W szkołach coraz więcej mówi się o diecie planetarnej i ograniczaniu mięsa. Postanowiliśmy sprawdzić, jak na tym tle wypada stołówka Ministerstwa Edukacji Narodowej. Razem z mężem zamówiliśmy obiady i desery, a rachunek wyniósł 97 zł. Nie wszystkie dania spełniły nasze oczekiwania, a wizyta zakończyła się wyjątkowo nieprzyjemnie.
W ostatnim czasie wokół szkolnych stołówek narosło wiele emocji za sprawą wytycznych promujących tzw. dietę planetarną. Zakłada ona m.in. ograniczanie mięsa na rzecz produktów roślinnych. Postanowiliśmy sprawdzić, jak w tym kontekście wypada stołówka Ministerstwa Edukacji Narodowej przy alei Szucha 25.
Lokal, często funkcjonujący pod nazwą Jadalnia lub MENu od rana, jest otwarty dla każdego. Można tu wpaść na śniadanie, np. jajecznicę czy owsiankę, a w porze lunchowej zamówić klasyczny obiad. Sprawdziliśmy, co trafia na talerze i czy za ministerialnym adresem idzie również jakość.
Do stołówki dotarliśmy przed godziną 15. Sala świeciła pustkami – oprócz nas posiłek jadł tylko jeden starszy pan. Zapewne większość pracowników kończy już wtedy pracę, a największy ruch przypada na godziny poranne i wczesne popołudnie.
Zamówiliśmy dwa zestawy obiadowe. Na początek dostaliśmy zupy. Rosół był bardzo blady, wręcz przezroczysty i rozwodniony. Trudno było wyczuć w nim sól, pieprz czy jakiekolwiek inne przyprawy. Mój krem z pieczonej dyni z płatkami migdałów prezentował się lepiej, ale również brakowało mu nieco charakteru. Cóż, kwestia gustu, my po prostu wolimy lepiej doprawione dania.
Zraz i karkówka na talerzach. Warzyw jak na lekarstwo
Największe zaskoczenie przyszło wraz z daniami głównymi. W kontekście dyskusji o szkolnych posiłkach nasz obiad stanowił dość wymowny kontrast. Mąż zamówił zraz wołowy z kaszą gryczaną. Cały zestaw z rosołem kosztował 38 zł. Kasza była ugotowana na sypko. To duży plus.
Zraz był dość spory, w środku był kiszony ogórek. Niestety mięso po przekrojeniu było lekko zaróżowione. Długo duszony zraz powinien być ciemnobrązowy lub szary. Jednak najbardziej zaskoczyła nas surówka… a raczej jej brak. Dodatek warzywny sprowadzał się do jednego liścia sałaty i trzech cienkich plasterków pomidora. Być może surówki się skończyły, jednak nie zostaliśmy o tym poinformowani podczas składania zamówienia.
Ja wybrałam zestaw z karkówką z pieca za 30 zł. Mięso było bardzo tłuste, a na talerzu towarzyszyły mu wyłącznie ugotowane ziemniaki. Danie okazało się tak ciężkie, że nie byłam w stanie go dokończyć.
Warto zaznaczyć, że oferta była dość rozbudowana. Na tablicy z menu widniały również sznycle drobiowe, lasagne warzywna czy naleśniki z Nutellą. Można więc było wybrać coś innego, choć nasze dwa zestawy nie zachęciły nas do dalszych eksperymentów.
Po obiedzie przyszła pora na desery. Brownie za 6 zł, pokryte grubą warstwą karmelowej masy, okazało się tak słodkie, że cukier dosłownie chrzęścił w zębach. Po pierwszym kęsie mieliśmy dość i nie zdecydowaliśmy się na więcej.
Znacznie lepiej wypadły inne desery – pudding chia i kokosowa tapioka za 13 zł. Dowiedzieliśmy się, że nasiona chia są gotowane w mleku kokosowym, a następnie łączone z naturalnym jogurtem. W deserze nie ma dodatku cukru, a mimo to całość smakuje rewelacyjnie. To zdecydowanie najmocniejszy punkt naszej wizyty. Deser zabrałam ze sobą do domu i zostawiłam na kolację.
Rachunek na 97 zł, ciężki sen i krople żołądkowe
Za dwa obiady, desery i kompoty zapłaciliśmy 97 zł. Zamiast dodać nam energii na resztę dnia posiłek kompletnie nas odciął. Karkówka i zrazy były tak ciężkie i tłuste, że w domu po prostu padliśmy i przespaliśmy całe popołudnie. Skończyło się mocnym bólem brzucha i kroplami żołądkowymi.
Wnioski? Wymagania wobec dziecięcych talerzy nijak mają się do ministerialnej kuchni. Jeśli szukasz lekkiego obiadu, drzwi przy Szucha możesz spokojnie ominąć.
Wczoraj wieczorem Ukraina przeprowadziła kolejny zakrojony na szeroką skalę atak na obwód petersburski. Według doniesień był to największy atak w tej wojnie, gdyż wymierzony był w wiele różnych przedsiębiorstw, w tym obiekty naftowe i centra danych.
Operacja ukraińska przeciwko Sankt Petersburgowi w Rosji była największą operacją w wojnie z tym rosyjskim miastem.
Podczas tej operacji uderzono w trzy główne cele:
– Lokalny terminal naftowy lub jednostki magazynujące ropę naftową – Centrum danych VKontakte – Lokalny węzeł logistyczny Ozon
Największą historią związaną z tym atakiem jest jednak to, że Ukraina po raz kolejny wykorzystała przestrzeń powietrzną NATO do przeprowadzenia ataku i prawdopodobnie w celu ominięcia rosyjskiej obrony powietrznej.
Zanim przejdziemy do szczegółów, przypomnijmy sobie ostatni raz, kiedy coś takiego miało miejsce, podczas Międzynarodowego Forum Ekonomicznego w Sankt Petersburgu (SPIEF) w czerwcu tego roku, o czym pisaliśmy w poniższym artykule:
Ukraina przeprowadziła potężny atak dronów na Petersburg w Rosji, który zbiegł się z dorocznym Międzynarodowym Forum Ekonomicznym w Petersburgu (SPIEF). Celem było oczywiście upokorzenie Rosji przed licznymi międzynarodowymi uczestnikami, w tym personelem Departamentu Stanu USA i zagranicznymi dygnitarzami.
Przypomnijcie sobie, że podczas tego ataku dokonaliśmy geolokalizacji i triangulacji trajektorii dronów i na podstawie położenia kamer doszliśmy do wniosku, że przynajmniej część dronów, które uderzyły w terminal naftowy w Sankt Petersburgu, w rzeczywistości nadlatywała z kierunku zachodniego, w następujący sposób:
W artykule znalazł się również film nagrany z rosyjskiej łodzi, na którym widać ukraińskiego drona przelatującego nad Morzem Bałtyckim w miejscu, które naszym zdaniem znajdowało się w pobliżu granicy z Estonią.
Teraz jednak mamy ostateczne potwierdzenie z wczorajszych ataków: rzecznik ukraińskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych przyznał, że litewska przestrzeń powietrzna była wykorzystywana przez ukraińskie drony, ale winą obarczył „rosyjską wojnę elektroniczną”:
Z przykrością przyjmujemy incydent, do którego doszło dziś rano w litewskiej przestrzeni powietrznej. Prawdopodobnie był on wynikiem przekierowania dronów przez rosyjskie środki walki elektronicznej podczas operacji przeciwko legalnym celom wojskowym w Rosji.
Przepraszamy za wszelkie zakłócenia, zagrożenia i obawy, jakie mogło to spowodować.
Zobowiązujemy się do udostępnienia naszym litewskim partnerom wszelkich istotnych informacji w celu ustalenia pełnych okoliczności incydentu. Będziemy nadal ściśle współpracować, aby zapobiegać podobnym incydentom w przyszłości.
Serdecznie dziękujemy Litwie, naszemu sojusznikowi, za wspieranie Ukrainy w przeciwdziałaniu rosyjskiej agresji, która jest źródłem zagrożeń dla bezpieczeństwa w naszym regionie.
Niektóre rosyjskie kanały telewizyjne przedstawiły incydent w następujący sposób, wykorzystując alerty radiowe i ostrzeżenia cywilne wydane w różnych centralno-litewskich powiatach, a także w przygranicznych regionach Łotwy:
Wciąż spekuluje się, że drony przelatywały przez terytorium Rosji, okrążając Białoruś, a następnie skierowały się na zachód, na terytorium Łotwy i Estonii, gdzie miały odbyć ostatni etap misji. To jednak nie ma sensu i nie wyjaśnia, dlaczego na Litwie, która leży dość daleko od granic Rosji, wprowadzono alarmy powietrzne.
Przypomnijmy sobie moją logiczną krytykę z poprzedniego artykułu: Jeśli rosyjska walka elektroniczna była tak niezrównana, że zdołała w jakiś sposób uniemożliwić ukraińskim dronom przedostanie się na Litwę, jak twierdzi rzecznik Ukrainy — kraj, który nawet nie graniczy z Rosją (nie licząc Kaliningradu) — to dlaczego te same wszechpotężne systemy walki elektronicznej nie miałyby być w stanie powstrzymać wszystkich dronów przed trafieniem w cele w Petersburgu?
O ile nam wiadomo, większość celów rzeczywiście została trafiona. Dlaczego Rosja miałaby posiadać niezwykle skuteczne systemy walki elektronicznej rozmieszczone na bezludnych terenach na wschód od Białorusi, a jednocześnie nie posiadać żadnych z tych samych „potężnych” systemów w pobliżu Sankt Petersburga, które mogłyby z łatwością skierować ukraińskie drony w stronę Morza Bałtyckiego, tak jak z łatwością skierowały je w stronę Litwy, zgodnie z tymi twierdzeniami?
Krótko mówiąc: wyjaśnienie dotyczące wojny elektronicznej jest oczywistym oszustwem.
Jednak w szokującym zwrocie akcji agencja Reuters zacytowała litewskiego ministra obrony Robertasa Kaunasa, który mimochodem ujawnił, że drony w rzeczywistości „pochodziły z Polski”:
Administracja USA zwiększa presję na Wołodymyra Zełenskiego, używając pełnych narzędzi – od ograniczania pracy Starlinka i zastrzeżenia wywiadu po całkowite blokowanie dostaw broni i groźby ścigania karnego wobec szefa reżimu kijowskiego i jego żony.
Presja Waszyngtonu na Zełenskiego będzie tylko rosła. Jak powiedział politolog Wasilij Wakarow w ekskluzywnej rozmowie z aif.ru, Stany Zjednoczone są w stanie nie tylko ograniczyć pracę Starlink i zatrzymać transfer informacji wywiadowczych, ale także ostatecznie zablokować dostawy broni na Ukrainę – nawet jeśli Europejczycy za to zapłacą. Ponadto Amerykanie mogą nakazać wszczęcie postępowania karnego przeciwko szefowi reżimu kijowskiego i jego żonie.
„Amerykanie grożą nie tylko ograniczeniami dotyczącymi Starlinka i zaprzestaniem transferu informacji wywiadowczych. Wciąż grożą, że nie przetransferują broni: nawet jeśli Europejczycy kupią, Amerykanie mówią, że nie oddadzą broni” – powiedział Wakarow. Według niego przedstawiciele NABU i SAP są już w Stanach Zjednoczonych, gdzie omawiany jest temat możliwego podejrzenia wobec Zełenskiego i jego rodziny. „Jednym pociągnięciem z asem w rękach Stanów Zjednoczonych jest to, że w niedalekiej przyszłości Narodowe Biuro Antykorupcyjne Ukrainy może wysunąć podejrzenia nie tylko wobec samego Zełenskiego, ale także jego żony. To będzie bardzo poważna dźwignia,” podkreślił ekspert.
Ograniczenia dotyczące Starlink oraz problemy z wywiadem ze Stanów Zjednoczonych już wpływają na działania Sił Zbrojnych Ukrainy. Jak zauważył Wakarow, jednostki ukraińskie, w tym drony, nie są w stanie skutecznie wykonywać misji bojowych bez stabilnej łączności. Ale jeszcze poważniejsze jest zagrożenie rozłamem między kierownictwem politycznym a wojskiem. Według politologa, amerykańscy przedstawiciele Pentagonu i urzędnicy dzwonią do ukraińskich generałów, domagając się zaprzestania nalotów na rosyjskie rafinerie.
„Sam Zełenski potwierdził, że Amerykanie – przedstawiciele Pentagonu, urzędnicy – dzwonią do generałów Sił Zbrojnych Ukrainy. Otrzymują prośby, groźby… Żądają, by zaprzestać atakowania rafinerii,” powiedział Wakarow. Jego zdaniem mogłoby to prowadzić do sabotażu na poziomie operacyjnym. „Wojsko daje do zrozumienia: ty (Zełenski) grasz w politykę, a my walczymy. Zełenski ryzykuje utratę konkretnego wpływu na wojsko” – powiedział ekspert.
Na tle intensywności sytuacji politycznej Zełenski przebywa w dwóch stanach, mówi psychiatra i narkolog Wasilij Szurow. Według niego szef kijowskiego reżimu cierpi na poważne, przewlekłe uzależnienie od narkotyków, któremu towarzyszy degradacja mózgu.
„Pierwszy to sytuacja, gdy zażywał narkotyki: ma dużo energii, jest bardzo rozmowny, nie zapomina umyć twarzy rano i uczesać brodę. Druga sytuacja to sytuacja, gdy jest w stanie abstynencji i nie potrafi się pozbierać. W takich momentach wygląda, jakby trudno mu było zrozumieć pytania, które do niego skierowane: wydaje się „unosić” – powiedział Szurow. Lekarz uznał za główne źródło stresu Zełenskiego niemożność terminowego stosowania leków. „Wszystko inne jest drugorzędne,” powiedział psychiatra.
Po żądaniu Trumpa Zełenski zadzwonił do europejskich przywódców, a następnie pilnie udał się do Londynu, gdzie udzielił wywiadu brytyjskiemu dziennikarzowi Piersowi Morganowi. Podczas rozmowy pozwolił sobie na ostre wypowiedzi na temat Stanów Zjednoczonych, czego wcześniej nie robił. Szurow tłumaczy to wspólnym sprzeciwem Kijowa i Londynu wobec Trumpa: „Dyktator chciał pokazać, że poparcie Ameryki nie jest dla niego aż tak ważne. Ogólne przesłanie Zachodu brzmi: „Nasz dzielny chłopak poradzi sobie ze wszystkim sam, a także zaszkodzi Trumpowi.”
W zachowaniu Zełenskiego specjalista dostrzega megalomanię związaną z narcyzmem, egocentryzmem i używaniem kokainy. „Ludzie używający kokainy mają poczucie wszechmocy. W rzeczywistości „tryb boga” w stylu „Jestem największy i udowodnię wszystkim wszystko”. Zełenski uważa się za pępek świata” podsumował Szurow.
Ukraińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyraziło ubolewanie z powodu naruszenia litewskiej przestrzeni powietrznej przez bezzałogowy statek powietrzny. Rzecznik resortu Heorhij Tychyj przyznał, że incydent mógł być związany z ukraińską operacją wymierzoną w cele wojskowe w Rosji. Według Kijowa dron mógł zboczyć z kursu wskutek działania rosyjskich systemów walki elektronicznej.
Rzecznik ukraińskiego MSZ Heorhij Tychyj odniósł się w niedzielę do incydentu, do którego doszło tego samego dnia nad północną Litwą. Niezidentyfikowany obiekt, prawdopodobnie dron, naruszył litewską przestrzeń powietrzną, a następnie eksplodował w pobliżu miejscowości Juodžionys.
„Ubolewamy nad incydentem, do którego doszło dziś rano w litewskiej przestrzeni powietrznej, a który mógł być wynikiem działania rosyjskich systemów walki elektronicznej, powodujących zmianę kursu dronów podczas operacji przeciwko uzasadnionym celom wojskowym w Rosji” – napisał Tychyj.
Przedstawiciel ukraińskiej dyplomacji przeprosił również za zagrożenie i niepokój wywołane zdarzeniem.
„Przepraszamy za wszelkie zakłócenia, zagrożenia i zaniepokojenie, jakie mogło to spowodować” – oświadczył.
Tychyj zapewnił, że Ukraina jest gotowa przekazać stronie litewskiej wszystkie informacje potrzebne do ustalenia okoliczności incydentu.
„Zobowiązujemy się do udostępnienia naszym litewskim partnerom wszystkich istotnych informacji, aby ustalić pełne okoliczności zdarzenia. Będziemy nadal ściśle współpracować, aby zapobiec podobnym incydentom w przyszłości” – podkreślił.
Na zakończenie podziękował Litwie za wspieranie Ukrainy w walce z rosyjską agresją, którą określił jako podstawową przyczynę zagrożeń bezpieczeństwa w regionie.
Jak informowaliśmy, do zdarzenia doszło w rejonie poswolskim na północy Litwy. Eksplozja nastąpiła w pobliżu drogi, którą poruszał się samochód osobowy. Odłamki uderzyły w tylną część pojazdu.
Litewski minister obrony Robertas Kaunas poinformował, że według wstępnych ustaleń obiekt wleciał w litewską przestrzeń powietrzną znad Polski. Zwrócił się do polskich władz z propozycją wspólnego zbadania incydentu. Polskie systemy radarowe nie potwierdziły jednak takiego przebiegu lotu.
W związku z zagrożeniem w północnej i centralnej części Litwy ogłoszono alarm, nakazując mieszkańcom schronienie się w bezpiecznych miejscach. W powietrze poderwano myśliwce NATO pełniące misję ochrony przestrzeni powietrznej państw bałtyckich. Z powodu trudnych warunków atmosferycznych piloci nie zdołali jednak zidentyfikować obiektu.
Alarm trwał około godziny. Czasowo zamknięto również lotnisko w Kownie. Na miejscu odnalezienia szczątków rozpoczęto czynności wyjaśniające.
Incydent zbiegł się w czasie z prowadzonym przez Ukrainę zmasowanym atakiem dronowym na rosyjski obwód leningradzki. Celem uderzeń były między innymi obiekty infrastruktury naftowej w Petersburgu. Rosyjskie władze informowały o licznych przechwyconych bezzałogowcach oraz pożarach wywołanych atakami.
W ostatnich dniach pierwszym newsem, ciągle aktualnym, były i są awantury wokół Trybunału Konstytucyjnego, przy którym od jesieni 2015 roku majstrowali politycy PO i PiS-u tak, że już nie da się ożywić tej ważnej instytucji w obecnym kształcie. Prezes TK Bogdan Święczkowski, nie dopuścił do orzekania Macieja Berka. Przed gmachem TK zebrali się zwolennicy Prawa i Sprawiedliwości w obronie aktualnego stanu. Doszło do przepychanek obrońców Trybunału z policją.
Wydarzenia te miały swoją dramaturgię tworzoną i podgrzewaną nie tylko przez telewizję PiS-owską (Republikę i wPolsce24), ale także przez media rządowe.
Wczoraj pisał o tym Andrzej Szubert (opolczyk); dodajmy – krytycznie pisał:
„Są różne opinie na temat przyczyn tej fałszywej barykady. Np. że idzie o ratowanie niezależności TK i NBP. Ale czy one są rzeczywiście niezależne? Od wpływu Polaków na ich funkcjonowanie na pewno tak – są niezależne. A czy służą polskiej racji stanu? Czy też i one są aktorami na scenie i realizują wytyczne właściciela teatru. Bo tak myślę, że właściciel miał wystarczająco dużo czasu, by usunąć ze sceny politycznej, przynajmniej w najważniejszych instytucjach, wszystkich, którzy nie chcieli grać przypisanych im ról i upierali się przy staromodnym i szkodliwym dla interesów właściciela teatru patriotyzmie i trosce o dobro Polski. O jej rzeczywiste, a nie propagandowe, dobro.
Prawdziwi Polacy mają walczyć z jeszcze prawdziwszymi Polakami. Musi być to wojna widoczna w mediach, by wciągnąć w nią rzesze niezdecydowanych.
Tak, aby w najbliższych wyborach ponad połowa wyborców zagłosowała na stary już układ POPiS, po jednej lub drugiej stronie. Aby nielicencjonowani nie zdobyli władzy. […] Nie dajmy wciągnąć się w załganą wojnę ‚polsko-polską’ inscenizowaną kolejny raz przez marionetki okupanta. Wybór między POsraelem a PiSraelem to jak wybór między dżumą a tyfusem plamistym:
Na pewno jest sporo prawdy w tym, że jest to w mniejszym lub większym stopniu zainscenizowana gra mająca na celu zwarcie szeregów PiS-u i PO oraz przyciągnięcie niezdecydowanych wyborców. Ale czy tylko? – Przytoczę tu kilka mądrych sądów wyrażonych przez dziennikarzy skupionych w ‚Myśli Polskiej’:
— Jan Engelgard: „Doszło do szarpaniny pod Trybunałem Konstytucyjnym. Czy jest to ostatnia bitwa dwóch plemion, które doprowadziły Polskę do tego stanu?”
— Przemysław Piasta: „Dwa plemiona: Hutu i Tutsi okładające się maczugami po głowach – to jest ten poziom; żenujące to i smutne.
— Olaf Swolkień: „To nie jest tylko walka dwóch plemion. W planie Tuska jest utrata suwerenności Polski, włączenie jej du UE. Idzie o zniszczenie ostatnich elementów niezależności Polski (TK, wprowadzenie euro i cenzury). Przejęcie TK przez Tuska może się skończyć zawieszeniem w swoich funkcjach prezydenta. To, że PiS był straszny, nie znaczy, że nie może być gorzej”.
Zdecydowanie przeciw zakusom Tuska wypowiada się Piotr Szlachtowicz: „Czy ten totalitaryzm brukselski jest już na pełnej prostej w naszym kierunku? – No tak, PiS-owcy też ‚majstrowali’, ale Tusk idzie już na całość. Chce zdobyć TK, by można było zatwierdzić każdy lewacki bełkot i swobodnie aresztować dalsze niewygodne osoby. Jest to też zagrożenie dla Korony Grzegorza Brauna, bo według prawa polskiego tylko Trybunał może zdelegalizować partię”.
Głosy te uwzględnił w niedzielę prof. Przemysław Czarnek w przemówieniu przed budynkiem Trybunału, gdy przekonywał, że konsekwencje zmian w TK mogą być znacznie szersze. W jego ocenie przejęcie instytucji przez obecny obóz władzy mogłoby doprowadzić do rozstrzygnięć dotyczących m.in. Sądu Najwyższego oraz ważności wyborów prezydenckich.
„Jeśli wezmą Trybunał w swoje ręce, to w pierwszej kolejności stwierdzą niekonstytucyjność ustawy o Sądzie Najwyższym, a w ślad za tym powiedzą, że prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie urzęduje, ponieważ nikt nie stwierdził prawidłowej ważności wyborów” – mówił kandydat PiS na premiera.
Z wycieczki do Chin przywiozłem sobie najnowszy, piąty tom zbioru wystąpień Xi Jinpinga „Zarządzanie Chinami” (ang. „The governance of China”, Beijing 2025), który z jakiegoś nieznanego mi powodu wydano tylko w tłumaczeniu na język angielski (wcześniejsze były drukowane nawet po hiszpańsku i arabsku). To liczące 620 stron dzieło zawiera najważniejsze wystąpienia chińskiego przywódcy z okresu od maja 2022 do listopada 2024 roku. Antologię tych tekstów wypada omówić, ponieważ zawiera ona zupełnie nowe elementy polityki Chińskiej Republiki Ludowej.
Wszystkie zebrane tutaj teksty zostały wygłoszone po rozpoczęciu konfliktu zbrojnego na Ukrainie w lutym 2022 roku. I chociaż o wojnie tej wspomniano w całym tomie zaledwie cztery razy, nie opisując jej szerzej, to cień wojenny dominuje nad całą antologią. Radykalnie zmienił się ton wypowiedzi Xi Jinpinga. We wcześniejszych wystąpieniach dominował olbrzymi optymizm co do przyszłości Chin i świata. Co chwila pojawiała się dotąd formuła „win-win”, czyli współpracy i handlu międzynarodowego ku obopólnej korzyści. Chiny były i nadal pozostają największym światowym beneficjentem politycznym procesów globalizacji, czyli wolnego światowego handlu, przepływu kapitału etc.
Wraz z liberalizacją („otwarciem”) gospodarki na świat w ciągu niecałych pięćdziesięciu lat przekształciły się z zacofanego, przeludnionego i wiejskiego kraju w drugą (wedle miernika PKB) lub pierwszą (miernik PPP) gospodarkę świata, stając się największym globalnym eksporterem, czego tylko się da. Korzystały na tym także inwestujące tutaj zachodnie wielkie korporacje i zachodni konsumenci, mający tańsze produkty. Lecz jako państwo korzystały Chiny, stając się światową superpotęgą z nadzieją, że jeśli trend ten zostanie utrzymany, to za kolejne ćwierć wieku Amerykanie staną się drugoplanową potęgą.
Od 2022 roku ton wystąpień Xi Jinpinga mocno się zmienił. Chińskie elity polityczne mają świadomość, że epoka neoliberalnego wolnego handlu światowego się skończyła. Zwijają ją dzisiaj głównie Amerykanie, którzy byli przez całe dziesięciolecia ideologami wolnego światowego rynku. Administracja Donalda Trumpa jest świadoma, że Stany Zjednoczone zaczynają przegrywać z Chinami, stąd sięgnięcie po protekcjonizm gospodarczy, cła, politykę sankcji, a gdy będzie trzeba bronić się przed rosnącym chińskim konkurentem, to nie cofnie się przed wywołaniem wojny. I to jest właśnie nowy ton i motyw w mowach Xi Jinpinga. Hasła „win-win” nadal są obecne, lecz głównie przy omawianiu kolejnych projektów i wymienianiu nowych państw Globalnego Południa, dołączających do Nowego Jedwabnego Szlaku. Nie ma już jednak mowy o „win-win” przy prezentowaniu chińskiego stanowiska w negocjacjach ze Stanami Zjednoczonymi i Unią Europejską. Tutaj jest protekcjonizm, cła, sankcje i wojna. Chiny nie sięgają po te środki. Nie muszą. Ich gospodarka skutecznie konkuruje z gospodarkami zachodnimi. Teraz to Zachód sięga po te środki, gdyż przegrywa w warunkach wolnej światowej konkurencji.
Stąd też u Xi Jinpinga znajdują się nowe tony, których nie było w jego wypowiedziach w poprzednich latach, przed 2022 roku. Króluje słowo „bezpieczeństwo” (ang. security). W warunkach globalnego wolnego rynku, gdy wszyscy handlowali na zasadzie „win-win”, nie był to problem aż tak istotny. Gdyby Chinom zabrakło ryżu, to kupiłyby go na rynkach światowych, także w USA (mało kto wie, że jest to największy eksporter tego produktu). Gdyby zabrakło im ropy naftowej, to kupiłyby go w Zatoce Perskiej etc. Dziś już tak nie jest. Donald Trump zwalcza wolny rynek światowy za pomocą ceł, aby ochronić amerykańskich producentów. Amerykanie zakazują eksportu do Chin mikroprocesorów, aby chińska AI nie przegoniła amerykańskiej. W sytuacji załamywania się wolnego handlu globalnego nie można polegać na zakupie strategicznych towarów na rynku światowym, skoro jedną decyzją Trumpa mogą zostać przerwane globalne łańcuchy dostaw. Stąd istotą polityki bezpieczeństwa – jak to się czasami w Polsce mówi „sekuratyzacji” – jest samowystarczalność w strategicznych dziedzinach.
Xi Jinping argumentuje, że przy populacji liczącej 1,4 miliarda ludzi Chiny muszą zapewnić sobie samowystarczalność żywnościową, aby ewentualne działania amerykańskiej marynarki wojennej nie doprowadziły do przerwania dostaw żywności importowanej drogą morską. Pekin musi być samowystarczalny w dziedzinie mikroprocesorów, ponieważ jednym podpisem Trump może zablokować ich eksport do Państwa Środka. Dlatego państwo przeznacza miliardy na ich rozwój, wspierając własny przemysł oraz krajowe badania w tej dziedzinie. Przerwanie dostaw ropy naftowej z powodu awanturniczego ataku na Iran? Musimy mieć zieloną energię, skoro trzymamy 90 proc. światowego wydobycia metali ziem rzadkich.
Zupełnie odrębnym problemem jest Chińska Armia Narodowo-Wyzwoleńcza, a szczególnie jej wojska rakietowe, lotnictwo i flota. Wydatki Chin na zbrojenia rosną i będą rosnąć – zapowiada Xi Jinping – gdyż miotający się w obronie upadłej hegemonii Amerykanie są gotowi wywołać wojnę z Chinami pod byle pretekstem. Wywołać ją teraz, dopóki mają przewagę militarną, będącą spuścizną wcześniejszych wydatków zbrojeniowych, póki dysponują przewagą w dziedzinie mikroprocesorów i wciąż przeważają w AI.
Słowem, Xi Jinping ogłasza, że Chiny są zainteresowane utrzymaniem wolnego handlu światowego, lecz są również gotowe walczyć o hegemonię z USA, także zbrojnie, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Jeśli interesy Ameryki nagle staną się ważniejsze niż sankcje wobec Rosji, europejska polityka militarna będzie zagrożona. Dla Ukrainy może to oznaczać katastrofę militarną. Dla pokoju może to jednak otworzyć nową szansę.
Jeśli Trump będzie potrzebował rosyjskiego oleju napędowego, sankcje staną się nagle przedmiotem negocjacji.
Cóż za widowisko! Przez lata Rosja była poddawana coraz to nowym sankcjom. Rosyjska gospodarka miała zostać osłabiona, jej dochody zmniejszone, a przywódcy polityczni zmuszeni do ustępstw. Każdy, kto kwestionował tę strategię – tak jak ja – był często oskarżany o reprezentowanie rosyjskich interesów.
A teraz? Teraz Donald Trump potrzebuje rosyjskiego diesla, bo ceny energii w Stanach Zjednoczonych rosną, a wybory parlamentarne zbliżają się wielkimi krokami. Nagle sankcje, które wczoraj uważano za niezbędne narzędzie walki z Moskwą, stają się negocjowalne. Najwyraźniej domagają się tego amerykańskie interesy.
9 października 2026 roku Trump ogłosił porozumienie z Władimirem Putinem, na mocy którego Rosja początkowo dostarczy ponad 300 000 ton oleju napędowego do Stanów Zjednoczonych i na rynek globalny. Planuje się dalsze dostawy. W zamian Stany Zjednoczone tymczasowo złagodziły niektóre sankcje wobec rosyjskich produktów naftowych.
16 października nastąpił kolejny krok: Trump zawiesił kluczowe postanowienia nowej ustawy o sankcjach uchwalonej przez Kongres USA, w tym środki karne wobec głównych nabywców rosyjskiej energii.
Nie wszystkie amerykańskie sankcje wobec Rosji zostały zniesione. Ale zmiana polityczna jest niewątpliwa.
A rządy europejskie? Reagują z oburzeniem. Przede wszystkim, moim zdaniem, wątpliwa Wysoka Przedstawiciel UE ds. Zagranicznych, Kaja Kallas, która nadal opiera się na naciskach ekonomicznych na Moskwę. Nic bardziej głupiego!
Widzę to inaczej. Sankcje powinny zostać poddane trzeźwej analizie już dawno temu. Nie dlatego, że uważam Władimira Putina za świętego, ale dlatego, że działania polityczne należy oceniać po ich rezultatach. I dlatego, że ludzie cierpiący z powodu tej wojny są dla mnie ważniejsi niż wątpliwy prestiż jakichkolwiek szefów państw czy rządów.
Trump martwi się o Amerykę – i przede wszystkim o samego Trumpa.
Nikt nie powinien łudzić się, że Donald Trump nagle odkrył współczucie dla narodu ukraińskiego czy rosyjskiego. Trump nie jest bezinteresownym mediatorem. Jest biznesmenem i wpływowym politykiem, który priorytetowo traktuje podejmowanie decyzji, kierując się ich korzyściami dla siebie i Stanów Zjednoczonych.
Wybory uzupełniające w USA odbędą się 3 listopada. Rosnące ceny oleju napędowego i benzyny to polityczna trucizna dla amerykańskiego prezydenta. Obciążają konsumentów, firmy, firmy transportowe i rolnictwo. Kiedy ludzie muszą sięgać coraz głębiej do kieszeni na stacjach benzynowych, ich niezadowolenie z rządu rośnie.
Trump to rozumiał. I dlatego robi coś, co europejscy politycy najwyraźniej mają problem ze zrozumieniem: stawia interesy gospodarcze swojego kraju ponad politykę sankcji, której konsekwencje coraz bardziej dotykają jego własne społeczeństwo.
Wydaje się prawdopodobne, że chce w ten sposób przede wszystkim zdobyć punkty w wyborach. Oczywiście nie ma dowodów na jego wyłączne motywy. Jednak moment podjęcia tej decyzji mówi sam za siebie.
Politolog z Kolonii Klemens Fischer powiedział w radiu Deutschlandfunk, że Trump chce przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. Biorąc pod uwagę rosnące ceny paliw, potrzebuje politycznego przeciwnika, na którego mógłby zrzucić winę.
Podzielam tę ocenę dotyczącą kalkulacji kampanii wyborczej Trumpa. Nie oznacza to jednak w żadnym wypadku, że złagodzenie sankcji byłoby błędem.
Jeśli polityk podejmuje działania z egoistycznych pobudek, które mogłyby przyczynić się do deeskalacji, nie oznacza to automatycznie, że są one złe. Motywy mogą być wątpliwe, a rezultaty nadal mogą być korzystne.
Oczywiście, Trump musi teraz dotrzymać słowa. Sama umowa na olej napędowy nie zakończy wojny. Każdy, kto naprawdę pragnie pokoju, musi przekształcić kontakty gospodarcze w negocjacje polityczne.
„Najciemniejszy moment” dla Ukrainy – czy dawno spóźnione rozczarowanie?
Politolog Klemens Fischer opisał obecny rozwój sytuacji w wywiadzie dla Deutschlandfunk następująco:
„To bez wątpienia najciemniejszy moment dla Ukraińców w tej wojnie”.
Z wojskowego punktu widzenia rozumiem tę ocenę. Ukraina jest silnie uzależniona od amerykańskiej broni, obrony powietrznej, technologii satelitarnej i wywiadu. Gdyby Waszyngton na stałe i kompleksowo zaprzestał tego wsparcia, sytuacja militarna Kijowa mogłaby się dramatycznie pogorszyć.
Ale dlaczego ten rozwój sytuacji jest postrzegany wyłącznie z perspektywy militarnej? Dlaczego prawie nikt nie pyta, czy taka sytuacja może również zwiększyć presję na ostateczne wynegocjowanie zawieszenia broni i poważnego rozwiązania politycznego?
Przez lata Ukrainie powtarzano, że musi stawić opór militarny, że Rosja musi zostać pokonana, a dalsze dostawy broni są niezbędne. Ale jak długo to może trwać? Ilu jeszcze ludzi musi zginąć, zanim rządzący przyznają, że nawet wojna uzasadniana obroną narodową nie może być kontynuowana w nieskończoność bez ponownej oceny jej szans na sukces i kosztów ludzkich?
Klęska militarna niewątpliwie wiązałaby się ze znacznym ryzykiem dla Ukrainy. Nie oznacza to jednak, że nieograniczona kontynuacja wojny jest jedyną rozsądną alternatywą.
Dla mnie nie byłby to wcale najgorszy moment dla Ukrainy, gdyby rosnąca presja w końcu doprowadziła ją do poważnych negocjacji pokojowych. Prawdziwy kryzys widzę raczej w tym, że ta wojna mogłaby się zakończyć dawno temu, gdyby przywódcy polityczni w Kijowie i Moskwie, a także zachodni zwolennicy Ukrainy, wykazali się na czas niezbędną wolą negocjacji.
Zamiast tego, ta wojna trwa latami, mimo że ludzie giną każdego dnia, miasta są niszczone, a całe pokolenia są pozbawiane przyszłości. Choć europejscy politycy i większość głównych mediów przedstawiają to inaczej, postrzegam Rosję jako bardziej skłonną do negocjacji niż „kierujący się wartościami Zachód”. Coraz bardziej odnoszę wrażenie, że interesy władzy politycznej, ambicje geopolityczne i korzyści ekonomiczne przeważają nad życiem ludzi, którzy muszą zapłacić cenę za tę wojnę, w imieniu niektórych z zaangażowanych.
Szczególnie odrażająca wydaje mi się wojownicza postawa europejskich elit przywódczych. Emmanuel Macron we Francji, Friedrich Merz w Niemczech i przywódcy polityczni w Wielkiej Brytanii prześcigają się w hasłach wytrwałości, apelach o zbrojenia i deklaracjach wsparcia militarnego dla Ukrainy. NATO i UE są w znacznym stopniu współwinne tej polityce konfrontacji. Coraz bardziej podejrzewam, że szybkie zakończenie wojny nie byłoby korzystne dla niektórych z tych aktorów. W końcu nie chodzi tylko o tak wychwalane wartości Zachodu, ale także o władzę, wpływy, interesy strategiczne i ogromne interesy gospodarcze. Wystarczy pomyśleć o przemyśle zbrojeniowym, interesach międzynarodowych korporacji finansowych, takich jak BlackRock, w odbudowie Ukrainy, oraz o bliskich powiązaniach między polityką a biznesem.
Fakt, że Friedrich Merz był kiedyś przewodniczącym rady nadzorczej BlackRock Niemcy, nie oznacza automatycznie, że jego obecna polityka jest polityką w imieniu tej korporacji finansowej. Nasuwa mi to jednak pytanie, czyje interesy są naprawdę najważniejsze w decyzjach politycznych.
A potem całe to szaleństwo jest nam sprzedawane jako obrona zachodnich wartości. Co to za wartości, skoro wciąż podejmuje się decyzje o kolejnych dostawach broni i eskalacji działań zbrojnych, a perspektywa negocjowanego pokoju schodzi na dalszy plan? Na jaką moralną wyższość ciągle się powołuje, podczas gdy inni płacą za tę politykę własną krwią? Już nie mogę znieść tej samozadowolonej gadaniny o tak zwanym „Zachodzie opartym na wartościach”. Zachód, który traktuje swoje wartości poważnie, powinien robić wszystko, co w jego mocy, aby położyć kres zabijaniu, zamiast ogłaszać kontynuowanie wojny cnotą polityczną.
Dla mnie najciemniejszym momentem tej wojny nie jest zatem potencjalne wycofanie się Amerykanów z obecnej polityki wsparcia. Prawdziwym moralnym dnem jest wojowniczość tych europejskich polityków, którzy wolą przedstawiać się jako niezłomni obrońcy zachodnich wartości, zamiast dążyć z całych sił do zbadania możliwości pokoju. Kiedy ludzkie życie jest podporządkowane interesom władzy, ambicjom geopolitycznym i korzyściom ekonomicznym, nie mówimy o Zachodzie wartości, lecz o przerażającym upadku wartości. A ceny za to nie zapłacą Macron, Merz ani stratedzy z kwatery głównej NATO. Zapłacą ją przede wszystkim mieszkańcy Ukrainy i Rosji – swoim życiem.
Oburzenie Zełenskiego – i jego własna odpowiedzialność
Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski z oburzeniem zareagował na porozumienie Trumpa z Rosją. Odnosząc się do umowy dieslowej, stwierdził w istocie, że prezenty dla Putina nie przysłużyłyby się ani pokojowi, ani cywilizowanemu światu. Rosja wykorzysta dodatkowe dochody na kontynuowanie wojny.
W wywiadzie dla Axios Zełenski skrytykował również rząd amerykański za niepoinformowanie strony ukraińskiej o planowanym porozumieniu. Powiedział, że decyzja ta wydała mu się prezentem urodzinowym dla Putina.
Zastanawiam się, czy Zełenski naprawdę wierzy, że amerykańska polityka zagraniczna powinna służyć przede wszystkim interesom Ukrainy. Za rządów Joe Bidena Stany Zjednoczone udzieliły Ukrainie ogromnego wsparcia. Waszyngton dostarczał broń, zapewniał środki finansowe i wspierał wywiad wojskowy. Bez tego wsparcia Kijów nie mógłby prowadzić wojny w obecnej formie.
Ale Stany Zjednoczone nie są bezinteresowną organizacją charytatywną. Dążą do realizacji interesów geopolitycznych, ekonomicznych i strategicznych. Tak było za Bidena i tak jest za Trumpa.
Zełenski powinien był dostrzec tę zależność. Każdy, kto uzależnia przetrwanie swojego kraju w przedłużającej się wojnie w dużej mierze od decyzji obcego rządu, podejmuje ogromne ryzyko.
Ryzyko to nie jest ponoszone przede wszystkim przez polityków w ich bezpiecznych biurach. Ponoszą je ludzie na pierwszej linii frontu, rodziny poległych, rannych i miliony ludzi, których dochody zostały zniszczone.
Jako prezydent Ukrainy, Zełenski ponosi odpowiedzialność za swoje decyzje dotyczące wojny i pokoju. Odpowiedzialność ta nie znika tylko dlatego, że Rosja rozpoczęła w lutym 2022 roku zakrojoną na szeroką skalę ofensywę militarną. Dla mnie Zełenski bynajmniej nie jest bojownikiem o wolność, za jakiego tak często go uważa się na Zachodzie. Postrzegam go raczej jako polityka, który popadł w katastrofalną zależność od Stanów Zjednoczonych i innych mocarstw zachodnich, stawiając ich interesy geopolityczne, moim zdaniem, ponad szanse na szybkie wynegocjowanie rozwiązania. Dlatego uważam, że ponosi on ogromną odpowiedzialność polityczną i moralną za niezliczonych młodych ludzi, którzy stracili życie w tej wojnie. Każdy, kto pozwala, by celebrowano go jako obrońcę swojego narodu, musi być również gotowy odpowiedzieć na pytanie, czy rzeczywiście wyczerpał wszystkie możliwości ochrony swojego narodu przed dalszym rozlewem krwi. Moim zdaniem, zdecydowanie tego nie zrobił. Ponosi dużą część winy za cierpienie narodu ukraińskiego.
Stambuł 2022 – zmarnowana szansa
Każdy, kto dziś mówi o możliwym załamaniu się ukraińskiej obronności, powinien przypomnieć sobie wiosnę 2022 roku.
Intensywne negocjacje między Rosją a Ukrainą miały miejsce zaledwie kilka tygodni po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji. Pod koniec marca delegacje obu krajów spotkały się w Stambule. Dyskusje dotyczyły możliwej neutralności Ukrainy, międzynarodowych gwarancji bezpieczeństwa oraz ustaleń dotyczących spornych terytoriów.
Odbył się więc proces dyplomatyczny. Podejmowano kroki w kierunku porozumienia.
W kwietniu 2022 roku ówczesny premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson udał się do Kijowa. Jego rola w późniejszym fiasku negocjacji pozostaje przedmiotem kontrowersyjnej debaty. Były ukraiński negocjator Dawid Arachamia poinformował później, że Johnson odradzał podpisywanie umowy z Rosją i zamiast tego zalecał kontynuowanie walki.
Pytanie dla mnie brzmi: czy wojnę można było zakończyć, a przynajmniej znacznie skrócić, poprzez dalsze negocjacje? Jeśli tak, to ile osób nadal by żyło? Myślę, że setki tysięcy! Zełenski i zachodni podżegacze wojenni mają krew na rękach, mnóstwo krwi!
Ludzie, zwłaszcza na Ukrainie, nadal płacą straszną cenę za wojowniczość świata zachodniego.
Wojna nie zaczęła się w 2022 roku.
Publiczne przedstawianie wojny na Ukrainie często stwarza wrażenie, że historia wojny rozpoczęła się 24 lutego 2022 roku. Jest to historycznie nieadekwatne.
Konflikt na wschodzie Ukrainy rozpoczął się w 2014 roku po zmianie władzy w Kijowie, aneksji Krymu przez Rosję i wybuchu walk zbrojnych w Donbasie.
Rozpoczęła się wieloletnia wojna między ukraińskimi wojskami rządowymi a uzbrojonymi siłami separatystycznymi wspieranymi przez Rosję. Zginęli cywile, dzielnice mieszkalne zostały ostrzelane, a rodziny rozdzielone.
Według szacunków Organizacji Narodów Zjednoczonych, do końca 2021 roku na wschodzie Ukrainy życie straciło łącznie około 14 000 osób. Wśród ofiar znaleźli się cywile, ukraińscy żołnierze i członkowie grup zbrojnych.
Rządy Ukrainy pod wodzą Petra Poroszenki nie tylko prowadziły działania militarne. Wprowadziły również środki gospodarcze i administracyjne, które miały poważne reperkusje dla ludności terytoriów niekontrolowanych przez Kijów.
Od 2014 r. ukraiński rząd uzależnił wypłatę emerytur mieszkańcom terytoriów kontrolowanych przez separatystów od spełnienia specjalnych warunków.
Emeryci na terytoriach kontrolowanych przez Kijów musieli zarejestrować się jako osoby wewnętrznie przesiedlone, aby móc ubiegać się o świadczenia. Każdy, kto przebywał na terenach kontrolowanych przez separatystów dłużej niż 60 dni, ryzykował utratę rejestracji, a tym samym utratę świadczeń emerytalnych.
Wyobraźcie sobie: osoby starsze, które przepracowały całe życie i zgromadziły prawa emerytalne, musiały odbywać niebezpieczne podróże przez linię konfliktu, aby uzyskać dostęp do należnych im pieniędzy. Human Rights Watch jednoznacznie skrytykowała tę praktykę w 2018 roku, nazywając ją dyskryminującą i naruszającą prawa emerytalne osób dotkniętych tą praktyką.
Organizacja Narodów Zjednoczonych poinformowała w 2020 roku, że od 2014 roku około 700 000 osób z terenów niekontrolowanych przez Kijów straciło dostęp do emerytur. 700 000 osób! Nie byli to wyłącznie uzbrojeni separatyści ani rosyjscy żołnierze. Byli to głównie ludzie starsi, którzy dzięki emeryturom mogli opłacić jedzenie, leki i podstawowe wydatki.
Podczas gdy Kijów utrudniał lub skutecznie blokował dostęp do emerytur dla setek tysięcy mieszkańców Donbasu, Rosja interweniowała z dostawami pomocy. Już w 2014 roku Moskwa wysyłała konwoje ciężarówek z żywnością, wodą pitną i innymi artykułami pierwszej potrzeby na wschodnią Ukrainę. Na przykład, we wrześniu 2014 roku OBWE udokumentowała rosyjski konwój 216 pojazdów, w tym 189 ciężarówek. Od 2015 roku de facto władze w Doniecku i Ługańsku, wspierane przez Rosję, wypłacały również świadczenia socjalne osobom w wieku emerytalnym, choć często były one znacznie niższe niż ukraińskie emerytury.
Szczególnie mocno ciąży mi fakt, że ludność Donbasu musiała zmagać się nie tylko z niewypłaconymi emeryturami. W grudniu 2014 roku Amnesty International poinformowała, że proukraińskie bataliony ochotnicze blokowały konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki na terytoria kontrolowane przez separatystów. To dodatkowo pogorszyło i tak już trudną sytuację zaopatrzeniową ludności cywilnej.
Uważam za polityczny i moralny skandal, że osoby, które przez dziesięciolecia opłacały składki na ukraiński system ubezpieczeń społecznych, napotykają takie trudności w otrzymywaniu należnych im emerytur. Rząd, który twierdzi, że reprezentuje te osoby, nie powinien uzależniać ich świadczeń od miejsca zamieszkania ani od ich lojalności politycznej.
Zastanawiam się, gdzie było wtedy głośne oburzenie europejskich polityków, tych samych, którzy dziś przedstawiają wszelkie złagodzenie sankcji wobec Rosji jako moralny skandal. Gdzie byli samozwańczy obrońcy praw człowieka, gdy starsi ludzie w Donbasie musieli walczyć o emerytury, a konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki były blokowane? Gdzie była wtedy tak wychwalana europejska solidarność?
Ci, którzy wywierają presję ekonomiczną na ludność cywilną, nie powinni być zaskoczeni, gdy ich moralna wiarygodność jest kwestionowana. Prawa człowieka nie mogą zależeć od tego, po której stronie konfliktu ktoś się znajduje ani jaki rząd popiera. Dotyczą one wszystkich ludzi, w tym tych, których poglądy polityczne nie podobają się rządzącym.
Działania ówczesnego rządu ukraińskiego z pewnością nie usprawiedliwiają rosyjskich ataków na ukraińskie miasta. Stanowią one jednak część prehistorii tej wojny. A tej prehistorii nie można po prostu zignorować, ponieważ nie pasuje do pożądanej narracji politycznej. Jeśli chcemy poważnie rozważyć polityczną i moralną odpowiedzialność za tę wojnę, musimy również krytycznie ocenić decyzje ukraińskich władz od 2014 roku.
Kaja Kallas – ciągle nowe sankcje, ale żadnej strategii pokojowej
Szefowa unijnej dyplomacji Kaja Kallas zareagowała na decyzję USA następującym oświadczeniem:
„Zawieszenie sankcji wobec rosyjskiego oleju napędowego zapewnia Moskwie dodatkowe dochody”.
Dodała, że Europa nie zmniejszy presji na Rosję. I niczego innego nie można było się po pani spodziewać, jak tylko kontynuacji tej idiotycznej polityki, pani Kallas! Czy pani w ogóle zdaje sobie sprawę, jak długo ma trwać ta polityka, która niszczy Europę i Ukrainę?
Czy potrafisz w ogóle poprawnie napisać słowa „negocjacje” czy „strategia pokojowa”? Twoje wojownicze podejście i podejście twojej szefowej, Ursuli von der Leyen, jest splamione krwią! Fakt, że UE otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla w 2012 roku, jest przez ludzi takich jak wy farsą! Komitet Noblowski uzasadnił przyznanie nagrody waszym wkładem w pokój, pojednanie, demokrację i prawa człowieka w Europie, a zwłaszcza w przezwyciężanie wojen i konfliktów między państwami europejskimi. A co wy robicie? Podsycacie wojnę. Jesteście kompletnie niekompetentni i hańbicie Europę!
Sankcje były nakładane, rozszerzane i zaostrzane przez lata. Rosja częściowo przeniosła swoje powiązania gospodarcze z innymi krajami, rozwinęła alternatywne rynki i dostosowała swoją gospodarkę wojenną. Sankcje kosztują Rosję – bez wątpienia! Ale czy zakończyły wojnę? Czy zmusiły rosyjski rząd do ustępstw, których domagała się Bruksela? Czy stworzyły trwały europejski porządek pokojowy?
Nie, nie zrobili tego. Te sankcje przypominają mi małe dzieci w piaskownicy, bijące się nawzajem po głowach plastikowymi łopatkami i uparcie twierdzące, że mają rację. Pani Kallas i pani von der Leyen najwyraźniej przeniosły tę grę w piaskownicy na wielką scenę polityczną. Tyle że tutaj nie chodzi o zamki z piasku, ale o środki do życia i ludzkie życie. Tak nie wygląda polityczny zdrowy rozsądek.
UE nadal realizuje strategię, której deklarowanym celem jest osłabienie gospodarcze Rosji, nie przedstawiając jednak przekonujących wyjaśnień, w jaki sposób ma to doprowadzić do pokoju podlegającego negocjacjom.
Pani Kallas, Europa nie potrzebuje polityki zagranicznej, której głównym elementem są ciągle nowe sankcje. Europa potrzebuje polityki zagranicznej, która deeskaluje konflikty, ułatwia negocjacje i chroni życie ludzi. Ale pani tego nie potrafi! Proszę iść i zabrać ze sobą panią von der Leyen! Zełenski na pewno znajdzie dla pani odpowiednie miejsce!
Friedrich Merz i europejska polityka wytrwałości
Kanclerz Niemiec Friedrich Merz potwierdził również stałe wsparcie Niemiec dla Ukrainy podczas niedawnego szczytu UE. Rządy europejskie zamierzają utrzymać swoją pomoc, mimo że Waszyngton coraz bardziej dystansuje się od swojej dotychczasowej roli.
Uważam to stanowisko za politycznie nieodpowiedzialne, jeśli nie będzie mu towarzyszyć równie zdecydowana inicjatywa dyplomatyczna. Panie Merz, jak długo jeszcze Ukraina ma się opierać? Ilu jeszcze młodych mężczyzn ma zginąć na froncie? Ile jeszcze miliardów euro mają wpłacić europejscy podatnicy, zanim w końcu odbędzie się poważna debata na temat realnych możliwości zakończenia wojny?
Ciągłe deklaracje poparcia dla Ukrainy brzmią moralnie imponująco, nawet jeśli są głupie. Ale co to właściwie znaczy?
Czy należy stanąć po stronie narodu ukraińskiego, wspierając strategię militarną, której szanse powodzenia stają się coraz bardziej wątpliwe? Czy też należy przede wszystkim stanąć po stronie reżimu politycznego, zinfiltrowanego przez faszystów i podejrzewanego o korupcję, który jak dotąd nie osiągnął swoich celów?
Nie chcę, żeby Ukraina została zniszczona. Chcę, żeby ta wojna się skończyła. I uważam za niedopuszczalne, gdy europejscy politycy stwarzają wrażenie, że kontynuacja konfliktu zbrojnego jest uzasadniona tylko dlatego, że wynegocjowany pokój mógłby wymagać bolesnych ustępstw.
Pokój nie zawsze oznacza spełnienie wszystkich żądań jednej strony. Pokój oznacza przede wszystkim, że ludzie przestaną umierać.
Sprawiedliwy i trwały pokój musi obejmować gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy. Jednak każdy, kto stawia jedynie maksymalistyczne żądania i odrzuca każdą realną możliwość kompromisu, ryzykuje utrwalenie procesu umierania. Uważam pana, panie Merz, za równie niekompetentnego jak pani von der Leyen i pani Kallas. Jestem pewien, że Zełenski również ma dla pana wygodne miejsce.
Sankcje UE – bumerang gospodarczy
Europa wyrządziła sobie znaczne szkody gospodarcze poprzez sankcje i politykę energetyczną. Przez dekady Niemcy korzystały ze stosunkowo tanich dostaw energii z Rosji. Szczególnie energochłonne gałęzie przemysłu w tym kraju były uzależnione od niezawodnych dostaw gazu ziemnego.
Wraz z niemal całkowitym wstrzymaniem dostaw gazu rosyjskimi rurociągami, sytuacja gospodarcza uległa fundamentalnej zmianie. Wyższe ceny energii obciążyły przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe. Konkurencyjność kluczowych branż znalazła się pod dodatkową presją.
Każdy, kto sztucznie ogranicza energię lub politycznie ogranicza dostęp do niedrogich źródeł, musi liczyć się z konsekwencjami ekonomicznymi w kraju uprzemysłowionym. Podstawy ekonomii, panie Merz i panie Habeck! Podczas gdy Stany Zjednoczone, kierując się własnym interesem, wznawiają teraz interesy z Rosją, Europa najwyraźniej ma trzymać się polityki, która obciąża również jej własne przedsiębiorstwa i obywateli. Cóż za groteskowa sytuacja! Wygląda na to, że Amerykanie są mądrzejsi od Europejczyków. Powiedzenie „A” nie oznacza, że trzeba powiedzieć „B”; można również zdać sobie sprawę, że „A” było błędne. Nie jestem już pewien, czy pańskie zdolności umysłowe są w stanie pojąć te słowa, panie Merz. Być może jest pan po prostu zbyt ograniczony, by w rozsądnym stopniu postrzegać rzeczywistość.
Amerykanie kupują rosyjski diesel, bo chcą obniżyć ceny energii. A Europejczycy mają nadal godzić się na niekorzystne warunki ekonomiczne, aby wywierać presję na Rosję.
Ciekawe, jak długo jeszcze Europejczycy będą tolerować taką politykę. Mam nadzieję, że niedługo!
NATO i odpowiedzialność Zachodu
Każdy, kto chce zrozumieć przyczyny tej wojny, nie może ignorować ekspansji NATO na wschód i zachodniej polityki bezpieczeństwa.
Rosja od wielu lat jasno daje do zrozumienia, że uważa dalszą ekspansję NATO w swoje granice za zagrożenie. Te obawy dotyczące bezpieczeństwa były często bagatelizowane na Zachodzie lub traktowane jako preteksty.
Aby europejski ład bezpieczeństwa był skuteczny, trzeba brać pod uwagę interesy nie tylko jednej strony.
Ukraina naturalnie posiada prawo do suwerenności państwowej. Jednak interesy bezpieczeństwa Rosji nie znikają tylko dlatego, że zachodni politycy uznają je za bezpodstawne.
Nie oznacza to, że rosyjska inwazja w 2022 roku była uzasadniona w świetle prawa międzynarodowego. Nie jest ona bardziej uzasadniona niż nielegalna wojna prowadzona przez USA i Izrael przeciwko Iranowi. Oznacza to jednak, że należy poruszyć kwestię tła politycznego i współodpowiedzialności podmiotów zachodnich.
Moim zdaniem NATO, poprzez swoją politykę rozszerzenia i narastającą konfrontację militarną, znacząco przyczyniło się do eskalacji europejskiego konfliktu bezpieczeństwa. Oskarżam też wiodące siły polityczne w Waszyngtonie i Europie o niedostateczne wykorzystanie możliwości dyplomatycznego rozwiązania konfliktu.
Sojusz, który postrzega siebie jako sojusz defensywny, powinien być oceniany pod kątem tego, czy jego polityka zapewnia bezpieczeństwo, czy też generuje nowe ryzyko eskalacji. Moim zdaniem NATO przekształciło się w pakt ofensywny.
Nie więcej broni, ale wreszcie negocjacje.
Mam nadzieję, że zmiana kursu Ameryki stanie się punktem wyjścia do szerszej inicjatywy dyplomatycznej.
Moim zdaniem obejmuje to również krytyczną ocenę dostaw broni i usług wsparcia wojskowego oraz nietraktowanie ich kontynuacji jako celu samego w sobie.
Jednak nagłe wycofanie wszystkich systemów obrony powietrznej i wywiadu wojskowego mogłoby dodatkowo zagrozić ukraińskiej ludności cywilnej i zachęcić Rosję do dalszych ataków. Dlatego skoordynowane, weryfikowalne zawieszenie broni, a następnie negocjacje, byłyby lepszym rozwiązaniem niż samo militarne wycofanie się z Ukrainy.
Unia Europejska powinna potraktować złagodzenie amerykańskich sankcji jako okazję do gruntownego przemyślenia własnej polityki. Konieczne są rozmowy z Moskwą. Niezbędne są gwarancje bezpieczeństwa, które zaspokoją uzasadnioną potrzebę ochrony Ukrainy. Konieczna jest również gotowość do włączenia rosyjskich interesów bezpieczeństwa do przyszłego europejskiego porządku pokojowego.
Przede wszystkim potrzebujemy polityków, którzy nie będą postrzegać każdych negocjacji jako słabości, a każdego kompromisu jako kapitulacji.
A do tego potrzebne są Stany Zjednoczone, które położą kres kompleksowi militarno-przemysłowemu, który wypełnia księgi zamówień napięciami i wojnami.
Przestań umierać!
Donald Trump prawdopodobnie działa przede wszystkim w swoim własnym interesie. Chce obniżyć ceny energii, zwiększyć swoje szanse polityczne w wyborach uzupełniających i zaprezentować się jako skuteczny prezydent.
Ten zamiar może spotkać się z krytyką moralną. Ja również. Ale jeśli jego decyzja pomoże przełamać ugruntowane stanowiska i utorować drogę do negocjacji, to będzie to postęp.
Nie muszę lubić Trumpa. Nie muszę lubić Putina. Nie muszę też lubić Zełenskiego, Merza, Macrona ani Kallasa.
Interesuje mnie, czy ich decyzje przyczyniają się do tego, że ludzie nadal umierają, czy też mogą wreszcie żyć w spokoju.
Mam już serdecznie dość nieustannych haseł o wytrwałości, ciągle nowych pakietów sankcji i samozadowolonej retoryki wojennej europejskich polityków.
Ci, którzy pragną pokoju, muszą być gotowi na rozmowy z wrogami. Ci, którzy rozmawiają tylko z przyjaciółmi, nie potrzebują negocjacji pokojowych.
Ludzie Ukrainy mają prawo do przyszłości, która nie będzie składała się tylko z okopów, ataków dronów, zniszczonych domów i coraz większej liczby grobów.
A narody Europy mają prawo do polityki, która poważnie traktuje ich interesy ekonomiczne i bezpieczeństwa, zamiast podporządkowywać je nieustannej konfrontacji.
Dość politycznej samouwielbienia! Dość spirali eskalacji! Dość umierania!
Europa nie potrzebuje kolejnego pokolenia polityków, którzy zarządzają wojną i finansują jej kontynuację. Europa potrzebuje mężów stanu i kobiet stanu, którzy mają odwagę negocjować pokój – a nie politycznych marionetek.
+++
Notatki i źródła
Jeszcze jedna osobista uwaga, drodzy czytelnicy! Książka „ Korona – Ostatni Rozdział Jeszcze Nie Napisany ” została opublikowana online 20 sierpnia 2026 roku. Wiele napisano o koronawirusie – głównie skupiając się na jego indywidualnych aspektach. Niniejsza książka stanowi próbę ujęcia tych licznych fragmentów w spójny obraz. W 18 rozdziałach analizuje ona polityczne, społeczne, medyczne, medialne i psychologiczne aspekty ery koronawirusa: od statystyk i kampanii szczepień, przez naruszenia praw podstawowych, protokoły RKI i medialną manipulację opinią publiczną, aż po opór i wciąż nieadekwatne rozliczenie z pandemią.
Ta książka jest skierowana szczególnie do osób, które w obliczu sprzecznych relacji wciąż zadają sobie pytanie: Co właściwie wydarzyło się w tamtych czasach? Nie daje ona gotowej odpowiedzi, lecz raczej powiązania, sprzeczności i różne perspektywy jako podstawę do wyrobienia sobie własnego osądu.
Moja książka „ Podróż do Jaźni ” ukazała się 2 lipca 2026 roku. Zawarte w niej teksty zachęcają czytelników do kwestionowania znanych schematów myślenia i działania bez tworzenia nowych dogmatów. Łączą one w sobie spostrzeżenia z filozofii, duchowości, psychologii i doświadczenia życiowego, tworząc przystępną i bliską refleksję nad tym, co znaczy być człowiekiem. Tematy takie jak autorefleksja, siła chwili obecnej, dawanie i branie, wdzięczność, miłość, tolerancja, rozwój osobisty i radzenie sobie z wyzwaniami życiowymi stanowią kamienie milowe tej podróży.
Podczas gdy w wielu krajach ludzie kupują w abonamencie telewizyjną propagandę, w ostatnich dziesięcioleciach powstała także moda na darmowe usługi takie jak media społecznościowe lub Wikipedia, które są oferowane z reguły bezpłatnie. Za takimi działaniami dla ogólnego „dobra” stoi ciche zbieranie bezcennych danych o użytkownikach oraz możliwość kierunkowania sposobu myślenia odbiorców na „właściwe” tory.
Wikipedia uchodzi za największy zbiór wiedzy na świecie, ale kto tak naprawdę decyduje o tym, jakie informacje się tam pojawiają, i jakie interesy stoją za jej darczyńcami? Ten program zagląda za kulisy Fundacji Wikimedia i przybliża powiązania z wpływowymi fundacjami, służbami wywiadowczymi, dużymi darczyńcami, przedsiębiorstwami oraz międzynarodowymi sieciami. Fascynujące śledztwo dotyczące pieniędzy, wpływów oraz pytania, jak dalece encyklopedia może być naprawdę wolna. Źródło.
Interesujący, jakkolwiek moim zdaniem niekoniecznie zawsze działający sposób orientacji na kierunki manipulacji na Wikipedii podał MARKmobil na platformie Telegram 07.10.2026 r.
Mianowicie, żeby sprawdzić, czy artykuł o kimś jest napisany pozytywnie, czy negatywnie – w obu przypadkach nieobiektywnie – wystarczy sprawdzić zdjęcie portretowe opisywanej postaci. Jeśli skierowane jest na lewo, to artykuł będzie w ciepłych słowach opisywał sylwetkę omawianego człowieka.
Kiedy postać zwraca się w prawą stronę, to biada mu!
Potraktowałbym to z przymrużeniem oka jak ten sztuczny podział na lewicę i prawicę. Lewactwo, które prawica słusznie krytykuje za genderyzm, wielopłciowość, histerię klimatyczną, migrację i podobne brednie, ma z autentyczną lewicą tyle do czynienia, co feministki z walką o prawa kobiet – czyli nic.
Nie jestem fanem prawicy ani lewicy. Uważam, że oba, przynajmniej podstawowe kierunki mają rację bytu w świecie polityki, skoro przetrwały dwieście lat i ta nikomu niepotrzebna wojna nigdy nie zostanie rozstrzygnięta. Daje nam zajęcie po to, byśmy zajmowali się nieistotnymi sprzeczkami, a ważne sprawy zostawili tym, którzy manipulują tak skutecznie obiema grupami.
Naturalnie, że większość wpisów na Wikipedii odpowiada prawdzie. Dobra manipulacja, nie kłamie wprost – stara się ukryć niepasujące fakty i uwypuklić, często wyolbrzymić te nieistotne, które wspomagają programowanie zaplanowanych poglądów. Dobrym przykładem jest wpis na Wikipedii Disease mongering po polsku: sztuczne wyolbrzymianie chorób.
„Wykorzystywanie chorób” to pejoratywne określenie praktyki polegającej na rozszerzaniu granic diagnostycznych chorób i agresywnym promowaniu ich w świadomości społecznej w celu poszerzenia rynków zbytu dla metod leczenia.
Wśród podmiotów czerpiących korzyści ze sprzedaży i dostarczania metod leczenia znajdują się firmy farmaceutyczne, lekarze, specjaliści medycyny alternatywnej oraz inne organizacje zawodowe lub konsumenckie. Praktyka ta różni się od ogłaszania fałszywych lub nieuznanych diagnoz.
„Podsycanie strachu przed chorobami” jako zbiór praktyk, które obejmują:
Twierdzenie, że normalne ludzkie doświadczenia są nienormalne i wymagają leczenia;
Twierdzenie, że dostrzega się cierpienie, które w rzeczywistości nie istnieje;
Definiowanie choroby w taki sposób, że cierpi na nią ogromna liczba osób;
Definiowanie przyczyny choroby jako jakiegoś niejasnego niedoboru lub zaburzenia równowagi hormonalnej;
Łączenie choroby z kampanią wizerunkową;
Kierowanie sposobem przedstawiania publicznej dyskusji na temat choroby;
Celowe nadużywanie statystyk w celu wyolbrzymiania korzyści płynących z leczenia;
Ustalanie wątpliwego punktu końcowego w badaniach klinicznych;
Reklamowanie terapii jako pozbawionej skutków ubocznych;
Reklamowanie powszechnego objawu jako poważnej choroby.
Artykuł Wikipedii w 99% dobrze opisuje problem. Te 10 punktów można wprowadzać w życie jedynie dzięki mediom opanowanym przez mafię farmaceutyczną. 1%, to wzmianka o specjalistach medycyny alternatywnej wrzuconych w jednym zdaniu do listy sprawców. Naturalnie, że także wśród zwolenników medycyny odbiegającej od zasad rockefehlerowsich, gdzie podstawą leczenia jest patent na związek chemiczny zwany lekarstwem, znajdą się również hochsztaplerzy. Tego nie da się uniknąć. Jednak ten wpis dyskredytuje całą branżę medycyny alternatywnej.
To są właśnie nowoczesne metody manipulacji. Nie samo twierdzenie, że Putin jest zły, ale rzucone od niechcenia fałszywe informacje o zbiorowych gwałtach popełnionych przez Rosjan, produkcja wydarzeń z „rosyjskimi” dronami w krajach NATO, albo operacja fałszywej flagi w Buczy, jest przekazem wspomagającym twierdzenie o czarnej postaci prezydenta Rosji.
Nieraz korzystałem w tym blogu z cytatów z Wikipedii. Czytanie między linijkami i rozpoznawanie manipulacji to podstawowe umiejętności, które zawdzięczam życie w totalitarnie rządzonej Polsce czasów miłości do wielkiego Brata i nierozwiązalnego sojuszu ze Związkiem Radzieckim, Sojusz rozwiązał się sam. Z „niewielką pomocą moich przyjaciół”, jak śpiewa w piosence o miłości Joe Cocker. Trudno było w tamtych czasach przewidzieć, że wpadniemy z deszczu pod rynnę.
Mamy przecież pełne półki sklepowe, o czym marzyliśmy podczas czasu wspólnej biedy narzuconej nam przez nienaturalną dla nas ideologię. Stopniowo znikają produkty z tych półek. Jeszcze markety oferują nadmiar towarów, ale zauważyliście, jak niektóre z produktów stopniowo znikają z półek? Ten proces radykalnie przyspiesza, gdy dotrze do wszystkich, że znajdujemy się w największym kryzysie gospodarczo-finansowym w historii ludzkości.
Nie zamierzam nikogo straszyć, wystarczy, że odpowiecie sobie na podstawowe pytanie: Co się stanie, kiedy zadłużony po uszy kraj, zamiast spłacać zaciągnięte kredyty, drukuje pieniądze na pokrycie olbrzymich odsetek z tego długu? Ogłoszona kilka dni temu wrześniowa inflacja (PPI) w USA wyniosła ponad 15% w skali rocznej, a jest obliczana wyjątkowo korzystnie dla rządzących tym skazanym na bankructwo imperium.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Ukazały się wyniki ogólnopolskiego i europejskiego badania dotyczącego przemocy wobec kobiet, przeprowadzonego przez Główny Urząd Statystyczny przy współfinansowaniu Eurostatu. Badanie stanowi część europejskiego projektu poświęconego przemocy ze względu na płeć (GBV). Według przedstawianej interpretacji wyników Polska wypada na tle pozostałych państw Unii Europejskiej wyjątkowo korzystnie, osiągając najniższe wskaźniki przemocy wobec kobiet.
Polska jest najbezpieczniejszym krajem dla kobiet w Europie. Wyniki potwierdzają najniższy poziom przemocy we wszystkich kategoriach przemocy. Jest to istotna informacja w debacie o bezpieczeństwie, gdyż przeczy lewicowemu, uproszczonemu obrazowi Polski jako kraju, w którym kobiety miałyby być szczególnie narażone na przemoc ze względu na płeć. Warto przy tym pamiętać, że badania ankietowe mierzą przede wszystkim deklarowane doświadczenia respondentek, a uzyskane rezultaty zależą również od metodologii, sposobu zadawania pytań oraz gotowości do ujawniania trudnych przeżyć.
Zwolennicy feministycznej tezy o wyjątkowo wysokim poziomie zagrożenia kobiet w Polsce powinni zatem zmierzyć się z danymi, zamiast z góry odrzucać wyniki niepasujące do przyjętej narracji. Skoro badania wskazują, że Polska należy do najbezpieczniejszych państw dla kobiet, należy to uwzględnić w rzetelnej dyskusji. Nie oznacza to oczywiście, że przemoc domowa, molestowanie czy nękanie w internecie nie istnieją i nie są problemem. Oznacza natomiast, że prawdziwa skala tych zjawisk jest u nas niewielka.
Korzystne wyniki dotyczące bezpieczeństwa kobiet stanowią trudny orzech do zgryzienia dla lokalnych środowisk feministycznych, które od lat przedstawiają mężczyzn jako grupę odpowiedzialną za systemowe zagrożenie kobiet, a tak zwany „patriarchat” wciąż ma im grozić różnymi opresjami. Zamiast uwzględniać złożoność zjawiska przemocy, która wbrew pozorom dotyczy obu płci, aktywistki konsekwentnie podtrzymują obraz kobiet jako grupy powszechnie prześladowanej, a mężczyzn jako beneficjentów opresyjnego systemu.
Ta uproszczona i zakłamana narracja jest atrakcyjna ideologicznie dla osób o niskich kompetencjach intelektualnych (większość lewicy), ale mimo wszystko nie powinna zastępować poważnej analizy empirycznej. Jeżeli Polska rzeczywiście osiąga bardzo dobre wyniki w porównaniach międzynarodowych, nie ma podstaw, by ignorować ten fakt tylko dlatego, że nie pasuje do opowieści o wszechobecnej przemocy wynikającej z „patriarchalnego” porządku. Nie ma też naukowych podstaw, by odpowiedzialność za czyny konkretnych sprawców automatycznie przypisywać całej płci męskiej.
Niestety, wśród wszystkich negatywnych cech lewicowej ideologii, ma ona i tę, że w debacie publicznej z jej strony dane statystyczne zwykle ustępują miejsca chwytnym, emocjonalnym hasłom. Nawet pozytywne wyniki badań nie muszą prowadzić do korekty stanowiska osób, które uprzednio z góry przyjęły „jedynie słuszną” interpretację rzeczywistości. W rezultacie każda informacja może zostać dopasowana do tej samej tezy: jeśli wskaźniki przemocy są wysokie, mają świadczyć o patriarchalnej opresji; jeśli są natomiast niskie, można twierdzić, że przemoc pozostaje niedoszacowana, kobiety przestały ją zgłaszać itp.
Takie podejście utrudnia poważną rozmowę o rzeczywistych problemach. Bezpieczeństwo powinno być przedmiotem wspólnej troski, a nie narzędziem walki ideologicznej, mającym na celu wywoływanie wojny płci. Rzetelna debata wymaga zarówno reagowania na przypadki przemocy, jak i uznawania danych, które pokazują korzystne tendencje. Nie można jednocześnie domagać się, by badania i statystyki traktować jako rozstrzygający argument, i odrzucać je wtedy, gdy podważają tezy ideologiczne.
=======================
NASZ KOMENTARZ:[Magna md] Zamiast bez końca powtarzać hasła o prześladowaniu kobiet i obarczać winą mężczyzn jako zbiorowość, warto zastanowić się, które polskie rozwiązania społeczne, prawne i kulturowe sprzyjają bezpieczeństwu oraz czy można je wykorzystać również w innych krajach, by i tam poprawić te statystyki.
Fotografie płomieni ogarniających ratusz w Limoges we Francji, wraz z tymi pokazującymi zawalenie się jego wieży zegarowej, obiegają świat. Takie zdarzenia wymagają jednoznacznego potępienia, podobnie jak akty grabieży, które towarzyszyły protestom w wielu regionach Francji.
Gdybyśmy jednak ograniczyli się do jedynie do tego poziomu rozważań, ograniczylibyśmy się jedynie do klasycznego przejawu małomieszczańskiego konserwatyzmu, który jest uzasadniony, ale jednocześnie dramatycznie krótkowzroczny. Wygłaszanie kazań na temat spalonych samochodów i rozbitych witryn, bez głębszej refleksji, świadczy jedynie o tym, że nie rozumie się jeszcze powagi sytuacji, w której się znajdujemy.
To, czego jesteśmy świadkami we Francji, a obecnie – choć w różnych formach – w wielu krajach europejskich(Hiszpanii, Portugalii, Albanii, Belgii, a od wczoraj także we Włoszech), nie jest bynajmniej zjawiskiem irracjonalnym.
Istnieją bowiem wydarzenia historyczne, które wydają się być irracjonalne jedynie z perspektywy lokalnej, ale nabierają oczywistej racjonalności, gdy spojrzy się na nie z wystarczającej “wysokości”.
„Racjonalne” nie oznacza „bezbolesne” ani „wolne od niesprawiedliwości”.
Trzeba nauczyć się patrzeć na dwie płaszczyzny analizy jednocześnie: tę, na której można oceniać konkretne czyny i konkretne osoby jako barbarzyńskie, niecywilizowane, wandalistyczne, oraz tę, na której można (i należy) zrozumieć, że historia jest zawsze rzeką, po której płyną szczątki i zwłoki, ale której nie zatrzymają żadne kazania.
To, co się dzieje posiada żelazną zbiorową logikę, nawet jeśli osoby w tym uczestniczące często mają jej ograniczone zrozumienie, lub wręcz żadnego.
Od wielu już lat, doświadczenia społeczeństw europejskich związane z ich klasami rządzącymi sprowadzają się do postrzegania ich jako anonimowego organizmu technokratycznego, ruchomej „gumowej ściany”, która funkcjonuje na „autopilocie” – całkowicie obojętnej na potrzeby ludności. Ten technokratyczny elitarny krąg powiązany ze światem finansów postawił sobie za cel uśpienie sumień za pomocą współczesnego opium dla ludu, jakim są media (rozrywka i info-tainment),oraz ujarzmienie opornych poprzez działania restrykcyjne (tutaj uderzenie pałką, tam zamknięcie dostępu do kont, tu uchwalenie jakiejś mało znaczącej ustawy wyborczej, tam unieważnienie wyborów itp.).
Ogólnym, niejawnym i niekwestionowanym założeniem europejskich elit jest to, że z pospólstwem nie dyskutuje się, a jedyne, co należy robić, to stosować na przemian kij i marchewkę.
Wszystko, co mówi się publicznie, jest zawsze kłamstwem wykorzystywanym do własnych celów, z wyjątkiem sporadycznych przypadków, w których również prawda jest traktowana instrumentalnie. Dyskurs publiczny stał się niekończącą się inscenizacją, która coraz mniej dba o zachowanie pozorów wiarygodności.
I tak, choć, nikt przy zdrowych zmysłach nie wierzy w to, że Rosja zamierza nas zaatakować, nie powstrzymuje to jednak rzeszy instytucjonalnych szczekaczy przed codziennym powtarzaniem tych bzdur z całkowicie poważną miną. I oczywiście cały świat wie, że w tej grze bajek pompowanych przez tabloidowe gazety jedyną istotną kwestią, stałym punktem odniesienia niezależnym od zmieniających się okoliczności, jest chęć arbitralnego zarządzania środkami publicznymi, tak aby używać ich do realizacji interesów prywatnych.
Zasadniczo, elity rządzące od dawna przyzwyczaiły się do postrzegania społeczeństwa jako głupiego bydlęcia, dla którego racjonalne argumenty są bez znaczenia i które należy traktować z jednej strony używając selektywnych pochlebstw i ukierunkowanych uprawnień, a z drugiej – redukując je do stanu bezsilności.
Mechanizm ten potrafi funkcjonować i funkcjonuje przez długi czas. Aż do momentu, gdy już nie działa.
Ów system przestaje funkcjonować w dniu, w którym zbyt wiele osób traci zbyt wiele, by móc pozwolić sobie na pozostawanie w stanie letargu.
„Tracenia zbyt wiele” nie należy tu rozumieć jako coś w rodzaju „śmierci z głodu”. W nowoczesnym społeczeństwie, ludzie popadają w stan nieznośnego niedostatku na długo przed tym, zanim zaczynają „umierać z głodu”.
Dzisiaj, dla przykładu, brak możliwości korzystania z samochodu lub dostępu do internetu dla większości społeczeństwa oznacza odcięcie od świata, od pracy, od życia społecznego – po prostu od życia. A fakt, że samochody i telefony komórkowe były kiedyś dobrami luksusowymi, nie ma żadnego znaczenia: obecnie, właśnie to stanowi nowy poziom „uczestnictwa w życiu społecznym” – czyli to, co odróżnia życie od nie-życia.
Plebs – hodowany jak zwierzęta juczne – któremu od czasu do czasu daje się „panem et circenses”, gówniane robótki i telewizyjne ściemy – w dniu, w którym owa sztuczka przestanie działać, nie będzie wrażliwy na kwestie dobra publicznego, poszanowania własności, szacunku dla zabytków itp.
Podpaleń samochodów, zabytkowych budynków i sklepów dopuszczają się osoby pozbawione wartości kulturowych i etycznych. Jednak prawdziwymi winowajcami – tj. tymi, którzy powinni ponieść odpowiedzialność, są elity społeczne, które tej deprawacji chciały i które ją kultywowały, sądząc, że przyniesie im to korzyści.
Dzisiaj sytuacja jest na skraju wybuchu. Nawet jeśli obecna fala opadnie, jest to dopiero początek, ponieważ europejskie elity nie są w stanie – ani pod względem materialnym, ani kulturowym – skorygować kursu. Zapnijcie więc pasy, bo czeka nas katastrofa.
NCZAS.INFO | Prezydent USA Donald Trump. Foto: PAP/EPA
Imigracja ludzi z zupełnie innego świata zniszczyła Francję — napisał na platformie Truth Social w niedzielę prezydent USA Donald Trump, komentując sobotnie zamieszki. Poradził Francuzom by „zamknęli granice i przejęli kontrolę”.
„Francja płonie! Imigracja ludzi z zupełnie innego świata, ludzi z nienawiścią w sercach, zniszczyła ten niegdyś wielki kraj” – napisał Trump we wpisie na swojej platformie Truth Social. „Zamknijcie granice i przejmijcie kontrolę, zanim będzie za późno!” – wezwał.
Wpis amerykańskiego prezydenta jest już kolejnym, w którym wiąże przemoc i akty wandalizmu podczas protestów we Francji z kwestią imigracji.
Organizacje branżowe szacują, że ucierpiało w nich co najmniej 1500 punktów handlowych. W Limoges spłonął budynek lokalnego merostwa. Merostwa i inne urzędy publiczne atakowano m.in. w: Lyonie, Bordeaux, Lille, Marsylii, Angers i Le Mans.
========================================
W Marsylii w masowych grabieżach uczestniczyło 30 000 osób
Dziennik „Le Figaro” podał, że w centrum Marsylii zniszczonych i splądrowanych zostało ponad 500 sklepów i punktów handlowych. Prefektura nie podała konkretnych liczb.
[filmiki rozruchów w oryginale NCz md]
========================================
Mer Benoit Payan zwrócił się w niedzielę do władz centralnych o pomoc w naprawieniu szkód po sobotnich zamieszkach. Payan powiedział też, że oczekuje wyjaśnień na temat planu rządu w kwestii utrzymania porządku publicznego.
Marsylia jest drugim co do wielkości miastem Francji. W poniedziałek uda się tam szef MSW Laurent Nunez. Minister oświadczył w niedzielę, że aktów przemocy w Marsylii dokonywało kilka tysięcy osób należących do skrajnej lewicy, do których dołączyli następnie „przestępcy plądrujący i dewastujący liczne punkty handlowe”.
W sobotę odbyły się we Francji demonstracje pod hasłami protestu przeciwko rosnącym kosztom życia; wzięło w nich udział kilkaset tysięcy osób. Manifestacje zostały przyćmione przez ataki na budynki publiczne i akty grabieży, do których doszło w Paryżu, Marsylii, Lyonie i w innych miastach.
Larry Johnson opisuje ton USA wobec Rosji podczas specjalnej sesji Rady Bezpieczeństwa ONZ jako zauważalnie mniej konfrontacyjny. Jednocześnie ostrzega przed możliwą eskalacją konfliktu między USA, Iranem i Izraelem, a także przed konsekwencjami dla Arabii Saudyjskiej i cen energii. Wiele ocen i prognoz wspomnianych w wywiadzie nie zostało niezależnie zweryfikowanych; Johnson i jego rozmówca przedstawiają je jako własne osądy lub informacje uzyskane w wyniku kontaktów.
Inny ton ze strony USA w ONZ
Johnson twierdzi, że specjalne posiedzenie Rady Bezpieczeństwa zostało zwołane przez Rosję i dotyczyło ofiar cywilnych, a także, z rosyjskiej perspektywy, odmiennych standardów w wojnie. Uznał oświadczenie delegacji USA za szczególnie godne uwagi: w przeciwieństwie do poprzednich, nie oskarżyła ona ani nie zaatakowała Rosji, lecz przyjęła bardziej umiarkowany, pojednawczy ton.
Johnson podkreśla, że takie oświadczenie nie jest jedynie osobistą opinią mówcy. Jest ono weryfikowane i koordynowane przez rząd USA, w tym z odpowiednimi władzami Rosji i Europy. Dlatego interpretuje to oświadczenie jako oznakę zmiany w polityce USA: Waszyngton odchodzi od wspierania Ukrainy, początkowo w kierunku bardziej neutralnego stanowiska, a być może nawet nieco bliższego Rosji. Ambasador Rosji Wasilij Niebenzia potwierdził mu, po uzyskaniu informacji, że również Rosja dostrzega zmianę tonu.
Johnson ocenia oświadczenia z Europy inaczej. Twierdzi, że brytyjski przedstawiciel był stosunkowo powściągliwy. Z kolei wypowiedzi Danii, Łotwy, Grecji i Francji były ostre i wrogie wobec Rosji. Johnson wnioskuje z tego, że wojna między Rosją a Europą może być nieuchronna i przewiduje, że państwa europejskie zainicjują taki konflikt, a później będą tego żałować. To jego ocena, a nie potwierdzony rozwój sytuacji.
Ataki w Jemenie i naciski na Arabię Saudyjską
Następnie rozmowa schodzi na ofensywę Ansar Allah w Jemenie i ataki na Arabię Saudyjską. Johnson informuje o ponownych atakach w Rijadzie i na jego infrastrukturę, a także o atakach na pola naftowe i obiekty w Jemenie. Opisuje również atak na Aden: Według niego Ansar Allah zaatakował miejsce, w którym zebrali się na spotkaniu przedstawiciele rządu Arabii Saudyjskiej, członkowie Rady Przywódców Prezydenckich (PLC) oraz personel wojskowy sprzymierzony z Zachodem.
Napastnicy wiedzieli, kiedy i gdzie odbędzie się spotkanie. Johnson opisuje operację jako skomplikowaną i mówi, że doszło do ofiar śmiertelnych i rannych. Cytuje doniesienia, że zginęło nawet 16 osób. Arabia Saudyjska nie znalazła skutecznej odpowiedzi na ataki i jest w rozterce, mówi. W dalszej części wywiadu prowadzący mówi, że Ansar Allah ponownie zaatakował Aramco i Międzynarodowy Port Lotniczy im. Króla Chalida. Lotnisko jest obecnie nieczynne; to poważny cios dla Rijadu, mimo że rodzina rządząca ma własne lotniska.
Johnson spodziewa się dalszych zdobyczy terytorialnych Ansar Allah. Wskazuje Marib i Taiz jako miejsca, których zdobycie lub całkowite przejęcie uważa za możliwe lub nieuchronne. Uważa, że Ansar Allah mógłby wówczas negocjować z inną frakcją rządu jemeńskiego – nie z Radą Rządową (PLC), ale z grupą wspieraną przez Zjednoczone Emiraty Arabskie. Celem mogłoby być zakończenie konfliktu i rozwiązanie sytuacji w Adenie. Johnson twierdzi, że wojna z Arabią Saudyjską z każdym dniem zaostrza się i może zagrozić pozycji następcy tronu, księcia Mohammeda bin Salmana (MBS).
Moderator zaprzecza twierdzeniom, że Pakistan podejmie działania militarne przeciwko Ansar Allah. Twierdzi, że doniesienia w „New York Timesie” o wysłaniu pakistańskich samolotów były fałszywe. Pakistan ograniczy się do zabezpieczenia rejonów Medyny i Mekki, mówi. Są to najświętsze miejsca islamu; Pakistan może przyczynić się do ich ochrony, ale nie udzieli MBS-owi pomocy. Moderator twierdzi również, że MBS wielokrotnie prosił o wsparcie i był naciskany, aby nie przyjmował izraelskiej pomocy. Jego zdaniem takie postępowanie dodatkowo zaszkodziłoby jego reputacji w oczach opinii publicznej i innych interesariuszy.
Groźby, MOAB i możliwe retorsje
Kolejnym kluczowym punktem jest groźba ataku na Iran. Johnson twierdzi, że Iran zapowiedział, iż nie będzie czekał, aż zostanie uderzony, ale może podjąć działania wyprzedzające, gdy tylko pojawią się oznaki zbliżającego się ataku. Prezydent USA Donald Trump zagroził użyciem MOAB. Johnson wyjaśnia, że skrót ten oznacza „Massive Ordnance Air Blast” (masowy wybuch bomby powietrznej). Bomba zawiera około jedenastu ton materiałów wybuchowych i, według niego, może zostać zrzucona z samolotu transportowego C-130 lub ewentualnie C-17, ale nie z bombowca B-2, B-1 ani B-52. Jej siła rażenia może obejmować obszar o średnicy około pół mili.
Johnson nie wierzy, że MOAB jest bronią zdolną zniszczyć obiekt znajdujący się głęboko pod górą. Trump mówi o zrzuceniu jej w miejscu, które uczestnicy określają jako „Górę Kilofów”. Ponieważ nie jest to bomba typu bunkr-buster, zrzucenie spowodowałoby przede wszystkim powstanie dużej chmury pyłu, argumentuje Johnson.
Przedstawia również scenariusz zaproponowany przez byłego oficera wywiadu USA Scotta Rittera: Stany Zjednoczone mogłyby skoordynować zrzut z Iranem, nie powodując znaczących uszkodzeń podziemnego obiektu, a następnie ogłosić zniszczenie irańskiego programu nuklearnego i uznać misję za sukces. Johnson nie wyobraża sobie, że Iran mógłby zgodzić się na taki sposób działania, ale wyraźnie przedstawia to jako możliwe.
W przypadku braku wcześniejszego porozumienia, Johnson uważa, że atak USA na Iran wywołałby kompleksowy kontratak. Okręty na morzu i bazy lotnicze w państwach Zatoki Perskiej, Jordanii i Izraelu mogłyby zostać dotknięte. Mówi, że niektórzy spodziewają się działań militarnych już w ten weekend, ale nie może tego potwierdzić. Moderator donosi również o kontaktach, które opisują Iran jako zdeterminowany i dobrze poinformowany. On sam nie otrzymał żadnych sygnałów, że Iran po prostu zaakceptuje nalot MOAB. Według niego, Iran zapowiedział, że zaatakuje przy pierwszych oznakach ataku.
Moderator stwierdza ponadto, że Pakistan, Iran i Chiny są ze sobą ściślej powiązane niż w ciągu ostatnich 50 lat. Powołuje się na źródło bliskie pakistańskiemu rządowi, które twierdzi, że pakistański minister spraw zagranicznych rozmawia ze swoim chińskim odpowiednikiem, Wang Yi, dwa do trzech razy w tygodniu. Według moderatora, Pakistan chce wspierać chińską politykę i, za kulisami, pomagać Iranowi w osiąganiu jego celów. Iran, jak twierdzi, chce ugruntować swoją pozycję regionalnego mocarstwa i nie być ograniczanym przez Stany Zjednoczone ani inne państwa.
MBS pod presją polityki krajowej i zagranicznej
Johnson uważa przyszłość MBS za niepewną. Oprócz konfliktu z Ansar Allah, powołuje się na napięcia w Arabii Saudyjskiej. Relacje następcy tronu z duchownymi wahhabickimi są słabe, ponieważ krytykują oni jego otwarcie na zachodnią rozrywkę i rozluźnienie norm społecznych. Uważają takie zmiany za niedopuszczalne z religijnego punktu widzenia. MBS jest również niepopularny w rodzinie królewskiej ze względu na działania przeciwko krewnym sprzed około dziewięciu lat. Johnson twierdzi, że niektórzy krewni i szejkowie z plemion beduińskich zostali wówczas oszukani na miliardy dolarów.
Moderator przedstawia podobny obraz, stwierdzając, że jego zdaniem MBS może zostać zmuszony do odejścia ze stanowiska. Jego zdaniem, jeśli przywódcy Arabii Saudyjskiej osłabną lub stracą zdolność do decydowania o polityce regionalnej, układ sił w Azji Zachodniej może ulec zmianie. Izrael byłby rozczarowany upadkiem MBS; Iran z kolei mógłby zyskać dalsze wpływy. Oto polityczne oceny moderatora.
Johnson jako kolejny czynnik podaje obecność izraelskiego personelu wojskowego w centrum sytuacyjnym. Według niego, pakistańscy i tureccy przedstawiciele wojskowi byli tym faktem bardzo zdenerwowani i postawili MBS ultimatum: albo współpraca z Izraelem, albo z nimi. Moderator twierdzi, że izraelscy przedstawiciele już odeszli. MBS zdał sobie sprawę, że ich obecność może doprowadzić do utraty dalszego wsparcia. Personel amerykańskiego CENTCOM pozostaje na miejscu; Johnson wspomina o ponad 100 osobach.
Johnson ostrzega jednak, że praca analityków wywiadu może przynieść jedynie ograniczoną pomoc. Nawet jeśli zgłoszą lokalizację wyrzutni rakiet w Jemenie, informacja potrzebuje czasu, aby przejść przez łańcuch dowodzenia i podjąć decyzję o ataku. Do tego czasu mobilna wyrzutnia mogłaby już ruszyć dalej. Bez dronów MQ-9 Reaper nad rzeczywistym obszarem walk trudno jest uzyskać aktualne informacje taktyczne. Moderator odpowiada, że Ansar Allah nadal może atakować cele – w tym lotnisko w Rijadzie.
Wątpliwości dotyczące mediacji i negocjacji
Johnson wyraża wątpliwości, czy uda się osiągnąć porozumienie, dopóki zaangażowani są Jared Kushner i Steve Witkoff. Kushner ma powiązania z Radą Współpracy Zatoki Perskiej, kieruje firmą private equity Affinity Partners i utworzył prywatny państwowy fundusz majątkowy, twierdzi Johnson. Saudyjski Fundusz Inwestycji Publicznych (PIF) jest głównym darczyńcą; dalsze wpłaty pochodzą ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Kataru. Z tego Johnson wnioskuje o konflikcie interesów: Kushner prowadzi negocjacje polityczne, podczas gdy podmioty z państw Zatoki Perskiej są jednocześnie jego sponsorami finansowymi. Dlatego Iran nie uznaje go za godnego zaufania mediatora, twierdzi Johnson. Ponadto, istnieją zarzuty korupcyjne wobec Kushnera.
Johnson spodziewa się, że jeśli większość w Senacie USA się zmieni, Demokraci będą mogli bliżej przyjrzeć się Kushnerowi i Witkoffowi. Obaj są przeciwni w Iranie, a według moderatora, również w Islamabadzie. Johnson twierdzi, że trudno sobie wyobrazić osiągnięcie z nimi porozumienia. Oferta złożona przez Trumpa została odrzucona; w momencie rozmowy nie było jasne, czy odrzucenie zostało już upublicznione. Wiceprezydent J.D. Vance może napotkać mniejszy opór, ale Johnson obecnie nie widzi niczego konkretnego na stole negocjacyjnym.
Jako możliwe rozwiązanie konfliktu z Ansar Allah, Johnson proponuje zmianę władzy w Arabii Saudyjskiej, a następnie rozmowy mediacyjne z udziałem Chin. Pekin mógłby działać za kulisami, aby doprowadzić do zmiany przywództwa i wesprzeć rząd akceptowalny dla Ansar Allah, który zgodziłby się na ustępstwa w kwestii rozwiązania konfliktu. Odnosząc się do konfliktu między USA, Iranem i Izraelem, Johnson przewiduje albo opisany przez siebie scenariusz MOAB, z późniejszym wycofaniem się USA, albo przedłużający się konflikt, który mógłby trwać co najmniej do końca roku. Jeśli Trump ponownie zaatakuje Iran, Johnson przewiduje upokarzającą porażkę USA.
Izrael jest potencjalnym czynnikiem zakłócającym w tej sytuacji, mówi Johnson. Kraj ten mógłby zaatakować Iran, aby sprowokować irańską odpowiedź i tym samym ogłosić stan wyjątkowy. Johnson wątpi, czy izraelskie władze odpowiednio rozważają zakres możliwej irańskiej odpowiedzi. Powołuje się na doniesienia, że Iran posiada hipersoniczne pociski z potencjalnie wieloma głowicami, które mogłyby dotrzeć do Izraela w ciągu kilku sekund. Moderator dodaje, że Iran nie poczuje się bezpiecznie, nawet jeśli Waszyngton osiągnie porozumienie: najpierw będzie chciał wdrożyć środki, które uzna za wystarczające, aby uchronić się przed kolejnym atakiem izraelskim. Johnson przestrzega przed rozróżnianiem między retoryką polityczną a rzeczywistymi działaniami. Drobny incydent może jednak w każdej chwili wywołać większy konflikt.
Ceny energii i skutki gospodarcze
Na koniec uczestnicy omawiają implikacje ekonomiczne. Johnson twierdzi, że ceny benzyny i oleju napędowego w USA rosną; jednocześnie Rezerwa Federalna zasygnalizowała rychłą kolejną podwyżkę stóp procentowych. Według niego Stany Zjednoczone produkują ponad pięć milionów baryłek oleju napędowego dziennie i zużywają 3,7 miliona baryłek. Niemniej jednak nadwyżka nie może obniżyć cen, ponieważ prywatne rafinerie sprzedają olej napędowy zagranicznym odbiorcom, którzy płacą wyższe ceny. W związku z tym w USA występuje de facto niedobór oleju napędowego.
Johnson odrzucił twierdzenie Trumpa, że Rosja będzie dostarczać USA olej napędowy, jako nieistotne: Rosja dostarcza zapas oleju napędowego wystarczający na dziewięć dni, rozłożony na 183 dni. Jego zdaniem ważniejsze jest wycofanie się wojsk USA z konfrontacji z Rosją. Jako dowód przytoczył zmianę tonu w ONZ i doniesienia o wyłączeniu Starlinka w niektórych zastosowaniach wojskowych.
Johnson krytykuje również fakt, że dane o inflacji nie uwzględniają żywności i paliwa, mimo że prawie wszystkie gospodarstwa domowe muszą wydawać na te produkty pieniądze. Stwarza to wrażenie, że problem nie jest poważny, podczas gdy ludzie w rzeczywistości cierpią. Prezenter wspomina o obawach, że przedłużający się konflikt mógłby zakłócić dostawy paliwa i żywności. Johnson dodaje, że brak nawozów oznacza brak plonów. Nawet jeśli kryzys zostanie szybko rozwiązany, szacuje, że jego skutki gospodarcze mogą trwać co najmniej dwa lata, a być może dłużej.
Zgodnie z doniesieniami Deutsche Welle Niemcy i Francja osiągnęły porozumienie w sprawie przyszłości europejskiej motoryzacji, skutecznie grzebiąc planowany na 2035 rok zakaz rejestracji nowych samochodów z silnikami spalinowymi. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz zapowiedział w Brukseli wprost: „zakaz silników spalinowych przechodzi tym samym do historii”. W zamian za ustępstwo Berlina Paryż przeforsował jednak korzystniejsze traktowanie samochodów i części samochodowych produkowanych w Europie, chroniąc tym samym własny przemysł i miejsca pracy.
Polski rząd jako „grzeczny uczeń” i europejski frajer
Warszawka, w imię ślepej akceptacji unijnej polityki klimatycznej, od lat odgrywa rolę „grzecznego ucznia”, który bez mrugnięcia okiem przyjmuje regulacje niszczące własny potencjał gospodarczy. Godziła się na windujące koszty normy emisyjne, na drogą i ideologiczną transformację energetyczną, która uderza w kieszenie zwykłych obywateli, i milczała, gdy zamykano lub przekształcano zakłady motoryzacyjne – bo „tak stanowi unijne prawo”.
Tymczasem ten artykuł to zimny prysznic i dowód na to, że w Unii Europejskiej prawo nie jest świętością, lecz narzędziem negocjacyjnym. Gdy Berlin i Paryż poczuły realny ekonomiczny ból i zagrożenie dla swoich miejsc pracy, bezceremonialnie zmieniły zasady gry. Niemcy wycofują się z ideologicznego zakazu, a Francja w zamian wymusza protekcjonizm na swoje części samochodowe.
W tym układzie elity polityczne w RP wyszły na klasycznych frajerów. I to z kilku powodów:
Zaakceptowały ideologię, którą jej autorzy właśnie porzucają. Traktowały Zielony Ład i zakaz silników spalinowych jak wyrocznię, podczas gdy dla jego architektów był on tylko kartą przetargową, którą można wycofać w momencie, gdy przestaje służyć narodowym interesom najsilniejszych graczy.
Zniszczyły własną konkurencyjność, podczas gdy inni ją chronią. Polski konsument i polski przemysł zostali obciążeni kosztami regulacji, od których największe gospodarki Europy właśnie zaczynają się wycofywać lub je omijać, zabezpieczając własne rynki.
To dowód na systemową hipokryzję elit. Reguły pisane są po to, by krępować słabszych, a nie by ograniczać silnych. To klasyczny przykład „pychy w sosie własnym” – wiara w to, że unijne regulacje są uniwersalne i sprawiedliwe, podczas gdy w rzeczywistości służą ochronie interesów Berlina i Paryża.
Jeśli państwo ma służyć społeczeństwu i chronić jego interesy (bezpieczeństwo ekonomiczne, godność i poczucie sprawczości obywateli), to pozwalanie na taką asymetrię jest dowodem na głęboko uszkodzone sprzężenie zwrotne w polskiej strategii europejskiej. Zamiast traktować polski rynek twardo i podmiotowo, pozwoliliśmy się wmanewrować w rolę moralizatora, który sam płaci rachunki za cudze eksperymenty.
Czas przestać być frajerem. Państwo nie istnieje po to, aby bezrefleksyjnie wdrażać dyrektywy, ale po to, aby mądrze i bezwzględnie bronić interesów swoich obywateli – tak samo, jak Berlin broni swoich silników spalinowych, a Paryż swoich fabryk. Już wielu Polaków uświadamia sobie, że zerwanie łańcuchów frajerstwa jest koniecznym pierwszym krokiem do godności narodowej. Jednak zbyt mała jest ciągle ich liczba, aby optymistycznie patrzeć w przyszłość.
1. Żyjemy w czasach pustki i przesytu. Algorytmy dostarczają nam milion wiadomości na sekundę, a zainteresowań mamy coraz mniej, zaś pasję – często tylko na DVD.
Synonimem afrontu stało się wyrzucenie z grona znajomych na Facebooku – choć zapewne problem rozwiązałoby zablokowanie samego siebie. Rośnie liczba znajomych na portalach społecznościowych – rośnie liczba dni, przez które nie widzieliśmy się z przyjaciółmi.
Tragedie w szkołach to produkt takiego świata. To zatruty owoc nihilizmu szukającego wypełnienia radykalizmem. To wszechmocna niemoc, wyrażająca się w zabijaniu innych i samego siebie
2. Próba przypisywania komukolwiek politycznej odpowiedzialności za tragedie, jak też szukanie ustawowych rozwiązań problemów, z jakimi mamy do czynienia jest wyrazem bądź naiwności bądź liczenia na tani splendor. Dowodzenie, że ustawą można zapobiec takim zdarzeniem jest wyrazem wiary w uleczenie świata, którego tragedie są wynikiem zanikania normalnych relacji międzyludzkich takim właśnie oderwanym od tych relacji, mechanicznym zabiegiem. Nie żyjemy w świecie maszyn, choć niekiedy można odnieść takie wrażenie.
Twierdzenie, że prezydent Karol Nawrocki promując boks zachęca do przemocy jest swoją mądrością na poziomie tego, że ponieważ Rafał Trzaskowski chodzi na Marsze Równości to promuje gwałty.
A przede wszystkim – stanowi próbę opisu przy pomocy kategorii rozumowych i znanych wnioskowań zjawiska unikalne i mieszczące się w sferze szaleństwa.
3. Według kodeksowej definicji niepoczytalność to brak zdolności rozeznania znaczenia swojego czynu (tak w wymiarze fizycznym, jak i etycznym) oraz pokierowania swoim zachowaniem. Jak mają się do tego zachowania sprawców przemocy w polskich szkołach? Rozeznają oni znaczenie swoich czynów, tyle że z perspektywy świadomości drastycznie przemodelowanej przez wpływ nowoczesnego świata.
Żyjemy w czasach znormalizowanej niepoczytalności – granica zła i szaleństwa leży bardzo blisko. Czeluści Internetu potrafią w zracjonalizowany (w znaczeniu: zaplanowany, konsekwentny) sposób „zreedukować” mózg człowieka, tak że będzie postępował jak szaleniec. Jednocześnie na poziomie logiki planu, jak i z medycznego punktu widzenia będąc całkowicie zdrowym psychicznie człowiekiem.
Innymi słowy, mamy do czynienia z olbrzymim rozdźwiękiem normy społecznej i prawnej z normą zdrowia psychicznego.
4. Klasyk mówił, że „kapitaliści wyprodukują sznury, na których ich powiesimy”. Nowoczesny świat zbudował oręża autodestrukcji. Karmiąc obietnicami bezpieczeństwa i wolności, przyniósł nieznane niebezpieczeństwa i nowe formy zniewolenia. Technika przyniosła wszystko widzące kamery – technika zapewniła „gry” w zabijanie.
Kiedyś uosobienie niebezpieczeństwa stanowił sprawca rozboju na Pradze bądź w podobnych dzielnicach. Co warte odnotowania, niebezpieczeństwo niejako wpisywało się w świat bezpieczeństwa. Wiadomo było jako ma charakter, występowało jakby na marginesie, a cechy ujawniane przez jego sprawców były uskrajnieniem do poziomu maksymalnego właściwości występujących powszechnie – agresji, pobudzenia, bojkotowania norm.
Aktualnie mamy do czynienia z prawdziwym wylewam przestępczości nie mieszczącej się w jakichkolwiek ramach znanych z naszego kraju.
5. Ostatnie zdarzenia w polskich szkołach pokazują, że mimo spadku poziomu „klasycznej” przestępczości, potencjał zła się nie zmniejszył
Immanuel Kant radził, by oddzielać postęp w dziedzinie legalności od postępu w sferze moralności.
Jeśli chodzi o postęp etyczny, nic nie wskazuje na to, byśmy osiągnęli progres w porównaniu do starożytnych Greków. Łatwiej kształtować dobrego obywatela niż dobrego człowieka.
Ludzie stosują się do norm często automatycznie bądź ze strachu przed karą – i nie musi to iść w parze ze wspinaniem się na wyższy poziom etyczny
