———————————–
————————————————–
————————
Zawsze wierni nr. 4. Sakry biskupie.
Archiwum autora: Mirosław Dakowski
Milejkowski, Hon, Hoon, Segal, Ben Nitai, Bensyjon, Netanjahu
Syn Netanjahu zmienił nazwisko. Okazuje się, że to „tradycja” rodzinna
14.07.2026 nczas/syn-netanjahu-zmienil-nazwisko-okazuje-sie-ze-to-tradycja-rodzinna
Syn Benjamina Netanjahu, Jair formalnie zmienił swoje nazwisko. Najpewniej wynika to z problemów w zdobywaniu kontaktów biznesowych.
„Haaretz” poinformował o zmianie nazwiska najstarszego syna premiera rządu w Tel Awiwie. Jair Netanjahu nazywa się teraz formalnie Jonatan Hon. Dziennikarz redakcji wykrył zmianę analizując dokumenty podatkowe wystawione w różnych latach.
Ponadto syn żydowskiego premiera funkcjonował już wcześniej w mediach społecznościowych jako Yair Hoon.
„Takie właśnie nazwisko nosił pierwotnie jego dziadek od strony matki – żony premiera, Sary” – podał portal „Middle East Eye”.
Zmiana nazwiska nastąpiła w czasie, gdy jego ojciec zaczął wywoływać coraz szersze potępienie w różnych regionach świata. Kojarzony jest z ludobójstwem w Strefie Gazy i nakazem aresztowania przez Międzynarodowy Trybunał Karny w Hadze, który podejrzewa go o dokonanie zbrodnie przeciw ludzkości. Ponadto Netanjahu rozpoczął wraz z USA wojnę z Iranem i okupuje południowy Liban, gdzie również żydowskie siły dokonują masowego niszczenia infrastruktury publicznej oraz prywatnej.
W 2018 roku żydowska telewizja wyemitowała nagranie, na którym syn Benjamina Netanjahu przechwalał się przed klubem ze striptizem, że jego ojciec pomógł w realizacji wielomiliardowej umowy gazowej, na czym skorzystał pewien potentat. Wcześniej miał być on zaangażowany w biznes w USA.
Co ciekawe, zmiana nazwisk w rodzinie Netanjahu to najwyraźniej standard. Inny syn premiera, Awner, zmienił nazwisko około pięć lat temu na Awi Segal. Informował o tym „Haaretz”. Pod tym nazwiskiem kupił w Oksfordzie mieszkanie za ponad 500 tys. funtów w gotówce.
Segal to oryginalne nazwisko Cili, matki Benjamina Netanjahu.
Także Benjamin Netanjahu, gdy mieszkał w USA w latach 80-tych ubiegłego wieku używał innego nazwiska. Występował jako Ben Nitai. Jego ojciec, Bensyjon, który do 1920 roku mieszkał w Polsce, używał nazwiska Milejkowski.
Niemcy finansują swój własny upadek
Niemcy finansują swój własny upadek
Autor: Wolfgang Effenberger apolut/deutschland-finanziert-seinen-eigenen-untergang
Uwikłani w pułapkę „Bezpieczeństwa Światowego” i szczytów NATO
Opinia Wolfganga Effenbergera
Słynny cytat lorda Ismaya o celu NATO brzmiał: „trzymać Związek Radziecki na dystans, Amerykanów w środku, a Niemców pod kontrolą”. Argumentują oni, że ta dynamika uległa paradoksalnemu odwróceniu: same Niemcy finansują gigantyczne zbrojenia, które niegdyś miały je powstrzymać. Wydarzenia związane ze szczytem NATO w Ankarze i odrzucona kandydatura do Rady Bezpieczeństwa ONZ nadają temu stwierdzeniu konkretny kształt.
Pierwotny cel: „Powstrzymanie” Niemiec
Wcześniej tajne dokumenty amerykańskie z lat 60. dowodzą, że bon mot Ismaya był całkiem poważny. Wewnętrzne notatki Departamentu Stanu USA z lat 1965/66 otwarcie stwierdzały, że sojusz miał na celu „powstrzymanie siły i dominacji Niemiec Zachodnich na kontynencie”. Obecność wojskowa USA służyła również „odstraszaniu od wszelkich dwustronnych porozumień o bezpieczeństwie” między Bonn a Moskwą. Termin „powstrzymywanie” – używany zazwyczaj wyłącznie w odniesieniu do Związku Radzieckiego – był wyraźnie stosowany również do Niemiec. (1)
Na początku lipca 2026 roku wysoko postawieni politycy, ministrowie i prezesi firm obronnych spotkali się w budynku Axel Springer w Berlinie na Szczycie Bezpieczeństwa WELT, spotkaniu zamaskowanym jako chwyt marketingowy. (2)
Drugi szczyt bezpieczeństwa WELT : ekskluzywna konwencja na rzecz wojny i pokoju bez mandatu
Sprzedawany przez dział wydarzeń i reklamy firmy Axel Springer (Media Impact) (3) jako poważna debata na temat bezpieczeństwa, szczyt poświęcony bezpieczeństwu okazał się w rzeczywistości etycznie nieetycznym produktem komercyjnym, reklamowanym jako „ekskluzywne grono gości”, „najwyższej klasy SIEĆ” i „chroniona przestrzeń do otwartych i poufnych debat”.
Firmy płacą za spotkania z ministrami i osobami decyzyjnymi na zamkniętych sesjach, za umieszczanie swojej marki w artykułach i filmach WELT, a w końcu za to, by być postrzeganym jako poważny uczestnik „debaty o bezpieczeństwie”.
Na czele sieci Springer stoi rodzina właścicieli. Mathias Döpfner, prezes i współwłaściciel Axel Springer, którego syn Moritz zarządza funduszem Döpfner Capital. Peter Thiel zainwestował w ten fundusz ogromne sumy. Fundusz z kolei zainwestował w STARK Defence – berliński startup zajmujący się dronami, którego prezes, Uwe Horstmann, przemawiał na szczycie WELT Security Summit! (4)
Konglomerat medialny sprzedaje polityczny dostęp do przemysłu zbrojeniowego, a rodzina będąca jego właścicielem jednocześnie inwestuje w ten przemysł.
To nie przypadek. To sprawnie działający system władzy medialnej, bliskich powiązań z polityką i handlu bronią. Rodzina właścicieli czerpie zyski z rozwoju firm, które działają na własnym szczycie. Nic więc dziwnego, że rodzina Döpfnerów inwestuje w STARK. Sieć działa bez zarzutu.
To nie ma już nic wspólnego z niezależnym dziennikarstwem; to wpływ komercyjny podszywający się pod redakcyjny nadzór. Chociaż wszystkie fakty są jawne, media głównego nurtu w dużej mierze milczą. Nic dziwnego, biorąc pod uwagę powiązania kapitału, polityki i mediów, które przenikają całą sieć. Minister Katherina Reiche przez lata była stałym gościem i prelegentem na Szczycie Ludwiga Erharda w Tegernsee – gdzie firmy otrzymywały wyłączny dostęp do ministrów federalnych za wygórowane opłaty, w tym możliwość „wpływania na decydentów politycznych”. Teraz jest stałym elementem Szczytu Bezpieczeństwa WELT w Tegernsee. Stara sieć polityki, konserwatywnego biznesu i mediów w Tegernsee po prostu się przeniosła. Związek z rodziną Weimer staje się jeszcze bardziej bezpośredni: Valentin Weimer, syn Wolframa Weimera, jest szefem sztabu Grupy WELT. Skandal wokół jego ojca prowadzi bezpośrednio do zarządu firmy, która sprofesjonalizowała właśnie ten rodzaj biznesu!
Skandal wokół ministra stanu ds. kultury Wolframa Weimera
W 2012 roku dziennikarz i wydawca Wolfram Weimer wraz z żoną założyli Weimer Media Group (WMG), do której należy magazyn internetowy „The European” oraz wydarzenia takie jak szczyt Ludwig-Erhard w Tegernsee.
W 2025 roku Weimer został bezpartyjnym ministrem stanu ds. kultury w rządzie, odpowiedzialnym również za politykę medialną. Nadal posiadał 50 procent udziałów w spółce WMG, a jego żona posiadała pozostałe 50 procent.
Oznaczało to, że od początku jego kadencji istniał konflikt interesów: przedsiębiorca medialny i eventowy zostaje członkiem rządu odpowiedzialnym za kulturę i media, podczas gdy jego firma nadal pracuje w formatach politycznych, w których występują ministrowie i czołowi politycy.
Skandal wybuchł w związku z zaproszeniami i materiałami prezentacyjnymi od WMG na doroczny Szczyt Ludwiga Erharda w Tegernsee, które uzyskał i opublikował młody portal informacyjny (Apollo News). Dokumenty te obiecywały firmom pakiety cenowe sięgające nawet 80 000 euro, a także zawierały sformułowania takie jak możliwość „zdobycia wpływu na decydentów politycznych” i nawiązania kontaktów z członkami rządu w „swobodnej atmosferze”.
Szczyt publicznie określano mianem „niemieckiego Davos”, gdzie spotykają się wysocy rangą politycy, menedżerowie i przedstawiciele mediów; premier Bawarii Markus Söder wielokrotnie pełnił funkcję patrona. Połączenie ekskluzywnych pakietów biletów, wyraźnej retoryki „wpływów” oraz faktu, że organizator jest obecnie ministrem stanu ds. kultury i ekspertem ds. polityki medialnej, wywołało oskarżenia o oferowanie dostępu do członków rządu i wpływów politycznych jako modelu biznesowego.
W odpowiedzi na rosnącą krytykę, medialne doniesienia i presję społeczną, Weimer ogłosił, że przekaże swoje 50% udziałów w WMG powiernikowi na czas trwania swojej kadencji, aby uniknąć „jakichkolwiek pozorów konfliktu interesów”. Krytycy twierdzą jednak, że oznacza to, iż własność ekonomiczna pozostaje w rękach Weimera, grupa pozostaje de facto własnością rodziny, a strukturalny konflikt interesów nie znika całkowicie. (5)
Rząd federalny podkreślił, że kluczowe jest, aby Weimer nie pełnił już żadnych funkcji kierowniczych; jednocześnie w Bawarii nakazano przeprowadzenie audytu zgodności dotacji wypłacanych WMG.
Część partii opozycyjnych domagała się rezygnacji Weimera, postrzegając tę sprawę jako przykład braku dystansu między urzędami politycznymi a sektorem wpływów sektora prywatnego.
W debacie publicznej „skandal weimarski” jest zatem uważany za przykład tego, jak wydarzenia medialne, lobbing i urzędy rządowe mogą się ze sobą wiązać – i jak niewystarczające są istniejące regulacje, jeśli chodzi o zapobieganie takim związkom lub uczynienie ich przejrzystymi. (6)
Skandal weimarski najwyraźniej nie przyczynił się do wzrostu świadomości krytycznej mediów i opinii publicznej. Spirala korupcji wciąż się nakręca.
Ulf Poschardt, wieloletni redaktor naczelny i wydawca Grupy WELT, aktywnie wspierał i promował format Szczytu Światowego. Kandydatem Poschardta na stanowisko ministra gospodarki miał być Alex Karp. W 2022 roku sam Poschardt otrzymał ukraiński Order Zasługi III Klasy za to, że jego reportaże przekonały niemiecki rząd do dostarczenia broni. Człowiek, który wspiera szczyt i odrzuca krytyków donośnym „X”, został uhonorowany właśnie za to, co przynosi korzyści przemysłowi zbrojeniowemu – przemysłowi zbrojeniowemu, który generuje znaczne dochody dla Springera.
Julian Röpcke, wieloletni ekspert BILD ds. wojska i Ukrainy, w 2026 roku przeniósł się do United Unmanned Systems , niemiecko-ukraińskiego producenta dronów, który od 2023 roku dostarczył na Ukrainę tysiące dronów. (7) Z reportera stał się marketingowcem broni, o której pisał wcześniej. Röpcke otrzymał wcześniej ukraiński Order Zasługi. I pisał o tym z wielką dumą:
„Za tę pracę zostałem niedawno odznaczony przez Prezydenta Ukrainy i otrzymałem od Ołeksija Makiejewa Ukraiński Order Zasługi. Zaszczytu, którego nie postrzegam jako celu, lecz jako mandat na przyszłość”. (8)
Sieć rozciąga się zatem od zamówienia na Ukrainę autorstwa Poschardta, przez wejście Röpcke w branżę dronów, aż po inwestycje rodziny Döpfnerów w firmy, które znajdują się na szczycie. System, który przyćmiewa aferę weimerską – tyle że bardziej profesjonalną i na poziomie korporacyjnym.
Szczyt bezpieczeństwa to nie miły dodatek, ale element, który zapewnia zasięg, miejsce w redakcji, a przede wszystkim płatny dostęp do polityki i biznesu. Partnerzy tacy jak Mercedes-Benz, Rolls-Royce Power Systems, SAP i Vodafone Business finansują jego realizację.
Pouczający artykuł Alexandra Wallascha pt. „War Profiteers: 'World’ Security Summit – Springer Markets Secret Meeting Between Government and Arms Industry” (9), opublikowany na początku lipca 2026 r., krytykuje szczyt WELT Security Summit, który odbył się w budynku Axel Springer, jako reklamowane, odosobnione wydarzenie networkingowe między politykami, aparatem bezpieczeństwa i przemysłem zbrojeniowym. Opierając się na jasnych faktach, artykuł opisuje, jak szczyt WELT Security Summit, który odbył się w budynku Axel Springer, odbył się poufnie i za zamkniętymi drzwiami, w ekskluzywnym gronie polityków, personelu wojskowego, organów bezpieczeństwa i przedstawicieli przemysłu zbrojeniowego, zgodnie z zasadami Chatham House. Pozycjonowanie szczytu przez Media Impact jako wydarzenia i produktu marketingowego („ekskluzywne grono gości”, „sieć najwyższego szczebla”, „przestrzeń chroniona”) jest zgodne z powszechną terminologią stosowaną w przypadku wydarzeń korporacyjnych i formatów sponsoringu. (10)
W tym zamkniętym pomieszczeniu, najpotężniejszy niemiecki menedżer zbrojeniowy, prezes Rheinmetall, Papperger, mógł publicznie skrytykować brak wiarygodności rządu federalnego w zakresie kontraktów zbrojeniowych i domagać się większej pewności planowania – bezpośredniego lobbingu, który normalnie podlegałby nadzorowi parlamentarnemu. Podczas tego tajnego, globalnego spotkania, niemieckie elity zbrojeniowe i medialne mogły skierować swoje żądania bezpośrednio do ministrów – na wydarzeniu zorganizowanym przez firmę medialną, która sama steruje polityką wojenną i zbrojeniową, wspierając w ten sposób interesy mocarstw, które ostatecznie dążą do zniszczenia Niemiec.
Szczyt NATO w Ankarze (7–8 lipca 2026 r.) stworzył podwaliny pod dalszą eskalację.
Podczas niedawnego szczytu NATO w Ankarze prezydent USA Trump zgodził się na bardzo jasny pokaz solidarności z Ukrainą i sojuszem – jednocześnie nadał szczytowi charakter retorycznych antyeuropejskich i antyunijnych wypowiedzi, wysunął żądania Grenlandii i de facto zakończył zawieszenie broni z Iranem.
Na szczycie przyjęto deklarację końcową, w której wszyscy sojusznicy – w tym Stany Zjednoczone – potwierdzili „niezachwiane” zaangażowanie NATO we wzajemną obronę i wsparcie dla Ukrainy. Trump nie tylko się z tym zgodził, ale także zapisał, że Stany Zjednoczone nadal wspierają Ukrainę i zobowiązują się do dostarczenia dodatkowych systemów obrony powietrznej („Patriots”, między innymi), co znacznie wykracza poza znacznie bardziej powściągliwe oświadczenia składane na poprzednich spotkaniach – takich jak to w Hadze.
Jednocześnie Trump wielokrotnie atakował europejskich partnerów i całą UE, na przykład nazywając kraje takie jak Hiszpania „straconą sprawą” i opisując Europejczyków jako darmozjadów korzystających z amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa. (11) Ostro krytykował również „biurokratów w Brukseli” i przedstawiał polityczny projekt zjednoczonej Europy jako obciążenie dla USA, wielokrotnie odwracając w ten sposób zamierzony przekaz szczytu od jedności, kierując go ku nastrojom antyeuropejskim. (12)
Podobnie jak rok wcześniej, Trump ożywił starą ideę zakupu Grenlandii przez USA i przedstawił ją na marginesie szczytu jako quasi-geopolityczne żądanie wobec Danii. Dania i inni partnerzy europejscy jasno wówczas dali do zrozumienia, że Grenlandia „nie jest na sprzedaż” i odrzucili te żądania jako nie do przyjęcia, co doprowadziło do dalszych napięć w sojuszu. (13)
W kwestii Iranu, Trump oświadczył w Ankarze, że jego zdaniem dotychczasowy kurs wobec Teheranu – w tym elementy późniejszej polityki deeskalacji po wycofaniu się z porozumienia nuklearnego – dobiegł końca. Mówił o ogromnym zagrożeniu ze strony Iranu, wskazywał na bardziej zdecydowane podejście, w tym opcje militarne, i przedstawiał to sojusznikom jako „zakończenie” zbyt łagodnego status quo, które w istocie stanowiło zawieszenie broni. (14)
Chociaż Trump podkreślał, że Stany Zjednoczone będą nadal wspierać Ukrainę, faktyczne wycofanie amerykańskiego finansowania dla Ukrainy jest rzeczywistością. Waszyngton w dużej mierze wstrzymał finansowanie Ukrainy. Główny ciężar spoczywa teraz na Europejczykach, a zwłaszcza na Niemczech. Kanclerz Merz świętował to jako niemiecki pokaz siły: „Nie robimy tego pokazu siły, żeby komuś wyświadczyć przysługę. Robimy to, ponieważ jest to konieczne dla naszej obrony, dla naszego bezpieczeństwa”. (15)
Merz ogłosił ponadto plany podwojenia wydatków w ciągu czterech lat i osiągnięcia celu 3,5% do 2029 r. — sześć lat przed celem NATO.
Niemieckie duszenie fiskalne
Na szczycie NATO w Hadze (czerwiec 2025 r.) z inicjatywy prezydenta USA Trumpa przyjęto już nowy cel na rok 2035: 5% PKB na infrastrukturę związaną z obronnością i bezpieczeństwem. (16)
Wyrażenie wydatków na obronę jako procent PKB bagatelizuje dramatyczną sytuację. Budżet federalny na rok 2024 wynosił około 10,9% PKB! Proponowany cel 5% stanowiłby mniej więcej połowę budżetu na rok 2024! Każdy, kto chce uczciwie ocenić znaczenie wydatków na obronę, musi zawsze rozważyć ich związek z budżetem federalnym. Biorąc pod uwagę coraz bardziej katastrofalną sytuację gospodarczą, PKB nie rośnie, lecz raczej spada.
Szacuje się, że produkt krajowy brutto (PKB) Niemiec w 2026 r. wyniesie około 4,47 biliona euro w cenach bieżących. (17) Budżet federalny na 2026 r. przewiduje podstawowe wydatki budżetowe w wysokości około 524–525 miliardów euro, przy czym zadłużenie netto wyniesie prawie 98 miliardów euro.
Dzień przed szczytem NATO rząd zatwierdził projekt budżetu na rok 2027, który obejmuje rekordowe nowe pożyczki w wysokości ponad 200 miliardów euro. (18) To ponad dwukrotnie zwiększy płatności odsetkowe rządu federalnego, z 30 miliardów euro (2024) do 61,9 miliarda euro (2029). Płatności odsetkowe będą wówczas stanowić prawie 11% całkowitego budżetu federalnego. W swoim oświadczeniu z kwietnia 2026 roku Federalny Trybunał Obrachunkowy wydał jednoznaczne ostrzeżenie: „Obecnie wysokie tempo wzrostu zadłużenia może zagrozić długoterminowej stabilności finansów federalnych”. (19)
Bundesbank prognozuje, że zreformowane zasady fiskalne mogą spowodować, że wskaźnik zadłużenia wzrośnie do prawie 90% PKB do 2040 r., a w dłuższej perspektywie nawet powyżej 100% PKB.
Minister finansów Klingbeil bronił zwiększenia zadłużenia, które jego zdaniem było konieczne przede wszystkim ze względu na przygotowania do wojny, powołując się na zagrożenie ze strony Rosji, podczas gdy krytycy ze wszystkich stron sceny politycznej określili plan jako nieodpowiedzialny pod względem fiskalnym. (20)
Zgodnie z obecnym planem finansowym, rząd federalny zaciągnie ponad 800 miliardów euro nowego długu w latach 2025-2029. Sama obronność ma otrzymać w tym samym okresie 378,1 miliarda euro w formie pożyczek. Przewiduje się, że dług federalny wzrośnie do 2,7 biliona euro do 2029 roku (w porównaniu z obecnym 1,84 biliona euro). Całkowity dług publiczny Niemiec, obejmujący rząd federalny, krajowy i samorządowy oraz fundusze ubezpieczeń społecznych, wynosi obecnie około 2,84 biliona euro. W budżecie na 2027 rok prawie co trzecia euro będzie finansowana z pożyczek.
Federalny Trybunał Obrachunkowy zidentyfikował trzy obszary wydatków, które dominują w budżecie federalnym: emerytury, obronność i spłata odsetek stanowią łącznie prawie połowę całkowitych wydatków w budżecie federalnym na rok 2026. Projekt budżetu na rok 2027 odzwierciedla to: więcej pieniędzy na wojsko, mniej na wszystko inne. Od wydatków socjalnych i edukacji, po ochronę klimatu i cyfryzację – cięcia są potrzebne wszędzie.
Analiza Niemieckiej Rady Stosunków Zagranicznych (DGAP) mówi w tym kontekście o przejściu od „dzielenia się obciążeniami” do „przerzucania obciążeń”: Stany Zjednoczone zmniejszają swój udział w europejskiej obronie, wnosząc do sojuszu mniej żołnierzy i zdolności. Niemcy wkraczają na tę ścieżkę: przejmują również drugi co do wielkości pakiet zdolności w sojuszu. (21) Według DGAP, ten rozwój sytuacji wpisuje się w podejście Trumpa „America First”, ale ma dłuższą historię i pozostanie istotny nawet po jego śmierci.
Kraj, który pierwotnie miał być „utrzymywany w ryzach” przez sojusz, teraz dobrowolnie i niezależnie finansuje gigantyczną remilitaryzację sojuszu – i czyni to za pomocą ogromnego długu. Trzy elementy formuły Ismaya uległy zmianie:
Amerykanie w środku : USA pozostają obecne, ale Trump wymusił podział obciążeń — płacą Niemcy.
Rosja na zewnątrz : Ten temat pozostaje aktualny jak nigdy dotąd.
Niemcy „w dole”: Zamiast być utrzymywanymi „w dole”, Niemcy dobrowolnie utrzymują swoją pozycję militarną powyżej — co pociąga za sobą konsekwencje fiskalne, które ciągną gospodarkę w dół.
Pomimo historycznie wysokich wydatków na obronność, Niemcy poniosły klęskę dyplomatyczną w ONZ zaledwie kilka tygodni przed szczytem NATO, przegrywając z sąsiadami, Austrią i Portugalią. W wyborach do Zgromadzenia Ogólnego ONZ na początku czerwca 2026 roku, Republika Federalna nie zdobyła miejsca w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Niemcy uzyskały zaledwie 104 głosy, znacznie poniżej wymaganej większości dwóch trzecich głosów; dwa dostępne miejsca przypadły Austrii (131 głosów) i Portugalii (134 głosy). Oznaczało to pierwszą od dziesięcioleci porażkę niemieckiej kandydatury do tego organu. Minister spraw zagranicznych Wadephul prowadził kampanię na rzecz poparcia do ostatniej chwili, ale nie zdołał go przechylić na swoją stronę. (22)
Rozwój sił zbrojnych nie koreluje ze wzrostem wpływów dyplomatycznych – wręcz przeciwnie. Niemniej jednak Niemcy nie zwalniają tempa. Budżet na 2027 rok jest skonstruowany w taki sposób, że mniej pieniędzy jest dostępnych na niemal wszystkie obszary z wyjątkiem obronności, a tendencja ta będzie się utrzymywać ze względu na rosnące stopy procentowe. Niemieckie fundamenty gospodarcze nie są w stanie udźwignąć tego ciężaru w dłuższej perspektywie. (23)
Od szczytu NATO w Hadze (czerwiec 2025 r.) i późniejszego szczytu w Ankarze (lipiec 2026 r.) Niemcy stały się wiodącą potęgą militarną europejskiego filaru NATO — z radykalnie rozszerzonymi strukturami dowodzenia, największym wkładem wojsk w nowy Model Sił NATO i wydatkami, które spełniają cele sojuszu sześć lat przed terminem.
Niemcy dostarczają około 35 000 żołnierzy oraz ponad 200 samolotów i okrętów, które muszą być gotowe do użycia w ciągu 30 dni od aktywacji. Koncentrujemy się na Europie Środkowej i Północno-Wschodniej – zwłaszcza w Polsce i na Litwie. W razie potrzeby dostępne są dodatkowe siły wsparcia, dlatego Model Sił obejmuje niemal całe niemieckie siły zbrojne. Ponadto na Litwie stacjonować będzie stała brygada Bundeswehry licząca około 5000 żołnierzy, której gotowość operacyjna planowana jest na 2027 rok. (24)
Historycznie problematyczne centralne położenie geograficzne Niemiec pozostało niezmienione od 1871 roku: dziś leżą one w samym sercu rozszerzonego obszaru NATO. To z kolei przekłada się na ich nową rolę jako węzła logistycznego: znaczna część dostaw z USA i Europy Południowej skupia się na terytorium Niemiec, a następnie jest rozprowadzana na linie frontu.
„Plan operacyjny Niemiec” – strategiczny plan na wypadek sytuacji nadzwyczajnych – reguluje przyjmowanie, zakwaterowanie i transfer żołnierzy, broni i amunicji. W sytuacji nadzwyczajnej wszyscy obywatele muszą współpracować zgodnie z postanowieniami planu. (25)
Podczas swojej wizyty w Berlinie 30 czerwca 2026 r. Sekretarz Generalny NATO Rutte potwierdził sukces Niemiec: „Niemcy przewodzą i Niemcy wywiązują się ze swoich obowiązków”. (26)
NATO dostosowało swoją strukturę dowodzenia do tej sytuacji, aby „ustawić Niemcy i Europę w pozycji umożliwiającej przejęcie głównej odpowiedzialności za konwencjonalną obronę Europy”, podczas gdy Stany Zjednoczone będą odgrywać „ograniczoną rolę”. Wszystkie trzy operacyjne dowództwa czterogwiazdkowe będą zatem w przyszłości dowodzone przez Europejczyków. Niemcy będą na zmianę dowodzić Połączonym Dowództwem Sił w Brunssum – odpowiedzialnym za wschodnią flankę od Morza Bałtyckiego do Morza Czarnego – z Polską. (27)
Niemiecko-Holenderski Korpus przejmie dowództwo nad wszystkimi siłami lądowymi NATO w państwach bałtyckich – z nową siedzibą w Valdze, tuż przy granicy Estonii i Łotwy, zaledwie kilkaset kilometrów od Rosji. Decyzja ta zapadła pod koniec czerwca 2026 roku, tydzień przed szczytem NATO w Ankarze. (28)
Niemcy bronią teraz Inicjatywy Trójmorza (3SI)
Inicjatywa Trójmorza nie została wymieniona jako osobny punkt programu szczytu, ale jako format regionalny państw członkowskich UE z Europy Środkowej i Wschodniej jest ściśle powiązana z tematami szczytu. Wschodnia flanka NATO – czyli wiele państw 3SI – to obszar, na którym w praktyce wdrażane są wzmocnione środki odstraszające wobec Rosji, rozbudowa arsenału nuklearnego i wsparcie dla Ukrainy; ich infrastruktura, projekty energetyczne i potencjał wojskowy stanowią część ogólnej strategii. (29)
Inicjatywa Trójmorza (Morze Bałtyckie, Morze Czarne i Morze Adriatyckie) została zainicjowana w 2016 r. przez Polskę i Chorwację, między innymi w celu zmniejszenia zależności od Rosji i Chin, a także wzmocnienia relacji transatlantyckich.
Dalsze cele obejmują rozbudowę połączeń północ-południe w transporcie, a także w sektorach energetycznym i cyfrowym, dywersyfikację źródeł energii i wzmocnienie konkurencyjności regionu, wyraźnie w ramach UE i w celu jej wzmocnienia.
Krytycy wskazują jednak, że motywy geopolityczne (oddzielenie Niemiec od Rosji) i silne zaangażowanie USA wykazują paralelę do „Inicjatywy Dwóch Mórz” (Międzymorza) Piłsudskiego z 1919 roku. Był to projekt siłowo-polityczny, podjęty bezpośrednio po I wojnie światowej, mający na celu stworzenie pod polskim przewodnictwem bloku między Morzem Bałtyckim a Morzem Czarnym, jako bufora między Niemcami a Rosją. Ponieważ nierozwiązane kwestie historyczne mają tendencję do powracania, nie można wykluczyć, że ta „ciągłość Międzymorza” może potencjalnie stworzyć nowe linie podziału w UE. (30)
Koncepcja Piłsudskiego była silnie uwarunkowana polskimi interesami narodowymi i troską o bezpieczeństwo, a jej celem były roszczenia hegemoniczne wobec narodów sąsiednich, co zaostrzało konflikty z litewskimi, ukraińskimi i białoruskimi ruchami narodowymi i podważało jej wykonalność. Z perspektywy krytycznej Międzymorze jawi się jako klasyczny projekt międzywojenny: słabo rozwinięty instytucjonalnie, silnie personalizowany (Piłsudski) i osadzony w logice rywalizacji między państwami narodowymi. (31)
Zarówno wówczas, jak i obecnie, region między Morzem Bałtyckim a Morzem Czarnym ma charakter centralny i stanowi obszar strategiczny, na którym Polska jest szczególnie aktywna. Ciągłość leży w dążeniu do zmniejszenia zależności od głównych mocarstw wschodnich i wzmocnienia własnej zdolności do działania. Inicjatywa Trójmorza, w jej obecnym kształcie, ma nadal charakter bardziej technokratyczno-gospodarczy i wielostronny, a także mniej otwarcie hegemoniczny niż Międzymorze Piłsudskiego. (32) Może się to jednak zmienić w toku wojny na Ukrainie.
Szczyt NATO 2026: eskalacja zamiast dyplomacji
Szczyt NATO w Ankarze, który odbył się w dniach 7-8 lipca 2026 r., oficjalnie uznano za sukces: 140 miliardów euro pomocy wojskowej dla Ukrainy, zdecydowane zaangażowanie w realizację Artykułu 5 i uznanie Rosji za zagrożenie.
Gospodarz Turcji apeluje o „perspektywę 360 stopni”, uwzględniającą również jej południowych sąsiadów (Bliski Wschód, Afrykę Północną i Sahel), wojnę z Iranem oraz bezpieczeństwo kluczowych szlaków morskich, takich jak Cieśnina Ormuz. Niemcy zadeklarowały gotowość do aktywnego udziału w międzynarodowych działaniach na rzecz bezpieczeństwa Cieśniny Ormuz.
Jednak po bliższej analizie wyniki ujawniają głębokie braki, luki i sprzeczności.
Choć formalnie Trump wzmocnił jedność NATO i wsparcie dla Ukrainy, politycznie zdominował spotkanie konfrontacyjną retoryką wobec Europy i żądaniami, które podważyły zaufanie do niego jako sojusznika. (33)
Dziennik „TAZ” skrytykował Sekretarza Generalnego NATO Rutte za spędzenie ostatnich 24 godzin „w równoległym świecie”, chwaląc szczyt jako sukces i Trumpa jako człowieka rozwiązującego problemy (34), a także opisując go jako „poltergeista”, który wielokrotnie publicznie oczernia sojusz i kwestionuje jego wartość (35).
Krytyka szczytu skupia się na zasadniczej sprzeczności między deklarowaną chęcią zawarcia pokoju a rzeczywistą logiką eskalacji:
W dziale poświęconym NATO gazety taz w artykule „Szczyt NATO w Ankarze: wszystko kręci się wokół eskalacji” (36) krytykuje się fakt, że na szczycie dominują kwestie zbrojeń, celu 5% i programów wartych miliardy dolarów, podczas gdy konkretne inicjatywy dyplomatyczne na rzecz pokoju i strategie deeskalacji są praktycznie nieobecne.
Tak więc wyniki z Ankary wskazują na kontynuację wojny w niepewnych warunkach: eksperci opisują, jak europejski przemysł zbrojeniowy będzie musiał być przez lata rozbudowywany, aby niezawodnie zaopatrywać Ukrainę w amunicję, sprzęt przeciwlotniczy i ciężki sprzęt na dużą skalę; jest to opisane jako długotrwały proces, który może trwać do końca tej dekady. (37) Podczas gdy kanclerz Merz mówił po szczycie o pozytywnym sygnale, silnym i zjednoczonym NATO oraz „duchu Ankary”, który wzmocniłby sojusz, (38) autor może zidentyfikować tylko trzy trendy stojące za „duchem Ankary”: strategiczne częściowe wycofanie się USA, europeizację wojny na Ukrainie bez jasnej perspektywy pokoju oraz sojusz skupiający się na zbrojeniach, podczas gdy dyplomacja pozostaje zaniedbywana.
Stanowiska USA w sprawie możliwego zawieszenia broni lub scenariuszy pokojowych są interpretowane w komentarzach jako presja na Kijów, ponieważ nie wykluczają jednoznacznie akceptacji rosyjskich zdobyczy terytorialnych. (39)
Dlaczego mieszkańcy Donbasu nie mogą sami zdecydować, pod jakim dachem chcą mieszkać? Ale które mocarstwo kiedykolwiek bierze pod uwagę interesy ludzi – zawsze byli i pozostają jedynie zbędni. Międzynarodowe terminy prawne, takie jak „separacja” czy „aneksja”, są często interpretowane w praktyce zgodnie z geopolitycznymi interesami wielkich mocarstw. W szczególności mocarstwa imperialne postrzegają prawo do samostanowienia jako „cierń w boku społeczności międzynarodowej”.
Popierają żądania samostanowienia tylko wtedy, gdy przynosi im to korzyści geopolityczne (np. w przypadku niektórych ruchów niepodległościowych).
Oni z kolei podkreślają „nienaruszalność granic”, gdyby secesja miała zaszkodzić ich interesom lub stworzyć niebezpieczne precedensy.
Kosowo i Camp Bondsteel są tego szczególnie widocznym przykładem: międzynarodowa debata prawna (samostanowienie kontra integralność terytorialna) toczyła się równolegle z rzeczywistą obecnością militarną USA, którą trudno zignorować z geostrategicznego punktu widzenia.
Oficjalna reakcja Rosji na szczyt w Ankarze
Ambasador Rosji w Turcji, Siergiej W. Wierszynin, oświadczył pod koniec czerwca, że Moskwa oczekuje, iż szczyt NATO uwzględni „nowe realia” świata. Zapytany, co ma na myśli, Wierszynin odpowiedział: „Należy teraz zrozumieć, że interwencje wojskowe nie są rozwiązaniem. Nie ma miejsca na rozwiązania militarne”. Jednocześnie podkreślił, że Rosja szanuje Turcję jako członka NATO i „uważnie” śledzi rozwój sytuacji. (40)
Doniesienia rosyjskich mediów postrzegały szczyt NATO w Ankarze jako kolejne potwierdzenie zamiaru NATO przedłużenia wojny z Rosją i zwiększenia kosztów dla Rosji. (41) Rosyjscy komentatorzy odebrali miliardowe obietnice pomocy i uzbrojenia złożone na szczycie jako dowód na to, że NATO eskaluje „wojnę z Rosją” i wykorzystuje Ukrainę jako swojego pełnomocnika. (42)
Jednocześnie Moskwa stara się utrzymać swoją linię wewnętrzną: podkreśla zdolność Rosji do reagowania na długoterminową rozbudowę NATO, wskazuje na współpracę z Chinami i innymi partnerami oraz przedstawia decyzje Ankary jako kolejne potwierdzenie przewidywanego wrogiego kursu.
Uzbrojenia, media i polityka: przykład szczytu bezpieczeństwa WELT i szczytu NATO w Ankarze 2026
Ogólnie rzecz biorąc, trzy poziomy łączą się, tworząc pełny obraz:
(1) doktryna historyczna NATO według lorda Ismaya,
(2) instytucjonalizacja kompleksu broni, mediów i polityki poprzez szczyt bezpieczeństwa WELT oraz
(3) ramy polityki zagranicznej określone na szczycie NATO w Ankarze.
Teza główna: Choć pierwotnie, według Ismaya, Niemcy miały być „trzymane w ryzach”, obecnie dobrowolnie finansują własne zbrojenia, a konglomerat medialny wykorzystuje kontakty między politykami, którzy przekazują pieniądze z podatków, a przemysłem dostarczającym broń.
Podsumowując, wyłania się następujący ciąg zdarzeń:
NATO podejmuje decyzję o drastycznym zwiększeniu wydatków na obronność (Haga 2025, Ankara 2026). (43)
Niemcy finansują ten proces za pomocą rekordowego zadłużenia (ponad 200 mld euro nowego długu w budżecie na rok 2027).
Axel Springer za pośrednictwem Media Impact organizuje „szczyt bezpieczeństwa”, który przyznaje firmom płacącym wyłączny dostęp do ministrów decydujących o tym, jak wydawane są pieniądze podatników. (44)
Prezesi firm obronnych (Rheinmetall, Airbus, Palantir) spotykają się bezpośrednio z ministrami i domagają się większej pewności planowania kontraktów. (45)
WELT informuje o polityce obronnej, na której podmioty sama wpływa jako płatny uczestnik szczytu.
Tak jak Anglia i Francja w 1914 roku zwróciły się o pomoc do autorytarnej Rosji, aby trwale osłabić Niemcy, tak dziś Niemcy – a przynajmniej to, co z nich pozostało – mogą pomóc Anglii i Francji w zniszczeniu Rosji. Historia zdaje się być zapomniana, a potencjalne konsekwencje wojny zdają się umknąć uwadze opinii publicznej. W tym miejscu warto przypomnieć dwa ważne cytaty:
Berthold Brecht napisał w 1951 roku słynne słowa w swoim „Liście otwartym do niemieckich artystów i pisarzy”:
„Wielka Kartagina stoczyła trzy wojny. Nadal była potężna po pierwszej, nadal nadawała się do zamieszkania po drugiej. Po trzeciej już jej nie było.” (46)
Thomas Mann, przebywając na amerykańskim wygnaniu, dostrzegł tendencję USA do traktowania „Europy jako kolonii gospodarczej, bazy wojskowej, glacis [preludium, MY] w przyszłej krucjacie atomowej przeciwko Rosji, jako starożytnego, interesującego i wartego podróży kawałka ziemi, którego całkowita ruina nie byłaby dla nich żadnym problemem, gdy chodzi o walkę o dominację nad światem” (47).
Jeśli stratedzy nieuchronności rzeczywiście osiągną swój nieludzki cel, nikt nie będzie mógł usprawiedliwiać się powoływaniem na niewiedzę.
+++
Notatki i źródła
Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w niemieckich oddziałach saperskich. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i edukację średnią (budownictwo/matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w uczelni technicznej budownictwa. Od tego czasu publikował prace na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki USA. Do jego najnowszych publikacji należą: „Czarna księga UE i NATO” (2020), „Niedoceniana potęga” (2022) oraz „Od wojny do porządku światowego” (2026).
+++
3) https://www.mediaimpact.de/wp-content/uploads/2026_WELT-Sicherheitsgipfel_VKU_MI.pdf
4) Tamże.
5) https://www.deutschlandfunkkultur.de/weimer-kulturstaatsminister-weimer-media-group-kritik-100.html
15) https://www.tagesschau.de/ausland/europa/nato-gipfel-206.html
16) https://www.bpb.de/system/files/dokument_pdf/bpb_Druckgrafiken_Finanzierung.pdf
19) https://www.bundesrechnungshof.de/SharedDocs/Kurzmeldungen/DE/2026/bwv_eckwerte/eckwerte-2027.html
21) https://www.bundesregierung.de/breg-de/aktuelles/nato-gipfel-den-haag-2025-2355974
22) https://de.euronews.com/my-europe/2026/06/03/deutschland-un-sicherheitsrat
23) https://www.dw.com/en/germany-record-debt-and-a-seismic-policy-shift/a-77861879
24) https://www.bundeswehr.de/de/organisation/heer/aktuelles/brigade-litauen-start-up-baltikum-5817948
25) https://www.tagesschau.de/inland/innenpolitik/nato-operationsplan-deutschland-100.html
26) https://de.euronews.com/my-europe/2026/07/01/rutte-berlin-europa-nato-merz
28) https://www.bundeswehr.de/de/meldungen/deutschland-niederlande-verantwortung-baltikum-6118112
29) https://de.euronews.com/my-europe/2026/07/03/nato-gipfel-ankara-zusage-artikel-5-usa
30) https://www.freiheit.org/de/mitteleuropa-und-baltische-staaten/focus/drei-meere-initiative
31) https://eeo.uni-klu.ac.at/wwwg.uni-klu.ac.at/eeo/Pilsudski_Polen.pdf
34) https://taz.de/Nato-Gipfel/!6093070/
35) https://taz.de/Nato/!t5008005/
36) https://taz.de/Nato-Gipfel-in-Ankara/!6194377/
37) https://www.bmvg.de/de/aktuelles/beschaffung-patriot-systemen-lenkflugkoerpern-5811004
38) https://www.bundeskanzler.de/bk-de/aktuelles/pressekonferenz-kanzler-ankara-nato-2446296
39) https://www.zeit.de/news/2026-07/05/nato-gipfel-mit-trump-unterwerfung-oder-klare-kante
43) https://www.bundesregierung.de/breg-de/aktuelles/nato-gipfel-den-haag-2025-2355974
44) https://www.mediaimpact.de/wp-content/uploads/2026_WELT-Sicherheitsgipfel_VKU_MI.pdf
46) https://www.deutschlandfunk.de/vor-70-jahren-als-bertolt-brecht-den-offenen-brief-an-die-100.html
47) Wolfgang Effenberger: Czarna księga UE i NATO. Hörh-Grenzhausen 2020, s. 25. 137
Führeryzacja Ukrainy (część I)
Führeryzacja Ukrainy (część I)
Eugeniusz Zinkiewicz myslpolska/zinkiewicz-fuhreryzacja-ukrainy-czesc-i
Były szef wywiadu wojskowego Ukrainy (GUR), Kyryło Budanow, obecnie szef kancelarii Zełenskiego, zarzucił polskiej stronie celowe dążenie do eskalacji konfliktu dyplomatycznego w związku ze zbliżającą się rocznicą tragedii wołyńskiej.
Spór zaistniał po decyzji o nadaniu ukraińskiej jednostce wojskowej nazwy „bohaterów UPA”.
Nieprzypadkowy wywiad
Zdaniem Jana Piekło, byłego ambasadora RP w Kijowie, czas i miejsce tej wypowiedzi nie są przypadkowe. Wywiad ukazał się w dniu rozpoczynającym szczyt NATO w Ankarze oraz na cztery dni przed stanowiącą kość niezgody dla obu narodów rocznicą rzezi wołyńskiej. Dodatkowy kontekst to przetaczająca się przez polską opinię publiczną dyskusja o donacjach sprzętu wojskowego dla Ukrainy, z interceptorami PAC-3 do systemu Patriot na czele.
Budanow porównuje naciski ze strony Warszawy do działań… Moskwy. Podkreślił, że strona ukraińska nie zamierza działać pospiesznie, ani podejmować błędnych kroków. Zapowiedział jednak, że – jak podała RBK-Ukraina – „każdy przejaw nieprzyjaznej polityki spotka się z reakcją”.
Amerykanie wskazują na Kijów
Do lekceważenia Polski, przyczyniły się nierozważne działania prezydenta Andrzeja Dudy. Wiedząc o tym, że rakieta w Przewodowie, która spowodowała śmierć dwóch polskich obywateli 15 listopada 2022 roku, była rakietą wystrzeloną z terenu Ukrainy w kierunku Polski (co między innymi wynika z udzielonego Bogdanowi Rymanowskiemu wywiadu), po tym fakcie nie domagał się wyjaśnień i przeprosin od Wołodymyra Zełenskiego. Nadał mu Order Orła Białego 5 kwietnia 2023 roku. O tym donoszą amerykańskie media, w których analizowana jest prezydentura Andrzeja Dudy. Wspominają też, że po incydencie w Przewodowie prezydent Joe Biden zapewnił polskie władze, że rakieta została wystrzelona w kierunku Polski z Ukrainy. Prezydent USA zaangażował się w tej sprawie, ponieważ Polska wystąpiła do NATO z żądaniem natychmiastowego uruchomienia art. 5 NATO mówiącego o wspólnej obronie. Polsce chodziło o obronę przed rzekomym napastnikiem, którym w ocenie polskich władz miała być Rosja.
Operacje psychologiczne Ukraińców
Jak na terenie naszego kraju działa ukraińska propaganda i jakie są tego skutki, możemy przekonać się, wysłuchując krótkiej wypowiedzi młodej Ukrainki ze Szczecina, wyzywającej starszą Polkę od „polskiej k..wy”. Zarzuca Polce, że jej matka „zginęła tam na wojnie, przez was” – czyli przez Polaków, którzy de facto uratowali Ukrainę w 2022 roku. Mówi to do Polki, która przez ostatnich 10 lat pobytu tej Ukrainki w Polsce ze swoich podatków ją utrzymywała!
Jak działa ukraińskie Centrum Operacji Informacyjno-Psychologicznych działające pod dowództwem Sił Operacji Specjalnych ukraińskiej armii, miałem okazję niedawno się przekonać. Kilka dni temu pewien sympatyczny młody mężczyzna – obywatel Ukrainy, który zamieszkał wraz z rodziną w tym samym wielorodzinnym budynku, w którym spędziłem dużą część mojego życia – wyjaśnił mi, że opuścił Ukrainę, ponieważ pomimo posiadanego obywatelstwa ukraińskiego nie czuje się Ukraińcem, jest Rosjaninem.
W trakcie grzecznościowej wymiany powitań zagadnął mnie. Powiedział mi, że został zaczepiony przez pewnego mężczyznę w średnim wieku, który przedstawił się, że jest wnukiem powojennych przesiedleńców w ramach Akcji „Wisła” (1947 rok). Uważa się za Ukraińca i chciałby, ażeby Ukraińcy „trzymali się razem”. Przestrzegł go przed paroma Polakami zamieszkałymi w tym samym budynku. Chodziło o mężczyznę, wywieszającego w każde polskie państwowe święto, na swoim balkonie polską flagę. Ostrzegł też przed drugim – zagorzałym kibicem piłkarskim, który z kolei na swoim balkonie umieścił duży sztandar umiłowanej drużyny piłkarskiej. Określił ich jako „groźnych polskich nacjonalistów, których należy unikać”. Z dalszej rozmowy z Rosjaninem wywiodłem kim jest ten wnuk przesiedleńców. Roześmiałem się wówczas i poprosiłem Rosjanina, aby odczytał duży permanentnie zamazywany napis na elewacji budynku „Stryj konfident”. Prawdziwe jego nazwisko brzmi tak, jak pewnego pro ukraińskiego prokuratora, potępianego przez znanego polskiego polityka Grzegorza Brauna. Być może jest to ta sama rodzina?
Cichy front wojny
Znajdujemy się na cichym froncie wojny wytoczonym przeciwko nam za chęć upamiętniania ofiar Rzezi Wołyńskiej. Za chęć pochowania z godnością ofiar wdeptanych w ukraińskie błota. Za odwagę bronienia naszej godności.
Eugeniusz Zinkiewicz
Parę MEM-ów [głupawych] i jedna zagadka
———————————
——————————–
———————————-
Koniec głupawych MEM-ów, teraz zagadka: Poniższe to nie foto-szop, ale co???
Biedni Polacy patrzą na banderyzm
Biedni Polacy patrzą na banderyzm
Paweł Mościcki. [uwaga, to lewak, ale myślący. md] 13.07.2026 wolnemedia.net/
„Żeby dostrzec to, co i ślepy by dostrzegł, trzeba nieustannych wysiłków” – George Orwell.
Polska to piękny kraj. Kraj ludzi otwartych i tolerancyjnych. Najwyżej w tej hierarchii stoją oczywiście ludzie wykształceni i pełniący ważne funkcje społeczne. Ci bowiem są tolerancyjni nie tylko wobec grup upośledzonych, wykluczonych, prześladowanych. Potrafią na tyle wznieść się ponad prymitywne podziały i plemienne spory, że wykazują się tolerancją i otwartością również wobec faszystów. Mimo iż do niedawna w ogóle nie wierzyli w ich istnienie.
Nawiązuję tu oczywiście do burzy wywołanej przez Wołodymyra Zełeńskiego, który nadał jednej z jednostek wojskowych imię „bohaterów UPA”. Właściwie trzeba od razu powiedzieć, że to nie prezydent Ukrainy wywołał awanturę, ale reakcja Karola Nawrockiego, który wyrwał się z utrwalonej już przez lata omerty i odebrał Zełeńskiemu Order Orła Białego przyznany jeszcze w 2022 roku. Gdyby nie Nawrocki, nikt nie przejąłby się jedną więcej jednostką wojskową nawiązującą do banderyzmu, tak jak nieporównywalnie mniejszy szum wywołał wcześniejszy o tydzień ponowny państwowy pochówek Andrija Melnyka. Nie takie rzeczy przechodziły bez echa.
Zastanawiające jest to, że zwłaszcza wśród postępowej części polskiej inteligencji to nie gloryfikacja UPA, ale sprzeciw wobec niej wywołuje zbiorową reakcję, w której trudno nie rozpoznać oznak prawdziwej paniki. W jaki sposób znaleźliśmy się w tym miejscu? Jak to się stało, że lewicowcy i liberałowie – zjednoczeni na froncie walki o Fajnopolskę – bronią dziś prawa do upamiętniania oraz wynoszenia na sztandary morderców własnych przodków?
Rzecz to nie nowa, ale ja nie o historii tego procesu chciałbym pisać (choć należałoby), ale o pojawiających się przy tej okazji technikach sprzedawania nam ukraińskiego nacjonalizmu i neonazizmu, jego relatywizowania i rozmywania odpowiedzialności tych, którzy go kultywują. I o tym, jak to się rozchodzi po różnych kręgach polskiego politycznego piekiełka.
Kilka technik.
Technika pierwsza
„To rosyjska propaganda” – od lat w polskiej „debacie publicznej” tego rodzaju sugestia wcale nie oznacza, że dana wypowiedź jest nieprawdziwa. Opozycję między prawdą a fałszem już dawno odstawiono do lamusa a automatycznie wypowiadana fraza o „rosyjskiej narracji”, „powielaniu”, ”zbieżności” służy skutecznej odmowie wchodzenia w dyskusję na temat rzeczywistości. Polska inteligencja dawno zgodziła się w tym temacie na swoją instrumentalizację. Jest nawet dumna, że może być zadaniowana przez aparat państwowy, rodzimy lub niekoniecznie rodzimy. Wierzy przy tym, że w ten sposób przypodoba się a nawet upodobni do zachodniego mainstreamu, który wciąż wyznacza dla niej wzór, dostarcza prestiżu, organizuje zasoby, widzialność, itd. Warunkiem jest wywiązywanie się ze swych kompradorskich zadań, czyli skuteczne implementowanie w Polsce punktu widzenia imperialistycznego centrum. Postępowcy od lat są w Polsce rodzajami misjonarzy oddelegowanych do cywilizowania wschodnich rubieży autentycznej cywilizacji. Rosja nie dysponuje tutaj podobną infrastrukturą, więc tym łatwiej staje się tematem, przy którym tutejsza inteligencja wykazuje swoją przydatność.
Gdy Rosja coś powiedziała, Polakom definiuje to świat. Negatywnie, ale wciąż. Trzeba więc nieustannie określać własną pozycję wobec, w obliczu, na przekór Rosji. Jest to wtórna symboliczna podległość, która sprawia, że z założenia Polacy nie mogą mieć własnego, autonomicznego stanowiska zanim nie sprawdzą czy przypadkiem „na Kremlu nie strzelają korki od szampana”. A dlaczego nie mogą? Bo nie mogą mieć autonomicznej i własnej polityki międzynarodowej. Dlaczego? Bo wówczas Polska wpadłaby w szpony Rosji. I tak w kółko.
Warianty poboczne: „to wszystko operacja dezinformacyjna Rosji”, względnie: „element sowieckiej mentalności”. Oznacza to, że ukraiński ultranacjonalizm, instrumentalizowany przeciw Rosji (wówczas jeszcze ZSRR) co najmniej od lat 50. ubiegłego wieku, jest tak naprawdę wymysłem rosyjskiej propagandy, ale gdy okaże się jednak realny, znów to Rosja odpowiada za jego wyprodukowanie. Widać w tym mechanizm działania tabu, wokół którego można wyprodukować najdziwniejsze opowieści byle nie przyznać rzeczy oczywistej i wyciągnąć z niej wnioski.
Technika druga
„Przeszło im” – według tej wersji Ukraina, owszem, miała grupy i partie żywiące sentyment do nazistowskich kolaborantów z UPA i OUN, ale to już było, minęło i teraz cała ta strona politycznego spektrum uległa deradykalizacji. Jak do tego doszło? Otóż stało się to dzięki włączeniu ochotniczych grup o faszystowskich ciągotach (jak Azow, Aidar, Tornado i inne) w szeregi regularnej ukraińskiej armii. To oczywiste, prawda? Aż dziwne, że wcześniej nikt nie wpadł na to, żeby problem ekstremistycznych ugrupowań rozwiązać dostarczając im broń, zapewniając polityczne wpływy i podporządkowując ich symbolice oficjalne państwowe instytucje. I to mimo iż znamy przecież podobne pozytywne przemiany z historii, gdy Republika Weimarska poradziła sobie z Hitlerem oddając mu urząd kanclerza.
Wariant poboczny: „oni nie traktują tej symboliki poważnie”, „to takie trollowanie”. Tu chyba wystarczy cytat z Groucho Marksa: „Jeśli wygląda na idiotę i mówi jak idiota, nie daj się zwieść. Naprawdę jest idiotą”. Nie ma powodu stosować innej metody do skrajnej prawicy.
Technika trzecia
„Mają małe poparcie w parlamencie”. Niestety, przykład Ukrainy pokazuje właśnie, że nie trzeba mieć wielkiego poparcia wyborczego, żeby skutecznie wpływać na kształt ideologiczny kraju. Wystarczy mieć wpływ w kluczowych wymiarach tego państwa, a ten ukraińska skrajna prawica uzyskała najpierw w pomajdanowym rządzie (resorty siłowe i policyjne należały do partii Swoboda), a następnie wypełniła lukę po dezerterach, gdy w ramach Operacji Antyterrorystycznej ukraiński rząd postanowił pacyfikować rebelię na Donbasie.
Uzyskane w ten sposób narzędzia nacisku, skrajne ugrupowania wykorzystują skutecznie, co pokazują ich sukcesy w torpedowaniu pokojowych inicjatyw Żeleńskiego z początków jego prezydentury. W dzisiejszym pejzażu politycznym Ukrainy nie ma kandydata na nowego lidera kraju, który nie byłby przychylny banderowskiej ideologii. Wśród najczęściej wymienianych (np. przez Jarosława Hrycaka) jest Budanow, Bilecki i Załużny. Pierwszy uznał Banderę za postać nieśmiertelną i porównywał się do niego, drugi założył ruch Azow, trzeci zasłynął wywiadem online, w którym udało mu się zmieścić w komputerowym kadrze wielki portret przywódcy OUN.
Zresztą weźmy przykład z własnego podwórka. Czy poparcie dla partii Zbigniewa Ziobry przekraczało kiedyś 3%? Nie, a mimo to np. kobiety w tym kraju wciąż żyją w rzeczywistości zdefiniowanej przez jego antyaborcyjne obsesje.
Technika czwarta
„Może kult UPA jest zły, ale Ukraińcy bronią nas przed Rosją”. To być może punkt ciężkości całej ideologicznej konstrukcji, bo bez wiszącej nad nami groźby rosyjskiej inwazji, tego rodzaju emocjonalne wzmożenie nie byłoby możliwe. Zrozumiały lęk przed wojną został skanalizowany w celu jej dalszego podsycania, czemu narracja o planowanej inwazji Rosji na NATO ma właśnie służyć. Poza tym zdejmuje całkowicie odpowiedzialność z państw zachodnich za jakiekolwiek działania eskalujące sytuację, włącznie z tymi, które samą wojnę poprzedzały. Pozwala to też zatrzeć fakt, że obecność banderyzmu na Ukrainie, jego rosnący wpływ, był również jedną z przyczyn tej wojny, a nie jedynie przesadzoną reakcją na jej wybuch, którą musimy tolerować w imię wyższych wartości. Inwazja rosyjska doprowadziła oczywiście do zwiększenia popularności, a nie osłabienia, tej linii politycznej.
Swoją drogą to bardzo ciekawe, że najpotężniejszy sojusz militarny na świecie, czyli NATO, potrzebuje do swojej obrony kraju, który nie jest jego członkiem. Ciekawe, że sojusz obronny broni się też poza granicami własnego terytorium przed państwem, które go nie zaatakowało.
Rosja postanowiła zresztą zaatakować nas Polaków (bo to wszystko oczywiście o nas) i resztę NATO w sposób dość osobliwy. Nie wprost i przez najdłuższy lądowy pas, który ją od nas oddziela. Aż szkoda, że nie postanowiła zrobić tego w ogóle od drugiej strony świata, wówczas mielibyśmy wreszcie szansę być bronieni przed Rosją przez USA.
Niestety polska bańka informacyjna nie jest skłonna do podjęcia żadnej poważniejszej analizy genezy tej wojny, ponieważ nauczono ją traktować wszelkie nie pasujące do schematu pytania i argumenty za część operacji dezinformacyjnej i dowód na obce wpływy. Zadowala się więc sloganami, nawet jeśli nie mają one wiele wspólnego z rzeczywistością a niekiedy wręcz całkowicie odwracają ją do góry nogami.
Timothy Snyder, historyk o tak wybitnych kompetencjach, że zdołał w Putinie dojrzeć kiedyś zarówno Hitlera, jak i Stalina (sic!), stwierdził nawet, że bezwzględne popieranie Ukrainy jest warunkiem zachowania polskiej niepodległości. To ciekawa definicja niepodległości, skoro zależy ona od bezwzględnego popierania polityki innego państwa. I jeszcze określana jest z zewnątrz przez amerykańskiego członka Council on Foreign Relations.
Wariant poboczny: „może UPA było straszne, ale walczyło z Sowietami”. No cóż, III Rzesza też walczyła z Sowietami. Nawet chyba skuteczniej niż UPA. Czemu więc polska opinia publiczna nie chwyci się i tego faktu, żeby wymazać ze zbiorowej pamięci inne rzeczy, które robili naziści? Poczekajmy, dajmy szansę. Jeszcze wszystko przed nami. Te argumenty pokazują co przynosi długotrwały trening w historycznym rewizjonizmie i jego podporządkowanie bieżącym potrzebom geopolitycznym. One same z kolei, jak w błędnym kole, wyrastają często ze zideologizowanej i zinfantylizowanej wersji historii. Najpierw mieliśmy symetryzm totalitaryzmów, potem pranie reputacji Zachodu, a następnie systematyczną rehabilitację nacjonalizmów.
Dziś pętla ta weszła już w taką fazę, że nawet liberałowie i lewicowcy dzielą to samo imaginarium historyczne, co skrajni nacjonaliści. A jego punktem archimedesowym jest bezwzględna kryminalizacja komunizmu i socjalizmu, z której powoli wyłączany jest natomiast faszyzm i nazizm. Postępowcy i nacjonaliści mają tego samego wspólnego wroga, więc zaczynają mieć powoli tych samych przyjaciół. I nie zmienia tego fakt, że tylko nieliczni i niechętnie są w stanie się do tego przyznać.
Dygresja
Tu mała dygresja teoretyczna. Chantal Mouffe dokonuje w swojej teorii politycznej rozróżnienia między antagonizmem a agonizmem. Ten pierwszy to relacja z wrogiem, w której nie sposób znaleźć żadnej płaszczyzny porozumienia, nie można przezwyciężyć wzajemnej wrogości. W przypadku agonizmu jednak, pomimo skrajnych różnic lub sprzecznych interesów, istnieje wspólny mianownik choćby w kwestii tego jak prowadzić ze sobą walkę. To relacja nie z metafizycznym wrogiem, ale z politycznym przeciwnikiem.
Osobliwość dzisiejszej architektury ideologicznej w Polsce jest taka, że to komunizm (i Rosja wraz z nim jako jego spadkobierca) są uznawane za wrogów metafizycznych (Nawrocki sam stwierdził, że Rosja jest naszym „odwiecznym wrogiem”), podczas gdy Ukraina, nawet z kultem nazistowskich kolaborantów, pozostaje naszym metafizycznym (patrz: Snyder) sojusznikiem. Ani w jednym, ani w drugim przypadku nie sposób nawet wyartykułować pozycji agonistycznej, która przywracałaby polityczny realizm i uzależniała własną strategię od rzeczywistych działań naszych sąsiadów.
W ogólniejszym sensie nasze państwa mają ideologiczny profil, który w sposób całkowity i bezwzględny odrzuca komunizm, natomiast faszyzm i nazizm coraz częściej odrzuca (jeśli odrzuca) jedynie względnie. Na łaskę ważenia zasług i przewin łapią się tylko ci ostatni.
Technika piąta
„To odosobniony incydent”. Skutkiem ubocznym rozpętanej w polskiej przestrzeni publicznej awantury o nadanie oddziałowi armii nazwy „bohaterów UPA”, jest koncentracja na pojedynczej decyzji, zamiast na szerszym procesie. Komentatorzy chętnie przyznają, że Zełeński popełnił błąd, faux pas, zapomniał się i nie wziął pod uwagę wrażliwości Polaków.
Tyle tylko, że to nie jest odosobniony przypadek, ale zwieńczenie długiego procesu rehabilitacji UPA i OUN oraz budowania ideologicznych fundamentów państwa ukraińskiego po Majdanie na tej polityce historycznej. Jest to fenomen doskonale opisany i zanalizowany, a obejmuje setki podobnych decyzji, gdy ukraińscy faszyści stawali się patronami szkół, ulic, instytucji, bohaterami podręczników, pomników, itd. Doskonale potwierdzają to reakcje ukraińskich polityków na gest Nawrockiego. Okazuje się, że dla nich kult UPA i OUN jest już nieodróżnialny od ukraińskiej państwowości jako takiej. Gdyby było inaczej, gdzie byłby problem? Gdyby chodziło o pojedynczą sprawę, w ogóle nie byłoby sprawy.
Tymczasem teraz polska klasa polityczna konfrontuje się – przyznać trzeba: niechętnie – z konsekwencjami własnej politycznej ślepoty oraz tego, jak głęboko zinstrumentalizowana została pamięć historyczna naszego regionu na rzecz interesów amerykańskiego imperializmu. Bez banderowców – co przyznają chętnie oni sami – nie byłoby „rewolucji godności” na Majdanie, a poparcie politycznych ekstremistów stanowiło konieczny element strategii osłabiania Rosji przez NATO, co też nie jest już tajemnicą dla każdego, kto słucha uważnie choćby wypowiedzi amerykańskich polityków.
Z konsekwencjami tej strategii zostaniemy oczywiście sami. Jak wcześniej mieszkańcy innych regionów świata (choćby Bliskiego Wschodu), gdzie USA też bez żadnych skrupułów rehabilitowały najbardziej reakcyjne i brutalne ruchy oraz ugrupowania, o ile tylko mogły posłużyć do realizacji ich celów.
Technika szósta
„My też mamy swoje grzechy” – to, trzeba przyznać, specyficzny rodzaj whataboutyzmu. Taka asertywność w cudzym imieniu. Stanowi to zresztą część szerszego zjawiska, które występuje szczególnie silnie w środowisku Fajnopolaków, dla których Ukraina stała się okazją do ucieczki od własnych kompleksów wobec symbolicznej hegemonii polskiej prawicy. Powstał w ten sposób rodzaj pożyczonego, kompensacyjnego patriotyzmu, patriotyzmu z drugiej ręki. Dla tych środowisk polski patriotyzm pachnie od razu faszyzmem. Ale Ukraina to co innego. Tam wszystko jest jakieś inne, lepsze, autentyczniejsze. Nawet faszyzm jest de facto emancypacją.
Ale jeśli to nazistowska symbolika i kult nagiej siły stanowią dla jakiejś grupy platformę wyzwolenia, to może jej głęboka jaźń jest bardziej skażona faszyzmem niż świadczyłoby o tym urządzane przez nią na co dzień polowanie na polskich patriotów? Może ci, którzy nieustannie ostrzegają, że „idzie faszyzm”, powinni wreszcie usłyszeć: „tak, z wami pod rękę”? To oni poprzez swoją ukraińską kompensację, którą chronicznie mylą z autentyczną empatią, zrobili więcej niż prawica dla normalizacji i legitymizacji ukraińskiego faszyzmu.
W ramach tej przepychanki zupełnie znika z pola widzenia możliwość krytyki zarówno własnych, jak i cudzych przewin w imię uniwersalnych zasad i przekonań. Do tego trzeba jednak jakieś zasady i przekonania posiadać, a tu jak widać rządzą raczej bezwarunkowe odruchy dostosowane do bierzących potrzeb medialnych cykli, niż postawy wynikające z jakichkolwiek głębszych przemyśleń.
Argument o tym, że przecież w Polsce też czci się nacjonalistów i faszystów mających krew na rękach jest zarazem historycznie trafny i politycznie nierelewantny. Przewiny polskich faszystów nie zmywają przewiń faszystów innych krajów. Choć przyznać trzeba, że środowisko Nawrockiego zyskało siłę i widoczność dzięki podobnym mechanizmom do tych, które na Ukrainie rehabilitują UPA i OUN. Spór dwóch prezydentów jest w tym sensie mimo wszystko kłótnią w rodzinie, co nie zmienia faktu, że odsłania o wiele głębsze problemy i zaniedbania.
Pozycja Fajnopolaków jest tu znów bardziej złożona niż pozycja Ortopolaków. Ci ostatni mają swoich nacjonalistów i bez wahania będą ich wystawiać na historyczną potyczkę z tymi ukraińskimi. W sporze między nacjonalizmem polskim a nacjonalizmem ukraińskim Fajnopolacy wybiorą natomiast ten drugi, żeby broń Boże nie wyjść na… nacjonalistów. Sami dawno już przekonali samych siebie, że nie posiadają żadnego innego politycznego języka, który mógłby im pomóc w tej sytuacji. Zwłaszcza, że ich pozycja w społeczeństwie zależy od kontaktu z imperialistycznym centrum, a stamtąd nie przychodziły apele o konsekwentny antyfaszyzm.
Technika siódma
„Oni po prostu inaczej postrzegają historię” – to część strategii osiągania konsensusu przez relatywizację. Sprowadza się w ten sposób zbrodnie banderyzmu do jakiejś polskiej obsesji. Ale zbrodnie UPA i OUN nie są odrażające, bo Polacy mają taką narrację i pamięć. Faszyzm ukraiński nie jest godny potępienia dlatego, że jest ukraiński, tylko dlatego, że jest faszyzmem. Podobnie jest z polską czy jakąkolwiek inną jego odmianą. I każdy w miarę myślący człowiek, nie powinien mieć w ogóle problemu ze stwierdzeniem tego faktu. Hitleryzm nie jest godny potępienia, bo tak mówią Polacy czy Żydzi, tylko dlatego, że planowo mordował całe narody w imię własnej rasistowskiej ideologii.
To, że podobna postawa nie jest ani w Polsce, ani na Ukrainie oczywistością, stanowi efekt długotrwałej ideologicznej transformacji, której fundamentem jest oczywiście kryminalizacja komunizmu, a wraz z nim usunięcie ze zbiorowej świadomości powojennej religii cywilnej jaką był zresztą po obu stronach żelaznej kurtyny (choć w różnych formach) antyfaszyzm. Dziś religią cywilną Europy jest antykomunizm, a jego najnowszym wcieleniem – rusofobia. I one uzasadniają coraz bardziej radykalne transgresje w manipulowaniu historią.
Wariant poboczny: „Każdy ma prawo sam sobie wybierać bohaterów”. To też relatywizacja, ale odwołująca się, paradoksalnie, do rzekomo uniwersalizującej figury „prawa”. Prawo do faszyzmu staje się w ten sposób niemal prawem do samostanowienia. A w polskiej przestrzeni publicznej znów pojawia się ciekawe pęknięcie. Fajnopolacy byliby skłonni przyznać: „tak, wszyscy, ale nie Polacy”, bo inaczej musieliby pogodzić się z miejscowym kultem żołnierzy wyklętych, któremu w jakiś sposób patronuje teraz Nawrocki. On sam i reszta Ortopolaków też nie do końca wierzy w to zdanie, ale użyje go w taki sam sposób jak Fajnopolacy, gdy tylko ktoś zaatakuje jego panteon bohaterów. Ciekawe czy jak w Niemczech władzę obejmie ktoś, kto ma sentyment do niespełnionego bawarskiego malarza też obejmie go to prawo?
Technika ósma
„To było dawno temu, po co to wywlekać” – jest to w sumie wariant narracji o odosobnionym incydencie, tyle że przeniesiony w wymiar czasowy. Pomijam istotną kwestię ekshumacji. Bo to tylko element pewnej całości. I problem z tą całością polega na tym, że państwo ukraińskie właśnie teraz stawia na pomnikach zbrodniarzy i ludobójców, aby w ten sposób wychować w kulcie banderyzmu nowe pokolenia swoich rodaków. I sprzeciw wobec tej polityki dotyczy przede wszystkim jej efektów w najbliższej przyszłości.
Wariant poboczny (też związany z czasem): „Dajmy im trochę czasu”. Okażmy cierpliwość. Pomijając ukryty protekcjonalizm tej postawy, który czyni z Ukrainy kraj małych dzieci, które w swojej narodowej świadomości są dopiero na etapie raczkowania, jest to po prostu argument bezsensowny. Gdy ostatni raz Ukraińcy przeżywali fascynację ideami Doncowa wymordowali tysiące Polaków, Żydów, Rosjan i własnych rodaków. Teraz, gdy takie wzmożenie jest budowane ponownie mamy mu się dać w pełni rozwinąć? W końcu co może pójść nie tak, prawda?
Ten współczesny wymiar problemu jest często pomijany również przez tych, którzy krytykują politykę historyczną Ukrainy. Są w stanie potępiać przeszłość, tylko wobec teraźniejszości są nad wyraz wyrozumiali. To o tyle dziwne, że jeśli coś nam zagraża to raczej współczesny a nie historyczny banderym. Sam Bandera, choć nie wiem czy i to nie jest dziś w Polsce poglądem kontrowersyjnym, już nie żyje.
Kilka uwag
Jak pewnie zauważyliście używam tu dość często argumentu o marnej reputacji – ad hitlerum. Cóż, staram się korzystać póki jeszcze można. Jest symptomatyczne, że tabu odpowiadające za bezbłędną skuteczność tego zabiegu retorycznego właśnie upada na naszych oczach. Antyfaszyzm przestał być najmniejszym wspólnym mianownikiem, moralnym minimum w życiu publicznym. Może nigdy nie był nim naprawdę, albo w wystarczającym stopniu? Dziś, gdy w obronie czci nazistowskich kolaborantów staje najbardziej postępowa część inteligenckiej elity, można uznać, że padł ostatni bastion historycznej przytomności. Można już wszystko, nie ma żadnych ograniczeń. Za chwilę okaże się (co ja mówię, już się okazało), że to Polacy powinni przeprosić za Wołyń.
„Gazeta Wyborcza” uruchomiła już nawet hasło: „Auschwitz nie spadło z nieba”. Bezpośrednio odnosi się to do nacjonalistycznego wzmożenia prawicy, która teraz chce sprawdzać narodowość posłów w sejmie. Jednak w kontekście tego, co jest treścią i istotą tego sporu, powiedzieć, że tego rodzaju moralne akty strzeliste wypadają jak niezamierzona karykatura, to nic nie powiedzieć. Zresztą nie tylko Auschwitz nie spadło z nieba. Wołyń też. Gaza też. To raczej redaktorzy GW wydają się czasem spadać z jakichś nierealnych wysokości i w konfrontacji z realnym światem wyglądają na mocno poturbowanych.
Jak to się stało, że kapłani cnotliwości nie są w stanie wykazać się cnotą tak minimalną jak jednoznaczne i konsekwentne potępienie nazizmu (bo banderym był jego odmianą)? Skąd u tych moralnych maksymalistów aż taka wybiórczość? Odpowiedzi są jak się wydaje dwie.
Po pierwsze: uwarunkowania geopolityczne. Od dawna elementy najbardziej reakcyjnych i niebezpiecznych ideologii znajdowały swoje miejsce w pakiecie postaw dopuszczalnych, a nawet cool. Kultywowanie nacjonalizmów w krajach bloku socjalistycznego to ABC amerykańskiej strategii od początku zimnej wojny. Po upadku ZSRR przemilczanie sojuszy USA ze skrajną prawicą było koniecznym elementem pro-zachodniej narracji. Celowała w tym „Gazeta Wyborcza”, zakochana od pierwszego wejrzenia w każdej zachodniej nielegalnej wojnie, interwencji, zamachu stanu czy ekonomicznej grabieży. Jugosławia, Irak, Afganistan, Libia, Syria – do wyboru do koloru. Polskie autorytety za każdym razem stawały na baczność, żeby reprezentować moralne racje handlarzy bronią i globalnych mafiozów. Wymagała tego ich pozycja w systemie głęboko spenetrowanym przez interesy krajów zachodnich z USA na czele.
Po drugie: wewnętrzna ewolucja kompradorskiej inteligencji. Dzierżąc przez jakiś czas rząd dusz, elity liberalne oduczyły się toczyć jakiekolwiek spory, bo wszystkie wygrywały siłą swej instytucjonalnej przewagi zawczasu. Pokłosiem wypracowanego w ten sposób habitusu jest dzisiejsze flagowanie oponentów za pomocą kategorii dezinformacji, teorii spiskowych, kremlowskich narracji, itd. Zabieg ten skutecznie zastępuje konieczność angażowania się w merytoryczne dyskusje, ponieważ w ich wyniku spójność dominującej narracji siłą rzeczy by słabła. A przecież kompradorska inteligencja ma stać na jej straży, a nie wdawać się w niuanse. Stąd też bierze się kicz moralnego uniesienia, który w kontekście sporu o UPA zahacza czasem o groteskę. O ile kicz estetyczny można określić jako wzruszenie własnym wzruszeniem, o tyle kicz moralny to poczucie wyższości wynikające z poczucia własnej wyższości. Po co tracić tak korzystną pozycję?
Obecnie mainstream medialny chroni już dwa faszyzmy: izraelski i ukraiński. Oba zresztą z tych samych powodów geopolitycznych i przy jednoczesnych próbach wymazania tego politycznego kontinuum. Warto się może jednak zastanowić jak właściwie określić ogólny projekt polityczny, w którym uczestniczymy, skoro wymaga on nieustannego wchodzenia w tego rodzaju alianse?
Jaki budujemy świat, skoro dziś w dobrym towarzystwie niedelikatne jest wypominanie izraelskim i ukraińskim faszystom, że są, albo stają się, faszystami? Czemu na siłę czyni się z tego gest równoznaczny z samym faszyzmem, motywowanym przez antysemityzm lub ukrainofobię? Jak to się stało, że ten, wydawałoby się, zupełnie naturalny moralny odruch stał się tak kosztowny?
Wszystko to dzieje się oczywiście ponad głowami i wbrew żywotnym interesom nie tylko znakomitej większości polskiego społeczeństwa, ale również ukraińskiej diaspory w Polsce. Polonobanderyzm – jak określił kiedyś to zjawisko Bronisław Łagowski – knebluje bowiem również Ukraińców, który nie podzielają fascynacji UPA i OUN, a którzy niekiedy sami padali już ofiarą ich rehabilitacji. Najpierw byli kneblowani u siebie, teraz knebluje się ich po raz drugi u nas. A to ci Ukraińcy, podobnie jak Polacy chcący trzymać się jak najdalej od kultu wyklętych i innych nacjonalistycznych jasełek, są szansą na życzliwe współżycie, wzajemną pomoc i przyszły pokój. Oportunizm klasy politycznej właśnie wrzuca ich wszystkich na minę i składa na ołtarzu własnych interesów.
Ortopolacy najpierw zrobili z nazioli normalsów, żeby teraz zrobić z normalsów nazioli i w ramach odwetowej „walki z UPA” (spóźnionej o jakieś 12 lat), walczyć również z nimi. Fajnopolacy będą z kolei do znudzenia umierać za przyjaźń polsko-ukraińską, włączając w nią banderowców, którzy tę przyjaźń z powodów dla swej doktryny fundamentalnych traktują najwyżej jak zło konieczne. Jedni mają wrogów a drudzy przyjaciół nie tam gdzie trzeba. I jedni i drudzy w praktyce podtrzymują znak równości między ukraińskością a banderyzmem. I jedni i drudzy nie potrafią mieć normalnych politycznych sojuszników lub przeciwników, bo to wymaga jakiejś „kultury strategicznej” – jak to się dziś mówi – a tej u nas nie wypracowano, bo po co podwykonawcy komplikować robotę?
Tymczasem jednoczącym mitem dla Polski i Ukrainy (a w dalszej kolejności dla całego regionu) mógłby być właśnie antyfaszyzm. Byłby może mitem i jak każdy mit upraszczałby relacje, historie, itd., ale miałby przynajmniej pozytywny, pokojowy, solidarnościowy potencjał. To, że dziś taka propozycja brzmi jak scenariusz science-fiction, pokazuje jedynie głębię mentalnej, politycznej i instytucjonalnej niesamodzielności, w którą popadły kraje byłego bloku socjalistycznego. Brak konsekwentnej, lewicowej postawy antyfaszystowskiej sprawia, że będziemy skazani na tożsamościowe wyścigi, które nie tylko kryzysu nie uleczą, ale wręcz go utrwalą. Klucz do problemu jest bowiem daleko poza ich zasięgiem.
Autorstwo: Paweł Mościcki
Źródło: Strajk.eu
Kijów dzisiaj
Reuters
Kijów dzisiaj
- Peter Haenseler via sonar21.com uncutnews-ch/kiew-heute
przez Petera Haenselera
Nieocenzurowana podróż do Kijowa – fakty i wrażenia ukryte przed Zachodem. Niezakłamana prawda, niefiltrowana, napisana przez kogoś z Ukrainy.
Autor: Peter Hanseler
Uwaga redaktora: Niniejszy raport został napisany przez autora, który ze zrozumiałych względów pragnie zachować anonimowość. Opublikowaliśmy tekst w niezmienionej formie, w niezmienionej formie, w celu zachowania jego autentyczności.
Kijów dzisiaj
Jakiś czas temu postanowiłem pojechać na Ukrainę, żeby pomóc moim krewnym i przyjaciołom – po prostu być przy nich. W gruncie rzeczy były to gesty czysto symboliczne: trochę jedzenia, które lubią, a przede wszystkim kilka godzin spędzonych razem. Nawet przy najlepszych intencjach to wszystko, co się da. Bo mimo mojej wizyty moi przyjaciele i krewni wciąż muszą wiązać koniec z końcem, co jest łatwiejsze do powiedzenia niż zrobienia.
Podróżując na Ukrainę, nigdy nie wiesz z góry, jak potoczy się podróż – czy będziesz mógł wyjechać, czy zostaniesz aresztowany. Znam Ukraińców, którzy z tego powodu za wszelką cenę unikają podróży do ojczyzny.
Postanowiłem sam: jeśli wszystko pójdzie dobrze, napiszę o moich wrażeniach i obserwacjach.
Wycieczka na Ukrainę
Nieuczciwie byłoby twierdzić, że taka podróż jest bezstresowa. Im bliżej granicy, tym bardziej zdenerwowani stają się podróżni. Widać to na ich twarzach. A jednak dopiero po przekroczeniu granicy i znalezieniu się na ukraińskiej ziemi naprawdę odczuwa się ogromne niebezpieczeństwo i presję wywieraną przez reżim. Dopiero wtedy w pełni rozumie się totalitarny ucisk reżimu i związaną z nim tragedię zwykłych ludzi.
Ukraińcy są w pułapce. W swoim pragnieniu i dążeniu do lepszego życia, pozornie dobrowolnie zdecydowali się na przystąpienie do Unii Europejskiej. W rzeczywistości zostali wciągnięci w obecną sytuację przez podstępne manipulacje Zachodu, który wykorzystał te zrozumiałe aspiracje do lepszego życia wyłącznie do własnych celów.
Mimo wszelkich zapewnień, Zachód od dłuższego czasu – i to nie dopiero od 2022 roku – próbuje zainicjować podobne procesy w Rosji.
I tak, po raz pierwszy, wszystko to dzieje się na tak kolosalną skalę w kraju, który pod względem powierzchni jest drugim co do wielkości w Europie po Rosji. Ukraina ma najwyższy odsetek bliskich krewnych mieszkających w Rosji spośród wszystkich krajów na świecie. Według badania przeprowadzonego przez Kijowski Międzynarodowy Instytut Socjologii w listopadzie 2021 roku, około 57 procent Ukraińców ma krewnych w Rosji – ponad połowa populacji!
telefon
Po przyjeździe kupiłem ukraińską kartę SIM. Gdy tylko włożyłem ją do telefonu – zanim zdążyłem cokolwiek z nim zrobić – natychmiast otrzymałem wiadomość z odpowiednimi danymi kontaktowymi: „Sława Ukraini! Witamy na Ukrainie! Jeśli potrzebujesz porady lub pomocy, zadzwoń na infolinię regionalnej administracji wojskowej!”. Dużo podróżowałem i nigdy nie spotkałem się z krajem, do którego wjeżdżam, witającym mnie słowami na przykład: „Chwała Szwajcarii!”, „Chwała Niemcom!” czy „Chwała Brazylii!”. Jaki w tym sens?
Potem przyszła wiadomość tekstowa od „Anti_Fake”: „Widziałeś szokującą lub podejrzaną wiadomość? Skontaktuj się z Centrum Zwalczania Dezinformacji Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy!”. „Zgłoś to nam!” wraz z danymi kontaktowymi.
Takie apele zawsze działają w obie strony. Z jednej strony zachęca się ludzi do zgłaszania wszystkiego, co podejrzane – potencjalnie stając się informatorami. Z drugiej strony, takie apele mogą przynieść odwrotny skutek, jeśli ktoś inny uzna, że czyjeś działania lub zachowanie są w jakiś sposób „nienormalne”.
Dla mnie oznaczało to: jeśli aktywnie coś fotografuję i ktoś uzna to za wątpliwe, może mnie zgłosić.
Chciałbym przypomnieć czytelnikom, że dopiero niedawno kupiłem kartę SIM, a wiadomości już zaczęły do mnie przychodzić – chociaż nie wykonałem jeszcze ani jednego połączenia.
I na tym się nie skończyło. Służba Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) wysłała SMS-a: „Wróg aktywnie rekrutuje Ukraińców w mediach społecznościowych do podpaleń i ataków terrorystycznych. Jeśli obcy obiecują ci łatwe pieniądze za „proste zadania” – zgłoś to nam. Przejdź do chatbota Telegrama „Spalić człowieka FSB” lub zadzwoń do nas”.
To masowe SMS-y, które otrzymuje każdy Ukrainiec. Każdy może sam ocenić, jaki wpływ takie apele będą miały na społeczeństwo w dłuższej perspektywie.
W mieście
Ze wszystkich kanałów telewizyjnych, mediów, szkół, a nawet przedszkoli, ze wszystkich agencji rządowych – zewsząd dociera przesłanie: Rosja jest wrogiem! Zabijajcie Rosjan i bądźcie z tego dumni! Ludzkie umysły są metodycznie i systematycznie prane poprzez odwoływanie się do emocji, kładąc nacisk na patriotyzm wobec ojczyzny i jej ochronę.
Wiele krajów w ten sposób reaguje na sytuację wojenną. Ale na Ukrainie manipulacja ludźmi osiągnęła poziom przekraczający wszelkie ludzkie granice.
Wiosną 2023 roku otworzyła swoje podwoje skandaliczna kawiarnia „Art Café Offensiva”. Założycielem kawiarni jest radykalny nacjonalista, który już w 2020 roku założył organizację non-profit „Offenziwa” (z francuskiego „ofensywa”). „Ofensywa” odnosi się do aktywnych działań wojskowych mających na celu podbój terytorium, zniszczenie wroga lub osiągnięcie celów strategicznych.
W restauracji serwowane są dania o nazwach takich jak „Daria Dugina”, „Nawalny” i „Crokus City”. Duży wybór dań jest „dedykowany” prezydentowi Rosji.
Choć dania takie jak „Sznycel Wiedeński” czy „Wołowy Stroganow”, będące hołdem dla cenionych na całym świecie stylów kulinarnych, istnieją na całym świecie, intencje stojące za tą kijowską restauracją są zupełnie inne, o czym wyraźnie świadczy jej szyld. W końcu slogan restauracji brzmi: „Offenziwa: Twoja pyszna rusofobia”.
Nie ma wątpliwości, że nazwy tych sądów służą dehumanizacji ludzi, od których pochodzą. To hańba, cyniczne szaleństwo.
Chociaż wszystkie platformy mediów społecznościowych przedstawiają to miejsce jako aktywne – czyli otwarte – nie widziałem nikogo wchodzącego ani wychodzącego. To mogłoby prowadzić do wniosku, że ten budynek nie jest przeznaczony na restaurację, a raczej na reklamę i wyraz ukraińskiej polityki, jako prowokacja mająca na celu podżeganie do nienawiści i przedłużanie wojny.
Czy młodzi ludzie, którzy nigdy nie wyjechali z Ukrainy – lub którzy nigdy nie mogli wyjechać – mają jakąkolwiek szansę, by nie ulec wpływowi tych wszechobecnych kampanii nienawiści wobec wszystkiego, co rosyjskie? Moja odpowiedź: Nie, nie ma szans!
Na tym tle paradoksem jest to, że mimo wszystko wielu mieszkańców Kijowa nadal posługuje się zakazanym językiem rosyjskim – na ulicy, w metrze i na zakupach. Bo bez względu na to, jak bardzo są poddani praniu mózgu, ich językiem ojczystym jest rosyjski. A języka dzieciństwa nie da się zmienić.
Co stanie się ze społeczeństwem?
Teraz, gdy ataki wszelkiego rodzaju pociskami naprawdę się rozpoczęły, narracja o dehumanizacji Rosjan nasiliła się. Krytyczne myślenie jest w tych okolicznościach niemożliwe. Przypomniały mi się prace psychiatry Bessela van der Kolka, który badał ludzkie zachowania podczas katastrof i wojen.
Opisał on zjawisko: zanika wewnętrzny dialog; traci się poczucie czasu; słabnie zdolność logicznego myślenia. Pozostają jedynie automatyczne, instynktowne mechanizmy przetrwania. Wszystko to zaobserwowałem u praktycznie każdego, z kim rozmawiałem.
W metrze
Musiałem spędzać każdą noc pod ziemią w metrze. Eksplozje – zwłaszcza te spowodowane rakietami – są bardzo przerażające, a mózg rzeczywiście reaguje natychmiast, dokładnie tak, jak opisał to Bessel.
Kiedy rozbrzmiewa alarm, metro służy jako schron i jest przepełnione, ponieważ od czterech lat nie zbudowano żadnych innych schronów. To zdjęcie przedstawia prawdziwą sytuację podczas nalotu bombowego na metro w Kijowie.
Tam mężczyzna w średnim wieku słuchał podcastu Jewgienija Murawiewa, znanego polityka opozycji na Ukrainie, który obecnie żyje na wygnaniu w Pekinie.
Wzruszyła mnie rozmowa kilku starszych kobiet siedzących obok mnie w metrze. Było ich trzy, pewnie po osiemdziesiątce – typowe „babuszki”. Jedna z nich powiedziała do pozostałych: „Nawet moja mała wnuczka przyniosła mi mapę i powiedziała: »Spójrz, babciu, o ile mniejsza jest Ukraina w porównaniu z Rosją. Skoro nawet małe dziecko to rozumie, to dlaczego ludzie tam na górze tego nie rozumieją?«”.
Zachód wie o tym równie dobrze, jak ukraińskie władze, które przejęły władzę z naruszeniem wszelkich ukraińskich praw i nie mają najmniejszego zamiaru wystawiać tej władzy na próbę w wyborach. I grupa radykalnych nazistów, którzy popierają ten reżim, również doskonale o tym wie.
Ludzie jako żywe tarcze
Ale wszyscy ci psychopaci nie przejmują się zwykłymi ludźmi; wykorzystują ich jako żywe tarcze dla swoich politycznych celów. Na przykład, ukraińska armia ukrywa ważną broń, taką jak stanowiska przeciwlotnicze, na terenach mieszkalnych. Jeśli rosyjskie drony i pociski zostaną trafione, spadają na te budynki mieszkalne i tam eksplodują.
Istnieją inne przykłady pokazujące, że ukraińskie władze świadomie i bez wiedzy społeczeństwa wykorzystują je jako tarczę dla wojska. Podczas jednego z ostatnich poważnych ataków rosyjski pocisk uderzył w skład broni. Skład znajdował się w rejonie Wyżniewojego, miasta satelickiego Kijowa, i nie można go było zidentyfikować jako skład. Skutki były druzgocące.
Detonacje amunicji tam składowanej całkowicie zniszczyły 91 domów jednorodzinnych. Częściowo uszkodzonych zostało kolejnych 27 budynków mieszkalnych i 253 domy jednorodzinne. Teren ewakuowano. Władze milczały przez kilka dni. Mer Kijowa pojawił się przed zniszczonym budynkiem mieszkalnym w Kijowie, nawet nie wspominając o Wyżniewoju.
Istnieje kilka powodów: po pierwsze, traktaty międzynarodowe zabraniają przechowywania amunicji na terenach zaludnionych. Stanowi to zatem zbrodnię wojenną – nie atak na cele wojskowe, nawet jeśli odbywa się w ukryciu, ale przechowywanie amunicji na terenach mieszkalnych. Po drugie, według źródeł ukraińskich, przechowywano tam amunicję zawierającą zubożony uran. O tym, że władze ukraińskie od początku wiedziały o tym, co się dzieje, świadczy fakt, że cały 13-hektarowy obszar dotknięty skutkami katastrofy został zamknięty przez służby wywiadowcze. Pomimo ogromnych zniszczeń, początkowo nie wydano żadnych oświadczeń dotyczących incydentu ani ewentualnych ofiar – mimo że detonacje zmagazynowanej amunicji trwały pięć godzin.
Po kilku dniach władze Ukrainy zmuszone były wydać oświadczenie, że eksplozje miały miejsce w obiekcie Ukraińskiej Państwowej Agencji Obrony „Ukroboronprom” i że wszczęto postępowanie karne.
Perspektywy
Sytuacja społeczna znajduje również odzwierciedlenie w mediach. Istnieje niezliczona ilość stacji radiowych i telewizyjnych, ale wszystkie reprezentują jeden punkt widzenia. Wszystkie kanały opozycyjne na Ukrainie zostały zamknięte. Nawet zupełnie niewinna dyskusja o przyczynach konfliktu może prowadzić do oskarżenia, a nawet uwięzienia. Niektórym dziennikarzom udało się uciec i obecnie pracują poza Ukrainą. Mają oni jednak bardzo ograniczony wpływ na ludzi w kraju; powody tego stanu rzeczy już wyjaśniłem.
To samo dotyczy organizacji politycznych. Wszystkie one podporządkowują się panującej opinii. W Radzie, parlamencie, istnieją różne partie, ale tylko jeden kierunek polityczny. Nie ma siły politycznej, która byłaby w stanie uwzględnić wszystkie strony konfliktu i służyć jako przewodnik dla obywateli Ukrainy.
Wielu czytelników zadaje sobie pytanie: Jak dużym poparciem cieszą się władze Ukrainy wśród społeczeństwa?
Żadna z osób, z którymi rozmawiałem, nie wyraziła otwartego poparcia dla ukraińskich władz. Dla niektórych, biorąc pod uwagę ich szczególne okoliczności, można to z pewnością uznać za wyraz osobistego oporu. Inni po prostu chcą trwać i zostać zostawieni w spokoju. Jeszcze inni, którzy rok lub dwa lata temu otwarcie popierali rząd, teraz wyraźnie powściągliwi w składaniu takich oświadczeń. Wszystkich łączy tęsknota za normalnym życiem bez wojny.
Z tego, co zebrałem podczas kilku dni spędzonych tam, wynika, że reżim nie cieszy się szerokim poparciem. Jest postrzegany jako niewielka grupa przestępców, którzy z pomocą Zachodu panują nad strukturami władzy, bezwzględnie je wykorzystują i na nich budują wszystko inne.
Niestety, Rosja nie ma innego wyjścia, jak zakończyć ten konflikt na polu bitwy środkami militarnymi – konflikt, który nigdy nie powinien się rozpocząć. Dopiero po zakończeniu fazy militarnej na Ukrainie będzie można dyskutować o prawdziwych przyczynach konfliktu, o bólu poniesionych strat i o dalszych losach. Do tego czasu nie ma nikogo, z kim można by dojść do porozumienia – nikogo, z kim jakikolwiek dialog byłby w ogóle możliwy z perspektywy uwzględniającej wszystkie strony.
Źródło: Kiev Today
Logika rewolucji: Rok pierwszy, wiecznie od nowa
Logika rewolucji: Rok pierwszy, wiecznie od nowa
14 lipca 2026 pch24/logika-rewolucji-rok-pierwszy-wiecznie-od-nowa
Co łączy okrojony w polskiej szkole spis lektur z głową Krzysztofa Kolumba leżącą na bostońskim bruku? Na pierwszy rzut oka – nic. W istocie rzeczy to jednak taki sam impuls, który w 1793 roku kazał jakobinom rozbijać królewskie groby, dziś pcha ich ideowych spadkobierców do niszczenia przeszłości. To pycha i ślepe przeświadczenie, że lepszą przyszłość można zbudować dopiero wtedy, gdy doszczętnie zrówna się z ziemią wszystko, co było wcześniej.
Kiedy zatrzymano zegar
Już raz historia miała wystartować na nowo. Jesienią 1793 roku rewolucyjny konwent we Francji uznał, że świat trwał dotąd na próżno, a wszystko, co wydarzyło się wcześniej, nie ma żadnego znaczenia. Nakazał więc liczyć lata od samej rewolucji, jakby stwarzając świat ex nihilo. Wrzesień 1792 roku ogłoszono „rokiem pierwszym”. Miesiącom nadano inne nazwy, a tydzień rozciągnięto do dziesięciu dni, żeby w nowej rachubie czasu zabrakło miejsca na niedzielę.
Po zmianie kalendarza rozpoczęto brutalną walkę z materialnymi przejawami religii. W listopadzie 1793 roku pod sklepieniem katedry Notre Dame wywrotowcy tańczyli ku czci Rozumu. Z fasad strącano figury, z wież zdejmowano dzwony, a krzyże przetapiano. Najbardziej wymowna była jednak czystka w bazylice Saint-Denis. Tam, w grobach królów rewolucjoniści rozłupali trumny liczące sobie setki lat. Wywlekli szczątki monarchów, cisnęli je do wspólnego dołu i przysypali wapnem. Nie zależało im na złocie. Chodziło o to, by Francja obudziła się w nowej rzeczywistości, bez przodków.
Jak zauważa historyk sztuki François Souchal w książce Wandalizm rewolucji, obsesję równości za wszelką cenę rozszerzono nawet na zabytki. Irytujące stały się iglice kościołów wskazujące na niebo i swymi rozmiarami rażące wzrok obywatela, niemogącego tolerować takiego „wywyższania się”.
Nie oszczędzono także żywych. Już we wrześniu 1792 roku tłum wdarł się do paryskich więzień i w kilka dni wymordował około tysiąca trzystu ludzi. Później w ruch poszła gilotyna. Pracowała nieustannie, miarowo, niczym wytrawny rzemieślnik dumny ze swego fachu. Do Wandei, gdzie chłopi ujęli się za Bogiem i królem, republika posłała „kolumny piekielne”. Pod Nantes zaś topiła skazańców w nurtach Loary, całymi barkami naraz. Dziesiątki tysięcy ludzi zginęły tylko dlatego, że nie chciały wyrzec się własnej przeszłości.
Prawdziwe zawołanie rewolucji nie brzmiało: „wolność, równość, braterstwo”. Głosiło natomiast – „wolność, równość, braterstwo albo śmierć”. A gilotyna była najlepszą przyjaciółką rewolucjonisty.
Czystki w ministerstwie
A jak przejawia się ten jakobiński, rewolucyjny duch dzisiaj? Otóż współcześni neo-jakobini nie próżnują. Nie mając gilotyny, stosują bardziej wyrafinowane metody, by zniszczyć tradycję. Jedną z nich jest choćby… systematyczne okrajanie spisu lektur.
Podstawą prawną stało się podpisane 11 marca rozporządzenie, które wejdzie w życie wraz z nowym rokiem szkolnym. Przesuwa ono akcent z lektur obowiązkowych na uzupełniające. Lista tych pierwszych topnieje, druga zaś rośnie i otwiera się na reportaż czy literaturę współczesną, podczas gdy z dawnych dzieł pozostają jedynie fragmenty. Nauczyciel ma odtąd wybierać swobodniej, a zestaw książek dostrajać do gustu i możliwości poszczególnych klas. Brzmi to z pozoru rozsądnie, ale tak naprawdę jest karygodne.
Weźmy na przykład Pana Tadeusza. Epopeja, którą całe pokolenia czytały w całości, od Inwokacji „Litwo, Ojczyzno moja”, po koncert Jankiela, zostaje ograniczona do materiału czytanego na wyrywki. Z obligatoryjnych elementów utworu pozostaje wspomniany wstęp i kilka scen. Cała reszta zaś przechodzi do sekcji nieobowiązkowej.
To tylko jeden z licznych przykładów modyfikacji na liście lektur – zmian zmierzających do wyplenienia tradycji i maksymalnego uproszczenia kanonu. Zamiast pełnego poznawania dziedzictwa pisanego, uczniowie – przyzwyczajeni do mediów społecznościowych – mają otrzymać materiał łatwy i niewymagający dłuższego skupienia. W dobie TikToka odcina się więc uczniów od przeszłości i kształtuje „nowego człowieka”. To logiczny skutek metody neo-jakobinów zasiadających w resorcie zwanym dla niepoznaki Ministerstwem Edukacji Narodowej.
Sąd nad żywymi i umarłymi
Pokrewne zjawisko, równie bliskie rewolucyjnemu szaleństwu, widać także na Zachodzie. W 2023 roku wydawnictwo Puffin ogłosiło „poprawienie” książki Roalda Dahla – zmarłego przed trzydziestu z górą laty autora Charliego i fabryki czekolady czy Matyldy. Z ich kart zniknęły słowa „gruby”, „brzydki” i „szalony”, a opisy bohaterów przykrojono na miarę tzw. dzisiejszej wrażliwości.
Ofiarami padają także żyjący twórcy. Przykładowo autorkę cyklu o Harrym Potterze, za jej poglądy na płeć obłożono publiczną anatemą. Odcięli się od niej nawet aktorzy filmowi zawdzięczający sławę ekranizacjom jej twórczości. Doszło nawet do tego, że fani zaczęli palić książki J.K. Rowling, a samo jej nazwisko stało się w pewnych kręgach słowem zakazanym.
Z kolei Mel Gibson za swoje nieprawomyślne tyrady trafił na całą dekadę na czarną listę, bez procesu i bez prawa do obrony. Chodzi o to, że ukarał go tłum, a nie sąd. Piętno pariasa miało być już dla niego niemożliwe do zdjęcia.
Przypadki Dahla, Rowling i Gibsona nie są bynajmniej odosobnione. Metoda jest zawsze ta sama: nie obala się argumentu, lecz usuwa człowieka. Nie odpowiada się na słowo, lecz odbiera prawo do jego wypowiedzenia. To sąd, w którym oskarżenie wystarcza za dowód, wyrok zapada przez aklamację, a kara polega na całkowitym wykluczeniu ze środowiska.
Argument siły zamiast siły argumentu
Niekiedy Rewolucja ucieka się do nawet ostrzejszych działań.
I tak w 2020 roku w Kalifornii tłum obalił posąg Junipera Serry, osiemnastowiecznego franciszkanina, który zakładał tam pierwsze misje. Jego wizerunek plamiono, ciągnięto na linach, deptano i opluwano.
Atakowano także pomniki Kolumba. Jedne potraktowane zostały czerwoną farbą, inne zerwano z cokołów przy użyciu lin. W Bostonie posągowi odkrywcy odcięto głowę, która o świcie leżała na bruku obok cokołu. Z kolei w Richmond inny monument wielkiego podróżnika obalono, podpalono i wrzucono do jeziora.
W Bristolu natomiast tłum strącił z cokołu pomnik Edwarda Colstona – zasłużonego kupca i filantropa, choć przy tym handlarza niewolnikami. Przeciągnął go ulicami i wrzucił do portowej wody.
Te gesty nie są bynajmniej przypadkowe.
Ścięcie.
Ogień.
Woda.
Po te same trzy żywioły sięgała Wielka Rewolucja. Pod ostrzem ginęli ludzie, w płomieniach znikały świątynie, a pod Nantes republika topiła skazańców w rzece.
Dwa i pół wieku później rozgrywa się podobny scenariusz, tyle że tym razem obiektem ataku są symbole. Tłum, który topi Kolumba w jeziorze i ścina jego głowę z brązu, robi to samo, co konwent czynił żywym ludziom.
Historia nie powtarza się, lecz rymuje.
Pycha, która sądzi przeszłość
Za szaleństwem rewolucjonistów francuskich i metodą współczesnych neo-jakobinów stoi ta sama zgubna pycha człowieka, który uważa się za lepszego tylko dlatego, że żyje dziś, a wobec przeszłości uzurpuje sobie prawo do bycia sędzią i katem naraz.
Dlatego warto pamiętać o 14 lipca 1789 roku. Nie po to, by po raz kolejny świętować zdobycie Bastylii, w której przebywało wówczas tylko siedmiu więźniów. Warto pamiętać tę datę jako przestrogę, dokąd prowadzi pokusa rozpoczynania świata od nowa. Zegar bowiem łatwo jest zatrzymać. Znacznie trudniej jest go potem prawidłowo nastawić.
Stanisław Bukłowicz
Otrzeźwienie ??? … MEM-y IX.
Jakiej narodowości są ci mili chłopcy?
=====================================
————————————-
——————————-
————————————-
————————–
—————————————-
————————————
———————————————
——————————–
—————————————————-
Armia nasza jest zwycięska. Nad Polakami…
HANNA KRAMER gloria
Cicha wojna z własnymi ludźmi. Jak militaryzacja pożera wschodnią Polskę
W Polsce, która bije rekordy wydatków na obronność i chełpi się rolą „pierwszej linii frontu” NATO, rozgrywa się cichy, ale wyjątkowo bolesny dramat. Na Warmii, Mazurach, Podlasiu i w okolicach Przesmyku Suwalskiego zwykli mieszkańcy żyją w stałym napięciu. Budzą się z pytaniem: czy dzisiaj nie przyjdą po naszą ziemię, dom albo działkę?
Ćwiczenia NATO – „Dzielny Dzik 26”, Dragon czy kolejne odsłony Steadfast Defender – oficjalnie mają odstraszać wroga. Transporty sprzętu, rozbudowa poligonów i program „Tarcza Wschód” są przedstawiane jako święta konieczność. W rzeczywistości stały się wygodnym narzędziem brutalnej militaryzacji, w ramach której władza i armia przejmują ziemię i burzą życie lokalnych społeczności. Priorytet wojska jest dziś tak absolutny, że interes zwykłego obywatela po prostu przestał się liczyć. Dowódcy wojskowi oraz lokalne władze traktują mieszkańców jak element krajobrazu, który można przesunąć lub usunąć, gdy tylko wymaga tego „interes strategiczny”.
Zgodnie ze specustawą o inwestycjach obronnych „Tarcza Wschód” została zaliczona do inwestycji kluczowych, a nie strategicznych. Chodzi o to, że dla inwestycji kluczowych nie ma możliwości procedury przymusowego wywłaszczenia nieruchomości, co dotyczy tylko inwestycji strategicznych. Ministerstwo Obrony Narodowej wielokrotnie podkreślało, że wojsko chce kupować tylko te tereny, które uzna za niezbędne z punktu widzenia efektywności projektu, a nie te, które zostaną mu zaoferowane szybciej lub na korzystniejszych warunkach. Jednak TVP Olsztyn i Radio Olsztyn opublikowały serię reportaży o protestach rolników z Borków, Świętajna i okolic. Rolnicy mówili wprost o mocno zaniżonych odszkodowaniach.
„Armia zachowuje się jak państwo w państwie – mówi z goryczą Janusz, rolnik z Podlasia, którego rodzina od pokoleń uprawia te pola. – Najpierw manewry niszczą nam uprawy, potem przychodzą po ziemię pod magazyny i poligony. A my mamy się cieszyć, bo to dla bezpieczeństwa?”
Ostatnie kilka lat pokazało wyraźny kierunek polityki rządu. Już niedługo główne hasło naszych polityków będzie brzmiało następująco: „Wojsko ponad wszystko”. Z roku na rok wydatki na bezpieczeństwo rosną w tempie, jakiego nie osiągają wydatki na programy socjalne, edukację i służbę zdrowia.
W 2022 roku na obronność przeznaczano 2,4% PKB (ok. 57–60 mld zł). W 2025 roku wskaźnik ten sięgnął 4,5–4,7% (blisko 187 mld zł), a w 2026 planowane jest prawie 4,8% PKB – około 200 miliardów złotych. To najwyższy poziom w całym NATO. W tym samym czasie edukacja utrzymuje się na poziomie ok. 4,8–5% PKB, a ochrona zdrowia z trudem zbliża się do ustawowych celów. Wojsko pożera budżet w tempie, jakiego nie widziano w żadnej innej kluczowej dziedzinie.
Oczywiście, kontekst geopolityczny jest poważny. Jednak władze wykorzystują „niestabilną sytuację” i „zagrożenie ze Wschodu” jako pretekst, by bezkarnie ograniczać prawa własnych obywateli. Ustawa z lipca 2025 roku o strategicznych inwestycjach obronnych dała władzy potężne narzędzia: przyspieszone procedury, decyzje wojewodów w ekspresowym tempie i tworzenie stref zamkniętych. Teoretycznie ma obowiązywać „dialog”. W praktyce rolnicy dostają ultimatum: podpisuj albo i tak weźmiemy.
Pani Maria z okolic Suwałk nie kryje łez: „Przyszli z papierami i powiedzieli, że to już nie nasze. Dom po rodzicach, sad, całe życie – wszystko pod strefę strategiczną. Oferują grosze. Ale kto mi odda to, co tu zbudowałam?”
Takich historii są dziesiątki. Rolnicy, emeryci i wielopokoleniowe rodziny czują się jak przeszkoda w wielkim militarystycznym projekcie. Władze przejmują działki, wprowadzają ograniczenia w użytkowaniu nieruchomości, a wojsko dostaje zielone światło niemal na wszystko.
Ministerstwo Obrony publikuje uspokajające broszury, ale rzeczywistość jest inna – przyspieszona militaryzacja odbywa się kosztem tych, którzy najmniej skorzystają na wielkich kontraktach zbrojeniowych.
Nikt rozsądny nie twierdzi, że Polska nie powinna się zbroić. Zagrożenie ze Wschodu jest realne [ale z południowego wschodu, rybko.. md] . Pytanie jednak brzmi: czy budując bezpieczeństwo zewnętrzne, trzeba niszczyć poczucie bezpieczeństwa zwykłych obywateli we własnym kraju? Czy interes NATO i wielkich graczy musi zawsze przeważać nad prawem Polaków do spokojnego życia na ziemi, którą uprawiali ich dziadkowie?
Dziś, w cieniu natowskich czołgów, na wschodzie Polski słychać nie tylko huk silników. Coraz głośniej słychać gniew i rozgoryczenie ludzi, których własne państwo traktuje jak element krajobrazu do usunięcia. Czas zadać pytanie wprost: dla kogo właściwie jest ta „Tarcza”, jeśli pod nią ginie zwykła Polska?
HANNA KRAMER
Pułapka Patriota
Prezydent USA Donald Trump spotkał się z prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełenskim na szczycie NATO w Ankarze (Turcja) 8 lipca.
Pułapka Patriota
Autorstwa Scotta Rittera
Donald Trump dał Ukrainie zielone światło na licencjonowanie produkcji pocisków Patriot. To pułapka, która nie skończy się dobrze dla tych, którzy widzą w nich ratunek.
Wytrwałość popłaca – a przynajmniej tak się wydaje. Niecały tydzień przed dorocznym szczytem NATO w Ankarze, prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski ponowił żądanie budowy krajowego zakładu produkcyjnego pocisków przeciwlotniczych Patriot. Apel Zełenskiego nastąpił po jednym z największych rosyjskich ataków rakietowych na Kijów. W przeciwieństwie do poprzednich ataków rosyjskich, w których strona ukraińska twierdziła, że zdecydowana większość rosyjskich pocisków została przechwycona przez systemy obrony przeciwlotniczej dostarczone przez Zachód, ten atak uwypuklił brutalną rzeczywistość, że Ukraina nie miała możliwości obrony przed rosyjskimi atakami.
Ukrainie skończyły się rakiety.
„Aby niezawodnie chronić życie, potrzebujemy własnej produkcji” – powiedział Zełenski.
Prezydent Ukrainy powtórzył apel, który wygłaszał od miesięcy. W maju Zełenski oświadczył: „Zwróciłem się do poprzedniego rządu i proszę obecny rząd: Udzielcie Ukrainie licencji. Zwiększymy produkcję pocisków Patriot. To będzie bardzo pomocne dla nas, dla Bliskiego Wschodu i dla wszystkich, którym Stany Zjednoczone chcą pomóc”.
8 lipca, podczas spotkania z prezydentem USA Donaldem Trumpem na marginesie szczytu w Ankarze, życzenie Zełenskiego zostało spełnione.
„Damy ci licencję na produkcję Patriotów” – powiedział Trump do rozpromienionego Zełenskiego. „To całkiem fajne, prawda? Dzięki temu nie będziesz mógł narzekać, że nie dajemy ci ich wystarczająco dużo”.
Trump zaznaczył, że musi jeszcze poinformować „firmę”, ale dodał: „Ale wszystko się ułoży”.
Problem rozwiązany?
Ani trochę.
Trump i Zełenski wpadli w pułapkę, którą można określić wyłącznie jako „pułapkę patriotyzmu” – wierzą, że pojedyncza technologia może w jakiś sposób zmienić losy narodu.
Problemu, z którym boryka się Ukraina i jej zachodni sojusznicy – w tym pozornie odradzające się Stany Zjednoczone pod wodzą Trumpa – nie da się rozwiązać, przeznaczając jeszcze więcej środków na wojnę na wyniszczenie, która działa na korzyść Rosji. Oznaczałoby to, że Ukraina miałaby potencjał, by zyskać przewagę w toczącej się wojnie zastępczej między kolektywnym Zachodem a Rosją.
Nie, nie zrobiła tego.
Celem Zachodu zawsze było wciąganie Rosji w niekończący się konflikt, który podważa siłę ekonomiczną, militarną i moralną kraju i jego obywateli.
Problem, z którym zmaga się Zachód jako całość, polega na tym, że przewidywany przez niego upadek gospodarczy, militarny i moralny nie następuje w Rosji, lecz na Ukrainie i wśród jej europejskich partnerów.
Drugim problemem jest to, że Stany Zjednoczone są więcej niż skłonne pozwolić zarówno Ukrainie, jak i Europie na dalsze wyczerpywanie resztek sił, jakie im pozostały – w nadziei, że w ten sposób Rosja zostanie jeszcze bardziej osłabiona.
Równolegle z wnioskiem Zełenskiego o prawo do produkcji pocisków Patriot, trwa zakrojona na szeroką skalę kampania wojny informacyjnej. Jej rdzeniem jest ofensywa dronów wymierzona w krytyczną infrastrukturę Rosji; kampanii tej towarzyszy bezprecedensowa ofensywa propagandowa, której celem jest przekształcenie drastycznych obrazów płonącej rosyjskiej infrastruktury naftowej, zniszczonych ciężarówek i długich kolejek na stacjach benzynowych w niekończącą się narrację przedstawiającą Rosję jako niezdolną do obrony – a tym samym osłabioną i desperacko poszukującą wyjścia z wojny, której nie mogą wygrać.
Cel tej kampanii jest jasny: uzbroić Ukrainę.
Aby zapewnić Ukrainie broń niezbędną do samoobrony.
Ignorowanie kosztów, jakie Ukraina dotychczas poniosła w postaci ofiar śmiertelnych i zmarnowanych zasobów.
Jeśli zignorujemy fakt, że Rosja zachowuje strategiczną przewagę w szerokim spektrum kwestii definiujących ten konflikt – na polu bitwy, w fabrykach broni, w salach konferencyjnych korporacji i na korytarzach globalnego podejmowania decyzji – oznacza to, że Rosja dominuje pod każdym względem.
Zignorujmy fakt, że ani Ukraina, ani jej zachodni sojusznicy nie mogą wygrać tej wojny.
Po prostu stwórz wrażenie, że potrafią to zrobić.
Ponieważ percepcja tworzy swoją własną rzeczywistość.
Zwłaszcza jeśli Rosja padnie ofiarą tej kampanii wojny informacyjnej i zacznie wątpić w siebie.
Problem polega na tym, że – przynajmniej jeśli chodzi o kwestię ukraińskiej produkcji rakiety Patriot – wrażenie, jakie próbują stworzyć twórcy tego planu, nie ma szans na realizację.
Jest skazany na porażkę z powodu niekompetencji tych, którzy pierwotnie go opracowali.
Biorąc pod uwagę obecny stan produkcji systemu Patriot, pociski przechwytujące MIM-104F Guidance Enhanced Missile-Tactical (GEM-T) są najbardziej prawdopodobnymi kandydatami do licencjonowanej produkcji na Ukrainie. W normalnych warunkach produkcja pocisku GEM-T kosztuje od 3 do 4 milionów dolarów za sztukę. Przyspieszenie produkcji mogłoby zwiększyć koszt jednostkowy do 6-7 milionów dolarów. Produkcja licencjonowana, która wymagałaby budowy nowych zakładów, mogłaby zwiększyć koszt do ponad 10 milionów dolarów za sztukę.
Pocisk, który nie jest przeznaczony do zestrzeliwania współczesnych rosyjskich pocisków hipersonicznych, startujących z okrętów podwodnych, takich jak „Iskander-M”, „Kinżał”, „Cyrkon” czy „Oresznik”.
Oznacza to, że umowa licencyjna między USA a Ukrainą nie została od początku zaprojektowana z myślą o rzeczywistej poprawie zdolności obronnych Ukrainy, lecz raczej po to, aby stworzyć wśród osób podatnych na takie fantazje wrażenie, że Ukraina faktycznie jest w stanie tego dokonać.
Gdyby tylko dano jej środki, żeby to zrobić.
Ukraińska licencja prawdopodobnie będzie kontynuacją istniejącej licencjonowanej produkcji pocisków GGEM-T w Niemczech, gdzie w Schrobenhausen wybudowano nowy zakład produkcyjny pocisków GEM-T. Zakład jest zarządzany przez COMLOG, spółkę joint venture Raytheon i MBDA Niemcy. COMLOG jest przeznaczony do produkcji i modernizacji pocisków Patriot PAC-2 GEM-T dla użytkowników europejskich, w tym Ukrainy.
Jest wysoce prawdopodobne, że ukraińska licencja będzie rozszerzeniem istniejącej niemieckiej licencji. Takie rozwiązanie uprościłoby wiele kwestii kontroli eksportu.
Pociski przechwytujące GEM-T zawierają elektronikę naprowadzającą, komponenty napędowe, zespoły głowic bojowych oraz wyposażenie interfejsu do wyrzutni, które pochodzą od dostawców działających na podstawie niemieckiej licencji. Czas dostawy niektórych z tych komponentów przekracza sześć miesięcy.
Prace budowlane w Schrobenhausen rozpoczęto w 2022 roku. Plan zakładał budowę sześciu nowych budynków na tym terenie do 2026 roku: hali montażowej, magazynu, zakładu przygotowania komór spalania, centrum technologicznego, rozbudowy istniejącego budynku dla serwisu technicznego oraz nowego skrzydła biurowego. Według MBDA, stworzy to powierzchnię użytkową 6500 metrów kwadratowych. Zakład w Schrobenhausen jest wyłącznie zakładem montażowym; ponad 50 bawarskich i niemieckich dostawców bierze udział w fazach kwalifikacji i produkcji seryjnej wszystkich komponentów używanych do wytworzenia produktu końcowego. Wśród dostawców jest Bayern-Chemie, którego zakład w Aschau otrzymał kontrakt na produkcję silników rakietowych na paliwo stałe do pocisków przechwytujących GEM-T. Bayern-Chemie produkował silniki Patriot w latach 1987-1996 i posiada infrastrukturę umożliwiającą wznowienie tej wcześniejszej działalności.
System sterowania sterem kierunku niemieckich pocisków GEM-T nie będzie już hydrauliczny, lecz elektromechaniczny. Modyfikacje górnej części pocisku, tzw. stożka nosowego, a także instalacja nowego komputera, który zostanie dostarczony z Europy, podkreślają fakt, że niemiecki GEM-T jest produktem niezależnym, niezależnym od dostępności amerykańskich komponentów – to kolejny powód, dla którego zmiana licencji COMLOG jest najbardziej prawdopodobnym kierunkiem działań USA wobec Ukrainy.
Ale wszystko to jest częścią szumu informacyjnego, mającego na celu przekonanie, że taka umowa jest możliwa i że pojawi się nadzieja dla Ukrainy, gdy tylko ukraińskie rakiety zejdą z linii produkcyjnej.
W idealnych warunkach GEM-T zmontowany na Ukrainie mógłby stać się rzeczywistością nie wcześniej niż w 2028 roku.
Oczywiście pod warunkiem, że Kongres zatwierdzi to przeniesienie.
Ale żeby tak się stało, trzeba by założyć, że Rosja będzie biernie przyglądać się, jak Ukraina buduje od podstaw nowy obiekt o powierzchni 6500 metrów kwadratowych lub przekształca istniejące obiekty, aby umożliwić montaż rakiet GEM-T Patriot.
? Rosja nie zidentyfikuje ani nie będzie siłą blokować tej fabryki montażowej, ani licznych zakładów pomocniczych zajmujących się importem i/lub produkcją podzespołów.
Krótko mówiąc, Rosja nie pozostanie bezczynna.
Każda fabryka GEM-T wybudowana na Ukrainie będzie miała żywotność mierzoną w dniach – lub w najlepszym wypadku tygodniach.
Ukraiński Patriot GEM-T nigdy nie ujrzy światła dziennego.
I każdy, kto sprzedaje tę fantazję – w tym Zełenski i Trump – wie, że to prawda.
Ukraiński GEM-T to mit – chimera – mająca na celu złamanie ducha narodu rosyjskiego poprzez szerzenie mitu niekończącego się konfliktu.
Ale jest to pułapka, w którą nie wpadną ani naród rosyjski, ani jego przywódcy.
Niestety, nie można tego samego powiedzieć ani o Zełenskim, ani o Trumpie.
A cena za ich błąd będzie mierzona krwią ofiar, zarówno rosyjskich, jak i ukraińskich.
Źródło: The Patriot Trap
Ataki USA na Iran nasilają się – Ciężkie bombardowania i doniesienia o trafieniach w obiekty nuklearne
Najnowsze wiadomości: Ataki USA na Iran nasilają się – Ciężkie bombardowania i doniesienia o trafieniach w obiekty nuklearne – Wywiad z byłym analitykiem CIA Larrym Johnsonem
- uncut-news.ch uncutnews-ch/us-angriffe-auf-iran-eskalieren-schwere-bombardements-und-berichte-ueber-treffer-auf-nukleare-anlage
W szczegółowym wywiadzie były analityk CIA Larry Johnson przeanalizował najnowsze wydarzenia w konflikcie amerykańsko-irańskim. Skupiono się na trwających amerykańskich atakach powietrznych i rakietowych na cele irańskie – w tym na doniesieniach o kolejnym ataku na reaktor ciężkowodny w pobliżu Kondab.
Johnson, który przez dziesięciolecia pracował jako analityk CIA, ocenia obecną eskalację jako kontynuację schematu, który obserwował w ostatnich miesiącach: ataki USA w piątek lub sobotę, po których w niedzielę lub poniedziałek rano Trump podejmuje dyplomatyczne próby uspokojenia sytuacji.
Ciężkie bombardowanie Iranu przez USA
Według Johnsona, ostatnie amerykańskie ataki rozpoczęły się intensywnie około dwie godziny temu. Cele znajdowały się głównie na południowym wybrzeżu Iranu oraz w prowincji Chuzestan. Wśród wymienionych lokalizacji znalazły się Bandar-Abbas, Bandar-Kangan, Minab, Buszehr, Ahwaz i inne.
Szczególnie podkreślono doniesienia o eksplozjach w obiekcie Kondab (znanym również jako iracki reaktor ciężkowodny). Obiekt ten został już trafiony w 2025 roku oraz podczas wcześniejszej wojny i uważa się, że nie jest już w pełni funkcjonalny. Johnson postrzega ponowny atak jako w dużej mierze symboliczny, ale stanowiący jasny przekaz.
Dodatkowo pojawiły się doniesienia o ataku na rafinerię w Behbahan i wynikających z tego przerwach w dostawie prądu w niektórych częściach miasta. Johnson podkreślił jednak, że przerwy w dostawie prądu były jak dotąd lokalne i niekoniecznie oznaczały rozległy atak na irańską infrastrukturę energetyczną.
Irańskie ataki odwetowe na bazy USA
Równocześnie Iran zaatakował amerykańskie i powiązane z USA instalacje wojskowe w regionie. Johnson przytoczył ataki na:
- Baza lotnicza King Hussein i baza lotnicza Muwaffaq al-Salti w Jordanii
- Baza morska USA w Omanie (Duke Port)
- Baza lotnicza Al-Udeid w Katarze
- Miejsca docelowe w Bahrajnie i Kuwejcie
Iran celowo zaatakował systemy, które wcześniej były używane do ataków na cele irańskie – takie jak system HIMARS w Kuwejcie. Johnson postrzega to jako jasną strategię Iranu: każdy, kto udostępnia swoje terytorium do ataków na Iran, musi liczyć się z konsekwencjami.
Cieśnina Ormuz: zamknięta czy otwarta?
Centralnym tematem dyskusji była Cieśnina Ormuz. Podczas gdy agencje amerykańskie (CENTCOM) i brytyjskie Morskie Operacje Handlowe (UK MTO) twierdzą, że cieśnina jest otwarta, a ruch statków odbywa się normalnie, według Johnsona dane z bieżącego śledzenia (VesselFinder, MarineTraffic) pokazują zupełnie inny obraz: bardzo niewiele statków – w tym prawdopodobnie amerykańskie jednostki rozpoznawcze – jest w ruchu.
Iran, za pośrednictwem Urzędu Cieśniny Zatoki Perskiej (PGSA), wydał jasne zasady dotyczące żeglugi. Statki ignorujące te zasady zostały ostrzeżone, a niektóre zostały trafione. Johnson określił oświadczenia USA i Wielkiej Brytanii dotyczące otwartej cieśniny jako „obiektywnie fałszywe” i będące częścią trwającej kampanii dezinformacyjnej.
Ograniczone zasoby USA i ryzyko eskalacji
Johnson ostrzegał przed ograniczonymi zapasami amunicji w USA. Rakiet Tomahawk i JASSM brakowało, a możliwości zaopatrzenia przemysłu USA były poważnie ograniczone przez problemy z łańcuchem dostaw (w tym pierwiastków ziem rzadkich). Przedłużający się konflikt uderzyłby zatem w USA mocniej niż w Iran.
Obecne podejście określił jako „polowanie i opryskiwanie” – w dużej mierze bezładne ataki na domniemane cele, ponieważ Stany Zjednoczone najwyraźniej nie posiadają już żadnych nowoczesnych, precyzyjnych systemów namierzania. Jednocześnie podkreślił, że Iran reagował dotychczas ostrożnie, ale może zareagować znacznie bardziej stanowczo, jeśli sytuacja się pogorszy.
Możliwe błędne oszacowanie reakcji Iranu
Johnson skrytykował stronę amerykańską za domniemane założenie, że Iran również zaprzestanie ataków, jeśli amerykańskie ataki zostaną wstrzymane. Uważa on, że Teheran prawdopodobnie mógłby kontynuować proaktywne ataki na amerykańskie cele w regionie – zwłaszcza jeśli siły wewnętrzne domagające się twardszego stanowiska zdobędą przewagę.
Jego zdaniem, wojna na pełną skalę nie jest obecnie celem administracji Trumpa. Niebezpieczeństwo tkwi jednak w błędnej ocenie sytuacji przez obie strony.
Inne tematy: Śmierć Lindsey Graham
W wywiadzie poruszono również kwestię nagłej śmierci senatora USA Lindseya Grahama. Johnson zwrócił uwagę na nieścisłości w chronologii wydarzeń: Graham przybył do Kijowa w piątek, spotkał się z Zełenskim i odwiedził fabrykę dronów. Jego podróż powrotna pociągiem i samolotem, o ile odbył standardową trasę, nie pokrywała się z oficjalną godziną zgonu (8:30 czasu lokalnego). Johnson nie wykluczył możliwości, że Graham mógł już umrzeć na Ukrainie, a oficjalna wersja wydarzeń (zawał serca w domu) nie odzwierciedla rzeczywistości.
Zakończenie wywiadu
Larry Johnson postrzega obecną eskalację jako niebezpieczną grę, rozgrywaną przy ograniczonych zasobach po stronie USA i dużej determinacji po stronie Iranu. Cieśnina Ormuz pozostaje kluczową dźwignią. Dopóki pozostanie w dużej mierze zamknięta, na USA i gospodarkę światową będzie wywierana ogromna presja ekonomiczna.
To, czy Stany Zjednoczone odpowiedzą jutro rano próbą dyplomatyczną, aby uspokoić Trumpa (co miało już miejsce kilkakrotnie w ostatnich miesiącach), pokaże, czy nastąpi kolejna runda eskalacji, czy też nastąpi chwilowy spokój.
Wywiad zakończył się stwierdzeniem, że kolejne godziny i dni będą decydujące dla rozstrzygnięcia, czy konflikt będzie się dalej eskalował, czy też obie strony wycofają się z pełnoskalowej konfrontacji militarnej.
Siedem piątków Trumpa: co i dlaczego myśli i mówi prezydent USA
Siedem piątków Trumpa: co i dlaczego myśli i mówi prezydent USA
Andriej Szitow o „paradzie sztandarowej” i o tym, dlaczego Biały Dom znów poniża komunizm
Andrey Shitov , TASS Observer 10 lipca, tass-ru/opinions
„Jedyne, co w życiu jest gorsze od plotkowania, to brak plotkowania” – ten słynny aforyzm brytyjskiego dowcipnisia Oscara Wilde’a zawsze wydawał mi się kluczem do zrozumienia, jeśli nie osobowości Donalda Trumpa w ogóle, to przynajmniej jego stosunku do autopromocji. W tym gatunku były deweloper i obecny prezydent USA jest absolutnym geniuszem. A ostatni tydzień, w którym znów miał siedem piątków, jest tego najlepszym dowodem.
Z Iranu i NATO do Ukrainy
Iran ponownie jest atakowany, mimo że Stany Zjednoczone pozornie zawarły z nim pokój, a nawet podpisały memorandum. W związku z tym Trump ponownie przedstawił przywódców w Teheranie jako bezwzględnych złoczyńców („kłamcy” i „szaleńcy” – kukułka – to nawet nie jego najostrzejsze epitety), mimo że niedawno nazwał ich „silnymi”, „inteligentnymi” i „bardzo racjonalnymi”. Pytania o to, co się faktycznie zmieniło, są ignorowane, jakby po prostu „poznał ich lepiej”. Chociaż tak naprawdę, jak?
Te pytania zadano mu na szczycie NATO w Ankarze. Zorganizowano go z bardzo ograniczonym programem, aby nie znudzić ani nie rozgniewać głównego gościa. Zakończył się bez jasnej przyszłości, ale wywołał w Europie zbiorowe westchnienie ulgi, że przynajmniej uniknięto nowego sporu transatlantyckiego.
Komentarz w brytyjskim dzienniku „The Guardian” nosi tytuł „Od potrząsania szabelką do bezgranicznej miłości; nieprzewidywalny Trump dominuje w ostatnich godzinach szczytu NATO”. Liberalna gazeta przewiduje, że „przywódcy Sojuszu, którzy obawiali się najgorszego, przedstawią odnowione poparcie prezydenta USA dla Artykułu 5 [dotyczącego zbiorowej obrony Sojuszu] jako kluczowe zwycięstwo”.
Jak długo jednak utrzyma się optymizm NATO? W Ankarze amerykański przywódca niespodziewanie powtórzył swoje roszczenia do duńskiej Grenlandii (a Dania jest członkiem sojuszu). Co więcej, choć oświadczył, że nie uważa niedawnego spotkania z partnerami NATO za swoje „ostatnie”, wcześniejsze plany zorganizowania kolejnego szczytu w Albanii w przyszłym roku pozostają niepotwierdzone. Nie jest jasne, czy takie spotkanie w ogóle się odbędzie w 2027 roku.
Mistrz swojego słowa
Co więcej, w kluczowej kwestii Ukrainy nie padło jeszcze ostatnie słowo. Owszem, po spotkaniu z Wołodymyrem Zełenskim w Ankarze, Trump obiecał Kijowowi licencję na produkcję pocisków rakietowych dla systemu obrony powietrznej Patriot . Wcześniej jednak, podczas spotkania z prezydentem Turcji Recepem Tayyipem Erdoğanem, powtórzył, że ten konflikt „nas nie dotyczy”.
Przypomnę również, że 4 lipca, w 250. rocznicę powstania Stanów Zjednoczonych, Trump dobrowolnie odbył półtoragodzinną rozmowę ze swoim rosyjskim odpowiednikiem, Władimirem Putinem, po której ogłoszono, że wkrótce się spotkają. Zamiar ten nie został jeszcze zrealizowany, co Kreml przypisuje ewidentnie napiętemu kalendarzowi amerykańskiego przywódcy.
Właściwie, to również ilustruje ogólny temat naszej rozmowy – siedem piątków w tygodniu. Trump jest człowiekiem słowa: daje, co chce, i odbiera, jeśli chce. To jego charakterystyczny styl.
„Śmiertelne zagrożenie dla amerykańskiej wolności”
Widoczna jest również dwoistość w podejściu USA do Chin. Z jednej strony Trump wychwala rezultaty swojej majowej wizyty w Pekinie i mówi, że z niecierpliwością oczekuje na rewanżową wizytę prezydenta Chin Xi Jinpinga w USA jesienią. Z drugiej strony pozwala swojej administracji otwarcie potępiać rosnącą potęgę militarną, handlową i gospodarczą Chin i nazywać ją zagrożeniem, przeciwdziałając mu wszelkimi możliwymi środkami. Oczywiście, publiczne komentarze amerykańskiego przywódcy podczas niedawnych obchodów rocznicowych, dotyczące „zagrożenia komunistycznego” i gotowości USA do przeciwdziałania mu, przyciągnęły powszechną uwagę.
Najpierw w mediach społecznościowych , a następnie 3 lipca, przemawiając na wiecu tysięcy swoich zwolenników pod pomnikiem narodowym na Górze Rushmore (Dakota Południowa), którego granitowe zbocze jest ozdobione gigantycznymi portretami czterech największych prezydentów wczesnej historii Stanów Zjednoczonych, obecny przywódca kraju oświadczył: „Komunizm jest śmiertelnym zagrożeniem dla amerykańskiej wolności. Jest największym zagrożeniem dla naszego kraju [wszech czasów], wliczając I wojnę światową, II wojnę światową, Pearl Harbor, a nawet 11 września (ataki terrorystyczne z 11 września 2001 roku w Nowym Jorku i Waszyngtonie – przyp. autora)”.
Według CNN, słowa „komunizm” i „komunista” padły 14 razy w półgodzinnym przemówieniu. Następnego dnia prezydent USA powrócił do tego tematu w swoim ważnym przemówieniu rocznicowym w Waszyngtonie. Później analitycy brytyjskiej agencji informacyjnej Reuters obliczyli, że w ciągu dwóch tygodni, od 23 czerwca do 7 lipca, Trump użył tych samych określeń co najmniej 81 razy.
Wybór dat nie jest przypadkowy: według agencji, odliczanie rozpoczęło się w dniu, w którym „kilku lewicowych kandydatów Demokratów wygrało prawybory w Nowym Jorku”, co oznaczało, że zapewnili sobie prawo do reprezentowania Partii Demokratycznej w listopadowych wyborach uzupełniających do Kongresu USA. To samo wydarzyło się później w wielu innych stanach.
Lokalni stratedzy polityczni, rzecz jasna, natychmiast zaczęli mówić o tym, jak republikański sztab wyborczy – czyli Trump i trumpiści – poszukiwał najskuteczniejszych sposobów ataku na swoich politycznych przeciwników. Doszli do wniosku, że stosowanie antykomunistycznej retoryki nie było szczególnie inspirujące wśród wyborców niezależnych, zwłaszcza młodych, którzy nie pamiętają zimnej wojny, ale dobrze funkcjonowało wśród ich głównego elektoratu – starszych osób o prawicowych poglądach, w tym tych, którzy rzadko głosują.
Właśnie dlatego, z perspektywy analityków, Trump tak głośno mówił 4 lipca: „Ameryka nigdy nie będzie krajem komunistycznym! Komunizm przegrał raz na zawsze! System komunistyczny nigdy nie działał! Nasi żołnierze walczyli z komunizmem na polach bitew na całym świecie, a nie po to, by to zagrożenie dało o sobie znać tutaj, w Ameryce!”. I tak dalej – o tym, że takie „nowotwory” należy „wyciąć jak najszybciej”.
Gwiazdy i Pasy kontra Sierp i Młot
Na pierwszy rzut oka to wszystko po prostu potwierdza, że Amerykanie zawsze i we wszystkim kierują się własną perspektywą polityczną. Jednak, jak to mówią, istnieją niuanse.
Niekwestionowanym komunistycznym supermocarstwem współczesnego świata są Chiny, które szybko doganiają, a może nawet już przewyższają, Stany Zjednoczone pod względem rozwoju gospodarczego i technologicznego. Pekin słusznie jest dumny z faktu, że wyciągnął i nadal wyciąga z ubóstwa miliony, jeśli nie dziesiątki milionów ludzi. Jak więc powinien zareagować na słowa, że jego system „nie działa”? A tym bardziej na ostrzeżenie, że „sztandar gwiaździsty” został już skazany na zapomnienie przez „sztandar z sierpem i młotem”, a jeśli zajdzie taka potrzeba, my (Stany Zjednoczone – przyp. autora) zrobimy to ponownie.
Dla kogo to stanowi zagrożenie? Nawet z zastrzeżeniem Trumpa, że jego zdaniem „to nie będzie konieczne”, ponieważ „lekcja została odrobiona”. Czy dla Związku Radzieckiego, który już nie istnieje? A może dla jego następcy, Rosji? A może dla Chin, które nadal niosą sztandar komunizmu?
Przemówienie prezydenta USA miało formę swoistej „parady barw”, ilustrującej największe triumfy amerykańskiej historii, a jednocześnie będącej apelem dla pokoleń weteranów. Fragmentom o charakterze antykomunistycznym towarzyszył salut dla dwóch żołnierzy piechoty morskiej, którzy walczyli z chińskimi ochotnikami w bitwie o rezerwuar Chosin w Korei w 1950 roku, oraz pokaz „jednej z ostatnich flag” USA z Checkpoint Charlie przy Murze Berlińskim.
Dodam: jeśli mamy brać flagi za punkt odniesienia, to żadna podobna parada nie dorównała i nigdy nie dorówna wielkiemu Sztandarowi Zwycięstwa, który powiewał nad Reichstagiem w 1945 roku. A hasło „Jeśli będzie trzeba, powtórzymy!” było już echem w radzieckiej piosence „Żołnierze, naprzód!”. Nawiasem mówiąc, Putin i Trump wspomnieli również o sojuszu między naszymi narodami podczas II wojny światowej podczas rozmowy 4 lipca.
Lepiej byłoby nie improwizować
Prezydent USA w tym samym przemówieniu opowiedział historię o tym, jak w 1944 roku miejscowa kobieta i jej córka oczekiwały wyzwolenia w okupowanej przez nazistów Belgii. Z domowych skrawków stworzyły replikę sztandaru Gwiaździstego i podarowały ją pierwszemu Amerykaninowi, którego spotkały wśród żołnierzy, którzy ostatecznie dotarli do kraju. Żołnierz okazał się prawnukiem Francisa Scotta Keya, autora hymnu narodowego USA, upamiętniającego sztandar Gwiaździsty. Dar belgijskiej kobiety przetrwał i został przekazany publicznie wraz z majorem Kyle’em Keyem, żyjącym członkiem tej samej znamienitej rodziny.
Ta historia jest wzruszająca i trafna, co nie jest rzadkością w przemówieniach Trumpa. Ale przypomniałem sobie o niej, ponieważ dokładnie trzy dni później, 7 lipca, reprezentacja USA odpadła z domowych Mistrzostw Świata po druzgocącej porażce 1:4 z Belgią. Ta eliminacja została odebrana na całym świecie jako triumf sprawiedliwości, ponieważ wcześniej, jak się wydawało, Trump zmusił władze FIFA do podepczenia wszelkich możliwych norm sportowych, próbując „podlizać się” swoim rodakom. Jak to mówią, pomylił sferę sportu z polityką.
Myślę, że Trump, jako „stuprocentowy Amerykanin”, po prostu nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, co prawdziwy, nie-amerykański futbol oznacza dla reszty świata (w końcu nigdy nie był nawet na meczu Mistrzostw Świata).
Jednak to mu nie przeszkadza. Według CNBC, dosłownie cały ostatni tydzień spędził na nieustannym przechwalaniu się, w tym na szczycie NATO, że jest „numerem jeden” pod względem popularności na TikToku. Podkreślił, że wyprzedza nie tylko innych światowych przywódców, ale także gwiazdy show-biznesu. Zauważył również, że filmy z jego udziałem obejrzało już około 4 miliardy osób, czyli mniej więcej połowa światowej populacji.
Myślę, że mógłby się zgodzić z Williamem Szekspirem, że cały świat jest sceną, a wszyscy ludzie na niej to aktorzy. Ale z pewnością uważa się za nic innego jak reżysera.
Ukraina bez różowych okularów
Ukraina bez różowych okularów
Łukasz Jastrzębski myslpolska/jastrzebski-ukraina-bez-rozowych-okularow
Polacy zaczynają patrzeć na Ukrainę bez różowych okularów.
Temat okrutnych ukraińskich mordów na ludności polskiej stał się powszechny i pierwszoplanowy w naszym kraju. W dziesiątkach, jak nie setkach miejscowościach w całej Polsce odbyły się uroczystości rocznicowe. Czas wspomnień rozpoczął się 4 lipca Marszem Pamięci w Warszawie zorganizowanym przez Fundację Wołyń Pamiętamy, a symbolicznie zakończył 11 lipca pod Pomnikiem „Rzeź Wołyńska” w Domostawie.
O tragedii, która wydarzyła się na polskich Kresach usłyszał praktycznie każdy Polak. Stało się tak dzięki długotrwałej mrówczej pracy działaczy kresowych i narodowych. Okna Overtona zostało wreszcie przesunięte. Ukraina przestała być „złotym cielcem”, który należy wielbić, a nie można go krytykować. Ma w tym zasługi „Myśl Polska”, na łamach której przez dziesięciolecia przypominano kim byli i uczynili banderowcy. Na szerokie wody temat ukraińskich zbrodni wypłynął jednak dzięki internetowemu pokoleniu działaczy kresowych, przebiegu wojny rosyjsko-ukraińskiej, roszczeniowej postawy znacznej części ukraińskich uchodźców i butnemu zachowaniu władz ukraińskich względem naszego kraju.
Banderyzm.
Banderyzm na Ukrainie, nie jest żadną nowością. Heroizacja polakożerców, zbrodniarzy i kolaborantów III Rzeszy jest na Ukrainie normą przynajmniej od czasów „euromajdanu”. W kolejnych miastach Ukrainy jak grzyby po deszczu stawiono pomniki Stepana Bandery. Ulice, place, skwery nazywano na cześć Szuchewycza, Melnyka, Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii. Obchodzono rocznice związane z działaniami 14 Dywizja Grenadierów Waffen SS. Tak było od 2014, tak było w 2022 roku i trwało to, aż do 2026 roku. Władze państwowe, władze kościelne i media w Polsce udawały, ze problem nie istnieje. Dopiero decyzja przywódcy Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego o nadaniu jednej z jednostek imienia „Bohaterów UPA” spowodował powszechną zmianę patrzenia na kwestię ukraińską przez media i polityków głównego nurtu. A przez to przez społeczeństwo. Symbolem zmiany była decyzja prezydenta Polski Karola Nawrockiego o odebraniu Orderu Orła Białego Zełenskiemu.
Przypadek?
Nie wierzę w takie przypadki. Moim zdaniem w realnych ośrodkach władzy zapadła decyzja o tym, że należy mocno przytemperować cierpiącego na syndrom zbawcy narodu Wołodymyra Zełenskiego. W niedalekiej przyszłości zaś najprawdopodobniej zakończyć jego karierę polityczną.
Motorem sprawczym zmiany narracji może być Londyn, który zdecydowanie wolałby na stanowisku przywódcy Ukrainy wiedzieć Wałerija Załużnego. Myślę, że właśnie w tym kontekście należy odczytywać nagłe zdymisjonowanie premier Ukrainy Julii Swyrydenko, jak i rezygnację z funkcji ambasadora Ukrainy w USA Olgi Stefanishyny. Sam Zełenski i jego w znacznej części skorumpowane środowisko stało się mocno problematyczne nie tylko dla Londynu, ale również Waszyngtonu i Tel Awiwu.
Londyn gra na długotrwałą wojnę Ukrainy z Rosją. Jest przekonany, że era Wołodymyra Zełenskiego się kończy i może on zostać obalony przez własnych obywateli. Takiego rozwoju sytuacji moim zdaniem nie chcą Brytyjczycy. To podważyłoby i tak mocno zachwianą w krajach zachodu pozycję władz w Kijowie. Dla Londynu optymalnym rozwiązaniem byłaby rezygnacja z funkcji przywódcy Ukrainy Zełenskiego i zastąpienie go mającym pełne zaufanie Załużnym. Obecnego przywódcę Ukrainy nie chce również bronić Waszyngton. Bezczelny i próbujący rozgrywać samego prezydenta USA Donalda Trumpa Zełenski stał się zupełnie nieakceptowalny dla podchodzącego biznesowo do polityki obecnego prezydenta USA i jego ekipy. Zełenski ze względu na swoje pochodzenie, a dzisiejszą postawę gloryfikującą szowinistów i kolaborantów III Rzeszy stał się zbędnym balastem dla Izraela.
Bruksela i Warszawa.
Dzisiaj za Zełenskim stoi Bruksela – głównie Niemcy i Francuzi. Przywódca Ukrainy jeszcze ma oparcie w dwóch głównych państwach Unii Europejskiej. Ale ze względu na swoja roszczeniowość i sytuację skomplikowaną wewnętrzną Ukrainy również dla Berlina i Paryża staje się on coraz mniej przydatny. Bo bez poparcia ukraińskich mas nie ma szansy na prowadzenie wojny z Rosją i utrzymanie na Ukrainie kursu, jeśli już nie euroatlantyckiego, to przynajmniej proeuropejskiego. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz i prezydent Francji Emmanuel Macron to zimni gracze, którzy dzisiaj poklepują po plecach Wołodymyra Zełenskiego, by nazajutrz moc zachować się jak Brutus względem Juliusza Cezara.
Władze w Polsce chociaż nie są samodzielne, również w znacznej części czekają na koniec kariery przywódczej Wołodymyra Zełenskiego. Arogancja i buta tego człowieka sprawiły, że stał się on w Polsce powszechnie uważany za nieprzyjaciela. Coraz trudniej społeczeństwu tłumaczyć, dlaczego rząd popiera kijowskie władze. Dzisiaj już nie tylko uważana za suwerenistyczną opozycja jak Konfederacja Mentzena czy Korona Brauna, ale również ukrainofilskie PiS Kaczyńskiego i obrotowy PSL Kosiniaka-Kamysza widzą w Zełenskim nie przyjaciela a wroga Polski. Mimo wrodzonej rusofobii i nakazanemu ukrainofilstwu przedstawicielom rządu jak i samemu premierowi Donaldowi Tuskowi coraz trudniej tłumaczyć nieprzyjazne względem Polaków posunięcia przywódcy Ukrainy. Opozycja skupiona wokół Jarosława Kaczyńskiego dobrze odczytała nastroje społeczne i przetwarza się z radykalnie pro-ukrainskiego stronnictwa w partię ukraino-realistyczną. Ściga się w tym z Konfederacją oraz Koroną. Moim zdaniem opozycja jawnie, zaś koalicja po cichu liczy na upadek powszechnie znienawidzonego w Polsce Zełenskiego.
Biden & Soros
Stronnikami obecnego przywódcy Ukrainy pozostają amerykańscy demokraci i zbiorowy Georg Soros. Amerykańskie jastrzębie wojny skupione wokół prowojennej części Partii Demokratycznej oraz liczne fundacje rozsiane po Europie a powiązane z Sorosem, będą bronić Zełenskiego jak źrenicy własnego oka. Spowodowane jest to zarówno kwestiami ideologicznymi czyli wiarą w konieczność demokratyzacji świata na modłę amerykańską, jak również ochroną własnych tyłków. Nie chcą by na światło dzienne wyszły kulisy związane z wydarzeniami poprzedzającymi i samą wojną na Ukrainie. Nie mogą sobie pozwolić na to, by argumentacja prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, a tym bardziej prezydenta Federacji Rosyjskiej Władimira Putina okazał się prawdziwa i stała się przekazem medialnym. To byłby ogromny cios dla tych wpływowych z różnorakich względów środowisk. Jednak nawet w środowisku demokratyczno-liberalnym, które stoi za wsparciem dla Ukrainy rodzi się opozycja, która chciałaby zakończyć „operacje Zełenski”.
Putin
Chichotem historii jest fakt, że obecny przywódca Ukrainy stał się wygodny dla prezydenta Federacji Rosyjskiej. On sam jak i jego środowisko ze względu na heroizację banderyzmu, powszechną korupcję i nastroje społeczne na Ukrainie stał się niechcący sojusznikiem narracji Władimira Putina. Każdy krytyczny obserwator sceny politycznej dzisiaj wie kim stał się Zełenski i jego koteria. Najbardziej zagorzali wrogowie Rosji w Polsce – jak Karol Nawrocki, Jarosław Kaczyński, Mateusz Morawiecki i Przemysław Czarnek – muszą dzisiaj przyznać, że słowa Władimira Putina o brunatnieniu Ukrainy były faktem, zaś banderyzm jest realnym problemem a nie propagandowym wymysłem moskiewskiej propagandy. Same władze na Ukrainie mówią o wielkich problemach korupcyjnych, a media w Polsce informują raz za razem o kolejnych skandalach uderzajacych w otoczenie Zełenskiego. Dochodzą do tego problemy demograficzne, mobilizacyjne i religijne na Ukrainie.
Źle nie tylko na Ukrainie
Sytuacja Federacji Rosyjskiej również nie jest różowa, co opisuje w swoim reportażu pozbawiony rusofobii znakomity polski Maciej Wiśniowski. Jego relacje można znaleźć na stronie Strajku i Tygodnika NIE. Ale o tym w kolejnym tekście. Parafrazując słowa wypowiedziane przed wieloma laty przez seniora Obozu Narodowego Władysława Wójciak – sytuacja Ukrainy jest zła, sytuacja Rosji jest zła, ale mnie interesuje dlaczego to Polska znów dostanie w tyłek.
Łukasz Jastrzębski
Szczyt NATO, czyli wieczna wojna
Szczyt NATO, czyli wieczna wojna
myslpolska/szczyt-nato-czyli-wieczna-wojna
Zakończony 8 lipca szczyt NATO w Ankarze był kolejnym starannie wyreżyserowanym, syntetycznym pokazem jedności Sojuszu. Donald Trump zadbał przy tym o wszystko, do czego zdążył już przyzwyczaić światową opinię publiczną.
Pierwszego dnia wywołał burzę, ostro krytykując Hiszpanię, by już następnego opowiadać dziennikarzom o „ogromie miłości” panującym przy stole obrad oraz wychwalać jedność NATO i „świetnego lidera”, Marka Rutte. Przywódcy państw NATO ponownie zapewnili o niezachwianym poparciu dla Ukrainy, zapowiedzieli przekazanie 70 mld euro pomocy wojskowej do końca 2027 roku, rozszerzenie współpracy w zakresie przemysłu obronnego, nowe programy dotyczące produkcji dronów oraz wsparcie dla rozwoju ukraińskich zdolności związanych z systemami Patriot. Największe zainteresowanie wzbudziła zapowiedź, że Ukraina ma w bliżej nieokreślonej przyszłości uzyskać możliwość produkowania tych systemów na własnym terytorium. Sam Trump przyznał jednak chwilę później, że producent Patriotów nie został jeszcze nawet poinformowany o takim pomyśle. Trudno więc mówić o uruchomieniu jakichkolwiek procedur prawnych czy przemysłowych, a tym bardziej o realnym przedsięwzięciu, którego powodzenie można byłoby dziś w ogóle oceniać.
Szczyt nie przyniósł żadnej nowej inicjatywy dyplomatycznej, żadnych politycznych ram prowadzących do zakończenia wojny ani poważnej debaty o tym, jak mogłoby wyglądać przyszłe porozumienie pokojowe. Nie padły również praktycznie żadne propozycje dotyczące przyszłej architektury bezpieczeństwa w Europie po zakończeniu konfliktu. Zamiast tego NATO usankcjonowało strategię długotrwałego wywierania presji na Rosję poprzez dalsze dozbrajanie Ukrainy, utrzymywanie sankcji oraz stopniowe zwiększanie kosztów prowadzenia wojny z nadzieją, że w pewnym momencie Moskwa zostanie ostatecznie zamęczona.
Priorytetem jest ciągłe przedłużanie wojny. Taka strategia ma z jednej strony kupić Europie czas niezbędny do odbudowy własnego potencjału militarnego, a z drugiej – nakładać na Rosję możliwie najwyższe koszty militarne, gospodarcze i polityczne. Temu mają służyć zarówno kolejne pakiety sankcji, jak i dostawy uzbrojenia, uderzenia z użyciem rakiet i dronów dalekiego zasięgu oraz próby wyniszczania rosyjskiego potencjału na froncie.
Najważniejszym przesłaniem szczytu w Ankarze nie była więc zapowiedź rychłego zakończenia wojny, a deklaracja długofalowego zaangażowania. Zobowiązanie do utrzymania co najmniej obecnego poziomu pomocy wojskowej dla Ukrainy do końca 2027 roku pokazuje, że NATO coraz wyraźniej postrzega ten konflikt jako wieloletnią konfrontację. W deklaracji końcowej czytamy:
„Państwa członkowskie podkreślają, że wsparcie dla Ukrainy musi być sprawiedliwe, przewidywalne i trwałe w długoterminowej perspektywie. W 2026 roku zobowiązują się przekazać 70 mld euro na sprzęt wojskowy, pomoc i szkolenie oraz utrzymać co najmniej równoważny poziom wsparcia również w 2027 roku.”
Dokument opisuje mechanizm dalszego prowadzenia wojny, natomiast praktycznie nic nie mówi o politycznej strategii jej zakończenia.
Każdy szczyt NATO od początku wojny przynosił kolejne deklaracje dotyczące wsparcia Ukrainy. W Madrycie w 2022 roku przyjęto nową Koncepcję Strategiczną i uznano Rosję za „najbardziej znaczące i bezpośrednie zagrożenie” dla bezpieczeństwa Sojuszu. W Wilnie w 2023 roku powołano Radę NATO–Ukraina, zapowiedziano wieloletni program pomocy wojskowej oraz ponownie zadeklarowano, że Ukraina zostanie członkiem NATO. W Waszyngtonie w 2024 roku utworzono misję NSATU koordynującą dostawy uzbrojenia i szkolenie ukraińskich sił zbrojnych, zapowiedziano dalszą rozbudowę współpracy przemysłów obronnych oraz kolejne wielomiliardowe pakiety wsparcia. W Ankarze zwiększono skalę zobowiązań finansowych, wydłużono horyzont ich obowiązywania i przedstawiono nowe projekty dotyczące produkcji uzbrojenia. Realistycznej wizji politycznego zakończenia konfliktu nadal brak.
Rosja natomiast konsekwentnie przedstawia tę wojnę jako środek do osiągnięcia celów politycznych, przede wszystkim: zablokowanie dalszego rozszerzenia NATO na Ukrainę, demilitaryzacja Ukrainy oraz tzw. „denazyfikacja”. Należy domniemywać, że rosyjskie władze rozumieją to jako likwidację środowisk i struktur odwołujących się do tradycji banderowskich i rusofobii jako czynnika państwowotwórczego. To, czy uzna się te cele za uzasadnione i realistyczne, nie ma w tym kontekście większego znaczenia. Istotne jest to, że stanowią one jasno określone cele polityczne, względem których można oceniać rosyjskie działania militarne, choćby nawet bardzo negatywnie.
Brak analogicznie sprecyzowanego celu po stronie NATO jest tym bardziej uderzający, że każda strategia wojskowa czerpie swoją logikę z politycznego celu, któremu ma służyć. Jeżeli takowym pozostaje odzyskanie przez Ukrainę granic z 1991 roku, sytuacja na froncie, oględnie mówiąc, dostarcza doprawdy niewielu przesłanek, by uznać taki scenariusz za realny. Mimo ogromnych nakładów finansowych, dostaw nowoczesnego uzbrojenia i szerokiego wsparcia wywiadowczego państw NATO.
Jeżeli natomiast celem miałaby być strategiczna porażka Rosji, zmiana władzy na Kremlu, a nawet dezintegracja Federacji Rosyjskiej, to są to wizje kompletnie oderwane zarówno od doświadczeń historycznych, jak i od realiów obecnej wojny. Tymczasem NATO stawia na długotrwały konflikt takie właśnie fantasmagorie biorąc za punkt wyjścia.
W całej Europie rządy zwiększają wydatki na obronność, rozbudowują moce produkcyjne przemysłu zbrojeniowego i odbudowują siły zbrojne, które przez dziesięciolecia po zakończeniu zimnej wojny ulegały stopniowej redukcji. Ukraina coraz wyraźniej pełni przy tym rolę strategicznego bufora NATO wobec Rosji, kupując europejskim państwom czas na odbudowę własnego potencjału militarnego. Problem polega jednak na tym, że czas jest zasobem strategicznym wyłącznie jeśli zostanie wykorzystany do zasadniczej zmiany układu sił.
Czy istnieją dziś przekonujące przesłanki wskazujące, że kolejne trzy lata wojny przyniosą jakościowo odmienny rezultat polityczny niż poprzednie cztery, niemal pięć? Czy Rosja wykazuje oznaki załamania gospodarczego, politycznego lub militarnego, których nie było widać wcześniej? Czy stanowisko Kremla staje się bardziej elastyczne czy raczej się usztywnia? Obradujący w Ankarze nie zajęli się żadnym z tych pytań.
Przez ponad trzy dekady zachodnia doktryna wojskowa opierała się na przewadze technologicznej, broni precyzyjnej, szybkich działaniach manewrowych oraz dążeniu do rozstrzygnięcia konfliktu w początkowej fazie. Rosyjska myśl wojskowa rozwijała się natomiast w zupełnie innym kierunku. Ukształtowana doświadczeniami II wojny światowej, od dawna traktuje czas, terytorium, mobilizację przemysłową, głębię operacyjną/strategiczną oraz systematyczne wyniszczanie przeciwnika jako podstawowe instrumenty prowadzenia wojny. W konfliktach między państwami uprzemysłowionymi o zwycięstwie decyduje nie wejściowy spektakularny manewr, lecz zdolność do uzupełniania strat, utrzymania produkcji i logistyki, przetrwania uderzeń przeciwnika oraz stopniowego ograniczania jego potencjału bojowego.
W tym kontekście jednym z największych paradoksów wojny na Ukrainie jest to, że NATO coraz bardziej wikła się w konflikt prowadzony na zasadach odpowiadających rosyjskiej koncepcji wojny, a nie tej, do której Zachód przygotowywał się przez ostatnie 30 lat. Oczekiwania, że broń precyzyjna i przewaga technologiczna zapewnią przełamanie frontu i doprowadzą do jakiegoś knock outu Rosji, ustąpiły miejsca wyniszczającej rywalizacji opartej na artylerii, dronach, zdolnościach produkcyjnych, logistyce i zasobach ludzkich. Drony, rozpoznanie satelitarne i systemy cyfrowe zrewolucjonizowały poziom taktyczny prowadzenia działań wojennych, jednak strategiczna logika konfliktu coraz bardziej przypomina klasyczną radziecką koncepcję prowadzenia wielkoskalowej wojny konwencjonalnej.
Szczyt NATO w Ankarze uwidacznia zatem paradoks strategiczny. Sojusz pozostaje najpotężniejszym militarnie blokiem na świecie. Łączny potencjał gospodarczy państw członkowskich, ich przewaga technologiczna oraz wydatki na obronność wielokrotnie przewyższają możliwości Rosji. Mimo to przewaga ta nie przekłada się na rozstrzygającą przewagę polityczną. A to dlatego, że NATO nie jest gotowe na bezpośrednią konfrontację z innym mocarstwem nuklearnym. Co więcej, nawet w wymiarze konwencjonalnym, według wielu analityków, Sojusz nie jest dziś przygotowany do prowadzenia wojny o skali i intensywności, z jaką Rosja prowadzi działania na Ukrainie.
Prawdziwe znaczenie szczytu w Ankarze nie sprowadza się więc do zapowiedzianych 70 mld euro wsparcia. Znacznie ważniejsze jest to, co zostało w nim milcząco przyjęte jako punkt wyjścia: NATO oficjalnie przyjęło strategię długiej wojny, nie wskazując jednocześnie, w jaki sposób miałaby się ona zakończyć ani jaki konkretny cel polityczny miałaby ostatecznie zrealizować. Dopóki cel ten nie zostanie jasno zdefiniowany, kolejne pakiety finansowe, coraz bardziej zaawansowane uzbrojenie i pogłębianie współpracy przemysłów obronnych mogą przedłużać konflikt oraz zwiększać koszty ponoszone przez Rosję. Nie są jednak w stanie zastąpić spójnej strategii politycznej.
Mało tego. Za starannie podtrzymywaną fasadą „niezachwianej jedności” coraz wyraźniej widać nie tylko brak spójnej strategii politycznej, lecz także narastający sceptycyzm. Aż cztery państwa zgłosiły votum separatum: Holandia, Czechy, Słowacja i Bułgaria. Mało tego, państwa NATO zaczynają budować podzbiory, których deklarowanymi celami są koordynacja finansowa, organizacyjna i wojskowa, czyli funkcje nakładające się de facto z tymi Sojuszu.
To szczególnie istotne w kontekście zapowiadanego „NATO 3.0”. Jeżeli nowa formuła Sojuszu ma polegać na powstawaniu wewnętrznych bloków – jednego skupionego wokół Wielkiej Brytanii, Polski, Finlandii i Holandii (Multilateral Defence Mechanism), drugiego wokół Kanady i Luksemburga (DSRB) – to trudno mówić wyłącznie o technicznych różnicach organizacyjnych.
Pojawia się pytanie, czy mamy do czynienia z początkiem bardziej zdecentralizowanej architektury NATO, czy raczej z rywalizacją o kontrolę nad finansowaniem, zamówieniami i przyszłym kształtem europejskiego przemysłu militarnego. Jakby na to nie spojrzeć, nie umacnia to bynajmniej przekazu o „niezachwianej jedności”.
W kontekście szczytu w Ankarze warto przyjrzeć się zwłaszcza zabiegom i roli Luksemburga. Najbardziej konkretnym wkładem okazało się zdecydowane poparcie dla powołania nowej międzynarodowej instytucji finansowej – Defence, Security and Resilience Bank (DSRB). Bank ma zostać ulokowany w Kanadzie, natomiast Luksemburg ma odegrać rolę jednego z jego głównych europejskich filarów. Oficjalnym celem przedsięwzięcia jest kierowanie prywatnego kapitału do projektów związanych z bezpieczeństwem i obronnością. W praktyce nie chodzi jednak wyłącznie o technologie podwójnego zastosowania, lecz również o finansowanie produkcji uzbrojenia i innych zdolności bojowych.
Do projektu przystąpiły dotąd Albania, Belgia, Grecja, Łotwa, Rumunia, Turcja i Ukraina. Sama koncepcja powstała jeszcze w 2024 roku z inicjatywy grupy bankowców oraz byłych doradców NATO i wysokich rangą wojskowych. W jej rozwój zaangażowały się już takie instytucje jak JPMorgan, Deutsche Bank, Commerzbank, ING oraz największe banki kanadyjskie.
Równie wymowna jest ewolucja luksemburskiej polityki obronnej. Gdy premier Luc Frieden obejmował urząd, wydatki obronne tego państwa wynosiły zaledwie 0,4 proc. dochodu narodowego brutto. Dziś rząd zapowiada ich zwiększenie do 2,3 proc. do 2029 roku, co odpowiada kwocie około 1,66 mld euro. Trudno oprzeć się wrażeniu, że dla kraju dysponującego mikroskopijną armią równie istotne jak sam wzrost wydatków jest zapewnienie sobie miejsca przy stole, przy którym będą zapadały decyzje o podziale kontraktów i przepływach kapitału.
Na tym jednak ambicje Luksemburga się nie kończą. Państwo to przystąpiło również do nowych projektów NATO obejmujących system rozpoznawczy GlobalEye, współpracę w zakresie surowców krytycznych dla przemysłu obronnego oraz finansowanie kolejnego samolotu wielozadaniowego MRTT.
Bardzo ciekawy jest także kierunek zmian świecie spekulacji finansowych. Jeszcze kilka lat temu wielu zarządzających funduszami traktowało przemysł zbrojeniowy jako sektor od którego lepiej się trzymać z daleka. Dziś ten sam sektor stał się jedną z najbardziej pożądanych klas aktywów. Europejskie fundusze ETF inwestujące w spółki zbrojeniowe przyniosły od 2025 roku do połowy 2026 roku stopy zwrotu sięgające 60–75 proc., a tylko w pierwszych pięciu miesiącach 2025 roku napłynęło do nich ponad 2,7 mld dolarów nowego kapitału.
Zmianę widać również w polityce największych instytucji finansowych. Nawet BlackRock uruchomił europejski fundusz ETF skoncentrowany na sektorze obronnym. BNP Paribas zwiększył finansowanie przemysłu zbrojeniowego o kolejne 2 mld euro, jednocześnie rezygnując z ograniczeń dotyczących finansowania części rodzajów uzbrojenia ze względów etycznych. BPCE wyemitował obligacje przeznaczone na finansowanie sektora obronnego o wartości 750 mln euro, na które popyt okazał się niemal czterokrotnie większy od podaży. Z kolei fundusz Warburg Pincus rozważa utworzenie specjalnego funduszu obronnego o wartości do 1,5 mld euro. Deutsche Bank powołał już w 2024 r. specjalny zespół zajmujący się wyłącznie finansowaniem projektów związanych z obronnością i infrastrukturą. Według dostępnych informacji od tamtej pory zespół ten został jeszcze rozbudowany.
Trudno więc nie zauważyć, że europejskie dozbrajanie staje się nie tylko przedsięwzięciem geopolitycznym, lecz również spekulacyjno-finansowym, wokół którego powstaje rozbudowana infrastruktura kapitałowa, dla której rosnące wydatki wojskowe oznaczają po prostu nowy, dynamicznie wzrastający i niezwykle atrakcyjny rynek.
Bojan Stanisławski
Bandycki napad na Obrońców Życia w Sopocie. Ranna starsza Pani, wolontariuszka. Wroga bierność „stróżów porządku”.
Bandycki napad w Sopocie. Ranna wolontariuszka.
Mariusz Dzierżawski
Tuż po rozpoczęciu akcji, agresywny mężczyzna ukradł dwa zwinięte bannery leżące na chodniku i zaczął się oddalać. Wolontariusze dogonili go i odebrali mu banery. Po chwili banery zostały wyposażone w stelaże i przygotowane do postawienia na chodniku. W tym momencie wrócił napastnik i po raz kolejny usiłował ukraść bannery. Wywiązała się szarpanina, w wyniku której pani Eugenia, 70-letnia wolontariuszka naszej Fundacji, została przewrócona na chodnik i mocno uderzyła głową o granitowe płyty. Wszystko działo się na oczach patrolu Straży Miejskiej, który nie podjął żadnych działań wobec napastnika. Dopiero policja, która zjawiła się na miejscu po telefonie naszych wolontariuszy, spisała agresora. Po akcji nasi działacze pojechali na policję, aby złożyć zeznania. Przyjmująca sprawę funkcjonariuszka utrudniała nam dochodzenie swoich praw. Następnie nasi wolontariusze udali się z panią Eugenią do szpitala, gdyż jeszcze 5 godzin po ataku odczuwała ból głowy. Z powodu paraliżu tzw. „służby zdrowia” nasz koordynator Marek był z panią Eugenią na SORze do 3 w nocy. Na szczęście pani Eugenia nie doznała trwałego urazu. Teraz Centrum Prawne naszej Fundacji będzie działać, aby pociągnąć sprawcę napadu do odpowiedzialności karnej. Pomimo prześladowań, represji i utrudnień, planujemy już kolejne akcje, aby dotrzeć do Polaków z prawdą. Chcemy to robić szczególnie teraz, w wakacje, gdyż już za półtora miesiąca dzieci wrócą do szkół, gdzie czekać na nie będzie przymusowa „edukacja zdrowotna” oswajająca z masturbacją, rozwiązłością seksualną, LGBT i „zmianą płci”. Jeszcze w tym tygodniu (13-20 lipca) chcemy być m.in. w: Gdyni, Łodzi, Bytomiu, Olsztynie, Myślenicach, Dynowie, Gliwicach, Koszalinie, Rudzie Śląskiej, Lublinie, Warszawie i Puławach. Aby było to możliwe, potrzebujemy Pana pomocy. Nasi wolontariusze są gotowi do wyjścia na ulice kolejnych miast, ale potrzebują paliwa, transportu, nowych banerów, megafonów, wydrukowanych ulotek, koszulek, baterii do sprzętu elektronicznego oraz wielu innych akcesoriów. Pan poprzez wsparcie finansowe może zapewnić im sprzęt i logistykę niezbędną do działania. Pana pomoc to także dalsze utrzymanie naszego Centrum Prawnego, które sprawuje ochronę prawną nad wolontariuszami w trakcie akcji. Liczymy na Pana zaangażowanie. WPŁACAM Konto Fundacji do darowizn:79 1050 1025 1000 0022 9191 4667 Fundacja Pro – Prawo do życia ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków Z wyrazami szacunku, Mariusz Dzierżawski Fundacja Pro – Prawo do życia KRS: 0000233080 NIP: 1231051050 REGON: 010083573 ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków Jesteśmy Organizacją Pożytku Publicznego OPP |
Kosiniak – Patriot; a Kamysz w szale… MEM-y VIII.
——————————————
—————————————————–
———————————-
————————————————
————————————
————————————————–
—————————————————
————————————-
——————————————–
Banknoty Euro. MEM-y VII.
——————————-
—————————————–
——————————————————
——————————–
——————————————————–
————————————————–
————————————-
————————————-
————————————-
————————–
Trump bombarduje Islamską Republikę Japonii. MEM-y VI.
—————————————-
—————————————–
——————————–
———————————-
———————————
[dość głupawe – co ma leśnik do decyzji „z góry”?? ]
——————————————
————————————
Raczej odwracanie uwagi od ważniejszych rabunków…
—————————————–
———————————————–
————————————————–
——————————————————–
———————————-
Lekarz ważniejszy, zdrowie poczeka. MEM-y V.
————
————————–
————————————————
———————————————————
——————————————-
—————————————————–
——————————————————
—————————————————————–
————————————–
————————————————
