwiek badań porównujących ogólny stan zdrowia szczepionych i nieszczepionych na „groźnego wirusa”.
Niektóre leki dostępne w aptekach w krajach naszych sąsiadów są w Polsce tylko na receptę lub nie ma ich w ogóle. Plagą są pochopnie ordynowane i dobrze wyceniane często przynoszące więcej szkody niż pożytku zabiegi i inwazyjne procedury diagnostyczne ukryte pod rozciągniętym na nie terminem profilaktyki. Nieszczęsny dr K. uczył się postępowania z chorymi wirtualnie, i dlatego wielu absolwentów medycyny nie umie wykonać potrzebnych i często koniecznych np. w nagłych przypadkach zagrożenia życia rutynowych zabiegów. Zgłaszanie nieprawidłowości, błędów medycznych czy powikłań po szczepieniach jest obudowane tak skomplikowanymi kafkowskimi procedurami, że lekarze, którzy pomylili się w wyborze zawodu mogą czuć się zawsze bezkarni, ważne tylko by nie „szerzyli poglądów sprzecznych z aktualnym stanem wiedzy”. Jej fluktuacje przypominają do złudzenia to co dzieje się z aktualną wiedzą i narracją klasy politycznej w sprawie relacji z Ukrainą.
To wszystko w czasie gdy w USA wychodzą na jaw kolejne fakty i przestępstwa jakich dopuścił się tamtejszy, a więc i światowy establishment medyczny we współpracy z tamtejszymi – a jakże; „służbami”. Po potwierdzeniu przez Tulsi Gabbard prac nad tworzeniem sztucznie wzmocnionych wirusów czekają nas teraz przesłuchania pod przysięgą odpowiedzialnego za medyczne eksperymenty i być może wyprodukowanie wirusa c-19 dr Anthony Fauciego.
W Polsce od samego początku mówił o tym nieodżałowany lekarz epidemiolog, a przede wszystkim człowiek uczciwy i odważny jakim był przedwcześnie zmarły dr Zbigniew Hałat. Zamiast tego będziemy się jednak zajmować salonikiem dla vipów, tak jak w sprawie wykorzystania KPO interesował nas ekspres do kawy, a nie setki milionów wydawane na dewastujące krajobraz i przyrodę wiatraki.
Po raz kolejny okazuje się, że w dyscyplinie zamiatania istoty problemów pod upstrzony nieistotnymi detalami dywan sentymentalizmu lub moralnego oburzenia jesteśmy mistrzami. Różni nas to in minus od Mikołaja I, który po obejrzeniu Rewizora miał powiedzieć: „Dostało się wszystkim, a najbardziej ze wszystkich mnie”. W Polsce nie dostanie się „nikomu”, bo nikt za nic nie czuje się odpowiedzialny i dlatego o takim kraju obcy mogą pisać „nigdzie” i stosownie do tego nas traktować.
Budżet się nie domyka, ale rząd-nierząd ma to w… głębokim poważaniu. Unia Europejska mogłaby to zauważyć, ale dopiero gdyby Polakom zamarzył się własny rząd. Na razie spoko, bo ten rząd się wyżywi, jak mawiał niewysoki, ale wielkouchy klasyk systemu.
Wystarczy każdego Polaka obwinić o cokolwiek i nałożyć grzywnę, od której będą naliczane codzienne odsetki za zwłokę. Taki dług dla większości obywateli naszego kraju będzie nie do spłacenia. Europejczycy polskiego pochodzenia będą oczywiście zwolnieni z takiej powinności. Miejmy na uwadze, że w każdej chwili tak może zadziałać prawo, jak Tusk je chce rozumieć.
Co bym zrobił, gdybym był wrogiem Polski? Takie pytanie zadał sobie i na nie odpowiedział 100 lat temu Roman Dmowski. To co on rozważał teoretycznie, ekipa Tuska wprowadza w życie. Czy jest to coś nowego, czy też powinniśmy przywyknąć do braku własnego państwa? Jeden rozbiór więcej, co to za różnica? Potem będą oczywiście powstania i zrywy narodowe, aby naprawić głupotę i popełnione, albo wymuszone przez zdrajców Polski błędy.
Drugie dno ‒ Dlaczego tylko drugie? – spytała Małgorzata. – W bezdennej demokracji, jak sama nazwa wskazuje, żadnego dna nie ma.‒ Ale nie wiadomo jak Donald je rozumie – powiedział DUCH CZASU. ‒ Jest więcej słów zaczynających się na literę d, których Donald zdaje się nie rozumieć. ‒ Na przykład? ‒ Detoksykacja kraju z drani i durni. ‒ Jeśli dra nie i Dur nie, to co pozostaje? ‒ Niezawodny Covid. ‒ Myślisz, że jeszcze zadziała?
***
Na koniec przesyłam projekt okładki książki, którą zamierzam wydać. Proszę o opinię czy się Państwu podoba.
W Sudanie trwa ogromny kryzys humanitarny. Niektórzy określają go jako najpoważniejszy kryzys humanitarny ostatnich czasów. Najbardziej dotkliwym przejawem tego kryzysu jest masowy głód. 825 000 dzieci stoi w obliczu skrajnego, ostrego głodu.
Rządy niewiele zrobiły, aby złagodzić kryzys. Ludzie wkroczyli do akcji, aby pomóc. Powstały kuchnie społeczne. Pielęgniarki, nauczyciele i sąsiedzi są na czele tych działań.
Sudańskie Siły Zbrojne (SAF) zestrzeliły bezzałogowy statek powietrzny bojowy (UCAV) obsługiwany przez wspierane przez Zjednoczone Emiraty Arabskie Siły Szybkiego Reagowania (RSF) nad miastem El-Obeid w stanie Północny Kordofan w Sudanie. Źródło: Telegram 25.06.2026 r. 15:39.
Sudan ma strategiczne położenie po afrykańskiej stronie Morza Czerwonego, gdzie przepływa jak dotąd niezakłócenie drugi po Cieśninie Hormus największy na świecie szlak transportu produktów naftowych.
Zgodnie z wynikami śledztwa przywódcy sudańskiej RSF zgromadzili w Dubaju luksusowe aktywa warte miliony, korzystając ze wsparcia Zjednoczonych Emiratów Arabskich.
Jestem przekonany, że warto uświadamiać ludzi, komu potrzebna jest wojna. Zanim rzucisz się do boju, by pomścić zabitego przez „wroga” twojego przyjaciela, zastanów się nad tym, kto robi kokosy na wojnie wyniszczającej takich ludzi jak ty i tych, których chcesz uśmiercić.
Osoby, które uciekły z obozu dla przesiedleńców wewnętrznych Zamzam po tym, jak znalazł się on pod kontrolą RSF, odpoczywają w prowizorycznym obozowisku na otwartym polu w pobliżu miasta Tawila, w ogarniętym wojną regionie Darfuru na zachodzie Sudanu, 13 kwietnia 2025 r. AFP/via Getty Images
Z telewizji dociera jedynie wygodne brzmienie ciszy.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Podczas gdy Wielka Brytania i Ukraina popychają Niemcy do przygotowań do wojny przeciwko Rosji, obserwujemy upadek zjednoczonych Niemiec. Kraj jest głęboko podzielony na dwa oddzielne narody. Jego osobowość jest obecnie pod znakiem zapytania. Rozpad Niemiec federalnych od teraz jest nieunikniony. Tymczasem pokój, zawarty pomiędzy Waszyngtonem i Moskwą, doprowadzi do przystąpienia części Ukrainy i Naddniestrza do Rosji. Natomiast odstąpienie Unii Europejskiej od jej wartości doprowadzi do jej końca.
Michał Fiodor i Borys Pistorius, ministrowie obrony Ukrainy i Niemiec, podpisują porozumienie w sprawie produkcji samolotów bezzałogowych. Władimir Żeleńskiego, niewybrany prezydent Ukrainy, i Friedrich Merz, kanclerz Niemiec, są usatysfakcjonowani zjawiskiem konwergencji w swoich branżach przemysłu wojskowego.
==================================
Nawet jeśli nie jesteśmy tego świadomi, porażka administracji Зеленского na Ukrainie powinno spowodować rozpad Mołdawii, Niemiec i Unii Europejskiej. To hipoteza robocza Rosji, Chin i USA. Jednak zupełnie nie przygotowani, a nasi politycy i media w tej chwili nawet nie zadawali sobie to pytanie.
Wschodni Europejczycy. Rozpad dwóch Niemiec
– Nie wiedzieliśmy, że zjednoczenie Niemiec, do którego dążyliśmy prezydenta Helmut Kohl i Francois Mitterrand, zostało dokonane w naruszeniem prawa międzynarodowego: nigdy nie przeprowadzono konsultacji z narodem Niemieckiej Republiki Demokratycznej (NRD). Przyjęliśmy to, bo czuł, że to ma jakiś sens, bo za 14 miesięcy odpowiedzialna za propagandę komunistyczną młodzieży NRD Angela Merkel została ministrem ds. młodzieży z NIEMIEC od chrześcijańskich demokratów
Ale sposób osobisty tego działacza politycznego absolutnie nie odzwierciedla jego ludu. Postrzegamy tylko punktu widzenia Zachodu (62 mln mieszkańców podczas łączenia), a nie punkt widzenia Wschodu (16 milionów mieszkańców, w tym samym czasie). Przemysł Wschodu była plądrowana na rzecz Zachodu. Bezrobocie tam dzisiaj osiągnęła 7,5%, podczas gdy na Zachodzie wynosi ona zaledwie 5,7%. Średnia płaca wynosi 3973 euro brutto na Wschodzie i 4810 euro brutto na zachodzie. Produkt krajowy brutto (PKB) na mieszkańca średnio osiąga 37 711 euro w pięciu Wschodnich ziemiach w porównaniu z 54 162 euro w zachodnich ziemiach. W ostatnich wyborach parlamentarnych dwa kraje stoją twarzą w twarz: wschodnie Niemcy, tworzący sowiecką okupacją, zdecydowaną większością głosowało za „Alternatywa dla Niemiec” (AfD, podczas gdy mieszkańcy Zachodu, tworzący amerykańską okupacją i przetworzone nimi przez nazistów, głosowało za chrześcijańskimi demokratami i socjaldemokratami. W rzeczywistości w Niemczech istnieje nie jedna, a dwie partie polityczne.
Dziś Niemcami zarządza jej najliczniejszy składnik, zachodni, który próbuje zakazać politycznej ekspresji swojego wschodniego składnika. 2 maja 2025 roku partia polityczna „Alternatywa dla Niemiec” (AfD) została uznana za „prawicową ekstremistyczną” organizację, co potwierdził Urząd Ochrony Konstytucji. Jednak ta formacja polityczna jest tylko reakcją na projekt europejskiej konfederacji, mająca swe korzenie w Neuordnung Europas (nowy porządek europejski), zaprojektowany przez Waltera Hallsteina dla kanclerza Adolfa Hitlera przed tym, jak został pierwszym sekretarzem generalnym CECA (przyszła EWG i Unia Europejska). Dokładnie tak samo w Monachium Urząd Ochrony Konstytucji, który w 1950 roku zajmował się recyklingiem pracowników policji gestapo, nadzoruje represje w stosunku do dziennikarzy i myślicieli, które mogą zmienić poglądy Niemców.
Chociaż wiemy o okropnościach organów bezpieczeństwa państwowego (Stasi) w Niemczech Wschodnich, ignorujemy okropności, które działy się w Niemczech Zachodnich wobec komunistów i homoseksualistów (sic! Uwaga tłumacza: autor jest zadeklarowanym homoseksualistą …). Jednak to była ponura rzeczywistość.
Obecne wspólne Niemcy są pod rządami małej grupy dzieci nazistów, którzy po wojnie współpracował z anglosaksońskim okupantem. Sam kanclerz Friedrich Merz – wnuk nazistowskiego dostojnika od którego przejął anty-słowiańskie przesłanki. Nie ma on problemów ze współpracą z ukraińskimi „integralnymi nacjonalistami”, którzy nazywają siebie potomkami wikingów Waregów, a przede wszystkim nie Słowian. Jeśli niemiecka tradycja chciała współpracować z Rosjanami (stąd podział 1054 roku, oddzielenie Świętego Rzymsko-Niemieckiego imperium od Konstantynopola, czyli przez sto lat po tym, jak Ukraina i Rosja nawróciły się na chrześcijaństwo), tylko naziści mieli na celu prześladowanie i zniszczenie wszystkich Słowian, przechwytywanie ich ziem (w celu uzyskania Lebensraum, czyli przestrzeni życiowej dla Niemców).
Jak by nie było, zjednoczone Niemcy nie podjęły najmniejszego wysiłku wobec nazyfikacji Ukrainy od czasu uzyskania niepodległości w 1991 roku i do zamachu stanu na Euromajdanie w 2014 roku. Niemcy starają się ignorować setki pomników wzniesionych na Ukrainie ku upamiętnieniu nazistów i ich współpracowników. Niemcy ignorują plan administracji Zelenskiego budowy Panteonu ukraińskiej chwały i – w przeciwieństwie do Memoriału Yad Vashem – odmówiły skomentowania narodowej ekshumacji zbrodniarza przeciwko ludzkości Andrzeja Melnyka 25 maja 2026 roku.
Podział Mołdawii i Naddniestrza
Po rozpadzie Związku Radzieckiego, Naddniestrze ogłosiło niepodległość 2 września 1990 roku. Jest to niewielka dolina wzdłuż Dniestru ze wspaniałym mikroklimatem, z którego Sowieci zrobili naukowe miasteczko. Prawie rok później, 27 sierpnia 1991 roku, Mołdawia również proklamowała swoją niepodległość. Okazało się jednak, że te dwa państwa do tego momentu stanowiły tylko jeden region – Мołdawską Radziecką Socjalistyczną Republikę. Jednak 28 lutego 1992 roku Stany Zjednoczone wprowadziły osiem niezależnych republik radzieckich w skład Organizacji Narodów Zjednoczonych, w tym Моłdawię. Ale nie Naddniestrza, które w oczach ONZ jest tylko częścią Mołdawii. Zaraz po tym CIA próbowała wciągnąć Naddniestrzu w wojnę, o której zapomnieliśmy.
Armia
Od tego czasu Mołdawia i Naddniestrze rozwijały się oddzielnie. Wszystko staje się jeszcze bardziej skomplikowane, ponieważ Naddniestrze wciąż pozostaje radzieckim, realizując marzenie Michała Gorbaczowa o pojednaniu komunizmu i demokracji. Jednak to marzenie jest niedoskonałe i nie udało się rozwiązać problemu mafii, jak to zrobiła Rosja Władimira Putina.
Naddniestrze, które od czasu uzyskania niepodległości mieści rosyjski arsenał, a po wojnie 1992 roku rosyjskie siły pokojowe, otrzymuje rosyjski gaz za darmo, ponieważ kontroluje skrzyżowanie kilku rosyjskich gazociągów w kierunku Europy Wschodniej, Środkowej i Zachodniej.
Począwszy od 2019 roku kompleks wojskowo-przemysłowy USA walczył o osłabienie Rosji, angażując ją w konflikty na Ukrainie i w Naddniestrzu. W 2005 roku Angela Merkel – wówczas zajmująca stanowisko kanclerza federalnego – stała się doradcą Ursuli von der Layen. Obie kobiety działają aktywnie w kierunku tworzenia Misji Unii Europejskiej w sprawie udzielania granicznej pomocy Mołdawii i Ukrainie (EUBAM). Ten europejski organ będzie otaczać Naddniestrze granicą z Mołdawią i Ukrainą, choć żadne z tych państw nie jest członkiem Unii Europejskiej.
Porozumienie osiągnięte między prezydentami Donaldem Тrumpem i Władimirem Putinem w Anchorage 15 sierpnia 2025 roku przewiduje uznanie Donbasu i Noworosji jako należących do Rosji. Oznacza to, że Odessa nie zostanie wyzwolona siłą, a zaanektowana przez umowy pokojowe. Jednak Odessa graniczy z Naddniestrzem. Dwa tygodnie temu prezydent Putin nadał obywatelstwo rosyjskie wszystkim obywatelom Naddniestrza, składającym taki wniosek. W ten sposób, Naddniestrze będzie rosyjskie w wyniku wojny na Ukrainie, wysadzając Mołdawię. Jego populacja już dwa razy dała temu wyraz
Władza wykonawcza
============================================
Rozpad Unii Europejskiej
Jedność Unii Europejskiej wydaje się nie podlegać wątpliwości. Jednak Wielka Brytania przystąpiło do niej w 1973 roku i wyszło z niej w 2020 roku. W 2005 roku wyborcy Francji i Holandii odrzucili referendum w sprawie Europejskiej konstytucji. Nie zostali wysłuchani, ponieważ UE oddaliła się od swoich „wartości demokratycznych”. W 2013 roku Europejska trójka (czyli w tym czasie Niemcy, Francja i Wielka Brytania) narzuciła Cypryjczykom bezpośrednie konfiskaty depozytów bankowych od kwoty ponad 100 000 euro, Unia Europejska jeszcze bardziej oddaliła się od swoich „demokratycznych i liberalnych wartości”. W 2024 roku Komisja Europejska potajemnie ingerowała w wybory prezydenckie w Rumunii, kończąc definitywnie ze swoimi „wartościami”. Dziś państwa członkowskie UE, z wyjątkiem Słowenii i Węgier, stawiają pod znakiem zapytania funkcjonowanie jednogłośne Rady Europejskiej.
Tymczasem Wielka Brytania, która nie jest częścią Unii Europejskiej, tworzy nowy sojusz wojskowy – „Północna Piechota Morska”. W skład tych nowych sił wchodzą armie Danii, Estonii, Finlandii, Islandii, Litwy, Łotwy, Holandii, Norwegii i Szwecji. Wkrótce do niej również powinny wejść wojska niemieckie, polskie i tureckie; lub – być może – nawet francuskie, ale przetargi pomiędzy Londynem i Paryżem z 2025 roku nie są już aktualne. Wygląda na to, że Północna Piechota Morska powinna zastąpić NATO, jak tylko Stany Zjednoczone opuszczą sojusz Atlantycki, w połowie 2027 roku, według polecenia prezydenta Trumpa.
Jednak ten związek jest niezgodny z istnieniem Unii Europejskiej, co jest jedną z konsekwencji tajnych postanowień Planu Marshalla (1948 roku).
Widzimy, że ponowna militaryzacja Niemiec jest finansowana zarówno przez Unię Europejską, jak i Zjednoczone Królestwo. To ostatnie w 1930 roku finansowało modernizację Niemiec przeciwko ZSSR. Wskutek porozumień monachijskich (29-30 września 1938) ZSRR, przekonany o tym, że będzie następną ofiarą III Rzeszy, zawarł niemiecko-radziecką umowę (23 sierpnia 1939), a Berlin zwrócił się przeciwko Londynowi.
[hi, hi.. Nic o tajnym załączniku Ribbentrop- Mołotow. – o podziale Polski.. md]
Dostrzegam pewne podobieństwo w dążeniu do samounicestwienia pomiędzy Izraelem i krajami Europy. Nie mam tu na myśli ludobójstwa. Ta epoka minęła przynajmniej dla Europy wraz z zakończeniem drugiej wojny światowej. Także ludobójstwo w formie szprycy antykowidowej, nie było praktycznie ograniczone do jakiegoś kraju, czy kontynentu.
Kolejny przerażający atak terrorystyczny ze strony Izraela Izraelski żołnierz wrzuca granat ogłuszający do samochodu, w którym jadą młodzi Palestyńczycy, i zamyka drzwi w momencie wybuchu. Źródło: Telegram 06.07.2026 r. 14:14.
Podobieństwa wynikają moim zdaniem ze stopnia uzależnienia polityki tych krajów od tych samych ciemnych sił, które możemy nazwać globalizmem, głębokim państwem czy plutokracją.
Czym różni się dekadentyzm europejskich podżegaczy do wojny z Rosją od dążenia Izraela do konfliktów zbrojnych nawet pod groźbą utraty jedynego sojusznika? Wojny, której nie można wygrać.
Ponad dwie trzecie głównej broni i amunicji importowanej przez Izrael – bez której nie mógłby on dokonać ludobójstwa na Palestyńczykach, zamienić południowego Libanu w księżycowy krajobraz i zbombardować Iranu, Syrii i Kataru – jest produkowanych i dostarczanych przez USA.
A ponieważ lobby izraelskie przez dekady kontrolowało Kongres, ponieważ jego syjonistyczni sojusznicy kontrolują i nadzorują media, ponieważ jest w stanie wysysać dziesiątki miliardów dolarów amerykańskich podatników, aby utrzymać swoją militarną awanturę, Izrael jest ślepy na własne ograniczenia. Jest gotów wyrządzić krzywdę swoim sojusznikom, w tym USA, służąc sobie.
Globaliści nie pragną, by ktokolwiek wygrał wojnę. Oni chcą samej wojny i najlepiej, by wiecznie trwała. Dlatego właśnie tak trudno jest zakończyć wojnę na Ukrainie i w Zatoce Perskiej. Wystarczy, by rząd przynajmniej jednego państwa był za wojną i prowokował do niej, to o pokoju nie może być mowy.
Wspólną cechą rządów państw europejskich i Izraela jest brak zainteresowania w realizacji polityki dla dobra własnego narodu. Zaprzedani politycy utożsamiają własne dobro z tym, co uważają za wolę swojego – o ile to rzeczywiście ich – narodu.
Służby ratownicze prowadzą akcję, podczas gdy dym i ogień unoszą się w miejscu, gdzie 7 lipca 2026 r. w Damaszku w Syrii, w pobliżu hotelu, w którym miał nocować prezydent Francji Emmanuel Macron, wybuchły ładunki wybuchowe. (Zdjęcie z mediów społecznościowych). Źródło.
Wczoraj w stolicy Syrii Damaszku była próba nieudanego zamachu na prezydenta Francji Macrona. Naturalnie, że wszelkie zamachy nie tylko na polityków należy potępić. W tym przypadku dziwi mnie jednak wybór niedoszłej ofiary. Kto usuwa marionetkę globalistów, na której miejsce czeka w kolejce przynajmniej tuzin równie uległych pacynek? Jedyne wyjaśnienie, jakie mi przychodzi do głowy, jest to, że akcja spowodowana była przez przeciwników junty, która obecnie rządzi Syrią, a Macron był akurat pod ręką. Mógłby to być też zamach zorganizowany przez przeciwników globalizacji, do których przynajmniej po części zaliczam też Trumpa.
Pacyfistą nie jest w żadnym wypadku, ale popsuł już wiele planów globalistom. Jedynie tych planów, które jemu się nie podobały.
Ciekawe co będzie ogłoszone na dzisiejszym szczycie NATO w Turcji? W przyszłym tygodniu zapowiada się burzliwa, zapewne niepubliczna dyskusja Trump – Netanjahu w Waszyngtonie. Czyje argumenty zwyciężą?
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Zbliżają się uroczystości sprowadzenia truchła Stiepana Bandery w celu ponownego pochówku w ukraińskim panteonie narodowym (Ukraiński Panteon Bohaterów to zatwierdzony w czerwcu 2026 roku, przez parlament Ukrainy projekt specjalnego kompleksu memorialnego), który ma służyć jako miejsce spoczynku i czci najwybitniejszych postaci w historii kraju.
Przepisy ukraińskiej ustawy dopuszczają możliwość uhonorowania dowódców Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA), co spotkało się z krytyką ze strony Polski w kontekście historycznej odpowiedzialności za zbrodnię wołyńską.
Wspólna walka?
Koniecznym jest stosowne przygotowanie gości z Polski na ten ponowny uroczysty pochówek Bandery. Ważnym jest zachowanie zasady kulturalnego zachowania, które obowiązują w relacjach z banderowcami. Do tego należy zachować daleko idącą ostrożność w powoływaniu się na tak zwaną wspólną walkę z bolszewikami, tak jak to czyni na Facebooku emerytowany generał dywizji Leon Komornicki: „Wspominałem często w swoich wywiadach, aby w budowaniu relacji polsko- ukraińskich sięgać po bohaterów wspólnej walki z bolszewikami w latach 1919 – 1920”.
Zdrada ryska?
Sojusz Piłsudski–Petlura (znany również jako układ lub umowa warszawska) to zawarte 21 kwietnia 1920 roku porozumienie polityczno-militarne pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Ukraińską Republiką Ludową (URL). Stanowił on próbę stworzenia wspólnego frontu przeciwko bolszewickiej Rosji. Sojusz ten okazał się tragiczny w pełnym słowa tego znaczeniu, o czym napisał ukraiński publicysta Iwan Kedryn-Rudnicki: „Było w dziejach świata wiele wypadków, że sojusznik porzucał sojusznika, układał z wrogiem separatystyczne układy pokojowe, starał się ratować dla siebie maksimum w nowo stworzonej sytuacji. Ale było tak zawsze w razie przegranej. Rozbiór Ukrainy w Rydze pomiędzy Polskę a Rosję nastąpił po wygranej polsko-ukraińskiej w wojnie przeciw Rosji Sowieckiej. Dlatego była to zdrada w klasycznym rozumieniu”. Najważniejsze jest to, że temat tego dramatycznego w skutkach dla Ukraińców, sojuszu z pełnym powodzeniem był wykorzystywany przez nacjonalistów ukraińskich do podburzania społeczeństwa ukraińskiego przeciwko Polakom w Małopolsce Wschodniej, jako uzasadnienie do popełniania mordów na Polakach.
Tragedia petlurowców
Przypomnę, że dla Ukraińców sojusz z Polską zakończył się tragicznie: klęską militarną, utratą szans na własne państwo oraz wygnaniem tysięcy żołnierzy. Na mocy umowy warszawskiej z 1920 roku, Ukraińska Republika Ludowa miała zyskać niepodległość, lecz w wyniku ustaleń traktatu ryskiego w 1921 roku ziemie ukraińskie zostały podzielone między ZSRR a Polskę, jednocześnie strona polska wycofała uznanie dla rządu atamana Siemiona Petlury. Dziesiątki tysięcy żołnierzy armii URL po zakończeniu działań wojennych zostało internowanych w obozach na terenie Polski. Żyli w skrajnie trudnych warunkach, zmagając się z głodem, chorobami i brakiem jakichkolwiek perspektyw. Petlura wraz z rządem URL zmuszony był udać się na emigrację. W 1926 roku został zamordowany w Paryżu przez nasłanego agenta.
Instrumentalnie
Wśród patriotów ukraińskich, którzy nie utożsamiają się z ideologią Bandery i Szuchewycza, powoływanie się na wspólną walkę z okresu międzywojennego XX wieku brzmi jak szyderstwo. Wiem to od moich ukraińskich przyjaciół, którzy pracowali w redakcji „Czas Piku” (odpowiednik polskiej „Polityki”), do którego przed laty przesyłałem moje artykuły, między innymi dotyczące perspektyw przyjęcia Ukrainy do UE. Traktowanie Ukraińców instrumentalnie i niepoważnie jest skrajnym brakiem odpowiedzialności, albowiem wielu z nich jest znakomicie wykształconych i posiadających rzetelną wiedzę historyczną.
Tania krew
Prezydent Andrzej Duda w wywiadzie dla „Washington Post” z sierpnia 2023 roku, podczas rozmowy z publicystą Markiem Thiessenem został zapytany m. in. o to, dlaczego amerykańscy prawicowcy – których część sprzeciwia się pomocy Ukrainie – powinni poprzeć jej walkę. „To bardzo proste. W tej chwili rosyjski imperializm może zostać powstrzymany tanio, bo amerykańscy żołnierze nie giną” – odpowiedział prezydent. Jak dodał, Władimir Putin marzy o odzyskaniu terytorium Imperium Rosyjskiego i musi być powstrzymany teraz, „żeby nie stało się tak jak w I i II wojnie światowej, kiedy amerykańscy żołnierze musieli przelewać krew i poświęcać życie w Europie na rzecz przywrócenia pokoju i wolności światu”. Ergo, według Andrzeja Dudy ukraińska krew jest tania w porównaniu z ceną krwi innych nacji.
Kaczyński nawołuje do wojny
Polscy politycy, poczynając od Jarosława Kaczyńskiego, dawali złudną nadzieję, że Polska wesprze Ukrainę. W marcu 2022 roku Kaczyński zaproponował wprowadzenie misji pokojowej NATO na Ukrainie. „Potrzebna jest misja pokojowa NATO lub szerszego układu międzynarodowego, która będzie w stanie także się obronić i która będzie działała na terenie Ukrainy” – mówił wówczas prezes PiS. „To była propozycja misji pokojowej, oczywiście z udziałem armii amerykańskiej, która miała wkroczyć na tereny, gdzie nie toczyła się wojna, ale później rozwijać się i w ten sposób przekonywać Putina, że jego nadzieja na podbój Ukrainy jest całkowicie bezpodstawna. W ówczesnej sytuacji to by radykalnie poprawiło sytuację strategiczną wojsk ukraińskich” – ocenił prezes PiS.
Wojna zastępcza
Teren Ukrainy, jest miejscem toczącej się wojny zastępczej pomiędzy USA a Rosją. Tak zwanej wojny proxy. Amerykanie, ceniąc krew swoich żołnierzy, posługują się Ukraińcami. Jest taniej, co po kupiecku zauważył ówczesny prezydent RP Andrzej Duda, prywatnie mąż Agaty Kornhauser. W kwietniu 2023 roku z rąk Dudy Wołodymyr Zełenski otrzymał Order Orła Białego. Przyznano mu go w uznaniu za niezłomną postawę w obronie suwerenności Ukrainy po rozpoczęciu rosyjskiej Specjalnej Operacji Wojskowej na Ukrainie, zasługi dla bezpieczeństwa Europy oraz za wkład w zacieśnianie relacji polsko-ukraińskich
Grunt ideologiczny
Żeby mogła nastąpić bratobójcza wojna pomiędzy Rosją a Ukrainą, na Ukrainie musiała być reaktywowana stosowna ideologia, po tak zwanej Rewolucji Godności (zwana też Euromajdanem, były to trwające od listopada 2013 do lutego 2014 roku masowe protesty społeczne na Ukrainie). W lutym 2014 roku do sieci trafiła nielegalnie nagrana rozmowa telefoniczna między Victorią Nuland a ambasadorem USA w Kijowie, Geoffreyem Pyattem. Omawiała w niej ona preferowany skład przyszłego ukraińskiego rządu, rzucając dosadnym komentarzem „Fuck the EU” (wyrażając w ten sposób irytację powolną reakcją Unii Europejskiej na kryzys). Nota bene, Nuland (ówczesna asystent sekretarza stanu USA ds. Europy i Eurazji) była kluczową amerykańską dyplomatką zaangażowaną w wydarzenia na Ukrainie. W ramach wprowadzanej progresywnej „demokratyzacji”, w którą USA zainwestowało ponad 5 miliardów dolarów w celu rozwoju demokracji na Ukrainie (wypowiedź Nuland z grudnia 2013 roku).
Applebaum pochwała nacjonalizmu
Publicystka Anne Applebaumzauważyła, że Ukraina pilnie potrzebuje spajającej naród ideologii, którą definiuje jako „liberalny patriotyzm” lub „pozytywny nacjonalizm”. W jej przekonaniu brak silnego poczucia wspólnoty, lojalności wobec państwa i świadomości, że ojczyzna jest warta walki, był historycznie jej największą słabością. Swoje stanowisko autorka najpełniej wyłożyła w opublikowanym w 2014 roku artykuleNationalism Is Exactly What Ukraine Needs(pol. Nacjonalizm jest dokładnie tym, czego potrzebuje Ukraina). W późniejszych latach, w obliczu nasilających się działań wojennych, historyczka rozwinęła tę myśl. Zauważa, że to właśnie ten nowoczesny, wolnościowy patriotyzm oraz silna tożsamość narodowa Ukraińców są największym zagrożeniem dla imperialnych planów Władimira Putina (Anne Applebaum on Ukraine: One Year into the War). Współczesny ukraiński nacjonalizm niesie na swoich sztandarach tradycje i obyczaje związane z ideologią Bandery i Szuchewycza. Jest to ideologia, która doprowadziła do potwornych zbrodni na Polakach, nie tylko w Małopolsce Wschodniej. Warto zauważyć, że jest to ideologia skrajnie rasistowska, w której immanentną cechą jest nienawiść do Polaków, Rosjan i Żydów, wraz z wezwaniem do fizycznej likwidacji tych nacji.
Groźby Kijowa
W odpowiedzi na decyzję Zełenskiego o nadaniu jednej z ukraińskich jednostek wojskowych nazwy „bohaterów UPA” prezydent RP oraz Kapituła Orderu Orła Białego, podjęli działania zmierzające do odebrania orderu. Prezydent uznał ten krok za przekroczenie progu wrażliwości historycznej i przypomniał, że pamięć o ofiarach zbrodni wołyńskiej wymaga stawiania granic w relacjach polsko-ukraińskich. W czerwcu 2026 roku klaun z Krzywego Rogu przestał być posiadaczem tego odznaczenia. Wkrótce potem Zełenski sam poinformował, że odesłał odznaczenie z powrotem do Polski. W geście solidarności z Wołodymyrem Zełenskim (który odesłał swoje odznaczenie po tym, jak prezydent Karol Nawrocki pozbawił go tego orderu zrzeczenie się najwyższego polskiego odznaczenia – Orderu Orła Białego – ogłosiło trzech byłych prezydentów Ukrainy: Leonid Kuczma (prezydent w latach 1994–2005), Wiktor Juszczenko (prezydent w latach 2005–2010), Petro Poroszenko (prezydent w latach 2014–2019). Wszyscy trzej byli prezydenci podkreślili w swoich oświadczeniach, że decyzja polskich władz jest niesprawiedliwa, a podważanie aktu nadania orderu dla głowy państwa ukraińskiego godzi w cały naród walczący o niepodległość. Oddali je w geście pychy, buty i arogancji. Pogarda, z jaką zwrócił najwyższe polskie odznaczenie klaun z Krzywego Rogu – pianista penisista, prezydentowi Nawrockiemu zobowiązuje do refleksji. W odpowiedzi na odebranie wyróżnienia Zełenskiemu o rezygnacji z innych przyznanych im polskich odznaczeń państwowych poinformowali także: Andrij Sybiha (minister spraw zagranicznych Ukrainy), Andrij Jermak (szef Biura Prezydenta Ukrainy), Ihor Żowkwa (zastępca szefa Biura Prezydenta Ukrainy), Wasyl Bodnar (ambasador Ukrainy w Polsce). Minister spraw zagranicznych Ukrainy wprost zagroził Polsce: „Widzimy znaczny wzrost nastrojów antyukraińskich w Polsce. Jest bardzo dużo napadów na Ukraińców, poniżania ich, przemocy wobec dzieci. To stanowi zagrożenie życia dla Ukraińców. Mamy armię widzimy, jaka jest rola Ukrainy i będziemy tę rolę wypełniać”. Na podstawie analizy dalszych wypowiedzi Andrija Sybihy można wywieść, że mamy wypowiadane wprost groźby, pod adresem Polaki, i że należy spodziewać się prowokacji. Mówi on też o niemieckim wsparciu dla zbanderyzowanej Ukrainy, którego celem jest wspólne osłabienie Polski.
Order „obywatelski”
Po tych wydarzeniach w Polsce pewna grupa ludzi z polskim obywatelstwem, wśród których znajdują się między innymi, takie postacie jak Anne Applebaum, Adam Michnik, Natalia Panczenko, Jarosław Kurski, Seweryn Blumsztajn, Jerzy Borowczak, Agnieszka Holland, Krystyna Janda, Janina Ochojska, Eugeniusz Smolar, Róża Thun, Tomasz Lis i inni (pełna lista) postanowiła nadać Obywatelski Order Przyszłości prezydentowi Zełenskiemu oraz narodowi ukraińskiemu. W trakcie rozmowy z moimi ukraińskimi przyjaciółmi, których poznałem w trakcie współpracy z ukraińskim „Czas Pikiem”,dowiedziałem się, że najbardziej wiarygodni dla współczesnych wyznawców skrajnej nacjonalistycznej ukraińskiej ideologii byliby Volksdeutsche z Polski, przedstawiciele Jüdischer Ordnungsdienst lub ich potomstwo. Wszyscy ci, którzy mogliby wykazać się stosownymi korzeniami. Innymi słowy, właściwym pochodzeniem.
Ćwiczcie rzymski salut
Następna sprawa, którą omówiłem z nimi to prawidłowe wypowiadanie „Sława Ukrainie” (czym w polskim Sejmie wyróżnia się posłanka Klaudia Jachira, należąca do klubu parlamentarnego Koalicji Obywatelskiej) lub w trakcie wizyty polskiego przedstawiciela na Ukrainie, marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty, który wygłosił przemówienie w ukraińskiej Wierchownej Radzie 24 lutego 2026 roku, zakończone słowami „Sława Ukrainie”. Wyjaśnili mi jak goście z polskim obywatelstwem, chcący tym zawołaniem zaimponować Ukraińcom, powinni czynić to poprawnie – donośnie, głośno wypowiadanemu „Sława Ukrainie”, powinien towarzyszyć tak zwany „salut rzymski”. Zalecany na tę okoliczność w instrukcjach przez nacjonalistów ukraińskich. Wcześniej powinni to przed lustrem poćwiczyć! A więc panie, dziewczęta, panowie i chłopcy, początkujący serwiliści i zawodowcy – do dzieła! Przed wyjazdem na Ukrainę znaleźć stosowne kwity, fotografie ze zbiorów rodzinnych, zabrać je w podróż. Koniecznie ćwiczcie przed lustrem „Sława Ukrainie”, przed przybyciem na zaplanowaną uroczystość ponownego pochówku Stiepana Bandery w Ukraińskim Panteonie Narodowym.
Niniejszy poradnik dedykuję wszystkim potrzebującym, nie wykluczając grupy trzymającej władzę, oraz tym, którzy przyznali klaunowi z Krzywego Rogu, słynnemu pianiście-penisiście order medalu, z żelaznego metalu z dębowymi liśćmi.