Eskalacja w Zatoce Perskiej: Oman na celowniku i incydent z Flydubai

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Eskalacja w Zatoce Perskiej:

Oman na celowniku

i incydent z Flydubai

6 października 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/eskalation-am-golf-der-oman-im-visier-und-der-flydubai-vorfall

Wojna amerykańsko-irańska wkracza w nową fazę w ósmym miesiącu. Podczas gdy prezydent Donald Trump wielokrotnie mówi o „zagładzie”, a retoryka przeciwko Teheranowi eskaluje, eksperci twierdzą, że rzeczywisty strategiczny punkt ciężkości konfliktu przesuwa się z samego Iranu w stronę jego sąsiadów.

Ostatni wzrost liczebności wojsk amerykańskich jest realny i znaczący. Jak donosi Al Jazeera , powołując się na przedstawiciela władz USA, grupa uderzeniowa lotniskowca USS Theodore Roosevelt została wysłana w ten region z bazy w San Diego, a następnie jednostka ekspedycyjna piechoty morskiej z wyspy Makin z ponad 2000 żołnierzy piechoty morskiej.

Do końca listopada w pobliżu Iranu mają zostać rozmieszczone trzy lotniskowce i dwie grupy desantowe – według Associated Press oznacza to około 9000 dodatkowych żołnierzy, co zwiększy liczebność amerykańskiej marynarki wojennej do ponad 20 000 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej.

Ale do czego właściwie mają służyć te siły? Lądowa inwazja na Iran jest militarnie mało realna. 10 000 dodatkowych żołnierzy nie podbije kraju wielkości Iranu. I właśnie tu zaczyna się prawdziwe pytanie: po co właściwie te siły są tworzone?

Oman i Cieśnina Ormuz

W rozmowie z Dannym Haiphongiem analityk geopolityki Patrick Henningsen z 21st Century Wire przedstawił scenariusz praktycznie nieobecny w głównych mediach zachodnich: operację wojskową USA w Omanie, a konkretnie po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz.

Logika tej wypowiedzi jest przekonująca, gdy się nad nią głębiej zastanowić:

Najbardziej wysunięta na północ część półwyspu, tworząca Cieśninę Ormuz, należy do Omanu – nie do Emiratów ani do Iranu. (Zobacz także klasyfikację geograficzną w ABC News ).
Stany Zjednoczone od miesięcy prowadzą tajną operację przeładunku tankowców przez południowy kanał żeglugowy wzdłuż wybrzeża Omanu. Według Axios , USA transportują w ten sposób około 10 milionów baryłek ropy dziennie – mniej więcej połowę wolumenu sprzed wojny.
Oficer amerykański powiedział wprost w rozmowie z Axios : „Kontrolujemy południowy kanał żeglugowy Cieśniny Ormuz od dwóch miesięcy. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej może być utrapieniem, ale to nie oni kontrolują cieśninę. My tak”.

Operacja ta jest koordynowana z Fort Bragg – grupa zadaniowa sporządza codzienne listy statków i kieruje konwojami szlakami żeglugowymi. Siły Powietrzne USA zapewniają ochronę przed irańskimi dronami i pociskami manewrującymi.

Ale tajna operacja eskortowa to nie kontrola terytorialna. I właśnie w tym miejscu Oman staje się interesujący: fizyczna obecność USA na terytorium Omanu – „posunięcie alfa”, jak to nazywa Henningsen – postawiłaby Iran w trudnej sytuacji.

Oman tradycyjnie utrzymuje dobre stosunki z Teheranem. Gdyby Iran zaatakował terytorium Omanu, aby uderzyć na pozycje USA, straciłby jednego z niewielu pozostałych sojuszników regionalnych.

Pozostaje jednak pytanie, czy to prawda, czy tylko amerykańska propaganda. Ceny oleju napędowego i benzyny mówią co innego. Ale to sprawia, że jakiś sukces jest dla USA tym pilniejszy.

Incydent Flydubai: atak terrorystyczny czy czynnik geopolityczny?

30 września 2026 roku drugi pilot samolotu Flydubai lecącego z Dubaju do Tel Awiwu zaatakował swojego kapitana siekierą i próbował przejąć kontrolę nad samolotem. Na pokładzie znajdowały się 182 osoby, głównie Izraelczycy.

Fakty, o ile zostały oficjalnie potwierdzone:

Drugim pilotem okazał się Hamam al-Hammami, 29-letni obywatel Omanu. ( Al Jazeera )
Wcześniej został zawieszony w obowiązkach lotniczych w liniach lotniczych Oman Air z powodu obaw o jego „ekstremistyczne” poglądy. Został przeniesiony na stanowisko administracyjne, a następnie zatrudniony w liniach Flydubai. ( AP via PBS )
Zjednoczone Emiraty Arabskie opisują incydent jako próbę „aktu terrorystycznego”. ( ABC News )
Premier Izraela Beniamin Netanjahu mówił o „radykalizacji islamistycznej” i oświadczył: „Badamy, czy został wysłany, a ktokolwiek go wysłał, zapłaci bardzo wysoką cenę”.

Flydubai budzi więcej pytań niż daje odpowiedzi

——————————————————-

Jak on w ogóle potrafił latać?

Oman nie utrzymuje stosunków dyplomatycznych z Izraelem. Niemniej jednak, obywatel Omanu pełnił funkcję pierwszego oficera w samolocie do Tel Awiwu. Według doniesień Haaretz, władze Izraela otrzymują listy załogi i pasażerów na 48 godzin przed odlotem – a Mossad i Szin Bet są w rzeczywistości odpowiedzialne za weryfikację zagranicznych załóg. ( Haaretz za pośrednictwem Al Jazeera )

Netanjahu nazwał to „luką prawną”. Luką, która mogła kosztować życie 182 osób.

Kto korzysta na przypisywaniu go Iranowi?

Natychmiastowe działania propagandowe Netanjahu – „kto go wysłał” – automatycznie kierują uwagę na Teheran. I rzeczywiście: gdyby Iran stał za atakiem na izraelski samolot, byłby to casus belli – i znacznie wzmocniłby argument za eskalacją konfliktu przeciwko Iranowi.

Henningsen dostrzega tu pewien schemat: izraelskie informacje wywiadowcze są celowo „wprowadzane” do stolic zachodnich i stamtąd rozpowszechniane. Nawiązuje do byłego amerykańskiego koordynatora ds. zwalczania terroryzmu Joe Kenta , który w swoim liście rezygnacyjnym opisał dokładnie ten „ekosystem” izraelskich służb, amerykańskiej polityki i mediów.

W przypadku tego rodzaju incydentów geopolitycznych pytanie rzadko dotyczy tego, co się wydarzyło, ale raczej tego, kto na tym skorzystał.

Kontekst omański

I tu koło się zamyka: obywatel Omanu, który przeprowadziłby atak na samolot lecący do Izraela, – gdyby przeważyła oficjalna interpretacja – postawiłby Oman jako państwo w centrum uwagi. Dokładnie ten sam Oman, który jest tak strategicznie cenny dla operacji USA w Cieśninie Ormuz.

To nie jest dowód na nic. Jest to jednak schemat, który rodzi pytanie, czy incydent z Flydubai nie pełni również funkcji pretekstu – ramy, dzięki której obecność USA w Omanie jest „uzasadniona”.

Arabia Saudyjska: Prawdziwy przegrany

Podczas gdy oczy wszystkich zwrócone są na Iran i Oman, na południu rozgrywa się cicha katastrofa. Ansar Allah (Huti) zintensyfikowali ofensywę w przygranicznych prowincjach Arabii Saudyjskiej: Dżizan, Asir i Nadżran. Terytoria te – zaanektowane przez Arabię Saudyjską w 1934 roku – są przedmiotem sporów historycznych i plemiennych.

Według Henningsena Arabia Saudyjska nie ma możliwości militarnych, aby obronić te terytoria:

„Gdyby udało im się zebrać 100 000 ludzi – ilu z nich faktycznie byłoby zdolnych do walki? Może jeden na dziesięciu. A Ansar Allah jest równie zdolny jak talibowie – może nawet lepszy”.

Państwa Zatoki Perskiej – zwłaszcza Arabia Saudyjska – finansują izraelski przemysł zbrojeniowy za pośrednictwem funduszu private equity Jareda Kushnera , Affinity Partners. Fundusz Kushnera jest głównym udziałowcem w Phoenix Financial , który z kolei inwestuje w setki izraelskich firm, w tym w Elbit Systems . W ten sposób saudyjskie pieniądze pośrednio trafiają do przemysłu, który napędza wojny nękające region.

To niekończący się cykl samo-sabotażu: państwa Zatoki Perskiej finansują własną strategiczną marginalizację.

Jemen ogłosił Arabię Saudyjską strefą zakazu lotów .

„Łańcuch manewrów taktycznych”

Wniosek Henningsena jest niepokojący:

„To, co widzimy w Waszyngtonie, to nie jest wielka strategia. To seria manewrów taktycznych, sprzedawanych jako strategia”.

Stany Zjednoczone nie mają spójnej strategii wobec Iranu, Jemenu ani Zatoki Perskiej. Mają opcje – i je testują. Oman jest jedną z nich. Incydent w Flydubai może – świadomie lub nieświadomie – stać się impulsem do podjęcia właśnie tej opcji.

Czy do tego dojdzie, czas pokaże. Jasne jest jednak, że logika eskalacji w Zatoce Perskiej nie wynika z konieczności militarnej, lecz z kalkulacji politycznej – przed wyborami uzupełniającymi w USA, przed wyborami w Izraelu i w obliczu wojny, która nie przynosi korzyści nikomu poza przemysłem zbrojeniowym.

Dla tych, którzy chcą posłuchać ciekawego wywiadu:

W Klubie Trzeciego Miejsca

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

W Klubie Trzeciego Miejsca

Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” • 6 października 2026 michalkiewicz

Za pierwszej komuny Chińczycy formułowali pod adresem Ameryki tak zwane „poważne ostrzeżenia”. Kiedy ich liczba doszła do ponad 400, nie robiły już na nikim żadnego wrażenia, a jeśli już – to przede wszystkim humorystyczne. Dzisiaj Chiny – o ile mi wiadomo – nie formułują pod adresem Ameryki żadnych ostrzeżeń – ani „poważnych”, ani zwyczajnych. Przeciwnie – właśnie gdy to piszę, do USA wybiera się obecny chiński przywódca, by nie tylko wziąć udział w sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, ale również – spotkać się z prezydentem Trumpem, który w związku z tym przerwał wypoczynek i zameldował się w Białym Domu.

Jakby tego było mało, Amerykanie „w trybie pilnym” odwołali też wizytę wicepremiera, ministra-ministrowicza, obywatela Kosiniaka-Kamysza Władysława, który w vaginecie obywatela Tuska Donalda ma fuchę ministra obrony. Miał on spotkać się z amerykańskim sekretarzem wojny Hegsethem, ale ten prawdopodobnie będzie towarzyszył prezydentu Trumpu w rozmowach z Xi Jinpingiem, więc minister-ministrowicz będzie musiał trochę poczekać. Poza tym pojawiły się fałszywe pogłoski, jakoby sekretarz Hegseth wcale się nie palił do pomysłu utworzenia w Polsce stałej bazy amerykańskiej. Utworzenie takiej bazy oznaczałoby kres obowiązywania amerykańsko-rosyjskich porozumień z Paryża z roku 1997.

Jak pamiętamy, Rosja nie wyraziła zastrzeżeń wobec planów przyjęcia państw Europy Środkowej do NATO, ale wcześniej Amerykanie porozumieli się z Moskwą co do „środków budowy zaufania”. Obejmowały one m.in. zobowiązanie, że zachodnia broń jądrowa nie będzie przesuwana na wschód od dawnej granicy niemiecko-niemieckiej, a na terytoriach państw nowo przyjętych do NATO nie będą zakładane stałe bazy Sojuszu. Dlatego dotychczas obecność wojsk amerykańskich w Polsce miała charakter „rotacyjny”: w Noc Świętojańską miały być w jednym miejscu, w Noc Walpurgii – w jakimś innym, a w Noc Sylwestrową – jeszcze gdzie indziej. Stała baza byłaby czymś nowym, a ponieważ nie wiadomo, co w sprawie Rosji postanowi prezydent Trump, to nic dziwnego, że w tej sytuacji również sekretarz Hegseth zachowuje wstrzemięźliwość i nie miałby do zakomunikowania ministru-ministrowiczu niczego konkretnego.

Ale zaczęliśmy od wspomnień o „poważnych ostrzeżeniach” chińskich nie bez kozery. Oto bowiem Agencja Moody’s, po raz pierwszy od 24 lat, obniżyła Polsce tzw. „rating” z drugiego na trzecie miejsce, uzasadniając ten krok narastającym lawinowo zadłużeniem państwa no i narastającymi kosztami obsługi długu publicznego, które podobno przekroczyły już 111 miliardów złotych rocznie. Jaka jest wysokość tego długu – tego dokładnie nie wiadomo, bo jeszcze za poprzedniego vaginetu obywatela Tuska Donalda, jego minister finansów, poddany brytyjski, pan Jacek „Vincent” Rostowski bodajże trzykrotnie zmieniał sposób naliczania długu publicznego, a poza tym, za firmowanych przez Naczelnika Państwa rządów „dobrej zmiany”, rozmaite wydatki rządowe finansowane były – podobnie jak i teraz – z funduszy pozabudżetowych. Na przykład Bank Gospodarstwa Krajowego emituje obligacje np. na Fundusz Wsparcia Sił Zbrojnych. Ponieważ NBP nie może kupować obligacji bezpośrednio w Banku Gospodarstwa Krajowego, bo konstytucja zabrania finansowania deficytu budżetowego kredytem NBP, to najpierw obligacje wyemitowane przez BGK skupują banki komercyjne, a dopiero od nich, te obligacje skupuje NBP – ma się rozumieć – nie za darmo – i wszystko jest gites, tenteges.

Oczywiście gwarantem obligacji emitowanych przez BGK jest Skarb Państwa, a więc – w ostatecznym rachunku – nieświadomi niczego podatnicy, którzy tylko potem się dziwują, dlaczego wszystko tak drożeje. Ale na tym właśnie polega mechanizm sławnej „wrażliwości społecznej”, która jest tak upragniona przez liczne rzesze zadowolonych ze swego rozumu, postępowych obywateli, których w tej skłonności wspiera również znaczna część przewielebnego duchowieństwa, a dyskretnego wsparcia udziela całemu przedsięwzięciu lichwiarska międzynarodówka, do której trafiają miliardy z tytułu „obsługi” długu publicznego. Wszyscy zatem są zadowoleni, może z wyjątkiem tych obywateli, którzy już skapowali, na czym rzecz polega – ale kto by się tam liczył z ich zdaniem? Najwyżej pani red. Gozdyra ich ofuknie, że to „ruskie onuce”, sługusy Putina, z którymi sługusy Zełeńskiego nie mogą się pospolitować w jakichś dyskusjach, tylko pryncypialnie ich napiętnować z wysokości wieży z kości słoniowej, gdzie przebywają sławni redaktorowie. Nie po to bowiem zadaje ona pytania, by było przyjemnie, tylko przeciwnie – by było nieprzyjemnie – ale nie wszystkim, tylko „wrogom ludu”, no i sługusom Putina. Takim mówimy nasze stanowcze „NIE” – oczywiście do czasu, aż od Naszych Sojuszników dostaniemy rozkaz, by odtąd ćwierkać z innego klucza.

Więc chociaż agencja Moody’s zdegradowała „rating” Polski, spychając nasz i tak już przecież wystarczająco nieszczęśliwy kraj do „klubu trzeciego miejsca”, pan minister Andrzej Domański, podobnie jak obywatel Tusk Donald, który ostatnio zaczął nawet doznawać objawów, jakoby CIA przysyłała mu „raporty”, twierdzi, że wszystko jest w jak najlepszym porządku, bo gospodarka „rośnie” i w ogóle – jest „stabilna”. Podobnie było również za Edwarda Gierka, a nawet lepiej, bo wtedy gospodarka polska znajdowała się nie na 20, tylko na 10 miejscu w świecie – oczywiście dopóty, dopóki wszystko się nie skawaliło i gwoli opanowania sytuacji trzeba było wprowadzać stan wojenny. Jak zatem widzimy, wszystko dopiero przed nami – ale zanim nie padnie salwa, humory wszystkim, a już zwłaszcza – Naszym Umiłowanym Przywódcom, dopisują znakomicie, dzięki czemu są oni pełni wigoru i planów na przyszłość.

Ciekawe tedy, w jakiej straszliwej postaci objawią się następstwa wtrącenia Polski do „klubu trzeciego miejsca”, to znaczy – co powiedzą „inwestorzy”, których musimy się słuchać co najmniej tak samo, jak Naszych Sojuszników. Właśnie Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje, nakazała przekazać ukraińskim oligarchom ponad 6 mld euro, żeby nie stracili animuszu do wojny i nadal tolerowali, a może nawet – popierali – prezydenta Zełeńskiego, zatwierdzonego na naszą Duszeńkę. Zgodnie z ustawą o zasobach własnych UE, Reichsfuhrerin te miliardy tylko „pożycza”, natomiast spłacać je muszą już członkowskie bantustany – w proporcjach, jakie tam na poszczególny bantustan przypadają.

W tych warunkach musimy cieszyć się z tego, co jest – a jest dobrze, a będzie jeszcze dobrzej – jak to w klubie trzeciego miejsca.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.

Bibi i jego zły tydzień

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Bibi i jego zły tydzień

podał: AlterCabrio, 5 października 2026

Historia próby porwania samolotu jest niezwykle fascynująca, choćby dlatego, że minęło dużo czasu, zanim ktokolwiek oficjalnie potwierdził, co się właściwie wydarzyło.

Najpierw był wypadek, potem bójka na pięści między pilotami (których narodowość ciągle się zmieniała), a następnie próba porwania samolotu przez drugiego pilota, której udało się bohatersko zapobiec, gdy pasażerowie wdarli się do kokpitu.

◊

Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org

◊

Bibi i jego zły tydzień

To był pracowity tydzień z powodu wydarzeń, do których nie doszło.

W niedzielę byliśmy świadkami „terrorystycznego spisku bombowego”, który w rzeczywistości nie miał miejsca. W USA media toczą zaciekłe nagonki na rzekomy gwałt zbiorowy, który coraz bardziej wygląda na to, że w ogóle nie miał miejsca.

A wczoraj miała miejsce „próba porwania”… która prawdopodobnie nie miała miejsca.

Oto złota zasada dotycząca wielkich historii medialnych:

1. Prawdopodobnie to się nie wydarzyło.

2. A jeśli miało miejsce, to nie wydarzyło się to w sposób, w jaki to opisano.

Historia próby porwania samolotu jest niezwykle fascynująca, choćby dlatego, że minęło dużo czasu, zanim ktokolwiek oficjalnie potwierdził, co się właściwie wydarzyło.

Najpierw był wypadek, potem bójka na pięści między pilotami (których narodowość ciągle się zmieniała), a następnie próba porwania samolotu przez drugiego pilota, której udało się bohatersko zapobiec, gdy pasażerowie wdarli się do kokpitu.

Myślałem, że w dzisiejszych czasach nie da się „szturmować” kokpitu większości samolotów odrzutowych, a właściwie nie było to możliwe od 11 września, ale najwyraźniej się myliłem… można po prostu wyważyć drzwi, kiedy zajdzie taka potrzeba.

A może pilot-bohater otworzył drzwi po tym, jak został dźgnięty nożem i/lub uderzony siekierą. Nikt jeszcze nie jest pewien.

Jeden z „bohaterów”, izraelski hydraulik, który rzekomo pilotował samolot, aby zapobiec jego katastrofie, wczoraj usiadł z Bibim na pogawędkę, wciąż w zakrwawionych ubraniach, jak to się zwykle robi:

Koniec końców, cała historia to albo kłamstwo, albo operacja pod fałszywą flagą, albo mieszanka obu. Nie jest to dla mnie szczególnie interesujące.

Dla mnie interesujący jest nagłówek z Independent:

Tylko Netanjahu zyskuje na próbie porwania samolotu FlyDubai

No cóż. Obwiniają – albo przynajmniej w pewnym sensie, potencjalnie obwiniają – Benjamina Netanjahu.

Jest to interesujące z kilku powodów.

Po pierwsze, pokazuje to, że media rzeczywiście rozumieją podstawową ideę cui bono – kto na tym korzysta? – a przez resztę czasu po prostu udają, że nie rozumieją.

Ale po drugie, i co najważniejsze, ponieważ prasa NIGDY nie obwinia Izraela – ani izraelskich polityków – za działania pod fałszywą flagą, nawet te, które wyraźnie i ewidentnie popełnili. Oczywiście, artykuł w „The Independent” nie posuwa się tak daleko, by nazwać to działaniami pod fałszywą flagą i bezpośrednio obwinić Netanjahu, ale nawet najdrobniejsze aluzje są warte odnotowania.

W obliczu zbliżających się wyborów w Izraelu – i politycznych przeciwników Bibiego, którzy już potępiają jego „wykorzystanie” historii porwania samolotu – jest to kolejny znak, że dni Bibi’ego w świecie polityki są już policzone.

(Och, ale teraz, w ciągu godziny odkąd zacząłem to pisać, zmienili ten nagłówek. Teraz brzmi on: „Jak porwanie FlyDubai może pomóc Netanjahu utrzymać się u władzy”. To nieco łagodzi pierwotną sugestię, co może mieć również znaczenie.)

W zeszłym miesiącu pisaliśmy o tym, jak Izrael najwyraźniej staje się coraz bardziej „izolowany” na arenie międzynarodowej i że Bibi może odejść. Od tego czasu sytuacja się nie poprawiła.

W innych negatywnych wiadomościach na temat Netanjahu, Haaretz donosi, że próbował on ukryć fakt, że otrzymał ostrzeżenia od Zjednoczonych Emiratów Arabskich przed 7 października i „wywierał presję” na przywódców Zjednoczonych Emiratów Arabskich, aby kłamali dla niego podczas „tajnej wizyty”.

Kilka dni temu podczas wywiadu reporterzy CNN „naciskali” na niego w sprawie przemocy na okupowanym Zachodnim Brzegu.

W innym wywiadzie, tym razem dla Fox News, twierdził, że Izrael ostrzegał rząd brytyjski przed „wspieranymi przez Iran” spiskami terrorystycznymi przed „incydentem” w bazie RAF Fairford. Biorąc jednak pod uwagę groteskowy charakter tej szybko rozwijającej się narracji, utożsamianie się z nią wydaje się nierozsądne.

Krótki filmik, w którym Netanjahu twierdzi, że Izrael może zhakować każdy smartfon, aby podrzucić informacje, które „sprawią, że będziesz wyglądał jak potwór”, nagle obiegł media społecznościowe. To fragment wywiadu sprzed sześciu miesięcy… dlaczego więc akurat teraz stał się tak popularny?

Ogólnie rzecz biorąc, sytuacja Bibi’ego w tej chwili nie wygląda najlepiej.

Nie potrafię powiedzieć, czy on sam jest w tym dobrowolnym uczestnikiem. Czy on sam się podkłada? A może myśli, że może liczyć na medialną propagandę i sfingowane ataki terrorystyczne, by uratować swoją karierę, jak to już wielokrotnie robiono?

Kto wie, może jeszcze może.

______________

Quick Take…Bibi’s Bad Week, Kit Knightly, Oct 1, 2026

Baza RAF Fairford i fałszywa flaga, która „nigdy nie istniała”

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Baza RAF Fairford i fałszywa flaga, która nigdy nie istniała

Autor: AlterCabrio , 5 października 2026

Przypuszczam, że istniał plan, żeby coś się wydarzyło. Czy to był spisek bombowy, strzelanina, czy coś w tym rodzaju, nie potrafię powiedzieć. Ale ten plan nie wypalił – że tak powiem – z powodu tego telefonu na numer alarmowy 999 do lokalnej policji, która nie była wtajemniczona w spisek.

◊

Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org

◊

Baza RAF Fairford i fałszywa flaga, która nigdy nie istniała

Wczesnym rankiem w niedzielę policja została wezwana na tereny wiejskie w pobliżu bazy lotniczej RAF Fairford w Gloucestershire, zarządzanej przez USA, po tym, jak miejscowy rolnik zgłosił podejrzaną aktywność.

Po przybyciu na miejsce zdarzenia odkryto trzy białe furgonetki i aresztowano pięciu nieznanych młodych mężczyzn. Wezwano jednostki saperskie.

Brzmi to jak wstęp do oczywistej operacji pod fałszywą flagą, prawda?

Ale tu robi się jeszcze dziwniej. Przyjrzyjmy się tej oficjalnej osi czasu, opublikowanej przez The Evening Standard, i sprawdźmy, czy uda się dostrzec jakieś potencjalne nieprawidłowości:

1-25 września — Mieszkańcy wiosek otaczających bazę RAF Fairford podobno zauważyli wzmożone środki bezpieczeństwa wokół bazy wojskowej. Przy bramach wejściowych do bazy lotniczej ustawiono ciężki sprzęt i betonowe słupki. W okolicy zauważono policjantów w cywilu.

Sobota, 26 września – W sobotę wczesnym wieczorem mężczyzna wyprowadzający psa w pobliżu bazy lotniczej został zatrzymany przez uzbrojonych policjantów i otrzymał polecenie, aby wrócił do domu, jak później zeznali w wywiadzie dla BBC.

Niedziela, 27 września, godz. 00:45 – Policja hrabstwa Gloucestershire otrzymuje pierwsze zgłoszenie o trzech podejrzanych białych furgonetkach jadących w kierunku bazy RAF Fairford.

27 września, godz. 1:00 – rolniczka z Whelford, wioski niedaleko bazy RAF Fairford, wraca do domu z imprezy cichymi, wiejskimi drogami, gdy natyka się na trzy furgonetki blokujące drogę do jej gospodarstwa. Odwróciwszy się, jak relacjonuje później, widzi „dużą grupę zamaskowanych mężczyzn w kapturach” na pobliskim skrzyżowaniu, po czym szybko się rozchodzą.

27 września, godz. 1:36 – Po nieudanej próbie skontaktowania się ze służbami Ministerstwa Obrony, anonimowa rolniczka dzwoni pod numer 999, aby powiadomić policję w Gloucestershire. Podobno zamieściła na lokalnej grupie WhatsApp wpis, że „w wiosce dzieje się coś bardzo dziwnego”.

27 września, około 1:46 – Uzbrojeni funkcjonariusze, wspierani przez policyjny helikopter, otaczają furgonetki, aresztując pięciu mężczyzn zaledwie 300 metrów od granicy bazy. Zostali zatrzymani na podstawie ustawy o materiałach wybuchowych. 27 września 2026 roku w Fairford w Wielkiej Brytanii widać personel i pojazdy służb ratunkowych.

27 września, rano – Policja hrabstwa Gloucestershire ogłasza poważny incydent. Wokół furgonetek utworzono 400-metrowy kordon bezpieczeństwa, a wojsko rozmieściło jednostki saperskie.

27 września, rano – ewakuowano ponad 80 gospodarstw domowych w Whelford.

27 września, godz. 14:45 – Policja antyterrorystyczna ogłasza, że prowadzi śledztwo. Pięciu mężczyzn zostaje również aresztowanych pod zarzutem przygotowania aktu terrorystycznego.

27 września, po południu – Prezydent USA Donald Trump powiedział, że podejrzani byli „obserwowani od dłuższego czasu” i że chcieli wyrządzić „poważne szkody” w ośrodku zarządzanym przez USA.

Poniedziałek, 28 września, godz. 13:22 – W oświadczeniu zamieszczonym w serwisie X (dawniej Twitter) irańska ambasada w Londynie stwierdziła, że „kategorycznie odrzuca” to, co określiła jako „złośliwe spekulacje” dotyczące udziału kraju w niedzielnych wydarzeniach w Cotswolds.

28 września, godz. 16:00 – Policja ogłasza, że pięciu mężczyzn aresztowanych w związku z incydentem w bazie RAF Fairford zostanie zwolnionych za kaucją. Pięciu podejrzanych to 24-latek z Camden w północnym Londynie, trzech mężczyzn w wieku 23, 24 i 25 lat z Westminster w centrum Londynu oraz jeden w wieku 24 lat z Willesden w północno-zachodnim Londynie. Policja zapewnia, że nie wyklucza ingerencji zagranicznej, wskazując na możliwość, że pośrednicy „świadomie lub nieświadomie działają w imieniu państwa obcego”.

28 września, godz. 19:00 – Zakończyło się nadzwyczajne spotkanie grupy Cobra w sprawie incydentu bezpieczeństwa w bazie RAF Fairford.

28 września, godz. 19:30 – Ewakuowani mieszkańcy Whelford mogą wrócić do swoich domów.

28 września, godz. 20:00 – Trump mówi, że jest „zaskoczony”, że pięciu podejrzanych zostało zwolnionych za kaucją. W komentarzach w Gabinecie Owalnym chwali brytyjską policję, ale dodaje: „Oświadczam wam, ja powiedziałbym: »Nie pozwólcie im wyjść za kaucją«”.

Wtorek, 29 września, godz. 4:00 (Brytyjskiego Czasu Letniego) – Sekretarz stanu USA Marco Rubio stwierdził, że w niedzielę najprawdopodobniej mieliśmy do czynienia z „działaniem zagranicznego aktora”, ale dodał, że nie może powiedzieć nic więcej.

29 września, godz. 7:00 – Kordon policyjny pozostaje wokół trzech pojazdów na terenie bazy RAF Fairford.

======================================================

Teraz, mając to wszystko w głowie, mam ochotę zadać kilka pytań.

Dlaczego służby z Ministerstwa Obrony nie odbierały telefonów, mimo obaw o bezpieczeństwo?

Dlaczego pięciu mężczyzn podejrzanych o planowanie ataku terrorystycznego zostało zwolnionych za kaucją po upływie niecałych 24 godzin od aresztowania?

I dlaczego wokół tych furgonetek wciąż jest kordon? Ile czasu potrzeba, żeby ustalić, czy w środku są bomby, czy nie?

Istnieją inne dziwne rzeczy, o których nie wspomniano w chronologii. Na przykład „rolniczka-bohaterka” – jak dotąd anonimowa – podobno uparcie utrzymuje, że w zbrodnię zaangażowanych było więcej niż pięciu mężczyzn, twierdząc, że widziała ich 8-10. Twierdzi również, że policja nie przesłuchała jej w celu uzyskania szczegółów.

Donald Trump i amerykańskie służby wywiadowcze przypisują sobie część odpowiedzialności za udaremnienie tego „spisku” – czymkolwiek on był – choć brytyjska policja określiła aresztowania jako „nie oparte na dowodach wywiadowczych”.

Teraz historia robi się… jeszcze bardziej mętna.

Podejrzani – jeśli rzeczywiście nimi byli – są na wolności i nie są znani z nazwiska. Oficjalna wersja wydarzeń jest niejasna. Czy to po prostu złodzieje kradnący olej napędowy? I dlaczego, u licha, złodzieje próbowaliby ukraść paliwo akurat z pilnie strzeżonej bazy lotniczej USA?

Być może była to „próba generalna” – jak sugeruje The Telegraph.

W telewizji Isabel Oakeshott twierdzi, że domniemani terroryści mogli otrzymać „immunitet dyplomatyczny” od zagranicznej ambasady.

Dlaczego Marco Rubio twierdzi, że w tym wydarzeniu „wyraźnie brał udział zagraniczny aktor”, skoro dosłownie nic się nie wydarzyło? Czy potrzebujemy teraz zagranicznych aktorów do wynajmowania i/lub malowania sprayem furgonetek? I dlaczego „zagraniczny aktor”? Dlaczego brak podania nazwy kraju?

Dlaczego którekolwiek z tych pytań ma charakter spekulacyjny? Jak to możliwe, że nie wiemy, co jest w furgonetkach po dwóch dniach i [wysłaniu] pełnego oddziału saperów? Ani skąd się wzięły te furgonetki?

Gdybym miał snuć teorie, powiedziałbym, że w tej historii coś poszło nie tak.

Przypuszczam, że istniał plan, żeby coś się wydarzyło. Czy to był spisek bombowy, strzelanina, czy coś w tym rodzaju, nie potrafię powiedzieć. Ale ten plan nie wypalił – że tak powiem – z powodu tego telefonu na numer alarmowy 999 do lokalnej policji, która nie była wtajemniczona w spisek.

Winę za spisek mieli ponosić irańscy agenci, stąd pojawiły się przerażające doniesienia z początku lata, jakoby Iran uważał brytyjskie bazy lotnicze za „uzasadnione cele”.

Ministerstwo Obrony nie odbierało telefonu, ponieważ nie chciało jeszcze o tym wiedzieć. Stany Zjednoczone przypisały sobie zasługi za aresztowania, ponieważ taki był plan od samego początku i nikt go nie zmienił, gdy sytuacja zaczęła się komplikować.

Ale to tylko przypuszczenie.

Co twoim zdaniem się stało?

~ Co – jeśli cokolwiek – znajduje się lub znajdowało się w tych furgonetkach?

~ Kim są młodzi mężczyźni, którzy zostali aresztowani?

~ Dlaczego zostali już zwolnieni za kaucją?

~ Dlaczego Stany Zjednoczone przypisały sobie zasługi za aresztowania?

~ Kiedy emocje opadną, jaka będzie oficjalna wersja wydarzeń?

Możesz o tym porozmawiać w komentarzach poniżej.

AKTUALIZACJA 1, 30.09.2026: Pojawiły się nowe informacje, z których wynika, że w furgonetkach nie znaleziono żadnych materiałów wybuchowych, a jeden z pięciu mężczyzn w kominiarkach również zadzwonił pod numer 999, godzinę przed „bohaterską farmerką”. Który z nich i dlaczego? Nie podano.

AKTUALIZACJA 2, 30.09.2026: Brytyjski premier Andy Burnham twierdzi, że istnieją „silne przesłanki” wskazujące na to, że za „spiskiem bombowym” stał Iran, co jest dziwnym określeniem, ponieważ – rzekomo – nie znaleziono żadnych materiałów wybuchowych. Zamachowcy zapomnieli o swoich bombach.

_________________

[UPDATED] Let’s talk about…RAF Fairford & the False Flag that never was, Off-Guardian, Sep 29, 2026

Aerozol biologiczny: Szczepienie na szeroką skalę zwierząt i ludzi

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Aerozol biologiczny: Szczepienie na szeroką skalę zwierząt i ludzi

5 ottobre 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/aerozol-biologiczny-szczepienie-na-szeroka-skale-zwierzat-i-ludzi

Program masowego opryskiwania biologicznego PARC powiązany z DEFUSE, finansowany przez Stany Zjednoczone w okresie pandemii COVID-19: numer w rejestrze USAspending 140G0220P0134

Jeszcze przed pandemią COVID-19, Palo Alto Research Center opisało swoją technologię aerozolową służącą do „szczepień zwierząt/ludzi na dużych obszarach” przy użyciu „preparatów opracowanych metodami bioinżynierii”.

Rząd Stanów Zjednoczonych finansował technologię automatycznego rozpylania środków biologicznych jeszcze przed projektem DEFUSE i próbował wykorzystać te istniejące możliwości w ramach projektu DEFUSE, a także nadal płacił Centrum Badawczemu Palo Alto (PARC) za opracowywanie i testowanie urządzeń rozpylających w czasie pandemii COVID-19.

PARC to laboratorium badawczo-rozwojowe firmy Xerox w Dolinie Krzemowej, znane przede wszystkim z pionierskich technologii, takich jak Ethernet, druk laserowy oraz model graficznego interfejsu użytkownika stanowiący podstawę współczesnych komputerów osobistych.

DEFUSE to projekt – przedłożony rok przed pandemią COVID-19 – Agencji Zaawansowanych Projektów Badawczych Obrony (DARPA), który określał sposób reagowania na przyszłą pandemię podobną do wywołanej przez SARS-CoV-2.

Jeszcze przed projektem DEFUSE, Narodowe Centrum Zdrowia Dzikich Zwierząt (NWHC) przy Amerykańskiej Służbie Geologicznej oraz PARC otrzymywały już fundusze na opracowanie technologii automatycznego rozpylania służącej do masowego podawania szczepionek i innych środków leczniczych wolno żyjącym nietoperzom.

W projekcie DEFUSE, firma PARC opisała swoją technologię jako umożliwiającą „dostarczanie aerozoli na dużych powierzchniach i z dużą wydajnością” w przypadku płynów, w tym „preparatów bioaktywnych”, oraz wskazała „szczepienie zwierząt/ludzi preparatami bioinżynieryjnymi na dużych powierzchniach” jako potencjalne zastosowanie.

W ramach projektu DEFUSE zaproponowano wykorzystanie technologii dostarczania opracowanej przez PARC w innym programie interwencji biologicznej obejmującym preparaty wzmacniające odporność.

Trwały dalsze prace nad opracowaniem rozpylacza.

13 maja 2020 r. USGS wypłaciło firmie PARC kwotę 198 940 dolarów na „OPRACOWANIE I TESTOWANIE URZĄDZEŃ ROZPYLAJĄCYCH”.

Umowa obowiązywała do 31 grudnia 2021 r.

USGS twierdzi, że w latach 2020–2021, podczas gdy trwał terenowy program szczepień, przeprowadziła dodatkowe badania laboratoryjne i terenowe w celu optymalizacji środka terapeutycznego do stosowania „za pomocą urządzenia rozpylającego”.

W sprawozdaniu z zrealizowanego projektu podano następnie, że „opracowano i przetestowano urządzenie wykorzystujące technologię automatycznego rozpylania” służące do podawania środków leczniczych nietoperzom.

Istnienie, ciągłość funkcjonowania oraz zmiana przeznaczenia tej federalnej infrastruktury służącej do masowego podawania środków biologicznych nie są zatem teorią.

Są to udokumentowane przesłanki.

Teoria, którą te przesłanki obecnie potwierdzają ( ale nie udowadniają) ma większe znaczenie:

● W okresie pandemii COVID-19, istniejąca już infrastruktura rządu Stanów Zjednoczonych służąca do masowego rozprowadzania środków biologicznych mogła zostać wykorzystana do testowania lub stosowania materiałów biologicznych w celach wykraczających poza publicznie opisane działania związane z leczeniem dzikich zwierząt.

● Działania związane z rozpylaniem aerozoli lub sprayów w okresie pandemii COVID-19 mogły obejmować nieujawnione materiały biologiczne lub pochodzenia bakteryjnego, zdolne do wywoływania reakcji zapalnych (w tym narażenia na endotoksyny/LPS), a nie ograniczać się wyłącznie do publicznie deklarowanych środków dezynfekujących, pestycydów, środków do leczenia dzikich zwierząt lub obojętnych materiałów testowych.

Istnieją historyczne precedensy uzasadniające dochodzenie w tej sprawie, ponieważ rząd Stanów Zjednoczonych przyznał się do prowadzenia programów, takich jak „Operacja Sea-Spray”, „Operacja LAC” i inne, w ramach których substancje były potajemnie rozpylane nad obszarami zamieszkanymi bez wiedzy lub świadomej zgody osób narażonych na ich działanie.

Pytanie nie dotyczy tego, czy istniała infrastruktura do masowego rozpylania aerozoli.

Pytanie brzmi: co zostało rozpylone, gdzie oraz kto lub co było narażone na działanie tych substancji.

Nowo zidentyfikowane umowy PARC informują nas, za co rząd zapłacił.

Nie mówią jednak, co PARC wyprodukowało, przetestowało, rozpyliło ani gdzie wykorzystywało powstałe w ten sposób urządzenia.

Te wyniki realizacji umów nadal nie figurują w dostępnych nam publicznych dokumentach.

Kongres rzeczywiście przyjrzał się programowi DEFUSE i przesłuchał jego kierownictwo, ale opublikowane 557-stronicowe sprawozdanie z dochodzenia nie wymienia PARC ani Jerome’a Unidad (badacza z PARC powiązanego z pracami DEFUSE nad rozprowadzaniem aerozoli) wśród świadków, z którymi przeprowadzono wywiady lub którzy złożyli zeznania.

Program powstał przed programem DEFUSE

W 2018 roku fundusz „Bats for the Future” przyznał ośrodkowi NWHC (National Wildlife Health Center) należącemu do USGS (U.S. Geological Survey ) dotację w wysokości 400 000 USD, uzupełnioną o kolejne 429 466 USD w ramach funduszy uzupełniających, co dało łączną kwotę projektu wynoszącą 829 466 USD.

Tytuł projektu był jednoznaczny:

„Opracowanie i przetestowanie metod podawania szczepionek w celu ograniczenia występowania zespołu białego nosa u nietoperzy”.

Fundacja National Fish and Wildlife Foundation poinformowała, że NWHC „we współpracy z firmą Palo Alto Research Company” zmodyfikuje i przetestuje metody masowego podawania „szczepionek miejscowych i innych środków leczniczych” u nietoperzy żyjących na wolności.

Mechanizm działania został również jasno określony:

„W ramach projektu wykorzystana zostanie technologia automatycznego rozpylania w celu nakładania płynów lub żeli na nietoperze w momencie, gdy wlatują one do schronień lub z nich wylatują…”

Program biologicznego oprysku masowego realizowany przez USGS/PARC istniał zatem już przed powstaniem projektu DEFUSE.

PARC zaproponował zwiększenie skali projektu

Materiały własne PARC dotyczące programu PREEMPT (programu DARPA, w ramach którego powstała propozycja DEFUSE) ujawniają możliwości istniejącej technologii rozpylania.

Laboratorium badawcze stwierdziło, że:

„opracowało unikalną technologię rozpylania” służącą do „dostarczania aerozoli o dużej powierzchni i wysokiej wydajności, zawierających płyny o wysokiej lepkości i stężeniu”.

Płyny te mogą obejmować:

„preparaty bioaktywne”.

Ponadto PARC wskazało na szersze zastosowanie, które można by wykorzystać w odniesieniu do „ludzi”:

„Technologia ta może znaleźć zastosowanie w szczepieniach na dużą skalę zwierząt i ludzi preparatami opracowanymi przy użyciu bioinżynierii w celu prewencyjnego ograniczenia przenoszenia chorób”.

PARC zaproponowało wykorzystanie tej technologii do opracowania:

„skalowalnej metody podawania aerozolowego do szczepień na szeroką skalę modeli zwierzęcych”.

Grupa chwaliła się, że ma „dobrą pozycję”, by wspierać program PREEMPT agencji DARPA:

„PARC może odegrać znaczącą rolę w obszarze technicznym nr 2 projektu PREEMPT”.

„PARC ma doskonałe warunki do rozwoju swojej unikalnej technologii rozpylania w ramach programu PRE-EMPT, biorąc pod uwagę jej udowodnioną skalowalność i szerokie zastosowanie w przypadku różnych płynów (o lepkości od niskiej do bardzo wysokiej, niezależnie od stężenia lub zawartości substancji bioaktywnych). PARC poszukuje partnerów, którzy będą badać przenoszenie chorób między gatunkami zwierząt oraz opracowywać niezbędne preparaty biologiczne o działaniu prewencyjnym, zapobiegające takiemu przenoszeniu. Te zmodyfikowane preparaty biologiczne można następnie podawać modelom zwierzęcym przy użyciu technologii rozpylania, co zapewnia maksymalną skuteczność i biodostępność”.

Stwierdzono również, że firma wykorzysta „dotychczasowe i bieżące prace” dotyczące podawania preparatów metodą rozpylania i przezskórną oraz posiada możliwości opracowywania i produkcji nowych systemów rozpylających.

Nie była to hipotetyczna technologia oczekująca na finansowanie w ramach programu DEFUSE.

PARC proponował nowe zastosowanie dla prac, które były już w toku.

Projekt DEFUSE dostarczył nowy zestaw środków

Wniosek dotyczący projektu DEFUSE, opracowany przed pandemią COVID-19, uwzględniał możliwości dostawcze PARC/NWHC w ramach proponowanego programu interwencji dotyczącego nietoperzy.

Materiały przewidziane w ramach tych działań obejmowały:

Poly(I:C) (syntetyczny polimer zbudowany z jednostek zawierających inozynę i cytydynę; stosowany eksperymentalnie jako rzekomy substytut materiału wirusowego i środek stymulujący układ odpornościowy)
Resiquimod (syntetyczna substancja chemiczna z grupy imidazochinolin, stosowana jako silny stymulant odpornościowy)
Agoniści STING (zazwyczaj cykliczne dinukleotydy lub inne preparaty małocząsteczkowe stosowane w celu wywołania sygnalizacji zapalnej)
Mikrocząsteczki acetalowanego dekstranu (Ac-DEX) (zmodyfikowane cząsteczki polimeru cukrowego stosowane do enkapsulacji i dostarczania innych substancji)
Rekombinowane chimeryczne białka szczytowe (preparaty białkowe wytworzone w laboratorium, opisywane przez naukowców jako połączenie fragmentów różnych białek „szczytowych” koronawirusów)
Inne preparaty wzmacniające odporność (dodatkowe preparaty chemiczne, białkowe lub cząsteczkowe mające na celu wywołanie reakcji biologicznych)

W ramach propozycji zlecono organizacjom NWHC i PARC opracowanie systemów podawania substancji wzmacniających odporność oraz rozważano możliwość zautomatyzowanego podawania aerozoli.

Istniejąca platforma rozpylająca nie była ograniczona do jednego rodzaju terapii.

Firma DEFUSE zaproponowała dostosowanie jej do innego zestawu ładunków biologicznych.

Prace trwały w czasie pandemii COVID

Pod koniec 2019 roku USGS nadal określało swoją współpracę z PARC jako aktywny program rozwojowy dotyczący skalowalnych urządzeń dozujących.

Następnie, 13 maja 2020 roku, USGS złożyło w PARC zamówienie nr 140G0220P0134.

Kwota zamówienia opiewała na 198 940 dolarów.

Opis zamówienia rządowego zawierał cztery słowa:

„OPRACOWANIE I TESTOWANIE URZĄDZEŃ ROZPYLAJĄCYCH”

USGS sklasyfikowało te prace jako:

„Udoskonalenie produktu/usługi (badania stosowane/rozwoju eksploracyjnego)”

Umowa obowiązywała do 31 grudnia 2021 r. i została czterokrotnie zmodyfikowana na drodze administracyjnej.

Federalny program PARC dotyczący opracowywania urządzeń rozpylających był zatem aktywny w czasie pandemii COVID-19.

W tym samym czasie USGS testowało środek do rozpylania

Zgodnie z własnym sprawozdaniem USGS, terenowe eksperymenty szczepionkowe miały miejsce dokładnie w okresie obowiązywania umowy z PARC na lata 2020–2021.

W aktualizacji projektu Narodowego Centrum Zdrowia Dzikich Zwierząt z października 2021 r. podano, że młode i dorosłe nietoperze zostały zaszczepione w schroniskach rozrodczych latem 2020 i 2021 roku.

W tym samym sprawozdaniu USGS stwierdza się:

„Przeprowadzono dodatkowe badania laboratoryjne i terenowe w celu wyboru i optymalizacji najlepszego nośnika do aplikacji – ręcznej lub za pomocą urządzenia rozpylającego…”

Badania te miały również na celu ustalenie odpowiedniej dawki szczepionki do stosowania miejscowego.

Raport końcowy projektu uzupełnia chronologię wydarzeń.

NFWF podaje, że USGS:

„opracowało i przetestowało automatyczne urządzenie rozpylające służące do podawania szczepionki nietoperzom”

oraz opracowano nośnik do podawania preparatu, którego celem jest maksymalizacja stabilności szczepionki, odporności na zmiany temperatury oraz przyczepności do futra nietoperzy.

W raporcie podano ponadto, że w ramach pilotażowego projektu terenowego nośnik ten połączono ze szczepionkami.

Kolejność działań jest więc następująca:

Przed projektem DEFUSE: USGS/PARC otrzymały dofinansowanie na opracowanie systemu automatycznego masowego rozpylania szczepionek i innych środków terapeutycznych.
DEFUSE: zaproponowano wykorzystanie istniejących możliwości PARC w zakresie aerozoli do opracowania nowego zestawu preparatów biologicznych.
2019: prace rozwojowe trwają.
Maj 2020: USGS wypłaca PARC kwotę 198 940 dolarów na „OPRACOWANIE I TESTOWANIE URZĄDZEŃ DO ROZPYLANIA”.
2020–2021: USGS prowadzi prace laboratoryjne i terenowe dotyczące środka terapeutycznego przeznaczonego do stosowania „za pomocą urządzenia rozpylającego”.
Zakończony projekt: opracowano i przetestowano automatyczne urządzenie rozpylające; opracowano nośnik kompatybilny ze szczepionkami; nośnik połączono ze szczepionkami w ramach pilotażowego projektu terenowego.

Co faktycznie zostało rozpylone?

To właśnie jest obecnie brakujący element.

Z publicznie dostępnych dokumentów wynika, do czego program miał służyć.

Wynika z nich, kto opracowywał urządzenie rozpylające.

Wynika z nich, że PARC potrafiło rozpylać preparaty bioaktywne.

Wynika z nich, że DEFUSE zaproponował dostosowanie tej technologii do różnych materiałów biologicznych.

Wskazują one, że USGS zapłaciło PARC za opracowanie i przetestowanie urządzeń rozpylających w czasie pandemii COVID.

Wskazują one również na prowadzone w tym samym czasie eksperymenty laboratoryjne i terenowe z użyciem środków do aplikacji za pomocą urządzeń rozpylających.

To, czego dostępne dokumenty nie ujawniają, to pełny wykaz materiałów faktycznie przetworzonych przez urządzenia PARC w ramach projektu 140G0220P0134.

To właśnie ta ścieżka dokumentacyjna ma teraz znaczenie.

Jakich preparatów użyto?
Gdzie wykorzystywano te urządzenia?
Kto lub co było narażone na działanie ich emisji?

Od odpowiedzi na te pytania zależy, czy udokumentowany program pozostawał w ramach publicznie opisanej misji leczenia dzikich zwierząt, czy też infrastruktura ta była wykorzystywana w szerszym zakresie podczas COVIDa.

Podsumowanie

Federalna infrastruktura służąca do masowego dostarczania preparatów biologicznych istniała naprawdę, była dopracowana pod względem operacyjnym i nadal otrzymywała finansowanie w czasie pandemii COVID-19.

Jeszcze przed powstaniem projektu DEFUSE agencje USGS i PARC pracowały już nad systemem automatycznego rozpylania szczepionek i innych środków terapeutycznych.

W ramach projektu DEFUSE zaproponowano wykorzystanie technologii aerozolowej opracowanej przez PARC do dostarczania różnych preparatów biologicznych.

Następnie, w czasie pandemii COVID-19, USGS wypłaciło firmie PARC kwotę 198 940 dolarów na „OPRACOWANIE I TESTOWANIE URZĄDZEŃ ROZPYLAJĄCYCH”, podczas gdy USGS prowadziło prace laboratoryjne i terenowe związane ze środkiem do rozpylania.

Zgodnie z raportem końcowym projektu opracowano i przetestowano automatyczne urządzenie rozpylające.

Z publicznie dostępnych danych nadal nie wynika jednak, jakie substancje firma PARC faktycznie wprowadzała do tych urządzeń w ramach umowy zawartej w okresie pandemii COVID-19, gdzie urządzenia te były eksploatowane oraz kto lub co było narażone na ich działanie.

Brakujące dane decydują obecnie o tym, czy ta udokumentowana infrastruktura pozostała w ramach publicznie opisanej misji zwalczania szkodników dzikich zwierząt, czy też została wykorzystana podczas pandemii COVID-19 do testowania lub rozpraszania innych materiałów biologicznych, w tym substancji pochodzenia bakteryjnego lub wywołujących stan zapalny, takich jak endotoksyny/LPS.

INFO: jonfleetwood.substack.com/p/us-funded-parcs-defuse-linked-biological (przekład automatyczny; wszystkie odnośniki i zdjęcia w tekście oryginalnym)

O tym, jak Moskwa wyklucza atak Zachodu

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Nie wtrącaj się, bo cię zabije: co powstrzymuje NATO przed atakiem na Kaliningrad

Boris Rozhin o tym, jak Moskwa wyklucza zemstę Zachodu

Boris Rozhin , ekspert Centrum Dziennikarstwa Wojskowo-Politycznego

5 października, tass-ru/opinions

W miarę pogarszania się sytuacji na Ukrainie i niemożności odwrócenia negatywnej dynamiki wojny zastępczej z Rosją, która jest szkodliwa dla Kijowa, NATO coraz częściej ucieka się do bezpośrednich gróźb militarnych wobec Federacji Rosyjskiej.

Idąc za przykładem Adolfa Hitlera, który uzasadniał atak na ZSRR jako „uderzenie wyprzedzające”, zachodnia propaganda szerzy prymitywną propagandę o odparciu „agresji Moskwy”.

Jednocześnie obwód kaliningradzki jest coraz częściej otwarcie deklarowany jako główny cel potencjalnego ataku sojuszu.

Długotrwałe zmiany i przyczyny niepowodzeń

Geograficzna wrażliwość obwodu kaliningradzkiego jako pół-eksklawy otoczonej państwami NATO sprawiła, że zachodni planiści zwrócili na niego większą uwagę. Symulacje bezpośredniej konfrontacji między Rosją a Sojuszem w Przesmyku Suwalskim były testowane w strategicznych grach wojennych między USA a ich sojusznikami od lat 2010.

Terytoria północno-zachodniej Rosji, państw bałtyckich, Polski i Białorusi są uznawane za jeden teatr działań wojennych (TOMO) w scenariuszach ćwiczeń. Blokada Kaliningradu lub bezpośredni atak militarny na niego jest uznawany za prowokację do kontrofensywy rosyjskich sił zbrojnych z Białorusi przez państwa bałtyckie, mającej na celu utworzenie korytarza lądowego do odizolowanego regionu. Wiele takich zachodnich symulacji wykazało niezdolność słabych armii bałtyckich do przeciwstawienia się temu natarciu, a tym samym do ustanowienia pełnej blokady obwodu kaliningradzkiego, a nawet jego opanowania.

Obecne rozmieszczenie i modernizacja infrastruktury państw bałtyckich przez NATO jest tym bardziej symptomatyczne. Wyczuwając wsparcie sojuszu, bałtyckie reżimy marionetkowe nie wahają się już przed bezpośrednimi groźbami militarnymi. Na przykład, nowy minister obrony Estonii, Martin Herem, ogłosił w połowie września gotowość do ataku na rosyjską infrastrukturę wojskową na granicy, wskazując jako cele Iwangorod i Pieczory.

W praktyce, w przypadku wybuchu wojny, zadaniem państw bałtyckich jest powstrzymanie wojsk rosyjskich podczas ataku NATO na Kaliningrad. Trzon sił lądowych powinna stanowić armia polska, przy aktywnym udziale Niemiec (których elity wyraźnie nie są przeciwne ideom historycznego rewanżyzmu i powrotu kolebki pruskiego militaryzmu). Berlin koncentruje już jednostki zmechanizowane na granicach regionu i w Przesmyku Suwalskim, a także przyspiesza formowanie pełnoprawnych brygad Bundeswehry na Litwie i w Polsce.

Ponadto odnotowuje się szereg ogólnych oznak przygotowań do potencjalnej wojny.

Aktywna modernizacja dróg, mostów, portów i rurociągów wojskowych.
Rozmieszczenie systemów składowania paliwa i amunicji w pobliżu granic rosyjskich.
Gwałtowny wzrost wydatków na obronność i masowa produkcja broni konwencjonalnej.
Indoktrynacja świadomości społecznej w sposób militarystyczny – obywatele państw NATO są przekonani o konieczności konfrontacji militarnej z Rosją.

Wszystkie te kroki maskowane są koncepcją „strategicznej dwuznaczności”, jak nazywa to prezydent Francji Emmanuel Macron. W istocie NATO próbuje wywrzeć presję na Rosję, aby porzuciła cele specjalnej operacji wojskowej i narzuciła niekorzystne warunki zakończenia konfliktu – w imię późniejszej, już jawnej, okupacji Ukrainy na zaproszenie lokalnego reżimu nazistowskiego. Spekulacje na temat „rozszerzenia francuskiego parasola nuklearnego” na całą Europę, rozmieszczenia broni jądrowej w Finlandii i krajach bałtyckich oraz nuklearnych ambicji Warszawy i Berlina stanowią elementy tej „dwuznaczności”.

Zachód chce więc nie tylko uzyskać ustępstwa polityczne, ale także skierować część swoich sił i rosyjskich zasobów obronnych z ukraińskiego teatru działań wojennych w celu wzmocnienia Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, Arktyki i granicy białoruskiej.

Ten scenariusz ma swój historyczny precedens. Podczas wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1877–1878, gdy Imperium Rosyjskie wykańczało już Imperium Osmańskie, to groźba wojny ze strony koalicji Rzeszy Niemieckiej, Austro-Węgier i Wielkiej Brytanii zmusiła Petersburg do odstąpienia od korzystnego traktatu z San Stefano i przyjęcia skróconych warunków Kongresu Berlińskiego. Również dziś „koalicja chętnych” próbuje wykorzystać groźbę wojny światowej, aby zmusić Rosję do ustępstw w kwestii ukraińskiej.

Jednocześnie współczesny Zachód celowo miesza rzeczywiste przygotowania do wojny z propagandą i dezinformacją, aby ukryć skalę rozmieszczenia sił NATO i moment potencjalnego ataku (jeśli taka decyzja polityczna w końcu zostanie podjęta).

Argument o broni masowego rażenia i wskazanie sprawcy

Strategia ta ma jednak pewne ograniczenia. Owszem, Rosja jest zmuszona do rozbudowy potencjału militarnego w północno-zachodniej części kraju, aby odpowiedzieć na rosnące bezpośrednie zagrożenia ze strony NATO. Kluczem jest jednak fakt, że nawet hipotetyczny konflikt między Rosją a Sojuszem Północnoatlantyckim nie może pozostać w granicach konwencjonalnych.

NATO ma ogólną przewagę pod względem demografii, łącznego PKB i broni konwencjonalnej. Głównym czynnikiem odstraszającym dla sojuszu pozostaje posiadanie przez Rosję największego na świecie arsenału nuklearnego. Kiedy prezydent Rosji Władimir Putin i minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow mówią, że starcie z NATO będzie „bardzo krótkie”, powołują się na doktrynalną logikę wykluczającą przedłużającą się kampanię konwencjonalną – w tym próby zdobycia Kaliningradu. Nie mam wątpliwości, że priorytetem Moskwy w przypadku ataku Sojuszu będzie wykorzystanie swojej przewagi w zakresie liczby głowic jądrowych i systemów ich przenoszenia. Rosja jest w stanie zadać niedopuszczalne szkody kluczowym ośrodkom wroga – stolicom i głównym miastom większości państw NATO.

Zachodni planiści powstrzymują się od podejmowania radykalnych kroków jedynie dzięki przekonaniu, że Moskwa nie ograniczy się do zabiegów dyplomatycznych. Sygnały Kremla nie pozostawiają wątpliwości: Rosja nie zamierza grać według narzuconych europejskich scenariuszy.

Gdyby nie broń masowego rażenia (BMR), jest wysoce prawdopodobne, że wojna światowa wybuchłaby już dawno temu. A nowa wojna w takich warunkach jest właśnie tym – wojną światową. Nie mam wątpliwości, że Rosja nie zainicjowałaby takiej wojny.

Warto zauważyć, że oprócz nieproporcjonalnie dużej liczby głowic jądrowych, NATO stoi w obliczu palącego problemu obrony powietrznej. Wojna na Bliskim Wschodzie i konflikt na Ukrainie uszczupliły arsenały USA i Europy, powodując długotrwały niedobór pocisków przechwytujących. W związku z tym, w przypadku wymiany uderzeń, europejskie stolice będą bezbronne wobec najnowszych rosyjskich systemów balistycznych i hipersonicznych.

Nawet w normalnych warunkach praktyka używania pocisków przez Iran i jemeńskich Hutich pokazała, że zaawansowane zachodnie systemy obrony powietrznej i przeciwrakietowej nie są w stanie zapewnić niezawodnego przechwytywania. Rosja dysponuje jednak jeszcze bardziej zaawansowanymi technologiami przebijania się przez systemy obrony przeciwrakietowej, w tym systemami Awangard i Oresznik. To sprawia, że scenariusz konfliktu nuklearnego jest jeszcze bardziej katastrofalny dla NATO.

Nawiasem mówiąc, ważnym doktrynalnym aspektem rosyjskiego stanowiska jest jednoznaczne wskazanie sprawcy potencjalnego kryzysu śmiertelnego – Sojuszu Północnoatlantyckiego. To delikatne oświadczenie jest skierowane nie tylko do elit NATO („Nie wtrącajcie się, bo was zabiją”), ale także do państw Globalnego Południa. Moskwa konsekwentnie demonstruje społeczności międzynarodowej, kto dokładnie jest potencjalnym agresorem, gotowym przekroczyć niebezpieczną granicę.

W przeciwieństwie do czasów Kongresu Berlińskiego, współczesna Rosja ma przekonujący kontrargument. Ten sam argument pozwolił ZSRR przetrwać kryzys kubański, zmuszając USA do wycofania pocisków jądrowych z Turcji i przyjęcia nowych zasad współistnienia. Pozwala to Moskwie oprzeć się szantażowi ze strony zachodnich podżegaczy wojennych, którzy, przegrywając wojnę hybrydową na Ukrainie, próbują zagrozić globalnej eskalacji.

Obecne stanowisko rosyjskich władz jasno wskazuje, że Moskwa jest gotowa do zdecydowanych działań w przypadku krytycznego zagrożenia suwerenności Rosji.

Ale czy Europa jest gotowa zaryzykować własne istnienie w imię ambicji elit i iluzorycznego zwycięstwa? Koncepcja „ograniczonego” konfliktu nuklearnego na europejskim teatrze działań wojennych z pewnością mogłaby być korzystna dla Stanów Zjednoczonych, ale w dzisiejszych realiach jest mało prawdopodobne, aby ograniczał się on do Europy.

Zatem obwód kaliningradzki niewątpliwie może stać się zarówno przyczyną nowej wojny światowej (tak jak inwazja Niemiec na Polskę sprowokowała globalną katastrofę w 1939 roku), jak i punktem zakrojonego na szeroką skalę kompromisu geopolitycznego, porównywalnego z rozwiązaniem z 1962 roku. Jak jednak wielokrotnie podkreślali rosyjscy przywódcy, najlepiej nie dopuścić do realizacji takich scenariuszy.

Zachód musi uznać upadek ery dominacji kolonialnej i fakt, że świat w końcu wkroczył na ścieżkę wielobiegunowości. To właśnie próby byłych hegemonów, by zaprzeczyć nowej rzeczywistości, w której Rosja sama decyduje o swoim losie, stanowią zagrożenie dla ludzkości.

Dziś. Były szef niemieckiego wywiadu zatrzymany pod zarzutem szpiegostwa. Wspólnik też.

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Były szef niemieckiego wywiadu zatrzymany pod zarzutem szpiegostwa

6.10.2026 nczas/byly-szef-niemieckiego-wywiadu-zatrzymany-pod-zarzutem-szpiegostwa

Były szef Federalnej Służby Wywiadowczej (BND) Niemiec August Hanning został zatrzymany we wtorek rano pod zarzutem szpiegostwa – poinformowała agencja dpa. Oprócz Hanninga zatrzymano również jego byłego bliskiego współpracownika.

Hanning stał na czele BND w latach 1998-2005.

Pasożyd. MEM-y IV.

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

———————————–

—————————————–

——————————————————————————————

————————–

———————-

————————–

———————————–

Merz: „Ludność niemiecka stoi za Ukrainą” – w umyśle kanclerza

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Merz: „Ludność niemiecka stoi za Ukrainą” – w umyśle kanclerza

5 października 2026 Marcus Klöckner nachdenkseiten

„Naród niemiecki stoi za Ukrainą” – powiedział w niedzielę w Kijowie Friedrich Merz. To stwierdzenie, w swojej generalnej ogólności, jest równie błędne, jak wiele innych wypowiedzi kanclerza.

Komentarz Marcusa Klöcknera

————————————–

Wieczorem w Dniu Jedności Niemiec kanclerz udał się w podróż na Ukrainę. To, co powiedział na niedzielnej konferencji prasowej w Kijowie, jest atakiem na zdrowy rozsądek i wypaczeniem rzeczywistości.

Na kilka dni przed wizytą Merza na Ukrainie w Der Spiegel można było przeczytać :

W sondażu ARD Deutschlandtrend, przeprowadzonym na początku września, około połowa ankietowanych we wschodnich Niemczech wyraziła opinię, że niemiecka pomoc dla Ukrainy poszła za daleko. Wybory landowe można interpretować jako wotum nieufności dla polityki Niemiec wobec Rosji. W Saksonii-Anhalt partie krytyczne wobec Ukrainy, AfD i BSW, zdobyły prawie połowę wszystkich głosów, a w Meklemburgii-Pomorzu Przednim – ponad 40 procent.

Choć poparcie dla Ukrainy jest wyższe w Berlinie i zachodnich Niemczech, krytycy również tam zyskują na popularności. W całym kraju około czterech na dziesięciu respondentów uważa, że poparcie jest zbyt wysokie.

Oczywiste jest, że znaczna część społeczeństwa niemieckiego nie zgadza się z faktem, że coraz więcej pieniędzy płynie na Ukrainę, podczas gdy budynki szkolne w Niemczech popadają w ruinę.

Kanclerz, którego „wskaźniki zadowolenia” wynoszą 10 procent , z absolutnym przekonaniem mówi społeczeństwu: „Ludność niemiecka popiera Ukrainę (…)”. Jest to tak samo nieprawdziwe, jak twierdzenie, że polityka wobec Ukrainy ma na celu szybkie zakończenie wojny.

„My, Niemcy, jesteśmy dziś największym zwolennikiem Ukrainy” – kontynuował Merz na konferencji prasowej. Dodał, że „my” robimy to „w naszym własnym interesie”, ponieważ chodzi o „bezpieczeństwo Europy”.

Aby rzucić nieco światła na tę sprawę: wojna zastępcza między Rosją a NATO na Ukrainie nie ma nic wspólnego z kwestią „bezpieczeństwa Europy”, podobnie jak twierdzenie, że nasza wolność została obroniona pod Hindukuszem.

Gdyby „inwestycja” w rzekome bezpieczeństwo Ukrainy była w istocie inwestycją w bezpieczeństwo Europy, to kontynent nie stałby na krawędzi wojny z Rosją.

Politycy nieustannie mylą przyczynę ze skutkiem w wojnie na Ukrainie. Bez zrozumienia prehistorii wojny, która rozpoczęła się w 2014 roku i wcześniej, nie sposób zrozumieć obecnej sytuacji.

Włączmy jeszcze raz światło: polityka określana jako „wsparcie” dla Ukrainy jest szkodliwa zarówno dla Niemiec, jak i dla Ukrainy.

Dziesiątki miliardów euro, które do tej pory napłynęły na Ukrainę, są rozpaczliwie potrzebne tutaj, w kraju – a ta „pomoc” pośrednio przyczyniła się do śmierci, okaleczenia lub poważnych urazów setek tysięcy, jeśli nie milionów, żołnierzy na polu bitwy. „Wsparcie” militarne, które podtrzymywało wojnę przez prawie pięć lat, – nawet nie próbując doprowadzić do zawarcia realnego porozumienia pokojowego – jedynie przedłużyło konflikt.

Merz – i cały niemiecki rząd federalny – nie chcą tego widzieć w ten sposób.

Na konferencji prasowej Merz mówił o tym, „jak nieodpowiedzialnie Rosja nadal działa przeciwko Ukrainie” i że „może” nas czekać „bardzo trudna zima”.

Pomijając fakt, że Merz prawdopodobnie spędzi „bardzo trudną zimę” w przyjemnym, przyjemnie umiarkowanym miejscu: tego typu słowa nie przyniosły żadnego efektu od ponad czterech lat. Merz gra tę samą starą piosenkę i taniec.

Obecnie w mediach pojawiają się doniesienia, że prezes Federalnej Służby Wywiadowczej (BND) ostrzegł Parlamentarną Komisję Kontroli przed bezpośrednim, gwałtownym konfliktem z Rosją.

Niezależnie od tego, jak oceniać oceny szefa BND, bardzo napięta sytuacja między Niemcami a Rosją wynika również z niemieckiej polityki prowadzonej od lat – polityki, którą Merz kontynuuje, bez względu na wszystko.

Demokracja może zaczekać. MEM-y III.

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

——————————-

——————————-

———————————-

————————–

———————————————————–

—————————

Amerykańscy analitycy zasiadają w centrach dowodzenia w Arabii Saudyjskiej i wybierają cele.

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Za kulisami pociąga za sznurki Waszyngton: Amerykańscy analitycy zasiadają w centrach dowodzenia w Arabii Saudyjskiej i wybierają cele.

uncut-news.ch 5 października 2026 r. uncutnews-ch/washington-zieht-im-hintergrund-die-faeden-us-analysten-sitzen-in-saudischen-kommandozentralen-und-waehlen-ziele-aus

Chociaż Stany Zjednoczone nie wysłały jeszcze bezpośrednio myśliwców do nowej ofensywy przeciwko Ansarallah [Huti] , Waszyngton jest głęboko zaangażowany w zapewnianie wsparcia operacyjnego, jak donosi „ New York Times”.

Ponad 200 amerykańskich analityków wywiadowczych i wojskowych pracuje podobno w saudyjskich centrach dowodzenia, pomagając w analizie i wyborze celów w Jemenie.

Oznacza to, że rola Ameryki znacznie wykracza poza ogólne informacje wywiadowcze.

Według obecnego i byłego urzędnika USA, cytowanego przez „New York Times”, Stany Zjednoczone zapewniają Arabii Saudyjskiej wsparcie wywiadowcze, planistyczne i w zakresie namierzania celów . Amerykańscy specjaliści stacjonują w centrach dowodzenia w królestwie i bezpośrednio pomagają w ocenie i wyborze potencjalnych celów dla sił jemeńskich wspieranych przez Rijad.

Ponadto istnieje inna, ważna z militarnego punktu widzenia forma wsparcia: według doniesień NYT, Stany Zjednoczone przejmują teraz również tankowanie w powietrzu saudyjskich myśliwców, gdy te realizują defensywne patrole powietrzne.

Nowa duża ofensywa przeciwko Ansarallah

Tłem jest niedawno rozpoczęta ofensywa przeciwko organizacji Ansarallah przez uznany na arenie międzynarodowej rząd Jemenu, wspierany przez Arabię Saudyjską.

Rashad al-Alimi, przewodniczący Jemeńskiej Rady Prezydenckiej, ogłosił 4 października nową operację wojskową. Jej celem jest odzyskanie terytoriów utraconych w ostatnich latach na rzecz Ansar Allah i rozszerzenie kontroli państwa nad całym krajem. Według „New York Timesa”, Arabia Saudyjska zadeklarowała „pełne wsparcie operacyjne” dla operacji .

Arabia Saudyjska również wysłała do Jemenu swoich doradców wojskowych, aby koordynowali ofensywę lądową wojsk rządowych.

Agencja Reuters donosiła tuż przed rozpoczęciem ofensywy, że Rijad przygotowuje różne scenariusze ataku. Jeden z nich zakładał natarcie wzdłuż wybrzeża w celu odzyskania kontroli nad strategicznie ważnym wąwozem Bab al-Mandab . Inne plany zakładały szerszą ofensywę na wielu frontach, potencjalnie angażującą ponad 100 000 jemeńskich bojowników .

Początkowo Waszyngton chciał pójść jeszcze dalej

Szczególnie godne uwagi jest to, jak blisko bezpośredniego zaangażowania były Stany Zjednoczone.

We wrześniu „New York Times” doniósł, że następca tronu Arabii Saudyjskiej, książę Mohammed bin Salman, osobiście namawiał prezydenta Donalda Trumpa do autoryzacji amerykańskich nalotów na Ansarallah. Trump początkowo odmówił.

Późniejsze doniesienia posunęły się jeszcze dalej: według przedstawicieli rządu USA, cele zostały już wybrane, a bomby załadowane na amerykańskie samoloty, zanim Trump wstrzymał planowany atak.

Waszyngton obecnie sam nie przeprowadza ataków. Jednak granica między zwykłym wsparciem politycznym a udziałem operacyjnym staje się coraz bardziej niewyraźna.

Amerykanie pomagają w wyborze celu

Kluczowy punkt nowego raportu NYT dotyczy zatem ponad 200 amerykańskich specjalistów.

Ci, którzy dostarczają informacji wywiadowczych, pomagają w planowaniu operacji wojskowych i asystują przy wyborze konkretnych celów, są bliżej rzeczywistych walk niż państwo, które jedynie dostarcza broń lub ogólne dane wywiadowcze.

Według dostępnych doniesień, Stany Zjednoczone nie angażują wojsk lądowych w ofensywę i obecnie nie przeprowadzają własnych ataków powietrznych na Ansarallah. Jednakże amerykański personel jest obecny w centrach dowodzenia, wspierając planowanie celów, a amerykańskie samoloty-cysterny wspierają saudyjskie operacje powietrzne.

W efekcie powstaje podział pracy: siły jemeńskie walczą na lądzie, Arabia Saudyjska zapewnia dowództwo wojskowe i wsparcie powietrzne, a Stany Zjednoczone zajmują się wywiadem, planowaniem i wsparciem w wyznaczaniu celów.

Kolejny teatr wojny w konflikcie irańskim

„New York Times” wskazuje również na większe zagrożenie: nowa ofensywa może jeszcze bardziej zaostrzyć regionalizację i tak już trwającej wojny pomiędzy USA, Izraelem i Iranem.

Ansarallah jest ściśle powiązany z Teheranem. Zmasowana ofensywa przeciwko temu ruchowi mogłaby zatem wywołać ataki na Arabię Saudyjską – w szczególności na instalacje naftowe i inną infrastrukturę strategiczną. Takie ataki już miały miejsce.

Jednocześnie cieśnina Bab al-Mandab, jeden z najważniejszych szlaków żeglugowych świata, leży bezpośrednio w strefie walk. Cieśnina ta łączy Morze Czerwone z Zatoką Adeńską, a tym samym Kanał Sueski z Oceanem Indyjskim.

To, co oficjalnie zaczęło się jako ofensywa wojsk rządowych Jemenu, już dawno nabrało wymiaru międzynarodowego.

Źródło: Wspierany przez Arabię Saudyjską rząd Jemenu wypowiedział wojnę Hutitom

Kiedy zaczyna się upadek… MEM-y II.

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

————————————

————————————

————————————————

—————————–

————————————

————————–

———————————-

Pierwszy między równymi. Jeffrey Archer.

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

To podstawowa książka o parciu do władzy. Ale w systemie „westminsterskim”, czyli w sprawdzonej OD STULECI w Wielkiej Brytanii Ordynacji Jednomandatowych Okręgów Wyborczych. W systemach pseudo-proporcjonalnych jest setki ray gorzej. md

=================================

Archer przedstawia twardą, bezkompromisową walkę o stanowisko premiera, inaczej „pierwszego między równymi”.

Czterech młodych, dobrze zapowiadających się polityków – dwóch torysów i dwóch laburzystów – zajmuje po raz pierwszy miejsca w parlamencie. Dzielą ich pochodzenie, status społeczny, wykształcenie i poglądy, ale łączy jedno: nieopanowana ambicja. Przed nimi trzy dziesięciolecia wzlotów i upadków w bezwzględnym wyścigu do władzy, w którym siłą rzeczy biorą też udział ich najbliżsi. Gra toczy się o najwyższą stawkę, ale tylko jeden z nich zdobędzie upragnioną nagrodę – stanowisko premiera.

Jeffrey Archer to jeden z najpopularniejszych obecnie pisarzy na świecie. W 1992 roku otrzymał tytuł szlachecki, zasiadał też jako poseł w Izbie Gmin i w Izbie Lordów. Debiutował powieścią Co do grosza, która zyskała popularność w Wielkiej Brytanii. Kolejna, Kane i Abel, stała się wielkim bestsellerem. Obie książki zostały sfilmowane. Sławę Archera ugruntowały następne powieści i opowiadania: Córka marnotrawna, Stan czwarty, Więzień urodzenia, Synowie fortuny, Sprawa honoru, Ścieżki chwały oraz Ale to nie wszystko. Jego najnowszy cykl to „Kroniki Cliftonów”: Czas pokaże, Za grzechy ojca, Sekret najpilniej strzeżony

Otwórzcie swoje betonowe łby. MEM-y I.

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

—————-

——————————–

—————————-

——————————-

——————————

——————————–

——————————————

———————-

Jeffrey Archer. Sprzedał setki milionów egzemplarzy swoich książek.

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Sprzedał setki milionów egzemplarzy swoich książek.

Nie żyje światowej sławy autor thrillerów

6.10.2026 nczas/nie-zyje-swiatowej-slawy-autor-thrillerow

W wieku 86 lat zmarł w poniedziałek brytyjski pisarz i były polityk Jeffrey Archer – poinformowało wydawnictwo HarperCollins.

Wspaniała powieść – relacja z pierwszej ręki walk o władzę – „Pierwszy między równymi”

Archer sprzedał na świecie ponad 300 milionów egzemplarzy swoich książek, a zasłynął z dynamicznych thrillerów, takich jak „Co do grosza”, czy „Kane i Abel”. Jego ostania powieść „Adam i Ewa” .

W latach 70. i 80. ub. wieku Archer był znaczącym politykiem Partii Konserwatywnej, w której sprawował funkcję wiceprzewodniczącego od września 1985 roku do października 1986 roku.

Jego kariera polityczna zakończyła się upadkiem, gdy w 2001 roku został skazany na cztery lata więzienia za krzywoprzysięstwo i utrudnianie wymiarowi sprawiedliwości wykonywania zadań.

Wybory czy Ordynacja – co ważniejsze

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Wybory czy Ordynacja – co ważniejsze

Dwanaście prostych stwierdzeń i siedem argumentów

[ 2. kwietnia: Jest lepsza wersja Archiwum ! Korzystajcie!]

https://www.dakowski.pl/archiwum/pliki/index.4404_45.php

Mirosław Dakowski 28.09.2011. [te same wyrazxy powtarzaj po kilka raqzy!! Te -sprzed 12 lat…]

1) w ostatnim dwudziestoleciu w Polsce różnice pomiędzy wariantami ordynacyj, wraz z niedawnym „Kodeksem wyborczym” są dla wyborcy mało istotne. Nie dotyczą PODSTAWY, którą w sejmie jest głosowanie na listy partyjne, nie na OSOBY.

2) Kolejne majstrowania (a było ich dużo),dotyczą spraw mało istotnych: z sufitu branych „przeliczników” d’Hondta, czy wybieranych przez amatorów „progów wyborczych” (3%, 5%, może 8%… wynikające z kalkulatorków nieuków, nie rozumiejących zasad działania danego mechanizmu) lub (ostatnio) prób pomocy niepełnosprawnym.

3) W konstytucjach (też tej z 1997 r.) sprecyzowano, iż wybory mają być proporcjonalne. Zupełnie innym pojęciem jest Ordynacja proporcjonalna, tak nazwana przez prawników, z pogwałceniem zasad arytmetyki.

A) Dla osób mniej znających logikę (do nich należą niektórzy prawnicy – konstytucjonaliści i szefowie partyj sejmowych): różnica między pojęciem „wybory” a pojęciem „ordynacja” jest taka, jak między pojęciem „mleko” a pojęciem „krowa”.

B) „Proporcjonalność” implikuje, że stosunek ilości mandatów do ilości osób uprawnionych do głosowania powinien być w miarę stały. Z trudem spełniają to konstytucyjne wymaganie niektóre warianty ordynacyj zwanych proporcjonalnymi (d’Hondta – tylko z niektórymi współczynnikami), ale zdecydowanie spełnia te wymogi ordynacja JOW (w Polsce: jeden mandat na 62 tys. wyborców). Argument, iż „dla wprowadzenia JOW należałoby zmienić konstytucję, a to jest trudne” (czy niemożliwe) – jest więc argumentem nielogicznym, świadczy o złej woli osób i struktur go używających.

C) W obecnych ordynacjach obywatel nie ma biernego prawa wyborczego. Skargi , m.in. do Sądu Najwyższego i Sejmu, słane od co najmniej 15-tu lat, pozostawały bez odpowiedzi, lub wywołały odpowiedzi żenująco głupie. Ostatnio przekonali się o tym następni (Rycerze? ….frajerzy? – chyba tak, bo nie powinno się popełniać tych samych błędów wielokrotnie… ).

Sam ten argument wystarcza, by walczyć o JOW.

D) Warianty ordynacji „partyjniackiej” dają wyniki skrajnie nieproporcjonalne (zob. np. Wybory do Sejmu: ani równe, ani bezpośrednie, ani proporcjonalne, ani powszechne. )

E) Istnieją w niej też przywileje, np. dla mniejszości niemieckiej, łamiące konstytucyjną zasadę proporcjonalności i równości wyborów.

4) Wszystkie sondaże profesjonalne, sondy uliczne , czy rozmowy ze znajomymi wskazują, że wyborcy (czy: Polacy) chcą głosować „na osobę”, nie zaś „na listę partyjną” (78%, 84%, 87% itp). Sam ten argument wystarcza, by walczyć o JOW.

5) Ten głos, ta wola wyborcy jest od 20-tu lat IGNOROWANY(-a) przez samozwańczo ukształtowaną „kastę polityków”. Kasta ta staje się dziedziczna. Sam ten argument wystarcza, by walczyć o JOW.

6) Rozsądek i wola większości wyborców (tu szczęśliwie idą w parze) wymagają, by do sejmu szli aktywni, uczciwi, znani nam z rozumu, nie zaś celebryci, świecący implantami zamiast swych zębów, czy „proprcjonalni przedstawiciele” socjologów, kobiet, feministek, łysych, głupków itp. Wyborca chce, by wybrany (i przecież opłacony przez niego!) poseł najlepiej walczył o interesy wyborcy, nie zaś, by miał zbliżone do niego IQ, czy wykształcenie, czy wagę. Sam ten argument wystarcza, by walczyć o JOW.

7) Ordynacja „na listy partyjne”, zwana od dziesięciolecia „partyjniacką”, gwarantuje długie targi koalicyjne, często wymusza koalicje partyj o sprzecznych programach. Zawsze pozwala partii największej na tłumaczenie, że nie spełnia ona swych przyrzeczeń, bo „koalicjant nie pozwala”. W Belgii targi koalicyjne pozbawiają zwykle kraj rządu na 150 – 400 dni po wyborach. [por. Belgia pobiła rekord świata ]. W Wielkiej Brytanii (JOW) szef zwycięskiej partii (np. 38% posumowanych głosów, lecz 60% mandatów) na drugi dzień po wyborach przedstawia Królowej swój –jako premiera – gabinet i zaczyna rządzić. Później, gdyby nie spełnił obietnic przed-wyborczych, nie może się wymawiać, że „to koalicjant zawinił”. Sam ten argument wystarcza, by walczyć o JOW.

8) Krajów, w których wybiera się parlamentarzystów w JOW, w naturalny od wieków, prosty i tani sposób, jest ponad sześćdziesiąt. Dobrze się mają. Sam ten argument wystarcza, by walczyć o JOW.

9) Wybory JOW muszą być jedno-stopniowe: Przykład Francji (ma od pewnego czasu dwustopniowe) wskazuje, że po pierwszej turze możliwe są targi i intrygi eliminujące „niepoprawnych”, czy „niepostępowych”.

10) Po wyborach w JOW (w Wielkiej Brytanii startują ludzie, nie przedstawiciele partyj) zawsze tworzą się dwie grupy, partie silne (rządząca i główna opozycyjna). Ale jest też miejsce dla ”trzeciej siły”, są też reprezentanci małych partyj i niezależni.

11)Tak wskazuje doświadczenie, a także „zasada Duverger’a” . Factors in a Two-Party and Multiparty System Maurice Duverger : “…three sociological laws: (1) a majority vote on one ballot is conducive to a two-party system; (2) proportional representation is conducive to a multiparty system; (3) a majority vote on two ballots is conducive to a multiparty system, inclined toward forming coalitions.”

12)Ordynacja JOW jest PROSTA (opisana przez 2 – 4 zdań + zasady podziału kraju na 460 okręgów), uniemożliwia więc dowolność interpretacji przez PKW oraz Sąd Najwyższy. Kampania jest tania i niezbyt zależna od dyktatu mediów. Rzutki kandydat jest w swym powiecie znany i może objechać na rowerach, z pomocą żony, synów i przyjaciół, domy wszystkich wyborców. Sam ten argument wystarcza, by walczyć o JOW.

I dla tego wszystkiego kasta partyjniaków tak się boi JOW.

Iran opublikował naiwny list do narodu amerykańskiego

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Iran opublikował naiwny list do narodu amerykańskiego.

uncut-news.ch 5 października 2026 r. uncutnews-ch/iran-hat-einen-naiven-brief-an-das-amerikanische-volk-veroeffentlicht

Paul Craig Roberts [nasz „ulubiony” maruda. md]

List jest prawdziwy – co jasno wynika z jego początku:

„Ponieważ pierwszą ofiarą niekończących się wojen prowadzonych przez rząd USA była niezmiennie prawda, a naród amerykański zawsze ponosił największe straty w wyniku kampanii oszustwa prowadzonej przez rząd USA, pragniemy zwrócić uwagę na niektóre fakty, które są ukrywane przed amerykańską opinią publiczną. W końcu to amerykańscy podatnicy muszą ponosić koszty niesprawiedliwych wojen Ameryki i dlatego zasługują na poznanie prawdy”.

List można przeczytać w różnych miejscach, m.in. tutaj :

Problem z listem nie polega na jego prawdziwości. Problemem jest jego naiwność. List ujawnia, że rząd irański ma błędne pojęcie o swoim zastępczym przeciwniku, z którym Izrael pozwala Iranowi walczyć, podczas gdy Izrael, prawdziwe źródło konfliktu, unika szkód wyrządzonych przez konflikt.

Irański list zakłada, że to naród amerykański sprawuje władzę, ponieważ Ameryka jest demokracją. Rząd irański, uwięziony w demokratycznych iluzjach, nie rozumie, że to nie naród amerykański, ale pieniądze kontrolują rząd USA. Jeśli chodzi o politykę Ameryki wobec Bliskiego Wschodu, nie jest ona determinowana ani przez naród amerykański, ani przez wybory, lecz przez lobby izraelskie i amerykański kompleks bezpieczeństwa militarno-przemysłowego.

Lobby izraelskie z powodzeniem wykorzystywało Stany Zjednoczone przez cały XXI wiek do prowadzenia wojen w Izraelu w imię syjonistycznego planu Wielkiego Izraela. Amerykański kompleks bezpieczeństwa militarno-przemysłowego jest niezwykle zadowolony z ćwierćwiecza wojen prowadzonych w imieniu Izraela, ponieważ wojny z Irakiem, Libią, Syrią, a teraz z Iranem i Libanem przyczyniły się do jego zysków.

Absurdalne przekonanie irańskiego rządu, że rząd USA służy interesom narodu amerykańskiego, jest wręcz absurdalne – i dowodzi niezrozumienia przez Iran swojego zastępczego przeciwnika. W rzeczywistości Iran nie rozumie konfliktu, w którym uczestniczy, ponieważ walczy z zastępczym przeciwnikiem, a nie z prawdziwym wrogiem Iranu – Izraelem.

Od 2014 roku Putin w Rosji daje się nabrać na ten sam trik. Rosja marnuje swoje zasoby, a także życie żołnierzy i cywilów, walcząc z siłami zastępczymi swojego prawdziwego wroga. To głupota tej skali niszczy kraje.

Jak można wytłumaczyć tak całkowitą błędną ocenę rzeczywistości przez Irańczyków i Rosjan?

Radku, Mocarstwo atomowe nie da się sprowokować

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Mocarstwo atomowe nie da się sprowokować

A dąży do tego usilnie minister spraw zagranicznych III RP Radosław Sikorski.

05.10.2026. – Mocarstwo atomowe nie da się sprowokować

Radosław Sikorski, minister spraw zagranicznych III RP, należy do grona najbardziej zagorzałych europejskich podżegaczy wojennych nastawionych antyrosyjsko – wspierany przez swoją żonę Anne Applebaum, która publikuje teksty głównie w USA, na łamach ‚The Atlantic’. Przed wysuwanymi przez nich propozycjami politycznymi i militarnymi można jedynie ostrzegać!

W 1962 roku w USA ukazała się książka amerykańskiego analityka ds. bezpieczeństwa Hermana Kahna pt.„Thinking about the Unthinkable” („Myśleć o tym, co nie do pomyślenia”). W cieniu nadciągającego kryzysu kubańskiego i w okresie apogeum zimnej wojny pozycja ta niemal natychmiast stała się bestsellerem, gdyż zawierała rozważania autora na temat dotąd niewyobrażalny i moralnie nieakceptowalny: w jakich okolicznościach i na jakich warunkach mocarstwa atomowe mogą zostać wciągnięte w konflikt nuklearny oraz jakie błędy polityczne i strategiczne w polityce mocarstwowej mogą doprowadzić do wojny o katastrofalnych skutkach. Książkę niemal natychmiast przetłumaczono na wiele języków.

Od czasu publikacji tej książki minęło ponad sześćdziesiąt lat, a w myśleniu politycznym i strategicznym wiele się zmieniło. Mimo to pewne przemyślenia Kahna (które szczegółowo opisał jako kluczowy etap ‚drabiny eskalacji’) pozostają aktualne: jak zareagowałoby mocarstwo atomowe, gdyby przeciwnik dysponujący bronią jądrową zepchnął je do sytuacji, w której czułoby się poważnie ograniczone w podejmowaniu decyzji dotyczących własnej przyszłości? Do sytuacji, w której miałoby poczucie, że jego egzystencja jest poważnie zagrożona? Czy w takim przypadku nie sięgnęłoby po broń jądrową?

Wrzesień 2026 roku. W Kijowie odbywa się konferencja poświęcona bezpieczeństwu pod nazwą „Yalta European Strategy”, zorganizowana przez ukraińskiego miliardera Wiktora Pinczuka. Głównym mówcą był Radosław Sikorski. Podobnie jak w przeszłości, wygłosił on niezwykle wojownicze i agresywne przemówienie. Oświadczył między innymi, że „gdyby Rosja zdecydowała się nas zaatakować, pokonalibyśmy ją bardzo szybko”; chwalił się, że „mamy nad Rosją ogromną przewagę w siłach powietrznych, nawet nie licząc sił amerykańskich”; groził, że „skoro Ukraina w ciągu sześciu miesięcy wyeliminowała z użytku połowę rosyjskich rafinerii, my wyeliminowalibyśmy drugą połowę w sześć tygodni”; wzywał też do działań polegających na „bombardowaniu rosyjskich zasobów, dzięki czemu wojna sama wygaśnie”. Sikorski nie omieszkał oczywiście wtrącić drwiącej uwagi, stwierdzając, że „pierwotne ambicje Putina, by odwrócić skutki rozpadu Związku Radzieckiego i… stworzyć swego rodzaju Jałtę numer dwa… okazują się niemożliwe do zrealizowania”.

Sikorski nie jest osobą prywatną. Nie jest on zwykłym mówcą, który utrzymuje się z podróżowania na dobrze płatne konferencje, gdzie otrzymywałby tym wyższe honoraria, im bardziej skandaliczne byłyby głoszone przez niego poglądy. Sikorski jest ministrem spraw zagranicznych państwa, które jest znaczącym członkiem NATO w Europie. Powtarzające się wypowiedzi, w których Sikorski podjudza Sojusz Północnoatlantycki przeciwko Rosji, są zatem niezrozumiałe i nieodpowiedzialne w ustach człowieka, którego zadaniem i misją powinno być poszukiwanie rozwiązań dyplomatycznych i pojednawczych.

I w tym miejscu wracam do punktu wyjścia mojego dzisiejszego tekstu oraz rozważań Hermana Kahna. Czy Sikorski naprawdę wierzy, że groźby wojny z Rosją i „zaganianie tego kraju w kozi róg” nie mogą doprowadzić do fatalnej w skutkach eskalacji? Czy nie obawiamy się, że mocarstwo atomowe – upokarzane przez nieustannie eskalujące ‚pomysły’ i groźby wszystkich tych Sikorskich, Merzów, Macronów i Starmerów (których liczba na Zachodzie zatrważająco rośnie) – mogłoby zdecydować się na użycie tak niszczycielskiej broni? Kahn odpowiada na to jednoznacznie: użyłoby jej.

Stworzenie swego rodzaju „Jałty numer dwa” jest dziś niemożliwe. Choćby dlatego, że mocarstwa, które pod koniec II wojny światowej zebrały się w Jałcie, albo już nie istnieją (ZSRR), albo znacząco straciły na międzynarodowym znaczeniu (Wielka Brytania), albo z trudem radzą sobie z własnym osłabieniem (USA) w obliczu rosnącej roli innych potęg. Przede wszystkim jednak dlatego, że dynamika geopolityczna przenosi się dziś w inne rejony świata. Straszenie przez Sikorskiego powrotem do układu jałtańskiego jest zatem całkowicie oderwane od rzeczywistości.

Bombastyczne wypowiedzi ministra spraw zagranicznych i groźby wojny, która miałaby zniszczyć Rosję, mogą wprawdzie zadowalać obecne władze Ukrainy (choć z pewnością nie zwykłych Ukraińców, którzy jako pierwsi ucierpieliby na takiej eskalacji napięcia) czy odpowiadać niektórym politykom w krajach bałtyckich – a może nawet niemieckiemu kanclerzowi Merzowi, dla którego polityka kreowania zewnętrznego wroga jest ostatnią szansą na ukrycie rozpaczliwej sytuacji w rządzonym przez niego kraju; wezwanie Sikorskiego do wojny jest też na rękę Ursuli von der Leyen, jeśli sądzić po jej zdumiewających słowach wygłoszonych kilka dni temu w orędziu o stanie Unii.

Ulrich Siegmund podczas wieczoru wyborczego AfD w Magdeburgu. Viktor Orban skomentował: ‚Zapnijcie pasy – to dopiero początek’

Jednakże tym, kto wojny nie chce – co jest zrozumiałe – jest opinia publiczna w krajach europejskich. Ludzie słusznie przeczuwają, że to oni najbardziej ucierpieliby wskutek ewentualnych działań wojennych i dają wyraz swoim obawom. Najnowsze wyniki wyborów do parlamentów krajowych w trzech niemieckich landach stanowią swoisty raport nie tylko o tym, jak kończą się rządy szalejących Zielonych wspólnie z progresywistami i zwolennikami wielokulturowości, ale także o lękach i obawach zwykłych ludzi przed eskalacją wojny, która może łatwo wymknąć się spod kontroli i zakończyć katastrofą.

Współczesne europejskie elity polityczne – do których zalicza się również Sikorski – zdają się nie traktować zbyt poważnie obaw swoich obywateli. Niezdolność polityków do zrozumienia rzeczywistości aż nazbyt przypomina tragiczną historię, jakiej Europa doświadczyła w XX wieku. Wygląda na to, że po raz kolejny nie wyciągnięto z niej żadnych wniosków.

Eine Atommacht lässt sich nicht provozieren

globalbridge.ch/eine-atommacht-laesst-sich-nicht-provozieren

Napisał: Ivo Strejček

Opracował: Zygmunt Białas

@Sluzby_w_akcji. RCB.

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

Błąd przy wysyłce alertu RCB. Pomylili województwa.. wysłali ostrzeżenie do mieszkańców Lubuskiego, a mieli tylko do Lubelskiego. No ale, że województwa brzmią podobnie, to wyszło jak wyszło

„Podczas dzisiejszej wysyłki Alertu RCB dotyczącego zagrożenia z powietrza doszło do pomyłki. Wiadomość przeznaczona dla osób przebywających na terenie województwa lubelskiego została omyłkowo skierowana do odbiorców w województwie lubuskim” — czytamy w komunikacie RCB.

——————-

—————————————-

Idiokracja. Tak się kończy głosowanie na umysłowych debili, którzy potem do koryta ściągają pociotków nie nadających się do niczego.

Duch Warszawy @DuchWarszawy

Duch Warszawy @DuchWarszawy

AldoRaine @Arrivederci_66

Dziś. Ludwikowice Kłodzkie – Różaniec święty i Msza Święta za Ojczyznę w każdy pierwszy wtorek miesiąca

Opublikowany 2026-10-06 przez Mirosław Dakowski

6.10.2026 Ludwikowice Kłodzkie – Różaniec święty i Msza Święta za Ojczyznę w każdy pierwszy wtorek miesiąca!

06/10/2026 przez antyk2013

W porozumieniu z ks. proboszczem Rafałem Śliwińskim zgłaszam do Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę Parafię Św. Michała Archanioła w Ludwikowicach Kłodzkich.

W każdy pierwszy wtorek miesiąca sprawowana jest Msza Św. za Ojczyznę za wstawiennictwem św. Michała Archanioła o godz.17.00 oraz odmawiany jest Różaniec za Ojczyznę o godz.16.30.