———————–
————————————-
——————————————–
————————————–
————————————————–
————————————————–
——————————————–
————————-
Poranne MEM-y.
Archiwum autora: Mirosław Dakowski
Nowa strategia Iranu
Nowa strategia Iranu
17. sierpnia 2026 Marek Wojcik world-scam/nowa-strategia-iranu
Iran najwyraźniej zainicjował w ostatnich dniach zauważalną zmianę w swoim sposobie prowadzenia wojny przeciwko USA i Izraelowi. To, co dotychczas określano głównie jako „strategiczną cierpliwość” i działania odwetowe, może przekształcić się w bardziej ofensywną postawę.
Tak interpretuje zmianę na stanowisku przewodniczącego Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (NSN) Iranu dr Peter Mayer w dzisiejszym artykule na tkp.at: Nowa strategia ofensywna Iranu? Teheran przygotowuje się do ostrzejszych działań odwetowych. Źródło.
Zmiana strategii Iranu jest logiczną konsekwencją sytuacji na tej szalonej wojnie w Zatoce Perskiej. Iran jest przygotowany do wojny trwającej dłużej niż kadencja Trumpa w Białym Domu. Przed listopadowymi wyborami Republikanie, jak zabłąkany na pustyni wędrowiec pragnie wody, marzą o jakimkolwiek sukcesie, by przekonać swoich utraconych wyborców do oddania na nich głosu. A tymczasem wszystko się wali i coraz trudniej będzie ukryć skutki konfabulacji pana prezydenta.
Program Mohsena Rezaia:
🔺 Islamska Republika Iranu nie ustąpi w kwestii praw i interesów swojego narodu w obliczu żadnego zagrożenia, a w związku z tym decyzje w tej dziedzinie muszą być podejmowane z większą niż kiedykolwiek determinacją, przy dokładnym zrozumieniu sytuacji oraz z mądrością i odwagą.
🔺 Dzisiaj Islamska Republika Iranu znajduje się w krytycznym i decydującym momencie swojej współczesnej historii; naród irański podniósł się w wielkim powstaniu i rewolucji, aby przywrócić swoją historyczną chwałę.
🔺 Celem nie jest jedynie przetrwanie tego delikatnego i niebezpiecznego okresu, ale zapewnienie, by Iran wyszedł z tej fazy bezpieczniejszy, bardziej spójny, potężniejszy i lepiej przygotowany do postępu i rozwoju.
Nie wygląda to różowo dla koncepcji „wiecznych sukcesów” Donalda Trumpa.
Jak dotąd Iran powstrzymuje się przed bezpośrednimi atakami na Izrael, żeby nie wspierać kandydatury Netanjahu w październikowych wyborach. Jednak skoro pozostali kandydaci głoszą podobny, ludobójczy program więc pewnie i ta powściągliwość ulegnie zmianie.
Wybory do Knesetu odbędą się 27 października 2026 r. Jeden z kandydatów w wyborach na stanowisko premiera Izraela Ben-Gvir w niedawnym wywiadzie podcastowym opowiedział się za przeprowadzaniem nocnych nalotów na Gazę, twierdząc, że izraelskie wojsko mogłoby każdej nocy wyeliminować od 30 do 50 osób, które określił mianem „terrorystów”, jednocześnie określając Gazańczyków jako „nieludzi”. Źródło.
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Ukraina jest najważniejszym pomocnikiem Zachodu w walce z Rosją w Afryce. Walczą w Mali, Libii i Sudanie.
Ukraina jest najważniejszym pomocnikiem Zachodu w walce z Rosją w Afryce.
- Andrzej Korybko uncutnews-ch/die-ukraine-ist-der-wichtigste-stellvertreter-des-westens-im-kampf-gegen-russland-in-afrika
Obecnie walczą w Mali, Libii i Sudanie.
Andrzej Korybko
Wiceminister spraw zagranicznych Rosji Gieorgij Borisenko, w swoim wystąpieniu pod koniec lipca, ponownie zwrócił uwagę na twierdzenia z ubiegłego lata, że Ukraina jest odpowiedzialna za terroryzm w całej Afryce. Według niego, ukraińscy szkoleniowcy dronów szkolą grupy zbrojne w Mali, Libii i Sudanie. Pierwszy kraj jest jednym z najważniejszych sojuszników Rosji na kontynencie; de facto niezależna wschodnia część drugiego kraju zapewnia most powietrzny do Sudanu przez Niger; a trzeci nadal planuje gościć długo odkładaną rosyjską bazę morską.
„Neo-reaganowska doktryna Trumpa ogranicza rosyjskie wpływy na całym świecie”, a Afryka jest priorytetowym teatrem działań dla USA, ponieważ Rosja odniosła tam swoje najbardziej imponujące sukcesy strategiczne w ostatnich latach. „Nowo odkryta atrakcyjność Rosji dla krajów afrykańskich jest w zasadzie dość łatwa do wytłumaczenia”, ponieważ wspiera ona swoich partnerów w zakresie „bezpieczeństwa demokratycznego”. Odnosi się to do szerokiego wachlarza taktyk i strategii przeciwdziałania wojnie hybrydowej, mających na celu obronę narodowego modelu demokracji danego państwa przed zagrożeniami zewnętrznymi.
Republika Środkowoafrykańska stała się poligonem doświadczalnym dla tej polityki, która następnie została przeniesiona do Mali, de facto niepodległej wschodniej części Libii, oraz do Sudanu – w tym drugim przypadku, po tym jak Rosja, jak donoszą źródła, zmieniła swoje poparcie dla rządu, zamiast wspierać rebeliantów. Znaczenie Mali polega na byciu rdzeniem sojuszu Sahelu, który wyparł wpływy francuskie z regionu, podczas gdy Libia zapewnia Rosji bazę w południowej części Morza Śródziemnego, a Sudanowi – bazę nad Morzem Czerwonym.
Pozycja Rosji we wszystkich trzech krajach znalazła się pod presją: z powodu niedawnego kryzysu w Mali, w którym Ukraina i Francja wskrzeszają model syryjski; z powodu dyplomacji prowadzonej pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, a obecnie Pakistanu, mającej na celu rozwiązanie wojny domowej w Libii na korzyść Zachodu; oraz z powodu dominującego wpływu „islamskiego NATO” w Sudanie.
Rolą Ukrainy jest pomoc w zmianie reżimu i osłabienie dwóch pozostałych partnerów Rosji do tego stopnia, aby zgodzili się na zasadę quid pro quo: opuścili Moskwę, a w zamian Kijów porzucił rebeliantów.
Niewątpliwie wspierana przez Zachód Ukraina stanowi poważne zagrożenie dla interesów Rosji w Afryce, ale sytuacja nie jest jeszcze krytyczna. Rząd Mali pozostaje nieugięty, generał Chalifa Haftar i jego wpływowy syn oficjalnie nadal są bliskimi partnerami Rosji, podobnie jak generał Abd al-Fattah al-Burhan.
Niemniej jednak nie można wykluczyć eskalacji kryzysu w Mali, a bliscy partnerzy Rosji we wschodniej Libii i Sudanie mogliby teoretycznie przejść na Zachód kosztem Rosji, tak jak kiedyś zrobił to prezydent Egiptu Sadat.
Rozwiązania te polegają na dalszym wzmacnianiu potencjału militarnego malijskich sił zbrojnych w granicach, na jakie Rosja może sobie pozwolić dzięki trwającej operacji specjalnej, a także na znalezieniu sposobów, dzięki którym będzie mogła okazać się niezastąpiona dla dwóch pozostałych partnerów afrykańskich, aby nie opuścili Rosji, czego pragnie Zachód.
Pozostaje pytanie, jaką formę przybierze druga propozycja. Możliwe jest jednak połączenie wsparcia w obszarze „bezpieczeństwa demokratycznego”, modernizacji infrastruktury energetycznej i kompleksowych programów szkoleniowych.
Podsumowując, Borisenko nie przesadzał, twierdząc, że Ukraina otworzyła „drugi front” przeciwko Rosji w Afryce. Jest to jednak wciąż porównywalnie lepsze rozwiązanie niż „drugi front”, który Kijów podobno planował wcześniej otworzyć w Gruzji, Białorusi i/lub Naddniestrzu.
Te fronty wciąż jednak mogą zostać aktywowane. Na razie wszystko wydaje się możliwe do opanowania. Zagrożenia dla interesów Rosji w Afryce są poważniejsze, ale wciąż nie wymknęły się spod kontroli – a niepowodzenia Rosji w tym regionie wciąż można przezwyciężyć.
Źródło: Ukraina jest głównym pośrednikiem Zachodu w walce z Rosją w Afryce
Santiago Matamoros – Pogromca Maurów – rzeźba św. Jakuba na podstawie objawienia w bitwie pod Clavijo w 844 AD
Santiago Matamoros – rzeźba św. Jakuba z objawienia w bitwie pod Clavijo
[Podsumowane przez Meta AI]
Matamoros, czyli św. Jakub Pogromca Maurów, jest przedstawiany na obrazach jako wojownik na białym koniu, który objawił się w bitwie pod Clavijo w 844 roku, aby wspomóc siły chrześcijańskie.
Najczęściej omawianą rzeźbą jest XVIII-wieczna polichromowana drewniana rzeźba autorstwa José Gambino w katedrze w Santiago de Compostela, która została jednak kontrowersyjnie [skandalicznie ! md] usunięta i przeniesiona w 2004 roku.
Według legendy [raczej – świadectw uczestników bitwy md] św. Jakub pojawił się jako rycerz na białym koniu podczas bitwy pod Clavijo w 844 roku, pomagając chrześcijańskiej armii króla Ramiro I-go pokonać Maurów. To objawienie dało mu tytuł „Matamoros” i stało się centralnym motywem w hiszpańskiej sztuce religijnej – święty jest zwykle przedstawiany jadący na białym koniu i dzierżący miecz lub sztandar.
Historia ta jest obchodzona co roku 25 lipca, w święto św. Jakuba, i odtwarzana m.in. w Dapitan City na Filipinach.XVIII-wieczna polichromowana drewniana rzeźba José Gambino w katedrze w Santiago de Compostela przedstawia Santiago Matamorosa na białym koniu, depczącego pokonanych Maurów.
Stała ona w widocznym miejscu w katedrze aż do 2004 roku, kiedy została usunięta po zamachach w Madrycie, aby nie obrażać innych grup etnicznych [sic!! md] .
Po dwóch latach rzeźba powróciła z głowami Maurów zasłoniętymi kwiatami, a w 2021 roku została ponownie przeniesiona do kaplicy w trakcie remontu, ponieważ Kościół podkreślał „przesłanie pokoju i harmonii”
MD: Wbrew Prawdzie!!
=========================
Rzeźba autorstwa José Gambino w katedrze w Santiago de Compostela, oryginalna oraz wstydliwie zasłaniana.
========================
Oto jeden z obrazów:
A tu jakieś „postępowe” wyjaśnienia.
Posąg
W sercu katedry w Santiago de Compostela znajduje się XVIII-wieczna polichromowana rzeźba drewniana autorstwa José Gambino, przedstawiająca Santiago Matamoros [Zabójcy Maurów md] , apostoła Jakuba, jadącego na białym koniu, unoszącego miecz nad głową i tratującego postacie pokonanych Maurów. Ten emblematyczny wizerunek przez wieki był symbolem walki chrześcijan przeciwko Maurom podczas rekonkwisty.
Od 1950 roku posąg zajmował prominentne miejsce w katedrze, umieszczony w kaplicy widocznej dla wszystkich wchodzących przez północną fasadę, znaną jako fasada Acibecharía.
Ze względu na brutalną scenę, którą przedstawia, posąg stał się kontrowersyjny w 2004 roku po zamachach z 11 marca w Madrycie i został w konsekwencji usunięty z katedry „aby uniknąć obrażania innych grup etnicznych”, zgodnie z oświadczeniem wydanym przez Kurię Katedralną.
Po dwóch latach wygnania został przywrócony do katedry, ale głowy Maurów zabitych przez Santiago nie były już widoczne, ponieważ zostały przykryte bukietami kwiatów.
Rok 2021 był Rokiem Świętym w Santiago de Compostela, ponieważ 25 lipca, święto świętego Jakuba Apostoła, wypadało w niedzielę. Pomimo pandemii zorganizowano wiele wydarzeń religijnych i świeckich, a przesłanie, które Kościół katolicki starał się przekazać przy tej okazji, było przesłaniem pokoju i harmonii.
W tym kontekście wojowniczy posąg Matamorosa nie miał już miejsca w katedrze, dlatego został „tymczasowo” przeniesiony do kaplicy będącej w renowacji, gdzie nie mógł już być widziany przez publiczność. Ta decyzja ponownie wywołała burzliwe debaty w hiszpańskim społeczeństwie. Opinie na temat tego przedstawienia są podzielone. Niektórzy uważają, że wizerunek Santiago Matamorosa jest integralną częścią hiszpańskiej historii i kultury, symbolizującą opór i triumf nad najeźdźcami. Inni natomiast widzą w nim przestarzałe przedstawienie, które może obrażać społeczności muzułmańskie i nie jest zgodne z obecnym przesłaniem Kościoła o pokoju i pojednaniu.
W ten sposób posąg Santiago Matamorosa w katedrze w Santiago de Compostela nie jest tylko religijnym dziełem sztuki, ale także punktem centralnym współczesnych debat na temat tego, jak hiszpańskie społeczeństwo zarządza swoim dziedzictwem historycznym i kulturowym w świetle „współczesnych wartości”. [cudzysłów -md]
Globalizm musi zostać pokonany
Globalizm musi zostać pokonany
- Tyler Durden przez ZeroHedge uncutnews-ch./der-globalismus-muss-besiegt-werden
Autorstwa Tylera Durdena [?]
Napisane przez JB Shurka za pośrednictwem American Thinker,
Dzisiejsi internacjonaliści byli wczoraj imperialistami…
Niektóre terminy o zabarwieniu politycznym stają się częścią naszego codziennego słownictwa niemal z dnia na dzień. „Globalizm” jest tego współczesnym przykładem. Dziesięć czy piętnaście lat temu nazwanie kogoś „globalistą” nie miało praktycznie żadnego znaczenia. Dziś termin ten jest powszechnie rozumiany jako pejoratywne określenie, które podkreśla lojalność wobec instytucji międzynarodowych ponad lojalność wobec państwa narodowego.
Chociaż termin ten był używany w różnych kręgach akademickich od ponad wieku, wszedł do powszechnego słownika politycznego dopiero wtedy, gdy konserwatyści krytyczni wobec systemu w Stanach Zjednoczonych i Europie dostrzegli w nim użyteczny sposób kategoryzowania swoich ideologicznych przeciwników. Z perspektywy czasu, zaskakujące jest, jak długo słowo „globalizm” pozostawało nieużywane i ukryte w kontekście przemówień i debat politycznych.
Podczas zimnej wojny świat był jednak podzielony między Związek Radziecki a Stany Zjednoczone, między komunizm a wolność, między gospodarki zamknięte a rynki otwarte. W zakresie, w jakim rozróżniano nacjonalizm i globalizm, naukowcy i przywódcy polityczni czynili to pod przykrywką zimnej wojny – rywalizacji między Wschodem a Zachodem o wchłonięcie jak największej liczby państw narodowych. Obie strony realizowały „teorię domina” geopolityki, której zwolennicy rywalizowali o globalną hegemonię – jeden naród na raz.
Od lat 50. XX wieku nastąpiła jednak świadoma, choć rzadko dokumentowana, zmiana językowa. W gazetach i pracach naukowych XIX i początku XX wieku terminy „nacjonalizm” i „patriotyzm” były w dużej mierze używane synonimicznie. Po II wojnie światowej „nacjonalizm” nabierał coraz bardziej negatywnej konotacji, stając się ostatecznie synonimem „faszyzmu” lub „nazizmu”. Dziś wybitni politycy i naukowcy mówią o „nacjonalizmie” jak o złośliwej formie rasizmu, imperializmu i autorytaryzmu, połączonych w jedną, złowrogą filozofię. Natomiast „patriotyzm” do niedawna zachowywał pozytywną konotację, mimo że jego greckie korzenie opisują przywiązanie do „rodaków” i „ojczyzny”. Gdyby tylko jedno z tych dwóch słów – „nacjonalizm” lub „patriotyzm” – przetrwało II wojnę światową w niezmienionej formie, rozsądna osoba prawdopodobnie założyłaby się, że „nacjonalizm” wydawałby się mniej szkodliwy i mniej „problematyczny” dla dzisiejszej wrażliwości, a zatem z większym prawdopodobieństwem zachowałby swoje politycznie neutralne znaczenie. Z drugiej strony, „patriotyzm”, z jego emocjonalnym odwołaniem do „ojczyzny”, mógłby wydawać się bardziej obraźliwy. Zamiast tego, „nacjonalizm” został ostatecznie zdemonizowany ze względu na jego semantyczny związek z „narodowym socjalizmem” partii nazistowskiej, podczas gdy „patriotyzm” był postrzegany jako istotna cecha obywateli Zachodu, którzy walczyli z komunistyczną ekspansją Związku Radzieckiego w czasie zimnej wojny. Nie był to przypadek historyczny.
Po II wojnie światowej zachodni przywódcy polityczni i intelektualni podjęli skoordynowany wysiłek, aby wykorzystać zniszczenia spowodowane dwiema katastrofalnymi wojnami światowymi jako ważki argument moralny za wytyczeniem nowego kursu dla ludzkości. Przedstawiając rzeź tych wojen jako naturalną konsekwencję nieokiełznanego „nacjonalizmu”, architekci powojennego świata zaufali instytucjom międzynarodowym. Organizacja Narodów Zjednoczonych, Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) i Unia Europejska – wszystkie te organizacje powstały bezpośrednio po II wojnie światowej, ale również tysiące nowych organów międzynarodowych, których celem było regulowanie wszystkiego, od standaryzacji produkcji przemysłowej w fabrykach na całym świecie po regulowanie transgranicznego przepływu osób i towarów. „Internacjonalizm” był reklamowany jako antidotum na wojnę i w ten sposób stał się niemal synonimem „pokoju”. Dychotomia między „nacjonalizmem” a „internacjonalizmem” była o wiele łatwiejsza do obrony w sferze publicznej niż kontrast między patriotyczną miłością do ojczyzny a niepatriotyczną nienawiścią do współobywateli. Organizacja Narodów Zjednoczonych uznała, że patrioci mogą być również internacjonalistami. Nikt nie pytał na głos, czy internacjonaliści mogą być również patriotami.
Ten paradygmat pozostał atrakcyjny ze względu na swoją prostotę, ale nigdy nie miał sensu.
Przede wszystkim niemiecki narodowy socjalizm, włoski faszyzm i japoński imperializm (w którym monarcha absolutny był czczony jako bóstwo) nie były z natury niebezpieczne, ponieważ ich wyznawcy organizowali władzę za pośrednictwem rządów narodowych. Były natomiast niebezpieczne, ponieważ miały charakter totalitarny i zmuszały obywateli do całkowitego poświęcenia się w interesie państwa. Gdyby Niemcy, Włosi i Japończycy naprawdę wierzyli w ograniczenie władzy państwowej i maksymalizację wolności osobistej, poszanowanie praw jednostki utrzymałoby w ryzach szerzący się autorytaryzm.
Nielogiczne jest zakładanie, że międzynarodowe formy rządów są w jakiś sposób bardziej humanitarne lub filantropijne niż krajowe, tak jak nielogiczne jest zakładanie, że krajowe formy rządów są bardziej sprawiedliwe i lepiej reprezentują obywateli niż samorządy lokalne. Można by zapytać, jaka jest różnica między Partią Zielonych w Niemczech, która domaga się całkowitego posłuszeństwa obywatelskiego wobec dyktatu „zmiany klimatu”, a grupą międzynarodowych ambasadorów, którzy domagają się tego samego w ramach Porozumienia Paryskiego w sprawie klimatu. Czy Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu i Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu są mniej totalitarne, ponieważ międzynarodowi biurokraci regulują zachowania zarówno Niemców, jak i osób niebędących Niemcami?
Czyż nie nazwalibyśmy wielkich imperiów przeszłości „globalnymi” lub „międzynarodowymi”? Czyż Aleksander Wielki, Juliusz Cezar, Napoleon Bonaparte czy Cecil Rhodes nie pochłaniali całych narodów, rozszerzając terytoria swoich imperiów? Jak odróżnić te globalne imperia od współczesnych odpowiedników, takich jak Unia Europejska czy Organizacja Narodów Zjednoczonych? Z pewnością przeciętnemu Europejczykowi, Azjacie czy Afrykańczykowi równie trudno jest sprzeciwić się dekretom UE czy ONZ, jak Europejczykom, Azjatom czy Afrykańczykom w przeszłości sprzeciwiać się dekretom imperialnym z odległych stolic. Czy gdyby Aleksander, Cezar, Napoleon czy królowa Wiktoria nazwali swoje imperia „Narodami Zjednoczonymi”, ich podboje uznano by za bardziej sprawiedliwe i pokojowe?
Innymi słowy, czy po prostu nie przemianowaliśmy imperializmu na „internacjonalizm” i nie udawaliśmy, że to retoryczne rozróżnienie oznacza „postęp”?
To prowadzi nas do teraźniejszości, gdzie w końcu toczymy sensowną debatę na temat zalet „nacjonalizmu” w porównaniu z „globalizmem”. Jak stało się aż nadto jasne w ostatnich latach, globaliści rzeczywiście chcą znieść państwo narodowe. Nie zadowalają się jednak jedynie zastąpieniem rządów narodowych instytucjami międzynarodowymi. Dekady polityki otwartych granic w Ameryce Północnej i Europie ujawniają prawdziwy cel globalizmu: wymazywanie kulturowych i historycznych pozostałości, które spajają naród.
W Stanach Zjednoczonych imigranci często wymachują flagami swojej „ojczyzny” na stadionach sportowych, podczas gdy komentatorzy głównego nurtu nazywają flagę amerykańską formą „białej supremacji”. W całym Zjednoczonym Królestwie urzędnicy państwowi surowo represjonują obywateli wymachujących brytyjskimi flagami. Po obu stronach Atlantyku globaliści ganią obywateli za to, że nie akceptują „multikulturalizmu”. W końcu dotarliśmy do punktu, w którym „patriotyzm” jest demonizowany tak samo jak „nacjonalizm”.
Gdzie skończymy bez narodów i patriotów? Zostajemy na kontynentach pełnych obcych. Zamiast ludzi połączonych wspólną historią, kulturą, religią, wartościami, językiem i rodziną, Ameryka Północna i Europa przekształcają się w przestrzenie zdefiniowane absolutnie niczym. Nowi imigranci w Ameryce chcą obalić polityczne ideały Deklaracji Niepodległości i Konstytucji Stanów Zjednoczonych. Nowi imigranci w Europie nalegają na zastąpienie wszystkich kościołów chrześcijańskich meczetami. Oba kontynenty zmierzają ku przyszłości, w której plemiona różnych narodów będą rywalizować o władzę polityczną na burzliwych terytoriach, które są narodami tylko z nazwy. Czy ktokolwiek naprawdę wierzy, że odłożą na bok swoje różnice i będą przestrzegać międzynarodowych deklaracji Organizacji Narodów Zjednoczonych lub Unii Europejskiej?
Osiemdziesiąt lat „internacjonalizmu” zniszczyło najbardziej naturalny porządek polityczny, jaki kiedykolwiek istniał: państwo narodowe. Teraz całe kontynenty są pełne imigrantów, których niekompatybilne kultury z góry determinują przyszłe konflikty. Zamiast przyznać, jak destrukcyjna była ich polityka na Zachodzie, globaliści mają czelność wyśmiewać nacjonalistów jako zagrożenie dla pokoju.
Najważniejszą lekcją, jaką dała nam II wojna światowa, nie było to, że narody są złe, lecz to, że rządy totalitarne są złe.
Globaliści poświęcili pierwsze i przyjęli drugie.
Ludzie na Zachodzie również będą musieli teraz pokonać globalizm.
***
Źródło: Globalizm musi zostać pokonany
Leo XIV zjadł kolację z zamożnymi amerykańskimi darczyńcami – w tym z osobami homoseksualnymi i żydowskim Israelem S.
Leo XIV zjadł kolację z zamożnymi amerykańskimi darczyńcami – w tym z osobami homoseksualnymi
Jak donosi serwis Nd.nl z 17 sierpnia, za „spotkaniem modlitewnym w intencji pokoju”, które odbyło się 29 lipca w ogrodach papieskich w Castel Gandolfo, kryła się tajna kolacja z udziałem zamożnych darczyńców, głównie Amerykanów.
Wieczór zorganizowała watykańska fundacja Borgo Laudato si’, a współorganizatorem była Fundacja Andreasa Bocellego. Zaproszeni zostali pracownicy dykasterii Stolicy Apostolskiej, Gubernatorstwa Państwa Watykańskiego oraz urzędów Kurii Rzymskiej.
Na zdjęciach widać, że kilka krzeseł pozostało pustych. Jeden z pracowników Watykanu poinformował, że zaproszenie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń dopiero rano w dniu koncertu.
Wieczór składał się z koncertu tenora Andrei Bocellego oraz międzywyznaniowego chóru dziecięcego. Następnie papież Leon XIV udzielił wywiadów amerykańskim stacjom telewizyjnym NBC i Telemundo.
Obecni na miejscu dziennikarze innych mediów nie mieli możliwości rozmowy z gośćmi i byli ściśle kontrolowani.
Nowa szefowa watykańskiego Dykasterium ds. Komunikacji, rozwiedziona prawniczka Montse Alvarado, zasiadała w pierwszym rzędzie podczas publicznego występu Bocellego. Nie jest jasne, czy następnie dołączyła do prywatnej kolacji z papieżem i zamożnymi amerykańskimi darczyńcami.
Kto uczestniczył w kolacji
Po koncercie dla pracowników Watykanu zorganizowano bufet. Leon XIV wziął udział w innej prywatnej kolacji z liczną grupą zamożnych gości, w większości pochodzących ze Stanów Zjednoczonych. Następnie Bocelli dał dla nich dodatkowy prywatny koncert za zamkniętymi drzwiami.
Wśród gości znalazł się 81-letni Rudy Giuliani, były prawnik prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, który pełnił funkcję burmistrza Nowego Jorku w latach 1994–2002.
Wśród pozostałych gości znaleźli się: wenezuelski bankier Julio Herrera Velutini, żydowski fundraiser Israel Schachter oraz Alex Capecelatro, homoseksualny przedsiębiorca zajmujący się sztuczną inteligencją.
Został on już przyjęty na prywatnej audiencji przez Leona XIV w grudniu 2025 roku wraz ze swoim „mężem” oraz arcybiskupem Los Angeles José Gomezem.
Pozostali goście to głównie odnoszący sukcesy przedsiębiorcy, zwłaszcza z Florydy i Chicago.
Organizator kolacji
Jedną z kluczowych postaci odpowiedzialnych za organizację tego wieczoru, w tym zamkniętej prywatnej kolacji, był ks. Manuel Dorantes, który urodził się w Meksyku, a wychował w Chicago. Od końca 2024 roku pełni on funkcję dyrektora operacyjnego organizacji Borgo Laudato si’.
Przed przyjęciem święceń kapłańskich Dorantes pracował jako dziennikarz w stacji NBC w Chicago.
Finanse Borgo Laudato si’ nie są jawne. Jest to fundacja watykańska, która działa poza zasięgiem kontroli finansowej i zgodnie z amerykańskimi zwyczajami, korzystając ze wsparcia prywatnych sponsorów, niekiedy za pośrednictwem założonych przez nich fundacji.
Koniec świata obecnego i tajemnice życia przyszłego: Antychryst, Zmartwychwstanie, Sąd Powszechny
Koniec świata obecnego i tajemnice życia przyszłego: Antychryst, Zmartwychwstanie, Sąd Powszechny: Objawienia eschatologiczne o przyszłości w świetle wiary chrześcijańskiej
Oryginalne wydanie 1881 Wydanie: francuskie – Charles Arminjon
amazon.pl/Future-Eschatologiques 44,42zł
Zanurz się w głębi proroczych refleksji człowieka wiary niezwykłego formatu.Odkryj „Koniec świata obecnego i tajemnice życia przyszłego” opata Charles’a Arminjona – fascynujące dzieło, które odsłania chrześcijańskie proroctwa i głębokie nauki wiary.
Arminjon, wizjoner teologii chrześcijańskiej, z jasnością i mądrością podejmuje kluczowe tematy, takie jak koniec świata, tajemnice życia przyszłego oraz biblijne proroctwa.
Zanurz się w naukach o Antychryście i nawróceniu Żydów, które oferują oświecające spojrzenie na zmartwychwstanie ciał, sąd powszechny i nieśmiertelność. Autor prowadzi nas również ku zrozumieniu stanu ciał chwalebnych po zmartwychwstaniu oraz czyśćca, dając pełny obraz życia pozagrobowego. Arminjon bada wieczność kar i nieszczęsny los tych, którzy odrzucają łaskę Bożą, ale także wieczną szczęśliwość i nadprzyrodzone oglądanie Boga, przynosząc promyk nadziei i pocieszenia duszom poszukującym sensu i duchowości.
Poprzez głęboką refleksję nad ofiarą chrześcijańską i odkupieniem Arminjon prowadzi nas do pełniejszego zrozumienia wiary, wskazując drogę do łaski i zbawienia. Wreszcie zgłębia tajemnicę cierpienia i jego głęboki związek z życiem przyszłym, zapraszając czytelników do medytacji nad sensem własnych prób w świetle wieczności.„Koniec świata obecnego i tajemnice życia przyszłego” to znacznie więcej niż książka chrześcijańska. To cenny przewodnik dla poszukujących duchowości, oferujący nauki biblijne i głęboką refleksję nad wiarą i nadzieją. Zanurz się w tym ponadczasowym dziele i pozwól się prowadzić ku głębszemu zrozumieniu nauk chrześcijańskich, które oświecają naszą drogę ku wieczności.
Książka zawiera dziewięć konferencji (dziewięć rozdziałów):
• Pierwsza konferencja: Opat Arminjon bada znaki poprzedzające koniec świata oraz okoliczności, które mu towarzyszą. Niektóre z tych znaków są jak najbardziej aktualne.
• Druga konferencja: Podejmuje temat prześladowań organizowanych przez Antychrysta oraz proroctwo o nawróceniu Żydów.
• Trzecia konferencja: Arminjon rzuca światło na zmartwychwstanie ciał i sąd powszechny, odsłaniając tajemnice życia pozagrobowego.
• Czwarta konferencja: Prowadzi nas do miejsca nieśmiertelności, ukazując stan ciał chwalebnych po zmartwychwstaniu.
• Piąta konferencja: Opat Arminjon zgłębia czyściec, dając nam dogłębne zrozumienie tego etapu życia pozagrobowego.
• Szósta konferencja: Podejmuje temat wieczności kar i nieszczęsnego losu tych, którzy odrzucają łaskę Bożą.
• Siódma konferencja: Arminjon prowadzi nas ku wiecznej szczęśliwości i nadprzyrodzonemu oglądaniu Boga – szczytowemu punktowi wiary chrześcijańskiej. Ujawnione zostają pewne sekrety eschatologiczne.
• Ósma konferencja: Opat Arminjon ukazuje ofiarę chrześcijańską jako środek odkupienia, otwierając drogę do łaski i zbawienia.
• Dziewiąta konferencja: Bada tajemnicę cierpienia i jego głębokie powiązania z życiem przyszłym, zapraszając do medytacji nad sensem naszych prób w świetle wieczności.
Od oświecających proroctw po wieczną szczęśliwość – ta książka daje światło w mrocznych chwilach i transcendentną wizję życia pozagrobowego. Lektura obowiązkowa dla poszukujących sensu i pocieszenia w burzach naszej epoki.
=====================================
Fin du Monde Présent et Mystères de la vie Future: Antéchrist, Résurrection, Jugement Universel : Révélations Eschatologiques sur l’Avenir à la Lumière de la Foi Chrétienne
Édition Originale 1881 Wydanie: Francuski Charles Arminjon
Plongez au cœur des réflexions prophétiques d’un homme de foi hors du commun.
Explorez „Fin du monde présent et Mystères de la vie future” de l’Abbé Charles Arminjon, une œuvre captivante qui dévoile les prophéties chrétiennes et les enseignements profonds de la foi. Arminjon, visionnaire de la théologie chrétienne, aborde avec clarté et sagesse des sujets cruciaux tels que la fin du monde, les mystères de la vie future, et les prophéties bibliques.
Plongez dans les enseignements sur l’Antéchrist et la conversion des juifs, offrant des perspectives éclairantes sur la résurrection des corps, le jugement universel et l’immortalité. L’auteur nous guide également vers la compréhension de l’état des corps glorieux après la résurrection et du purgatoire, offrant ainsi une vision complète de l’au-delà.
Arminjon explore l’éternité des peines et la destinée malheureuse pour ceux qui refusent la grâce divine, mais aussi la béatitude éternelle et la vision surnaturelle de Dieu, apportant une lueur d’espoir et de réconfort aux âmes en quête de sens et de spiritualité.
À travers une réflexion profonde sur le sacrifice chrétien et la rédemption, Arminjon nous guide vers une compréhension plus profonde de la foi, offrant une voie vers la grâce et le salut. Enfin, il explore le mystère de la souffrance et son lien profond avec la vie future, invitant les lecteurs à méditer sur le sens de leurs épreuves à la lumière de l’éternité.
„Fin du monde présent et Mystères de la vie future” est bien plus qu’un livre chrétien. C’est un guide précieux pour ceux en quête de spiritualité, offrant des enseignements bibliques et une réflexion profonde sur la foi et l’espérance. Plongez dans cette œuvre intemporelle et laissez-vous guider vers une compréhension plus profonde des enseignements chrétiens qui éclairent notre chemin vers l’éternité.
Le livre comprend neuf conférences (neuf chapitres) :
- PREMIÈRE CONFÉRENCE : L’Abbé Arminjon explore les signes précurseurs de la fin du monde et les circonstances qui l’accompagneront. Certains signes sont tout à fait actuels.
- DEUXIÈME CONFÉRENCE : Il aborde la persécution orchestrée par l’Antéchrist et la prophétie de la conversion des juifs.
- TROISIÈME CONFÉRENCE : Arminjon éclaire sur la résurrection des corps et le jugement universel, dévoilant ainsi les mystères de l’au-delà.
- QUATRIÈME CONFÉRENCE : Il nous conduit vers le lieu de l’immortalité, révélant l’état des corps glorieux après la résurrection.
- CINQUIÈME CONFÉRENCE : L’Abbé Arminjon explore le purgatoire, nous offrant une compréhension approfondie de cette étape dans l’au-delà.
- SIXIÈME CONFÉRENCE : Il aborde l’éternité des peines et la destinée malheureuse pour ceux qui refusent la grâce divine.
- SEPTIÈME CONFÉRENCE : Arminjon nous guide vers la béatitude éternelle et la vision surnaturelle de Dieu, point culminant de la foi chrétienne. Certains secrets eschatologiques sont révélés.
- HUITIÈME CONFÉRENCE : L’Abbé Arminjon met en lumière le sacrifice chrétien comme moyen de rédemption, offrant une voie vers la grâce et le salut.
- NEUVIÈME CONFÉRENCE : Il explore le mystère de la souffrance et ses liens profonds avec la vie future, invitant à méditer sur le sens de nos épreuves à la lumière de l’éternité.
Des prophéties éclairantes à la béatitude éternelle, ce livre offre une lumière dans les moments sombres et une vision transcendante de l’au-delà. Une lecture incontournable pour ceux en quête de sens et de réconfort dans les tourments de notre époque.
Meczet Notre Dame rok 2048
Czy Wielka Brytania zbliża się do wojny nuklearnej…
Politolog Diesen powiedział, że Wielka Brytania zbliża się do wojny nuklearnej.
tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama
Londyn wykonał kolejny krok w tym kierunku, wysyłając swoje bezzałogowe statki powietrzne do Kijowa, zauważył profesor z Uniwersytetu Południowo-Wschodniej Norwegii.
SZTOKHOLM, 17 sierpnia. /TASS/.
Wielka Brytania zbliża się do stanu wojny nuklearnej, pozwalając Ukrainie używać swoich dronów do ataków w głąb Rosji. W ten sposób Glenn Diesen, profesor Uniwersytetu Południowo-Wschodniej Norwegii, zareagował na publikację „The Sunday Times ” o użyciu brytyjskich dronów przez ukraińskie siły zbrojne.
„Wielka Brytania podejmuje kolejny krok w kierunku wojny nuklearnej: The Sunday Times donosi, że brytyjskie drony są obecnie wykorzystywane do ataków głęboko na terytorium Rosji” – napisał Diesen w X.
Ambasador Rosji w Londynie Andriej Kelin stwierdził wcześniej w wywiadzie dla TASS , że Wielka Brytania jest prawdopodobnie bardziej zaangażowana w konflikt na Ukrainie niż jakikolwiek inny kraj NATO. Zauważył, że oficjalnie potwierdzono obecność sił specjalnych, instruktorów i specjalistów wojskowych biorących udział w testach rakiet manewrujących Storm Shadow na Ukrainie.
Stanisław Michalkiewicz: Co z tym Antychrystem?
Stanisław Michalkiewicz: Co z Antychrystem?
Poświęcony portal „Fronda”, którego szefem był w swoim czasie zawodowy katolik, pan red. Tomasz Terlikowski, zanim, podążając tropem „niegodziwej mamony”, nie poszedł się bisurmanić, najpierw do postępowych rozgłośni radiowych, a kiedy się okazało, że nie tylko się nie strefił, ale nawet zyskał w oczach eklezjastycznych zwolenników nieubłaganego postępu – poszedł na całość, czyli na służbę do Judenratu.
Poświęcony portal „Fronda” najwyraźniej odczuwa dolegliwości sezonu ogórkowego, regularnie trapiące media niezależne i zależne podczas tak zwanych „letnich kanikuł”. Kiedyś zostałem skrytykowany za używanie określenia „letnie kanikuły” – ale na swoje usprawiedliwienie mogę podnieść, że jest ono pochodzenia ruskiego – a jakich określeń powinni używać ruscy agenci, jeśli nie rosyjskich?
Co prawda przydzielony do mnie pan Lesław Cieślak uporczywie twierdzi, że jestem „człowiekiem Mosadu” – ale poczciwie nie zauważa, że agenci, w obawie przed zdemaskowaniem na przykład przez awansowaną właśnie na stopień generalski panią szefową Służby Wywiadu Wojskowego, nic, tylko się maskują. Tak właśnie robię i ja; w dni parzyste jestem agentem ruskim, w dni nieparzyste – niemieckim, a w niedziele i święta – watykańskim.
A przecież są jeszcze inne dni – na przykład – tak zwane „dni ciche”, czy – dajmy na to – „suche dni kwartalne”, kiedy można oddawać się służbie innym centralom wywiadowczym, na przykład – Wall Street, albo właśnie Mosadowi. Inna sprawa, że przy takim nawale zajęć wywiadowczych, człowiek ledwo by się wyrabiał z wykonywaniem obowiązków „legendowanych”.
Toteż nic dziwnego, że w tej sytuacji luminarze Propaganda Abteilung ze zniecierpliwienia olewają mnie ciepłym moczem – a już specjalnie – pani red. Agnieszka Gozdyra – co nieubłaganym palcem wytyka mi co i rusz właśnie przydzielony do mnie przez anonimowe Moce pan Lesław Cieślak.
Wracając do „letnich kanikuł”, to ich skutki najwyraźniej musi odczuwać również poświęcony portal „Fronda”. Inne portale radzą sobie a to publikując fałszywe pogłoski, jakoby wicepremierem vaginetu obywatela Tuska Donalda ma zostać Szymon Hołownia, a to zachodząc w głowę, gdzież to może ukrywać się pan Marcin Romanowski – czy przypadkiem nie w Naddniestrzu?
Straszliwym niepokojem napawa to szczególnie pana generała Polko, który twierdzi, że pan Romanowski posiadł jakąś straszliwą wiedzę na temat funkcjonowania mechanizmów naszego państwa i jak tylko trafił do Naddniestrza, to zaraz przekaże te wszystkie tajemnice Putinowi. Hmmm.
Największą, a w każdym razie – najbardziej strzeżoną tajemnicą naszego bantustanu może być informacja, że naszym nieszczęśliwym krajem kieruje specjalnie dobrana banda idiotów – ale myślę, że Putin też o tym wie i pan Romanowski niczym mu nie zaimponuje. Tymczasem poświęcony portal „Fronda” – jak przystało na portal poświęcony – nawet w sytuacji posuchy tematycznej, spowodowanej letnimi kanikułami, próbuje ratować się tematami eschatologicznymi.
Ciekawe, że do takich tematów latem uciekał się też i Władysław Gomułka. Kiedy na Zachodzie rozgorzała dyskusja na temat, jakiej płci są anioły. „towarzysz Wiesław” natychmiast skorzystał z okazji, by w jednym ze swych tasiemcowych przemówień zauważyć: „Prędzej pan, panie Adenauer, odgadnie, jakiej płci są anioły, niż my się wyrzekniemy naszych Ziem Zachodnich!” Ale poświęcony portal „Fronda” tym razem aniołami się nie zajmuje.
Najwyraźniej musiał wziąć sobie do serca przestrogę Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego z „Ballady o trzech wesołych aniołach” („Słuchajcie słodkie siostry – jak mówił stary opat (…) Przeto siostry najsłodsze, Boże módl się za nami, lepiej się wam przed nocą nie wdawać z aniołami”) – bo tym razem zajął się Antychrystem – jakiego też może on być wyznania.
Poświęcony portal „Fronda” nie ukrywa, że tylko przedrukował stanowisko którejś z grup protestanckich, która twierdzi, że Antychryst z pewnością jest muzułmaninem. Szczerze mówiąc, wcale nie nie dziwi, że ta grupa protestancka odpowiada na pilne zamówienie społeczne.
Akurat wojna USA ze złowrogim Iranem, w którą wkręcił Amerykę bezcenny Izrael, zaczyna przepoczwarzać się w jakiś węzeł gordyjski, do którego prezydent Trump nie wie nawet, z której strony się zabrać. W tej sytuacji przypisanie Antychrystowi wyznania muzułmańskiego, w dodatku w odmianie szyickiej, byłoby może jakimś wyjściem z patowej sytuacji.
Dodatkowej komplikacji dostarcza traktat, niedawno podpisany przez Turcję, Arabię Saudyjską i Pakistan – o wspólnej obronie. Wprawdzie w tych krajach dominuje islam w odmianie sunnickiej, więc niektórzy koniunkturalni przeciwnicy złowrogiego Iranu, liczący, że jak będą mu wymyślać, jak na przykład Putinowi, to Amerykanie ich zauważą i pan ambasador Róża zadba, żeby – jeśli nie intratną trafikę – to przynajmniej dostali dyferencjał.
„Niech mi chociaż dyferencjał dadzą!” – wołał Kazimierz Grześkowiak w piosence „Ważne to je, co je moje” – ale nie o to chodzi, tylko o to, że chyba bezcenny Izrael się doigrał. Turcja ma najsilniejszą w regionie armię lądową, Pakistan ma arsenał nuklearny, a Arabia Saudyjska już sama nie wie, co robić z pieniędzmi.
Kiedy Pakistan przystępował do budowy swego arsenału jądrowego, to tamtejszy prezydent zapowiedział Pakistańczykom, że „będą jedli trawę” – ale broń jądrową sobie zafundują.
Teraz, kiedy Pakistan ma foedus z Arabią Saudyjską, forsy na rozbudowę arsenału jądrowego mu nie zabraknie, więc nic dziwnego, że Saudyjczycy ciepłym moczem olali propozycję prezydenta Trumpa, że pozwoli im się nuklearyzować – ale w celach pokojowych i pod warunkiem przystąpienia do „porozumień abrahamowych”, czyli – uznania Izraela. Przy pomocy Pakistanu sami się znuklearyzują – w dodatku bez żadnych warunków.
No dobrze – ale co z tym Antychrystem? Jakiego on jest wyznania? Pomijając już polityczny koniunkturalizm teorii protestanckiej, to warto zwrócić uwagę, że muzułmanie wcale nie zieją taką nienawiścią do Jezusa Chrystusa, jak – dajmy na to – Żydowie. Przeciwnie – uważają Go za proroka, a tylko odmawiają Mu pokrewieństwa z Allahem.
Żeby tedy zrobić im na złość, pewien jeniec chrześcijański wdrapał się na minaret i wyśpiewał na całą okolicę: „La ilaha illallah. Hazaret Isa ibn Allah”. Historia milczy, co się z nim później stało; prawdopodobnie obdarty został ze skóry, a może ukamienowany – jak to mieli w zwyczaju Żydowie? Jeśli zatem Antychryst miałby być jakiegoś wyznania, to już prędzej mojżeszowego – bo to właśnie ono, w odróżnieniu od wszystkich innych – najbardziej zieje nienawiścią do Jezusa Chrystusa.
Oczywiście i my wiemy, a tym bardziej – poświęcony portal „Froda” wie – że takich rzeczy nie wolno głośno mówić, ani nawet powtarzać – niechby i po protestantach – bo z każdym takim ananasem będzie brzydka sprawa.
========================
mail:
Antychryst na pewno będzie narodowości żydowskiej,
innego żydzi nie uznaliby za mesjasza.
Pisze o tym Charles-Marie-Antoine Arminjon (chanoine, missionnaire apostolique) w
Fin du monde présent et mystères de la vie future (1881).
Sprawa jest poważna,
a Red. Michalkiewicz jak zawsze na wesoło.
Ukryta perełka w orzeczeniu Sądu Najwyższego USA: „Definicja kobiety”
Ukryta perełka w orzeczeniu Sądu Najwyższego
– Tracy Beanz bibula.com/?p=134863
Biorąc pod uwagę to, że wszyscy mówią o sądowej opinii w sprawie Roe v. Wade, spodziewałam się, że ta sprawa – o której chcę napisać – przyciągnie nieco więcej uwagi. Ludzie nie przepadają za czytaniem setek stron opinii prawnych, ale ja tak, więc znalazłam mały klejnot, o którym nikt, podkreślam nikt, nie mówi.
Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych (w skrócie: SCOTUS) skodyfikował w swojej opinii definicję kobiety. Tak, dobrze to przeczytaliście. Nie biolog, nie lekarz, nie CDC czy FDA, nie profesor czy naukowiec, ale SCOTUS w końcu sformułował na piśmie odpowiedź na to odwieczne pytanie.
Na stronach 10-11 SCOTUS wyjaśnia to tym, którzy potrzebowali pomocy, jak np. nowej sędzi Ketanji Brown Jackson (nie jest ona przecież biologiem) [lewicowa aktywistka, sędzina Jackson została w lutym br. mianowana przez prezydenckiego uzurpatora Joe Bidena do Sądu Najwyższego – przyp. tłum]:
„Regulacja procedury medycznej, której może być poddana tylko jedna płeć, nie wywołuje podwyższonej kontroli konstytucyjnej, chyba że regulacja ta jest „zwykłym pretekstem mającym na celu spowodowanie nieuzasadnionej dyskryminacji członków jednej lub drugiej płci” (podkreślenie dodane)”.
[Pełny tekst opinii Sądu Najwyższego w sprawie „Dobbs v. Jackson Women’s Health Organization” (Docket 19-1392) z dnia 6/24/2022, można znaleźć tutaj (plik PDF)]
Tak jest, ludzie. Biologiczni mężczyźni nie mogą dokonywać aborcji. Nie mają macicy. Nie mają jajników i nie mają pochwy, która pełni funkcję kanału rodnego. W ciągu ostatnich kilku miesięcy dowiedziałam się więcej o wytwarzaniu protez pochwy, niż kiedykolwiek chciałam o tym wiedzieć. Ponieważ ta decyzja jest bardzo poważna, sąd nie będzie mógł jej obejść. Mężczyźni nie decydują się na aborcję. Nigdy tego nie robili i dosłownie nigdy nie będą tego robić.
Jestem zachwycona, że wreszcie SCOTUS mógł rozstrzygnąć tę kwestię za nas. Nasi politycy nie potrafią odpowiedzieć na to pytanie, a najwyraźniej nie potrafią tego również urzędnicy służby zdrowia w Australii. Senator Antic zadał urzędnikom proste pytanie: „Co to jest kobieta?”. Ta jedna biedna dusza potrzebowała 78 słów, aby wykrztusić z siebie… brak odpowiedzi, którą pozwoliłam sobie przepisać poniżej […]:
Profesor Murphy: Myślę, że istnieje wiele różnych definicji i myślę, że aby udzielić bardziej wyczerpującej odpowiedzi, powinniśmy wziąć to pod uwagę.
Senator Antic: Czy zamierza pan zwrócić uwagę na pytanie, czym jest kobieta?
Profesor Murphy: Istnieją, istnieją, są różne… to jest bardzo, bardzo kontrowersyjna przestrzeń w tej chwili, pani senator oczywiście, istnieją definicje biologiczne i istnieją definicje w kategoriach tego, jak ludzie się identyfikują, więc chętnie przedstawimy naszą roboczą definicję w tej sprawie…
Chodzi o to, że jeśli przebrnęliście przez ten absolutnie przykry klip wideo, wiecie, że człowiek, który usiłuje odpowiedzieć na najbardziej podstawowe ludzkie pytanie: czym jest kobieta (lub mężczyzna), wie, że jest śmieszny. Wie, że to, co mówi, jest nonsensem. W jakiś sposób ludzie na całym świecie myślą, że mogą nas oszukiwać [dosłownie: gaslight – zob. tutaj, tutaj – przyp.tłum.], abyśmy zapomnieli, z jakimi organami i narządami płciowymi się urodziliśmy.
Dlaczego to robią? Myślę, że u podstaw tego wszystkiego leży świadomość, że przegrali. 97% ludzi żyjących na tej ziemi uważa takie rzeczy za całkowicie niedorzeczne, a im bardziej forsują tę retorykę, która dla większości myślących ludzi wydaje się szaleństwem, tym bardziej tracą kontrolę nad tymi, których chcieliby kontrolować.
Pewien klip na TikToku ujął to fantastycznie. Kobieta powiedziała to, co my wszyscy myślimy. Moglibyśmy sobie poradzić z „bezpiecznym, legalnym i rzadkim”, nawet gdyby większości z nas się to nie podobało. Wszyscy moglibyśmy się z tym w pewnym sensie wczuć i zrozumieć, nawet jeśli się z tym nie zgadzamy. W ten właśnie sposób w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat powoli wkradał się tu komunizm. Przedstawiali koncepcję, która na krótko naruszały nasze prawa, i robili to w sposób nieco bardziej przesadzony, niż byśmy zaakceptowali. Potem wycofywali się na tyle, by było to odczuwalne, uchwalali to, a my wszyscy wzdychaliśmy, ale głupio szliśmy na kompromis. W ten sposób postępowali za każdym razem.
Teraz już nie. Teraz zamiast „praw gejów” jest „domagamy się, by tańczyć nago przed waszymi dziećmi na paradach dumy”. Zamiast „akceptacji” jest „wasze dzieci będą czytać te książki o seksie oralnym i analnym, masturbacji i pedofilii, bo inaczej…” oraz „drag queen w każdej szkole będą czytać waszym dzieciom” To jest po prostu szalone. Wszyscy wiedzą, że to szaleństwo.
Zamiast „równości rasowej” – teoria rasy krytycznej i „trening równościowy”. To segregacja w szkołach i uczenie twojego syna lub córki, bez względu na rasę, że pewne osoby są lepsze od ciebie ze względu na kolor skóry i że nie zasługują na żadne owoce swojej ciężkiej pracy, ponieważ jedynym powodem ich sukcesu jest niewidzialny „przywilej”, którym obdarzyli ich przodkowie wiele lat temu.
A jeśli chodzi o aborcję, to firmy wysyłają e-maile wyrażające pogardę, że kobiety – tak, KOBIETY – nie będą już mogły zabijać swoich dzieci po pewnym okresie ciąży (tylko w dwóch stanach aborcja jest całkowicie nielegalna), oferując dodatkowe pieniądze na podróże i pomoc psychiczną, aby złagodzić ból, jaki mogą odczuwać, gdy nie będą już mogły popełniać morderstw po pewnym okresie ciąży. Robią to, twierdząc, że popierają prawo kobiet (znowu to kłopotliwe słowo) do „zdrowia reprodukcyjnego”, tak jakby aborcja była rodzajem leczenia, którego nie wolno im już wykonywać, podobnie jak wymazu szyjkowego czy konsultacji w sprawie chorób wenerycznych. Robią to, podczas gdy ich aktywiści podkładają bomby pod kliniki, które rzeczywiście pomagają kobietom w czasie ciąży. Politycy domagają się, by dodać WIĘCEJ sędziów do SCOTUS, ponieważ ci, którzy tam są, „nie są sprawiedliwi i nie podejmują decyzji, których my, wariaci, chcemy”.
Anna Navarro w CNN lamentuje, że byłoby o wiele lepiej, gdyby jej niepełnosprawni członkowie rodziny zostali zabici przed urodzeniem z powodu stresu, jakiego przysparzają pozostałym członkom rodziny. (Czy to nie jest również atak na osoby niepełnosprawne, kolejną klasę ofiar? Hej, to ich zasady, ale odbiegam od tematu). Wszystko to ma być odczuwalne dla normalnych ludzi. Myślą, że to przetrawimy i się zgodzimy!!! A może wcale tak nie myślą.
Dlaczego posunęli się tak daleko? Bo przegrywają. Nie mają wpływu na to, co myślą zwykli ludzie, i postanowili rzucać wszystkim o ścianę, żeby zobaczyć, co się przyklei. Od dawna mówię o tym, że 3% jest fałszywie wywyższane, aby wydawać się większością. [chodzi również o „3%”, które promuje się jako minimalny odsetek gejów w społeczeństwie; ostatnio tą rzekomą minimalną podstawą według nowej propagandy jest „10-15%” – przyp. tłum] To działa przez chwilę, dopóki sytuacja nie stanie się tak szalona, że ludzie nie będą się już bali ze sobą rozmawiać. A teraz nowina: już się nie boją i – co ciekawe – to już nie działa.
W ciągu ostatnich kilku dni ludzkość odniosła wiele „zwycięstw”. System dwupartyjny umiera, o ile już nie umarł. Teraz zwycięża moralność, wolność i uczciwość kontra komunizm i totalitarne barbarzyństwo.
Rozejrzyjcie się. Jak myślicie, która z nich wygrywa?
Tracy Beanz
27 czerwca 2022
Tracy Beanz jest redaktorem naczelnym UncoverDC i dziennikarką śledczą. Skupia się na przywróceniu rzetelności i etyki w dziennikarstwie, jest znana z tego, że bada szczegóły, na które niewielu innych zwraca uwagę. Tracy jest gospodarzem popularnego podcastu Dark to Light. Jest również fenomenem mediów społecznościowych, który zgromadził prawie 900 000 obserwatorów na Twitterze, a jej reportaże wideo miały miliony wyświetleń, zanim zostały zablokowane przez „Big Tech”.
Oprac. www.bibula.com 2022-06-28
na podstawie: Uncoverdc (June 27, 2022) – „Hidden in the SCOTUS Opinion: The Definition of a Woman”
„Welt” wyjaśnił, dlaczego ukraińskie siły zbrojne przestały publikować statystyki dotyczące ataków lotniczych
Welt wyjaśnił, dlaczego ukraińskie siły zbrojne przestały publikować statystyki dotyczące ataków lotniczych
tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama
Wygląda to „katastrofalnie” – zauważył niemiecki korespondent telewizyjny Ibrahim Nabar.
BERLIN, 17 sierpnia. /TASS/. Ukraińskie Siły Zbrojne zaprzestały publikowania pełnych statystyk dotyczących nalotów, ponieważ wydają się one „katastrofalne” – powiedział Ibrahim Nabar, korespondent niemieckiej stacji telewizyjnej Die Welt.
„Ukraińskie Siły Powietrzne ogłosiły kilka dni temu, że nie będą już publikować statystyk dotyczących zestrzelonych i niezestrzelonych samolotów, po prostu dlatego, że te statystyki wyglądają teraz katastrofalnie, a to, oczywiście, przeraża ludzi” – powiedział Nabar w stacji telewizyjnej.
Dodał, że wielu Ukraińców jest zmęczonych wojną.
Bloomberg informował wcześniej , że Ukraina zaprzestała publikowania danych o liczbie wykrytych rosyjskich pocisków wystrzelonych w kierunku celów Sił Zbrojnych Ukrainy. Według agencji, decyzja ta zapadła po niedawnym ataku rosyjskim, podczas którego, według doniesień medialnych, ukraińska obrona przeciwlotnicza nie przechwyciła ani jednego pocisku.
Później Jurij Ignat, szef służby prasowej Sił Powietrznych Ukrainy, potwierdził, że ukraińskie wojsko nie będzie regularnie publikować danych o rosyjskich pociskach wystrzelonych w kierunku celów na Ukrainie, ale obiecał udostępnić „dane podsumowujące” w tej sprawie.
В Польщі запускают программу реабилитации ветеранов. MEM-y VII.
———————————————————
———————————————————-
———————————
—————————–
————————————-
————————————
————————————
[a nie mogliby jej sprawić tej psychoterapii więźniowie?
——————————————–
——————————————
————————————————
–
Bez ultimatum, bez zawieszenia broni: Rosyjski minister spraw zagranicznych Ławrow nazywa USA zarówno stroną konfliktu, jak i partnerem do rozmów
Bez ultimatum, bez zawieszenia broni:
Rosyjski minister spraw zagranicznych Ławrow
nazywa USA zarówno stroną konfliktu,
jak i partnerem do rozmów
Hey, panie Trump? Słucha pan uważnie?
W długim wywiadzie wyemitowanym w rosyjskiej telewizji państwowej 14 sierpnia 2026 r. minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow przedstawił najostrzejszą od miesięcy charakterystykę stanu relacji z Waszyngtonem w piątym roku wojny na Ukrainie.
Przekaz był starannie dwustronny i celowo taki właśnie: Stany Zjednoczone są, według Ławrowa, zarówno stroną wojny przeciwko Rosji, jak i jedynym krajem, z którym Moskwa wciąż chce rozmawiać o jej zakończeniu. Utrzymanie tych dwóch twierdzeń razem stanowi całą obecną postawę Rosji wobec Waszyngtonu, a Ławrow w wywiadzie zarządzał napięciem między nimi, zamiast je rozwiązywać.
Nagłówek wywiadu to eskalacja retoryki, jeśli jeszcze nie działań. Ławrow stwierdził, że Rosja uważa, iż Stany Zjednoczone są znacznie głębiej zaangażowane w organizowanie i przeprowadzanie ukraińskich uderzeń w głąb terytorium Rosji, niż Waszyngton przyznaje, a zaangażowanie to obejmuje również dostarczanie wywiadu.
Gdy byłem w CIA, takie stwierdzenie nazywaliśmy No Shit Analysis (analizą oczywistości). Powiedział, że Moskwa przekazała Departamentowi Stanu formalny zestaw pytań z prośbą o wyjaśnienia, konkretnie dotyczące dzielenia się wywiadem i tego, co przedstawił jako amerykańską rolę w atakach na rosyjską infrastrukturę cywilną, w tym rafinerie ropy.
Przedstawiając ukraińskie ataki dalekiego zasięgu jako de facto operacje amerykańskie, Moskwa dała administracji Trumpa do zrozumienia powód intensyfikacji własnej kampanii przeciwko zachodniemu łańcuchowi dostaw wspierającemu Ukrainę. Ławrow uczynił tę intencję jawną, ostrzegając, że Rosja zaostrzy metody „w celu zdemontowania wszystkiego, co napędza maszynę wojenną Kijowa z Zachodu”, dodając, że Rosja „już to robi”.
To, co sprawiło, że wywiad był bardziej ujawniający niż standardowa runda oskarżeń, to ostrożna odmowa Ławrowa wykorzystania zarzutu dyplomatycznie. Naciskany przez interlokutora, dlaczego Rosja po prostu nie wystawi ultimatum — domagając się np., by Waszyngton wstrzymał wsparcie wywiadowcze przed rozpoczęciem jakichkolwiek rozmów, skoro ukraińskie uderzenia trafiają w rosyjskie rafinerie i szkodzą cywilom — Ławrow kategorycznie odrzucił takie ujęcie.
„Nie wystawiamy ultimatum” — powiedział. Rosja przekaże pytania i poczeka na odpowiedź.Ta powściągliwość jest kluczowa. Moskwa decyduje się utrzymywać otwarty kanał dyplomatyczny mimo współudziału Stanów Zjednoczonych w atakach na jej terytorium — decyzja, która mówi, że Rosja ceni perspektywę korzystnych negocjacji z administracją Trumpa bardziej niż satysfakcję z twardej linii retorycznej.
Ławrow potwierdził to w kwestii mechaniki kontaktów: jeśli specjalny wysłannik USA Steve Witkoff i Jared Kushner przyjadą do Moskwy, prezydent Putin jest gotów ich ponownie przyjąć. „Inna sprawa, z czym przyjadą” — dodał — zastrzeżenie, które utrzymuje oczekiwania na niskim poziomie, jednocześnie zostawiając drzwi otwarte. W kwestii treści ewentualnego porozumienia Ławrow powtórzył stanowisko, które od miesięcy blokuje negocjacje i wzmocniło jego uzasadnienie. Rosja nie zaakceptuje prostego zawieszenia broni wzdłuż obecnej linii kontaktu — stwierdził; zatrzyma się dopiero wtedy, gdy będzie „długoterminowe, wiarygodne i trwałe rozwiązanie”.
Obłożył to maksymalistyczne żądanie językiem pamięci historycznej, argumentując, że zatrzymanie się na linii kontaktu zdradziłoby ofiarę pokolenia, które pokonało nazizm — to samo ujęcie z II wojny światowej, którego Kreml używa przez całą wojnę, by przedstawiać swoje cele jako egzystencjalne, a nie terytorialne.
W praktyce oznacza to, że Moskwa nadal odrzuca logikę „zamrożenia na miejscu”, leżącą u podstaw większości zachodnich propozycji zawieszenia broni, i nadal nalega na rezultaty — w tym wycofanie ukraińskie z terytorium, do którego Rosja rości sobie prawa — których Kijów konsekwentnie odmawia. Przepaść między „zawieszeniem broni teraz” a „rozwiązaniem najpierw” pozostaje centralną przeszkodą dla jakiegokolwiek porozumienia, a uwagi Ławrowa potwierdziły, że Rosja nie ustąpiła.Przez cały wywiad przebiegała narracja o amerykańskiej niekonsekwencji, którą Moskwa zaostrza od wczesnego lata.
Ławrow ostro podkreślił hipokryzję Waszyngtonu: USA wysuwają propozycje pokojowe, które Rosja — jak twierdzi — akceptuje, potem nakładają nowe sankcje na rosyjskie firmy naftowe, wahają się, czy w ogóle mogą pełnić rolę mediatora, i przez cały czas uzbrajają Ukrainę oraz dzielą się wywiadem. Powrócił do sekwencji wokół szczytu w Anchorage — Witkoff przynoszący propozycje Trumpa do Moskwy, Putin je rozważający, a następnie, według relacji Ławrowa, europejscy i natowscy liderzy zjeżdżający do Waszyngtonu wraz z Zełenskim, by odwieść Trumpa od dalszych inicjatyw — by argumentować, że przeszkoda dla pokoju leży po stronie zachodniej, a nie rosyjskiej.
To współgra z oceną, jaką Ławrow przedstawił wcześniej latem, gdy stwierdził, że Stany Zjednoczone wydają się rezygnować z jakichkolwiek roszczeń do roli „obiektywnego mediatora” i zamiast tego dążą do eskalacji presji sankcyjnej. Rosyjskie stanowisko dyplomatyczne nie cofnęło się ani o cal… Stany Zjednoczone są stroną nieprzewidywalną, a ewentualne załamanie rozmów zostanie przypisane Waszyngtonowi. Razem wzięte, sierpniowe uwagi Ławrowa opisują Rosję próbującą zajmować dwie pozycje jednocześnie. Chce dźwigni i poczucia krzywdy kraju będącego de facto pod zachodnim atakiem — stąd oskarżenia o wywiad i obietnica twardszych uderzeń w zachodnie linie zaopatrzenia. Ale Putin chce też pozostać cierpliwym, rozsądnym partnerem negocjacyjnym — stąd „nie wystawiamy ultimatum” i otwarte drzwi dla Witkoffa i Kushnera. Strategia pozostanie opcją, dopóki Moskwa nie złamie zdolności Ukrainy do kontynuowania wojny.
Dla Waszyngtonu wywiad powinien być głośnym dzwonkiem alarmowym. Ławrow potwierdził w najmocniejszych słowach, że cena Rosji za pokój nie spadła — pełne rozwiązanie na rosyjskich warunkach, a nie zawieszenie broni — i że Moskwa zamierza dalej eskalować ataki na zachodnią linię życia Ukrainy, jednocześnie twierdząc, że jest to zgodne z dyplomacją. Pochlebia też konkretnie kanałowi Trump-Kushner-Witkoff, traktując tych wysłanników jako wiarygodnych rozmówców, a szerszą zachodnią koalicję i tor sankcyjny jako przeszkody.
To nie jest przypadek. To zaproszenie dla Waszyngtonu do dwustronnego dogadania się ponad głowami Kijowa i Europy, na warunkach, które Moskwa uważa za korzystne dla siebie. Czy administracja Trumpa zaakceptuje to ujęcie — to otwarte pytanie, które wywiad pozostawia w zawieszeniu. To, co Ławrow uczynił jasnym, to fakt, że Rosja będzie jednocześnie rozmawiać i walczyć, a wszelki amerykański dyskomfort z tą kombinacją potraktuje jako problem Waszyngtonu do rozwiązania, a nie Moskwy.
Kosmiczne loty w kopalni Wujek. Znikające miliardy. MEM-y VI.
————————————
יידיש (המילה "חאג'ס" פירושה מטבע)
————————-
—————————-
———————————–
——————————–
—————————————-
———————————-
—————————–
—————————————-
Grzechy arcy-rabina Rysia. MEM-y V.
———————————-
————————————————
————————————–
——————————-
——————————————
————————————————-
—————————————————-
———————————-
————————————
Exclusive: Pepe Escobar ujawnia – ZEA potajemnie przewoziło złoto do Teheranu, Iran ostrzega, wysyłając 2000 łodzi szturmowych
Ekskluzive
Ekskluzywne: Pepe Escobar ujawnia – ZEA potajemnie przewoziło złoto do Teheranu, Iran ostrzega, wysyłając 2000 łodzi szturmowych
- uncut-news.ch uncutnews-ch/exklusiv-pepe-escobar-enthuellt-uae-flog-heimlich-gold-nach-teheran-iran-warnt-mit-2000-angriffsbooten
W sobotę, 15 sierpnia, program Transition Protocol wyemitował nieplanowany odcinek. Prowadzący „Mr. Z” i dziennikarz śledczy Pepe Escobar przedstawili informacje, które określili jako „spektakularne” i niezwykle ważne. Według Escobara, źródła znajdowały się „w pomieszczeniu” – wśród pakistańskich mediatorów pozostających w bliskim kontakcie z Irańczykami, a także w biurze Modżtaby Chameneiego (określanego w transkrypcji jako „Moshtaba Kam” lub „Moshaba Kime”). Dyskusje i wydarzenia, o których była mowa, miały miejsce głównie między piątkiem a wczesnym rankiem soboty.
Granica saudyjska dla Waszyngtonu
Nie był to pierwszy raz, kiedy saudyjski następca tronu, książę Mohammed bin Salman (MBS), osobiście rozmawiał telefonicznie z prezydentem USA Donaldem Trumpem. Wcześniejsza rozmowa przyczyniła się już do decyzji Trumpa o zaniechaniu ofensywy przeciwko Iranowi, którą sam nazwał „Bramą Piekieł”. MBS w prostych słowach wyjaśnił prezydentowi USA, jakie straty poniosłyby wszystkie zaangażowane strony – w tym Stany Zjednoczone – w wyniku takiego ataku.
Potem nastąpił kolejny bezpośredni telefon. Według źródeł Escobara, MBS tym razem jasno określił granice: Arabia Saudyjska nie udostępni żadnego terytorium, przestrzeni powietrznej ani infrastruktury na potrzeby ewentualnej amerykańskiej akcji militarnej przeciwko Iranowi. Bazy nie mogły być wykorzystywane, a przeloty nad Iranem były zabronione. Arabia Saudyjska, według własnego uznania, była w trakcie pojednania z Iranem. Atak z wykorzystaniem zasobów saudyjskich oznaczałby „bramy piekielne dla wszystkich” – w tym dla USA.
Wkrótce potem w Rijadzie wylądował były dowódca Centcomu, generał Michael Kurilla. Kurilla sprawował dowództwo do sierpnia poprzedniego roku, a jego następcą został generał Michael Erik Kurilla (nazywany w transkrypcji „Kane”). Escobar interpretuje fakt, że Waszyngton wysyła byłego szefa Centcomu jako jasny sygnał: pomimo wyraźnej odmowy MBS, armia amerykańska wciąż próbuje pozyskać Saudyjczyków do potencjalnych operacji. Nie ma przecieków dotyczących dokładnej treści rozmowy, ale Kurilla z pewnością nie poruszał tematu „Paktu z Mekki”. Według Escobara rozmowa „nie była zbyt przyjemna”.
Złoty lot Emirates do Teheranu
Równocześnie Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA), pod wodzą Mohammeda bin Zayeda (MBZ), podejmują spektakularną próbę naprawy poważnie nadszarpniętych relacji z Iranem. Według źródeł Escobara, prywatny odrzutowiec MBZ poleciał z Abu Zabi do Teheranu – załadowany co najmniej trzema miliardami dolarów amerykańskich w gotówce i dwiema tonami złota. Gest ten jest postrzegany jako przejaw dobrej woli: „Zakopmy topór wojenny, otwórzmy ponownie nasze kanały handlowe i zdystansujmy się od wszelkiej potencjalnej eskalacji ze strony Ameryki”.
Trasa wahadłowa Dubaj-Teheran to jedno z najważniejszych połączeń biznesowych regionu; w Emiratach inwestowana jest znaczna część irańskich pieniędzy. Według analizy, MBZ w końcu zdał sobie sprawę, że jego inwestycje w USA, Izrael i Indie „spaliły na panewce”. Korytarz IMEC (często reklamowany jako korytarz Indie-Bliski Wschód-Europa) to w rzeczywistości projekt Izrael-Emiraty Saudyjskie-Emiraty-Europa-Indie, którego centrum stanowi Izrael, i jest „martwy jak kot”. W kręgach arabskich ZEA bywają więc nazywane „arabskimi syjonistami”. Pojednanie z Iranem następuje znacznie wcześniej niż oczekiwano zaledwie dwa miesiące temu – wówczas źródła Escobara mówiły o możliwym końcu roku. Teraz następuje ono w połowie sierpnia i jest uważane za „całkowicie zmieniające zasady gry”.
Czy Teheran uwierzy w ten gest i uzna go za szczerą skruchę, dopiero się okaże. Jednak fakty – lot z walizką złota i gotówki – są niezaprzeczalne i potwierdzone przez źródła. MBZ podobno był „przerażony”.
Pakistan jako nowe centrum negocjacyjne – w tle Chiny
Według Escobara pakistańscy mediatorzy stali się centralną platformą negocjacyjną. Ani Katar, ani Oman nie cieszą się porównywalną wiarygodnością ani wsparciem wojskowym. Co więcej, Pakistan cieszy się pełnym poparciem Chin. Oba kraje od samego początku koordynowały mediacje między Iranem a Stanami Zjednoczonymi – kierując się interesami bezpieczeństwa narodowego i chęcią osiągnięcia jakiegoś porozumienia z niestabilną administracją Trumpa.
Po stronie irańskiej, omańskiej i katarskiej sytuacja jest stosunkowo przejrzysta. Po stronie amerykańskiej panuje jednak „totalny chaos”. Nikt nie potrafi wymienić nazwisk obecnych negocjatorów amerykańskich rozmawiających z Pakistańczykami. Istnieje jedynie niepotwierdzone przypuszczenie, że w sprawę zaangażowane są osoby z otoczenia J.D. Vance’a.
Malutkie okno możliwości dyplomatycznych i stanowisko Iranu
Z perspektywy Iranu – a zwłaszcza Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej – sceptycyzm pozostaje powszechny: druga strona i tak nie będzie przestrzegać porozumień. Niemniej jednak przywódcy wokół Modżtaby Chameneiego i Mohsena Rezaee (w transkrypcji określani odpowiednio jako „Mosen Razai” i „Men Resai” – obecnie drugiego najpotężniejszego człowieka w Iranie po Escobarze i osobistego przedstawiciela przywódcy) wyznaczyli pakistańskim mediatorom bardzo wąskie ramy czasowe: od kilku dni do maksymalnie nieco ponad tygodnia.
W tym okresie wysoko postawiona irańska delegacja pod przewodnictwem „Galibaha i Arashiego” ma udać się do Islamabadu. Irańczycy dołączą wówczas do Pakistańczyków w ocenie, czy Waszyngton jest gotowy „skorygować swoje zachowanie” – określenie używane zarówno przez Chińczyków, jak i Irańczyków, które Escobar nazywa „matką wszystkich eufemizmów”. Imperia, z definicji, nie korygują swojego zachowania. Zegar dyplomatyczny działa równolegle z zegarem wojskowym: każdy „głupi” ruch Ameryki natychmiast resetuje zegar wojskowy. Irańczycy trzymają rękę na spuście.
Pytania otwarte i szerszy kontekst
Escobar wymienił najważniejsze nierozstrzygnięte kwestie:
- Kiedy i na jakich warunkach Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta?
- Kto gwarantuje jakiekolwiek potencjalne porozumienia? Chiny są jedynym mocarstwem, które mogłoby – ale nie chcą i „zlecają” to Pakistanowi. Pakistan z kolei nie może zagwarantować praktycznie niczego Stanom Zjednoczonym.
- Kto kontroluje kolejność zobowiązań, skoro wiadomo, że USA łamią porozumienia?
- Jakie gwarancje bezpieczeństwa faktycznie otrzymuje Iran?
- Jak daleko Chiny są gotowe pójść w ślady Pakistanu?
Rozmowy techniczne między Iranem a Omanem na temat tymczasowego porozumienia dotyczącego żeglugi w Cieśninie Ormuz zostały w dużej mierze zakończone – jest to jednak umowa tylko techniczna, a nie kompleksowa.
Pakt Mekka nabiera realnych kształtów, a irańska zdolność do „roju” zaczyna się ujawniać.
Pan Z dodał ważne szczegóły: Pakistan, Turcja i Arabia Saudyjska podjęły konkretne kroki w kierunku integracji wojskowej w ramach Paktu Mekkańskiego. Wspólne manewry wszystkich trzech rodzajów sił zbrojnych (wojsk lądowych, sił powietrznych i marynarki wojennej) są nieuchronne we wszystkich trzech krajach. To pierwszy krok w kierunku rzeczywistej wspólnej zdolności obronnej – i jest on wyraźnie skierowany przeciwko potencjalnej agresji ze strony „Kultu Śmierci Izraela”.
Co więcej, Iran dysponuje rojem 2000 szybkich łodzi wyposażonych w torpedy – oprócz standardowego potencjału marynarki wojennej i okrętów podwodnych. Według źródeł, Mohsen Rezaee ma nawet nadzieję, że Stany Zjednoczone podejmą próbę przekroczenia Cieśniny Ormuz: wtedy Iran mógłby zasadnie zatopić jeden lub dwa okręty wojenne i wbić ostatni gwóźdź do trumny „mokrych snów” „złośliwego dziecka” Trumpa.
Większe znaczenie
Zarówno Escobar, jak i pan Z postrzegają nadchodzące dni jako niezwykle krytyczny etap. Jeśli Waszyngton zaakceptuje wycofanie się z regionu, będzie to oznaczać początek końca amerykańskiej hegemonii – i decydujący cios dla petrodolara. Następne pięć do dziesięciu lat będzie się zasadniczo różnić od ostatnich 75.
Relacje będą ściśle powiązane ze źródłami i pozbawione „korporacyjnego lakieru”. Dalsze informacje będą publikowane w regularnych wydaniach Transition Protocol (od poniedziałku do środy) oraz, w razie potrzeby, w dodatkowych, nieplanowanych wydaniach.
Raport opiera się wyłącznie na informacjach i interpretacjach przedstawionych przez Pepe Escobara i pana Z. 15 sierpnia. Źródłami są wysoko postawione pakistańsko-irańskie kanały informacyjne; w momencie emisji nie było dostępnego niezależnego potwierdzenia konkretnych lotów, rozmów i danych liczbowych.
Strategia Iranu potwierdzona, gdy łańcuch logistyczny USA został osłabiony i rozciągnięty przez pierwsze ataki
Strategia Iranu potwierdzona, gdy łańcuch logistyczny USA został osłabiony i rozciągnięty przez pierwsze ataki
Symplicjusz 17 sierpnia 2026 r. simplicius/irans-strategy-vindicated-as-uss
Na froncie irańskim najciekawszym tematem dzisiejszego dnia są nowe doniesienia potwierdzające tezę, którą wielu analityków snuło od początku konfliktu. Mianowicie, problemy z marynarką wojenną USA na tym teatrze działań wojennych wynikały z celowej strategii Iranu polegającej na niszczeniu amerykańskich baz w regionie, co skutkowało skrajnie nieefektywnym wydłużeniem amerykańskiego łańcucha dostaw na potrzeby wojny:
W artykule stwierdzono, że problemy Marynarki Wojennej USA zaczęły się tuż po rozpoczęciu wojny przez Iran, kiedy to główny regionalny węzeł logistyczny Marynarki Wojennej w Bahrajnie poszedł z dymem z powodu irańskich rakiet i dronów:
Problemy z zaopatrzeniem lotniskowca USS Abraham Lincoln zaczęły się wkrótce po rozpoczęciu wojny, gdy irańskie rakiety i drony szturmowe spadły na bazę marynarki wojennej w Bahrajnie.
Irański atak, będący odwetem za amerykańsko-izraelski atak na Teheran, zniszczył znaczną część bazy. Wraz z nią spłonął również ważny węzeł logistyczny, z którego Marynarka Wojenna korzystała przez dekady.
Marynarka wojenna potrzebowała planu B, aby zapewnić wyżywienie marynarzom pracującym bez przerwy, którzy musieli wykonywać misje uderzeniowe, a później utrzymywać blokadę irańskich portów.
Izraelskie media już wcześniej donosiły o fakcie, że Pentagon rzekomo rozpoczął „tajną” operację, której celem było wycofanie strategicznych zasobów znajdujących się w bezpośrednim zasięgu irańskich ataków w kierunku „chronionych tylnych węzłów”, co doprowadziło starzejącą się i skostniałą armię USA do granic wytrzymałości:
Wiadomości C14 Izrael • Nagłówki@ c14israelPentagon potajemnie uruchomił „Łuk Obronny”, przenosząc strategiczne zasoby powietrzne z baz frontowych na Bliskim Wschodzie w pobliżu Iranu do chronionych baz na tyłach. Po odwołaniu ataków Stany Zjednoczone przeszły na strategię „odstraszania za horyzontem”, aby chronić siły przed irańskimi pociskami.
W artykule w NYT czytamy dalej:
Utrata węzła komunikacyjnego w Bahrajnie przyczyniła się do szeregu zgłaszanych problemów na lotniskowcach obsługujących operacje przeciwko Iranowi. Senatorowie Partii Demokratycznej wyrażają obawy dotyczące 5000 marynarzy na pokładzie Lincolna i ich prawie dziewięciomiesięcznej misji.
NYT szczegółowo opisuje, w jaki sposób podupadający USS Lincoln zostanie zastąpiony przez USS George Washington, który przybędzie z INDOPACOM, pozostawiając 7. Flotę bez lotniskowców rozmieszczonych na kluczowym „froncie chińskim”.
Stało się to po doniesieniach, że USS Benfold miał poważne „problemy inżynieryjne”, które spowodowały, że utknął na cztery dni na Morzu Południowochińskim:
Niszczyciel rakietowy USS Benfold (DDG-65) spędził cztery dni na Morzu Południowochińskim bez zasilania z powodu awarii technicznej, dowiedział się serwis USNI News.
Jak poinformował USNI News rzecznik 7. Floty USA, komandor Matthew Comer, w oświadczeniu powiedział, że w zeszłym miesiącu Benfold doznał awarii technicznej, w wyniku której nastąpiła utrata zasilania.
Awaria zasilania oznaczała, że marynarze zostali pozbawieni dostępu do kambuza, toalet i klimatyzacji. Ucierpiała również woda pitna, powiedział Comer.Nie odpowiedział na pytanie o to, jak marynarze radzą sobie z odpadami.
Niedaleko zauważono inny amerykański niszczyciel Arleigh Burke – niektórzy zidentyfikowali go jako DDG-74, choć nie jest to do końca potwierdzone – który wyglądał na w kiepskim stanie, podobno gdzieś w pobliżu Japonii:Nie można załadować wideo.
Stan Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych zaszokował obserwatorów, którzy nie spodziewali się tak szybkiego upadku organizacyjnego, szczególnie w czasie poważnego konfliktu, w którym Marynarka Wojenna miała odgrywać kluczową rolę podtrzymującą.
Teraz WaPo podaje, że sojusznicy USA w Zatoce Perskiej ponownie rozważają rozmieszczenie baz amerykańskich na swoim terytorium, wyrażając frustrację z powodu nieprzewidywalnego i amatorskiego podejścia Trumpa do konfliktu z Iranem:
Niektórzy zaczęli dyskutować nad zasadnością dalszego utrzymywania na swoim terytorium dużych amerykańskich instalacji wojskowych.
„Trump rozpoczął tę wojnę” – powiedział jeden z urzędników z Zatoki Perskiej – „a my płacimy za to cenę”. Podobnie jak inni autorzy tego artykułu, wypowiadał się pod warunkiem zachowania anonimowości, aby poruszyć drażliwy temat. Gniew wobec Stanów Zjednoczonych, jak powiedział urzędnik, osiągnął najwyższy poziom od czasu ataku USA i Izraela na Iran w lutym.
Państwa Zatoki Perskiej nadal polegają na Waszyngtonie jako bliskim partnerze w dziedzinie bezpieczeństwa i głównym dostawcy broni, a Katar i Bahrajn posiadają duże bazy amerykańskie. Frustracja skłania jednak niektóre państwa do rozważenia nowych rozwiązań. Analitycy twierdzą ,że mało prawdopodobne jest, aby ta dynamika w najbliższej przyszłości znacząco zmieniła porządek w regionie,ale niektóre kraje zaczęły już rozważać swoje opcje.
Możemy stwierdzić, że strategia Iranu zadziałała: pozbawić USA oczu i uszu w regionie, atakując systemy radarowe, nasycić obronę przeciwlotniczą – której zasobów nie da się zregenerować – tanimi dronami i jednorazowymi pociskami balistycznymi pierwszej generacji; a następnie, gdy pole bitwy zostanie odpowiednio ukształtowane, rozpocząć rzucanie najnowocześniejszych i najcelniejszych pocisków balistycznych, aby trafić w węzły logistyczne, bazy C2 itd., zmuszając USA do wycofania całego swojego ogona jak najdalej poza zasięg.
To z kolei nadwyręża zdegradowany łańcuch logistyczny do punktu zerwania, co obserwujemy obecnie, obserwując uderzający spadek morale .
Jak twierdzą trzej amerykańscy urzędnicy zaznajomieni ze sprawą, armia USA straciła co najmniej 45 dronów MQ-9 Reaper podczas wojny z Iranem, co stanowi około 25 procent jej floty.
Jak wspomniano powyżej, „WaPo” „potwierdza”, że USA straciły 45 Reaperów, co stanowi 25% całej floty dronów. Niektórzy dodają, że Huti zniszczyli już około 10%, co prawdopodobnie zbliżyłoby ich do 35% całkowitej straty w ciągu ostatniego roku lub dwóch.
Co ciekawe, według doniesień WaPo nie wszystkie samoloty zostały zestrzelone, ale wiele z nich padło ofiarą irańskiego (być może rosyjskiego) systemu elektronicznego:
Czwarty urzędnik USA, który podobnie jak pozostali wypowiadał się pod warunkiem zachowania anonimowości w celu omówienia danych Pentagonu, powiedział, że nie wszystkie zaginione Reapery zostały zestrzelone. Nieokreślona liczba rozbiła się po tym, jak operatorzy stracili łączność z dronami, powiedział urzędnik.
W rzeczywistości straty prawdopodobnie stanowią nawet więcej niż 35%, ponieważ całkowita liczba dronów we flocie nie oznacza koniecznie, że wszystkie są zdatne do użytku lub nadają się do lotu, przynajmniej w danym momencie.
W obliczu całkowitego braku opcji militarnych Stany Zjednoczone wciąż grają na zwłokę, udając, że „kontrolują Cieśninę”. Była kongresmenka Marjorie Taylor Greene twierdziła, że ma poufne informacje o tym, jakie desperackie opcje są obecnie rozważane w szalonej sali wojennej Trumpa:
Była kongresmenka Marjorie Taylor Greene🇺🇸@ FmrRepMTGRozmawiają o użyciu broni jądrowej przeciwko Iranowi na spotkaniach strategicznych. Tak, dobrze przeczytałeś. To prawda. Nie spekuluję, wiem. I to czyste zło. Ostatni raz broń jądrowa została użyta 6 i 9 sierpnia 1945 roku w dwóch miastach w Japonii: Hiroszimie i…
==========================
Cóż, kiedy kończy się użyteczna amunicja – zarówno do ataku, jak i do obrony – można przypuszczać, że rozważanie opcji nuklearnej jest logiczne – w czystej desperacji. Biorąc pod uwagę, że schyłek Ameryki wyraźnie zmierza ku końcowi, byłoby to niemal poetyckie pożegnanie, w nieco pokrętny sposób: kraj, który zyskał status supermocarstwa dzięki pierwszemu użyciu broni jądrowej w 1945 roku, zatacza koło, by zakończyć swoją schyłkową cywilizacyjną kapitulację kolejnym ostatecznym nuklearnym pożegnaniem.
Bardziej prawdopodobne jest jednak, że nic takiego się nie wydarzy, a jedynym czynnikiem przypominającym opad radioaktywny będzie gospodarka USA, przy kontynuacji ślepej nieustępliwości Trumpa w kwestii irańskiej. Widzieliśmy już, że jest on gotów postawić wszystko na szali dla swojego próżnego projektu na Ormuzie, w tym dobrobyt i środki do życia wszystkich Amerykanów.
Wczoraj zauważył, że gospodarka radzi sobie „niewiarygodnie… z punktu widzenia Wall Street” – dość szokująco oderwany od rzeczywistości przekaz . Wkrótce potem wyjaśnił, że rosnące ceny gazu to niewielka cena za powstrzymanie „złego kraju” przed posiadaniem broni jądrowej – a wszystko to po obietnicy niższych cen gazu w 2024 roku.
Jednak wiele takich „małych cen” może dość szybko złożyć się na jedną dużą cenę .
Postępy astronomii: Pensje… MEM-y IV.
——————————
————-
—————————————
——————————————–
—————————————————
————————————
————————-
———————————
——————————
Czy są szpitale, które GO nie zatrudniły? MEM-y III.
————————————
————————————
—————————-
——————————————
———————————————-
—————————————-
————————————————–
————————————————
ścigają go od dawna; nie mogą znaleźć…
———————————————————–
———————————-