Zgodnie z doniesieniami Deutsche Welle Niemcy i Francja osiągnęły porozumienie w sprawie przyszłości europejskiej motoryzacji, skutecznie grzebiąc planowany na 2035 rok zakaz rejestracji nowych samochodów z silnikami spalinowymi. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz zapowiedział w Brukseli wprost: „zakaz silników spalinowych przechodzi tym samym do historii”. W zamian za ustępstwo Berlina Paryż przeforsował jednak korzystniejsze traktowanie samochodów i części samochodowych produkowanych w Europie, chroniąc tym samym własny przemysł i miejsca pracy.
Polski rząd jako „grzeczny uczeń” i europejski frajer
Warszawka, w imię ślepej akceptacji unijnej polityki klimatycznej, od lat odgrywa rolę „grzecznego ucznia”, który bez mrugnięcia okiem przyjmuje regulacje niszczące własny potencjał gospodarczy. Godziła się na windujące koszty normy emisyjne, na drogą i ideologiczną transformację energetyczną, która uderza w kieszenie zwykłych obywateli, i milczała, gdy zamykano lub przekształcano zakłady motoryzacyjne – bo „tak stanowi unijne prawo”.
Tymczasem ten artykuł to zimny prysznic i dowód na to, że w Unii Europejskiej prawo nie jest świętością, lecz narzędziem negocjacyjnym. Gdy Berlin i Paryż poczuły realny ekonomiczny ból i zagrożenie dla swoich miejsc pracy, bezceremonialnie zmieniły zasady gry. Niemcy wycofują się z ideologicznego zakazu, a Francja w zamian wymusza protekcjonizm na swoje części samochodowe.
W tym układzie elity polityczne w RP wyszły na klasycznych frajerów. I to z kilku powodów:
Zaakceptowały ideologię, którą jej autorzy właśnie porzucają. Traktowały Zielony Ład i zakaz silników spalinowych jak wyrocznię, podczas gdy dla jego architektów był on tylko kartą przetargową, którą można wycofać w momencie, gdy przestaje służyć narodowym interesom najsilniejszych graczy.
Zniszczyły własną konkurencyjność, podczas gdy inni ją chronią. Polski konsument i polski przemysł zostali obciążeni kosztami regulacji, od których największe gospodarki Europy właśnie zaczynają się wycofywać lub je omijać, zabezpieczając własne rynki.
To dowód na systemową hipokryzję elit. Reguły pisane są po to, by krępować słabszych, a nie by ograniczać silnych. To klasyczny przykład „pychy w sosie własnym” – wiara w to, że unijne regulacje są uniwersalne i sprawiedliwe, podczas gdy w rzeczywistości służą ochronie interesów Berlina i Paryża.
Jeśli państwo ma służyć społeczeństwu i chronić jego interesy (bezpieczeństwo ekonomiczne, godność i poczucie sprawczości obywateli), to pozwalanie na taką asymetrię jest dowodem na głęboko uszkodzone sprzężenie zwrotne w polskiej strategii europejskiej. Zamiast traktować polski rynek twardo i podmiotowo, pozwoliliśmy się wmanewrować w rolę moralizatora, który sam płaci rachunki za cudze eksperymenty.
Czas przestać być frajerem. Państwo nie istnieje po to, aby bezrefleksyjnie wdrażać dyrektywy, ale po to, aby mądrze i bezwzględnie bronić interesów swoich obywateli – tak samo, jak Berlin broni swoich silników spalinowych, a Paryż swoich fabryk. Już wielu Polaków uświadamia sobie, że zerwanie łańcuchów frajerstwa jest koniecznym pierwszym krokiem do godności narodowej. Jednak zbyt mała jest ciągle ich liczba, aby optymistycznie patrzeć w przyszłość.
1. Żyjemy w czasach pustki i przesytu. Algorytmy dostarczają nam milion wiadomości na sekundę, a zainteresowań mamy coraz mniej, zaś pasję – często tylko na DVD.
Synonimem afrontu stało się wyrzucenie z grona znajomych na Facebooku – choć zapewne problem rozwiązałoby zablokowanie samego siebie. Rośnie liczba znajomych na portalach społecznościowych – rośnie liczba dni, przez które nie widzieliśmy się z przyjaciółmi.
Tragedie w szkołach to produkt takiego świata. To zatruty owoc nihilizmu szukającego wypełnienia radykalizmem. To wszechmocna niemoc, wyrażająca się w zabijaniu innych i samego siebie
2. Próba przypisywania komukolwiek politycznej odpowiedzialności za tragedie, jak też szukanie ustawowych rozwiązań problemów, z jakimi mamy do czynienia jest wyrazem bądź naiwności bądź liczenia na tani splendor. Dowodzenie, że ustawą można zapobiec takim zdarzeniem jest wyrazem wiary w uleczenie świata, którego tragedie są wynikiem zanikania normalnych relacji międzyludzkich takim właśnie oderwanym od tych relacji, mechanicznym zabiegiem. Nie żyjemy w świecie maszyn, choć niekiedy można odnieść takie wrażenie.
Twierdzenie, że prezydent Karol Nawrocki promując boks zachęca do przemocy jest swoją mądrością na poziomie tego, że ponieważ Rafał Trzaskowski chodzi na Marsze Równości to promuje gwałty.
A przede wszystkim – stanowi próbę opisu przy pomocy kategorii rozumowych i znanych wnioskowań zjawiska unikalne i mieszczące się w sferze szaleństwa.
3. Według kodeksowej definicji niepoczytalność to brak zdolności rozeznania znaczenia swojego czynu (tak w wymiarze fizycznym, jak i etycznym) oraz pokierowania swoim zachowaniem. Jak mają się do tego zachowania sprawców przemocy w polskich szkołach? Rozeznają oni znaczenie swoich czynów, tyle że z perspektywy świadomości drastycznie przemodelowanej przez wpływ nowoczesnego świata.
Żyjemy w czasach znormalizowanej niepoczytalności – granica zła i szaleństwa leży bardzo blisko. Czeluści Internetu potrafią w zracjonalizowany (w znaczeniu: zaplanowany, konsekwentny) sposób „zreedukować” mózg człowieka, tak że będzie postępował jak szaleniec. Jednocześnie na poziomie logiki planu, jak i z medycznego punktu widzenia będąc całkowicie zdrowym psychicznie człowiekiem.
Innymi słowy, mamy do czynienia z olbrzymim rozdźwiękiem normy społecznej i prawnej z normą zdrowia psychicznego.
4. Klasyk mówił, że „kapitaliści wyprodukują sznury, na których ich powiesimy”. Nowoczesny świat zbudował oręża autodestrukcji. Karmiąc obietnicami bezpieczeństwa i wolności, przyniósł nieznane niebezpieczeństwa i nowe formy zniewolenia. Technika przyniosła wszystko widzące kamery – technika zapewniła „gry” w zabijanie.
Kiedyś uosobienie niebezpieczeństwa stanowił sprawca rozboju na Pradze bądź w podobnych dzielnicach. Co warte odnotowania, niebezpieczeństwo niejako wpisywało się w świat bezpieczeństwa. Wiadomo było jako ma charakter, występowało jakby na marginesie, a cechy ujawniane przez jego sprawców były uskrajnieniem do poziomu maksymalnego właściwości występujących powszechnie – agresji, pobudzenia, bojkotowania norm.
Aktualnie mamy do czynienia z prawdziwym wylewam przestępczości nie mieszczącej się w jakichkolwiek ramach znanych z naszego kraju.
5. Ostatnie zdarzenia w polskich szkołach pokazują, że mimo spadku poziomu „klasycznej” przestępczości, potencjał zła się nie zmniejszył
Immanuel Kant radził, by oddzielać postęp w dziedzinie legalności od postępu w sferze moralności.
Jeśli chodzi o postęp etyczny, nic nie wskazuje na to, byśmy osiągnęli progres w porównaniu do starożytnych Greków. Łatwiej kształtować dobrego obywatela niż dobrego człowieka.
Ludzie stosują się do norm często automatycznie bądź ze strachu przed karą – i nie musi to iść w parze ze wspinaniem się na wyższy poziom etyczny
Rakiety Ansar Allah nauczyły się trafiać w cel. Ktoś je tego nauczył.
Larry C. Johnson uncutnews-ch.ansar-allahs-raketen-haben-gelernt-zu-treffen-jemand-hat-es-ihnen-beigebracht
Napisane przez Larry’ego C. Johnsona
Przez większość wojny w Jemenie, prowadzonej przez Arabię Saudyjską, pociski balistyczne Ansar Allah miały większe znaczenie polityczne niż militarne. Były głośne i budzące grozę, ale rzadko decydujące. W 2017 roku prasa słusznie donosiła, że głowice bojowe pocisków tej grupy były często pomniejszane i rzadko trafiały w zamierzone cele. Saudyjska obrona powietrzna zestrzeliła wiele z nich, a reszta wylądowała na bezludnej pustyni.
Obraz zmienił się od tamtej pory. Od czasu wznowienia konfrontacji tego lata, pięć saudyjskich lotnisk zostało zaatakowanych przez Hutich od 5 października, w wyniku czego zginęło 20 osób, a setki zostało rannych. 10 października agencja AFP sfotografowała moment ataku na międzynarodowe lotnisko im. króla Chalida w Rijadzie. Kiedy Huti twierdzili, że zaatakowali obiekty Aramco, koalicja odrzuciła te doniesienia jako wprowadzające w błąd, ale niezależni dziennikarze donieśli o zauważeniu ognia i dymu unoszącego się z rafinerii w Rijadzie. Nie są to bronie obszarowe uderzające w pobliżu miasta. Są to ukierunkowane ataki na konkretne obiekty oddalone o 1000 kilometrów lub więcej, skierowane przeciwko jednej z najgęstszych sieci obrony powietrznej w regionie.
Spędziłem karierę w namierzaniu celów i planowaniu wojskowym i wiem, co oznacza ten schemat. Precyzja dalekiego zasięgu nie wynika z lepszego silnika rakietowego. Pocisk rakietowy Scud, oparty wyłącznie na nawigacji bezwładnościowej, kumuluje błędy w trakcie lotu; jego pojazd powrotny dodaje ich więcej. Aby z chybienia o kilkaset metrów zmienić się w błąd o kilkadziesiąt metrów, trajektoria musi zostać skorygowana w późniejszej fazie lotu – za pomocą aktualizacji nawigacji satelitarnej, manewrowego pojazdu powrotnego lub sondy końcowej. Niezależnie od użytego sprzętu, precyzyjne współrzędne celu są również niezbędne. Ansar Allah nie jest w stanie zapewnić żadnego z nich w górach Saada.
Korpusy pocisków są irańskiej konstrukcji. Nie ulega wątpliwości. Jednak postęp Iranu w precyzji wskazuje na ich pochodzenie, a w tym przypadku istnieją dwie możliwe kandydatury, a nie jedna.
Pierwszym z nich jest Rosja. Od ataku Iranu na Ain al-Assad w 2020 roku stale pojawiają się doniesienia, że pociski rakietowe z rodziny Fateh korzystają z GLONASS, rosyjskiego systemu nawigacji satelitarnej. Aby Iran mógł korzystać z zaszyfrowanego, odpornego na zakłócenia sygnału wojskowego GLONASS, Rosja musiałaby przekazać mu klucze kryptograficzne.
Drugim są Chiny i nie wykluczałbym tej możliwości. Chińska konstelacja BeiDou jest większa niż GPS, a jej ograniczona usługa dla autoryzowanych użytkowników ma na celu przeciwdziałanie zagłuszaniu i podszywaniu się. Badacze śledzący stosunki chińsko-irańskie wskazują na rzekome porozumienie z 2015 roku o integracji BeiDou z irańską infrastrukturą wojskową, a także na doniesienia, że Pekin przyznał Teheranowi dostęp do swojego zaszyfrowanego sygnału wojskowego po strategicznym partnerstwie z 2021 roku. Według niektórych doniesień Iran zakończył przejście z amerykańskiego GPS na BeiDou w czerwcu 2025 roku, zaraz po 12-dniowej wojnie. Były szef francuskiego wywiadu Alain Juillet argumentował, że późniejszy wzrost dokładności irańskich pocisków najlepiej tłumaczy dostęp do BeiDou. Teheran nigdy tego nie potwierdził. Twierdzi jedynie, że korzysta ze wszystkich dostępnych źródeł i nie jest od żadnego zależny.
Podejrzewam, że szczera odpowiedź brzmi, że Iran używa obu systemów i że ta sama logika ma zastosowanie, niezależnie od konfiguracji, na której opierają się jego pociski. Otwarty sygnał cywilny byłby właśnie tym, co w pierwszej kolejności zakłóciłoby saudyjską i amerykańską walkę elektroniczną. Pocisk, który nadal trafia w cele w takim środowisku, wykorzystuje chroniony sygnał wojskowy, a dostęp do niego może przyznać tylko Moskwa lub Pekin. Jeśli Iran posiada taką możliwość, istnieją wszelkie powody, by sądzić, że pociski dostarczane przez niego do Jemenu również są w nią wyposażone.
Infrastruktura pozyskiwania celów również wskazuje na ten sam kierunek. W 2024 roku „Wall Street Journal” doniósł, że Rosja dostarczała Huti dane satelitarne za pośrednictwem Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) w Jemenie. Waszyngton publicznie oskarżył również chińską komercyjną firmę satelitarną o dostarczanie obrazów wspierających ataki Huti. Dokładne współrzędne to połowa precyzyjnego uderzenia. Ruch bez własnych satelitów potrzebuje wsparcia ze strony innych.
„Oni po prostu korzystają z Google Earth”
Niektórzy komentatorzy odrzucają tę tezę. Argumentują, że każdy może uzyskać współrzędne z Google Earth, więc Ansar Allah nie potrzebuje pomocy z zewnątrz. Wystarczy wprowadzić współrzędne pasa startowego lub rafinerii i strzelać.
Ten argument myli wiedzę o położeniu celu z możliwością trafienia go.
Dokładność ma dwa oddzielne rodzaje błędów, które są oddzielnie omawiane w doktrynie wojskowego namierzania celu. Pierwszy to błąd lokalizacji celu: jak dokładnie znamy lokalizację punktu docelowego? Drugi to błąd uzbrojenia: jak precyzyjnie pocisk może faktycznie polecieć do danej współrzędnej? Oba błędy sumują się, a większy z nich jest decydujący.
Bezpłatny dostęp do komercyjnych zdjęć zredukował pierwszy błąd. W przypadku dużego, stałego i dobrze udokumentowanego obiektu, takiego jak saudyjskie lotnisko, współrzędne określone za pomocą Google Earth często różnią się od siebie o zaledwie kilka metrów w poziomie. To realna zmiana w porównaniu z latami 90. i nie zamierzam udawać, że jest inaczej.
Ale współrzędna to tylko liczba. Dla pocisku, który nie może się do niej skierować, nic nie robi. Pocisk wywodzący się z rakiety Scud, który opiera się na nawigacji bezwładnościowej i którego pojazd powrotny chwieje się podczas opadania, minie cel o setki metrów, niezależnie od tego, jak idealna jest współrzędna. Współrzędna dokładna do 5 metrów, wprowadzona do broni z marginesem błędu 500 metrów, da broń z marginesem błędu 500 metrów. Dobre współrzędne mogą zostać przełożone na precyzyjne trafienia tylko wtedy, gdy system naprowadzania może skorygować trajektorię w późniejszej fazie lotu: poprzez aktualizacje nawigacji satelitarnej, sterowany pojazd powrotny lub głowicę naprowadzającą. Argument Google Earth nie neguje potrzeby tej technologii. Zakłada on, że technologia ta już istnieje.
Pojawia się drugi problem. Nawigacja satelitarna jest tak dobra, jak odbierany sygnał, a cywilny sygnał GPS jest pierwszym sygnałem, z jakim saudyjskie i amerykańskie systemy walki elektronicznej spotykają się w czasie wojny. Pocisk, który nadal znajduje cel w spornym środowisku elektromagnetycznym, nie może działać, korzystając z ogólnodostępnego, niezaszyfrowanego sygnału. Dostęp do chronionego sygnału wojskowego, niezależnie od tego, czy jest to GLONASS, czy BeiDou, może być udzielony wyłącznie przez państwo będące właścicielem danej konstelacji.
Ostatecznie komercyjne zdjęcia satelitarne to migawki, często sprzed tygodni lub miesięcy. Nie ujawniają, w których hangarach znajdują się samoloty tej nocy ani która część rafinerii jest aktualnie czynna. Aby trafić w wysokiej jakości cele, a nie tylko w obiekty, potrzebne są aktualne informacje – dokładnie takie, jakie dostarczyłyby rosyjskie dane satelitarne z 2024 roku.
Tak, Google Earth jest częścią tej historii. Pomaga wyjaśnić, dlaczego ataki na infrastrukturę stacjonarną stały się łatwiejsze dla wszystkich podmiotów niepaństwowych na całym świecie. Nie wyjaśnia jednak, w jaki sposób rakiety jemeńskiego ruchu nagle trafiają w zamierzone cele. Do tego potrzebny jest system naprowadzania i sygnał nawigacyjny, a Ansar Allah nie zapewnia ani jednego, ani drugiego.
Łańcuch dostaw
Łańcuch dostaw można zatem łatwo zrekonstruować. Iran dostarcza pociski, szkolenia i doradców na miejscu dla Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Rosja, Chiny lub oba te kraje dostarczają to, czego Stany Zjednoczone nie mogą wyłączyć: chroniony wojskowy sygnał nawigacyjny, GLONASS lub BeiDou. Doniesienia wskazują, że Rosja już dostarcza dane o celach, a Chiny – obrazy komercyjne. Ansar Allah dostarcza sprzęt do wystrzeliwania i wolę.
Dlaczego Moskwa lub Pekin miałyby podjąć takie ryzyko? Wystarczy rzut oka na mapę. Stany Zjednoczone, z powodu wojny z Iranem, mają dwie grupy uderzeniowe lotniskowców i grupę desantową na Morzu Arabskim. Każdy saudyjski pocisk przechwytujący obrony powietrznej wystrzelony w kierunku jemeńskiego pocisku nie jest już dostępny do walki; a każde zakłócenie pracy saudyjskiego lotniska i rafinerii zwiększa polityczne koszty dla Rijadu związane ze sprzymierzeniem się z Waszyngtonem.
Dla Rosji jest to ta sama logika, co w przypadku zachodniego wsparcia w zakresie broni i namierzania, które napłynęło na Ukrainę. Dla Chin jest to opłacalny sposób na ograniczenie amerykańskiej potęgi morskiej daleko od zachodniego Pacyfiku. Żaden z krajów nie musi oddać ani jednego strzału, ani podpisać się pod rakietą.
Waszyngton i Rijad powinny przestać traktować zagrożenie rakietowe ze strony Huti wyłącznie jako problem irański. Sankcje i przechwytywanie przesyłek w portach Morza Czerwonego są wymierzone w same pociski. Są one nieskuteczne w przypadku sygnałów z orbity lub obrazów zakupionych za pośrednictwem firm-słupów.
Dopóki poziom dowodzenia i kontroli nie zostanie bezpośrednio rozwiązany – czy to poprzez dyplomację z Moskwą i Pekinem, czy poprzez poważne środki przeciwdziałania elektronicznego i kosmicznego – lotniska w Arabii Saudyjskiej nadal będą pojawiać się w wieczornych wiadomościach.
After Giovanni Battista Salvi da Sassoferrato, Public domain, via Wikimedia Commons
Podczas gdy metoda synodalna dzieli chrześcijan, Matka Boża ich łączy. Jedność jest cechą nie tylko Kościoła i Chrystusa, ale również Najświętszej Panienki. Pisze o tym włoski historyk, prof. Roberto de Mattei.
Tego samego październikowego dnia, w święto Matki Bożej Różańcowej, w Rzymie rozpoczęły się dwa znaczące wydarzenia, odległe od siebie zaledwie o kilkaset metrów. Pierwszym z nich było spotkanie zwołane przez Leona XIV w dniach od 7 do 14 października, w którym wzięło udział około 250 biskupów, w tym przewodniczący konferencji episkopatów i przedstawiciele Kościołów katolickich obrządków wschodnich, a także rodziny i eksperci. Zebrali się by omówić adhortację apostolską Franciszka „Amoris laetitia”.
Drugim wydarzeniem była międzynarodowa konferencja „De Maria numquam satis. Najświętsza Dziewica Maryja w dogmacie i kulcie”, która odbyła się w dniach 7 i 8 października w Aula Magna Instytutu Patrystycznego Augustinianum, położonego w sąsiedztwie Bazyliki św. Piotra, z udziałem wybitnych prelegentów i wielu setek słuchaczy z całego świata. Adhortacja „Amoris laetitia” została opublikowana w kwietniu 2016 r. po dwóch zgromadzeniach synodalnych poświęconych rodzinie, które odbyły się w latach 2014 i 2015. Jak wiadomo, wywołała głębokie wątpliwości i kontrowersje. Wśród nich należy wymienić „dubia” przesłane we wrześniu 2016 r. przez czterech kardynałów do Kongregacji Nauki Wiary oraz „Correctio filialis” skierowaną do Papieża 11 sierpnia 2017 r., a następnie podpisaną przez ponad dwieście osobistości ze świata katolickiego. Leon XIV postanowił podsumować sposób stosowania dokumentu papieża Franciszka dziesięć lat po jego opublikowaniu.
To, co w ciągu ostatnich lat okazało się źródłem podziałów, to nie tylko adhortacja „Amoris laetitia”, która w pewnych fragmentach wydawała się stać w jawnej sprzeczności z dotychczasowym nauczaniem moralnym Kościoła. To także, bardziej ogólnie, niejasna metoda synodalności, przyjęta jako kryterium przewodnie. Gdy dyskusja ogranicza się do gromadzenia lokalnych doświadczeń bez wyjaśnienia wspólnych kryteriów doktrynalnych, proces synodalny naraża się na ryzyko przekształcenia nierozstrzygniętej rozbieżności w różnorodność praktyk, utrwalając wrażenie, że dyscyplina sakramentalna zależy od miejsca lub stanowiska poszczególnych duszpasterzy.
Jeśli związek między prawdą doktrynalną a konsensusem duszpasterskim nie jest jasny, metoda synodalności staje się nieuchronnie źródłem podziałów. Konsensus zgromadzenia może pomóc w zidentyfikowaniu potrzeb duszpasterskich, ale nie może stanowić kryterium prawdy doktrynalnej.
Ponadto, jeśli zgromadzenie takie jak to, które obecnie się odbywa, ma charakter czysto konsultacyjny, a jego wnioski są przedstawiane jako wyraz tego, czego Duch Święty wymaga od Kościoła, istnieje niebezpieczeństwo przypisania nieistniejącego autorytetu duchowego propozycjom, które pozostają ludzkimi osądami. Te są z konieczności dyskusyjne. Synodalności pozbawionej jasnego odniesienia do prawdy grozi zatem nasilenie napięć i polaryzacji wewnątrz Kościoła oraz rozdarcie jego jedności.
Pierwszą cechą charakterystyczną Kościoła jest jedność, która jest przede wszystkim jednością w prawdzie (J 17, 21). Kościół jest jeden, ponieważ jest jedyny, na obraz Chrystusa, który jest ten sam wczoraj, dziś i na wieki. Jako doskonałe odbicie osoby swojego Boskiego Syna i na podobieństwo Kościoła, którego jest Matką, również Najświętsza Maryja Panna ma jedność jako swoją pierwszą cechę. Można powiedzieć, że Matka Boża jest skarbnicą jedności Kościoła. Jedności Kościoła przeciwstawiają się herezje, schizmy, błędy, podziały doktrynalne, liturgiczne i dyscyplinarne. Maryja jest Tą, która pokonuje błędy i herezje, przywraca wiernych do jedności wiary i miłości, godzi wszelkie podziały i leczy wszelkie rany. W ciągu tych dwóch dni spotkanie w Augustinianum ukazało obraz tej radosnej zgody, która objawia się w Kościele, gdy wierni jednoczą się w miłości do Dziewicy Maryi. Jak naucza św. Augustyn, to Ona jest Matką członków Chrystusa, ponieważ poprzez miłość współdziałała przy narodzinach wiernych w Kościele (De sancta virginitate, 6, 6; PL 40, 399).
Obaj kardynałowie, którzy otworzyli i zamknęli konferencję – Raymond Leo Burke i Gerhard Ludwig Müller – ponownie przedstawili współodkupicielstwo Maryi i jej powszechne pośrednictwo jako prawdę wiary zawartą w Objawieniu Bożym, wzbudzając swoimi wystąpieniami entuzjazm zgromadzonych. Wokół tych prawd oraz wielu innych głoszonych przez prelegentów, takich jak Boskie Macierzyństwo Maryi, Jej Niepokalane Poczęcie, Jej wieczne Dziewictwo, Jej chwalebne Wniebowzięcie, Jej Królewskość w Niebie i na ziemi, Jej zwycięska walka z herezjami oraz Jej niezawodna pomoc dla chrześcijan, ujawniła się jednomyślna zgoda zgromadzenia.
Jeśli synodalność dzieli, to Najświętsza Maryja Panna jednoczy, a głoszenie Jej wielkości jest główną drogą do przywrócenia jedności w Kościele i wokół Kościoła. Pod Jej płaszczem wierni uczą się rozpoznawać siebie jako dzieci tej samej Matki i członki tego samego Ciała: zjednoczeni w prawdzie, łasce i miłości Jej Syna.
W swojej encyklice „Adiutricem populi” z 5 września 1895 r., poświęconej różańcowi i jedności Kościoła, Leon XIII stwierdza: „To Jej należy się zasługa, że pokonano przewrotność błędów”. Wodzowie i papieże rzymscy, strażnicy i obrońcy wiary – jedni podczas prowadzenia świętych wojen, drudzy w ogłaszanych uroczystych dekretach – wzywali imienia Matki Bożej i zawsze doświadczali, że jest ono potężne i łaskawe”. (…) „Trzeba zaufać Maryi, trzeba błagać Maryję! Jakże bardzo dzięki Jej wstawiennictwu może się wydarzyć to, że jedno wyznanie wiary zjednoczy umysły narodów chrześcijańskich, a jedna więź doskonałej zgody połączy wole, tak aby zrealizował się ten tak nowy i upragniony triumf religii! A czegoż by nie uczyniła, aby wszystkie narody kroczyły zjednoczone „w cudownym świetle Bożym”, skoro Jej Jednorodzony prosił u Ojca o ich najgłębszą jedność, do tego stopnia, że On sam, płacąc ogromną cenę, powołał ją, by poprzez chrzest miała udział w tym samym «dziedzictwie zbawienia»? I czegoż by nie chciała Ona sama poświęcić z dobroci i mądrości, by złagodzić długie cierpienia Kościoła, Oblubienicy Chrystusa, aby w rodzinie chrześcijańskiej osiągnąć ten dar jedności, który jest najcenniejszym owocem Jej macierzyństwa?”
To właśnie tę drogę zaproponowano uczestnikom konferencji w Augustinianum, która dzięki Auxilium Christianorum zakończyła się sukcesem przewyższającym wszelkie oczekiwania.
Sprawa aborcji wykonanej w 36. tygodniu ciąży wywołuje poważne pytania o granice dopuszczalnych procedur medycznych i odpowiedzialność lekarzy. Fundacja Życie i Rodzina zawiadomiła prokuraturę w związku ze zdarzeniem, do którego doszło w szpitalu im. A. Falkiewicza na wrocławskim Brochowie. W centrum uwagi ponownie znalazła się żydówka Gizela Jagielska, ginekolog związana z wykonywaniem późnych aborcji w Oleśnicy na zaświadczenie od psychiatry.
Gizela znów morduje dzieci. Doniesienia o przerwaniu ciąży na zaawansowanym etapie sprawiają, że mamy do czynienia ze sprawą wymagającą szczególnie wnikliwego zbadania. W 36. tygodniu ciąży dziecko jest już bliskie terminu porodu, a w wielu przypadkach może przeżyć poza organizmem matki przy odpowiedniej opiece medycznej.
Gizela Jagielska już wcześniej znalazła się w centrum ogólnopolskiej debaty dotyczącej aborcji. Jej działalność w Oleśnicy wywołała sprzeciw środowisk pro-life, które zarzucają zwolennikom liberalizacji prawa aborcyjnego sprowadzanie ochrony życia nienarodzonego dziecka do kwestii decyzji dorosłych opartych na wykorzystywaniu luki w prawie, czyli tzw. przesłanki psychiatrycznej. Pojawienie się żydowskiej aborterki we wrocławskim szpitalu sprawia, że temat powraca ze zdwojoną siłą.
Co ważne, krytyka działalności Jagielskiej nie opiera się -jak twierdzą jej zwolennicy- wyłącznie na emocjonalnych oskarżeniach. Wystarczy postawić fundamentalne pytanie: Czy w sytuacji, gdy ciąża jest już tak zaawansowana, a dziecko zdrowe, naprawdę nie ma ono żadnego prawa do ochrony swojego życia?
Według informacji przytaczanych w związku ze sprawą istotną rolę miało odgrywać zaświadczenie psychiatryczne dotyczące zagrożenia dla zdrowia psychicznego ciężarnej. Samo istnienie takiego dokumentu to kompletny absurd – ponieważ nie ma żadnych przesłanek, które mogłyby decydować o odebraniu niewinnemu i bezbronnemu człowiekowi życia.
Państwa demoliberalne odmawiają prawa do życia niewinnym, równocześnie zakazując kary śmierci wykonywanej na jednostkach niebezpiecznych, zwyrodniałych i doszczętnie zdemoralizowanych – oczywiście w tym wypadku przesłanką ku temu są prawa człowieka, godność ludzka etc. Mimo wszystko, w tym przypadku i w tych warunkach w jakich funkcjonujemy konieczne jest zbadanie przez odpowiednie organy dokumentacji medycznej, ustalenie przebiegu procedury i wyjaśnienie, jakie działania podjęto wobec dziecka. W szczególności, czy nie doszło do wykorzystania oszustwa, w celu dokonania mordu na dziecku.
Fundacja Życie i Rodzina domaga się interwencji prokuratury. Organizacja chce, by śledczy ustalili, czy doszło do naruszenia prawa i kto ponosi za nie odpowiedzialność. Zapowiedziano również modlitewne protesty przed szpitalem na Brochowie.
Dziecko w 36. tygodniu ciąży nie jest abstrakcyjnym pojęciem ani odległą perspektywą przyszłego człowieka. To rozwinięty organizm, któremu w wielu przypadkach można zapewnić opiekę poza organizmem matki. Zresztą, lekarz nigdy nie powinien ratować jednego życia, poprzez uśmiercanie drugiego. Lekarz zawsze powinien po prostu ratować życie.
Działalność lekarza wiąże się zresztą z ogromną odpowiedzialnością, a decyzje dotyczące życia i zdrowia wymagają szczególnej staranności. Jagielska, podobnie jak każdy inny lekarz, powinna podlegać ocenie na podstawie konkretnych czynów i dokumentacji, a nie publicznych deklaracji czy ideologicznych sporów.
Doniesienia z Wrocławia wskazują, że skandale związane z aborcją w późnym etapie ciąży „na zaświadczenie” będą powracać. Jeżeli potwierdzi się, że doszło do bezprawnego działania, odpowiedzialni powinni ponieść surowe konsekwencje.
Prokuratura powinna ustalić pełny przebieg zdarzenia. Stawką jest nie tylko ocena konkretnego przypadku, lecz także odpowiedź na pytanie, jak w praktyce traktowane jest prawo do ochrony życia na zaawansowanym etapie ciąży. Nie może być tak, że teoretycznie aborcja na życzenie jest w Polsce nielegalna, a w praktyce istnieje poważna luka prawna, która pozwala dokonywać właściwie bez ograniczeń.
Możemy z trwogą spoglądać na czasy, w których w imię barbarzyńskich praktyk składano ofiary z dzieci. Niestety w demoliberalnej rzeczywistości, te swoiste ofiary dla molocha składa się w zatrważającej ilości, niespotykanej dotąd w dziejach świata.
Święty Bernard z Clairvaux miał podobno kiedyś napisać „piekło jest pełne dobrych chęci lub pragnień”. Sentencja ta jest dziś znana w formie „Piekło jest wybrukowane dobrymi intencjami”. W każdym razie brukowanie piekła to dzieło wielopokoleniowe i wielopartyjne.
Pomimo tego że dość często pisał o Maryi i Miłości, Bernard z Clairvaux, gdyby dożył naszych czasów, z pewnością zostałby oskarżony o „mowę nienawiści”, a ze strony jednego z doradców ostatnich papieży spotkałby go zarzut uprawiania antydiabelstwa obłożonego polityczną anatemą islamofobii lub antysemityzmu.
Na dowód przytaczam trzy fragmenty będące przykładem myślozbrodni opata klasztoru Cystersów.
I
Niechaj opuszczą Jerozolimę ci, którzy popełniają niesprawiedliwość, którzy próbują zagarnąć niezmierzone bogactwa, jakie to święte miasto ofiarowuje ludowi chrześcijańskiemu, którzy chcą zbrukać święte miejsca i przywłaszczyć sobie boskie sanktuarium. Niech nad głową wroga wzniesie się obosieczny miecz wiernych, niech zniszczy każdego, kto powstanie przeciwko wierze w Boga, to znaczy wierze chrześcijańskiej, i niech inne ludy nie pytają: gdzie jest Bóg?
II
Rycerz Chrystusowy to krzyżowiec, który prowadzi podwójną walkę: z ciałem i krwią oraz mocami piekielnymi. (…) Idzie śmiało naprzód, czujnie spoglądając na prawo i lewo. Swoją pierś przyoblekł w kolczugę, a duszę okrył pancerzem wiary. Z tą podwójną zbroją nie obawia się już ani człowieka, ani szatana. Idźcie zatem, rycerze, śmiało naprzód, idźcie z sercem nieustraszonym przepędzić wszystkich wrogów Krzyża Chrystusowego!
III
Rycerz Chrystusa, jak powiadam – może uderzać z przekonaniem i umierać jeszcze pewniej, gdyż służy Chrystusowi gdy uderza i służy Mu gdy ginie. Nie podnosi on miecza na próżno, gdyż jest on Bożym sługą dla ukarania złoczyńców i dla chwały dobrych.
Jeśli zabija złoczyńcę, nie jest mężobójcą, ale jeśli wolno mi tak powiedzieć – zabójcą zła.
Obecne doniesienia i komentarze w mediach chwieją się niczym pijany w drodze z pubu do domu. Od entuzjazmu wywołanego prognozowanym wzrostem gospodarczym na poziomie 1,3% przechodzą do ponurego narzekania na brak surowców i taniej energii w Niemczech.
Problemy ze zbytem prowadzą do szalonego pomysłu, by wykorzystać własnych pracowników do produkcji sprzętu wojskowego – finansowanego z kieszeni społeczeństwa! Na zdjęciu: linia produkcyjna samochodów marki Audi
Przyglądając się bliżej, można dostrzec haczyk w optymizmie, który – jak się zdaje – został narzucony przez rząd. Jak podaje ‚Handelsblatt’, branża motoryzacyjna planuje czasowe wypożyczanie firmom zbrojeniowym swoich pracowników, np. inżynierów, kierowników projektów czy robotników z Audi do przedsiębiorstw takich jak Diehl, Airbus, MBDA czy KNDS. Oficjalnie podkreśla się, że wszystko odbywa się na zasadzie pełnej dobrowolności: pracownicy pozostają zatrudnieni w swoich macierzystych koncernach i otrzymują takie samo wynagrodzenie jak dotychczas.
Hasło ‚Taurus zamiast A3’ trafnie oddaje istotę sytuacji: niemiecki przemysł motoryzacyjny – niegdyś słynący z opracowywania i wytwarzania produktów cieszących się światowym popytem – ma stać się zasobem dla niemieckiego sektora zbrojeniowego. W jakim celu? Aby ratować branżę motoryzacyjną? Czy może po to, by w ogóle sprostać gigantycznym zamówieniom na drony, rakiety, amunicję i tym podobny sprzęt?
W tym kontekście nasuwa się pierwsze pytanie: w jaki sposób niemiecki przemysł motoryzacyjny ma dzięki temu odbudować utracone na świecie zaufanie i odzyskać rynki zbytu dla produktów cywilnych? Drugie pytanie: Czy rozbudowa zbrojeń nie jest w istocie systemem niedorzecznym, opartym na jak najszybszym niszczeniu efektów produkcji – systemem, który na dodatek musi być w całości opłacony przez podatników?
Trzecie pytanie: Produkcja zbrojeniowa wymaga stali, aluminium, miedzi i metali ziem rzadkich. W tym zakresie konieczny jest import. Skąd zatem mają pochodzić te surowce?
Egzystencjalne zależności
Nie wspominając już o gwałtownym wzroście cen energii – będącym skutkiem zerwania (w sposób ekonomicznie samobójczy) korzystnych umów o dostawach z Rosją poprzez nałożenie sankcji – ani o wysadzeniu gazociągów Nord Stream; sprawa ta jest przez niemiecki rząd wyjaśniana tak niedbale, jakby wcale nie chciał on wiedzieć, kto za tym stoi.
Co więcej, Niemcy zamierzają zwiększyć produkcję zbrojeniową, jednocześnie wchodząc w konflikt z Rosją i Chinami – krajami, które dysponują zarówno surowcami, jak i know-how niezbędnym do wytworzenia wielu kluczowych komponentów. W zarządach niemieckich przedsiębiorstw otwarcie mówi się o egzystencjalnych zależnościach, zwłaszcza w odniesieniu do ciężkich metali ziem rzadkich.
SEFE, dawniej Gazprom Germania, ma zostać przejęte przez niemiecki rząd
Kto chce się zbroić, nie dysponując surowcami, buduje czołgi z powietrza. Kto czyni z Chin, Rosji i krajów Globalnego Południa swoich przeciwników, a jednocześnie potrzebuje właśnie stamtąd materiałów niezbędnych do produkcji każdego pocisku, drona czy rakiety manewrującej, ten nie prowadzi polityki bezpieczeństwa – lecz uprawia sabotaż własnego państwa.
I tutaj do gry wkracza ruch pokojowy. W tym kontekście brak surowców staje się najskuteczniejszą bronią przeciwko niemieckim podżegaczom wojennym. Obnażają oni bowiem zbrojenia jako to, czym w istocie są: gigantyczną, pozbawioną jakichkolwiek fundamentów maszynką do zarabiania pieniędzy dla superbogatych beneficjentów – finansowaną z podatków, bez żadnego względu na podstawowe potrzeby większości społeczeństwa.
Rząd federalny ogłosił ‚punkt zwrotny’ (Zeitenwende), proklamując tym samym politykę samobójczą, która z pewnością skazana jest na niepowodzenie. Zbrojenia są nie do sfinansowania, nie do zrealizowania w praktyce i niemożliwe do utrzymania na dłuższą metę.
Globalne Południe przygląda i śmieje się z tego
Z perspektywy wielu krajów globalnego Południa wygląda to na podręcznikowy przykład izolacji wywołanej na własne życzenie. Państwa takie jak Indie, kraje Zatoki Perskiej, Brazylia czy RPA dokonują zakupów tam, gdzie jest tanio – w Rosji, Chinach czy USA – i słusznie nie przejmują się wcale histerycznymi potępieniami płynącymi z Brukseli i Berlina.
Brak surowców nie jest jedynie niedogodnością. Jest dowodem na to, że niemiecka polityka zbrojeń jest nieprzemyślana, niemożliwa do sfinansowania i niemożliwa do urzeczywistnienia. Stanowi również dowód na to, że pokój jest jedyną realistyczną opcją – nie tylko z powodów moralnych, ale także materialnych.
ZB: Tak więc w Niemczech przebiega wszystko (na razie) spokojnie i zgodnie z prawami ekonomicznymi ‚zwija się’ coraz wyraźniej.. Bardziej żywiołowi Francuzi, tym razem uczniowie i studenci, protestują m.in. przeciwko wysokim cenom oraz erozji modelu społecznego, który – jak podaje agencja Reuters – zaspokajał podstawowe potrzeby i dawał równe szanse. Demonstracje zgromadziły dziś przed południem kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Policja użyła gazu łzawiącego i starła się z demonstrantami w kilku miastach we Francji podczas jednego z najbardziej gwałtownych dni protestów w tym kraju od lat.
„TU jest Polska, nie Bruksela” – protestujący przed TK
Także w Polsce jest niespokojnie. Dziś po południu w związku z nierozwiązanym (i obecnie nierozwiązywalnym) problemem prawnym związanym z Trybunałem Konstytucyjnym zgromadzili się manifestanci przed siedzibą TK przy Alei Szucha w Warszawie. Wśród protestujących są m.in. politycy PiS oraz osoby związane z Solidarnością i Ruchem Obrony Granic. Manifestanci mają ze sobą biało-czerwone flagi i skandują patriotyczne hasła. Jest ‚gorąco’. Może uda mi się jutro opisać ten protest, który – według mnie – wykracza poza problem samego Trybunału.
Czy Minister Koordynator Służb Specjalnych pozyskuje informacje od funkcjonariusza ABW, który wiedzę operacyjną zdobywa w WC podczas załatwiania potrzeb fizjologicznych? Taki wniosek nasunął się po serii kompromitujących wypowiedzi polskojęzycznej kakistokracji [rządy najgorszych], z Tomaszem Siemoniakiem na czele.
Zaczęło się od fejkowego wykresu, który jakiś żartowniś wygenerował za pomocą AI po tym, jak ukraińskie drony przeprowadziły serię ataków na centra danych firmy Yandex, uznawanej za „rosyjskiego Google’a”. Fałszywa grafika przedstawiała rzekome ustanie ruchu „rosyjskich botów” – czy jak kto woli, „farmy ruskich trolli” – po ukraińskim ataku.
Zrobiony dla beki wykres rozprzestrzenił się w błyskawicznym tempie na platformie X i dotarł także do Polski. W autentyczność grafiki uwierzyli oraz z pełną powagą powielali i komentowali ją czołowi politycy, dziennikarze oraz tzw. eksperci wszelkiej maści – z ekspertami od bezpieczeństwa włącznie – a nawet wojskowi.
Dzięki temu dotarło do mnie, że „rosyjskie boty” faktycznie stanowią dla Polski zagrożenie. Wykluły się w głowach osób odpowiedzialnych za mój kraj, które dobitnie wykazały niedorozwój umysłowy.
SPECE OD KOMPROMITACJI
W Polsce lawina ruszyła głównie dzięki Jarosławowi Wolskiemu, którego Wikipedia opisuje następująco: „polski politolog, dziennikarz, publicysta oraz cywilny analityk zajmujący się wojskiem i obronnością, specjalizujący się w broni pancernej i przeciwpancernej”.
Udostępniając na X fejkowy wykres, Wolski opatrzył go komentarzem:
„Zderusyfikowany internet (ukraińskie trafienia w centra Yandexa) nagle objawia cuda w socjalach: poparcie dla AfD w socjalmediach spadło o 56 proc. Mniej »polskich« kont szczujących na Ukraińców, mniej »ukraińskich« szczujących na Polaków, poparcie w sieci dla MAGA gwałtownie spadło”.
Kiedy z czasem do Wolskiego dotarło, że grafika to jednak wytwór AI i jakiegoś jajcarza, ostatecznie usunął komentarz i przeprosił za zamieszanie. Problem w tym, że jego wpis z dezinformacją zdążył zrobić milionowe zasięgi.
Pomogli w tym nierzetelni – i niestety popularni – dziennikarze, tacy jak Marcin Wyrwał, Agnieszka Gozdyra czy Jakub Wiech, oraz politycy związani z frakcją rządzącą.
Europosłanka Magdalena Adamowicz – z wykształcenia doktor nauk prawnych oraz pracownik naukowy (sic!) Uniwersytetu Gdańskiego – udostępniając post Wolskiego z fejkową grafiką, napisała:
„Internet przeżył cudowne ozdrowienie! Wystarczyło, że ukraińskie drony trafiły w centra danych Yandexa, a „oddolne” poparcie patoprawicy – od AfD po MAGA – w sieci zaczęło się sypać. Teraz widać jak na dłoni, dlaczego patoprawica blokuje jakąkolwiek próbę wyczyszczenia sieci z patologii. Nie broni żadnej „wolności słowa”, tylko ruskich botów, które nakręcają jej popularność. Okazuje się, że to Ukraińcy odzyskują nam prawdziwą wolność słowa w internecie :)))”.
Z kolei deputowany do Parlamentu Europejskiego Krzysztof Brejza (PO) oświadczył:
„Ruska infrastruktura serwerowa wyłączona – wyłączyła się masa proruskiich i antyunijnych trolli w polskim internecie. Co za przypadek..”.
Niejaki Filip Dąb-Mirowski, określany jako „polski publicysta, analityk i komentator specjalizujący się w polityce międzynarodowej, geopolityce oraz globalnym układzie sił”, napisał na X:
„Uczcijmy minutą ciszy fakt, że dziś setki tysięcy Polaków z Polski, Amerykanów z USA i Niemców z Niemiec w ułamku sekundy przestało istnieć. Nie był to meteoryt rozmiarów boiska uderzający w kulę ziemską, a jedynie ukraiński dron trafiający w centrum danych Yandexu ;)”.
Jego wpis udostępnił minister spraw zagranicznych RP Radosław Sikorski, dopisując triumfalnie: „Patoprawica powinna ogłosić trzy dni żałoby”.
WYŚCIGI PARANOIKÓW
Małpim rozumem popisała się również Katarzyna Pełczyńska, polska socjolog i politolog, specjalistka w zakresie problematyki wschodnioeuropejskiej, podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (2012–2014), ambasador Polski w Federacji Rosyjskiej (2014–2016), minister funduszy i polityki regionalnej w trzecim rządzie Donalda Tuska (od 2023), przewodnicząca Polski 2050 (od 2026).
Pełczyńska napisała na X nieco dłuższy wywód. A oto jego fragment:
„Na dobry początek tygodnia najlepsza wiadomość minionego tygodnia: od czwartku Ukraińcy zniszczyli 3 centra danych rosyjskiego Yandexu przenosząc na cmentarz miliony putinowskich botów. Ruch generowany przez putin-boty Yandexu spadł do poziomu 0.4% maksymalnego poziomu z minionych 2 tygodni. Natychmiastowy efekt to: spadek prorosyjskich, proTrumpowskich, pro AfD- owskich treści w sieci. (…)”.
Jej wpis udostępniło na X oficjalne konto partii Polska 2050 RP, dodając komentarz o treści:
„Wojna z rosyjską dezinformacją przeniosła się z teorii do praktyki. Ukraina po prostu rozniosła w pył gniazda putinowskich botów, a w sieci nagle zrobiło się czyściej. To brutalna lekcja cyberbezpieczeństwa dla całej Europy: z rosyjską propagandą się nie dyskutuje, ją należy bezwzględnie zwalczać”.
Szkoda byłoby zmarnować taką okazję, więc psychozę, jaką nakręciła fejkowa grafika z fejkowym wykresem, wykorzystano też do nakręcania wewnątrzkrajowej walki politycznej. Dla przykładu Konrad Gwóźdź, prezes Forum Młodych Ludowców i szef gabinetu ministra energii, napisał na X:
„Świat obiegła informacja o zniszczeniu rosyjskich serwerowni co poskutkowało zmniejszeniem ilości ruskich botów. Niestety w Polsce mamy problem nie tylko z botami ale również z przedstawicielami opcji rosyjskiej: @KONFEDERACJA [Konfederacja Wolność i Niepodległość] @KoronyPolskiej [Konfederacja Korony Polskiej].”
W polskim piekiełku [specjalizacja – burdel dla idiotów. md] nie zabrakło też komentarzy wojskowych, a wśród nich takiego elementu jak pułkownik Adam Mazguła, który, wyraźnie podekscytowany zmyślonym wykresem, napisał w mediach społecznościowych:
„Ale cisza, niewielu mnie hejtuje. Tak dawno nie było. „Polscy patrioci” zostali zlikwidowani na terenie Rosji, w centrach wojny, poprzez hejt, przez ukraińskie drony i rakiety. I czym teraz PiS i Nawrocki będą atakowali Polskę konstytucyjną? Czy boty Mateckiego i Czarnka same dadzą radę??”.
RAPORT Z KIBLA?
Największy niepokój budzi jednak fakt, że do chóru obłąkanych dołączył minister ds. służb specjalnych, czyli polityk obsadzony na bardzo odpowiedzialnym stanowisku związanym z bezpieczeństwem Polski. Tomasz Siemoniak podczas poniedziałkowej odprawy rządowej powiedział przed kamerami:
„ABW obserwuje znaczący, radykalny spadek działalności rosyjskich botów w sieci, to jest zjawisko światowe. Po zbombardowaniu trzech centrów danych i wyłączeniu trzech rosyjskich superkomputerów, na świecie praktycznie ustał ruch rosyjskich botów, przynajmniej na ten moment”.
Wypowiedź Siemoniaka spotkała się z falą krytyki ze strony przytomniejszych w tej sprawie polityków i użytkowników X, którzy nie dali się nabrać na fejkowy wykres. Słowa koordynatora służb specjalnych dobitnie skomentował m.in. lider partii Razem Adrian Zandberg:
„W dramie wokół putinowskich botów i statystyk ruchu nurtuje mnie jedno – minister Siemoniak mówił w mediach o radykalnym spadku aktywności botów postujących takie treści. Skąd wziął te informacje? Bo jednak wierzyć mi się nie chce, że źródłem był randomowy obrazek na Twitterku”.
Z kolei lider Konfederacji Sławomir Mentzen napisał na X:
„Minister koordynator służb specjalnych znalazł w necie fejkową grafikę, a następnie na posiedzeniu rządu powiedział, że to są ustalenia ABW. Wspaniałe tekturowe państwo. A potem będą nam mówić, że trzeba walczyć z dezinformacją. Rząd Tuska jest źródłem największej dezinformacji!”.
Odnosząc się do tych słów, Siemoniak szedł w zaparte:
„Ani nie było posiedzenia rządu wczoraj ani nie znałem żadnych „fejkowych grafik”. Więc dwa razy pudło. Posługiwałem się publicznie wyłącznie informacjami otrzymanymi od ABW, o których mogłem powiedzieć publicznie. ABW ma świetnych ekspertów od internetu, do których ocen mam zaufanie. (…)”.
Internauci nie zostawili na Siemoniaku suchej nitki. Z setek przejrzanych komentarzy dotyczących kompromitacji koordynatora służb specjalnych najbardziej spodobał mi się ten, w którym autor zasugerował, że ów ekspert ABW od internetu siedział na kiblu z telefonem w ręce, przeglądał X, trafił na post Wolskiego z wykresem i zaraportował swojemu ministrowi o „ustaniu ruchu rosyjskich botów”. Czy ta historia jest tylko śmieszna, czy raczej żałosna i straszna?
Na pewno pokazuje pewien paradoks: ludzie, którzy ostrzegają przed rosyjską dezinformacją, sami uwierzyli w fałszywy wykres i zaczęli wykorzystywać go do formułowania poważnych wniosków politycznych. Czy można wiarygodnie walczyć z dezinformacją, jeśli samemu rozpowszechnia się niezweryfikowane informacje?
W niedawnym wywiadzie z norweskim politologiem Glennem Diesenem, ekonomista profesor Jeffrey Sachs przedstawia ponury obraz Europy. Kontynent nie znalazł swojego miejsca w już ukształtowanym świecie wielobiegunowym.
Zamiast tego kurczowo trzyma się przestarzałego sojuszu transatlantyckiego, odcina się od gospodarczych źródeł energii Rosji i Chin oraz ignoruje fundamentalne zmiany nadchodzących dekad – zwłaszcza dynamikę demograficzną i gospodarczą Afryki i Eurazji.
Sachs, który niedawno przebywał w Brukseli, podsumowuje swoje wrażenia następująco: „Nie ma kierunku dla Europy”. Nie ma niezależnej doktryny bezpieczeństwa i obrony poza NATO, a samo NATO się rozpada. Pomimo ponad 60 lat wysiłków na rzecz integracji, 27 państw członkowskich nie osiągnęło prawdziwej jedności w polityce zagranicznej, gospodarczej ani obronnej. „Nie jest do końca jasne, co myślą teraz europejscy przywódcy, poza tym, że są w trybie defensywnym. Nie myślą konstruktywnie”.
Zła stawka na USA
Cała strategia przyszłości Europy opiera się na sojuszu transatlantyckim – i jest to błędne z dwóch powodów. Po pierwsze, Stany Zjednoczone traktują Europę z pogardą i nie okazują jej większego zainteresowania; priorytety Waszyngtonu leżą na ich własnym podwórku i w Azji Wschodniej. Po drugie, rzeczywiste działania w globalnej gospodarce, technologii i bezpieczeństwie nie rozgrywają się już przede wszystkim na Zachodzie. Wyzwania i szanse dla Europy leżą głównie na kontynencie euroazjatyckim.
„Przyszłość Europy powinna opierać się bardziej na relacjach z Rosją, Chinami, Indiami i resztą euroazjatyckiego superkontynentu niż na USA” – powiedział Sachs. Zamiast tego budowane są mury przeciwko Rosji – kluczowemu partnerowi gospodarczemu jeszcze kilka lat temu – a ten sam błąd powtarza się teraz w odniesieniu do Chin. Opisał strach przed Rosją jako „niezwykle poważny irracjonalizm”. Narastający sceptycyzm wobec Chin, argumentował, jest w połowie zwykłą adaptacją do amerykańskich neuroz, a w połowie europejskim pesymizmem i protekcjonizmem.
Afryka jako pomijana rzeczywistość
Krótkowzroczność jest szczególnie widoczna, gdy spojrzymy na Afrykę. Kontynent ten liczy obecnie około 1,5 miliarda ludzi – prawie cztery razy więcej niż Europa – i według prognoz ONZ do połowy stulecia liczba ta ma osiągnąć około 2,5 miliarda, a do 2100 roku około 3,5 miliarda (co stanowi około jedną trzecią światowej populacji). W połowie XX wieku Afryka stanowiła 9 procent światowej populacji; dziś stanowi 18 procent, a do 2050 roku będzie to jedna czwarta.
Jeśli dzisiejsze, liczne pokolenie młodych ludzi w Afryce otrzyma solidne wykształcenie, ich przyszłość gospodarcza będzie świetlana i pozostaną w swoich krajach ojczystych. Jeśli edukacja pozostanie niewystarczająca, to pokolenie stanie w obliczu katastrofy społecznej i niestabilności geopolitycznej. Europa dysponuje technicznymi możliwościami wspierania wysokiej jakości edukacji na masową skalę, ale nie robi tego systematycznie. „Wszystkie te problemy rozwojowe zostały całkowicie zepchnięte na margines przez wojnę na Ukrainie. To błąd”.
Brakuje długoterminowego myślenia
Sachs wspomina swoje własne badanie z 1995 roku dla Azjatyckiego Banku Rozwoju ( Emerging Asia , opublikowane w 1997 roku). Przewidywał wówczas, że udział Azji w światowej gospodarce wzrośnie o 20 punktów procentowych do 2025 roku. Badanie zostało opublikowane na krótko przed azjatyckim kryzysem finansowym i zostało zignorowane. Dwadzieścia pięć lat później prognoza ta okazała się niemal idealnie trafna. Tego rodzaju przyszłościowe myślenie – „gdzie krążek zmierza, a nie gdzie jest” (gwiazda hokeja na lodzie Wayne Gretzky) – jest właśnie tym, czego brakuje w Europie i USA. W Chinach intensywnie planuje się i rozważa rok 2049.
Europa, z obecną populacją około 450 milionów (około 5% populacji świata), do końca stulecia odnotuje dalszy spadek swojego udziału. Nawet cały „transatlantycki Zachód”, który w 1950 roku odpowiadał za połowę światowej gospodarki, pod koniec XXI wieku osiągnie 15% lub mniej. „To nie jest przyszłość. To tylko niewielki fragment niezwykle zróżnicowanego świata”.
Rosja myśli bardziej realistycznie
Rosja lepiej zrozumiała sytuację. Jej bliskie powiązania gospodarcze, geopolityczne i w dziedzinie bezpieczeństwa z Chinami nie są jedynie doraźnym rozwiązaniem wynikającym z błędów USA, ale raczej właściwą orientacją dla kraju euroazjatyckiego. Jeśli Zachód wysadzi rurociągi, nałoży sankcje i zaprzeczy bezpieczeństwu, Rosja będzie miała do dyspozycji rozległy świat poza UE. „To trafniejsza ocena”.
Około 2010/2015 roku Europa miała rację: rosnące więzi gospodarcze z Rosją, niemiecki przemysł uzależniony od taniej rosyjskiej energii, inwestycje w Rosji i ambicje w zakresie przyszłych technologii. Wszystko to zostało utracone. Nawet Angela Merkel w 2008 roku uznała zobowiązanie Ukrainy do członkostwa w NATO za poważny błąd – „tożsame z wypowiedzeniem wojny” z rosyjskiej perspektywy – ale uległa. Presja grupy i strach przed utratą miejsca przy stole negocjacyjnym do dziś uniemożliwiają wydawanie jednoznacznych oświadczeń. Viktor Orbán, który opowiadał się przeciwko wojnie z Rosją i za dobrymi stosunkami z Chinami, został uznany za wroga.
Więcej Europy, ale innej
Sachs odrzuca uproszczone wezwanie do „mniej Europy”, podnoszone przez wiele sił opozycyjnych w odpowiedzi na frustrację katastrofalną polityką Brukseli. W świecie wielkich mocarstw (Indie z 1,5–1,7 miliarda mieszkańców, Chiny z 1,4 miliarda, silniejsza Unia Afrykańska, Rosja z 17 milionami kilometrów kwadratowych) 27 małych księstw zostałoby łatwo rozbitych. Potrzeba więcej i lepszych struktur europejskich – strategicznych, gospodarczych i nastawionych na pokój. To stanowisko jest obecnie praktycznie nieobecne w polityce europejskiej.
Obecne władze Europy myślą kategoriami lat 1990 i 2010, traktując wielobiegunową rzeczywistość jako chwilowe zaburzenie. Diagnoza Sachsa jest jasna: bez realistycznego podejścia do geografii, demografii i rzeczywistych ośrodków władzy w nadchodzących dekadach Europa pozostanie zjawiskiem marginalnym, pozbawionym własnej strategii.
Przemysł zbrojeniowy kwitnie, premier landu triumfuje, prezes VW chce poprawić sytuację o miliardy poprzez zwolnienia, a think tank wzywa wszystkich do stanięcia na baczność.
Nie jest tak, że obywatele nie protestują, nie mówią głośno „nie” szaleństwu, jakim jest spychanie naszego kraju w dół przez elity i ich zwolenników. Ale im większy opór ze strony społeczeństwa, im więcej młodych ludzi deklaruje odmowę służby wojskowej, im liczniejsze i silniejsze stają się demonstracje na rzecz pokoju i sprawiedliwości społecznej, tym bardziej siły reakcyjne zdają się nasilać swoje (skuteczne, choć bezsensowne) wysiłki, by przekształcić Niemcy w silnie uzbrojoną, zmilitaryzowaną republikę, w której zwykli ludzie ponoszą wszystkie koszty, a zyski z bezsensownej kreacji wartości trafiają do kieszeni podżegaczy wojennych, agitatorów i właścicieli fabryk broni.
Słowa kluczowe z Niemiec doprowadzają zwykłych obywateli do rozpaczy: pociski manewrujące z Lipska, premier landu uważa, że przemysł zbrojeniowy ma się świetnie, prezes VW chce zwolnień dla większego zysku. A potem są plany awaryjne od niewiarygodnego think tanku… Niemcy stają się wielką katastrofą. Wtrącenie Franka Blenza .
Michael Kretschmer „podkreślił”…
Niedaleko Lipska, miasta pokoju, amerykańska firma Covenant otwiera fabrykę broni – taką, która będzie produkować do 1000 pocisków manewrujących rocznie. Aż do niedawna, tuż przed inauguracją, zamach stanu, w typowym dla Amerykanów stylu, pozostawał tajemnicą. Opinia publiczna, media itd. nie powinny się tym martwić. Następnie, gdy rozpoczęła się przełomowa produkcja, premier Saksonii Michael Kretschmer przyjechał z Drezna i „podkreślił”, że przemysł zbrojeniowy jest ważny dla Saksonii (i oczywiście dla Niemiec).
Pytanie: Jakiego rodzaju pociski są używane w lotach rejsowych? Pomyślałem, że przeciętny obywatel chciałby to wiedzieć, biorąc pod uwagę bezpieczeństwo obiecane mu przez rząd i przemysł zbrojeniowy. 1. Ta broń zwiększy zdolności obronne. 2. W wiodących mediach, takich jak „Die Zeit” , dowiedziałem się, że te pociski należą do systemu uzbrojenia Anthem. Ten pocisk manewrujący może przenosić głowicę o masie 200 kilogramów i jest używany jako broń do precyzyjnych uderzeń głęboko na terytorium wroga. Nie z Lipska, nie, ale od „klienta”, jak twierdzi centrala firmy. Klientami mogą być na przykład niemieckie siły zbrojne – czyli ci, którzy za wszystko płacą…
Premier Saksonii Michael Kretschmer z zadowoleniem przyjął powstanie firmy w regionie. „Żyjemy w czasach, w których musimy umacniać swoją pozycję. Wolność, demokracja i dobrobyt są niemożliwe bez bezpieczeństwa. A najlepszym zabezpieczeniem jest wciąż odstraszanie” – powiedział. Dlatego warto być aktywnym w tym sektorze.
Rozwijamy się zwalniając tych, którzy tworzą wartość.
Przez chwilę jestem niemal tak entuzjastycznie nastawiony jak Kretschmer, ale tylko przez chwilę. Potem wracam do przyziemnych realiów produkcji cywilnej, a raczej do sposobu myślenia elitarnych liderów biznesu, którzy postrzegają zwykłego pracownika jedynie jako czynnik kosztowy. Na przykład słyszałem, jak prezes Volkswagena Oliver Blume powiedział: „Musimy stać się o jedenaście miliardów euro lepsi”. Lepsi dzięki pieniądzom? Ach, racja, ten człowiek chce „wydawać” jedenaście miliardów mniej – mniej, zwłaszcza na personel. Blume był również od razu dosadny i konkretny: rozwiązanie układów zbiorowych pracy z dobrze opłacanymi pracownikami, tymi, którzy faktycznie produkują samochody! Uwolnione euro trafią gdzie indziej: na zysk i całą resztę.
Szaleństwo chciwości. Pomyślcie o tym: VW wciąż odnosi sukcesy, wypłaca ogromne zyski swoim właścicielom i jest obecnie uważany za lidera rynku w Chinach (!) z 13-procentowym udziałem w rynku motoryzacyjnym. VW to nie tylko VW, Skoda, Audi, Porsche i Lamborghini. Okej, wygląda na to, że w Niemczech sprawy nie idą tak dobrze. Nic dziwnego, że Volkswagen nie produkuje samochodów dla mas. Według obliczeń nienasyconych ekonomistów, to Porsche i Lamborghini są miejscem, gdzie zarabia się prawdziwe pieniądze. Ale pytanie pozostaje, panie Blume: Gdzie jest Polo, mały VW, kombi, van dla rodziny – wszystkie dostępne dla osób o ograniczonych środkach? Bezrobotni też nie mogą kupić samochodów. Pan Blume i jemu podobni nie przejmują się tym; ci ludzie realizują zupełnie inne strategie. Pieniądze, pieniądze, pieniądze. Monopol na samochody i, co zaskakujące, usługi finansowe. Jeśli chodzi o przemysł zbrojeniowy, specjaliści z Wolfsburga z pewnością są dobrze poinformowani o potencjalnych zyskach. Taka transformacja VW w czołg byłaby o wiele bardziej opłacalna i służyłaby bezpieczeństwu nas wszystkich poprzez odstraszanie.
Takie think tanki nie potrzebują już wrogów.
Podsumuję to tak: Budowa eleganckich fabryk broni (przyzwoicie dyskretnych i tajnych) w pobliżu naszych miast czyni nasz kraj bezpieczniejszym. Oszczędności w VW (i wielu innych firmach) poprzez zwalnianie pracowników poprawiają sytuację korporacji. I – jak to mówią – znalazłem ważne żądanie dla osób sprawujących władzę i obywateli tego kraju w centralnym think tanku ds. polityki wojskowej rządu federalnego:
„…bliższe zaangażowanie około 11 000 niemieckich gmin w przygotowania do »stanu napięcia lub obrony«, czyli ewentualnej wojny. Chociaż gminy stanowią »fundament operacyjny na miejscu« w przypadku poważnego incydentu, przeprowadza się tam »niewiele ćwiczeń«” – krytykuje niedawną analizę Federalnej Akademii Polityki Bezpieczeństwa (BAKS).
A więc potencjalna wojna? Niemieckie gminy, nasze miasta i wsie, stałyby się wówczas, jak cynicznie ujmują to „myśliciele”, „bazą operacyjną w całym kraju”. Wystrzelono by pociski manewrujące (ale dokąd?), odpowiedź byłaby szybka, a główny incydent (trzeba podziwiać pomysłowość w wymyśleniu takiego terminu, który zastępuje wojnę) miałby miejsce. Wtedy jednak porządny obywatel nie potrzebowałby już rodzinnego VW – ani ćwiczeń. Jaki jest sens tego wszystkiego, co wymyśliła Federalna Akademia w Poczdamie?
W przypadku wojny gminy będą odpowiedzialne za zapewnienie „przywrócenia dostaw” dla ludności i „stabilizacji porządku społecznego”. Szkoły to „coś więcej niż tylko miejsca nauki”; służą one również jako „potencjalne schronienia awaryjne i punkty spotkań w nagłych wypadkach”, dlatego należy natychmiast przeprowadzić „inwentaryzację lokalizacji szkół”. Analiza BAKS uznaje „Pakt na rzecz Ochrony Ludności”, przyjęty przez rząd federalny w maju, za niewystarczający. Dokument przewiduje między innymi zakup nowych „pojazdów specjalnych” do „transportu ciężko rannych” i zapowiada, że Berlin zakupi „dziesiątki tysięcy nowoczesnych kombinezonów ochronnych” do ochrony „przed zagrożeniami chemicznymi, biologicznymi i radiologicznymi” – do potencjalnego użytku wewnętrznego.
Zdania są pisane w szaleńczym tempie. Szkoły są wspominane w kontekście punktów zbiórki awaryjnej. Ale czy wiele budynków i budowli nie należy już do tej kategorii z powodu cięć budżetowych i krótkowzroczności?
I istnieje niepokój naukowców opierających się na symulacjach dotyczący szachownicy Niemiec, figur, ludzi, na których rzekomo można dostrzec ogromne luki:
Obecnie jednak istnieje znaczna luka między tym zadaniem a rzeczywistymi możliwościami jego realizacji. Na przykład, brakuje ćwiczeń, a świadomość pilności lepszego przygotowania na potencjalne incydenty rozwija się powoli. W praktyce gotowość kadrowa, organizacyjna i komunikacyjna wciąż konkuruje z innymi zadaniami w codziennym funkcjonowaniu około 11 000 gmin w Niemczech.(Źródło:GFP,BBK)
Sam tłumaczę sobie ten rodzaj biurokratycznego żargonu: uczciwy obywatel nie chce wojny, jeszcze nie; trzeba go trochę zmiękczyć. Trzeba mu powiedzieć, żeby powiększył piwnicę, zaopatrzył się w zapasy, z radością i spokojem słuchał syreny alarmowej w każdą środę i opowiadał synowi, że Bundeswehra (niemieckie federalne siły zbrojne) to w gruncie rzeczy dobra rzecz. W miejscu pracy, które w ten sposób staje się, jak dawniej, polem bitwy o pokój lub o kataklizmy, powinien mieć już przygotowane łóżko polowe. A potem trzeba to omówić w kontekście sprzecznych wymagań życia codziennego. 11 000 gmin ma pilnie badać, co można wyeliminować, a co utrudnia osiągnięcie pełnej gotowości, zdolności bojowej, czujności i odstraszania.
Napędzając machinę wojenną Moskwy? USA i Europa kupują rekordowe ilości rosyjskiego eksportu energii.
Wojna na Ukrainie zawsze miała na celu wszczęcie wojny zastępczej w celu pokonania Rosji.
Sprzeczności te są absurdalne, ale rzucają światło na zbrodniczą wojnę zastępczą, jaką Stany Zjednoczone i mocarstwa europejskie prowadziły przeciwko Rosji pod pretekstem „obrony Ukrainy”.
Sankcje Zachodu przeciwko Rosji – państwu objętemu najostrzejszymi sankcjami na świecie – miały rzekomo na celu ukaranie Moskwy za jej rzekomo niesprowokowaną agresję na Ukrainę.
Stany Zjednoczone niedawno uchwaliły „piekielną ustawę o sankcjach”, nazwaną na cześć zmarłego senatora Lindseya Grahama, podżegacza wojennego. Jej celem jest sparaliżowanie rosyjskiej gospodarki, głównie poprzez zablokowanie eksportu energii.
Podobnie, Unia Europejska nałożyła ponad 20 rund sankcji na Rosję w ciągu ostatnich czterech lat, ponownie rzekomo w celu zablokowania eksportu rosyjskiej ropy naftowej i gazu. UE zobowiązała się do wstrzymania całego importu rosyjskiej energii do końca tego roku.
Oficjalnym uzasadnieniem Waszyngtonu i stolic europejskich jest pociągnięcie Rosji do odpowiedzialności za jej rzekomą inwazję i naruszenie suwerenności Ukrainy. Zachodnie embarga na rosyjską gospodarkę ogłoszono natychmiast po rozpoczęciu specjalnej operacji wojskowej Moskwy w lutym 2022 roku. (Prawdziwym tłem operacji MSO – o którym nie informowały zachodnie media – był wspierany przez NATO zamach stanu w Kijowie w 2014 roku i uzbrojenie neonazistów w celu prowadzenia wojny zastępczej przeciwko Rosji).
Stany Zjednoczone, Unia Europejska i oczywiście Wielka Brytania przedstawiły próbę blokady gospodarczej Rosji jako dowód na to, że Zachód przestrzega prawa międzynarodowego i wspiera Ukrainę. Ta ostatnia jest przedstawiana w zachodnich mediach jako delikatne, niewinne stworzenie demokracji, atakowane przez śliniącego się rosyjskiego tyrana.
Krótko mówiąc: Sankcje są przedstawiane zachodniej opinii publicznej jako wiarygodny sposób na sparaliżowanie „rosyjskiej machiny wojennej”. Wątpliwa logika jest taka, że gdyby udało się zatrzymać eksport ropy i gazu z Moskwy, Rosja nie byłaby już w stanie kontynuować wojny na Ukrainie.
Jednak to rzekomo szlachetne zachodnie uzasadnienie legło w gruzach po tym, jak Departament Skarbu USA zniósł sankcje nałożone na eksport rosyjskiego oleju napędowego na najbliższe sześć miesięcy, aby zwiększyć globalną podaż ropy i ograniczyć gwałtownie rosnące ceny energii.
Kolejnym druzgocącym ciosem dla fasady zachodnich „zasad” było ujawnienie przez rosyjskiego ministra energii Aleksandra Nowaka, że Unia Europejska nadal importuje niemal tyle samo rosyjskiej energii, co przed wojną. (Posłuchajcie, jakie milczą zachodnie media!)
Od 2022 roku UE zakupiła rosyjskie węglowodory o łącznej wartości 320 miliardów dolarów. Dla porównania, wydatki te znacznie przewyższają pomoc udzieloną Ukrainie przez rządy europejskie, która według danych UE wynosi około 226 miliardów dolarów.
Jak wytłumaczyć tę sprzeczność? Rządy europejskie rzekomo przeznaczają setki miliardów dolarów z podatków na obronę Ukrainy, a jednocześnie te same rządy dają Rosji o wiele, wiele więcej, kupując jej zasoby energetyczne. Jak sami mówią, Bruksela i inne europejskie stolice „napędzają rosyjską machinę wojenną”.
Stany Zjednoczone również są dwulicowe. W 2022 roku Amerykanie wysadzili w powietrze gazociąg Nord Stream, aby Europa nie była uzależniona od rosyjskiej ropy. Waszyngton nałożył również sankcje na rosyjską energię, jednocześnie zwiększając eksport droższego gazu do Europy. Jednak w zeszły piątek, 9 października, ku konsternacji i zaniepokojeniu Europy i Ukrainy, prezydent Donald Trump ogłosił, że osiągnął porozumienie z Władimirem Putinem w sprawie wprowadzenia na rynek światowy 3,5 miliona ton rosyjskiego oleju napędowego, aby złagodzić presję wynikającą z paraliżująco wysokich cen paliw.
Co się stało z amerykańskimi prawami zakazującymi „handlu z wrogiem”?
Oczywiście, Trump desperacko dąży do obniżenia rekordowo wysokich cen paliw, będących następstwem jego zbrodniczej agresji wobec Iranu i odwetowej blokady szlaku naftowego przez Zatokę Perską. W sytuacji, gdy wybory parlamentarne za trzy tygodnie, Trump stara się uspokoić gniew amerykańskich konsumentów i uchronić Partię Republikańską przed druzgocącą porażką, która mogłaby zaszkodzić jego prezydenturze.
Z czystej korzyści Trump chce ratować swoją polityczną skórę eksportem rosyjskiego oleju napędowego. Niektórzy obserwatorzy mogą mieć wątpliwości, czy Moskwa powinna przystać na Trumpa, skoro Waszyngton dostarcza kijowskiemu reżimowi rakiety i dane wywiadowcze. Być może Kreml liczy na to, że Trump nadal będzie w stanie wynegocjować porozumienie pokojowe na Ukrainie.
Kolejnym sprytnym posunięciem Moskwy może być to, że umowa z Trumpem dotycząca oleju napędowego wywołała falę oskarżeń ze strony Europy i Ukrainy, znacząco podważając oś transatlantycką. Czy to polityczne judo Putina?
Europejscy partnerzy z NATO i marionetkowy prezydent Kijowa, Wołodymyr Zełenski, zareagowali bezprecedensowymi obelgami i buntowniczym oporem wobec Trumpa. Oskarżyli amerykańską głowę państwa o zdradę i opowiedzenie się po stronie Rosji. Nawet w Waszyngtonie Trump został nazwany „zdrajcą”.
Trump i jego sztab odpowiedzieli gniewnie, nazywając Europejczyków „hipokrytami” w świetle ich własnych rekordowych zakupów rosyjskiej energii. Trump zażądał nawet zastąpienia Zełenskiego kimś, z kim mógłby współpracować.
Zełenski ze swojej strony podwoił swój opór, nazywając Trumpa „słabym” i oskarżając go o narażanie życia Ukraińców. Odmówił wstrzymania ukraińskich nalotów na rosyjskie rafinerie ropy naftowej, czego domagał się Biały Dom. Co więcej, ten małostkowy, chciwy narkoman próbował szantażować Trumpa, sugerując, że „wstrzyma” naloty na rosyjską infrastrukturę energetyczną, „jeśli” Pentagon dostarczy więcej pocisków Patriot.
Gniew Trumpa wobec Zełenskiego i jego europejskich zwolenników eksplodował. Uważa on, że blokowanie jego umowy z Rosją na dostawę oleju napędowego jest nie tylko hipokryzją, ale także politycznym atakiem na jego prezydenturę przed kluczowymi wyborami w listopadzie.
Ta katastrofa to pyszna farsa. Zachowanie Amerykanów i Europejczyków ujawnia się w całej okazałości: bez zasad i uczciwych pobudek. Zaraza dotyka ich wszystkich.
Zarówno Stany Zjednoczone, jak i ich europejscy partnerzy kupują rosyjską energię jak nigdy dotąd, aby wesprzeć swoje zmagające się z problemami gospodarki. Sankcje, które nałożyli na Rosję, nigdy nie miały nic wspólnego z „przestrzeganiem prawa międzynarodowego” ani „obroną Ukrainy”.
Zgodnie z ich własną oszukańczą logiką, państwa NATO, kontynuując zakupy rosyjskiej ropy i gazu, jakby wszystko było normalne, napędzają rosyjską machinę wojenną.
Ta sprzeczność z kolei obnaża oszustwo wojny na Ukrainie. Nigdy nie chodziło o ochronę demokratycznej Ukrainy – skorumpowanej neonazistowskiej dyktatury – ani o bezpieczeństwo europejskie przed rosyjskim „zagrożeniem”.
Cały ten morderczy epizod ostatecznie sprowadzał się do wszczęcia wojny zastępczej w celu pokonania Rosji. Ta tajna polityka to kolosalna zbrodnia agresji, która pochłonęła miliony istnień ludzkich i doprowadziła do bankructwa zachodnich społeczeństw. Co więcej, jest to całkowicie nieudana polityka, którą zachodnie rządy ukrywają, aby uniknąć odpowiedzialności. Zniszczenie i oszustwo idą ręka w rękę.
Szczególnie niepokojące jest to, że farsa ta mogłaby zostać ujawniona wiele lat temu, gdyby zachodnie media faktycznie podawały fakty, zamiast pełnić rolę propagandy, za którą tak ewidentnie stoją – umożliwiając zbrodniczą agresję swoim imperialistycznym panom.
Dwa plus dwa nie równa się cztery, nie jest to prawdą, lecz kwestią kariery, którą dziś robią wszystkie zawody, od tego zależą przecież dochody.
Większość w Senacie ucieszyła się z projektu faszystowskiej ustawy wdrażającej unijne blokowanie prawdziwych treści. Gawiedź usłyszała wersję o usługach cyfrowych (DSA) dających możliwość zablokowania “nielegalnych treści” w internecie.
Jak wiemy, nie wszystkie treści można dziś zmieścić w poprawnej (czytaj fałszywej) wersji rzeczywistości – nie wszystkie przestępstwa popełnione przez „gości”. Nie wszystkie kradzieże, nie wszystkie zdrady.
Tymczasem, rozgrzany Senat chce, by cenzura została jeszcze bardziej zaostrzona i weszła w życie jak najszybciej. Przypomina to pomysł obdarowania małpy brzytwą. „Małpą” w tym przypadku ma być urzędnik III RP podatny jak marionetka na wszelkie propagandowe bodźce, a „brzytwą” administracyjna cenzura Internetu, bez wyroku sądowego i tylko na podstawie „poglądów”. Pytanie zasadnicze brzmi: gdzie się nabywa takie poglądy?
Gdzie się nabywa takie poglądy? Z głównego ścieku? Nie można z Frondy?
Co ma być źródłem wiedzy urzędnika? Donos, polecenie przełożonego, rządowe fake newsy? O kompetencjach intelektualnych i dysfunkcjach moralnych biurokratów krążą legendy, a o poczytalności kadry świadczy niedawny fakt zaliczenia stwierdzenia o dwóch płciach do kategorii informacji nieprawdziwej mającej znamiona „mowy nienawiści” w stosunku do pozostałych niewymienionych płci.
Wedle mojej opinii, łamiąca i tak nienajlepszą przecież konstytucję, ustawa ma na celu poprawę samopoczucia i bezpieczeństwa „kłamiących razem” i ułatwienie represji w stosunku do tej wciąż lepszej części społeczeństwa, która odnosi się z niechęcią lub z obrzydzeniem do różnych rodzajów zła.
Najgorszym jednak jest to, że degeneraci przyzwyczaili opinię publiczną, że totalitaryzm stał się ponownie jedną z oficjalnie i bezkarnie głoszonych opcji. Tak właśnie wygląda fikcyjny rozdział lewicy od państwa. Rozdział zapomniany, lekceważony i niezrozumiały, a przecież zapisany w prawie w formie zakazu propagowania ideologii totalitarnych.
„Wojna będzie kosztować 155 miliardów euro w przyszłym roku. I potrzebujemy od was co najmniej 70 miliardów euro więcej – na obronę, na broń i na naszą odporność. To realistyczna kwota. I proszę was, abyście znaleźli to wsparcie. Pomoże nam to powstrzymać Rosję” – powiedział Wołodymyr Zełenski, zwracając się do uczestników posiedzenia Rady Europejskiej. Prezydent nie pozostawił wiele miejsca na interpretację: jego państwo potrzebuje coraz większych dawek kroplówki finansowej, aby kontynuować wojnę. Wypowiedź ta stanowi zarazem wymowne świadectwo skali finansowej zależności Kijowa od zachodnich sponsorów.
Ukraina coraz wyraźniej bankrutuje. Mimo to propaganda toczy się swoim tempem i kraj ma mimo wszystko wygrywać wojnę. Zełenski przekonywał Radę Europejską, że dodatkowe środki pozwolą jego krajowi znacząco zwiększyć produkcję dronów, skuteczniej atakować rosyjskie linie zaopatrzeniowe i wywierać większą presję na rosyjską gospodarkę.
Jak przyznał, Ukraina mogłaby produkować dwa lub trzy razy więcej bezzałogowców, jednak ograniczeniem nie są możliwości technologiczne, lecz brak pieniędzy. To stwierdzenie jest szczególnie istotne. Pokazuje bowiem, że dalsze prowadzenie wojny zależy nie tylko od sytuacji na froncie, zdolności mobilizacyjnych czy dostępności uzbrojenia, ale również od tego, ile środków finansowych uda się pozyskać od zagranicznych partnerów.
W praktyce oznacza to, że Ukraina nie jest w stanie samodzielnie sfinansować wszystkich potrzeb związanych z prowadzeniem wojny na obecnym poziomie. Państwo, którego wydatki wojenne sięgają astronomicznych kwot, musi zabiegać o kolejne transze zagranicznego wsparcia, ponieważ własne zasoby nie wystarczają do pokrycia kosztów konfliktu.
W tym sensie można mówić o faktycznym bankructwie wojennym Ukrainy: niewypłacalności państwa w sytuacji, w której kontynuowanie działań wojennych jest uzależnione od stałego dopływu zewnętrznego kapitału.
Nie jest to zresztą wyłącznie kwestia zakupu dronów i amunicji. Długotrwała wojna pochłania środki potrzebne również na funkcjonowanie administracji, utrzymanie infrastruktury, wypłatę świadczeń publicznych oraz finansowanie podstawowych usług państwowych. Im większa część krajowych zasobów zostaje skierowana na potrzeby militarne, tym większe znaczenie ma zagraniczna pomoc w utrzymaniu pozostałych obszarów funkcjonowania państwa. Ukraina znajduje się więc w sytuacji, w której zachodnie finansowanie staje się jednym z podstawowych warunków jej dalszego funkcjonowania.
[nyyyy.. a korupcja??? o tym się nie pisze, nawet w MagnaP? md]
Właśnie dlatego prośba Zełenskiego o co najmniej 70 miliardów euro dodatkowego wsparcia powinna być odczytywana szerzej niż jako kolejny apel w stylu „DEJ!”. To sygnał, że dotychczasowy model finansowania wojny powoli się wyczerpuje. Ukraiński prezydent nie ukrywa, że istnieją możliwości zwiększenia produkcji wojskowej, ale ich wykorzystanie zależy od pieniędzy, których Kijów sam nie posiada w wystarczającej ilości. Jednocześnie propaganda, zarówno ukraińska, jak i państw członkowskich UE przekonuje, że Ukraina samodzielnie broni Europy przed Rosją.
Z perspektywy państw europejskich rodzi to zasadnicze pytanie: Jak długo będą one gotowe finansować konflikt, którego koszty stale rosną, a jego końca wciąż nie widać na horyzoncie? Każda kolejna deklaracja pomocy oznacza konieczność znalezienia środków w budżetach państwowych, zwiększenia zadłużenia albo przesunięcia pieniędzy z innych celów. Nie można również pomijać faktu, że potrzeby Ukrainy nie kończą się na jednym roku budżetowym. Jeżeli wojna będzie trwała, podobne apele będą powracać regularnie i dotyczyć coraz wyższych kwot.
Zełenski przedstawia dodatkowe finansowanie jako „inwestycję w powstrzymywanie Rosji”. Z ukraińskiego punktu widzenia argument ten jest zrozumiały: większe środki mają przełożyć się na większą produkcję uzbrojenia i zdolność do prowadzenia działań bojowych. Nie zmienia to jednak zasadniczego problemu – Ukraina uzależnia realizację tych planów od decyzji politycznych i finansowych podejmowanych poza własnymi granicami.
Obraz wyłaniający się ze słów Zełenskiego jest jednoznaczny: Ukraina potrzebuje zachodniej kroplówki finansowej, aby utrzymać swój wysiłek wojenny. Świadczy to o głębokiej zależności od zagranicznego finansowania. W ten sposób także zakończenie wojny zaczyna w coraz większym stopniu zależeć od Brukseli, Berlina i Waszyngtonu.
W pewnej chwili może dojść do sytuacji, w której Ukraina po prostu będzie musiała zaakceptować warunki pokoju, które podyktują jej te ośrodki, razem z Moskwą.
7 maja 1999 roku o godzinie 23:46 czasu lokalnego, amerykański bombowiec strategiczny B-2 Spirit zrzucił pięć kierowanych bomb na budynek chińskiej ambasady w Belgradzie. Stany Zjednoczone (CIA) przyznały, że był to błąd spowodowany użyciem nieaktualnych map i złych współrzędnych – celem miała być oddalona o kilkaset metrów jugosłowiańska dyrekcja ds. zaopatrzenia. Wydarzenie wywołało ogromny kryzys dyplomatyczny; Stany Zjednoczone wypłaciły później Chinom odszkodowanie.
Bombardowanie chińskiej ambasady przez Stany Zjednoczone.
28 lutego 2026 roku o godzinie 10:45 czasu lokalnego, amerykański pocisk rakietowy Tomahawk trafił w szkołę w Minab. Zginęło ponad 175 osób, w większości dzieci w wieku 7–12 lat. Armia USA użyła nieaktualnych danych wywiadowczych (DIA). Budynek szkolny w przeszłości stanowił część bazy wojskowej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej i w systemach celowniczych figurował jako obiekt militarny, mimo że przed 2016 rokiem został całkowicie oddzielony murami i przekształcony w placówkę cywilną.
Szkoła w Minab po ataku rakietowym.
Wojna w Iraku i Syrii. Opublikowane przez The New York Times poufne dokumenty (tzw. Civilian Casualty Files) wykazały, że tysiące cywilów zginęło w amerykańskich nalotach z powodu „efektu potwierdzenia” (confirmation bias) i bazowania na starych raportach terenowych.
Wojsko brało uciekających cywilów za bojowników, nie wiedząc, że układ sił w danym kwartale ulicy zmienił się kilka godzin wcześniej.
Szkody kolateralne.
Przedstawione powyżej autentyczne wydarzenia, oprócz ludzkiej tragedii, mają wspólny proces podejmowania decyzji o zabójstwie. Opierał się na fałszywych danych pochodzących od wywiadu służb specjalnych. Decydujący o tych atakach opierali się na nieuzasadnionej wierze w nieomylność informacji wywiadowczych. Technokracja postanowiła posunąć się jeszcze dalej – buduje się armie robotów killerów działających na algorytmach i danych pochodzących z takich właśnie źródeł. Chcą zastąpić omylnych ludzi, omylnymi programami, zwanymi potocznie sztuczną inteligencją.
Przecież sztuczna inteligencja jest dużo bardziej efektywna od inteligencji ludzkiej! Tak twierdzą technokraci. Sztuczna inteligencja, pomimo wielkiego rozgłosu po prostu nie istnieje. Mamy do czynienia jedynie ze sztucznym oprogramowaniem karmionym przez skrupulatnie dobrane zbiory danych.
Wystarczy jej zapytać: kto stoi za wymyśloną pandemią kowida? Otrzymacie taką lub podobną odpowiedź:
Pandemia COVID-19 nie została wymyślona – została wywołana przez realnie istniejącego wirusa SARS-CoV-2, a jej wybuch oraz przebieg są udokumentowane przez globalne instytucje naukowe i medyczne, takie jak Światowa Organizacja Zdrowia (WHO).
Odpowiedź wcale mnie nie dziwi, ponieważ SI nie ma dostępu do setek badań naukowych dowodzących spiskowe (w praktyce, nie w teorii) pochodzenie pandemii.
Co stanie się z ludzkością, gdy technologia będzie w stanie rozpoznawać, klasyfikować, śledzić, a w końcu zabijać ludzi, a ci, którzy przeprowadzają ataki, nigdy ich nie widzieli? Mój przyjaciel Mohammad Reza Dehshiri zadał właśnie to pytanie, a jego odpowiedź jest bardzo przekonująca. Niebezpieczeństwo, jak pisze, nie leży w sztucznej inteligencji, lecz w sztucznym braku człowieczeństwa – czyli w możliwości, że maszyny staną się coraz bardziej precyzyjne właśnie wtedy, gdy ludzie przestaną czuć się odpowiedzialni za to, co te maszyny robią w ich imieniu.
Nie sądzę, żeby rząd Stanów Zjednoczonych celowo bombardował chińską ambasadę, lub szkołę w Iranie. To nie poprawia i tak już mocno podupadłej reputacji tego upadającego imperium. Możliwe, że ktoś ze służb specjalnych celowo karmi bazę danych fałszywymi informacjami, by zaszkodzić obecnej ekipie rządzącej. Jednak najbardziej prawdopodobna jest zwykła ludzka pomyłka i nierzetelność podczas wykonywania pracy wywiadowczej.
Odpowiedzialność za zbrodnię spada jednak zawsze na osobę, która opierając się na tych przekręconych danych, podejmuje decyzję o ataku. To właśnie ci ludzie mają obowiązek weryfikacji otrzymanych danych. Przyznaję – nie zawsze jest to łatwe. Jeśli jednak od tego zależy życie wielu niewinnych ludzi, to cena za błąd jest zbyt duża. Dlatego właśnie są tendencje w kierunku autonomicznych decyzji maszyn zabójców, by w przyszłości ominąć takie kłopoty i zwalić winę na samo-decydującą technologię.
Politycy są jedynie bezwolnym narzędziem w rękach szarych eminencji. Im głupszy, tym łatwiej można nim sterować.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Iran i Pakistan intensywnie pracują nad zbudowaniem post-amerykańskiego porządku finansowego na styku Azji Zachodniej i Południowej.
Przejdźmy od razu do sedna sprawy: po wnikliwej analizie sytuacji, dowództwo polityczne i wojskowe w Teheranie doszło do wniosku, że wspólny atak USA i Izraela, którego planowanie postępuje w zawrotnym tempie, jest nieunikniony.
Dlatego też przyjęła postawę zwiniętej kobry, gotowej uderzyć i wstrzyknąć śmiertelny jad przy pierwszym znaku zbliżającego się zagrożenia ze strony syndykatu Epsteina – nie czekając nawet na faktyczny atak.
Opisane powyżej działania zapobiegawcze będą miały katastrofalne skutki, wykraczając poza bazy USA w Azji Zachodniej i obejmując inne cele regionalne, a potencjalnie także infrastrukturę energetyczną w Zatoce Perskiej oraz kable podmorskie (co w tym przypadku dotknęłoby przede wszystkim Zatokę Perską i Indie, w znacznie większym stopniu niż USA i Europę).
Znajdujemy się w sytuacji wyraźnego i bezpośredniego zagrożenia: Akcja militarna USA i Izraela mająca na celu wywarcie presji z pewnością zostanie zinterpretowana w Teheranie jako początek ataku.
Presja ze strony kultu śmierci, a raczej Trumpa, na wojnę napotyka obecnie niebezpiecznie niski próg irański. Opcje ataku Pentagonu obejmują irańskie obiekty nuklearne i infrastrukturę energetyczną.
Nie trzeba dodawać, że socjopata na szczycie – który już kompletnie traci panowanie nad sobą w obliczu zbliżającej się klęski w wyborach uzupełniających – jest łatwym łupem dla potężnego, prowojennego lobby syjonistycznego i jego sponsorów finansowych. Największym zagrożeniem strategicznym jest zatem to, że ta nieustanna presja może wysłać sygnał, który Teheran zinterpretuje jako zbliżający się atak, nawet jeśli Waszyngton publicznie oświadczy, że żaden atak nie nastąpi przed wyborami uzupełniającymi.
Jemen przenosi to na wyższy poziom.
Jednocześnie, uprzywilejowane źródła w Islamabadzie potwierdzają udany pakistański test rakietowy z prędkością 7 Ma i zasięgiem kilku tysięcy kilometrów. Ta nowa zdolność ma wszystko, co niezbędne, aby znacząco zmienić równowagę sił w Azji Zachodniej, wzmocnić zasięg odstraszania Pakistanu, zwiększyć jego wpływ na wszystkie regionalne kalkulacje bezpieczeństwa oraz promować pogłębiającą się integrację Pakistanu z Chinami, Iranem i monarchiami naftowymi Zatoki Perskiej.
A teraz kolejny ekskluzywny raport: Członkowie izraelskiego wywiadu wojskowego, w tym generał dywizji, opuścili Rijad po tym, jak MbS [szef Arabii md] w momencie, który sam określił jako moment jasności, powiedział „nie” ofercie „wsparcia” ze strony sekty śmierci. Mimo to w kraju nadal przebywa ponad 100 pracowników CENTCOM.
Decyzja MbS mogła zostać mu wymuszona przez Turcję i Pakistan – dwaj pozostali sygnatariusze Sojuszu Obrony Mekki, którzy niespodziewanie znaleźli się ramię w ramię z agentami kultu śmierci w tej samej strefie działań wojennych w Rijadzie.
Choć ich odejście wyeliminowało ryzyko eskalacji, agenci USA nadal są narażeni na niebezpieczeństwo: każdy atak, niezależnie od źródła, który pociągnie za sobą ofiary w ludziach, natychmiast wciągnie Waszyngton w wojnę pomiędzy Arabią Saudyjską a Ansarallah.
Wojna między Arabią Saudyjską a Ansarallah rzeczywiście wkracza w kolejny etap – etap niestabilności. Niestabilna mieszanka przechwycenia pocisku manewrującego nad prowincją Medyna, przechwycenia dronów w innych miejscach Arabii Saudyjskiej oraz ataków rakietowych sił jemeńskich na siedzibę rządu marionetkowego w Adenie to dopiero początek.
To, co wydarzyło się po tym, jak Ansarallah zaatakował Nadżran – jedną z południowych prowincji Arabii Saudyjskiej skradzioną Jemenowi przez Brytyjczyków w 1934 r. – jest absolutnie zdumiewające.
Rzecznik Arabii Saudyjskiej oskarżył Ansarallah o wystrzelenie pocisku manewrującego w kierunku Medyny. Odpowiedź legendarnego rzecznika jemeńskich sił zbrojnych, generała Yahya Sari, była druzgocąca: „Nie przeprowadziliśmy dziś żadnej operacji wojskowej przeciwko terytorium Arabii Saudyjskiej. Dlatego twierdzenie saudyjskiego wroga, że Medyna została zaatakowana, jest czystym wymysłem i bezczelnym kłamstwem”.
Tłumaczenie: Jemen atakuje jedną ze swoich byłych prowincji; Saudyjczycy uciekają się do całkowicie fałszywych informacji i wymyślają atak na jeden z dwóch świętych meczetów – niewątpliwie w ramach przygotowań do operacji pod fałszywą flagą; po czym Jemen natychmiast zaprzecza, jakoby zaatakował jakiekolwiek (podkreślenie moje) terytorium saudyjskie.
Oznacza to, że Sana subtelnie deklaruje – w sposób zrozumiały dla każdego – że nie będzie już prowadzić operacji zagranicznych (podkreślenie moje) w trzech prowincjach: Dżizan, Najran i Asir. Już teraz przygotowuje – psychologicznie i operacyjnie – grunt pod odzyskanie skradzionego terytorium.
Wszystko to składa się na tę zwięzłą analizę, napisaną w Jemenie, dotyczącą dekonstrukcji ostentacyjnego Domu Saudów:
„Jemen niszczy niezwykle kruche filary gospodarki niezależnej od ropy naftowej, w których pustynni piraci pokładali wszystkie swoje nadzieje: wizerunek (bezpośrednie inwestycje zagraniczne), ucieczkę od rzeczywistości, a także bezkarność i odporność na terroryzm zagraniczny”.
Jak Pakistan i Iran omijają MFW
Rozważmy teraz coś dość zadziwiającego, co wydarzyło się w środku tygodnia w Bangkoku podczas dorocznego spotkania Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego, któremu towarzyszyły uliczne protesty w Tajlandii.
Pakistan zmaga się z silną presją ze strony strukturalnych środków dostosowawczych MFW i Banku Światowego, a także z groźbą sankcji ze strony USA, ponieważ handluje z Iranem.
Nieocenioną wartość ma fakt, że Pakistan i Iran de facto prowadzą rozmowy na temat de-dolaryzacji w samym środku jaskini lwa – świątyni dolara amerykańskiego.
Infrastruktura ta funkcjonuje od 2023 roku – ustanowiona na mocy umowy swapu walutowego, w którym zamiast dolara amerykańskiego używa się riala i rupii. Swapem zarządzają oba banki centralne, a operacjami bankowymi zajmują się Bank Melli w Iranie i Bank Mellat w Pakistanie. Ich rynki przygraniczne – co najmniej sześć – przeżywają rozkwit: fizyczne szlaki handlowe całkowicie omijają dolara amerykańskiego.
To, o czym rozmawiali w Bangkoku na początku tego tygodnia, dotyczyło tego, jak rozszerzyć całą sprawę: nie obchodziły ich drugorzędne sankcje USA. Przede wszystkim dlatego, że Teheran oferuje Islamabadowi to, czego system amerykański po prostu nie jest w stanie: suwerenność, brak zmiany reżimu, brak środków oszczędnościowych, brak wykładów, a przede wszystkim brak dostosowań strukturalnych.
Ledwo wspominając już o tym, że Pakistan rozpaczliwie potrzebuje irańskiego gazu – i szlaków handlowych Nowego Jedwabnego Szlaku, które stały się możliwe dzięki Chinom.
Iran zbudował gospodarkę, która całkowicie omija MFW, dzięki czemu jest w stanie przetrwać falę sankcji, blokadę i wojnę.
Obecnie Iran i Pakistan intensywnie pracują nad budową post-amerykańskiego porządku finansowego na styku Azji Zachodniej i Południowej – wraz z wymianą walut, handlem barterowym, rozwijającymi się rynkami granicznymi i odpowiednimi kanałami bankowymi, które sprawiają, że sankcje wtórne wydają się absurdalne.
Nawiasem mówiąc, dzieje się to dokładnie w momencie, gdy ogromny irański pociąg, załadowany ropą naftową – pierwszy z wielu – jest gotowy do odjazdu przez Azję Środkową zbudowaną przez Chiny linią kolejową Jedwabnego Szlaku do… Chin.
Zwinięta kobra może być gotowa do ataku. Ale kobra zawsze uwielbiała też robić interesy.
Kilka dni po katastrofie Starlinka [na U. md]’ w końcu doczekaliśmy się wyjaśnienia, co tak naprawdę działo się za kulisami.
Agencja Reuters podała, że rozkaz wyłączenia wojskowej wersji Starlink rzeczywiście pochodził z Białego Domu, jak twierdzą „anonimowi urzędnicy”, którzy rozmawiali z biurem:
Jak twierdzą dwaj amerykańscy urzędnicy i jeden zachodni urzędnik, poinformowani o tej sprawie,rozkaz ograniczenia systemu satelitarnego wykorzystywanego przez Ukrainę do komunikacji na polu walki i operacji dronów został wydany z Białego Domu .
Urzędnicy poinformowali, że kierownictwo Departamentu Obrony otrzymało wiadom
ość, że usługa SpaceX Starshield dla ukraińskiej armii musi zostać spowolniona.
=============================================
The Telegraph ujawnił własną „bombę”, że to tak naprawdę Musk przyszedł do Trumpa z pomysłem wyłączenia Starlinka:
Jak ujawnia The Telegraph, Elon Musk zwrócił się do Donalda Trumpa z pomysłem spowolnienia Starlinka na Ukrainie.
Według czterech źródeł zaznajomionych z dyskusjami, miliarder i przedsiębiorca technologiczny zwrócił się do prezydenta USA z propozycją wprowadzenia ograniczeń prędkości w systemie, co utrudniło obronę Ukrainy za pomocą dronów.
Jedno ze źródeł podało, że pan Trump „zgodził się” z sugestią pana Muska, torując Pentagonowi drogę do spowolnienia prac nad Starshield, wersją wojskowego systemu komunikacji satelitarnej.
Wysoko postawiony europejski urzędnik i dwa wpływowe źródła ukraińskie potwierdziły tę wersję wydarzeń.
Ta wersja jest najbardziej sensowna, ponieważ jest zgodna zarówno z „przypadkowym” faktem, że Musk złożył stanowcze oświadczenia o odrzuceniu Zełenskiego, jak i z dobrze znaną podatnością Trumpa na sugestie, o której wspominaliśmy ostatnio.
Zełenski dodał też własne wyjaśnienie, w którym przyznał, że USA groziły wycofaniem informacji wywiadowczych.
Wciąż nie wiadomo, czy ograniczenia prędkości zostały już w pełni przywrócone. Sam Zełenski wyjaśnił, że nie zostały jeszcze przywrócone, ale wkrótce zostaną przywrócone, zgodnie z „sygnałami”, które otrzymał z Białego Domu
W oficjalnym poście wyjaśnił to bardziej szczegółowo:
Najciekawsze wydarzenia miały miejsce za kulisami, kiedy to pośrednicy Zełenskiego próbowali wywrzeć presję na Trumpa, aby ten zgodził się na znaczące ustępstwa w zamian za „tymczasowe” wstrzymanie przez Ukrainę ataków na rosyjskie rafinerie:
Zełenski chce przywilejów Starlink na obszarze do 300 kilometrów w głąb Rosji w zamian za zaprzestanie ataków na rosyjskie aktywa energetyczne na okres do trzech miesięcy:
Ukraina dałaby sobie spokój od ataków na rosyjskie aktywa energetyczne. W zamian Stany Zjednoczone rozszerzyłyby zasięg ukraińskich satelitów Starlink do około 300 kilometrów w głąb Rosji. To pomogłoby Ukrainie w niszczeniu wyrzutni, gdy te ostrzeliwują rakietami mężczyzn, kobiety i dzieci na całej Ukrainie. Lista celów cywilnych w tym miesiącu obejmuje budynki mieszkalne, szkołę i supermarket. Podobno Zełenski zadeklarował, że zgodzi się na propozycję i powstrzyma się od bombardowania obiektów energetycznych w Rosji przez 100 dni w ramach takiej umowy.
Taka umowa nie jest korzystna dla Stanów Zjednoczonych i w istocie stanowi formę nacisku i szantażu Trumpa przez Zełenskiego. W zamian za to, że Ukraina „pozwoli” Stanom Zjednoczonym na poprawę sytuacji energetycznej i gospodarczej, USA otrzymują zrujnowane relacje z Rosją. Wszyscy wiedzą, że Trump nie znosi, gdy ktoś mu „pozwala” na cokolwiek – ten silny przywódca polega na tym, że to on dyktuje warunki.
Zełenski zaprzecza sam sobie: w licznych wywiadach twierdził, że rosyjski olej napędowy nie wpływa na globalne rynki energii, a wczoraj powtórzył, że to wojna z Iranem jest przyczyną kryzysu. Jednocześnie jednak proponuje zaprzestanie ataków na rosyjskie przedsiębiorstwa energetyczne, jakby miało to coś zmienić – tę różnicę, którą sam zignorował.
Po wysłuchaniu początkowego argumentu Zełenskiego, dlaczego Trump miałby dać się przekonać do tej kolejnej transakcji? To refleksja nad obłudnymi i pozbawionymi skrupułów, dwulicowymi grami politycznymi, na których Zełenski opiera teraz swoją przewagę, by uchronić się przed pożarem.
Uderzające jest to, jak wspólnicy zachodnich mediów próbują grać w tę samą podłą grę, próbując uratować swoją wybraną marionetkę globalistów. W powyższym artykule w WSJ autorzy przyznają, że ukraińskie ataki na rosyjski olej napędowy nie są przyczyną żadnych wahań cen i że Zełenski powinien zatem mieć prawo do ataku na te rosyjskie aktywa:
Pan Trump chce, aby Ukraina zaprzestała ataków na rosyjskie aktywa energetyczne,chociaż wojna na Ukrainie nie jest główną przyczyną wysokich cen oleju napędowego, a Ukraina ma pełne prawo wywierać presję na Putina, aby zaprzestał swoich podbojów.
Ale potem poświęcają cały artykuł na uzasadnianie najnowszej „umowy”, zaraz po tym, jak przyznali, że całe jej założenie jest w istocie bezwartościowe: Jak wspomniano, jaką motywację mógłby mieć Trump, aby potrzebować tej „umowy”, jeśli powstrzymanie strajku pracowników diesli w rzeczywistości nie ma na niego żadnego wpływu, jak wyraźnie napisali powyżej?
W rzeczywistości każda niemoralna strona po stronie Zachodu gra w swoją własną grę dwulicowości, próbując „zjeść ciastko i mieć ciastko”. Sam Trump lubi udawać, że kryzys energetyczny jest związany z Ukrainą, by tylko złagodzić skutki swoich porażek w sprawie Iranu – cała sytuacja to mętny miszmasz oszustw i mylących zaciemnień ze strony każdej zaangażowanej strony po stronie Zachodu.
Zdenerwowani przywódcy UE wychwycili najnowszą lekkomyślność Zełenskiego i zaapelowali do niego, aby uspokoił się, zanim Trump zrobi coś, co naprawdę zmieni sytuację na Ukrainie:
Przywódcy UE zamierzają wezwać Wołodymyra Zełenskiego do złagodzenia publicznej krytyki Donalda Trumpa, ponieważ istnieją obawy, że coraz bardziej dosadne wypowiedzi prezydenta Ukrainy mogą jeszcze bardziej zaszkodzić i tak już napiętym stosunkom między Waszyngtonem a Kijowem.
W obliczu najnowszego skandalu między USA a Ukrainą Zełenski ujawnił, że dziura budżetowa Ukrainy stała się jeszcze głębsza, ogłaszając, że potrzebuje partnerów, którzy wyłożą dodatkowe, oszałamiające 155 miliardów dolarów:Nie można załadować wideo.
Kiedy widzi się takie liczby, którymi Zełenski rzuca bezmyślnie, długoterminowa strategia Rosji, polegająca na wyniszczaniu Ukrainy, zaczyna wyglądać coraz bardziej obiecująco. Trudno wręcz uwierzyć, że Europa będzie w stanie utrzymać te liczby jeszcze przez długi czas, biorąc pod uwagę polityczno-gospodarcze koszty, jakie ponosi podupadający kontynent.
Ostatnia porażka obnażyła pęknięcia w tej europejskiej „solidarności”, która jest ostatnią deską ratunku dla Ukrainy:
Portal Politico donosi, że Zełenski walczy teraz o odzyskanie uwagi Europy, która zmęczyła się ciągnięciem sztywniejącego trupa państwa ukraińskiego po błotnistej drodze jego własnej przyszłości:
RYWALIZACJA O CENTRUM UWAGI:Wołodymyr Zełenski będzie musiał stoczyć trudną walkę, aby utrzymać Ukrainę w centrum uwagi przywódców UE podczas dzisiejszego szczytu w Brukseli.
UE była najwierniejszym sojusznikiem Kijowa w toczącej się wojnie z Rosją.Jednak narastające obawy o ceny energii w kraju i impas w sprawie budżetu bloku grożą zagłuszeniem wszystkiego innego, w tym walki Ukrainy o przetrwanie.
„Europejski przywódca” powiedział portalowi, że próby Zełenskiego, aby odzyskać uwagę pogrążonej w kryzysie Europy, są obecnie „trudnym zadaniem”:
Zełenski przypomni liderom, jaka jest stawka dla jego kraju, gdy zwróci się do nich dziś rano,ale odwrócenie ich uwagi od innych priorytetów będzie trudnym zadaniem, powiedział Playbook europejski przywódca, któremu ze względu na delikatny charakter dyskusji zapewniono anonimowość.
Jako dowód na to, jak źle się sprawy mają, piszą, że po raz pierwszy od początku wojny Ukraina nie była głównym tematem szczytu, mimo prób Zełenskiego, by odzyskać uwagę, stosując kampanię wzbudzającą poczucie winy:
Czyto afront? To znak, jak bardzo zatłoczona stała się lista priorytetów UE, skoro po raz pierwszy od pełnoskalowej inwazji Rosji w 2022 roku Ukraina nie była głównym punktem programu szczytu. Ten zaszczyt przypadł budżetowi UE.
Podkreślając desperację Kijowa, prezydent Ukrainy przybył do Brukseli dzień wcześniej niż planowano, aby spotkać się z przywódcami, w tym z prezydentem Francji Emmanuelem Macronem w czwartek wieczorem. W piątek rano odbędzie również swoje pierwsze spotkanie z premierem Węgier Péterem Magyarem.
Kampania, która od dawna uznawana była za porażkę i trafiła do kosza historii, rzekomo „dopiero się zaczyna”, jak twierdzą jej architekci:
Dwóch architektów tej kampanii powiedziało mi, że dopiero się rozkręca. Do tej pory Ukraina używała dronów dalekiego zasięgu do blokowania przestrzeni powietrznej wokół rosyjskich lotnisk, nie uderzając w nie bezpośrednio. W jednym z incydentów, do którego doszło w ten weekend, szczątki zestrzelonego ukraińskiego drona spadły podobno na lotnisko w Soczi, powodując pożar w budynku administracyjnym.Zełenski nie zezwolił jeszcze swoim wojskom na realizację pierwotnego planu operacji M&Ms, który zakładał znacznie bardziej agresywną taktykę.
Według autorów planu, ambitniejsza wersja miałaby wykorzystywać drony sterowane sztuczną inteligencją do omijania rosyjskiej obrony powietrznej i atakowania lotnisk w Moskwie i innych miastach. Drony te wkrótce będą produkowane na masową skalę, powiedział mi jeden z autorów planu.
Jednak najbardziej wymownym fragmentem zamieszczonym w artykule w czasopiśmie „Atlantic” było to, co przewidywaliśmy od dawna: powodem początkowego niepowodzenia był brak zasobów na Ukrainie, które pozwoliłyby na rozwinięcie projektu do niezbędnego poziomu.
Autor pisze:
W tamtym czasie Ukraina nie miała środków, aby zareagować na groźbę Zełenskiego, powiedział mi jeden z urzędników stojących za operacją. Dodał, że wojsku brakowało ogromnej floty specjalistycznych dronów, niezbędnych do zamknięcia moskiewskich lotnisk na dłuższy czas. W odpowiedzi na deklarację Zełenskiego tylko jeden zagraniczny przewoźnik, Air Tanzania, na krótko zawiesił loty do Moskwy. Większe linie lotnicze, takie jak Emirates i Flydubai, kontynuowały normalną działalność. „Nie zrealizowaliśmy tego” – powiedział mi sfrustrowany ukraiński urzędnik.
Ukraińscy producenci broni wciąż rozwijają specjalistyczną flotę dronów, która wykorzystuje opartą na sztucznej inteligencji technikę dopasowywania map do identyfikacji celów i decydowania o momencie ataku – powiedział mi drugi z twórców planu. Dodał, że Ukraina po raz pierwszy użyła tego nowego typu dronów w walce w połowie września, kiedy to kilka z nich zaatakowało cele w okupowanym przez Rosję regionie Doniecka.Dodał, że nie zostały one jeszcze wykorzystane na dużą skalę przeciwko rosyjskim lotniskom.
Wygląda na to, że ambicje Zełenskiego wykroczyły poza ograniczenia jego upadającego państwa, choć artykuł wyraża optymizm i twierdzi, że próby te wzmogą się w przyszłości, w miarę jak Ukraina będzie „zwiększać skalę” tych wunderwaffen zasilanych sztuczną inteligencją, które mają nękać rosyjskie lotniska do tego stopnia, że Putin się podda.
Artykuł kończy się nawet w gorzkiej tonacji, gdy jeden z ukraińskich bohaterów stojących za zamachem terrorystycznym na lotnisku otwarcie przyznaje, że jeśli USA przestaną wspierać Ukrainę, jego kraj nie będzie miał innego wyboru, jak tylko „zaapelować o pokój”, czyli innymi słowy, poddać się:
Dla niektórych członków ekipy Zełenskiego ten akt amerykańskiej zdrady był raczej końcem nadziei na zwycięstwo niż porażką w realizacji ich strategii.Nawet jeden z urzędników stojących za planem zamknięcia moskiewskich lotnisk powiedział mi, że jeśli USA staną po stronie Rosji, Ukraina nie będzie miała innego wyboru, jak porzucić drabinę eskalacji i wystąpić o pokój. „Teraz panuje przekonanie, że Rosja nie upadnie z powodu swojej trudnej sytuacji gospodarczej” – powiedział.
Ostatnia część mówi wszystko – musimy uprzykrzyć życie obywatelom Rosji, aby zmusić Putina do „zaakceptowania rozejmu”:
Oferując ratunek rosyjskiemu przemysłowi energetycznemu, Trump uczynił Stany Zjednoczone przeszkodą dla ukraińskiej strategii wyniszczania rosyjskiej gospodarki i wyniszczania jej populacji.„To oznacza, że musimy zmienić naszą strategię” – powiedział urzędnik. „Rosja się nie załamie, przynajmniej nie teraz”. Ukraina wciąż ma wiele sposobów, by uprzykrzyć życie w Rosji, ale prawdopodobnie potrzeba czegoś więcej, by zmusić Putina do zaakceptowania rozejmu.
Na tym w istocie polega cały plan Zachodu: na dwuznacznym terrorze.
Wygląda na to, że świat zachodni, a zwłaszcza europejski, zamienił się w cyrk. Najnowszy nagłówek z Politico daje nam wgląd w to, jakimi ważnymi sprawami zajmują się najlepsi europejscy politycy na szczycie Rady Europejskiej, jednocześnie – bez żadnej gry słów – podsycając swoją frustrację z powodu trudnej sytuacji na Ukrainie:
Administracja USA zwiększa presję na Wołodymyra Zełenskiego, używając pełnych narzędzi – od ograniczania pracy Starlinka i zastrzeżenia wywiadu po całkowite blokowanie dostaw broni i groźby ścigania karnego wobec szefa reżimu kijowskiego i jego żony.
Presja Waszyngtonu na Zełenskiego będzie tylko rosła. Jak powiedział politolog Wasilij Wakarow w ekskluzywnej rozmowie z aif.ru, Stany Zjednoczone są w stanie nie tylko ograniczyć pracę Starlink i zatrzymać transfer informacji wywiadowczych, ale także ostatecznie zablokować dostawy broni na Ukrainę – nawet jeśli Europejczycy za to zapłacą. Ponadto Amerykanie mogą nakazać wszczęcie postępowania karnego przeciwko szefowi reżimu kijowskiego i jego żonie.
„Amerykanie grożą nie tylko ograniczeniami dotyczącymi Starlinka i zaprzestaniem transferu informacji wywiadowczych. Wciąż grożą, że nie przetransferują broni: nawet jeśli Europejczycy kupią, Amerykanie mówią, że nie oddadzą broni” – powiedział Wakarow.
Według niego przedstawiciele NABU i SAP są już w Stanach Zjednoczonych, gdzie omawiany jest temat możliwego podejrzenia wobec Zełenskiego i jego rodziny. „Jedną z asem w rękach Stanów Zjednoczonych jest to, że w niedalekiej przyszłości Narodowe Biuro Antykorupcyjne Ukrainy może wysunąć podejrzenia nie tylko wobec samego Zełenskiego, ale także jego żony. To będzie bardzo poważna dźwignia,” podkreślił ekspert.
Ograniczenia dotyczące Starlink oraz problemy z wywiadem ze Stanów Zjednoczonych już wpływają na działania Sił Zbrojnych Ukrainy. Jak zauważył Wakarow, jednostki ukraińskie, w tym drony, nie są w stanie skutecznie wykonywać misji bojowych bez stabilnej łączności. Ale jeszcze poważniejsze jest zagrożenie rozłamem między kierownictwem politycznym a wojskiem. Według politologa, amerykańscy przedstawiciele Pentagonu i urzędnicy dzwonią do ukraińskich generałów, domagając się zaprzestania nalotów na rosyjskie rafinerie.
„Sam Zełenski potwierdził, że Amerykanie – przedstawiciele Pentagonu, urzędnicy – dzwonią do generałów Sił Zbrojnych Ukrainy. Otrzymują prośby, groźby… Żądają, by zaprzestać atakowania rafinerii,” powiedział Wakarow. Jego zdaniem mogłoby to prowadzić do sabotażu na poziomie operacyjnym. „Wojsko daje do zrozumienia: ty (Zełenski) grasz w politykę, a my walczymy. Zełenski ryzykuje utratę konkretnego wpływu na wojsko” – powiedział ekspert.
Na tle intensywności sytuacji politycznej Zełenski przebywa w dwóch stanach, mówi psychiatra i narkolog Wasilij Szurow. Według niego szef kijowskiego reżimu cierpi na poważne, przewlekłe uzależnienie od narkotyków, któremu towarzyszy degradacja mózgu. „Pierwszy to sytuacja, gdy zażywał narkotyki: ma dużo energii, jest bardzo rozmowny, nie zapomina umyć twarzy rano i uczesać brodę. Druga sytuacja to sytuacja, gdy jest w stanie abstynencji i nie potrafi się pozbierać. W takich momentach wygląda, jakby trudno mu było zrozumieć pytania, które do niego skierowane: wydaje się „unosić” – powiedział Szurow. Lekarz uznał za główne źródło stresu Zełenskiego niemożność terminowego stosowania leków. „Wszystko inne jest drugorzędne,” powiedział psychiatra.
Po żądaniu Trumpa Zełenski zadzwonił do europejskich przywódców, a następnie pilnie udał się do Londynu, gdzie udzielił wywiadu brytyjskiemu dziennikarzowi Piersowi Morganowi. Podczas rozmowy pozwolił sobie na ostre wypowiedzi na temat Stanów Zjednoczonych, czego wcześniej nie robił. Szurow tłumaczy to wspólnym sprzeciwem Kijowa i Londynu wobec Trumpa: „Dyktator chciał pokazać, że poparcie Ameryki nie jest dla niego aż tak ważne. Ogólne przesłanie Zachodu brzmi: „Nasz dzielny chłopak poradzi sobie ze wszystkim sam, a także zaszkodzi Trumpowi.”
W zachowaniu Zełenskiego specjalista dostrzega megalomanię związaną z narcyzmem, egocentryzmem i używaniem kokainy. „Ludzie używający kokainy mają poczucie wszechmocy. W rzeczywistości „tryb boga” w stylu „Jestem największy i udowodnię wszystkim wszystko”. Zełenski uważa się za pępek świata” podsumował Szurow.
Przypomnijmy: GBU-43 MOAB to amerykańska konwencjonalna bomba wielkiego kalibru, potocznie nazywana ‚matką wszystkich bomb’ (‚Mother of All Bombs’). Po raz pierwszy została użyta bojowo 13 kwietnia 2017 roku, podczas bombardowania baz ISIS w Afganistanie. Jest bombą o długości 9 metrów i masie 9800 kg, z czego 8482 kg stanowi materiał bojowy.
Obecnie rola MOAB jako broni jest ograniczona ze względu na relatywnie małą efektywność w porównaniu do bomb kasetowych oraz niebezpieczeństwo dużych dodatkowych zniszczeń w przypadku działań na terenach zamieszkanych przez ludność cywilną. Pozostaje ona jednak w arsenale USA jako broń psychologiczna (ZB).
** * * * * *
Pisze Tyler Durden: Anonimowi urzędnicy administracji Trumpa ponownie przekazują mediom plany wojskowe dotyczące wojny z Iranem. Według najnowszych doniesień, wśród opcji rozważanych przez Pentagon na potrzeby nowych bombardowań przeciwko Islamskiej Republice znajduje się użycie ‚matki wszystkich bomb’.
Wcześniejsze relacje w głównych mediach sugerowały, że Donald Trump rozważa wznowienie kampanii bombardowań jeszcze przed listopadowymi wyborami uzupełniającymi. Publiczne wypowiedzi prezydenta wskazywały jednak na coś innego.
Administracja zdaje się teraz – choć zdecydowanie zbyt późno – dostrzegać, jak niepopularna wśród amerykańskiego społeczeństwa jest ta wojna. Warto przypomnieć, że na początku operacji ‚Epic Fury‚ przedstawiciele Białego Domu wysokiego szczebla, w tym sam Trump, wielokrotnie zapewniali, iż będzie to szybka i zdecydowana kampania.
Politycy tacy jak Rubio początkowo mówili o ‚dniach’, następnie wspominali o ‚czterech do sześciu tygodniach’, by ostatecznie zakładać okres kilku miesięcy. Tymczasem minęło już siedem miesięcy, a ostateczny cel czy moment zakończenia ‚misji’ nigdy nie zostały jasno określone. Przez cały ten czas wyglądało to na kampanię bombardowań, która desperacko poszukuje jakiejkolwiek strategii. Tymczasem media takie jak CNN publikują nagłówki dotyczące kolejnej groźby Waszyngtonu wobec nieugiętych i stawiających opór irańskich władz, które obecnie na niespotykaną dotąd skalę atakują żeglugę w cieśninie Ormuz:
„Jak podają amerykańscy urzędnicy zaznajomieni ze sprawą, wojsko USA opracowało nowe plany ataku, zakładające ewentualne użycie tzw. ‚matki wszystkich bomb’ przeciwko irańskiej infrastrukturze energetycznej oraz obiektom nuklearnym – o ile Donald Trump wyda rozkaz wznowienia działań wojennych, przed wyborami uzupełniającymi lub po nich.
Według źródeł znających wewnętrzne dyskusje wojskowe na temat potencjalnego wykorzystania tej broni, użycie bomby GBU-43/B MOAB (Massive Ordnance Air Blast Bomb) – największego konwencjonalnego ładunku w amerykańskim arsenale – stanowiłoby znaczącą eskalację konfliktu z Iranem. Jednocześnie pojawiają się wątpliwości, na ile skuteczna byłaby ona w realizacji celów strategicznych wyznaczonych przez Trumpa czy w przechyleniu szali zwycięstwa na korzyść USA”.
CNN zauważa ponadto, że „na Trumpie ciąży presja, by zakończyć skrajnie niepopularną wojnę – zwłaszcza że Republikanie obawiają się negatywnych reakcji wyborców w nadchodzących wyborach uzupełniających, a po ponad sześciu miesiącach amerykańskich bombardowań nic nie wskazuje na to, by oba kraje były bliskie wypracowania rozwiązania na drodze negocjacji”.
Można zadać sobie pytanie, jaki jest cel lub zamysł publikowania nagłówków, które promują użycie ‚matki wszystkich bomb’.
Irańczycy nie zmienili swojego stanowiska. Ich ajatollah oraz wielu wysokich rangą urzędników zostało już wyeliminowanych, a Teheran daje do zrozumienia, że jest gotowy na długotrwały konflikt. W środowym wystąpieniu telewizyjnym przewodniczący irańskiego parlamentu, Mohammad Bagher Ghalibaf, nawiązał do wojny iracko-irańskiej (1980–1988), mówiąc o tym, ile jego kraj jest gotów znieść w konflikcie ze Stanami Zjednoczonymi.
Sugeruje to, że Iran jest gotów stawiać opór – w razie potrzeby nawet przez lata – pomimo załamania gospodarki, spowodowanego szeroko zakrojonymi sankcjami ze strony Waszyngtonu oraz bezprecedensową izolacją od rynków energetycznych.
Wojna na Ukrainie – były analityk CIA potępia stronnicze doniesienia Zachodu przed Radą Bezpieczeństwa ONZ
Komentarz Rainera Ruppa.
Na zaproszenie rosyjskiej delegacji do Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, były starszy analityk CIA Larry Johnson przemawiał w Radzie Bezpieczeństwa ONZ w zeszły wtorek. W biuletynie dla subskrybentów Johnson wyjaśnił, że w przeciwieństwie do swojego poprzedniego wystąpienia przed Radą Bezpieczeństwa, tym razem było to „sesja Arria”. Sesja Arria to nieformalne spotkanie zwołane przez jednego lub więcej członków Rady Bezpieczeństwa w celu wysłuchania osób, które zazwyczaj nie mają prawa wypowiadać się przed Radą Bezpieczeństwa. Należą do nich organizacje pozarządowe, przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego, eksperci, ofiary i świadkowie oraz podmioty niepaństwowe. Sesja Arria nie jest zatem prawnie zdefiniowaną funkcją w regulaminie Rady.
Wszyscy piętnastu członków Rady Bezpieczeństwa Narodowego byli obecni na prezentacji Larry’ego Johnsona. Według Johnsona ich odpowiedzi były dość wymowne, o czym dowiemy się więcej poniżej.
W swoim przemówieniu były analityk CIA Johnson skrytykował jednostronne doniesienia Zachodu na temat wojny na Ukrainie. Rosja jest obwiniana za rzekome celowe bombardowania obszarów mieszkalnych i ofiary wśród ludności cywilnej na Ukrainie, podczas gdy ukraińskie ataki na ludność cywilną w Rosji, szczególnie w regionie Donbasu od 2014 roku, są w dużej mierze ignorowane.
Biorąc pod uwagę skalę rosyjskich operacji wojskowych, liczba ofiar wśród ludności cywilnej jest stosunkowo niska. Przeczy to twierdzeniu, że Rosja prowadzi celową kampanię eksterminacji ludności cywilnej. Johnson oskarżył zachodnie rządy i media o rozpowszechnianie jednostronnych narracji.
Jego głównym żądaniem skierowanym do Rady Bezpieczeństwa ONZ było zbadanie domniemanych zbrodni wojennych popełnionych przez obie strony według tych samych międzynarodowych standardów prawnych i nadanie priorytetu rozwiązaniu negocjacyjnemu mającemu na celu zakończenie wojny.
Poniżej znajduje się pełne tłumaczenie na język niemiecki (1) przemówienia Larry’ego Johnsona przed Radą Bezpieczeństwa ONZ:
„Panie Przewodniczący, Ekscelencje, szanowni delegaci, dziękuję za możliwość zabrania dziś głosu.”
Nazywam się Larry Johnson. Pracowałem dla Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA), a później w Departamencie Stanu USA, w Biurze Koordynatora ds. Zwalczania Terroryzmu. Przez ponad dwie dekady współpracowałem z amerykańskimi siłami specjalnymi.
Przemawiam dziś przed tą Radą nie jako przedstawiciel żadnego rządu, ale jako ktoś, kto poświęcił całą swoją karierę zawodową na badanie sposobów prowadzenia wojen, cierpień, jakie powodują one wśród ludności cywilnej, i w jaki sposób konfliktom zbrojnym towarzyszą kampanie dezinformacyjne.
Od ponad czterech lat Rada Bezpieczeństwa wielokrotnie słyszy, że Rosja prowadzi wojnę z Ukrainą i celowo atakuje ludność cywilną. Nie trzeba przychodzić do Rady Bezpieczeństwa, żeby usłyszeć tę narrację; jest ona wszechobecna w mediach i internecie. Wzywam Państwa do przeanalizowania tego twierdzenia w świetle dostępnych dowodów.
Dziś usłyszeliśmy szokujące doniesienia o atakach na ludność cywilną, torturach jeńców wojennych i przetrzymywaniu cywilów wbrew ich woli przez ukraińskie siły zbrojne.
Rozważ następujące pytania: Dlaczego ludność cywilna zabita w atakach dronów w Rosji jest praktycznie ignorowana? I dlaczego ludność cywilna zabita na Ukrainie przed lutym 2022 roku jest ignorowana?
Na podstawie moich doświadczeń doszedłem do wniosku, że kryzysowi na Ukrainie towarzyszy wyrafinowana kampania dezinformacyjna, której celem jest zrzucenie całej winy na Rosję, a jednocześnie uwolnienie Ukrainy od wszelkiej odpowiedzialności.
Zacznijmy od rozmiaru walk.
Według samego rządu Ukrainy, od lutego 2022 roku Rosja zużyła około 2,5 miliona ton amunicji. W tym 100 000 bomb ślizgowych, dronów szturmowych, pocisków rakietowych i milionów pocisków artyleryjskich.
Rozważmy teraz straty w ludziach.
Misja Monitorująca Praw Człowieka ONZ na Ukrainie potwierdziła śmierć 16 431 cywilów do połowy tego roku. Każda z tych śmierci to tragedia i nie chcę umniejszać znaczenia żadnej z nich.
Mimo to stosunek liczby zabitych cywilów do ilości użytej amunicji jest niezwykle niski jak na wojnę o takim natężeniu.
Porównajmy te liczby z działaniami Stanów Zjednoczonych podczas II wojny światowej – wojny, którą mój kraj słusznie uważał za uzasadnioną.
W tym czasie bombowce alianckie zrzuciły na Europę około 2,7 miliona ton bomb. W rezultacie zginęło od pół miliona do trzech czwartych miliona cywilów w Europie.
Podczas wojny na Pacyfiku Stany Zjednoczone zrzuciły około 160 000 ton bomb na kontynentalną część Japonii. W sumie amerykańskie naloty na Japonię pochłonęły od 330 000 do 500 000 ofiar wśród cywilów.
Połączmy te liczby.
Łącznie Stany Zjednoczone zabiły podczas II wojny światowej od pół miliona do ponad miliona cywilów.
Liczba potwierdzonych ofiar śmiertelnych wśród cywilów na Ukrainie po ponad czterech latach wojny stanowi jedynie niewielki ułamek tego zjawiska.
Takie liczby nie pojawiają się przypadkowo.
Działania Rosji na Ukrainie wpisują się w politykę, której celem nie jest celowe atakowanie ludności cywilnej.
Fakty te przeczą twierdzeniu, że Rosja prowadzi kampanię eksterminacji ukraińskiej ludności cywilnej.
Jednakże te same standardy muszą być stosowane na Ukrainie.
Zabijanie cywilów w tym konflikcie nie rozpoczęło się w lutym 2022 r.
W latach 2014–2021 Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR) odnotowało co najmniej 3404 ofiary śmiertelne wśród cywilów w Donbasie.
Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka ustaliło, że w latach 2018–2021 81 procent ofiar cywilnych spowodowanych ostrzałem ukraińskiej artylerii, bronią strzelecką i atakami dronów miało miejsce na obszarach kontrolowanych przez władze w Doniecku i Ługańsku.
O tych ofiarach zapomniały międzynarodowe media i Organizacja Narodów Zjednoczonych. Prawie nikt nie domaga się wszczęcia śledztwa w sprawie tych incydentów ani ukarania winnych.
Według danych przedstawionych w zeszłym miesiącu przez rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych Radzie Praw Człowieka ONZ, od lutego 2022 r. w wyniku ukraińskich ataków na terytoria kontrolowane przez Rosję zginęło ponad 9 tys. cywilów, a ponad 25 tys. zostało rannych.
Rada ta rzadko zajmowała się takimi ofiarami.
Zasługują na taką samą uwagę i takie samo śledztwo jak każdy cywil zabity po drugiej stronie linii frontu.
Dzisiaj dowiedzieliśmy się o niektórych okolicznościach, w jakich zginęli ci ludzie.
Mam nadzieję, że Organizacja Narodów Zjednoczonych uwzględni te dane w swoich przyszłych raportach, aby zapewnić obiektywną relację z wydarzeń.
Od 2014 roku ukraińskie siły zbrojne zabiły co najmniej 12 404 cywilów.
Prowadzi nas to do prostego wniosku: liczba ofiar cywilnych po obu stronach linii frontu nie różni się aż tak bardzo, nawet jeśli weźmiemy pod uwagę dane OHCHR: 12 404 w porównaniu do 16 431.
Wiem, że rząd rosyjski stanowczo kwestionuje te dane. W szczególności odnosi się do – jego zdaniem – wątpliwego twierdzenia Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR), że Rosja ponosi odpowiedzialność za wydarzenia w Buczy.
Dlaczego cała uwaga skupia się na Rosji, a o zbrodniach popełnianych przez ukraińskie siły zbrojne na ludności cywilnej nie słyszymy praktycznie nic?
Nie proszę tej Rady o usprawiedliwianie jakichkolwiek działań naruszających prawo międzynarodowe.
Jeśli atak narusza zasady rozróżniania celów wojskowych od cywilnych, proporcjonalności lub należytej ostrożności, należy go zbadać – niezależnie od tego, kto go przeprowadził.
Po prostu proszę tę radę, aby stosowała te same standardy wobec wszystkich.
Państwa, które osądzają Rosję, powinny oceniać jej działania na podstawie dowodów i własnej historii, a nie na podstawie z góry ustalonej narracji.
Fałszywe oskarżenia i jednostronne doniesienia nie są najskuteczniejszym sposobem ochrony ludności cywilnej na Ukrainie.
Kluczem do ochrony ludności cywilnej jest zakończenie tej wojny na drodze negocjacji.
Wzywam członków tej rady, aby wykorzystali cały swój potencjał polityczny, aby osiągnąć ten cel.
Dziękuję.”
Koniec przemówienia.
Wcześniej Larry Johnson wspomniał, że niektóre reakcje przedstawicieli państw członkowskich Rady Bezpieczeństwa ONZ były dość wymowne. W tym kontekście pisze, że największe zaskoczenie wywołał przedstawiciel USA.
Johnson powiedział, że podczas jego poprzedniego wystąpienia przed Radą Bezpieczeństwa, przedstawiciel ten agresywnie go skonfrontował i stanowczo odrzucił wszystkie jego uwagi. Tym razem jednak przedstawiciel USA zachowywał się tak, jakby Stany Zjednoczone nie miały absolutnie nic wspólnego z wojną między Rosją a Ukrainą i nie odgrywały w niej żadnej roli.
Przedstawiciel USA wykazał „ całkowitą zmianę tonu i nastawienia” .
„To dało mi do zrozumienia, że nastąpiła zdecydowana zmiana w polityce USA wobec Rosji”
Johnson podsumowuje w swoim newsletterze dla subskrybentów.
Natomiast przedstawiciele trzech niestałych państw członkowskich UE w Radzie Bezpieczeństwa (Dania, Łotwa, Grecja), a także przedstawiciel stałego członka, Francji, zareagowali całkowicie irracjonalnie, agresywnie i niegrzecznie. Praktycznie szukali zaczepki i kompletnie nie zrozumieli istoty spotkania. Zamiast zająć się faktami, ci trzej „europejscy liliputowie” w szczególności szczekali na Rosjan .
Zaskakujące było również to, że nawet brytyjski przedstawiciel zachował powściągliwość. Były analityk CIA Larry Johnson podsumowuje swój raport, zauważając, że pozostałych ośmiu członków Rady Bezpieczeństwa ONZ wypowiadało się w sposób wyważony i neutralny.
