Dwie główne uroczystości upamiętniające 11 września, upamiętniające 25. rocznicę ataków terrorystycznych, odbyły się w piątek w nowojorskiej Strefie Zero oraz w Pentagonie w Waszyngtonie. Prezydent Trump wziął udział w nabożeństwie żałobnym w Pentagonie, natomiast wiceprezydent J.D. Vance był obecny na nabożeństwie żałobnym w Strefie Zero.
Sekretarz obrony Pete Hegseth również przewodniczył uroczystościom żałobnym w Pentagonie, ale podczas corocznego nabożeństwa żałobnego w Nowym Jorku Vance najwyraźniej pozostał w tle i przysłuchiwał się z widowni odczytywaniu nazwisk.
W swoich przemówieniach Trump i Hegseth próbowali powiązać trwającą wojnę z Iranem z wydarzeniami z 11 września 2001 roku. Obaj starali się przedstawić obecne działania przeciwko Iranowi jako kontynuację globalnej wojny z terroryzmem.
„ Składamy hołd żołnierzom, którzy pracują teraz nad tym, aby największy sponsor terroryzmu na świecie, Islamska Republika Iranu , nigdy nie weszła w posiadanie broni jądrowej” – powiedział Trump w Pentagonie.
Hegseth przemawiał krótko przed prezydentem i oświadczył, że siły zbrojne USA pozostają „czujne” wobec „islamskiej teokracji” w Iranie.
„Nasi żołnierze walczą od prawie pół wieku z islamską teokracją, która życzy nam śmierci i świętowała wydarzenia z 11 września” – powiedział.
„Reżim, który od dziesięcioleci wspierał ataki terrorystyczne na Amerykanów, zabijając przy tym tysiące osób, w tym naszych towarzyszy broni w Iraku i Afganistanie. Ale nie wzięli pod uwagę tego prezydenta” – kontynuował szef Pentagonu.
„Będziemy nadal wysyłać terrorystów tam, gdzie ich miejsce – do piekła – i tankowce na dno oceanu, gdzie ich miejsce” – dodał Hegseth. „I dopilnujemy, aby Iran nigdy nie wszedł w posiadanie broni jądrowej”.
Ironią jest, że to bliski sojusznik USA, Arabia Saudyjska, była najbardziej bezpośrednio zaangażowana w tragedię z 11 września , a rodziny ofiar złożyły pozew przeciwko królestwu zarzucając mu współudział państwa i wywiadu w atakach terrorystycznych.
Większość porywaczy z 11 września pochodziła z Arabii Saudyjskiej, a każdy z nich był sunnitą . Iran jest historycznym wrogiem sunnickiego królestwa Arabii Saudyjskiej i wyznaje islam szyicki, który Rijad uważa za „heretycki”.
Próba powiązania Iranu z 11 września również trąci propagandą z czasów Busha . Nie tylko niektórzy neokonserwatywni komentatorzy próbowali wówczas powiązać z tym Teheran, ale kluczowym argumentem był również wydumany „sojusz Saddama Husajna z Al-Kaidą”.
Oczywiście, Saddam był świeckim autokratą partii Baas i w przeszłości próbował prześladować radykalne sekty fundamentalistyczne. Niemniej jednak Irak został najechany natychmiast po Afganistanie, a Saddam został obalony przez siły amerykańskie.
W ostatnich latach, w ostatniej dekadzie wojny zastępczej w Syrii, na pierwszej linii frontu z ISIS i innymi sunnickimi ruchami dżihadystycznymi walczyli zazwyczaj irańscy oficerowie i szyickie milicje. Te ostatnie były często wspierane przez państwa Zatoki Perskiej, a także amerykański wywiad. Jeśli chodzi o politykę Bliskiego Wschodu i Waszyngtonu, nic nie jest takie, jakie się wydaje .
Putin został zapytany przez dziennikarzy po wyborach w Saksonii-Anhalt. Choć odmówił komentarza na temat wyniku wyborów, dał ocenę rozwoju gospodarczego i politycznego w ogóle. Ostrzegł też przed zbliżającą się wojną.
z Anty-Spiegel 12. Wrzesień 2026
Prezydent Rosji Putin został zapytany na szczycie BRICS przez rosyjskiego dziennikarza o wynik wyborów w Saksonii-Anhalt. Chociaż odmówił, jak zawsze, komentarza na temat wyniku wyborów lub polityki wewnętrznej innego kraju, generalnie dał ogólną ocenę rozwoju gospodarczego i politycznego w Niemczech i UE. Zdecydowanie ostrzegł też, że wysłanie wojsk europejskich na Ukrainę oznacza wojnę z Rosją.
====================================
Pytanie: Dużo mówił Pan dziś o krajach BRICS. Mam pytanie o kraj, który może być dalej stąd, ale prawdopodobnie jest bliżej ciebie osobiście, do Niemiec. Tam, jak wiadomo, ostatnio odbyły się wybory, w których „Alternatywa dla Niemiec” wygrała dużym marginesem. Wygląda na to, że coś podobnego pojawia się również na Pomorzu. Jak to oceniasz?
Putin: Nie chcę i nie będę komentował wewnętrznych wydarzeń politycznych, które w tym przypadku mają miejsce w Republice Federalnej.
Niemniej jednak jest coś, co można powiedzieć na ten temat, z następującego powodu: myślę, że wszystko, co dzieje się obecnie w Europie jako całości, jest wynikiem systemowych błędów tzw. Zachodu – a dokładniej globalisty Zachodu – w obszarach polityki, bezpieczeństwa i gospodarki.
Każdy popełnia błędy. Popełniamy też sporo błędów, tak jak są one popełniane na całym świecie. Problem dla globalistycznego Zachodu polega jednak na tym, że po zakończeniu zimnej wojny i rozpadzie Związku Radzieckiego myśleli, że są na „Szczycie Olimpu” i najwyraźniej wierzyli: a) że wolno im było wszystkiego i b) że to oni sami nigdy nie popełniają błędów.
I te błędy zaczęły się piętrzyć i rosnąć jak lawina.
W strefie bezpieczeństwa jasne jest, o co w tym wszystkim chodziło. Była to próba rzucenia Rosji na kolana, najpierw z pomocą terrorystów na Kaukazie i separatystów, potem innymi środkami i obecnie z pomocą neonazistowskiego reżimu na Ukrainie. To się nie kończy.
Dołożyli nas do G8 w tym czasie. Ale, jak już mówiłem, nie było to pełne członkostwo. Mamy to, widziałem to wszystko całkiem dobrze. Wszystko wydawało się być dobre, wypowiadano właściwe słowa, ale w praktyce powtarzam to, bezpośrednio popierali separatyzm na Kaukazie i próbowali całkowicie rozbić Rosję. To fakt. Dzisiejszy kryzys na Ukrainie również ich sprowokował. Są to elementy stałe do wywierania nacisku.
W końcu wystarczająco często podkreślaliśmy, że ekspansja NATO na wschód jest dla nas nie do przyjęcia. W końcu udali się na Ukrainę. Obalili prezydenta Janukowycza przez zamach stanu. Nie oceniam przywództwa prezydenta Janukowicza. Prawdopodobnie było wiele błędów i chyba też powody niezadowolenia ludności. Był jednak przeciwny przystąpieniu Ukrainy do NATO. Zaraz po zmianie reżimu powtarzam to, krwawy zamach stanu był celem przeniesienia Ukrainy do NATO, a to było ostatecznie prawdziwą przyczyną dzisiejszych tragicznych wydarzeń na Ukrainie.
Oni, zachodnie elity globalistyczne, są winni, nawet jeśli ciągle na nas zwracają.
Co jest w gospodarce? Teraz oczywiście najważniejszą kwestią jest dostawa energii. To błędy w innym obszarze, w gospodarce. Ile razy rozmawialiśmy z nimi o potrzebie utrzymania udowodnionych relacji między nami w sektorze energetycznym? Dostarczyliśmy gaz do Europy w cenach 150 lub 180 dolarów za tysiąc metrów sześciennych. „To kosztowne” – powiedzieli – „musimy przejść na ceny rynkowe”.
Ale jakie są ceny rynkowe? Nasze ceny były i są do dziś powiązane z ceną ropy naftowej i produktów ropopochodnych, które powstają na rynku. „Nie, ceny muszą być kształtowane na giełdzie”.
Powiedzieliśmy im: Gaz nie jest aktywem rynkowym, przynajmniej nie klasycznym towarem rynkowym, który nie zadziała, ceny będą tylko rosły na tych. I proszę: cena wynosi teraz 1,000 dolarów lub euro. I może pójdzie w górę jeszcze dalej.
Jakie jest kształtowanie się cen gazu na europejskiej giełdzie? Cena nie jest prowadzona przez producentów, ale przez handlowców giełdowych. Według mojej wiedzy, jeśli weźmiemy Niemcy, ich celem jest napełnienia zbiorników magazynowych gazu do 70 procent. Czy to się uda, jest jeszcze niepewne.
A w Holandii sytuacja jest jeszcze gorsza. A dlaczego? Ludzie, którzy handlują na giełdzie, którzy nie myślą o stanie technicznym magazynu, którzy nie myślą o fizycznych wolumenach. Uważają, że dziś opłaca się wydobywać gaz ze zbiorników magazynowych, który został zakupiony po niższych cenach – a to, co stanie się jutro, zobaczymy…. To ostatecznie prowadzi do tego, że cena nie wyniesie 1,000, ale 1,500. To kolejny, jeszcze jeden błąd w sektorze ekonomii.
Słyszałem, jak kontynuować kurs byłego niemieckiego przywództwa w Niemczech, jak wyjaśnia obecny rząd, a także wymienia się nazwisko Helmut Kohl. Znałem osobiście Kohla. Mogę z całą pewnością powiedzieć: nie reprezentował poglądów, które reprezentuje dzisiejsze kierownictwo CDU. Rozmawiałem z nim, kiedy był jeszcze kanclerzem, a nawet po tym, jak nie był już na stanowisku, nawet nas odwiedzał. Powiedział, że przyszłość Europy i Republiki Federalnej Niemiec byłaby zabezpieczona tylko wtedy, gdyby istniały bliskie i dobre stosunki sąsiedzkie z Rosją. Musimy się wzajemnie uzupełniać, powiedział, że jest to jedyny sposób na kontynuowanie cywilizacji europejskiej jako niezależnego centrum władzy intelektualnej i humanitarnej – ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami dla polityki i biznesu. Dokładnie to powiedział mi pan Kohl.
Ale dzisiejsze elity w Europie mają różne poglądy. Podsycają w ludności strach przed rzekomym rosyjskim zagrożeniem, zagrożeniem, które rzekomo wciąż wynika z czasów sowieckich. Nie ma takiego zagrożenia i nigdy nie istniało. Nie zagrażamy krajom europejskim i nie zamierzamy tego robić, po co?
Nikt nie uważa, że nie mamy powodu do konfliktów z Europą. Wszystkie pytania zostały wyjaśnione przez wyniki II wojny światowej. A to, co wydarzyło się po tym, po upadku Związku Radzieckiego, stało się za zgodą Federacji Rosyjskiej jako następcy prawnego Związku Radzieckiego. Wszystko, co jest sprzeczne z tymi umowami, jest sprzeczne z naszymi interesami i jest sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa międzynarodowego i Karty Narodów Zjednoczonych. Właśnie o to chodzi.
Ale nalegają na wszelkie zmiany. Ale co się zmienia? Czy chcą zrewidować wyniki II wojny światowej? Gdzie obecnie przewodzą narodom swoich krajów? Wojna z Rosją? Teraz mówią o wysłaniu wojsk na Ukrainę. To oznacza wojnę z Rosją. A z tego co rozumiem, obywatele krajów europejskich rozumieją, co się dzieje.
Jak widzę, to jest powód wyników wyborów w Republice Federalnej Niemiec i dla trendów procesów politycznych w Europie jako całości.
Jak rosyjski informator komentuje rocznicę 11 września
Rosyjski senator Rogozin opublikował w rocznicę 11 września wiadomość, która jest szczególnie interesująca, ponieważ Rogozin jest informatorem, piastującym wysokie stanowiska rządowe w Rosji od prawie 30 lat.
Anti-Spiegel 12 wrzesień 2026
Często mówiłem, że chciałbym wiedzieć, co oficjalna Rosja wie o 11 września. Oczywiście nikt nie udzielił mi jednoznacznej odpowiedzi, ale odkąd poznałem kilka ważnych osób w Rosji, mogłem zadać to pytanie kilka razy. Reakcją zawsze był uśmiech i, nieco inaczej sformułowana, ta sama odpowiedź, która w zasadzie mówiła, że oficjalna Rosja wie wystarczająco dużo, by wiedzieć, że oficjalna wersja nie jest prawdziwa.
W najnowszym odcinku programu Tacheles Robert Stein ponownie zapytał mnie, dlaczego Rosja po prostu nie zrzuci bomby i nie opublikuje tego, co wie. Odpowiedź jest niezwykle prosta: ponieważ w Rosji zawsze zastanawiają się, co mogą osiągnąć działaniem. A co Rosja mogłaby osiągnąć?
Nic, ponieważ na Globalnym Południu (czyli poza zachodnią bańką medialną) ludzie od dawna wiedzą, że oficjalna wersja nie może być prawdziwa, a na Zachodzie informacje z Rosji nie dotarłyby do nikogo, ponieważ cenzura uciszyła tam niemal wszystkie rosyjskie głosy.
A poza tym, bądźmy szczerzy, kogo to jeszcze obchodzi? Minęło już 25 lat od tamtej pory.
Na tym tle szczególnie interesujące są dwa posty Dmitrija Rogozina na Telegramie, opublikowane w rocznicę 11 września. W czasie zamachów z 11 września Rogozin był przewodniczącym rosyjskiej parlamentarnej komisji ds. polityki zagranicznej; później pełnił funkcję wicepremiera, ambasadora Rosji przy NATO, szefa rosyjskiej agencji kosmicznej Roskosmos i pełnił kilka innych funkcji. Rogozin należy zatem do grona osób, które od dziesięcioleci zajmują wysokie stanowiska rządowe w Rosji i posiadają w związku z tym znaczną wiedzę.
W rocznicę zamachów z 11 września Rogozin opublikował dwa posty na Telegramie, które przetłumaczyłem, ponieważ pokazują, jak 11 września jest postrzegany dzisiaj w Rosji.
==========================
Wpis 1
To wydarzyło się dokładnie 25 lat temu. Jako przewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych Dumy musiałem to wszystko komentować na żywo. Zginęło 2977 osób, a ponad 6000 zostało rannych. Al-Kaida pod przywództwem Osamy bin Ladena wzięła na siebie odpowiedzialność za te ataki, ale ten Osama wziął na siebie również odpowiedzialność za całe zło, jakie wydarzyło się na świecie. Był kimś w rodzaju „Doktora Zła”. Później ten idiota został zamordowany w głośny sposób przez swoich własnych mocodawców, amerykańskie agencje wywiadowcze.
Jednego absolutnie nie rozumiem. Mówiono, że inny samolot, rzekomo porwany przez terrorystów, zaatakował w tym samym czasie budynek Pentagonu. Widzieliśmy zniszczenia, ale nie moment uderzenia. A kamer było tam tyle, ile brudu na świni! Ale ani jednego nagrania! Ani, nawiasem mówiąc, ani jednego fragmentu wraku samolotu, który rozbił się o budynek.
Wieże Bliźniacze również zawaliły się w dziwny sposób, poniżej punktów uderzenia samolotów. Rytmicznie, piętro po piętrze, jak to zwykle bywa przy wyburzaniu budynków, gdzie podłożone wcześniej ładunki wybuchowe co sekundę niszczą podtrzymujące je kolumny.
O ile rozumiem, amerykańska opinia publiczna nie jest zainteresowana prawdą o tej tragedii. My też byśmy nie byli zainteresowani, gdyby nie jeden kluczowy szczegół: Amerykanie postanowili zemścić się na Bin Ladenie nie w Arabii Saudyjskiej, ale w Afganistanie – tuż za naszym progiem.
Teraz, 25 lat później, amerykańskie agencje wywiadowcze nie muszą już tak ciężko pracować. Dostarczając naszym wrogom broń, pieniądze i informacje wywiadowcze, unikają ogromnego wysiłku i poświęceń, które w przeciwnym razie byłyby konieczne, aby usprawiedliwić ich otwartą wrogość wobec Rosji i znaleźć pretekst, aby nas skrzywdzić. Dlatego nikt już nie planuje nowych poważnych ataków w Nowym Jorku i Waszyngtonie.
Wpis 2:
Stany Zjednoczone zaoferowały nagrody w wysokości do 10 milionów dolarów za informacje na temat przywódców Al-Kaidy, którzy według Waszyngtonu wykorzystują Iran jako bezpieczną przystań do przygotowywania i przeprowadzania ataków na Stany Zjednoczone i ich sojuszników. Waszyngton najwyraźniej uważa, że cały świat jest głupi. Najpierw demonizowali i bombardowali Afganistan pod pretekstem poszukiwania Al-Kaidy. Teraz próbują narzucić to samo Iranowi.
Jestem skłonny uzyskać te pieniądze od Stanów Zjednoczonych, ponieważ mogę podać im dokładny adres, pod którym mieści się Al-Kaida.
Uwaga: Langley w stanie Wirginia, 8 mil na północny zachód od Waszyngtonu. Właśnie tam się teraz znajdują.
Niemcy są najważniejszym dostawcą broni dla obu wielkich wojen, które obecnie ogarniają świat. W przypadku Izraela Niemcy są współwinne ludobójstwa; w przypadku Ukrainy wspierają terroryzm państwowy.
F. Merz, 2024: Pokój jest na cmentarzu – Upadek
Rząd niemiecki z dumą wielokrotnie ogłasza dwie rzeczy: po pierwsze, że bezpieczeństwo Izraela leży w niemieckim interesie narodowym, co rząd wykorzystuje do uzasadnienia sprzedaży broni Izraelowi, a nawet przekazywania wielu systemów uzbrojenia; po drugie, że Berlin jest największym sponsorem Ukrainy. W obu przypadkach dostarczają broń krajom prowadzącym wojnę, a to nawet nie jest najgorsze.
Naprawdę przerażające jest to, że Niemcy stały się obecnie największym sponsorem wojen agresywnych, zbrodni wojennych, ludobójstwa i terroryzmu państwowego – i że niemiecka opinia publiczna nawet o tym nie wie.
Dostawy broni do stref wojennych
Większość Niemców zdaje się zapominać, że dostawy broni do stref wojennych i obszarów kryzysowych są w Niemczech surowo zabronione przez prawo. Ponieważ rząd niemiecki może przyznawać wyjątki ‚w indywidualnych przypadkach’, partia Zielonych prowadziła kampanię w 2021 roku, obiecując, że nie będzie można dostarczać broni ani sprzętu wojskowego do stref kryzysowych i obszarów wojennych, jeśli dojdzie do władzy. Jak wiadomo, zaraz po dołączeniu do rządu stali się oni najzagorzalszymi tej sprawy.
Nie zmienia to jednak faktu, że w Niemczech obowiązuje zasadniczy zakaz takich dostaw. Mimo to rząd niemiecki z dumą ogłasza przy każdej okazji, że Niemcy są największym sojusznikiem Ukrainy i już dostarczyły jej pomoc wojskową, tj. broń i amunicję, o wartości około 57,6 miliarda euro.
Strefa Gazy – dym unoszący się nad budynkiem trafionym podczas izraelskiego ataku
A Izrael, który od 2023 roku prowadzi wojnę na wyniszczenie w Strefie Gazy, który dokonuje tak brutalnych czystek etnicznych na Zachodnim Brzegu, że krytykował go nawet ‚Der Spiegel’, który najechał Liban i Syrię, i który wraz z USA prowadzi również wojnę agresywną przeciwko Iranowi z naruszeniem prawa międzynarodowego, nadal otrzymuje broń z Niemiec.
Niemcy nie są jedynym dostawcą broni dla Izraela. W latach 2020–2024 Izrael otrzymywał 66% swojej broni z USA, a 33% z Niemiec, co oznacza, że poza USA i Niemcami praktycznie żaden inny kraj na świecie nie jest już skłonny dostarczać terrorystycznemu państwu broni, za pomocą której Izrael otwarcie i bezczelnie popełnia zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości.
Historyczna odpowiedzialność Niemiec
Jeśli Niemcy ponoszą historyczną odpowiedzialność wynikającą z czasów nazistowskich, to z pewnością nie jest nią obowiązek wspierania Izraela w wojnie na wyniszczenie ani bezsensownego przedłużania wojny na Ukrainie poprzez dostawy broni. Moim zdaniem historyczną odpowiedzialnością Niemiec jest zrobienie wszystkiego, co w ich mocy, aby zapobiec wojnom, a przede wszystkim ludobójstwom.
Jednak rząd federalny Niemiec robi dokładnie odwrotnie, wspierając izraelskie wojny agresywne przeciwko Libanowi, Syrii i Iranowi, a także izraelskie ludobójstwo na Palestyńczykach i przedłużając wojnę na Ukrainie zamiast dążyć do jej zakończenia. Mówiąc wprost: dostarczając broń Izraelowi i Ukrainie, Niemcy są jednym z głównych podżegaczy najkrwawszych wojen toczących się obecnie na świecie.
Ale to nie wszystko, bo to również należy jasno powiedzieć: Niemcy są jednym z najaktywniejszych zwolenników ludobójstwa na Palestyńczykach i jednym z największych dostawców broni wojennej na czarnym rynku, ponieważ znaczna część broni dostarczanej Ukrainie jest odsprzedawana islamistycznym terrorystom i zorganizowanej przestępczości w Europie.
Niemcy łamią prawo międzynarodowe
Niemcom postawiono już zarzuty przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości za współudział w izraelskim ludobójstwie na Palestyńczykach. Jednak tylko kilka niemieckich mediów poinformowało, że ustne argumenty w procesie rozpoczęły się kilka dni temu.
Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości nie należy mylić z Międzynarodowym Trybunałem Karnym. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości jest organem ONZ, a jego orzeczenia są wiążące dla wszystkich państw na całym świecie, natomiast Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK) jest instytucją państw-sygnatariuszy Statutu Rzymskiego, a jego orzeczenia i decyzje są wiążące wyłącznie dla tych państw.
Niemcy są jednak sygnatariuszem Statutu Rzymskiego, a Międzynarodowy Trybunał Karny wydał nakaz aresztowania premiera Izraela Netanjahu pod koniec 2024 roku za ludobójstwo Izraela na Palestyńczykach. Niemcy byłyby teraz zobowiązane do aresztowania Netanjahu, gdyby miały ku temu środki. Rząd niemiecki jednak odmawia tego i po prostu nadal wspiera Izrael w utrwalaniu ludobójstwa.
Niemcy ignorują zatem postępowania toczące się przed dwoma sądami międzynarodowymi i pozostaje kwestią otwartą, czy sądy te ostatecznie wydadzą orzeczenia i czy Niemcy będą je następnie egzekwować, do czego są zobowiązane na mocy prawa międzynarodowego.
Nawiasem mówiąc, rozwiązanie dwupaństwowe, tj. utworzenie państwa palestyńskiego, jest również częścią prawa międzynarodowego, ponieważ podczas powstawania Izraela ONZ zdecydowała o utworzeniu dwóch państw: jednego dla Żydów i jednego dla Palestyńczyków. Oficjalnie rząd niemiecki deklaruje poparcie dla rozwiązania dwupaństwowego, ale w rzeczywistości popiera rząd Netanjahu, który otwarcie deklaruje, że jego działania w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu (prowadzone przy wsparciu Niemiec) mają na celu definitywne zapobieżenie powstaniu państwa palestyńskiego i aneksję obu terytoriów.
Niemcy wspierają terroryzm państwowy
Ukraińcy regularnie atakują cele w głębi Rosji
To, że ludność cywilna ucierpiała w wyniku wojny, jest smutnym faktem. Jednak celowe zabijanie cywilów jest zbrodnią wojenną. Właśnie to robi Ukraina, celowo wystrzeliwując drony i rakiety, które Niemcy, między innymi, finansują i dostarczają, w kierunku ludności cywilnej w Rosji. Dzieje się tak niemal codziennie, gdy Ukraina używa dronów do atakowania cywilnych autobusów w Donbasie lub celowo kieruje drony dalekiego zasięgu na budynki mieszkalne w rosyjskich miastach położonych daleko od linii frontu.
Obiektywnie rzecz biorąc, Niemcy ponownie stały się państwem zbójeckim, które wspiera i promuje wojny agresywne, zbrodnie wojenne, ludobójstwo, terroryzm państwowy itd.
Fakt, że rzekomo niezależne, obiektywne i krytyczne niemieckie media milczą na ten temat, zamiast faktycznie przyznać się do historycznej odpowiedzialności Niemiec i skrytykować rząd za jego zbrodnie, pokazuje, że dzisiejsze niemieckie media są co najmniej tak samo kontrolowane, jak w latach 30. XX wieku. Po prostu lepiej jest – jak wówczas – ukryć to przed opinią publiczną.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus, Odkupiciel świata, i niech będzie pochwalona Niepokalana Matka, którą otrzymał wraz z nami od Ojca niebieskiego jako nieodzowną Pomoc w arcydziele Odkupienia!
W tym wyjątkowym roku, kiedy w naszej diecezji rozpoczęła się peregrynacja kopii Cudownego Obrazu Czarnej Madonny, a w całym kraju obchodzimy LXX rocznicę Jasnogórskich Ślubów Narodu, w błogosławionym czasie Nowenny przed uroczystością Matki Bożej Bolesnej, Patronki Wałbrzycha, kiedy całe miasto staje się jakby jedną wielką parafią, a jego świątynią parafialną staje się mały kościółek od niepamiętnych czasów nazywany „Sercem Miasta”, będziemy mieli nie jedno, ale dwa a nawet trzy czuwania Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę.
Gdyż oprócz comiesięcznego czuwania dnia 13., które będzie miało miejsce w tym sanktuarium – jak przed pandemią Covid-19 – od godz. 15 do nabożeństwa fatimskiego o godz. 20 oraz Apelu Jasnogórskiego na zakończenie, także nazajutrz, 14.IX, będzie tu czuwanie Krucjaty, tym razem krótsze: od godz. 15 do mniej-więcej 17:30 (aby wszyscy pragnący uczestniczyć w sumie odpustowej Podwyższenia Krzyża Św. mogli dojechać na godz. 18 do sanktuarium na Podzamczu, tu zaś będzie w tym czasie pół godziny modlitwy w ciszy);
Nadto 15.IX, w samym dniu odpustu Matki Bożej Bolesnej, kiedy sztafeta modlitewnego czuwania wraz z cudowną figurą przenosi się do przestronnej kolegiaty, gdzie wszyscy wierni Wałbrzyszanie oraz pielgrzymi mogą zgromadzić się razem i poczuć się jedną wielką wspólnotą, pomodlimy się za naszą Ojczyznę i za nasze miasto, oraz o tryumf Niepokalanego Serca naszej Królowej i naszej Patronki:
najpierw odmówimy część bolesną Różańca św. za Polskę, aby była wierna Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, oraz Jasnogórskim Ślubom Narodu, a następnie Różaniec do 7 boleści Matki Bożej, by była Ona otaczana czcią i miłością wszystkich mieszkańców Wałbrzycha i ziemi wałbrzyskiej.
Najmłodsi Czytelnicy nie pamiętają już nawet tego dnia. Ale, powinni poznać chociaż kilka podstawowych faktów, żeby wiedzieć, czemu (komu) zawdzięczają to wszystko, czego doświadczają dzisiaj i z czym się będą mierzyły ich dzieci w przyszłości. Tylko z tego powodu piszę te słowa, bo przecież napisałem przez ostatnich 17 lat już na ten temat tyle, ile żaden autor na świecie. Brzmi to mało skromnie, ale takie są fakty. Kto zechce, może sięgnąć do moich książek i zanurzyć się w szczegóły, których zebrałem multum. Nie będę zatem przytaczał ogólników na temat oficjalnej wersji tamtego dnia, wystarczy poszukać w sieci.
Tu, w telegraficznym skrócie o tym, czego w Wikipedii nie znajdziecie.
Już w kilka godzin po ataku wmówiono światu, że dokonali go islamscy wrogowie Ameryki, muzułmanie z organizacji Al-Kaida, której przewodził wówczas Osama Bin Laden. Ten zarzut wyartykułował w studio NBC, o 12:46 tego dnia, w dwie godziny po zawaleniu Północnej Wieży kompleksu WTC, Paul Bremer – od 1999 roku przewodniczący Narodowej Komisji ds. Terroryzmu. Zapewniał o tym ze stoickim spokojem, choć w obu budynkach tego ranka znajdowało się 400 jego pracowników, o których słowem nie wspomniał, a których losów każdy mógł się domyślać. „To dzień, który zmieni nasze życie” – powiedział. I wiedział, co mówi.
Dwa lata później został szefem koalicyjnej administracji Iraku, odpowiedzialnym za wszelkie polityczne i gospodarcze kwestie związane z odbudową tego kraju, zaatakowanego i zrujnowanego w ramach tzw. „wojny z terrorem”. Jak spożytkowano bilion dolarów, który przeznaczono na jego odbudowę, nie wiadomo do dziś. Do dziś też rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki nie wyjawił dlaczego nigdy nie wydał listu gończego za Bin Ladenem, którego rzekomo amerykańskie służby dopadły po 10 latach poszukiwań. Nigdy też nie postawiono mu żadnych formalnych zarzutów.
Dwie godziny, to rzeczywiście dość szybko, ale byli przecież tacy, którzy wiedzieli dwa miesiące wcześniej, jak nowojorski spekulant na rynku nieruchomości Larry Silverstein, który wydzierżawił wtedy na 99 lat obie wieże. Zdążył je jeszcze ubezpieczyć na kwotę 7 miliardów. W umowie znalazła się szczęśliwie klauzula ubezpieczająca WTC „od ataków terrorystycznych”, co w owym czasie nie było praktyką częstą. Nie tylko je uzyskał, ale zbudował później w tym miejscu budynek One World Trade Center, który od tej pory zarabia kolejne miliardy.
Ale co tu mówić o dwóch miesiącach, skoro ze dwa lata wcześniej rozpoczęły się zapewne prace nad scenariuszem do filmu „The Lone Gunmen”, w którego pilotażowej części w pełni załadowany Boeing 727 miał rozbić się o WTC, stając się tym samym narzędziem w rękach rządowych konspiratorów, dążących do wywołania wojny i zwiększenia zysków armii. Spiskowcy winą za zamach obarczali w filmie cudzoziemskich terrorystów. Film pojawił się na kanale Fox TV już 4 marca 2001 roku. Jego producentem był Arnon Milchan, pracownik służb specjalnych Izraela.
Kiedy wspominałem o tym kilkanaście lat temu, okrzyczany byłem zwolennikiem teorii spiskowych, dziś informacje o tym osobniku znaleźć już można w oficjalnych opracowaniach wielu autorów i publicystów, w tym emerytowanych pracowników Mosadu.
Cóż jednak znaczą owe dwa lata wobec lat ponad dwudziestu?! A przecież właśnie w roku 1980 pojawił się wywiad, którego Michael’owi Evans’owi udzielił Isser Harel, założyciel wszystkich kolejnych służb izraelskich, szef Shai jeszcze przed powstaniem państwa – w roku 1944, dyrektor Shin Bet od roku 1948 i Mosadu do 1962, a w latach 1962-1963 dowódca w wywiadzie wojskowym Aman. Ten raczej dobrze zorientowany oficer powiedział wówczas, że islamski terroryzm uderzy wcześniej, czy później w Amerykę, a konkretnie w jej falliczny symbol. „Waszym największym fallicznym symbolem jest Nowy Jork, a jego najwyższy budynek będzie fallicznym symbolem, w który uderzą”. Evans przytoczył tę wypowiedź w książce „The American Prophecies, Terrorism and Mid-East Conflict Reveal a Nation’s Destiny”, która ukazała się na rynku w styczniu 2001 roku. Pomijając wszelkie inne aspekty, dowodzi to też tego, że jest to szajka ewidentnych zboczeńców.
Takich „profetycznych” sygnałów można przytaczać dziesiątki, część z nich przywołuję na stronach moich książek o tym szczególnym dniu, który odcisnął się tragicznym piętnem na dziejach całego świata, również na losach naszego kraju. Bo przecież dołączyliśmy wtedy do tej diabolicznej koalicji, doskonale rozumiejąc wezwanie z przemówienia prezydenta Busha, napisanego mu zresztą przez neokonserwatystę Davida Fruma, mówiące, że „albo jesteście z nami, albo z terrorystami”. Frum, którego dziś nazwalibyśmy już wprost globalistą, był też autorem innego, słynnego określenia „oś zła”, sformułowanego pięć miesięcy później, a odnoszącego się do Iraku, Iranu i Korei Północnej.
Od tego pamiętnego wtorku sprzed blisko ćwierćwiecza, w tzw. „wojnie z terrorem” zginęło ponad milion ludzi. Część moich rodaków nadal zapewne wierzy, że Amerykę zaatakowali wtedy Talibowie z jaskiń Afganistanu, uzbrojeni w nożyki do cięcia kartonu, których później dosięgnęła karząca ręka sprawiedliwości.
Niektórzy wiedzą, że to absurd, bo chodzili do dobrych szkół w czasach jeszcze przed kolonialnych i potrafią myśleć. Choć i w tej grupie dominuje przekonanie, że ta operacja była z rodzaju „inside job”, bo taką wersją zdarzeń kanalizuje się tych szczególnie dociekliwych. Cóż jednak oznacza owo „wewnętrzne działanie”? Amerykańskie? Z pewnością, nie można zarzucić takiej zbrodni Amerykanom wiernym swojemu państwu. Wszystko wskazuje na projektowanie i udział w niej ludzi, którzy Ameryki w sercach nie nosili. Ale chciałbym podkreślić, że przypisywanie tego ataku konkretnej nacji, co bywa często stosowane, jest podobnie nieusprawiedliwione, jak objaśnianie zbrodni katyńskiej sprawstwem czysto rosyjskim.
To poczynania konkretnego grona osób, które łączy wspólnota interesów przede wszystkim, ale też przekonania, latami podsycane posłuszeństwo plemienne, nienawiść do religii, wierność ideologii trockistowskiej. Dopiero wszystkie te elementy tworzą wizerunek tych, którzy z kilkoma amerykańskimi zdrajcami, dokonali tego przewrotu. Bo też był to przewrót, swoisty zamach stanu, w wyniku którego ta ekipa, budująca przez lata swoją pozycję w amerykańskim systemie politycznym, przemyśle zbrojeniowym, a zwłaszcza w kręgach wywiadu, nie wypuściła już, wtedy przejętej władzy, po dziś dzień. A, żeby im się to udało, musieli kilkadziesiąt lat wcześniej, w odstępie kilku lat, wyeliminować największych swoich wrogów – Johna i Roberta Kennedy’ch. Też współpracując. O tym piszę w swojej najnowszej książce, która ukaże się już jesienią tego roku.
Nikt zapewne nie miał w Polsce okazji poznać raportu Szkoły Zaawansowanych Studiów Wojskowych Armii Stanów Zjednoczonych, w którym napisano, że podejrzenia, co do roli Izraela powinny być naturalne dla każdego, kto jest świadomy reputacji Mosadu jako wywiadu, który jest „bezwzględny i przebiegły. Jest w stanie zaatakować siły USA i sprawić, by wyglądało to na działanie Palestyńczyków/Arabów”. Słowa te przywołał dzień przed zamachem, 10 września 2001 roku, Washington Times. Dlaczego? Czy autorzy, zarówno raportu, jak i cytującego go artykułu, byli wariatami? Przyjęcie takiego założenia byłoby wysoce dla nich krzywdzące. I jedni, i drudzy działali już wówczas na popularyzację opcji „inside job”, jako dzieła jakiejś zdegenerowanej, szaleńczej grupki amerykańskich odszczepieńców. Aby, jeśli nawet nie „kupi” się wersji o Talibach, nie brać pod uwagę nikogo innego, niż rodzimych zdrajców. Tym bardziej, że kolejne fakty zaczęły układać się z czasem coraz czytelniej w obrazek mozolnie budowany z kolorowych puzzli.
Kolorowo ubrani byli mężczyźni, tańczący radośnie podczas pierwszej eksplozji na dachu furgonetki, którą przejechali wkrótce kilka przecznic dalej, by kontynuować zabawę, robiąc sobie przy tym zdjęcia z płonącymi wieżami w tle. Byli widziani przez różnych świadków, a pewna kobieta nie wytrzymała tego widoku i powiadomiła policję. Zgłoszenie przywołała tego samego popołudnia stacja NBC News. Mówiło o „białej furgonetce, dwóch lub trzech facetach w środku. Wyglądają, jak Palestyńczycy i krążą wokół budynku”.
Policja wkrótce wydała list gończy za „pojazdem prawdopodobnie związanym z atakiem terrorystycznym w Nowym Jorku. Biała furgonetka marki Chevrolet z 2000 roku, z rejestracją New Jersey i logo „Urban Moving Systems” na tylnych drzwiach, widziana w Liberty State Park, Jersey City, NJ, w momencie pierwszego uderzenia odrzutowca w World Trade Center. Trzy osoby z furgonetki widziano świętujące po pierwszym uderzeniu i późniejszej eksplozji”. Kiedy ich zatrzymano, okazało się, że było ich pięciu: Sivan i Paul Kurzberg, Yaron Shmuel, Oded Ellner oraz Omer Marmari. Braci Kurzberg zidentyfikowano natychmiast, jako funkcjonariuszy Mosadu. Raport FBI, dziś już dostępny, mówi że „pojazd został przeszukany przez psa szkolonego do szukania materiałów wybuchowych i dało to wynik pozytywny”. Szef firmy zajmującej się przeprowadzkami (oczywista przykrywka), Dominik Otto Suter, odleciał nie niepokojony przez nikogo, już 14 września do Tel Awiwu. Pozostali „studenci” opuścili USA trochę później, a już w Izraelu opowiadali z uśmiechem o swoich przygodach, przed kamerami jednej z tamtejszych stacji telewizyjnych.
Takich studentów było zresztą wtedy w Stanach około 200. Ponad 30 z nich zidentyfikowano na długo przed 9/11, wraz ze stu innymi mieszkali w Hollywood. Studiowali rzekomo sztukę. Jedna z takich grup studiowała ją w praktyce, na 91 piętrze nowojorskiej Wieży Północnej. Określała się mianem grupy Gelatin, wywodziła się podobno z Austrii i w ramach „sztuki ulicznej” usunęła całe okno, po czym wystawiła poza nie drewniany taras. Żeby zrozumieć, jaką rolę mógł odegrać ten kawałek rusztowania, należy pamiętać, że eksplozja spowodowana rzekomym uderzeniem Boeinga 767 w Wieżę Północną miała miejsce między 92, a 98 piętrem. A, choć ich działania miały miejsce rok wcześniej, to i tak, co najmniej zagadkowo wyglądały używane przez nich wtedy manekiny, które uwieczniono na jednym z filmów, w dniu zamachów.
Już po wszystkim, „studenci” twierdzili, że… śledzili arabskich ekstremistów. Zaprawdę, byli blisko. Jeden z nich, Hanan Serfaty mieszkał w bezpośrednim sąsiedztwie apartamentu zajmowanego przez głównego herszta zamachowców, Mohameda Atty. Tyle, że to on, a nie ów „zamachowiec”, zdołał wypłacić ze swego konta ponad 100 000 dolarów, w ciągu trzech miesięcy przed atakami. Jak podał w roku 2009 magazyn New York Times, niejaki Ali al-Jarrah, kuzyn „porywacza” samolotu UAL 93, 25 lat funkcjonował pod przykrywką, jako izraelski agent infiltrujący palestyński ruch oporu i Hezbollah.
Piętra od 93 do 100 w Wieży Północnej zajmowała firma Marsh & McLennan, której dyrektorem generalnym był Jeffrey Greenberg, syn bogatego syjonisty (i finansisty George’a W. Busha) Maurice’a Greenberga, który był jednocześnie właścicielem Kroll Inc, firmy odpowiedzialnej za bezpieczeństwo całego kompleksu WTC 11 września 2001 roku. Greenbergowie byli również ubezpieczycielami Bliźniaczych Wież i 24 lipca 2001 roku podjęli całkiem przytomnie środki ostrożności polegające na reasekuracji zawieranego wówczas kontraktu. W listopadzie 2000 roku, do zarządu Marsh & McLennan dołączył wspominany przeze mnie wcześniej Paul Bremer. Spośród 400 zatrudnionych w jego firmie osób, 11 września zginęło blisko 300.
Jeśli mówimy o ochronie, to nie sposób nie wspomnieć o tym, że oba samoloty, które podobno rozbiły się o WTC, wystartowały z lotniska Logan w Bostonie, gdzie za bezpieczeństwo odpowiedzialna była firma International Consultants on Targeted Security (ICTS), mająca siedzibę w Izraelu, a zarządzana przez Menachema Atzmona, skarbnika partii Likud, z której wywodzi się zresztą Benjamin Netanjahu.
Tych „niewytłumaczalnych” powiązań z jednym, konkretnym śladem, mógłbym przytaczać bez liku, bo spędziłem nad ich poszukiwaniem i analizowaniem kilkanaście lat. Zapewne nie pomogło mi to w mojej karierze zawodowej, która urwała się nagle i w sposób ewidentnie zmanipulowany. Od pięciu już lat pozostaję bez pracy, której byłem pasjonatem i walczę w sądzie o możliwość powrotu. Jednak, jak wiadomo, sądy nasze są wolne. Cokolwiek miałoby to znaczyć. Ale, przynajmniej żyję.
Inni nie mieli tyle szczęścia, choć nie zajmowali się pracą o podwyższonym ryzyku, jak na przykład księgowi badający manko w wysokości 2,3 biliona dolarów na kontach Departamentu Obrony USA, poza milionem, o którym wspomniał na jeden dzień przed zamachami, 10 września 2001 roku, Donald Rumsfeld. Analitycy finansowi z Resource Services Washington (RSW) mieli niezwykłego pecha, bo właśnie w ich biura w Pentagonie „wleciał” nazajutrz samolot, którego części nie odnaleziono do dziś. 34 pracowników RSW i 12 innych etatowych księgowych najlepiej strzeżonego budynku świata zginęło wpatrując się w komputery.
Jedyny z nich, którego nie było tego dnia w pracy, nie umknął i tak przeznaczeniu. Bryan C. Jack, wybitny matematyk i główny analityk odpowiedzialny za budżet obronny Ameryki znalazł się bowiem tego dnia na pokładzie samolotu AA 77, lecąc służbowo do Kalifornii. Ten właśnie Boeing 757, jak twierdzą z uporem od 23 lat media głównego ścieku, uderzył w budynek Pentagonu, w miejsce, gdzie na co dzień przy swoim biurku Bryan zwykł zarabiać na chleb.
P.S.
W roku 2006, Rob Balsamo, jeden z amerykańskich pilotów powołał do życia organizację Pilots For 9/11 Truth (P4T). Jak napisał wtedy na głównej stronie „Pilots for 9/11 Truth to organizacja zrzeszająca profesjonalistów lotniczych i pilotów z całego świata, którzy zebrali się w jednym celu. Jesteśmy zaangażowani w poszukiwanie prawdy o wydarzeniach z 11 września 2001 roku. Nie przedstawiamy teorii, ani nie wskazujemy winnych. Skupiamy się na ustaleniu prawdy o tym fatalnym dniu w oparciu o solidne dane i fakty – ponieważ 11 września 2001 roku był katalizatorem wielu wydarzeń kształtujących nasz dzisiejszy świat – a rząd Stanów Zjednoczonych nie wydaje się być otwarty na informacje i fakty”.
Rob zaprosił mnie do udziału w organizacji rok później, gdy wydałem swoją pierwszą książkę na temat 9/11. Dzięki niemu mogłem do kolejnych tytułów dołączać filmy, które powstawały pod marką P4T. Ostatniego z nich nie zdążyłem umieścić w kolejnej książce, która dopiero miała powstać. Rob odszedł na wieczną, błękitną wartę, filmu nie przetłumaczyłem, książki nie napisałem.
Dziś myślę jednak, że pewnie chciałby, aby Jego praca nie poszła na marne i z tego powodu, mimo braku polskich napisów, umieszczam film zatytułowanySKYGATE na swojej stronie. Osoby nie znające języka angielskiego proszę o wybaczenie tej niedogodności, pozostałe zachęcam gorąco do obejrzenia materiału, ponieważ lepszego i bardziej profesjonalnego podsumowania tego, co kryje się za pojęciem „9/11”, nigdzie nie znajdziecie.
Wszystkich, którzy zechcą wspierać moje dalsze wysiłki w przybliżaniu prawdy o manipulatorach niszczących życie milionów ludzi, proszę o zwyczajowe postawienie kawy, za który to gest serdecznie z góry dziękuję. I zapraszam do pozostania blisko Oficyny Aurora.
Jestem ocalałą z ludobójstwa i na własne oczy widziałam koszmar, który spadł na Gazę. Widziałam domy zamienione w pył, rodziny pogrzebane pod gruzami i całe społeczeństwo rozrywane na strzępy (…)
– powiedziała Wejdan Abu Shammala, dziennikarka z Gazy, która w wyniku agresji Izraela straciła ponad dwustu członków rodziny.
Publikacja pochodzi z książki „Holokaust Palestyńczyków”, zawierającej wywiady z przedstawicieli narodu palestyńskiego, w tym świadkami ludobójstwa.
Agnieszka Piwar: Co robiłaś przed wybuchem wojny w Gazie?
Wejdan Abu Shammala: – Przed wybuchem wojny byłam studentką ostatniego roku studiów licencjackich na kierunku literatura angielska z dodatkową specjalizacją w tłumaczeniu na Uniwersytecie Al-Azhar w Gazie. Ale poza studiami byłam również freelancerką w kilku dziedzinach – zajmowałam się pisaniem treści, tłumaczeniem i pracą lektorską. Mam ponad trzyletnie doświadczenie zawodowe, współpracowałam z lokalnymi i międzynarodowymi organizacjami, w tym z agencją Sparkle Media i inicjatywą We Are Not Numbers.
Oprócz pracy freelancera byłam także trenerką pisania treści i pracy lektorskiej, szkoląc dziesiątki młodych ludzi w ramach inicjatyw wspieranych przez różne instytucje. Aktywnie uczestniczyłam w działaniach na rzecz wzmocnienia pozycji młodzieży i szkoleniach medialnych. Moje życie miało cel – nieustannie poszukiwałam możliwości rozwoju, uczestniczyłam w kursach z zakresu dziennikarstwa, prowadzenia programów telewizyjnych, przedsiębiorczości i wielu innych.
Dużo również udzielałam się jako wolontariuszka w organizacjach pozarządowych, takich jak AMIDEAST, Hult Prize czy Fundacja Młodzież Bez Granic. Koordynowałam wydarzenia, zarządzałam klubami studenckimi i tworzyłam treści cyfro we na potrzeby kampanii edukacyjnych i rzeczniczych. Moim celem nie było jedynie budowanie kariery, ale przede wszystkim służba na rzecz społeczności i bycie głosem pozytywnych zmian w Gazie.
Przed wojną żyłam jak młoda kobieta zdeterminowana, by się rozwijać, dawać innym i budować sensowną przyszłość – dla siebie i dla swojego narodu.
W jakich okolicznościach zostałaś ranna i jak udało ci się przetrwać ludobójstwo?
– W styczniu 2024 roku mieszkałam z rodziną w środkowej części Gazy. Do tego czasu naloty stały się nieustanne, a odgłosy izraelskich czołgów z każdym wieczorem były coraz głośniejsze. Podjęliśmy bolesną, ale w jakiś sposób dającą poczucie bliskości decyzję – spaliśmy wszyscy razem w salonie. Mówiliśmy sobie: „Jeśli mamy zginąć, to przynajmniej razem”.
Około 5:30 rano obudziłam się, by się pomodlić. Po modlitwie wróciłam na swoje miejsce przy oknie. Siedzieliśmy tam jako rodzina, rozmawiając cicho o naszym planie: gdy tylko wzejdzie słońce, spakujemy się i uciekniemy. Ostrzał był nieustanny. Niebo było pełne dronów, myśliwców i czarne go dymu.
Nagle pocisk uderzył w dom w pobliżu naszego. Eksplozja rozbiła okno obok mnie. Odłamki szkła spadły na moją głowę, raniąc mnie w skórę głowy. Zostałam ranna. Ale nie było czasu, by to przetworzyć – nie było czasu na strach, nie było czasu na ból. W tym momencie wszystko się zmieniło. Wiedzieliśmy, że musimy natychmiast uciekać.
Z krwią spływającą po twarzy, w pośpiechu pakowałam, co tylko dało się zabrać. Czołgi były już niebezpiecznie blisko. Do łączyliśmy do tysięcy wysiedlonych Palestyńczyków, idących przez ogień, nie wiedząc, dokąd zmierzamy – wiedząc tylko, że musimy przeżyć.
W jakich okolicznościach opuściłaś Gazę? Jak udało ci się dotrzeć do Europy i w jakim kraju obecnie mieszkasz?
– Opuściłam Gazę w niezwykle bolesnych i trudnych okolicznościach. Po sześciu miesiącach nieustannej wojny, bombardowań i zniszczeń udało mi się wydostać z tego miejsca, ale cała moja rodzina do dziś pozostaje uwięziona w Gazie – wciąż słyszą dźwięki nalotów, czołgów i dronów. Zostawienie ich było najbardziej rozdzierającą decyzją w moim życiu, ale to właśnie ich naleganie dało mi siłę. Chcieli, żeby przynajmniej jedno z nas ocalało i mogło zanieść nasz głos światu.
Jestem ocalałą z ludobójstwa i na własne oczy widziałam koszmar, który spadł na Gazę. Widziałam domy zamienione w pył, rodziny pogrzebane pod gruzami i całe społeczeństwo rozrywane na strzępy. W kwietniu 2024 roku opuściłam Gazę przez przejście graniczne w Rafah do Egiptu. Stamtąd udało mi się dotrzeć do Francji, gdzie obecnie mieszkam.
Celem mojego przyjazdu do Francji była próba wznowienia ostatniego roku studiów licencjackich, które zostały przerwane, gdy na początku wojny zamknięto wszystkie szkoły i uniwersytety w Gazie. To nie była tylko podróż w fizycznym znaczeniu tego słowa – to była rana emocjonalna, którą noszę każdego dnia. Nie chciałam wyjeżdżać. Nie planowałam wyjazdu. Jednak to zrobiłam, niosąc na barkach ciężar mojego narodu i nadzieję, że będę mogła opowiedzieć naszą historię.
Nawet teraz żyję z traumą, z poczuciem winy ocalałej i z lękiem. Ale żyję też z poczuciem celu. Jestem tutaj, by być świadkiem.
Co robisz teraz, mieszkając w bezpiecznej Europie?
– Mieszkając dziś w Europie, prowadzę dwa równoległe życia: to widzialne, w którym próbuję się odbudować, oraz to niewidzialne, w którym wciąż noszę Gazę w sercu i umyśle.
Staram się wznowić moją przerwaną ścieżkę akademicką. Po tym jak wojna zmusiła uniwersytety w Gazie do zamknięcia, przyjechałam do Francji z nadzieją ukończenia ostatniego roku studiów licencjackich. Jednak emocjonalnie wojna dla mnie się nie skończyła. Wciąż żyję w jej cieniu – z traumą, lękiem i nieustannym niepokojem o moją rodzinę, która wciąż przebywa w Gazie i jest pod ostrzałem.
Współpracuję z organizacjami medialnymi i platformami rzeczniczymi, aby wzmacniać głos Palestyńczyków. Pisałam i publikowałam artykuły w renomowanych międzynarodowych mediach, takich jak „We Are Not Numbers” i „Washington Report”, w których dokumentuję codzienne zmagania i niezwykłą odporność Palestyńczyków żyjących pod okupacją.
Chcę, aby Polacy zrozumieli skalę okrucieństwa izraelskie go okupanta, dlatego muszę zapytać cię o śmierć twoich bliskich. Ilu członków twojej rodziny zostało rannych lub zabitych w Gazie? W jakich okolicznościach to się stało?
– Straciłam ponad 200 członków mojej dalszej rodziny w Gazie. Tak – ponad 200 ludzkich istnień zostało odebranych w ciągu zaledwie kilku tygodni. Całe rodziny przestały istnieć w wyniku jednego nalotu. Ginęli we śnie, inni podczas ucieczki. Ich je dyną „zbrodnią” było to, że byli Palestyńczykami i żyli w Gazie.
Jednym z najbardziej rozdzierających serce faktów jest to, że wielu z nich nigdy nie doczekało się godnego pogrzebu. Nie którzy wciąż znajdują się pod gruzami. To nie były numery – to byli nauczyciele, uczniowie, właściciele sklepów, matki i dzieci.
Ból nie wynika tylko z samego zabijania, lecz również z tego, że świat pozostał obojętny. A wszyscy ci, którzy przeżyli w Gazie, nadal żyją, nękani bombardowaniami. Cierpią z powodu ran fizycznych i głębokich blizn emocjonalnych, które być może nigdy się nie zagoją. Noszę tę stratę każdego dnia. Mówię w ich imieniu, ponieważ oni już nie mogą. Pamiętam o nich, aby świat o nich nie zapomniał.
Jak wygląda codzienne życie ludzi w Gazie dzisiaj? Co jedzą? Gdzie się ukrywają?
– Codzienne życie w Gazie to koszmar, który nigdy się nie koń czy. To nie jest życie – to walka o przetrwanie, godzina po godzinie. Ludzie budzą się, nie wiedząc, czy oni albo ich dzieci dożyją następnego dnia. Każdą chwilę przysłania dźwięk dronów, bombardowań i krzyków rannych.
Nie ma czystej wody. Jedzenie jest prawie niemożliwe do zdobycia. Ludzie jedzą paszę dla zwierząt, trawę lub – jeśli mają szczęście – kawałki czerstwego chleba. Niedożywienie jest powszechne, zwłaszcza wśród dzieci. Mleko, lekarstwa i mleko modyfikowane dla niemowląt to luksusy, do których większość rodzin nie ma już dostępu.
Codzienne życie w Gazie nie jest żadnym życiem – to po wolna śmierć. Ludzie umierają z głodu, zimna, od ran, które ni gdy nie zostają opatrzone. Nie ma jedzenia, czystej wody ani lekarstw. Izrael całkowicie zamknął przejścia graniczne, blokując dopływ pomocy humanitarnej. Nic nie wolno wwozić – nawet mąki czy mleka dla niemowląt. Oblężenie jest całkowite.
Rodzice gotują zioła i przyprawy w wodzie, żeby ich dzieci miały choćby iluzję tego, że coś zjadły. Głód jest realny i zabija – zwłaszcza dzieci i osoby starsze.
Nie ma schronienia. Domy zostały zrównane z ziemią. Obozy dla uchodźców zamieniły się w masowe groby. Ludzie ukrywają się w zbombardowanych budynkach, w namiotach zrobionych z plastikowych folii, albo śpią pod gołym niebem. Nocami zimne wiatry przeszywają te prowizoryczne schronienia, a bez koców i opału rodziny marzną.
Nawet szpitale – a raczej to, co z nich zostało – nie funkcjonują. Operacje przeprowadza się bez znieczulenia. Ranni leżą na podłogach, czekając na pomoc, która nigdy nie nadchodzi.
Oto dzisiejsza Gaza: miejsce, gdzie śmierć przychodzi z nie ba, przez głód, przez zakażenia, przez obojętność. A świat pa trzy. Okrucieństwo nie polega jedynie na bombach – to także celowe głodzenie, blokada i odmowa prawa do życia w godności.
Nie ma już żadnych bezpiecznych miejsc. Szkoły, szpitale, meczety, kościoły, schrony ONZ – wszystkie zostały zbombardowane. Ludzie ukrywają się w zawalonych budynkach, na miotach zrobionych z plastiku i koców, albo – jeśli mogą – pod ziemią. Wielu mieszka na ulicy, wystawionych na działanie żywiołów, mając za jedyną ochronę modlitwę.
Gaza stała się nie do poznania. To cmentarzysko, obóz wy pędzonych dusz.
Jaka jest sytuacja dziennikarzy w Gazie? Ilu z nich zginęło podczas relacjonowania wojny?
– Dziennikarze w Gazie pracują w jednych z najbardziej nie bezpiecznych warunków, jakie można sobie wyobrazić. Od początku konfliktu w październiku 2023 roku region ten stał się najgroźniejszym miejscem na świecie dla pracowników mediów.
Od października 2023 roku zginęło ponad 200 dziennikarzy – większość z nich to Palestyńczycy – a wielu innych zostało ciężko rannych podczas relacjonowania wojny. To najwyższa liczba dziennikarzy zabitych w jakimkolwiek konflikcie we współczesnej historii.
Dziennikarze byli celem ataków, a według doniesień niektórzy zginęli w wyniku uderzeń dronów, mimo że byli wyraźnie oznaczeni jako przedstawiciele prasy. Armia izraelska została oskarżona o próby tuszowania tych incydentów oraz o przerzucanie winy na samych dziennikarzy, co budzi poważne obawy o wolność prasy i odpowiedzialność za popełnione zbrodnie.
Sytuację dodatkowo pogarsza fakt, że zagraniczni dzienni karze nie mają dostępu do Gazy – Izrael zakazał wjazdu mediom z zewnątrz. Cały ciężar informowania świata spoczywa więc na lokalnych reporterach, którzy sami są ofiarami wojny – doświadczają wysiedlenia, tracą członków rodzin i domy.
Pomimo tych ogromnych trudności, dziennikarze w Gazie nadal relacjonują wydarzenia z odwagą i poświęceniem.
Jedną z ofiar był palestyński dziennikarz Iman Jid, który pracował dla „Al-Quds Today”. Został zabity 25 grudnia 2024 roku, gdy czekał przed szpitalem w obozie dla uchodźców na narodziny swojego pierwszego dziecka. Jego żona, będąc w trakcie porodu, nie wiedziała o jego śmierci. Czy wiadomo, co obecnie dzieje się z żoną i dzieckiem tego dziennikarza?
– Niestety, nie mam żadnych konkretnych informacji na temat obecnej sytuacji jego żony i dziecka. Jak w przypadku wielu rodzin w Gazie, zwłaszcza tych, które straciły bliskich, niezwykle trudno jest śledzić losy poszczególnych osób lub utrzymywać kontakt z powodu zniszczeń, masowych przesiedleń i braku łączności.
To, co wiem, to fakt, że ich historia nie jest wyjątkiem – jest bolesnym przykładem cierpienia, które tak wiele rodzin prze żywa w milczeniu. Mam nadzieję, że jego żona i dziecko są bezpieczni, i że pewnego dnia dowiedzą się, jak odważny i oddany był w mówieniu prawdy – nawet w obliczu śmierci.
Wśród ofiar nalotów znalazło się również wielu profesorów, nauczycieli, naukowców i lekarzy. Czy możesz podać kil ka nazwisk?
– W wojnie przeciwko Gazie izraelski okupant atakował nie tylko domy i ludność cywilną, ale także celowo uderzał w lekarzy, profesorów uniwersyteckich i naukowców – jednych z najjaśniejszych umysłów i najbardziej wartościowych członków palestyńskiego społeczeństwa. Ci ludzie nie byli tylko nauczyciela mi – byli budowniczymi przyszłości Gazy. Kształcili studentów, prowadzili ważne badania i działali na rzecz swoich społeczności, mimo ogromnych ograniczeń i wieloletniego oblężenia.
Wśród tych, których tragicznie straciliśmy, był dr Rifaat Al-Arar – szanowany profesor literatury angielskiej i dziennikarstwa, który osobiście szkolił mnie w zakresie sztuki dziennikarskiej i inspirował swoją pasją. Jego wpływ na moją pracę – i na setki studentów takich jak ja – był ogromny. Jego zamordowanie to nie tylko osobista strata, ale również cios dla całej edukacji w Gazie.
Ci ludzie byli w salach wykładowych, bibliotekach i laboratoriach. Ich celowe zabijanie to atak na wiedzę, postęp i nadzieję dla przyszłych pokoleń Palestyńczyków.
Co oznacza ich śmierć dla przyszłości Gazy?
– Śmierć intelektualistów, lekarzy, profesorów i naukowców z Gazy to rana, która będzie się goić przez pokolenia. Ci ludzie byli nie tylko ekspertami w swoich dziedzinach – stanowili filary naszego społeczeństwa, nosili w sobie wizję, wiedzę i umiejętności niezbędne do odbudowy zniszczonej ziemi.
Ich strata to nie tylko utrata wiedzy – to również utrata mentorów, liderów i nadziei. Kiedy ginie profesor, setki studentów tracą swojego przewodnika. Gdy umiera lekarz, społeczność traci swojego uzdrowiciela. Gdy milknie pisarz, cały naród traci część swojego głosu.
Dla przyszłości Gazy to katastrofa. Oznacza to, że opłakujemy nie tylko teraźniejszość, ale że odbiera się nam również przyszłość. Odbudować szpitale i szkoły jest trudno, ale jeszcze trudniej odbudować umysły i ducha tych, którzy nimi kierowali.
Wojna w Gazie szczególnie brutalnie dotknęła dzieci. Wiele z nich zostało zabitych, inne zostały ciężko ranne lub trwale okaleczone. Tysiące straciły rodziców, domy i jakiekolwiek poczucie bezpieczeństwa. Każde dziecko w Gazie nosi w sobie głęboką traumę, której żadne dziecko na świecie nie powinno doświadczyć. Choć to pytanie może wydawać się banalne w obliczu takiego cierpienia, właśnie dlatego je zadaję – czy możesz podzielić się przykładem, o czym marzą palestyńskie dzieci dorastające pośród ruin i gruzów?
– Palestyńskie dzieci w Gazie już nie marzą o zabawkach, wakacjach czy urodzinach. One marzą o jedzeniu, cieple i bezpieczeństwie. Marzą o ciszy – choćby jednej nocy bez bomb. Marzą o chipsach, czystej wodzie i o tym, by móc zasnąć bez strachu.
Trzy dni przed rozpoczęciem krótkiego zawieszenia broni w końcu udało mi się porozmawiać z rodziną po tygodniach całkowitej ciszy. Internet był odcięty tak długo, że nie wiedziałam, czy oni w ogóle żyją. Gdy zadzwoniłam, to co usłyszałam, złamało mi serce. Mój ojciec powiedział, że nie jedli mięsa od czterech miesięcy, a w sklepach nie było już żadnego jedzenia. Mówił, że nawet wyjście z domu, by czegoś poszukać, groziło śmiercią, bo bomby spadały wszędzie.
Kiedy rozmawiałam z moim małym bratem, powiedział tylko: „Kiedy wrócisz do Gazy, chcę tylko chipsy”. Tylko chipsy. Nie zabawkę, nie iPada – po prostu małą paczkę chipsów. Tyle wojna zrobiła z marzeniami dziecka.
W sercu noszę takie wspomnienie z moją 5-letnią siostrą Farah i 3-letnim bratem Aboud. Pewnej nocy, podczas silnych nalotów w pobliżu naszego domu, oboje obudzili się z krzykiem. Mama przytuliła Abouda, ja mocno objęłam Farah. Szeptałam: „Nie martw się, nic ci się nie stanie. Jesteśmy tutaj”. Ale w głębi duszy wiedziałam, że nie mogę jej tego obiecać.
I wtedy Farah zapytała mnie o coś, co mnie złamało: „Wejdan, czy izraelskie wojsko bombarduje księżyc i gwiazdy tak jak nas?”. Chciałam płakać. Chciałam krzyczeć. Ale trzymałam się i odpowiedziałam: „Nie, kochanie. Księżyc i gwiazdy są bezpieczne. Ty też będziesz bezpieczna”.
Odwracałyśmy ich uwagę telefonem, próbując zagłuszyć dźwięki bomb. Taka jest rzeczywistość dzieci w Gazie. One nie marzą o Disneylandzie – one marzą o kromce chleba. Nie boją się potworów spod łóżka – boją się rakiet nad głową.
Jakie uczucia towarzyszą Ci, gdy widzisz obojętność lub brak reakcji świata na cierpienie Gazy?
– To jeden z najbardziej bolesnych aspektów całego tego do świadczenia – patrzeć, jak świat milczy, podczas gdy Gaza płonie. Czuję złamane serce. Wściekłość. Zdradę. Są momenty, kiedy pytam siebie: ile jeszcze dzieci musi umrzeć? Ile rodzin musi przestać istnieć, zanim świat powie: „Dość”?
Ta obojętność boli niemal tak samo jak bomby. Widzieć, jak ludzie przewijają nasze cierpienie, jak kolejny nagłówek w mediach, słyszeć, jak rządy usprawiedliwiają ludobójstwo pustymi słowami o „samoobronie” – to sprawia, że czuję się niewidzialna, odczłowieczona, wymazana.
Co chciałbyś powiedzieć ludziom, którzy żyją w pokoju i nie potrafią sobie wyobrazić, przez co przechodzą osoby w strefach wojny? Jakie konkretne działania – nawet najmniejsze – mogą podjąć, aby pomóc, okazać wsparcie i przyczynić się do zakończenia tego cierpienia?
– Jeśli żyjesz w pokoju, nie pozwól, by ten pokój stał się klatką, która odcina cię od cudzej krzywdy.
Być może nigdy naprawdę nie zrozumiesz, co znaczy żyć pod bombami, spać z rodziną w jednym pokoju, żeby w razie śmierci odejść razem, a nie samotnie. Być może nigdy nie poczujesz strachu towarzyszącego poszukiwaniu chleba, wiedząc, że w każdej chwili może zabić cię dron. I modlę się, byś nigdy tego nie doświadczył.
Co możesz zrobić? Możesz wybrać, by przejmować się głośno. Podnieś głos, gdy nasz jest uciszany. Bojkotuj firmy, które finansują naszych oprawców. Protestuj. Pisz. Wspieraj finansowo. Mów. Nie akceptuj tłumaczenia, że „to zbyt skomplikowane, by się opowiedzieć po którejś stronie”.Prawda nie jest skomplikowana.
Bombardowane są dzieci. Rodziny głodują. Cały naród jest wymazywany – a twoje milczenie nie jest neutralne.
Gdyby twoje własne dziecko poprosiło cię o chipsy po czterech miesiącach głodu, albo twoja siostra zapytała, czy księżyc i gwiazdy też są bombardowane tak jak my – czy wciąż byś milczał?
Nie potrzebujemy twojego współczucia. Potrzebujemy twojej odwagi. Potrzebujemy, byś poczuł się niekomfortowo. Potrzebujemy, byś kochał sprawiedliwość bardziej niż wygodę.
Bo nawet najmniejszy gest – podzielenie się prawdą, zajęcie stanowiska w rozmowie, odmowa normalizowania ludobójstwa – może wstrząsnąć światem.
Kiedy spotkałam Cię osobiście i zamieniłyśmy kilka słów w Brukseli, zauważyłam, że jesteś niezwykle wrażliwą i delikatną kobietą, a jednocześnie niesamowicie silną. Skąd czerpiesz siłę, by radzić sobie z bólem po stracie bliskich i przyjaciół? Skąd bierzesz odwagę, by z taką determinacją walczyć o prawdę?
– Dziękuję za Twoje ciepłe słowa. Prawda jest taka, że nie czuję się silna. Czuję się złamana każdego dnia. Noszę w sobie rany, których nikt nie widzi. W moim wnętrzu są blizny, które nigdy się nie goją, sceny, których nigdy nie zapomnę, i dusza, która próbuję się nie rozsypać. Noszę w pamięci obrazy wypalone bólem – chwile przerażenia, straty i bezsilności, które nawiedzają mnie w ciszy.
Moja siła nie pochodzi z braku strachu – ona rodzi się z bólu. Z żałoby. Z tego, że byłam świadkiem tylu strat, że milczenie stało się nie do zniesienia.
Niosę ciężar historii, które muszą zostać opowiedziane, imion, które nie mogą zostać zapomniane, i głosów, które ucichły zbyt wcześnie.
Siłę znajduję w odpowiedzialności, którą czuję – by mówić w imieniu tych, którzy już nie mogą. Za każdym razem, gdy piszę, ocalam pamięć. Za każdym razem, gdy mówię, stawiam opór wymazaniu.
Odwaga, którą widzisz, jest zbudowana z popiołów i determinacji. A siłę czerpię z samej Gazy – z ziemi, z ludzi, z historii zakopanych pod gruzami. Jestem im winna mój głos.
=============================================== Rozmowa została przeprowadzona na przełomie kwietnia i maja 2025 roku. fot. zrzut ekranu YouTube / European Palestinian Network
W latach 1934–1938 utrzymywał nielegalne kontakty z byłym premierem RP Wincentym Witosem, któremu pomógł przedostać się do Czechosłowacji, kiedy groziło mu uwięzienie przez sanacyjne władze[1]. Przeprowadzał przez Tatry działaczy Stronnictwa Ludowego. Pełnił tę misję do wiosny 1939 roku[2].
W lipcu 1939 wstąpił do konspiracyjnej grupy sabotażowo-dywersyjnej, zorganizowanej przez Sztab Główny Wojska Polskiego na terenie Podhala. Po napaści Niemiec na Polskę, od listopada 1939 był kurierem i przeprowadzał przez Tatry na Węgry z Polaków kierujących się do Armii Polskiej na Zachodzie. W 1941 odmówił przeprowadzenia przez tatry marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego, uznając go za winnego porażki w pierwszych miesiącach wojny[3]. Utrzymywał kontakt kurierski na trasie Zakopane–Budapeszt–Zakopane. W marcu 1944 po wkroczeniu wojsk niemieckich na Węgry wrócił na Podhale i ukrywał się do zakończenia wojny.
W 1945 roku został aresztowany przez NKWD i trafił na trzy lata do sowieckiego łagru w górach Ałtaj. Dzięki interwencji kardynała Augusta Hlonda został wypuszczony z łagru[4]. Po zwolnieniu powrócił do zawodu przewodnika PTTK oraz nadal był ratownikiem GOPR, a od 1948 został przewodnikiem I klasy. W 1958 roku rozpoczął pracę jako instruktor narciarski. Zmarł 13 kwietnia 1971. Pochowany na Pęksowym Brzysku[5].
Bartłomiej Kuraś, Paweł Smoleński, Krzyżyk niespodziany: czas Goralenvolk, Wydanie I, Wołowiec: Wydawnictwo „Czarne”, 2017, s. 83, ISBN 978-83-8049-458-9.
Bartłomiej Kuraś, Paweł Smoleński, Krzyżyk niespodziany: czas Goralenvolk, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2017, s. 85, ISBN 978-83-8049-458-9.
85 lat temu Niemcy zamordowali Helenę Marusarzównę, która miała zaledwie 23 lata. Była jedną z najlepszych polskich narciarek swojej epoki, siedmiokrotną mistrzynią Polski, a w czasie II wojny światowej działała jako kurierka tatrzańska i żołnierz Związku Walki Zbrojnej. Jej historię przypomniał Instytut Pamięci Narodowej.
Helena Marusarzówna urodziła się 17 stycznia 1918 r. w Zakopanem. Pochodziła z niezamożnej rodziny góralskiej. Ze sportem związana była od najmłodszych lat. Jako dziecko brała udział w zawodach narciarskich organizowanych dla młodych zawodników przez Kornela Makuszyńskiego. Z czasem rozpoczęła treningi w sekcji narciarskiej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Zakopanem.
Szybko zaczęła odnosić sukcesy. W swojej karierze aż siedem razy zdobyła mistrzostwo Polski w narciarstwie alpejskim. W 1939 r. miała wystąpić w mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym, ale kontuzja pokrzyżowała jej plany. Niedługo później wybuchła wojna, która na zawsze zmieniła jej życie.
Helena wraz ze starszym bratem Stanisławem włączyła się w działalność konspiracyjną. Została kurierką tatrzańską i żołnierzem Związku Walki Zbrojnej. Wielokrotnie przemierzała niebezpieczną trasę między Zakopanem a Budapesztem. Przenosiła m.in. meldunki, dokumenty i pieniądze. Nie wiadomo dokładnie, ile razy pokonała tę trasę w ramach działalności kurierskiej.
25 marca 1940 r. została zatrzymana przez słowacką żandarmerię, która przekazała ją gestapo. Marusarzówna była przetrzymywana w kilku miejscach, m.in. w Muszynie, Nowym Sączu, zakopiańskiej siedzibie gestapo w willi „Palace”, Tarnowie oraz w więzieniu na Montelupich w Krakowie. W czasie brutalnych przesłuchań była torturowana. Mimo tego nie zdradziła informacji o działalności konspiracyjnej ani nie wydała swoich współpracowników.
12 września 1941 r. rano Helena została wyprowadzona z tarnowskiego więzienia razem z pięcioma innymi kobietami. Wszystkie przewieziono ciężarówką do Pogórskiej Woli. W znajdującym się tam lesie Niemcy wykonywali wyroki śmierci.
Egzekucję kobiet z ukrycia obserwowała Emilia Zając, która mieszkała w pobliżu. Według jej późniejszej relacji skazane przed śmiercią śpiewały pieśń do Matki Boskiej. Chwilę później padły dwie salwy z karabinu maszynowego. Wieczorem matka Emilii Zając udała się w miejsce egzekucji i oznaczyła mogiłę.
Szczątki zamordowanych kobiet zostały odnalezione podczas ekshumacji w 1958 r. W pracach uczestniczył Stanisław Marusarz, brat Heleny. 27 listopada tego samego roku jej szczątki spoczęły na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem.
Helena Marusarzówna została pośmiertnie uhonorowana najwyższymi odznaczeniami za męstwo i zasługi. Otrzymała m.in. Krzyż Walecznych, Order Virtuti Militari oraz Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski.
Kim byli Kurierzy Tatrzańscy?
Jak oceniają historycy, w czasie II wojny światowej przez Tatry przemieszczało się co najmniej 37 kurierów, w tym 5 kobiet. Drużyną kierował Wacław Felczak, który sam wielokrotnie udawał się z Zakopanego do Budapesztu i z powrotem.
Przewożone tajne dokumenty ukrywane były w przedmiotach codziennego użytku i zaszywane w ubraniach. Szlakiem tatrzańskim przeprowadzono również na Węgry aż kilkanaście tysięcy osób, w tym żołnierzy walczących później m.in. w bitwie o Anglię.
Jednym z najwybitniejszych kurierów był Józef Krzeptowski z Zakopanego, zwany „królem kurierów tatrzańskich”. Choć Niemcy wyznaczyli za niego wysoką nagrodę, to jednak nigdy nie udało się im go schwytać w czasie ponad 50 jego podróży do Budapesztu i z powrotem. Dopiero po wojnie aresztowało go NKWD i został wywieziony na Syberię, jednak po latach wrócił do Polski.
Inne znane postaci to Stanisław Marusarz, Wincenty Galica, Andrzej Frączysty oraz Helena Marusarzówna. Niestety wielu z nich za działalność konspiracyjną zapłaciło życiem.
Dożyliśmy ciekawych czasów. Jedni określają ten stan mianem dystopii, a inni początkiem czasów Antychrysta, czasów w których ofiara coraz częściej, jeżeli przeżyje, jest mianowana na sprawcę.
Algorytm bezmiaru orwellowskiej sprawiedliwości przewleka latami tysiące sądowych spraw, ale jeżeli ktoś mówi prawdę w ważnych sprawach, ten może liczyć na błyskawiczne tempo swojej sprawy pod fałszywym oskarżeniem.
Jedną z przyczyn jest stan świadomości większości Polaków przejawiający się w bierności, ale też w okazywanej nienawiści osobom prześladowanym. Jak zauważyłem większość społeczeństwa nie stara się nawet weryfikować podawanych „faktów”, nie odróżniając ich od opinii narratora połączonej dodatkowo z manipulacją.
Absurd do jakiego doszło można opisać za pomocą następującego przykładu. Wyobraźmy sobie studio telewizyjne w którym pada teoretycznie mało kontrowersyjna teza: dwa plus dwa równa się cztery. Większość obecnych nie neguje stwierdzenia (oprócz feministek).
Sytuacja zmienia się diametralnie, gdy narrator mówi dłuższą wersję: dwa plus dwa równa się cztery – powiedział Grzegorz Braun. Wtedy się zaczyna. Padają oskarżenia, począwszy od łagodnych, o atak na “liczących inaczej”, a skończywszy na zarzutach o antysemityzm i szczucie na Ukraińców.
Niejeden czytelnik reagując na mój przejaskrawiony nieco opis, powie: To absurd, to się nie dzieje! Oczywiście, że jest to absurd, który dzieje się każdego dnia w różnych, dystopijnych wariantach.
Niedawno przypomniałem banalną prawdę – Kto skutecznie manipuluje, fałszując znaczenie słów, ten ma władzę, panując nad myślą, mową i uczynkami tłumu. Rzecz dotyczy głupców popierających totalitaryzm.
Chcąc odczuć skalę problemu niech każdy spróbuje porozmawiać ze swoim znajomym głupcem. Dodam, że sam nie raz poniosłem klęskę na tym polu, ale próbować warto, zaczynając od siebie, a potem od innych.
Wstrząs z 11 września 2001 roku był tak głęboki, że pomimo początkowego sceptycyzmu, minęło cztery lub pięć lat, zanim niezależni badacze, zarówno zawodowi, jak i naukowi, przedstawili dowody na poważne wady oficjalnej wersji wydarzeń. Z biegiem lat, w miarę jak problemy z oficjalną wersją wydarzeń narastały i narastały, informowałem o tych odkryciach. W liczne rocznice wydarzeń przypominałem czytelnikom, że istnieje więcej dowodów przeciwko oficjalnej wersji wydarzeń niż na jej poparcie. Nie będę dziś powtarzał wszystkich tych informacji, ponieważ zapełniłoby to całą książkę. Zamiast tego zaproponuję Państwu inny sposób myślenia o wydarzeniu, które w pewnym sensie miało charakter definiujący.
============================
W Polsce analizował tę zbrodnię w wielu książkach Sławomir M. Kozak. Pierwszą jest „”Operacja Dwie Wieże”, dostępne są też następne na ten temat. Mirosław Dakowski
===============================================
Zanim zaczniemy, weźmy pod uwagę, że już w 2006 roku – na długo przed pojawieniem się dowodów na to, że oficjalna wersja wydarzeń jest kłamstwem – sondaż Zogby’ego wykazał, że 42% Amerykanów uważało, że rząd zataił kluczowe dowody i odmówił ich zbadania. Jak mogliby uwierzyć inaczej, skoro główny śledczy ds. pożarnictwa w Nowym Jorku protestował przeciwko nielegalnemu usuwaniu i przemycaniu dowodów kryminalistycznych z wież World Trade Center i gruzów budynku nr 7 z kraju przed ich zbadaniem?
ak mogliby uwierzyć inaczej, skoro neokonserwatywna administracja Cheneya/Busha/syjonistów przez rok odmawiała nawet zwołania komisji – nie śledztwa, lecz politycznie wybranej – w celu potwierdzenia oficjalnej wersji wydarzeń, zwłaszcza po tym, jak współprzewodniczący komisji i jej główny radca prawny później napisali książki, w których ogłosili, że komisja jest skazana na porażkę, że informacje przed nią zatajono i że komisja rozważała wszczęcie postępowania karnego?
Oczywiście, przeklęte amerykańskie media przedstawiały wszelkie wątpliwości jako teorie spiskowe. Każdy, kto sceptycznie odnosił się do oficjalnej wersji wydarzeń, był „teoretykiem spiskowym” – co potwierdzi dziś test sztucznej inteligencji wykorzystujący oficjalną wersję wydarzeń jako bazę danych.
Jeśli dobrze pamiętam – a nie będę wracał i ponownie czytał swoich felietonów z tych wszystkich lat ani przeszukiwał moich archiwów w celu znalezienia dokumentów, ponieważ moja pamięć działa doskonale – pierwszy profesjonalny atak na oficjalną wersję wydarzeń z 11 września wyszedł od profesora fizyki z Uniwersytetu Brighama Younga.
Jako profesor fizyki rozumiał coś o siłach. Wiedział, że Wieże Bliźniacze zostały zbudowane zgodnie z przepisami budowlanymi, aby wytrzymać uderzenie samolotu pasażerskiego. Wiedział, że uderzenie samolotu pasażerskiego w masywną konstrukcję ze stali i betonu zniszczy samolot, a nie budynek – tak jak samolot, który rzekomo uderzył w Pentagon, budynek niezaprojektowany do wytrzymania uderzenia samolotu, rozpadł się bez śladu, podczas gdy sam budynek został ledwie uszkodzony. Oficjalna wersja nie wyjaśniła, dlaczego samolot pasażerski, który rzekomo uderzył w Pentagon, rozsypał się w pył, podczas gdy uderzenia samolotów pasażerskich w Wieże Bliźniacze spowodowały, że potężne budynki rozsypały się w pył.
Profesor fizyki nazywał się Steven E. Jones. Pozyskał pył z wież World Trade Center, gdzie występował w dużych ilościach. Jako naukowiec wiedział, że pył zawierał dowody rzeczowe. Zbadał i przetestował pył, znajdując niezbite dowody na to, że zawierał on zarówno przereagowany, jak i nieprzereagowany nanotermit, substancję stosowaną w kontrolowanych rozbiórkach.
We wrześniu 2006 roku administracja BYU, pod presją rządu federalnego, udzieliła profesorowi Jonesowi, profesorowi etatowemu, płatnego urlopu w celu zbadania jego kontrowersyjnych publicznych wypowiedzi. Pomyślcie o tym przez chwilę. Czy słyszeliście kiedyś o profesorze z uprawnieniami zawodowymi, który zostałby odsunięty od pracy i objęty śledztwem za opublikowanie wyników? Moim zdaniem, bazując na moich doświadczeniach w Waszyngtonie i na uniwersytecie, administracja BYU otrzymała od administracji George’a W. Busha polecenie uciszenia profesora Jonesa – w przeciwnym razie finansowanie federalne zostanie cofnięte. Profesor Jones zdał sobie sprawę, o ile dobrze pamiętam, że jego kariera dobiegła końca i otrzymał 850 000 dolarów na rezygnację. Zwolnienie Jonesa było ostrzeżeniem przed losem, jaki czeka każdego fizyka, który odstąpi od oficjalnej narracji.
Zadajcie sobie pytanie: Dlaczego profesor fizyki miałby zrujnować swoją karierę, fałszując raport – raport, którego nieścisłości do dziś nie udowodniono? Dlaczego błąd – jeśli rzeczywiście nim był – miałby uzasadniać zawieszenie, które prowadzi do wszczęcia śledztwa? Oczywiste jest, że skorumpowany reżim syjonistyczny pod rządami George’a W. Busha chciał uciszyć osobę mówiącą prawdę.
W 2009 roku Jones, wspólnie z naukowcem Nielsem Harritem z Uniwersytetu w Kopenhadze i innymi naukowcami, ponownie wykazał obecność nanotermitu („Active Thermic Material Discovered in Dust from the 9/11 World Trade Center Catastrophe”, Open Chemical Physics Journal , kwiecień 2009).
Amerykańska nauka jest w dużym stopniu uzależniona od finansowania federalnego, a ta kwestia była zbyt drażliwa dla naukowców, którzy na nim polegają. Moim zdaniem, żaden fizyk na świecie nie jest na tyle głupi, by uwierzyć w oficjalną wersję wydarzeń z 11 września. Wiedzą jednak, że kwestionowanie tej wersji oznacza koniec ich kariery – tak jak w przypadku profesora Jonesa. Biorąc pod uwagę kredyty hipoteczne, kredyty samochodowe i edukację dzieci, nie będą zatem narażać swojej kariery ani swoich rodzin, wspierając badania sprzeczne z oficjalną wersją. Nikczemna Wikipedia nadal klasyfikuje wszystkie ustalenia faktyczne naukowców jako „teorie spiskowe”.
W 2006 roku, pięć lat po wydarzeniach, architekt Richard Gage dostrzegł poważne braki w oficjalnej wersji wydarzeń. Założył organizację „Architekci i Inżynierowie dla Prawdy o 11 Września”. Na jaw wyszły niezliczone informacje, które dowiodły, że sfabrykowanie oficjalnej wersji wydarzeń z 11 września było niemożliwe.
Wyjaśnienie dotyczące Budynku 7, wynalezione przez NIST, zostało obalone przez nauczyciela fizyki w liceum, który udowodnił, że budynek zawalił się z przyspieszeniem swobodnego spadku [g=9.81m/s2 md] , co można osiągnąć jedynie poprzez kontrolowane wyburzenie. Wynalazek NIST został następnie ponownie obalony przez inżynierów konstrukcyjnych i sądowych z Uniwersytetu Alaski – najwyraźniej jedynego uniwersytetu w Ameryce, który zgodził się zaryzykować utratę federalnego finansowania dla prawdy.
Waszyngton i jego skorumpowane media nazwały fakty „teorią spiskową”, ale nie zdołały zdyskredytować niezależnych doniesień. Gdyby to była teoria spiskowa, establishment poparłby dochodzenie, ponieważ udowodniłoby to jej istnienie. Zamiast tego reżim starał się zapobiec dochodzeniu i je zdyskredytować. Fakty były zgodne z oficjalną narracją. Wszystko inne było teorią spiskową. Amerykańskie media, posłuszne reżimowi, uwierzyły w tę fikcję.
Inżynierowie budownictwa lądowego i konstrukcji budowlanych stoją przed tym samym problemem co profesorowie fizyki. Jeśli otwarcie powiedzą, co myślą, ryzykują utratę klientów. Waszyngton i jego skorumpowane media z powodzeniem przedstawiają prawdziwe oświadczenia jako przejaw antyamerykanizmu. Każdy, kto odbiega od oficjalnej narracji, zostaje nie tylko nazwany teoretykiem spiskowym w foliowej czapeczce, ale także antyamerykańskim sympatykiem „muzułmańskich terrorystów” i w konsekwencji traci swoich pracodawców.
Każdy, kto nadal wierzy w oficjalną wersję wydarzeń z 11 września, został poddany praniu mózgu. Głupota znacznej części społeczeństwa amerykańskiego jest wykorzystywana do tłumienia prawdy. Waszyngton zdał sobie sprawę, że narracja, która wzbudza strach w intelektualnie wrażliwej części społeczeństwa amerykańskiego, jest sukcesem.
Wczoraj jemeńskie siły Ansar Allah dokonały szokującego przejęcia dużego obszaru, który wcześniej znajdował się w posiadaniu wspieranych przez Arabię Saudyjską sił narodowych. Następca tronu, książę MBS, błagał nawet Trumpa o interwencję i uderzenie w „rebeliantów”, jak donosi Axios , czego Trump rzekomo odmówił.
Jak poinformowali dwaj amerykańscy urzędnicy, saudyjski następca tronu Mohammed bin Salman (MBS), dzwonił w czwartek dwukrotnie do prezydenta Trumpa, wzywając go do rozpoczęcia ataków na Hutich, w związku z tym, że wspierana przez Iran grupa zbliża się do ważnego punktu przewężenia na Morzu Czerwonym.
Trump odmówił, a urzędnicy amerykańscy podkreślili, że administracja na razie nie planuje bezpośredniej interwencji przeciwko Huti.
Ta ostatnia ofensywa wywołała burzę na Bliskim Wschodzie, szczególnie w związku z bezprecedensowym atakiem na saudyjski rurociąg naftowy Wschód-Zachód, który uznano za kluczowy atut USA i ich sojuszników w przełamaniu irańskiej blokady Ormuzu.
KAIR, 12 września (Reuters) –Iracki dowódca wojskowy został odwołany w sobotę rano po tym, jak śledztwo potwierdziło, że ostatnie ataki dronów na Arabię Saudyjską pochodziły z Iraku,wynika z oświadczenia biura premiera Iraku.
Zgodnie z oświadczeniem dowódca dowodził operacjami w prowincji Majsan w południowym Iraku.
Z drugiej strony, bagatelizowanie ostatnich sukcesów Huti może być uzasadnione, ponieważ, jak zauważyli dziś inni, większość kanałów MSM z jakiegoś powodu zamiatała strajk na rurociąg pod dywan.
Doniesienia twierdzą teraz , że cały rurociąg został zamknięty „środkiem ostrożności”, choć nie sprecyzowano, na jak długo.
Przypomnijmy, że przez wiele miesięcy jednym z najczęściej omawianych tematów było to, czy Iran będzie w stanie zaatakować saudyjski rurociąg i skutecznie uniemożliwić Królestwu przekierowanie swojej ropy, a tym samym sprawić, że Ormuz stanie się „zbędny”, jak przechwalał się Trump.
To, co najwyraźniej obserwujemy , to skoordynowana kampania Iranu, mająca na celu ostateczne przejęcie kontroli nad USA i ich sojusznikami. Nie może być zbiegiem okoliczności, że kilka dni po tym, jak Iran przeprowadził największy od miesięcy atak na amerykańskie aktywa i ogłosił szerokie rozszerzenie własnej blokady Ormuz, nagle jego Huti, jego sojusznicy, wkroczyli do akcji, by zadać druzgocący cios osi amerykańskiej.
Według doniesień Huti opanowali już cały newralgiczny obszar cieśniny Bab al-Mandab na Morzu Czerwonym, zapewniając Iranowi i jego sojusznikom całkowitą kontrolę nad ogromną częścią globalnego transportu morskiego:
Główny negocjator i rzecznik Mohammed Abdusalam (Abdulsalam) oświadczył:„Nie ma mowy o zamknięciu Bab al-Mandab, jak niektórzy sugerują… [pozycja] ogranicza się do blokady morskiej, która dotyczy wyłącznie strony saudyjskiej”.
Główny cios nadszedł wraz z przejęciem kluczowego portu Morza Czerwonego Mocha, górującego nad cieśniną, tuż w momencie, gdy cena ropy wzrosła do 105 dolarów za baryłkę, a cena oleju napędowego w USA po raz pierwszy w historii osiągnęła szczyt na poziomie 6 dolarów za galon.
Wspierani przez Iran rebelianci Huti opanowali jemeński port Mocha nad Morzem Czerwonym, posuwając się na południe w kierunku Cieśniny Bab al-Mandab, ważnego szlaku wodnego dla międzynarodowego handlu morskiego.
Zdobycie Mochy stanowi poważny cios dla Arabii Saudyjskiej, zmuszając Jemen do wycofania się, a także stanowi wsparcie dla Iranu, który stara się utrzymać presję na światowe ceny energii.
Widać wyraźnie, że irańska oś zaciska pętlę na całym regionie, na co nikt nie ma odpowiedzi. Dzieje się tak, ponieważ siły irańskie stosują asymetryczną taktykę wojny hybrydowej, która doskonale uzupełnia słabości i możliwości ich wrogów. Nie ma nic łatwiejszego do trafienia niż ogromne, ociężałe statki w wąskim korytarzu wodnym dla kraju, którego niezmierzoną specjalnością są tanie drony, pociski i inne technologie inwigilacyjne, a który dysponuje mnóstwem jednorazowych sił zastępczych i partyzanckich krążących po całym regionie.
Stany Zjednoczone i ich sojusznicy, tacy jak Arabia Saudyjska, od dziesięcioleci inwestują wszystkie swoje pieniądze i nadzieje w systemy o superwysokiej technologii i prestiżu, które są poza ich zasięgiem w starciu z nowymi, tanimi metodami prowadzenia wojny, które rozwinęły się w naszej neo-industrialnej erze rewolucji, hiper-globalistycznego offshoringu produkcji, zaopatrzenia w części i procesory itd. Zachodnie korporacje zdemokratyzowały towary i produkcję przemysłową, aby doić i wyłudzać zyski od krajów trzeciego świata, co umożliwiło całemu „rozwijającemu się” globalnemu Południu dostęp do powszechnie dostępnej technologii, którą można masowo produkować w warsztatach za niewielkie pieniądze i wykorzystywać do przeciwdziałania wszelkim ociężałym systemom „prestiżowym” używanym przez zachodnie firmy z sektora MIC do powiększania swoich portfeli akcji.
Dowiedz się, jakie są najnowsze doniesienia, że Huti rzekomo użyli Claude AI firmy Anthropic do zaprogramowania własnej, zaawansowanej technologii rakietowej:
Sekretarz Marynarki Wojennej USA Hung Cao w wywiadzie:
„Irańczycy rozwalili Bahrajn. Marynarka Wojenna USA nie ma gdzie cumować. Powołaliśmy grupę zadaniową, która rozważa opuszczenie bazy [NSA Bahrajn]”.
Dobrze…
W poprzednim artykule informowaliśmy o ostatnich atakach Iranu na amerykańską bazę w Jordanii z 9 września, teraz główne media potwierdziły, że w atakach faktycznie uszkodzono wiele amerykańskich samolotów:
Jak podają źródła, jeden samolot szturmowy A-10 Thunderbolt znany jako Warthog został trafiony i stracił skrzydło.
Według osób znających szczegóły zniszczeń, które rozmawiały z CBS News pod warunkiem zachowania anonimowości, ponieważ nie były upoważnione do wypowiadania się publicznie,około ośmiu samolotów F-15 odniosło niewielkie uszkodzenia i zostało ponownie przywróconych do służby.
Trump nadal podwaja swój błąd o utraconych kosztach, twierdząc, że ambicje nuklearne Iranu stanowią poważne zagrożenie dla świata. Żartuje, że gdyby Iran miał broń jądrową, musiałby uklęknąć i schlebiać ajatollahowi jak pochlebca:Nie można załadować wideo.
Czy istnieje ważniejszy powód, dla którego Iran – czy jakikolwiek inny kraj – miałby nabyć broń jądrową, niż ten film powyżej? Trump równie dobrze mógłby puścić reklamę promującą rozprzestrzenianie broni jądrowej.
Teraz jest jasne, że Iran i jego siły zbrojne zyskują decydującą przewagę i strategiczną inicjatywę w regionie. Już w chwili pisania tego tekstu Iran przypuścił nowy atak na statki próbujące przepłynąć przez omańskie wody terytorialne, korzystając z „złotego” szlaku przemytniczego Trumpa. Możemy jedynie założyć, że całkowite zamknięcie Bab al-Mandab jest odkładane na ostateczny, eskalujący cios łaski, gdyby zaszła taka potrzeba. Nie warto grać na chybił trafił, a Iran na razie nie ma potrzeby, by użyć swojej ostatecznej karty Armagedonu. Samo posiadanie swoich pełnomocników na stanowiskach kontroli ognia, gotowych do natychmiastowego przeprowadzenia blokady, samo w sobie stanowi wystarczająco silny sygnał odstraszający.
Trump zasygnalizował teraz, że jego zdaniem wojna zakończy się „po wyborach uzupełniających”. Co więcej, wydaje się to sugerować, że Trump może próbować utrzymać wojnę na niskim poziomie, nie wywołując żadnych poważnych konfliktów do zakończenia wyborów uzupełniających, aby skandaliczny charakter tej katastrofy nie zrujnował szans Republikanów na utrzymanie władzy.
Po wyborach uzupełniających Trump prawdopodobnie uważa, że może wznowić bardziej „twardą grę” z Iranem, zwłaszcza że Stany Zjednoczone uzupełnią część swoich zapasów, zapewnią załogom lotniskowców niezbędny odpoczynek i regenerację, a być może – w optymistycznym umyśle Trumpa – odzyskają niezbędny kapitał polityczny dzięki zwycięstwu w wyborach uzupełniających, które mogłoby wzmocnić mandat Trumpa i dać mu wiatr w żagle do bardziej zdecydowanych działań.
Dlatego obecnie dominująca narracja kręci się wokół obaw, że wojna potrwa do końca jego kadencji, a nawet dłużej. (Ale hej, przynajmniej nie tak długo, jak II wojna światowa czy wojna w Wietnamie!… przynajmniej jeszcze nie).
Duże konwoje sił wspieranych przez Arabię Saudyjską w Jemenie przygotowują się do ewakuacji z miasta Marib w kierunku Hadramawt. –Źródło
Wygląda na to, że Iran jest o krok bliżej regionalnego mata szacha-mata, gdyż pionki Persa zbliżają się do ostatniego rzędu awansu na oczach drżącego króla przeciwnika, osaczonego w jego pocisku H1.
Czy pokonany wróg przełknie dumę i zaproponuje remis, by ratować twarz, czy też będzie kontynuował poszukiwania haniebnego celu, jakim jest odkrycie partnera?
Znając predyspozycje Króla Pomarańczowego, bardziej prawdopodobny wynik przedstawia się zgodnie ze słynnym przysłowiem gołębia:
Już od kilku lat jesteśmy świadkami niezwykle niepokojących wydarzeń w Europie i na Bliskim Wschodzie, które w ostatnim czasie nabrały zastraszającego tempa.
W Europie szczególnie niepokojąca jest szybko postępująca ogromna eskalacja wojny zastępczej, jaką na terytorium Ukrainy NATO prowadzi z Rosją. Także na Bliskim Wschodzie obserwujemy gwałtowny wzrost napięcia, skutkujący rozszerzającą się wojną amerykańsko-irańską, która zasysa coraz więcej krajów.
Jako Polacy, którzy zajmujemy obszar w centrum Europy, powinniśmy odbierać eskalację NATOwsko-rosyjską jako prawdziwy koszmar. Gdy słuchamy wypowiedzi czołowych zachodnich polityków, okazuje się, że wszyscy kochają wojnę, zaś pokój interesuje tylko nielicznych. Nawet dyplomaci – i to jest przerażające – zamiast intensywnie pracować nad powstrzymaniem tego szaleństwa śmierci za naszą wschodnią granicą, wydają się jedynie dolewać oliwy do ognia. Akademickim przykładem tego typu postawy na europejskim podwórku jest szefowa dyplomacji UE Kaja Kallas, u nas zaś równie żałosna osobliwość w osobie ministra spraw zagranicznych RP, Radosława Sikorskiego.
Nie lepiej jest za Oceanem. W 2025 roku, kiedy polityczny i medialny mainstream na całym Zachodzie trwożliwie krzyczał, że Donald Trump dogaduje się z Władimirem Putinem, sprawy miały się zupełnie inaczej. W rzeczywistości Trump, ściśle współdziałając z CIA i korporacją Palantir, przygotowywał potężną eskalację konfliktu z Federacją Rosyjską w postaci trwającej od kilku miesięcy wojny dronowej. W tle wizyt Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera (Flip i Flap militarnej komiwojażerki USA) w Moskwie, Waszyngton planował zakrojone na szeroką skalę ataki na cele i krytyczną infrastrukturę położoną w głębi Rosji. Mrocznym preludium do trwającej obecnie wojny dronowej był przeprowadzony w nocy z 28 na 29 grudnia 2025 roku ukraiński atak na rezydencję prezydenta Federacji Rosyjskiej w Wałdaju. Innymi słowy, pomimo deklaracji, że wojnę można zakończyć jednym telefonem, a nawet po ubiegłorocznym szczycie w Anchorage, w rzeczywistości Donald Trump ani na chwilę nie odstąpił od swojej strategii podporządkowania Rosji i jej zasobów zachodnim plutokratom. W tym właśnie tkwi istota problemu.
Wojno trwaj!
W kontekście tych wszystkich pozornych sprzeczności w działaniach administracji Trumpa, niebagatelną rolę odgrywa wspomniana spółka Palantir, która doskonale wpisuje się w logikę bieżących wydarzeń i naszych czasów w ogóle. Jako zarządca należącego do Pentagonu systemu Maven znajduje się ona w samym sercu amerykańskiej machiny wojennej i ze względu na lukratywne kontrakty z Pentagonem użyje wszelkich wpływów i pieniędzy, aby wojny nigdy się nie skończyły. I nie ma tutaj znaczenia czy będzie to wojna z Rosją, Iranem, czy też niekończąca się wojna z terroryzmem, która obecnie przyjmuje postać wojny z zaganianymi do globalnego obozu koncentracyjnego narodami świata.
Bez wątpienia interesy globalistycznej finansjery i sektora zbrojeniowo-technologicznego idealnie połączyły się w osobie Donalda Trumpa, który jest w bliskich relacjach z założycielem i przewodniczącym rady nadzorczej Palantir, Peterem Thielem. Z kolei jeśli przyjrzeć się dyrektorowi wykonawczemu Palantir, Alexowi Karpowi, to jest on wyjątkowo obleśnym podżegaczem wojennym, który „wierzy”, że broni całej zachodniej cywilizacji i że zabijanie mas ludzi za pomocą sztucznej inteligencji ma wymiar zbawczy oraz jest konieczne. To indywiduum o mentalności banderowca jest z kolei bliskim przyjacielem byłego ministra obrony Ukrainy, Michaiła Fiodorowa, za sprawą którego firma Palantir jest wszechobecna na Ukrainie, odgrywając pierwszoplanową rolę w dronowej wojnie z Rosją. Karp przyznał, że to Palantir wybiera większość celów, które atakuje Ukraina w głębi Rosji. Należy podkreślić, że wszystkich ich łączy ekstremalny brak zasad moralnych, przejawiający się w niepohamowanej chciwości i żądzy władzy.
Wygodna tajność, czyli kluczowa rola CIA
Sposób, w jaki prowadzi się obecnie wojnę, z perspektywy amerykańskich i europejskich polityków nie ma znaczenia, bo są oni bezpieczni i dalecy od bitewnego zgiełku. Dla nich realia wojny są abstrakcją, czymś w rodzaju gry wideo. Dlatego Trump, mówiąc o bombardowaniu Iranu, mówi tak, jakby brał udział co najwyżej w kowbojskim mordobiciu na Dzikim Zachodzie. Wydaje się on w ogóle nie dostrzegać barbarzyństwa wojny, która w krótkiej perspektywie jest opłacalna dla takich polityków, jak on, i stojących za nim koterii biznesowych.
To wszystko oczywiście odbywa się na koszt amerykańskiego i europejskiego podatnika, ponieważ swoją szaleńczą polityką zarówno prezydent USA, jak też i jego europejscy wasale kumulują potężne długi, które pomnożą bogactwo nielicznych, a pogłębią biedę milionów. Nie oszukujmy się, tych długów nie będą spłacać właściciele Palantira, Lokheed Martina czy Chevrona, lecz zwykli ludzie. Pod pretekstem prowadzenia „słusznych” wojen z „agresywną” Rosją czy „terrorystycznym” Iranem, z wiszącym nad światem złowieszczym cieniem Chin, dokonuje się na Zachodzie na ogromną skalę transfer publicznych pieniędzy na prywatne konta.
Aby nie tłumaczyć się przed społeczeństwem, amerykańskie elity polityczno-biznesowe już kilka dekad temu postawiły w samym centrum amerykańskiej polityki zagranicznej CIA. Z punktu widzenia okupujących Stany Zjednoczone grup interesu tak jest ze wszech miar wygodnie, bo jeśli coś jest tajne, to można się tego wyprzeć. Jeśli coś jest tajne, to wystarczy powiedzieć, że jest to kwestia bezpieczeństwa narodowego i nie ma potrzeby wyjaśniać czegokolwiek opinii publicznej. Sekretność jest więc jednym z najistotniejszych czynników w amerykańskiej polityce zagranicznej.
Z punktu widzenia zwykłego człowieka jest to katastrofa, która może doprowadzić do wojny nuklearnej i końca naszej cywilizacji, ale dla Trumpa i środowiska, które reprezentuje, nie ma w tym żadnego ryzyka, bo nikt z nich za to nie odpowiada. Wszystko dzieje się w dużej mierze w tajemnicy i na kredyt, a z perspektywy USA może to trwać bardzo długo, ponieważ istnieją konkretne grupy nacisku, które mają interes w tym, aby to się nie skończyło. A lobby numer jeden to oczywiście szeroko rozumiany kompleks militarno-przemysłowy, czy też raczej przemysłowo-technologiczny.
Najbardziej aktywnymi lobbystami na rzecz wojny są obecnie Dolina Krzemowa, na czele z Palantir, Space X oraz inne korporacje technologiczne, bo dzięki temu testują swoje wysokotechnologiczne systemy uzbrojenia w realiach bojowych. Warunkuje to tak szybki postęp, że zmiana całych generacji technologicznych następuje w ciągu tygodni, a najwyżej miesięcy. Alex Karp nie kryje zachwytu, że tak szybko udoskonalane są technologie służące do zabijania Palestyńczyków w Strefie Gazy, do celowego niszczenia cywilnej infrastruktury w Iranie, czy do uderzeń w głębi Rosji. Tymczasem amerykańskie społeczeństwo nie ma nad tym realnej kontroli i podobnie jest w państwach Europy Zachodniej. Cały ten szwindel ukrywa się za szyldem CIA, co pozwala elitom tak łatwo kontynuować tę lukratywną zabawę jako realną wojnę.
Rzucić Rosję na kolana
Jednak nie da się zachować tak ogromnego i nikczemnie zdobytego bogactwa oraz zapewnić dalszego jego pomnażania bez zdobycia absolutnej władzy, najlepiej na poziomie globalnym. Wspaniała perspektywa ku temu otworzyła się po rozpadzie Związku Radzieckiego, w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia 1991 roku. Wówczas to talmudyczno – anglosaskie elity zleciły CIA, aby obrała sobie za cel ostateczne rzucenie Rosji na kolana. Zainicjowaną wówczas aktywność ujął w spójną doktrynę Zbigniew Brzeziński w wydanej w 1997 roku książce Wielka Szachownica. Szczególnie znamienny i wiele mówiący jest jej podtytuł: Prymat Ameryki i jego imperatywy geostrategiczne, który oddaje sens całej ówczesnej amerykańskiej polityki zagranicznej. W swojej istocie sprowadzała się ona do trwałego podporządkowania Rosji Stanom Zjednoczonym. Po Rosji następne miały być Chiny. Od tamtego czasu nic się w tej kwestii się nie zmieniło.
Jednym ze sposobów osiągnięcia tego celu jest to, co Brzeziński nazwał państwami geopolitycznego zwrotu. Są to te państwa, które same w sobie nie mają dla Amerykanów żadnego znaczenia poza jednym – można je wykorzystać jako swoje narzędzia przeciwko wielkim mocarstwom. Na szczycie listy takich państw Brzeziński postawił Ukrainę, bo – jak trafnie zauważył – z chwilą, gdy Amerykanie „zdobędą” Ukrainę, Rosja przestanie być mocarstwem.
Chociaż idea ta została sformułowana dekady temu, to jest ona konsekwentnie realizowana, pomimo że w trakcie tego procesu giną i milionami odnoszą obrażenia konkretni, kompletnie nie związani z tą ideą ludzie. Na naszych oczach Ukraina rozpada się jako państwo, ale dla spragnionych dominacji nad światem rządzących Stanami Zjednoczonymi grup interesów nie ma to żadnego znaczenia. Dlatego sprowokowana przez nich wojna na Ukrainie będzie kontynuowana bez zbędnych wyrzutów sumienia tak długo, jak uznają to za konieczne.
Drugim państwem geopolitycznego zwrotu na liście Brzezińskiego był Iran, identyfikowany przez niego jako kluczowy ze względu na położenie i zasoby kraj dla regionu Zatoki Perskiej i Morza Kaspijskiego. Kto kontroluje Iran, ten kontroluje wszystko, a więc ma dominację nad światem i jego zasobami. Wszystko to sięga więc bardzo głęboko (nie tylko w przeszłość) i zasadniczo ma niewiele wspólnego z Trumpem, choć w sposób idealny uosabia on chciwość, korupcję i przemoc talmudyczno-anglosaskich plądrowników. Jest on tylko marionetką w ich ręku, podobnie jak jego poprzednicy na urzędzie prezydenta Stanów Zjednoczonych, począwszy od Billa Clintona.
Obejmując urząd prezydenta w 1993 roku, Clinton wyznaczył kurs, zgodnie z którym celem amerykańskich elit była globalna dominacja USA nad światem. Wprawdzie sam pomysł pojawił się w napisanej w 1992 roku (kilka tygodni po upadku ZSRR) przez Paula Wolfowitza strategii Pentagonu jeszcze za prezydentury George’a Busha starszego (tzw. Doktryna Wolfowitza), ale to właśnie Clinton skierował Amerykę na tę ścieżkę. Z tego względu można powiedzieć, że prezydentury Clintona, Busha młodszego, Baracka Obamy, Trumpa w pierwszej kadencji, Joe Bidena i Trumpa w drugiej kadencji mają ten sam wspólny mianownik – niekończącą się wojnę. Doktryna Wolfowitza polegająca zasadniczo na eliminowaniu konkurentów USA w Eurazji jest aktualna i uporczywie realizowana po dzień dzisiejszy.
Wszyscy chcieli pokoju, USA wybrały wojnę
Co szczególnie interesujące, w czasach, kiedy powstała doktryna Wolfowitza wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazywały, że trwały pokój, taki na wiele pokoleń, jest na wyciągnięcie ręki. Rok 1992 to był właśnie ten moment, kiedy wszyscy w Europie chcieli pokoju, ale przede wszystkim to Rosjanie pragnęli pokoju i normalnego życia, czyli takiego jak na Zachodzie. Dlatego ówczesna Rosja szeroko otworzyła się na Zachód, praktycznie podporządkowując mu swoją gospodarkę.
Wszystko to jednak zostało odrzucone przez ówczesne elity polityczne Stanów Zjednoczonych, które nie chciały pokoju, lecz pełnej dominacji nad światem. Nie tylko nie chcieli, żeby Rosja stanęła na nogi, ale wręcz przeciwnie, aby – jak marzył Brzeziński – rozpadła się na trzy słabe państwa: Rosję Europejską, Rosję Syberyjską i Rosję Dalekowschodnią. Echa tego słyszeliśmy później z ust Anny Fotygi, minister spraw zagranicznych RP za pierwszych rządów PiS. Wszystko to miało oczywiście na celu zachowanie amerykańskiej dominacji.
Militarnym gwarantem tej dominacji stało się NATO, które – jak to trafnie w akcie szczerości zauważył sekretarz generalny Mark Rutte – „służy do projekcji amerykańskiej siły”. Nie chodzi więc o bezpieczeństwo, lecz o projekcję siły w ramach realizacji idei amerykańskiej dominacji nad światem, która na przestrzeni 35 lat ani o jotę się nie zmieniła. Ameryka dąży do dominacji, a to oznacza, że bycie bezpiecznym i życie w dobrobycie to za mało.
Niestety, wszystko wskazuje na to, że Pakt Północnoatlantycki był narzędziem w rękach Amerykanów do osiągnięcia dominacji od początku swego istnienia. To, co stało się w pierwszych tygodniach po upadku Związku Radzieckiego (Doktryna Wolfowitza) pokazuje, że w zimnowojennych zmaganiach wcale nie chodziło o dobro milionów ludzi zniewolonych przez „imperium zła”, lecz tylko i wyłącznie o zdobycie przez USA dominacji nad światem. Gdyby było inaczej, NATO zostałoby rozwiązane dzień po rozwiązaniu Układu Warszawskiego. Kto tu więc był tak naprawdę przez cały powojenny okres „imperium zła”?
Założenie, że Stanom Zjednoczonym uda się tego dokonać było najsłabszym punktem koncepcji Brzezińskiego. Jego główna teza była taka, że Ameryka utrzyma pozycję światowego lidera, ponieważ nikt nie może się z nią równać i nigdy się nie zrówna w sferze gospodarczej, technologicznej i militarnej. Jednak po upływie 30 lat okazało się to nieprawdą, i to nie tylko ze względu na rozwój Chin. Stany Zjednoczone całkowicie się pomyliły także w odniesieniu do Iranu, postrzegając ten kraj jako relikt średniowiecznego państwa, które rozpadnie się, gdy tylko uderzy w nie amerykańska potęga technologiczno-militarna. Tymczasem Iran to zaawansowane technologicznie państwo, które od dziesięcioleci i z powodzeniem przygotowywało się do obrony przed spodziewaną agresją USA.
Fiducjarna potęga Ameryki
Bankructwo idei Brzezińskiego nie powstrzymuje jednak amerykańskiej machiny wojennej w działaniach na rzecz realizacji strategii dominacji. Do 28 lutego 2026 roku opierała się ona z niezłym skutkiem nie tyle na wielkim potencjale wojskowym USA, lecz na tworzeniu wrażenia wyższości technologicznej i niezwyciężoności. Wszyscy mieli wierzyć, że Stany Zjednoczone są niekwestionowaną potęgą, z którą nikt nie może się równać. Operacja „Absolute Resolve” (porwanie prezydenta Wenezueli Nicolasa Maduro w nocy z 2 na 3 stycznia 2026 roku) wydawała się nawet wzmacniać to wrażenie, jednak przegrana wojna z Iranem wszystko zmieniła.
Ale czy to coś zmieniło w postępowaniu amerykańskiej administracji? Oczywiście nie, bo Amerykanie, tak długo, jak długo będą usiłowali realizować strategię dominacji, nie przyznają się do porażki. Ameryka musi nieustannie deklarować (obecnie ustami Donalda Trumpa), że wygrywa. Oczywiście tak nie jest, bo po rozlewie krwi i zniszczeniach spowodowanych przez USA i Izrael, okazuje się, że Iran wygrywa, niwecząc cały dotychczasowy wysiłek USA i czyniąc coraz mniej poważnymi przyszłe roszczenia Ameryki do dominacji nad światem.
Dla zwolenników globalnego prymatu Ameryki to prawdziwa katastrofa, chociaż wciąż udają, że sprawy mają się zupełnie inaczej. I będą to robić tak długo, jak długo będą mogli bezkarnie generować monstrualne deficyty budżetowe, nie ponosząc z tego tytułu żadnej odpowiedzialności ani przed skorumpowanym Kongresem, ani tym bardziej przed opinią publiczną. Nawet jeśli Demokraci zdobędą kilka dodatkowych miejsc w Kongresie w listopadowych wyborach, to i tak niczego to nie zmieni, bo jak pokazało ostatnie 35 lat wcale nie chodzi tutaj o różnice partyjne.
Wszystko… czyli nic
Brzeziński nie bez słuszności uważał, że geopolityka to przede wszystkim kwestia terytorium. Dlatego szczególne znaczenie przypisywał on Eurazji, jako obszarowi, gdzie koncentruje się większość światowego terytorium, ludności i zasobów. Dlatego patrząc z punktu widzenia Waszyngtonu istnieją trzy linie frontu: z Rosją na zachodzie Eurazji, z Chinami na wschodzie i z Iranem na południowym zachodzie. Z perspektywy Waszyngtonu są to trzy główne państwa, które należy pokonać i właśnie z tymi trzema państwami Stany Zjednoczone są obecnie w konflikcie.
Ale aby osiągnąć ten cel, Ameryka wyznaczyła konkretną rolę państwom przyfrontowym, takim jak na przykład Ukraina i Polska na zachodzie, które bez wyrzutów sumienia można poświęcić na ołtarzu wojny o dominację USA nad światem. Jednakowoż, widząc jak Ukraina wykrwawia się na śmierć, widzimy coraz więcej symptomów wpychania bezpośrednio do wojny całej Europy. Stany Zjednoczone stawiają wszystko na jedną kartę, ponieważ jeśli nie pokonają Rosji, Iranu i Chin, to w efekcie pchną te kraje do jeszcze bliższego sojuszu.
Wygląda więc na to, że dotarliśmy do bardzo niebezpiecznego momentu, kiedy to skonfliktowane kraje są skłonne iść na ogromne ryzyko. Gołym okiem widać, że znaczący komponent dyplomacji Trumpa skupia się na przerzuceniu ciężaru wojny na barki Europy. Jeśli przyjrzymy się jak bardzo zaostrzyło się stanowisko Europy w odniesieniu do Rosji od czasu dojścia do władzy Trumpa, to trzeba przyznać, że bardzo dobrze mu idzie. Jednak nawet sekretarz stanu Marco Rubio ma duże wątpliwości, czy Europa udźwignie brzemię wojny.
Sytuacja jest o tyle niebezpieczna, że Amerykanie w ogóle nie dostrzegli fundamentalnego błędu w koncepcji Brzezińskiego, która zakładała, że przewaga technologiczna USA jest tak wielka i niezawodna, że Rosja nigdy nie będzie w stanie na tym polu przeciwdziałać. Oczywiście, to wszystko okazało się nieprawdą. Jakże ironicznie obecnie brzmi wypowiedziana w 1997 roku teza Brzezińskiego, że żadna amerykańska strategia nie będzie tak głupia, aby pchnąć Rosję, Chiny i Iran ku sobie. Tymczasem Ameryka dokładnie to zrobiła, i nie była to tylko taktyczna reakcja tych trzech krajów na agresywność Ameryki, lecz stało się to projektem o wymiarze strategicznym.
Kurs na pokój i współpracę
Szeroko rozumiana współpraca eurazjatycka powinna być tym kierunkiem, do którego powinny zmierzać wszystkie liczące się geopolityczne podmioty istniejące na tym obszarze. Bez wątpienia stworzyłyby one bardzo udane połączenia polityczno-gospodarcze. Chiny i Rosja mają naturalną komplementarność gospodarczą, a w obliczu agresywnych działań Zachodu także i polityczną. Ich sojusz to nie jest doraźna taktyka, lecz głębokie, obustronnie korzystne więzi gospodarcze. To samo dotyczy Iranu i Chin. Dlatego sojusz między tymi trzema krajami wydaje się całkiem logiczny, a wręcz naturalny.
Jeśli chodzi o gospodarkę, to samo co o Chinach i Rosji można powiedzieć o Europie i Rosji. Europa jest uboga w zasoby naturalne, a jednocześnie bardzo gęsto zaludniona, tymczasem Rosja ma niską gęstość zaludnienia, ale jest bogata w zasoby naturalne, co stwarza doskonałą podstawę do wzajemnej gospodarczej komplementarności.
Na podstawie tej komplementarności znajdująca się na odległym zachodnim krańcu Eurazji Europa mogłaby rozkwitać, ale sama się odcina od swoich naturalnych partnerów handlowych, jakimi są Rosja i Chiny. Ostentacyjnie deklarowanym motywem tego szaleńczego działania jest obrona wysokich standardów moralnych w relacjach międzynarodowych. Motywem rzeczywistym jest chęć działania na rzecz zachowania amerykańskiej dominacji nad światem, która ma jakoby uchronić Europę przed nieistniejącym zagrożeniem ze strony Federacji Rosyjskiej.
Niestety Europa nie rozumie, że Stany Zjednoczone i rządzące Starym Kontynentem globalistyczne elity wcale nie są jej przyjacielem. Naiwnie wierząc, że amerykańska dominacja zapewni jej bezpieczeństwo, Europa nie była w stanie wznieść się ponad wasalne relacje ze Stanami Zjednoczonymi i dała się zapędzić w przysłowiowy kozi róg. Gdyby europejscy politycy czytali Brzezińskiego, to dostrzegliby, że już 30 lat temu europejscy sojusznicy USA byli postrzegani przez Waszyngton jako wasale, a obecnie jest to jeszcze bardziej oczywiste.
Najlepszą chyba nadzieją na wyjście z tego szaleństwa pychy i chciwości jest rosnąca świadomość ludzi w USA i Europie, którzy są tym wszystkim bardzo zmęczeni i widzą, że to, co wyprawiają ich elity rządzące nie leży w ich interesie. Mieszkańcy regionu euratlantyckiego dostrzegają szybko postępującą dezintegrację ich państw. I nie chodzi tutaj tylko o katastrofę demograficzną czy też szybko postępujące zubożenie społeczeństw, ale nawet dezintegrację coraz gorzej działającej infrastruktury. Na to wszystko nakłada się potężna demoralizacja demolująca duchowe fundamenty tych państw. Europa jest o krok od cywilizacyjnej implozji.
Tymczasem w obliczu nadchodzącej katastrofy, zachodnich liderów stać jedynie na deklaracje, że ich celem jest wojna z Rosją. Można być raczej pewnym, że nikogo z nich nie otrzeźwiłoby nawet to, gdyby rzeczywiście zaczęła się gorąca wojna. Przeciwnie – z pewnością dostrzegliby nowe perspektywy szybkiego wzbogacenia się. A tymczasem zwykli mieszkańcy, którzy nie chcą wojny, zachowują się jak ślepcy błądzący w absolutnej ciemności. Mając przetrącony przez pozbawionych zasad moralnych liberałów system wartości, nic nie mogą zrobić, bo nie bardzo wiedzą co mają robić.
Wybić się na niepodległość, i to szybko
Cała ta koszmarna sytuacja, którą obecnie przeżywamy, została zbudowana na idei amerykańskiego prymatu i na zmuszeniu europejskich wasalnych państw do zaakceptowania tej logiki, aby Stany Zjednoczone mogły dominować w Eurazji. Spoiwem, które jednoczy Europę dla tej nierealnej idei jest wdrukowane w umysły Europejczyków kłamstwo, że Federacja Rosyjska stanowi dla Europy śmiertelne zagrożenie. Zaślepienie tym kłamstwem nie pozwala dostrzec Europejczykom, że idea amerykańskiej dominacji nad światem jest nierealnym projektem, który szybko zbliża nasz kontynent do nuklearnej wojny.
Jako Polacy nie jesteśmy tutaj żadnym wyjątkiem i nie jest to optymistyczna obserwacja. Wchodząc do świata euroatlantyckiego blisko cztery dekady temu, ponosimy teraz wszystkie wynikające z tego negatywne konsekwencje. Aby się uratować, pierwsze co musimy zrobić to wybić się szybko na niepodległość, i to dosłownie. Tylko wtedy przejrzymy na oczy i będziemy mogli zerwać z prowadzącym nas ku przepaści konfesyjnym paradygmatem, że Rosja jest naszym wrogiem. Musimy w ogóle przestać myśleć w tych kategoriach, a jednocześnie zacząć myśleć w kategoriach interesu narodowego.
Jeśli tego nie zrobimy, to na jeszcze większą skalę staniemy się płatnikami rachunków zaciągniętych przez Stany Zjednoczone na poczet ich wojen. A płacenie rachunków (nie tylko finansowych, ale i politycznych) jest nieuniknione i raczej nie będzie to przyjemne.
Musimy więc wysiąść z tego pociągu samobójców jak najszybciej, bo jak pokazała wojna na Ukrainie, Amerykanie nie zamierzają płacić za swoje krwawe awantury – ich interesują wyłącznie profity. Ostatecznie, jak trafnie zdefiniował Stany Zjednoczone w 1925 roku prezydent Calvin Coolidge, business of the America is business.
No przecież wiadomo, że nie. Jako Polacy mamy zwyczajnie dość ukraińskiej niewdzięczności.
Oczywiście nikt z milionów Polaków, którzy po lutym 2022 r. rzucili się do spontanicznej pomocy na rzecz przybyszów nie robił tego dla nagród czy podziękowań, jednak poziom ukraińskiej arogancji zaskoczył chyba najbardziej nawet życzliwych wobec wlewającej przez Bug masy.
Ukraińscy nachodźcy w Europie, w tym w Polsce, popełniają śmiertelny błąd zawierzania i naśladowania kijowskiej propagandzie, ciągle grzejącej absurdalne motywy „Ukraińcom się należy!”, „To Europa powinna być wdzięczna Ukrainie, a nie odwrotnie!” oraz zwłaszcza „Ukraina walczy za was!”. Te idiotyczne hasła słychać nawet, gdy kolejna bezczelna imigrantka domaga się, by przypadkowy Polak zapłacił w sklepie za jej zakupy!
Junta Zełeńskiego nie tylko zatem wysyła Ukraińców na niepotrzebną śmierć, ale też odbiera całej reszcie tego narodu zdolność logicznego myślenia i rozumienia własnej sytuacji międzynarodowej, w tym także położenia imigrantów. To ukraińska bezczelność prowokuje spontaniczne akty sprzeciwu, którym jednak daleko jest do jakiejś zorganizowanej akcji. Żadna siła polityczna w Polsce nie nawołuje do pogromów, to wymysły głównonurtowych mediów.
Nawet remigracja, postulat w istocie umiarkowany, oparty o rosnące koszty pobytu… gości i oczywiste możliwości ich bezpiecznego rozlokowania na większości terenów ukraińskich nieobjętych działaniami wojennymi – pozostaje jednak postulatem opozycji, przede wszystkim Konfederacji Korony Polskiej Grzegorza Brauna.
Nakręcanie spirali „źli Polacy biją ukraińskie dzieci” to nie tylko alibi dla dalszego finansowania Kijowa przez władze w Warszawie. To także element coraz wyraźniejszej na Ukrainie propagandy rewanżystowskiej, ukierunkowanej na znalezienie kolejnego wroga po przegranej wojnie z Rosją. W Kijowie wciąż wierzą, że Specoperacja nie osiągnie wszystkich swoich celów, a zatem, że kontrola nad znaczącą ukraińskiego terytorium pozostanie w rękach oligarchów i nazistów chronionych przez Anglosasów.
Taki nazistowski nowotwór z terytorium tzw. Hałyczyny, czy też Ukrainy Zachodniej, czyli w istocie części dawnych polskich Kresów Wschodnich – w oczywisty sposób parłby do konfrontacji z sąsiadami, pod pretekstem „obrony ukraińskiej mniejszości i imigrantów” na terytorium Polski, Węgier, Rumunii, Naddniestrza i Białorusi. W ten właśnie scenariusz wpisuje się propaganda, z którą mamy obecnie do czynienia w III RP, do znudzenia czyniąca z ukraińskich chuliganów i wyłudzaczy zasiłków niewinne ofiary polskiego nacjonalizmu.
To strategia do złudzenia przypominające lamenty Goebbelsa przez napaścią na Polskę we wrześniu 1939 r., jak i współczesne wypieranie przez banderowców odpowiedzialności za ludobójstwo dokonane ze szczególnym okrucieństwem na Polakach z Wołynia, Małopolski Wschodnie, Lubelszczyzny i Podkarpacia w okresie II wojny światowej i bezpośrednio po niej. Gdy przyjdą po nas z siekierami w rękach – i z bronią otrzymaną m.in. z Warszawy – też będą płakać, że są tacy biedni i to nie żadna rzeź, tylko od taki sobie „konflikt etniczny”, oczywiście wcale przez nich samych nie zawiniony.
Niestety i na nieszczęście przede wszystkim dla siebie samych – Ukraińcy nigdy nie dojrzeją i nie staną się poważnym narodem, jeśli nie odrzucą tych wszystkich fałszów historycznych i politycznych, nie przestaną się uważać za starożytny pępek świata, na który powinny spływać darmo wszystkie luksusy, słowem – jeśli nie dorosną. Bo na razie Ukraina i Ukraińcy są postrzegani i przez pryzmat swego p.o. prezydenta, klauna, narkomana i aroganckiego żebraka, i jako zbiór rozwydrzonych wyrostków rozrabiających w autobusach i drogich klubach, co jest przecież z wyraźną krzywdą dla tych, którzy chcą po prostu uczciwie żyć i pracować w pokoju.
Najlepiej we własnym, bezpiecznym kraju, wolnym od złodziej, nazistów i zachodnich nadzorców – czego przecież szczerze i na drogę Ukraińcom życzymy.
Nie godzi się, doprawdy, nazywać wojny huśtawką. Na huśtawce, co do zasady, ludzie nie giną, bomby nie wybuchają, domy się nie walą, statki nie toną. Co innego na wojnie. Ale, nie trywializując sytuacji, jak inaczej odnosić się do dziwacznego przebiegu wydarzeń w konfrontacji Stanów Zjednoczonych z Iranem? Jak scharakteryzować wojnę która trwa od ponad pół roku, ale przez większość tego czasu nie ma działań wojennych? Jak opisać rozejm, którego nie przestrzegano, ale którego zakończenie nie oznaczało też powrotu do wojny?
Doprawdy więc, mamy w Iranie do czynienia z czymś zupełnie dziwacznym.
Wojną Schrödingera, której rzekomo nie ma, a która jest, i rozejmem Schrödingera, który rzekomo był, a którego realnie nie było, i negocjacjami Schrödingera, które… były, albo i nie były, albo czasem były a czasem nie były, albo miały formę niezobowiązującej wymiany zdań przez pośredników.
Mamy też cieśninę Schrödingera, przez którą przepływają tankowce ale nie przepływają, albo nie przepływają ale przepływają… tak, trudno to nazwać inaczej niż tylko jakąś szaloną huśtawką. Zwłaszcza, jeśli spojrzymy na wykresy cen ropy, które wprawdzie powoli podnoszą swój minimalny pułap, ale jednak ciągle skaczą i spadają – i wydawałoby się, że ich ruchy zależą bardziej od deklaracji Donalda Trumpa na mediach społecznościowych niż od realiów.
Jest to, swoją drogą, zupełnym szaleństwem, które nie ma prawa zaistnieć miejsca na „racjonalnym” wolnym rynku, a które widzimy gołym okiem – jeśli po tym wszystkim, ktoś mi jeszcze będzie próbował mówić o rzekomej racjonalności „ukrytej ręki” wolnego rynku, zaśmieję się w twarz. Ale przecież sedno sprawy to temat zupełnie nie do śmiechu. Wciąż mówimy o wojnie, która trwa, i mimo odległości, wywiera na nas wpływ choćby tylko poprzez ceny paliwa. Co dalej?
Niepewność tylko narasta
Gdy ostatni raz pisałem o Iranie – jak się okazuje, było to już prawie trzy miesiące temu – właśnie udało się wprowadzić w życie wstępne porozumienie, dwumiesięczny rozejm który w domyśle miał pozwolić na negocjacje prawdziwego zakończenia konfliktu. Już wtedy pisałem, że rozejm ten będzie zagrożony, że ogromne siły w Stanach i w Izraelu będą dążyć do zerwania go, lub sprowokowania Iranu do wznowienia wojny, ponieważ dla Izraela i jego amerykańskich stronników, porozumienie, które de facto było znaczącym irańskim zwycięstwem, było po prostu niemożliwe do zaakceptowania.
Dokładnie tak się stało. Nie minęło kilka tygodni, a wojna została wznowiona. Ale, jak już wspomnieliśmy, była to wojna Schrödingera. Sporadyczne wymiany ciosów, bombardowań, a pomiędzy rundami, wiadomości o tym że w tle trwają negocjacje, ale może nie trwają – albo przeciwnie, że teraz to już lada chwila zacznie się prawdziwa burza, ale może jednak się nie zacznie. Że Trump gra na zwłokę, gromadząc siły na ostateczne uderzenie, ale że w gruncie rzeczy, nie ma już sił, i desperacko szuka wyjścia z całej sytuacji.
Każdy z tych scenariuszy, każda z tych wiadomości, mimo całej ich pozornej sprzeczności, była prawdziwa.
Potem zaś przyszedł największy „cios” Ameryki – sławetny D-Day, nazwany na cześć niegdysiejszego lądowania w Normandii, ale tym razem, zgoła bezobjawowy. Chodzi o blokadę gospodarczą Iranu, wprowadzoną przez Amerykę – bezobjawową o tyle, że wszelkie sankcje jakie można było nałożyć na Iran dawno już Stany nałożyły, statki handlowe Iranu też już od miesięcy blokowały, a jeśli chodzi o wtórne sankcje, mające dotknąć państwa trzecie za karę za handel z Iranem… cóż, poza paroma drobnymi wyjątkami dotyczącymi nawet nie państw, co pojedynczych banków, Stany nie odważyły się na nic podobnego.
Nie da się zdusić Iranu bez uderzenia w Chiny, Indie i Rosję, a na to Stany nie są gotowe. Więc blokada też jest blokadą Schrödingera, istnieje i nie istnieje. I znowu sprzeczne wieści – jedni mówią że teraz to już tylko kwestia czasu nim Iran się zawali jako państwo, inni mówią że cała ta blokada nie wpłynęła ani trochę na stanowisko irańskiego rządu, i że nie mają cienia zamiaru ustępować Trumpowi.
Nie żeby to miało znaczenie, bo od dawna już Trump nawet nie przedstawia żądań wobec Iranu. Więc z jednej strony, Stany blokują Iran i czekają na jego upadek, a z drugiej, Iran blokuje ropę z Zatoki Perskiej, i czeka aż inflacja zada Trumpowi bolesny cios w wyborach uzupełniających. Ale jednocześnie, Stany nie czekają na upadek Iranu, bo zamierzają uderzyć ponownie ze zdwojoną siłą gdy tylko miną – w listopadzie – wspomniane wybory uzupełniające, zaś z kolei Iran też nie czeka pasywnie, i zamierza uderzyć na Stany jeszcze przed wyborami, aby zadając Trumpowi i rządowi Republikanów bolesny medialnie cios, zapewnić mu definitywną przegraną w wyborach, i w ten sposób uniemożliwić dalsze działania w późniejszym terminie.
Sprzeczność goni sprzeczność. I znowu: każdy z tych scenariusz, każda z tych wiadomości, albo jest prawdziwa, albo przynajmniej może być.
Zmierzając do katastrofy
Proszę się więc nie dziwić, że tak rzadko ostatnio piszę o tych sprawach. To po prostu nie miało sensu, można było tylko prowadzić bieżący komentarz, kto kogo i gdzie uderzył – a ja schlebiam sobie przynajmniej, że jestem analitykiem, a nie komentatorem sportowym. Niemniej, trzeba spróbować z tego chaosu wydobywać jakieś prognozy. Trzeba spróbować określić kto realnie tutaj wygrywa – jeśli ktokolwiek – i kto przegrywa – jeśli nie wszyscy. I określić co może wydarzyć się dalej.
Na dobry początek, zauważmy że, cóż – wojna wojną, ale dla reszty świata, nie wybuchy i śmierć, a odcięcie ropy jest tutaj największym problemem. Znowu – oj, powtarzam się dzisiaj, powtarzam – problemem Schrödingera. Bo ropy już miało zabraknąć z dziesięć razy, więc można powiedzieć że ropy nie ma – a jednak jest. Nie powinno to nas jednak dziwić. Świat faktycznie stoi na krawędzi katastrofy, faktycznie rezerwy ropy kurczą się, i faktycznie w niektórych częściach świata już teraz paliwo jest racjonowane, a w Europie – cóż, trzeba się modlić o łagodną zimę.
Ale przecież, cokolwiek by nie myśleć o umiejętnościach przywódczych i zdolnościach myślenia Donalda Trumpa – mam wrażenie że przestałem być osamotniony na prawej stronie w swojej ambiwalencji względem tego prezydenta – to jednak ma do swojej dyspozycji całą machinę administracji i Pentagonu. Nic dziwnego że prognozy katastrofy udaje się ciągle odwlekać – cała ta machina robi co może aby to osiągnąć. Faktycznie więc, pomimo działań Iranu, Amerykanie zdołali przywrócić, z wielkim wysiłkiem, ograniczony przepływ tankowców przez cieśninę Ormuz – pod osłoną nocy, w konwojach, z silną eskortą – co pozwoliło trochę odwlec katastrofę.
A jednak znowu ceny ropy przekroczyły $100 za baryłkę, i choć nadal daleko nam do pesymistycznych prognoz z marca i kwietnia, gdy mówiono że lada chwila grozi nam $200 za baryłkę, to jednak kierunek zmian jest nieubłagany. Próżno też mówić, że niedobór jest tylko ograniczony. To trochę jak z jedzeniem – jeśli każdego dnia zabraknie mi kilkuset kalorii, to przez czas jakiś, będę to spokojnie znosił, ale skutki będą się kumulować.
W tym zaś przypadku, kumulują się niedobory wywołane przez wojnę w Iranie, przez wojnę na Ukrainie, oraz ich dalsze skutki, takie jak rosnące ceny transportu napędzające rosnące ceny jedzenia i nawozów, napędzające ceny żywności i jej niedobory, co z kolei może – nie wiemy kiedy, nie wiemy gdzie – doprowadzić do wybuchu kolejnych kryzysów, które mogą napędzać dalsze negatywne skutki. Dosyć wspomnieć że właśnie w ten weekend widzieliśmy bardzo poważną zmianę polityczną w Niemczech, która jest niczym innym jak tylko bardzo opóźnionym skutkiem wywołanej ponad dekadę wcześniej wojny domowej w Syrii.
Gdzieś na horyzoncie w dalszym ciągu majaczy katastrofa spowodowana kryzysem paliwowym. Ten kryzys wciąż się udaje odłożyć w czasie. Oby jak najdłużej się udawało, ale – no właśnie, jak długo da się to robić? Zwłaszcza że przecież nic nie wskazuje na możliwość rychłego i polubownego zakończenia wojny między Ameryką a Iranem. Przeciwnie.
Nowy wybuch –w październiku, czy w listopadzie?
Co właściwie sprawia, że odkąd zakończyła się główna faza działań wojennych, widzieliśmy na przestrzeni miesięcy zaostrzenie stanowisk po obu stronach? Na tyle na ile jesteśmy w stanie wniknąć w umysły przywódców, wydaje się że obydwie strony uważają nadal że mogą osiągnąć swoje cele, wygrywając wojnę. Oczywiście, Iran nie liczy na realne zwycięstwo militarne – ale z ich perspektywy, zwycięstwem będzie wymuszenie zapaści politycznego projektu Trumpa, i nauczenie Amerykanów raz na zawsze, że nie mogą bezkarnie atakować ich kraju. Aby to zrobić, Irańczycy uważają – tak się wydaje – że potrzebują uderzyć mocno jeszcze przed listopadowymi wyborami, tym bardziej że mają powody aby sądzić że jeśli oni nie uderzą pierwsi, wówczas Ameryka uderzy w dogodnym dla siebie momencie.
Z drugiej strony, Trump wciąż liczy chyba na szansę obalenia władzy w Iranie, i wcale nie musi to być oparte tylko na chciejstwie i fałszywych przesłankach suflowanych przez Izrael. Mimo wszystko, rząd w Iranie pozostaje niepopularny, i mimo wszystko blokada wyniszcza gospodarkę Iranu, co może doprowadzić do kolejnego wybuchu. Ktoś powie że to mrzonki, bo przecież jeszcze nikt nigdy nie zmusił kraju do kapitulacji ani nie wywołał rewolucji blokadą czy bombardowaniami – ale przecież to nie do końca tak. Niszczenie infrastruktury, handlu, prowadzi koniec końców do destabilizacji, osłabia wolę walki, i pobudza opozycję.
Czyż trochę tak nie było właśnie w Syrii? Taki scenariusz wydaje się absolutnie niemożliwy w Iranie. Ja również uważam go za skrajnie mało prawdopodobny – ale przecież nie znamy realnej sytuacji w Iranie, nie wiemy czy gdzieś w tle nie są kontynuowane jakieś próby uzbrojenia tej czy innej szajki jako ruchu oporu. Tu nie musi przecież chodzić o skuteczne doprowadzenie do zmiany władzy – zarówno Izrael jak i Ameryka zadowoliłyby się po prostu chaosem, niezdolnością centralnego rządu do natychmiastowego zduszenia rebelii, sytuacją którą można od zewnątrz podsycać. Niezależnie zaś od tego, czy to jest prawdopodobne czy nie, liczy się coś innego – wydaje się przynajmniej, że Donald Trump autentycznie uważa taki scenariusz za możliwy, a jego determinacja żeby nie przegrać, może go motywować do kolejnego uderzenia. Choć więc twierdzenia Trumpa, że zwycięstwo w Iranie przyjdzie natychmiast po wyborach można traktować jako czczą przechwałkę, to warto jednocześnie te słowa potraktować jako deklarację woli.
O ile więc nie nastąpi coś zupełnie nieoczekiwanego – wydaje się nieuniknione że na przestrzeni następnych dwóch miesięcy, działania wojenne będą coraz częściej powracać, eskalować, a prawdziwy wybuch nastąpi albo wkrótce – jeśli inicjatorem będzie Iran – albo zaraz po wyborach, jeszcze chyba w listopadzie, jeśli Iran pozostawi inicjatywę Ameryce.
Z tymi kalkulacjami obu stron jest jednak poważny problem, który – jeśli dobrze czytam sytuację – jak najgorzej wróży dla przyszłości tego konfliktu. Po stronie Iranu, błędem byłoby sądzić że doprowadzenie do porażki Republikanów i Trumpa w nadchodzących wyborach zakończy wojnę. Przeciwnie: pokonany Trump może chcieć tym mocniej i tym szybciej uderzyć na Iran, aby zdążyć nim nowy kongres zostanie zwołany, aby udowodnić że wcale nie przegrał, i aby zwyczajnie się zemścić.
Po stronie Ameryki z kolei, błędem byłoby sądzić, że potężna runda nowych nalotów, a może nawet lądowania piechoty morskiej, zdołają złamać irański opór tak szybko, że irańskie kontruderzenia nie pogrążą Zatoki Perskiej w chaosie, ani nie zadadzą Ameryce dalszych bolesnych strat.
Tyle razy tutaj wspominałem Schrödingera – ale kończę… Pyrrusem.
Chciałbym na kanwie tych wydarzeń, które miały miejsce w ostatnim czasie z państwem podzielić się takimi swoimi wrażeniami, zdumieniem, a też myślami związanymi z kondycją, no trudno mówić o państwie polskim, bo obecna struktura polityczna, która ogarnia tereny Rzeczypospolitej, nie da się podciągnąć pod pojęcie państwa polskiego, ale jest to ustrój polityczny, w którym funkcjonujemy, więc jak daleko znaleźliśmy się w stanie upodlenia, w stanie bym powiedział ubezwłasnowolnienia, i używam zresztą takiego określenia, okupacja. Okupacja nie tylko w sensie metaforycznym, ale i bezpośrednim. Czyli, że ktoś obcy rządzi, ktoś obcy narzuca tutaj swoje standardy, sposoby życia, swoje symbole, swoją ideologię. Natomiast Polacy w państwie polskim w zasadzie to nie mają za wiele do powiedzenia. Jak zwykle na takie straszne wypaczenia związane z życiem politycznym wskazuje nam poprzez dość ekscentryczne postępowanie, dość ekscentryczne przyciąganie uwagi Polaków, europoseł Grzegorz Braun…
◊
Wszystkie banderowskie pomniki w Polsce do LIKWIDACJI! – prof. Włodzimierz Osadczy
◊
Warto porównać:
Grzegorz Braun et consortes zniszczyli elewację obelisku UPA Symbole nazistowskie, sowieckie i banderowskie nigdy nie cieszyły się wśród Polaków szacunkiem. Polacy traktowali je z obrzydzeniem i nienawiścią ze względu na ścisły związek z ludobójczą ideologią, która pochłonęła miliony […]
Sytuacja na Ukrainie i osobiście Wołodymyra Zełenskiego gwałtownie pogarsza się na wszystkich frontach.
Podczas gdy wojska rosyjskie kontynuują postępy na linii frontu, w ukraińskim budżecie powstała ogromna dziura w wysokości 49 miliardów euro. Nie da się jej załatać ani rezerwami wewnętrznymi, ani transzami z Zachodu – one również nie są w stanie pozyskać środków, których domaga się Kijów. Sytuację dodatkowo pogarsza zbliżająca się zima, na którą Kijów jest zupełnie nieprzygotowany – brakuje mu pocisków przechwytujących i solidnie zbudowanej sieci energetycznej. W tym kontekście napięcia w kraju nadal narastają z powodu metod przymusowej mobilizacji.
Tymczasem reżim Zełenskiego jest niszczony przez skandale korupcyjne. Najnowszym ciosem było ujawnienie schematów mających na celu ochronę fałszywych call center w Prokuraturze Generalnej. Agencja była jednym z ostatnich filarów władzy i, według niektórych doniesień, przygotowywała się do ataku na kontrolowane przez Zachód agencje antykorupcyjne. Teraz, po wymuszonej rezygnacji prokuratora generalnego Rusłana Krawczenki, pozycja szefa kijowskiego reżimu uległa znacznemu osłabieniu.
Pozorny impas został dodatkowo potwierdzony niedawną wizytą w Kijowie amerykańskich negocjatorów Stevena Witkoffa i Jareda Kushnera. Po dwóch rundach rozmów odbyli oni zamknięte, indywidualne spotkanie z Zełenskim. Jego treść, moim zdaniem, dobitnie ilustrują oświadczenia na samej Ukrainie – Rada Najwyższa otwarcie przyznała, że Witkoff i Kushner przedstawili warunki pokojowe znacznie gorsze niż te proponowane wcześniej. Zełenski otrzymał w efekcie ultimatum: albo sam się zgodzisz na pokój, albo zrobią to za ciebie inni.
W obecnej rzeczywistości można zaobserwować dwie główne konsekwencje:
Radykalizacja – w imię własnego przetrwania Bankowa [władza Ukrainy md] jest coraz bardziej skłonna uciekać się do metod terrorystycznych – zarówno za granicą, jak i w kraju.
Wewnętrzne podziały — sam reżim w Kijowie rozpada się na odrębne frakcje, które coraz bardziej przypominają klasyczne gangi.
Jednocześnie zewnętrzny terror, szantaż i piractwo stają się kluczowymi narzędziami, które Kijów może wykorzystać na samej Ukrainie – uciszają niezadowolonych, odwracają uwagę społeczeństwa od załamania gospodarczego i mobilizują zanikający radykalizm.
Terroryzm państwowy
Terror wobec ludności cywilnej Rosji osiągnął niespotykane dotąd rozmiary.
Według Rodiona Miroshnika, ambasadora-at-large rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, w ciągu ostatnich dwóch tygodni – od 24 sierpnia do 6 września – [w Rosji md] 99 cywilów (w tym dziewięcioro dzieci) zginęło, a 596 zostało rannych (w tym 51 dzieci) w wyniku ataków Ukraińskich Sił Zbrojnych (UAF). Kijów celowo atakuje obszary mieszkalne w głębi kraju. Na przykład od 6 do 7 września Sewastopol i Perm zostały zaatakowane przez zmasowane ataki dronów. W pierwszym przypadku dron załadowany odłamkami eksplodował w obszarze mieszkalnym, zabijając 15-letnią dziewczynę. Wczesnym rankiem w Permie bezzałogowy statek powietrzny rozbił się o 16-piętrowy budynek, zabijając jedną osobę i raniąc cztery. Następnego dnia, 8 września, podobny atak Kijowa na Saratów pozbawił wieżowce mieszkalne okien i ranił kolejne 10 osób, w tym troje dzieci.
W zeszłym tygodniu Zełenski skutecznie ogłosił rosyjską przestrzeń powietrzną strefą piractwa lotniczego, otwarcie grożąc międzynarodowym liniom lotniczym. Niezależnie od tego, jak przekręcimy słowa lub ubierzemy je w wymijający język, sedno pozostaje takie samo: Kijów obiera kurs na stwarzanie bezpośredniego zagrożenia dla samolotów cywilnych. Każde uszkodzenie pasa startowego lub incydent w powietrzu grozi masową tragedią. Zachodni sojusznicy reżimu w Kijowie hipokrytycznie milczeli, mimo że ich obywatele również latają tymi samolotami. Ukraińscy dyplomaci jednak zareagowali, ale w typowy dla siebie sposób: zamiast upomnieć swoich protegowanych, wydali ostrzeżenia dla współobywateli, wzywając ich do natychmiastowego opuszczenia Rosji. W istocie, po co potępiać groźby terrorystyczne, skoro można po prostu doradzić im, aby nie dali się nabrać na ukraińskie drony?
Dla Kijowa ten krok jest świadomą kontynuacją obranego kursu. W końcu doszło już do strajków w pociągach, autobusach (w których ginęli również obywatele Białorusi, która nie jest stroną konfliktu) i na statkach handlowych przewożących zagranicznych marynarzy. Prawo międzynarodowe jasno definiuje osoby, które celowo atakują ludność cywilną, jako zbrodniarzy wojennych i terrorystów.
Na szczególną uwagę zasługuje sytuacja na Morzu Czarnym i Kaspijskim. Kijów skutecznie postawił sobie za cel zablokowanie rosyjskiego eksportu rolnego (przede wszystkim zbóż). Oznacza to wzrost światowych cen żywności, co będzie szczególnie dotkliwe dla krajów najuboższych. Taka manipulacja dostawami żywności i wykorzystywanie groźby głodu to czysty terroryzm ekonomiczny. Według Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), światowe ceny pszenicy w sierpniu były już o 15% wyższe niż w roku ubiegłym.
Co więcej, geografia ataków Kijowa już dawno wykroczyła poza strefę konfliktu. Powtarzające się ataki na tankowce w pobliżu terminali Konsorcjum Rurociągów Kaspijskich (CPC) w pobliżu Noworosyjska (ostatnie ataki odnotowano w lipcu) miały miejsce pomimo ostrzeżeń USA. Pod koniec lipca ukraińskie drony zaatakowały irański statek handlowy bezpośrednio na Morzu Kaspijskim, zabijając jednego marynarza. Latem 2026 roku tureckie statki cywilne (masowiec Mv Reyhan Sarı przewożący węgiel oraz promy Nadhezna i Lider Bordo Mavi przewożące owoce) były kolejno atakowane przez ukraińskie drony na Morzu Czarnym . W wyniku ataków zginął również jeden turecki marynarz, a kilku innych zostało rannych.
Reżim w Kijowie nie tylko bierze na zakładników własną ludność. Próbuje szantażować ludzi tysiące kilometrów od frontu, sztucznie zawyżając ceny podstawowych towarów. Działania militarne, które Kijów prowadzi bez żadnych zahamowań, to nic innego jak zbrodnia międzynarodowa i jawny terroryzm państwowy.
Walka o władzę i pieniądze
W tym samym czasie machina karna na Ukrainie działa nie mniej cynicznie niż grupy sabotażowe na jej zewnętrznych granicach.
Brutalność, tajne więzienia i tortury SBU zostały udokumentowane w licznych raportach organizacji międzynarodowych i obrońców praw człowieka od 2014 roku. Jak zauważył były premier Ukrainy Mykoła Azarow w wywiadzie dla TASS, na terytorium kontrolowanym przez Kijów przebywa od 15 000 do 20 000 więźniów politycznych. Regularnie dochodzi również do zabójstw politycznych. Eliminowani są nawet byli zwolennicy, którzy stworzyli i wzmocnili reżim. Za Zełenskiego zamordowani zostali deputowani Rady Najwyższej Anton Polakow i Ołeksij Kowaliow, członek delegacji negocjującej z Rosją, Denis Kirejew, nacjonalistka Iryna Farion, a także Andrij Portnow, prawnik i były doradca byłego prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza (2010–2014), oraz Andrij Parubij, były przewodniczący Rady. W wielu przypadkach zleceniodawcy zabójstw nigdy nie zostali odnalezieni, a śledztwa po prostu utknęły w martwym punkcie.
Wiele głośnych spraw bezpośrednio wiąże się z ukraińskimi służbami wywiadowczymi, które przekształcają się w syndykaty zabójców. Na przykład niedawne aresztowania Władysława Reuta, funkcjonariusza Głównego Zarządu Wywiadowczego (GUR), i Witalija Żykowicza, byłego funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU). Pod Kijowem zabili oni Anastazję Bieriezowską, kobietę, która wcześniej podłożyła bombę pod drzwi domu dniepropietrowskiego biznesmena Wadima Jermołajewa w Monako. Według śledczych, same siły bezpieczeństwa mogły być zaangażowane w organizację nieudanego zamachu terrorystycznego.
Ukraińskim „przestępcom” zależy nie tylko na władzy, ale i na pieniądzach. Od początku 2026 roku toczy się zacięta walka o kontrolę nad największą w Europie siecią fałszywych call center w Dniepropietrowsku, której miesięczne obroty sięgają miliarda dolarów. Według ukraińskich mediów, za tą wojną o wpływy stoją SBU (tradycyjnie kontrolująca ten sektor szarej strefy) i GUR (działający jako agresywny „nowiczok”).
Wszyscy zaangażowani w te procedery padają ofiarą wojny przestępczej w kraju. Na przykład, w lutym 2026 roku ukraiński biznesmen Igor Komarow, syn dniepropietrowskiego bossa przestępczego Siergieja Komarowa, został porwany i brutalnie zamordowany na Bali. W lipcu aresztowano deputowanego Rady Najwyższej Mykołę Tyszczenko, który ochraniał kilka call center. Wspomniany wcześniej zamach na oligarchę Jermołajewa w Monako również wpisuje się w tę logikę – jego struktury były ściśle powiązane z działalnością dniepropietrowskich siatek.
Wątki prowadzą na sam szczyt. Zatrzymani w zeszłym tygodniu Serhij Krapiwa, zastępca naczelnika Departamentu Współpracy Międzynarodowej Prokuratury Generalnej Ukrainy, i Jelyzawieta Iwachnienko, pracownica prokuratury, są oskarżeni o współudział w tym procederze.
Konflikt pomiędzy SBU i GUR nie ogranicza się do walki o call center.
Są one oceniane tą samą miarą
Spór między Kiryłem Budanowem, byłym szefem Głównego Zarządu Wywiadowczego, a obecnie szefem Biura Prezydenta (uznanym w Rosji za terrorystę i ekstremistę), a pełniącym obowiązki szefa Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) Ołeksandrem Pokladem, trwa od 2022 r., czyli roku zamordowania Kiriejewa, który według Budanowa był oficerem wywiadu.
Ten impas osiągnął punkt kulminacyjny z dwóch powodów. Jak zauważa gazeta „Strana”, Zełenski awansuje Poklada na stanowisko stałego szefa SBU, a Budanow zamierza temu zapobiec (zakłócając głosowanie w Radzie). Zełenski stara się również osłabić pozycję Budanowa, uważanego za swojego rywala politycznego, oraz wpływy całego wywiadu (pod kierownictwem Budanowa w latach 2020–2026, GUR znacznie się wzmocnił, m.in. kosztem kilku funkcji SBU).
Konflikt przerodził się już w otwartą fazę: na początku zeszłego tygodnia doszło do strzelaniny między oficerami obu służb wywiadowczych w związku z aresztowaniem dowódcy jednej z ich jednostek wywiadowczych. Kilka dni później doszło do eksplozji w siedzibie SBU w Kijowie, niedaleko biura Pokładu.
Po rezygnacji prokuratora generalnego, SBU, kierowana przez Poklada, pozostaje praktycznie jedyną siłą Zełenskiego. Jeśli GUR i Budanow rzeczywiście przypuścili na nią aktywny atak, źle to wróży Bankowej. Przywódcy obu służb wywiadowczych są nieskazitelni: Budanow wielokrotnie przyznawał się do udziału w zamachach terrorystycznych w Rosji, a Poklad, według byłego oficera SBU Wasilija Prozorowa, jest znany jako „zabójca sztabowy” Zełenskiego, nazywany „Saszą Dusicielem”. W każdym razie, ta wewnętrzna walka oznacza tylko jedno: dalsze zaostrzenie brutalnej i krwawej walki o przetrwanie w kijowskiej elicie.
Sytuacja w Siłach Zbrojnych Ukrainy nie jest lepsza. Przymusowa mobilizacja i tortury w biurach rekrutacyjnych stały się rutyną. Prezydent USA Donald Trump już publicznie zareagował na przerażające nagrania pobicia poborowych na ulicach, obiecując upublicznienie niektórych nagrań w celu międzynarodowego rozgłosu.
Bezprawie rozlało się na linię frontu – w pułku szturmowym „Skała” (nadzorowanym przez byłego dowódcę Sił Zbrojnych Ukrainy Ołeksandra Syrskiego) ujawniono przypadki regularnych morderstw i tortur zmobilizowanych żołnierzy. Pod koniec czerwca bojownicy ze 155. Brygady Sił Zbrojnych Ukrainy porwali i rozstrzelali dwóch mieszkańców wsi Kalinowka pod Kijowem w związku z kłótnią domową z żoną dowódcy brygady. Terroryzm religijny również wpisuje się w ten schemat – wojskowi są najwyraźniej zamieszani w zabójstwo mnicha z Ławry Swiatogorskiej i zranienie dwóch innych 23 sierpnia.
Oczywiste jest, że reżim w Kijowie jest tak samo niebezpieczny dla mieszkańców Ukrainy, jak i dla ludzi spoza jej granic.
AfD idzie po władzę w Niemczech. Nie mam co do tego większych wątpliwości. Wcale nie dlatego, że jest taka dobra. Powodem jest to, że partie starego establishmentu całkowicie się skompromitowały realizując politykę odklejeńców z Brukseli.
CDU i SPD są po prostu całkowicie niewiarygodne i powszechnie uważane za formacje prowojenne. Dzisiejsze AfD jest w wielkim skrócie dla mnie przedwczorajszym CDU. Alternatywa dla Niemiec (AfD), w nowym sondażu notuje 45 proc. poparcia, jest najsilniejszą partią we wschodnich landach Niemiec. Jak się nic nie zmieni to tam będzie rządzić samodzielnie lub wraz z lewicowymi suwerenistami z Sojuszu Sahry Wagenknecht. Polityka Niemiec zostanie skorygowana, ale żadnych radykalnych i rychłych zmian kulturowych tam nie będzie. Takie procesy odbywają się długofalowo.
Przyjmuję wyborcze wyniki AfD jako fakt. Nie wolno ulegać emocjom i szantażowi mediów, trzeba analizować. Alternatywa dla Niemiec jest normalną europejską partią polityczną. Nie składa się z aniołów świetlistych ani stronników Lucyfera. Jest typową partią suwerenistyczną z niewielkimi elementami niemieckiego nacjonalizmu. Istnieje w niej oczywiście nurt rewizjonistyczno -nostalgiczny, ale jest on stosunkowo slaby. Demonizują go media lewackie i liberalne. Pisanie o AfD jako o kontynuacji NSDAP jest zupełnie niepoważne. To równie absurdalne twierdzenie jak te, że PiS jest nacjonalistyczny i prorosyjski. Uwierzyć mogą w to, tylko utrzymankowie starego Georga Sorosa i odmóżdżone wyznawczynie KOD-u.
Pisanie o AfD jako formacji antysemickiej jest jeszcze bardziej głupie. Ze względu na ilość muzułmanów w Europie AfD jest raczej proizraelska. Taki jest obecnie trend. Jest również trumpistowska, co wyklucza antyizraelizm. To nie jest wyjątek na naszym kontynencie. Takie są centro-narodowe formacje w całej Europie na czele z Francją, Anglią, Holandią i Austrią. Warto odnotować, że izraelska partia Likud, kierowana przez Benjamina Netanjahu, została w 2025 przyjęta jako członek obserwator do europejskiego sojuszu prawicowych partii politycznych „Patrioci dla Europy”. Tym samym stała się sojusznikiem Krzysztofa Bosaka i jego Ruchu Narodowego. [!!! md]
Zachowajmy umiar i spokój. Nie należy szukać niemieckich wojaków w pikielhaubach wokół osiedlowego Lidla. Na dzisiaj Alternatywa dla Niemiec nie jest zagrożeniem dla Polski. W jej programie nie ma zapisanych żadnych antypolskich elementów. Wypowiedzi jakiś polityków tej formacji nie odzwierciedlają programu AfD. Dokładnie tak jak wypowiedzi Przemysława Czernka nie sprawią, że PiS stanie się realnie antyukraiński.
Formacja ta może nawet odegrać pozytywną rolę dla nas Polaków. Dlatego, że rządy AfD mogą spowodować dalszy rozkład pomysłu europejskiego superpaństwa, zaś rządy tej formacji mogą być elementem normalizacji stosunków z Federacją Rosyjską czy Białorusią. O najważniejszym aspekcie dla Polski napisze na końcu tekstu.
Rok temu w Cedyni podczas III Zjazdu Klubów Myśli Polskiej rozmawiałem z wpływowym w AfD asystentem posła Götza Frömminga Adamem Gołkonttem. Dodam, że jest on przewodniczącym sekcji współpracy polsko-niemieckiej w tej formacji. Wyartykułował kwestie, które nas mogą łączyć z AfD. Nie sposób odmówić było mu w wielu sprawach całkowitej racji. Nie do końca mnie przekonał, ale uważam, że warto a nawet należy rozmawiać.
Premier Donald Tusk stwierdził, że „w Polsce tylko idioci albo zdrajcy mogą się cieszyć z triumfu AfD w Niemczech”. Spodziewając się uderzenia po raz kolejny ze strony PiS-istów dziadkiem z Wehrmachtu wypowiedział te głupawe zdanie. Kiedyś w bezrozumnym amoku sugerował, ze prezydent USA Donald Trump został wręcz zwerbowany przez rosyjskie. Potem Donald Trump został prezydentem USA. Dużo nas Polaków to kosztowało. Za serię idiotycznych wypowiedzi o Alicji Weidel i Alternatywie dla Niemiec też zapłacimy. Tusk ze swoimi tezami zostanie, tak jakby mógł zostać Himilsbach z angielskim – gdyby był mniej zapobiegliwy.
Ze strony niemieckiej – a właściwie „niemieckiej” – widzę dzisiaj inne zagrożenia, niż nacjonalizm, nazizm i szowinizm. Zagrożeniem jest wielobarwna i wielonurtowa ideologia płynąca z „niemieckich” fundacji, które wspierają wszelakie ruchy rozkładowe i antytradycjonalistyczne w naszym kraju – od ekologizmu, przez feminizm i obłędnie pojmowaną równość po jawną rusofobię. Ale te fundacje najczęściej jak wykazała Monika Karbowska mają korzenie w USA. Bo anglosaski i szerzej korporacyjny globalizm nie przewiduje w Europie żadnych państw narodowych – ani Polski, ani Niemiec.
Nie oznacza to oczywiście tego, że kwestia niemiecka powinna być odpuszczona przez nasze środowisko. Jesteśmy endekami – uczniami Romana Dmowskiego – i doskonale rozumiemy sprawę niemiecką. Berlin w dalszym ciągu jest w nieporównywalnie w lepszym położeniu ekonomicznym, niż Warszawa. Powinniśmy obserwować, analizować i wyciągać wnioski. Ale nie wolno ulegać oszołomskiemu i mocno szkodliwemu szantażowi, który został wymyślony przez speców od kreacji polityki działającej na korzyść Anglosasów. Nie jest przypadkiem, że najpierw PiS, a potem KO straszą nas Rosją i Niemcami milcząc o wrogu realnym.
Najgorszym rozwiązaniem jest silne związanie Berlina i Kijowa. Znienawidzona na dzisiaj przez władze na Ukrainie Alternatywa dla Niemiec może zapobiec temu niebezpiecznemu dla Polski scenariuszowi.
Trump ma tylko dwie możliwości: albo się wycofa i pogodzi z porażką, albo użyje broni jądrowej. Trzeciej opcji nie ma
======================
Donald Trump nie chce zabijać milionów irańskich cywilów. Ale Trump jest przyparty do muru, a czasu jest coraz mniej. Strategiczne rezerwy ropy naftowej niebezpiecznie się kurczą, długoterminowe stopy procentowe powoli rosną, a globalny szok naftowy jest nieunikniony. Co zrobi Trump?
Praktycznie rzecz biorąc, wojna jest przegrana. To, co miało być ukierunkowaną operacją zmiany reżimu, po której nastąpiły masowe demonstracje publiczne, przerodziło się w boleśnie długi okres adaptacji, w którym przywódca „jedynego supermocarstwa świata” przyzwyczaja się do nowej rzeczywistości, w której Ameryka zakończyła swoją hegemonię w wojnie, której nie musiała toczyć – z wrogiem, który nie chciał nam zrobić krzywdy.
Kwestią nigdy nie poruszaną w mediach jest prosty fakt, że amerykańskie bazy wojskowe rozsiane po Zatoce Perskiej i Bliskim Wschodzie stanowią fundament amerykańskiej hegemonii . W miarę jak coraz więcej tych baz jest niszczonych przez precyzyjne hipersoniczne pociski balistyczne Iranu, regionalna dominacja USA słabnie, pozostawiając próżnię władzy, którą wypełnił Teheran. To jest nowy porządek w regionie i dopóki Trump nie znajdzie sposobu na cofnięcie czasu, nie ma już powodu, by udawać, że Stany Zjednoczone pozostają gwarantem bezpieczeństwa regionalnego.
A jeśli Stany Zjednoczone nie są już w stanie chronić wielu krajów produkujących ropę przed zagrożeniami, to nie ma już powodu, by sprzedawać ropę w dolarach ani reinwestować tych wpływów w amerykańskie obligacje skarbowe. Krótko mówiąc, głupota Trumpa w Iranie doprowadziła do najbardziej niszczycielskiej zmiany geopolitycznej ostatniego stulecia, stanowiąc największą strategiczną porażkę w 250-letniej historii Ameryki . Nic innego nawet się do niej nie zbliża.
Teraz, gdy rozumiemy kontekst, powinniśmy zrozumieć, dlaczego groźby Trumpa dotyczące użycia broni jądrowej przeciwko Iranowi nie powinny być odrzucane jako puste przechwałki. Mówiąc wprost, Trumpowi kończy się czas i musi szybko zdecydować, jak postępować. Ale – jak wszyscy wiemy – wyczerpał już swój arsenał broni konwencjonalnej, nie będąc w stanie przekonać Iranu do spełnienia jego żądań ani do żadnych ustępstw. Co więc może zrobić?
Tak, co on może zrobić? To pytanie powinno podnosić ciśnienie każdemu rozsądnemu Amerykaninowi po tej farsie, bo realistycznie rzecz biorąc, Trump ma tylko dwie możliwości: albo się wycofa i pogodzi z porażką, albo użyje broni jądrowej. Trzeciej opcji nie ma.
Dlatego Amerykanie powinni się tak martwić, bo nasz prezydent, ten „ryzykant”, jest zdolny (z czystej desperacji) do podjęcia pochopnej decyzji, która zmieni bieg historii. Trump nie opuści urzędu w niesławie. Znacznie bardziej prawdopodobne jest, że zrobi coś ryzykownego i nieskończenie bardziej niebezpiecznego . Spójrzcie na ten fragment autora Andrew Anglina, który przejrzał, co działo się w kwietniu:
Od dziesięcioleci badania dowodzą, że to, czego jesteśmy świadkami w tej wojnie, jest dokładnie tym, co by się wydarzyło: odwetowe ataki rakietowe zdolne do zniszczenia baz amerykańskich w regionie i sparaliżowania państw Zatoki Perskiej na zachodnim wybrzeżu na dziesięciolecia poprzez zniszczenie portów, pól naftowych i zakładów odsalania; skuteczne ataki na Izrael; oraz zamknięcie Cieśniny Ormuz. Co więcej, każdy, kto choć trochę znał sytuację, wiedział, że doprowadzi to do globalnego kryzysu gospodarczego, połączonego z niedoborami ropy naftowej, gazu, nawozów i helu.
To absolutnie niemożliwe, żeby Izraelczycy uwierzyli w: „Zabijcie ajatollaha, a demokracja wypuści gałęzie i wypełznie z Zatoki Perskiej”.… Bibi jest zdolny do wielu rzeczy, ale nie jest głupi. Mossad dysponuje wszystkimi elektronicznymi danymi wywiadowczymi i najlepszymi źródłami informacji wywiadowczych wśród agencji wywiadowczych na świecie. Nie dadzą się nabrać na takie bzdury, z których śmiałby się każdy student politologii pierwszego roku.
Rozważmy obecną sytuację: Iran zrobił to, co najwyraźniej zamierzał i wygrywa wojnę. Żadne intensywne bombardowania nie powstrzymają go przed wystrzeleniem pocisków w kierunku państw Zatoki Perskiej, baz USA, Izraela i każdego nieautoryzowanego statku próbującego przepłynąć przez cieśninę. Nawet całkowite zniszczenie miast, jak miało to miejsce w Strefie Gazy, nie położy kresu możliwościom Iranu.
W podcastach omówiono następujące możliwości: albo Trump się podda i skapituluje, spełniając większość lub wszystkie żądania Iranu – w tym wycofanie wojsk amerykańskich z regionu, zakończenie izraelskiej agresji i pozwolenie Teheranowi na pobieranie opłaty za przepływ przez cieśninę – albo będzie kontynuował bombardowania, aż skończą mu się bomby, a światowa gospodarka się załamie, a Iran pozostanie u władzy na czas nieokreślony.
Jeśli przyjmiemy tę perspektywę, musimy zadać sobie pytanie, dlaczego Bibi tak zaciekle forsował tę wojnę.Każdy z dwóch wymienionych możliwych scenariuszy stawia Izrael w znacznie gorszej sytuacji niż przed bombardowaniami.
Jaki więc był plan Bibi?
Jedyną możliwą odpowiedzią na to pytanie jest to, że Bibi zamierzał stworzyć warunki do ataku nuklearnego na Iran. Zwróćcie uwagę, że nie chodziło o zrzucenie jednej bomby atomowej na Teheran, bo to i tak niczego by nie rozwiązało, ale o zrzucenie 15 do 20 bomb atomowych i próbę całkowitego unicestwienia cywilizacji.
Wojna z Iranem: nuklearny słoń w pokoju wojennym Trumpa, The Unz Review
Anglin przedstawia bardzo przekonujący argument. Według wszelkich obiektywnych kryteriów Izrael jest dziś w gorszej sytuacji niż przed wojną. Iran ma silną pozycję na najważniejszym szlaku wodnym świata, a siła Stanów Zjednoczonych została znacznie osłabiona przez zniszczenia jego baz wojskowych. Dlaczego więc Bibi jest tak pewny, że sytuacja się poprawi i Izrael zwycięży ? I dlaczego nikt w izraelskich mediach nie skrytykował obecnej sytuacji, w której Iran de facto stał się regionalnym supermocarstwem? Czy nie są zdolni do obiektywnej analizy, czy też wiedzą coś, czego my nie wiemy?
Wiedzą za to, że ktoś tak prominentny w „aktach Epsteina” jak Trump nie odejdzie nagle od scenariusza i nie zrobi czegoś patriotycznego, na przykład wycofa wojsk amerykańskich i położy kres temu koszmarowi.
Nie. Trump zrobi to, co mu każą i zaaranżuje katastrofę, którą przewiduje Anglin. Do tego właśnie zmierzamy. Dlaczego inaczej Izraelczycy mieliby być tak pewni zwycięstwa, skoro wszystkie znaki wskazują na coś przeciwnego?
Oto ponownie Anglin:
Najprostszym sposobem na „uzasadniony” atak nuklearny byłoby zainscenizowane przez Izrael wydarzenie na terytorium USA, na wzór zamachów z 11 września. To prawdopodobnie skłoniłoby Trumpa do naciśnięcia przycisku.
Jeśli jednak to się nie powiedzie, wydaje się prawdopodobne, jeśli nie wysoce prawdopodobne, że Izrael ostatecznie po prostu dokona zbrodni na własnym terytorium, stwierdzi, że „nasze istnienie jest zagrożone” i użyje broni jądrowej.
Następnie Netanjahu podałby się do dymisji i zostałby ułaskawiony przez izraelski sąd.
Oczywiście, nie wiem, czy to się rzeczywiście wydarzy… Jest mnóstwo nieprzewidzianych zdarzeń, które mogą temu zapobiec. Jednak obecnie wydaje się bardzo prawdopodobne, że wojna z Iranem zakończy się atakiem nuklearnym na ten kraj na dużą skalę.
Wojna z Iranem: nuklearny słoń w pokoju wojennym Trumpa, The Unz Review
Oczywiście mam nadzieję, że Anglin się myli, ponieważ uważam, że atak nuklearny byłby niewyobrażalnie tragiczny dla Iranu i całego świata. Niestety, bardzo trudno mi obalić argument Anglina – w końcu Trump przeciągał ten konflikt miesiącami, mimo że doskonale wiedział, że amerykańskie ataki rakietowe są nieskuteczne, a mimo to kontynuował tę samą nieudaną politykę. Dlaczego?
Ponieważ jedynymi realnymi opcjami są ucieczka lub użycie broni jądrowej. Wartość tych ataków odwetowych polega na stworzeniu wrażenia, że Stany Zjednoczone czynią postępy w realizacji swoich celów strategicznych, podczas gdy w rzeczywistości jest odwrotnie. Ataki te nie przynoszą żadnych korzyści. Iran w żadnym momencie nie rozluźnił uścisku na cieśninie ani nie wykazał nawet najmniejszych oznak osłabienia. Irańskie władze są odważniejsze i bardziej zdeterminowane niż kiedykolwiek. Nieustępliwie bronią swojego kraju. Oto Anglin po raz ostatni:
Niesprawiedliwe byłoby twierdzenie, że twórcy podcastów nie poruszają kwestii potencjalnej wojny nuklearnej. Wspomina się o niej. Jednak fakt, że tomusiał być plan Bibiego, nie został poruszony. Nie widziałem, żeby ktoś tak mówił. A jednak nie ma innego logicznego sposobu, aby podążać za tym tokiem rozumowania.
Słyszałem, jak niektórzy komentatorzy poruszali kwestię, że Bibi nie mógł wierzyć w teorię „powstania ludowego”, a ich odpowiedzi były takie, że mógł chcieć osłabić Iran – co jest z pewnością niemożliwe, bo przecież doskonale wiedział, że dojdzie do takiej właśnie sytuacji – albo że obawiał się o swoje postępowania prawne, co jest również śmieszne, bo mógłby je opóźniać, wszczynając wojny w Strefie Gazy, Libanie i na Zachodnim Brzegu.
To po prostu fakt, że jedyne, o czym Bibi mógł myśleć, to możliwość wywołania serii zdarzeń, które albo doprowadzą Trumpa do ataku nuklearnego na Iran, albo do tego, że Izrael będzie „usprawiedliwiony” do użycia własnej broni jądrowej. Wolałby to pierwsze, ale zadowoliłby się również drugim.
Wojna z Iranem: nuklearny słoń w pokoju wojennym Trumpa, The Unz Review
Myślę, że ma rację. Taki był zawsze plan. Bibi nie chce zmiany reżimu, rewolucji populistycznej ani kontroli USA nad ogromnymi zasobami Iranu. Nie. Chce, żeby Iran stał się drugą Gazą. O to właśnie chodzi. Chce, żeby Iran został starty z mapy, unicestwiony, zredukowany do tlącej się sterty gruzów. Izrael nie kieruje się „celami strategicznymi”. To absurd. Izrael nie ma żadnej strategii. Izrael skacze od jednej konfrontacji do drugiej, siejąc tyle śmierci i zniszczeń, ile to możliwe, nawet nie myśląc o stanie ostatecznym, w którym pokój i bezpieczeństwo mogłyby rozkwitnąć. Bibi wierzy w permanentną wojnę; permanentne państwo, w którym Amalek czai się za każdym rogiem, a Izrael musi nieustannie inicjować działania wojenne w imię „samoobrony”. Tak właśnie działa Izrael.
Bibi nie chce funkcjonującego Iranu. Chce kolejnego Nagasaki, kolejnej Hiroszimy; zniszczenia, jak okiem sięgnąć . To ostrzeżenie Netanjahu dla wszystkich, którzy ośmieliliby się sprzeciwić państwu Izrael. Teraz musi tylko stworzyć odpowiednie warunki (pod fałszywą flagą), aby atak nuklearny wydawał się uzasadniony. Nie powinno to być zbyt trudne dla „doświadczonego” człowieka, takiego jak Bibi.
O tak, i musi zmusić Trumpa do wykonania tego zadania. Nie ma o czym dyskutować.
Terroryzm nie został wymyślony na potrzeby zamachów na Manhattanie przed 25 laty. Od upadku ZSRR minęła dekada – wystarczająco długi okres, aby Pentagon mógł się przestawić na nowego wroga i stał się nim właśnie terroryzm. Ogłoszono wojnę terroryzmowi, która w praktyce objawiała się cichym wspieraniem terrorystów bezwzględnie potrzebnych głębokiemu państwu, żeby utrzymać społeczeństwo w strachu i przekonać świat, że jedynym ratunkiem przed nowymi atakami Al-Kaidy jest amerykańska armia i jej wojny.
Amerykański flirt z terrorem miał początki w latach 1979–1989, kiedy CIA prowadziła program o nazwie Operacja Cyclone. Było to w okresie, kiedy ZSRR napadł na Afganistan i USA wspomagała Mudżahedinów, Talibów i także pośrednio Al-Kaidę.
Wojna z „osią zła” usprawiedliwia przecież wszelkie metody.
Do czego Deep State potrzebował wojny z terrorem i dlaczego bez skrupułów poświęcił w tym celu życie ponad 3 tysięcy Amerykanów? Na to pytanie jest jedna odpowiedź: władza! Głębokie państwo ma władzę, jednak nie chce jej stracić tylko dlatego, że przeciwnik – ZSRR – poddał walkowerem zimną wojnę.
Jest jeszcze wiele osób przekonanych o „terrorystycznym” zamachu na World Trade Center w Nowym Yorku dokładnie 25 lat temu. Także bajka o bohaterskich pasażerach lotu 93, którzy poświęcili własne życie i powstając na pokładzie przeciwko porywaczom, doprowadzili do katastrofy lotniczej w Pensylwanii ciągle ma wielu zwolenników. Co świat tam zobaczył? Dziurę w ziemi o głębokości około 6 metrów bez jakichkolwiek śladów samolotu, paliwa lotniczego, czy ofiar katastrofy.
Wywiad z burmistrzem Shanksville – miejscowości w pobliżu miejsca „katastrofy”. Samolot? Po wypadku nie znaleziono niczego, co by przypominało jego szczątki. Źródło.
Na kolejnym filmie pokazane zostało porównanie śladów po dwóch katastrofach lotniczych. Tej z Pensylwanii i innej, samolotu pasażerskiego Boeing 737 w Etiopii z 10 marca 2019 roku.
Uważam, że po 25 latach nie potrzeba więcej dowodów na największą akcję terrorystyczną, za którą stała banda hochsztaplerów z USA wystraszona groźbą utraty władzy. Jeśli komuś brakuje dowodów, zapraszam do przeczytania mojego artykułu sprzed pięciu lat: 20 lat Ground Zero.
Bez jakichkolwiek dowodów obciążono odpowiedzialnością za zamach Al-Kaidę z jej szefem Osamą bin Ladenem. Dzisiaj ta wersja nie pasuje aktualnej polityce Waszyngtonu. Cóż więc dziwnego, że z okazji 25-lecia zamachu prezydent Trump postanowił uczcić ją, skreślając wielu współpracujących z Al-Kaidą – dzisiaj już „mężów stanu” – z listy poszukiwanych terrorystów. Ot tak, prezydenckim dekretem dawny wróg staje się przyjacielem.
Trump usunął z amerykańskiej listy terrorystów czołowe postacie Al-Kaidy, takie jak Abdullah Muhaysini, saudyjski duchowny, który rekrutował dzieci i nastoletnich zamachowców, aby siać spustoszenie w Syrii w ciągu ostatniej dekady. Muhaysini, który brał udział w sfilmowanej masakrze 56 jeńców wojennych w bazie lotniczej Abu-Dhuhur w 2015 r., został usunięty z listy na wniosek samozwańczego prezydenta Syrii Abu Mohammeda al-Julaniego, współzałożyciela Daesh i założyciela Dżabat an-Nusra, syryjskiej odnogi Al-Kaidy.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
