Nieliczni zdecydują

Nieliczni zdecydują

Stanisław Michalkiewicz „Prawy.pl”  7 lutego 2026 michalkiewicz

Świat znowu wstrzymuje oddech – tym razem z powodu złowrogiego Iranu, to znaczy – nie tyle może z powodu Iranu, bo ten niczego gwałtownego nie robi, a tylko „w mrokach podziemia” wykuwa broń jądrową, przy pomocy której mógłby porazić bezcenny Izrael – co z powodu deklaracji amerykańskiego prezydenta Donalda Trumpa, który rozkazał amerykańskim lotniskowcom, by zajęły dogodne pozycje do ataku na Iran. Najwyraźniej tego właśnie zażądał od niego premier rządu jedności narodowej bezcennego Izraela, Beniamin Netanjahu, któremu złowrogi Iran bruździ na odcinku realizacji idei „Wielkiego Izraela”, z którą „czuje się on związany”.

Skoro premier Netanjahu nakazał amerykańskiemu prezydentu uderzyć na Iran, to nie ma rady – Amerykanie muszą uderzyć – chyba, że w złowrogim Iranie zwycięży rozsądek i ajatollahowie obiecają prezydentu Trumpu, że zniszczą zapasy wzbogaconego uranu i wysadzą w powietrze wirówki i wszystkie inne urządzenia służące budowie arsenału jądrowego. Chodzi o to, że Iran ma od starszych i mądrzejszych surowo zakazaną budowę arsenału jądrowego.

Bezcenny Izrael to co innego. Jemu nikt takiego zakazu wydać by się nie ośmielił, nawet najtwardsi amerykańscy twardziele – bo i my wiemy i oni wiedzą, że gdyby tylko spróbowali, to zaraz jakieś dziecko przypomniałoby sobie, że przed 40 laty włożyli mu rękę pod spódniczkę i gmerali w majteczkach – a zanim by się okazało, że to wszystko nieprawda, to nie tylko załamałaby się polityczne kariery takich twardzieli, ale i tamtejsze Żurki Waldemary wyszlamowałyby ich z forsy do gołej skóry. W rezultacie ogon wywija psem, a świat, widząc lotniskowce zbliżające się do Iranu, wstrzymuje oddech.

Ale bo też uderzenie na Iran, albo chociaż zmłotowanie go, to i dla prezydenta Donalda Trumpa prawdziwy dar Niebios. Chodzi o to, że ostatnio chyba zaczyna on pękać, na przykład w sprawie Grenlandii, czy w sprawie rozruchów w Minnesocie. Kiedy zaczął się odgrażać na odcinku Grenlandii, to zaraz europejscy dygnitarze, jeden przez drugiego, natychmiast pogalopowali do Chin. Co z tego wyniknie – trudno zgadnąć – ale na przykład już teraz kurs dolara zaczyna spadać, więc jak tak dalej pójdzie, to kto wie – może BRICS dopnie swego i w ogóle zdetronizuje dolara z funkcji waluty światowej? To by było wielkie zmartwienie dla Ameryki, bo dopóki dolar tę funkcję pełni, to wszystko – jak mówią gitowcy – „gra i koliduje”. Ameryka produkuje mnóstwo dolarów, którymi płaci za prawdziwe dobra – ale tylko dopóty, dopóki inne kraje chcą je przyjmować.

Dotychczas chciały, bo za te dolary można było kupić np. ropę. Gdyby jednak okazało się, że za ropę trzeba płacić chińskimi juanami, czy japońskimi jenami, to popyt na dolary mógłby gwałtownie spaść, a wtedy Ameryka musiałaby też wysyłać za granicę prawdziwe dobra. Dlatego właśnie prezydent Trump, podobnie zresztą, jak prezydent Józio Biden zdecydował się na przeprowadzenie ostatecznego rozwiązania kwestii chińskiej – z tą tylko różnicą, że prezydent Józio Biden chciał przedtem „osłabić Rosję” i w tym celu naobiecywał ukraińskiemu „słudze narodu” złote góry, że ten zerwał porozumienia mińskie w nadziei, że Amerykanie przyjmą Ukrainę do NATO – co skłoniło Putina do rozpoczęcia „specjalnej operacji wojskowej”.

Prezydent Trump wolałby nie osłabiać Rosji, tylko się z nią dogadać, aby się nie denerwować, co ona zrobi, gdy on rozpocznie ostateczne rozwiązywanie kwestii chińskiej. W międzyczasie jednak chciałby zakończyć ukraińską awanturę, czemu sprzeciwia się ukraiński „sługa narodu”, bo się boi, że jak zgodzi się oddać ruskim szachistom 20 procent ukraińskiego terytorium , to tamtejsze rezuny urżną mu głowę, zanim zdąży dotrzeć do Izraela szlakiem Timura Mindycza.

Ale prezydent Trump próbuje młotować prezydenta Zełeńskiego, że albo odda Putinowi Donbas, a wtedy otrzyma amerykańskie gwarancje bezpieczeństwa – a jak nie odda – to nie. Co tam wtedy rezuny zrobią z Zełeńskim – to specjalnie prezydenta Trumpa chyba nie obchodzi, bo i on wie i my wiemy, że najwyżej tamtejsi oligarchowie wytrzepią wtedy jakiegoś nowego „sługę narodu” i będzie gites tenteges. Nawiasem mówiąc, na Ukrainie NABU niedawno aresztowało pod zarzutami korupcyjnymi piękną ongiś Julię Tymoszenko, a fałszywe pogłoski głoszą, że w areszcie wydobywczym nadaje ona na prezydenta Zełeńskiego, ujawniając rozmaite „wstydliwe zakątki”. W takiej sytuacji również i on może dojść do wniosku, że czas kończyć zabawę – a wtedy prezydent Trump będzie mógł doczepić sobie kolejny listek to wieńca sławy, jako peacemakera.

Jak widzimy, świat ma mnóstwo powodów by wstrzymywać oddech – a ostatnio do tego mnóstwa dochodzi jeszcze jeden – w postaci wyborów przewodniczącej „Polski 2050”, jakie mają odbyć się już w sobotę 31 stycznia. Jak wiemy, o stolec przewodniczącej tej partii rywalizują dwie damy: madame Pełczyńska-Nałęcz i madame Hening-Kloska. Jedna jest szczuplejsza, druga – raczej tęższa – ale to jest chyba jedyna różnica ideologiczna. Nie o to zresztą chodzi, tylko o to, że – jak zauważył pan wicemarszałek Szymon Hołownia – doły partyjne tak się zacietrzewiły w tej rywalizacji, że on sam nie widzi innej rady, jak opuścić partię.

Tym może nikt by się nie przejmował, może nawet nikt by tego nie zauważył, gdyby nie obawa, że wraz z panem Szymonem z „Polski 2050” może odejść grupa posłów – może nawet w liczbie kilkunastu. W tym momencie przypominamy sobie uwagę Winstona Churchilla z czasów II wojny światowej, że nigdy jeszcze tak wielu nie zawdzięczało tak wiele, tak nielicznym. Churchill mówił o lotnikach – ale myślę, że tę uwagę można by zastosować również do tej grupy posłów, która może opuścić szeregi partii Polska w2050 z panem Szymonem. Gdyby bowiem kilkunastu posłów wyszło z koalicji 13 grudnia, to vaginet obywatela Tuska Donalda mógłby utracić większość parlamentarną. Wtedy reszta poczekałaby, aż Jarosław Kaczyński wyzdrowieje i zaraz złożyłaby wniosek o votum nieufności dla rządu, który zostałby obalony kilkoma głosami.

Wtedy Naczelnik Państwa skompletowałby nowy rząd – starannie unikając Grzegorza Brauna, bo wiadomo, że wszelki kontakt z Konfederacją Korony Polskiej groziłby Naczelnikowi Państwa strefieniem, wskutek czego utraciłby on walor przyzwoitości, bez której nie można w ogóle myśleć o skutecznym politykowaniu w ramach organizacji przestępczej o charakterze zbrojnym, za jaką uchodzi III RP. Oczywiście skład nowego rządu trzeba by uzgodnić ze starymi kiejkuty, podobnie jak podczas „głębokiej rekonstrukcji” w roku 2017 – ale z tym nie powinno być trudności, bo jakieś kanały kontaktowe przecież muszą być – tak, jak między CIA i KGB podczas kryzysu karaibskiego w roku 1962. W tej sytuacji potrzebne byłoby tylko błogosławieństwo prezydenta Donalda Trumpa – ale to z pewnością uzyskałby pan prezydent Karol Nawrocki, który został niedawno przez prezydenta Trumpa publicznie pochwalony. Jak zatem widać, sytuacja może się powtórzyć i „liczni” znowu mogą zawdzięczać tak wiele, tak nielicznym – bo partia „Polska 2050” liczy podobno około 700 członków, oczywiście razem z konfidentami, bez których partie, zwłaszcza te przyzwoite, istnieć nie mogą.

Stanisław Michalkiewicz

„Rewelacje” od Epsteina a „prawicowe odrodzenie”

Rewelacje od Epsteina a prawicowe odrodzenie

Zorard zorard/rewelacje-od-epsteina-a-prawicowe-odrodzenie

Jak wiemy obecnie w Internecie pełno jest analiz i cytatów z kolejnych ujawnionych plików przejętych z komputerów niejakiego Epsteina. Można je poczytać m.in. tutaj.

Nie będę tutaj omawiał tego,, co tam można znaleźć. Przyznam się, że nawet nie poświęciłem więcej niż 20 minut na pobieżne przejrzenie – po pierwsze tą pracę odwalają już inni, po drugie zaś nic z tego co zostało odnalezione wcale mnie nie zaskakuje.

Nie zaskakuje mnie zaś dlatego, że jak – zapewne można było się już zorientować czytając ten blog – mocno interesuje się historią i zdążyłem się już zapoznać z całkiem sporą porcją źródeł poświęconych Żydom i ich zachowaniu pochodzących z okresu 1900-1940 (w tym także oczywiście opublikowanych w III Rzeszy, gdzie tematyka żydoznawcza była analizowana systematycznie i naukowo jak i naszych rodzimych, polskich, bo Polacy nieźle zdążyli Żydów poznać przez te wieki i niektórzy opisali wnioski w książkach i artykułach, niestety dziś zapomnianych).

Oczywiście, w tamtych czasach bogaci Żydzi choć już mieli potężne wpływy, to nie aż takie jak obecnie plus rzecz jasna nie dysponowali prywatnymi odrzutowcami, helikopterami czy wyspami. Jednak skłonność do perwersji, seksualnego wykorzystywania nieletnich i ogólnego wykorzystywania gojów nigdy nie była im obca a formowanie siatek powiązań i szemranych interesów jest ich cechą od wieków.

Dla mnie zatem nie są ciekawe te „odkrycia”, ciekawe jest co innego: jak w ogóle do tego doszło, że możemy to czytać?

Jak to się stało, że Epstein, który będąc agentem Rotszyldów pośredniczył m.in. w takich obszarach jak wielki show-business, planowanie destabilizacji Bliskiego Wschodu i całe mnóstwo finansowych przepływów, który aktywnie zajmował się tworzeniem „haków” na gojów, w ogóle został aresztowany? Jak to się stało, że w ogóle te dane zostały opublikowane?

Jedynym sensownym wyjaśnieniem i jedyną możliwością jest walka frakcyjna w gronie ścisłej czołówki globalnych (w większości niestety Żydowskich) „elit”.

Jakaś inna frakcja niż ta, dla której działał Epstein używa tych plików jako broni. To frakcja związana zapewne z Chabad Lubawicz (o którym już pisałem troszkę), której zewnętrzną emanacją jest Donald Trump. Z tego powodu „rewelacja”, że w istocie działaniami administracji Trumpa steruje tak naprawdę Jared Kushner, jego żydowski zięć, ani trochę nie zaskakuje.

Poza tą jedną przesłanką – a także poza obserwacją, że w Argentynie rządzi od niedawna związany z nią niemal zupełnie jawnie Javier Milei – niewiele więcej o tej frakcji wiemy. Zupełnie nic nie wiemy o jej celach, ale jestem jakoś dziwnie spokojny, że nie ma w nich nic dobrego dla nas, gojów.

A skoro owo ujawnienie sprawy a następnie dokumentów Epsteina to wynik frakcyjnej walki w łonie „elit”, to skąd pewność, że istotnie wszystkie materiały zostały opublikowane? A także, że wszystkie opublikowane materiały są autentyczne?

Kolejny aspekt tej sprawy to antyżydowskie przebudzenie, które następuje.

Nie tylko różne treści z plików Epsteina są publikowane, nie tylko komentarze niemal wprost odnoszące się do Hitlera („Malarz miał rację”), ale w ogóle treści nacjonalistyczne pojawiają się coraz szerzej – i co najbardziej mnie zdumiewa to to, że nie są one w żaden sposób cenzurowane na Facebooku, TikToku czy Instagramie. Przeciwnie, można powiedzieć, że nacjonalistyczne profile w Europie są wręcz ostatnio promowane (co, nota bene, jeden z nich wprost zauważył)!

Czy przyczyną takich „rozkazów” dla oczywiście „prywatnych i niezależnych” portali nie jest to, że owa – nazwijmy ją – „konserwatywna” frakcja uznała, iż nie można jednak do końca wyniszczyć białych gojów, bo nie będzie komu „robić” na żydowskich panów (czarni się przecież do tego nie nadają)?

A przy tym, jeśli USA nadal ma być groźnym golemem to trzeba amerykańskie społeczeństwo nieco podreperować, bo poziom degeneracji obniżył już zdolności bojowe armii a i o sprawnego rekruta coraz trudniej. Czy też może chodzi o to, żeby poprzez wytworzenie zwiększonego „antysemityzmu” „wycisnąć” resztę Żydów mieszkających poza Izraelem aby się tam przenieśli? No bo w końcu kto będzie budował ten Wielki Izrael, którego tworzenie z pewnością przyspieszy kroku po neutralizacji – czy to pałką czy negocjacjami – Iranu.

Odpowiedzi na te pytania oczywiście nie znam, dało mi jednak do myślenia kiedy dowiedziałem się z The Times of Israel o konferencji, w której wzięli udział przedstawiciele „skrajnej prawicy”, a na której przemawiał do nich sam Benjamin Netenjahu. Czyżby zatem nadciągające najwyraźniej „prawicowe odrodzenie” w Europie było ponownie ruchem pozornym, nadal kontrolowanym przez naszych żydowskich panów?

Jak widać więcej pytań niż odpowiedzi. Cóż poradzić – jak to często (choć, przyznaję, nie zawsze) mam w zwyczaju staram się raczej skłaniać do myślenia poza ramkami niż przekazywać Jedynie Słuszną Prawdę.

Zachodnia nowoczesność jako Antychryst: Epstein, syjonizm i eschatologia

[Dużo u mnie teraz Dugina. głównie dlatego, że cenzura internetu go usuwa, przekłamuje, spłyca. Np. Grok !! A pisze o ważnych sprawach. md]

Zachodnia nowoczesność jako Antychryst: Epstein, syjonizm i eschatologia

Alexander Dugin 5 lutego 2026 alexanderdugin/western-modernity-as-antichrist-epstein

Zachodnia nowoczesność to Antychryst. Teraz jest transparentna, wcześniej była zasłonięta. Zatem postęp techniczny wcale nie jest postępem i nie jest czymś neutralnym.

Aby zrozumieć fenomen Epsteina, musimy wiedzieć, że zachodnia nowoczesność zaczęła się od humanizmu, ateizmu, materializmu, sceptycyzmu. Nie ma Boga, nie ma diabła. Nie ma religii, jest nauka. To już była diabelska sztuczka, kłamstwo, oszczerstwo, fake newsy. Teraz maski zniknęły. Nie ma Boga, ale diabeł jest tutaj.

Elity nadal głoszą ateizm dla mas (czyli dla bydła, krewetek, gojów), ale same świadomie przyjmują kult szatana, wiarę diabła. Z kanibalistycznymi rytuałami, zabójstwami, ofiarami z dzieci, gwałtami. Wszystko zaczęło się od zachodniej nowoczesności, nauki, ateizmu.

Zachodnia nowoczesność to Antychryst. Teraz jest ona transparentna. Wcześniej była zasłonięta. Zatem postęp techniczny wcale nie jest postępem i nie jest czymś neutralnym. Był narzędziem do ustanowienia panowania Antychrysta. Stąd AGI, która jest fizycznym ucieleśnieniem umysłu Szatana.

Jeśli chodzi o judaizm, to jest on z pewnością absolutnie niezgodny z chrześcijaństwem. Żyd, który przyjmuje Chrystusa, przestaje być judaistą. Chrześcijański syjonizm jest jedynie parodią wiary i narzędziem manipulacji.

Współczesny judaizm ma dwa różniące się od siebie odłamy, ale obydwa niezgodne z chrześcijaństwem.

Prawdziwie tradycyjni Żydzi judaistyczni czekają na przyjście swojego Mesjasza, odrzucając syjonizm jako bezprawny pośpiech, mający sztucznie przyspieszyć jego przyjście.

Syjoniści są natomiast rodzajem szatańskich Żydów, którzy nie chcą już dłużej czekać na przyjście swojego Mesjasza i sami sztucznie przygotowują warunki eschatologiczne. To rodzaj złowrogiej parodii. Syjoniści nie służą Jahwe lecz Baalowi, jak w wielu przypadkach opisanych w Starym Testamencie.

Prawdziwa natura kultu syjonistów została wyraźnie ujawniona w ludobójstwie w Gazie i na Wyspie Epsteina. Mesjaszem, który w ten sposób przygotowuje swoje przybycie, jest sam Szatan.

Historycznie syjoniści są wyznawcami tajnego, antynomistycznego kultu mesjańskiego Sabataja Cwi i Jakuba Franka. Założyciele rodziny Rothschildów byli wyznawcami dworu Ewy Frank, córki Jakuba, we Frankfurcie, uważanej za kobietę-Mesjasza. Jest to zatem sekta.

Sabataj Cwi ogłosił się Mesjaszem i zaprosił Żydów do Palestyny. Syjonizm opiera się na tej antynomistycznej sekcie, którą uważnie badał Scholem.

Ci, którzy nie komentują akt Epsteina, są w jakiś sposób uwikłani w jego sieć.

Orange tu jest !

Orange tu jest !

Izabela BRODACKA

W pewnej wsi małopolskiej miało miejsce zdarzenie, w które trudno uwierzyć. Do pola rolnika podjechał van, wysiadło z niego kilku panów i bez pytania o zgodę, bez jakiejkolwiek dokumentacji, bez wylegitymowania się czy nawet tylko bez przedstawienia się przeciągnęli kabel światłowodowy na słupach telefonii stacjonarnej i tak utrudniających rolnikowi wjazd na pole maszynami rolniczymi, o ustawienie których to słupów nikt go nie pytał i za korzystanie z jego ziemi nikt mu nie płacił. Twierdzili, że są podwykonawcami spółki Orange lecz nikt nie był w stanie tego sprawdzić. Dodajmy, że były to słupy z kiepskiego drewna, chwiejące się i już w chwili montażu nadgniłe. Szalejące w górach wichury po pewnym czasie zwaliły kilka tych słupów uszkadzając linię przesyłową. Spółka Orange oskarża o uszkodzenie jej własności rolnika, a nie klimat. Natomiast nad prawem własności rolnika nikt się nie pochyla.

To nie jest odosobniony przypadek. Właściciele gruntów skarzą się, że nie jest honorowane w jakikolwiek sposób ich prawo własności. Nikt ich nie pyta o zgodę na zainstalowanie na ich działce urządzeń należących do spółki i nikt nie zamierza im płacić za zajęcie ich terenu.

Warto zastanowić się w jaki sposób spółka Orange znalazła się w Polsce, jak zdobyła takie znaczenie i w jaki sposób przejęła Telekomunikację Polską. Utrata kluczowych dla państwa polskiego przemysłów i struktur organizacyjnych to nie tylko pokłosie reform Balcerowicza i tak zwanej transformacji ustrojowej. Transformacja ustrojowa trwa nieustannie, nadal wyprzedawane są za grosze ważne sektory naszej gospodarki i nadal traktuje się nasz kraj jak kraj Zulu gdzie nie jest honorowane prawo lokalne, ani nawet międzynarodowe, gdzie wystarczy przekupić lokalnych kacyków aby niepodzielnie władać gospodarką i tubylcami a gdy zaczynają się buntować wystarczy napuścić na siebie lokalnych Tutsi i Hutu i będą się zaciekle (choć raczej w przenośni) wyrzynać przez długie lata, zamiast obrócić się przeciwko kolonizatorom.

Warto prześledzić krok po kroku w jaki sposób straciliśmy tak ważną strukturę jak sieć telekomunikacyjną kraju. Oto kluczowe etapy tego wrogiego przejęcia.

Pierwszy etap to lata 2000–2001. Jest nim wejście do Polski France Télécom (przyszłe Orange S.A.). To czasy rządu Jerzego Buzka ( 1997- 2001) czyli koalicji AWS-UW. W 2000 r. Skarb Państwa sprzedaje wówczas 35 % akcji TP S.A. (Telekomunikacji Polskiej) konsorcjum France Télécom i Kulczyk Holding, a w 2001 r. konsorcjum zwiększa swój udział o kolejne 12,5 %. Dzięki temu konsorcjum staje się największym inwestorem instytucjonalnym w TP S.A.

Drugi etap to rok 2005. Wówczas France Télécom staje się głównym udziałowcem PTK Centertel Premierami są wówczas Marek Belka ( 2004-2005) i Kazimierz Marcinkiewicz (2005- 2006). Jest to rząd mniejszościowy PiS.

W 2005 r. France Télécom odkupuje udziały Kulczyk Holding w spółce PTK Centertel, dążąc do pełnej kontroli nad operatorem komórkowym powiązanym z Telekomunikacją Polską.

Trzeci etap przypada na lata 2008–2010. Dochodzi wówczas do całkowitej prywatyzacji Telekomunikacji Polskiej. Premierem jest Donald Tusk z koalicji PO-PSL ( 2007- 2014)

Prywatyzacja TP S.A. została zakończona w maju 2010 r., gdy Skarb Państwa sprzedał pozostałe akcje w ofercie publicznej, pozostawiając France Télécom (Orange S.A.) jako kontrolującego akcjonariusza z większością akcji.

Czwarty etap zachodzi w 2012 roku. Ma wówczas miejsce – rebranding marki na Orange. Rządzi Donald Tusk w ramach koalicji PO-PSL ( 2007-2014)

16 kwietnia 2012 r. Telekomunikacja Polska S.A. oficjalnie przyjęła markę Orange Polska jako główną markę handlową i korporacyjną, co było efektem wcześniejszej kontroli i strategicznej integracji z francuską grupą Orange.

Piąty i ostatni etap ma miejsce w 2013 gdy dochodzi do formalnego połączenia spółek. Rządzi wówczas Donald Tusk oraz koalicja PO-PSL .

31 grudnia 2013 r. TP S.A. oraz PTK Centertel i Orange Polska sp. z o.o. zostały połączone w jedną spółkę pod nazwą Orange Polska S.A. – to formalne zamknięcie procesu integracji struktur tej grupy w Polsce.

Proponuję krótkie obliczenia. Rząd francuski ma tylko około 13% w Spółce Orange SA lecz dysponuje pakietem kontrolnym. Orange Polska SA kontroluje 56 % struktury telekomunikacyjnej Polski. Pomnożenie tych liczb O,13x 0,56 daje około 0,07 czyli około 7%. Oznacza to, że dysponując 7% udziałów rząd francuski kontroluję polską infrastrukturę telekomunikacyjną. Nic dziwnego, że Spółka Orange traktuje obywateli polskich podobnie jak ludność innych krajów, w których kontroluje sieć telekomunikacyjną.

Są to między innymi Tunezja. Sierra Leone, Senegal, Republika Środkowo Afrykańska. Mauritius, Liberia, Mali, Maroko. Ghana Senegal, . Kamerun, Wybrzeże Kości Słoniowej, Madagaskar, Gwinea.

Minister spraw zagranicznych obecnych rządów Radosław Sikorski, na opublikowanych przez „Wprost” taśmach w rozmowie z byłym ministrem finansów Jackiem Rostowskim, mówi o sojuszu polsko-amerykańskim: „Bullshit kompletny. Skonfliktujemy się z Niemcami, z Rosją i będziemy uważali, że wszystko jest super, bo zrobiliśmy laskę Amerykanom. Frajerzy, kompletni frajerzy. Mamy bardzo płytką dumę i niską samoocenę .. taką murzyńskość”. Pomijając naruszenie przez dyplomatę zasad politycznej poprawności ( zamiast „murzyńskość” powinien przecież powiedzieć „afroamerykańskość”) i jawny brak dyplomacji być może miał trochę racji. Oczywiście nie w kwestii oceny sojuszu z USA lecz w kwestii trwającej od początków transformacji ustrojowej zgody na przejmowanie kluczowych dla kraju resortów przez obce kapitały i w kwestii zgody na traktowanie obywateli naszego kraju jak obywateli III Świata. Podobnie miał trochę racji, równie jak Sikorski niedyplomatyczny Bartłomiej Sienkiewicz oceniając w 2013 roku państwo polskie jako państwo z tektury które jest -cytując tylko część jego sformułowania- „ ….kamieni kupą”. Bo to państwo godzi się na kolonizację jego przemysłów i struktur i nie chroni swoich obywateli przed pomiataniem nimi.

Marszałek Sejmu wyautowany przez ambasadora USA Rosa.

Marszałek Sejmu wyautowany przez ambasadora USA.

Otrzeźwienie -duża część Polaków właśnie zobaczyła, gdzie kończy się wolność słowa warszawskich polityków.

To, co wydarzyło się w ostatnich kilkudziesięciu godzinach wokół wypowiedzi marszałka Sejmu Włodzimierz Czarzasty, reakcji ambasadora USA Tom Rose oraz powściągliwego stanowiska Donalda Tuska, okazało się czymś znacznie większym niż kolejną polityczną awanturą. To był zbiorowy moment „aha”- nie intelektualny, lecz doświadczalny. Nie dlatego, że ktoś obraził Donald Trump. Nie dlatego, że ambasador zerwał kontakty z marszałkiem Sejmu. Ale dlatego, że po raz pierwszy w XXI wieku  tak jasno i publicznie pokazano, iż obce państwo może wyznaczyć granice tego, co wolno mówić polskim politykom — i zrobić to bez żadnej reakcji państwa. To nie była dyplomacja. To była demonstracja hierarchii.

Wpis ambasadora USA nie był zwykłą uwagą dyplomatyczną. Nie był „wyrażeniem zaniepokojenia”. Był sygnałem władzy, jeśli polski polityk krytykuje prezydenta USA, poniesie konsekwencje. Konsekwencje nie w zamkniętej rozmowie, nie w nocie dyplomatycznej, tylko publicznie, na X, na oczach wszystkich.

I właśnie to dotarło do ludzi. Mniejsza o treść krytyki lub personalia.
Tylko sam fakt pokazania granicy: „a więc tak wygląda nasza suwerenność”. Reakcje internautów bardzo szybko przestały dotyczyć Czarzastego jako osoby. Skupiły się na jednym odczuciu: „Właśnie zobaczyliśmy, jak to naprawdę działa”.

Powtarzały się te same myśli:
„To nie partnerstwo, tylko układ silniejszy–słabszy”.
„Obcy ambasador mówi, co wolno polskiemu marszałkowi”.
„Dziś USA, jutro każdy, kto ma więcej siły”.
„Można Czarzastego nie lubić, ale to już jest za daleko”.

To nie była wojna partii politycznych i ich zwolenników. To był instynktowny sygnał nagiej prawdy. Czarzasty jest tylko pretekstem.
Cała reszta była komunikatem skierowanym do wszystkich:
gdzie są granice,
kto je wyznacza,
kto musi się z nimi liczyć.

 Najbardziej uderzające było to, czego nie usłyszeliśmy ze strony polskiego państwa. Nie padło zdanie: „To jest ingerencja w nasze sprawy”. Było za to milczenie, unikanie tematu, gaszenie emocji bez nazwania przyczyny. I wtedy wielu ludzi zrozumiało coś bardzo prostego- te granice są znane, wszyscy je czują, nikt nie chce ich głośno nazwać.

Dlatego to otrzeźwienie było potrzebne. Mam nadzieję, że nie pójdzie na marne. Bo dopóki żyjemy w opowieściach o „pełnej suwerenności”, „partnerstwie opartym na wartościach”, dopóty żyjemy w iluzji. Ta iluzja pękła. Lepiej zobaczyć gorzką prawdę raz, niż przez lata karmić się wygodnym kłamstwem. Za kilka dni pojawi się nowy temat. Nowa burza w mediach. Nowa awantura.

Ale ten moment warto zapamiętać. Bo Polacy nie zostali  „upokorzeni” przez jedną wypowiedź. Polacy zobaczyli mechanizm, w którym od dawna funkcjonują. I jeśli ta świadomość zostanie — to byłby to jeden z ważniejszych momentów ostatnich lat.

Bo każda realna zmiana zaczyna się nie w deklaracjach, tylko w widzeniu rzeczy takimi, jakie są.

Przekonać, przekupić, zabić

Szanowni Państwo! 
Oto szósty w tym roku SOBOTNIK, wraz z DUCHEM CZASU. 
Z pozdrowieniami
Małgorzata Todd www.mtodd.pl


Przekonać, przekupić,  zabić    6/2026(760)

    

     Nasi odwieczni wrogowie zawsze preferują jedną z powyższych opcji wpływania na losy Polaków. Najłatwiej przekonać polskie barany, żeby wybrały sobie wilka na przywódcę  stada. Stąd tyle wysiłku i pieniędzy „sponsorów” włożonych w ogłupianie naszego narodu wszędzie tam, gdzie to tylko możliwe, od najmłodszych, po najstarszych. 
     Gdy przywódcą kraju jest ktoś nie z nadania Berlina z Moskwą razem wziętych, to zostaje przekupstwo i dożywotni szantaż. W chwili obecnej przekupstwo na najwyższych stanowiskach nie wchodzi w grę, bo prezydent jest nieprzekupny, a „premiera” nie trzeba kupować, bo dawno został kupiony za psi pieniądz.

     Po 10 kwietnia 2010 r., już wiemy, że najskuteczniejszą metodą jest mord, z którym nawet nie trzeba się kryć, bowiem dodatkowo działa odstraszająco. 

   W tej sytuacji, porozumienie między polskim prezydentem, a szwabskim premierem nie wchodzi w grę, gdyż jest ono możliwe tylko tam, gdzie są wspólne cele, a strony mają odmienny pogląd na środki, jakimi te cele można osiągnąć.

      Prezydenta mamy Polaka, któremu leży na sercu nasze dobro. Odwrotnie jak „premierowi”, bo tę funkcję idioci powierzyli niemieckiemu namiestnikowi. Kaszubskim kundlem gardzą nawet jego mocodawcy. Z tym, że pogarda, to jedno, a policzalne  korzyści generowane nieudolnością zatrudnionych przez niego, matołów na ministerialnych stołkach, to drugie. 

Zapytaj ZUS-u

‒ Co ty na to? – spytała Małgorzata, kiedy odłożył przeczytane pismo.

‒ Jesteś dłużniczką na przeszło jedenaście tysięcy złotych – odparł DUCH CZASU.

‒ Ale jakim cudem? ZUS przecież sam potrąca mi składkę zdrowotną.

‒ ZUS? Zależy jak ten skrót rozumieć.

‒ Jak na przykład?

‒ Chociażby: Związek Uzurpatorskiej Samowoli, albo Zakład Utajnionych Skarbów.

‒ Lepiej poradź mi co robić. Z tego pisma wynika, że nad moimi rzekomymi należnościami tylko za październik 2019 r. urzędnicy pracowali aż przez siedem dni podliczając różne składki, koszty egzekucyjne, odsetki za zwłokę, na przeróżne kwoty, później zsumowane. Nic z tego nie rozumiem.

‒ I o to właśnie chodzi. Komornik też nie będzie musiał wiedzieć, co przeskrobałaś, kiedy wezwie policję, żeby cię wyprowadziła z mieszkania.

‒ Za te zmyślone długi sprzed siedmiu lat?

‒ Tak, między innymi, działa mafia.

‒ A gdybym zaproponowała, że co miesiąc uiszczę 50 zł.?

‒ Przy tym tempie naliczania odsetek za zwłokę, to już po pół roku będziesz miała dwukrotną sumę zadłużenia.

 ‒ I widmo komornika?

‒ Zapytaj ZUS-u.

TAJEMNICE GRENLANDII

TAJEMNICE GRENLANDII

TAJEMNICE GRENLANDII

Sławomir M. Kozak oficyna-aurora.pl/aktualnosci/tajemnice-grenlandii

Jak pisałem w książce „Przewodnik po piekle”, wydanej w roku 2025, „nie milkną echa niedawnej wypowiedzi Donalda Trumpa o planach ‘zaopiekowania się’ Kanałem Panamskim i chęci zakupu Grenlandii, traktowanych z początku przez wielu z przymrużeniem oka, a chciałbym przypomnieć, że już w połowie ubiegłego roku pochylałem się nad tym zagadnieniem w jednym z felietonów.

Wyrażałem wówczas swoje spostrzeżenia na temat dokonującego się na naszych oczach przebiegunowania świata w odniesieniu do postępującej zmiany kierunków przepływu węglowodorów i transportu dóbr wszelkich w ogóle. Oczywiście, wszystko to ma ścisły związek z konfliktami zbrojnymi, a w dużej mierze wręcz wojnami, toczonymi w kilku regionach naszego globu. W ciągu półrocza nie tylko nie ustały, ale rozlewają się na coraz większe obszary.

W związku z tymi roszadami na geopolitycznej mapie świata, południowe trasy stają się coraz mniej opłacalne dla takich państw, jak Rosja czy Chiny. Z tego powodu, od dłuższego już czasu Rosja inwestuje w tzw. Północną Drogę Morską, wzdłuż rosyjskiego wybrzeża Arktyki. Rosjanie zapowiedzieli, że już w roku 2030 droga ta, która obecnie dostępna jest tylko dziewięć miesięcy w roku, będzie czynna dla ruchu między Atlantykiem i Pacyfikiem przez cały rok. Bardzo poważnie rozbudowują flotę lodołamaczy o napędzie atomowym, budują porty przeładunkowe i magazyny gazu.

Taki szlak skróciłby transport między Azją i Europą o 30%, a liczba korzystających z niego statków byłaby wielokrotnie wyższa od pływających dziś przez Kanał Sueski. Projekt ten ma też ogromne znaczenie militarno-strategiczne. Arktyka, to obszar wokół Bieguna Północnego, który obejmuje zarówno Ocean Arktyczny, jak i najdalej na północ wysunięte tereny tzw. „Arktycznej Piątki”, czyli Rosji, Kanady, USA, Danii i Norwegii. Jak wskazuje analiza waszyngtońskiego Instytutu Arktyki ‘podczas, gdy Arktyka tradycyjnie charakteryzowała się dobrą współpracą i niewielkimi napięciami, sytuacja ta ulega zmianie. Raport amerykańskiego Congressional Research Service (CRS) na temat Arktyki dowodzi, że Arktyka jest coraz częściej postrzegana, jako obszar geopolitycznej rywalizacji między USA, Chinami i Rosją’.

W ostatnich dniach grudnia 2023 roku amerykański Departament Stanu poinformował, że Stany Zjednoczone zamierzają rozszerzyć zewnętrzne granice swojego szelfu kontynentalnego. Według Wikipedii, „szelf stanowi podwodne przedłużenie kontynentów i wyznacza granicę ich powierzchni, jak również przybliżoną granicę wpływu morza na kontynent”.

Do sporu w tej sprawie doszło podczas sesji Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego – agendy ONZ zajmującej się zasobami w rejonie oceanów będących poza jurysdykcją państwową, która odbyła się w marcu 2024 roku, w Kingstone, na Jamajce. Rosyjski minister Spraw Zagranicznych wydał wtedy oświadczenie, według którego Rosja nie będzie uznawała powiększonych jednostronnie przez USA granic szelfu kontynentalnego, wbrew zasadom i procedurom ustalonym w 1982 r. przez Konwencję ONZ o prawie morza.

Zmiany te nie tylko redukują znaczenie i wpływ Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego, ale też zwiększają obszar amerykańskiego stanu posiadania o milion kilometrów kwadratowych. Co zrozumiałe, decyzja taka nie pozostaje bez związku z północnym szlakiem oceanicznym. Powstało tym samym kolejne, bardzo niebezpieczne zarzewie konfliktu i to w zupełnie nie zauważanej przez media Arktyce.

Należy też dodać, że od pewnego czasu Rosja i Chiny prowadzą zaawansowane rozmowy dotyczące perspektyw współpracy z krajami niearktycznymi z rozszerzonego składu BRICS dla określenia wspólnych interesów państw tego układu w zakresie logistyki w tym regionie, a co dla wielu osób może wydać się zaskakujące, programy polarne mają w swoim portfolio Zjednoczone Emiraty Arabskie, Arabia Saudyjska i Iran.

Wspominałem też, że „pomysł zakupu terenów Grenlandii Trump formułował już podczas swojej poprzedniej kadencji, co nie trafiło wówczas na podatny, nomen omen, grunt. Obecnie sytuacja się zmienia, ponieważ grunt z wolna mięknie. Oczywiście, w znaczeniu ściśle politycznym, bo w sensie geologicznym ponad 80% jego powierzchni nadal pokrywa lód, a pod nim kryją się niezliczone bogactwa naturalne. Amerykańskie media sugerują, co prawda, że właśnie o te pokłady mineralne toczy się gra, choć jest to przecież w tym wszystkim, by użyć adekwatnego określenia, zaledwie wierzchołek góry lodowej.

Grenlandia, do roku 1953 była duńską kolonią, jednak od tego czasu wiele się tam zmieniło. W roku 1979 duński parlament przyznał jej autonomię, a trzy lata później mieszkańcy tej największej na świecie wyspy opowiedzieli się w referendum za wystąpieniem z Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, co stało się w roku 1985.

I tak, Grenlandia, w przeciwieństwie do Danii, nie jest dziś członkiem Unii Europejskiej, a choć historycznie i politycznie związana jest z Europą, to geograficznie znajduje się w Ameryce Północnej. W roku 2008, w wyniku kolejnego referendum, jej autonomia została poszerzona. Rządowi Grenlandii przekazano ponad 30 obszarów, w tym kwestie polityki morskiej, czy zasobów naturalnych. Zgodnie z projektem konstytucji, który opublikowano w kwietniu 2023 roku, Grenlandia zyskuje możliwość zawierania korzystnych dla siebie umów, na przykład o wolnym stowarzyszeniu, a jej elity mając świadomość rosnącego znaczenia na arenie międzynarodowej, pomimo braku spektakularnych sukcesów gospodarczych, próbują zwiększać swe wpływy polityczne w dyskusjach z Kopenhagą.

Dodać warto, że rdzenna ludność, czyli Inuici, stanowiący blisko 90% populacji, mają ścisłe więzi ze swymi pobratymcami z Kanady, co dodatkowo ogranicza potencjalne aspiracje strategiczne Unii Europejskiej wobec Grenlandii. Ponadto, Stany Zjednoczone od dawna mają już tam swoją bazę wojsk powietrznych z systemem wczesnego ostrzegania przed pociskami balistycznymi, z której korzysta również dowództwo amerykańskich sił kosmicznych. 

W pierwszym tygodniu stycznia, w tej właśnie bazie w Thule, wizytę złożył najstarszy syn Donalda Trumpa i choć oficjalnie poleciał w ten rejon świata turystycznie, by nagrać przy okazji materiał filmowy do swego podcastu, to przecież moment, w którym to się stało, nie był dziełem przypadku. Donald Trump Jr jest już od dłuższego czasu prominentnym graczem w ruchu politycznym swego ojca. Prezydent -elekt nie krył zresztą tego umieszczając na swoim koncie społecznościowym nagranie samolotu z napisem TRUMP, lądującego w stolicy kraju – Nuuk, pośród ośnieżonych gór, z podpisem: ‘Don Jr. i moi przedstawiciele lądują na Grenlandii’. A później dodając, że ‘przyjęcie było świetne. Oni i Wolny Świat potrzebują bezpieczeństwa, ochrony, siły i POKOJU! To umowa, która musi dojść do skutku. MAGA. SPRAW, BY GRENLANDIA ZNÓW BYŁA WIELKA!’. Dla wzmocnienia efektu, Trump przeprowadził jeszcze rozmowę telefoniczną z mieszkańcami wyspy.

Najistotniejszym, w mojej opinii, jest aspekt militarny tej rozgrywki. I nie jest to nagły ‘wyskok’ Trumpa, jak chcieliby to postrzegać niektórzy, a konsekwentna realizacja amerykańskiej strategii, którą prezydent-elekt wykorzystuje umiejętnie dla celów politycznych. Już 1 października 2023 roku, zarządzanie wojskową bazą Thule, obecnie przemianowaną na Pituffik, przejęła grenlandzka firma Inuksuk.  Jej nazwa, w języku Inuitów, to rodzaj znaku lub rzeźby zbudowanej z kamieni, która nie tylko ma znaczenie duchowe i jest wpisane w inuicką mitologię, ale służy przede wszystkim, jako punkt orientacyjny, czy drogowskaz kierujący do terenu łowieckiego. W największym skrócie oznacza ‘tu byłem’. A, zatem, firma zaznaczyła wyraźnie ten obszar jako inuicki, choć działający dla inwestora amerykańskiego. Waszyngton przeznaczył na potrzeby Grenlandii, w ramach kontraktu określonego na razie do roku 2035, blisko 28 miliardów koron duńskich (około 16 mld złotych).

Duński rząd ocknął się dopiero po ostatniej wypowiedzi Trumpa, w której po raz kolejny odwoływał się on do kwestii bezpieczeństwa i zaledwie w kilka godzin po niej duński minister obrony Troels Lund Poulsen ogłosił, że ‘Kopenhaga zainwestuje miliardy duńskich koron w poprawę obronności kraju’, jednak trudno zakładać, żeby Dania była zdolna konkurować na tym polu ze Stanami Zjednoczonymi.

Baza, która ma być rozbudowywana, służy Dowództwu Obrony Północnoamerykańskiej Przestrzeni Powietrznej do wykrywania i przechwytywania pocisków rosyjskich w potencjalnym konflikcie z tym państwem. Będzie wkrótce największą siedzibą bombowców strategicznych i samolotów patrolowych P-8A Poseidon monitorującym ruchy rosyjskich okrętów podwodnych. Najprawdopodobniej, w związku z obecną sytuacją międzynarodową, Pentagon powróci też do koncepcji z lat 60. XX wieku, kiedy zakładano, w ramach projektu „Iceworm”, umieszczenie w lodowych tunelach Grenlandii 600 pocisków średniego zasięgu Minuteman, w wersji Iceman. Niewykluczone jest także rozlokowanie na wschodnich wybrzeżach Grenlandii hipersonicznych systemów rakietowych dalekiego zasięgu „Dark Eagle”, zdolnych do rażenia celów w rosyjskich regionach arktycznych, w Archangielsku, Krasnojarsku, czy Omsku. I o to toczy się gra”.

W świetle tych manewrów wokół Grenlandii lepiej można dziś zrozumieć chęć porzucenia przez Trumpa niektórych agend ONZ, jak choćby tych, które dotąd wiązały USA prawem morza. Ale, czy Amerykę stać będzie na odtworzenie na Grenlandii projektu „Iceworm”?

Polecam obejrzenie i wysłuchanie tego, co o tym mówi mieszkający w USA znany polski komentator i twórca internetowy Andy Choinski w nagraniu „Tajemnice Grenlandii. Camp Century – tajne miasto pod lodem”. 

Sławomir M. Kozak

jeśli uważasz, że moja praca pozwala lepiej zrozumieć świat, nie wahaj się – https://buycoffee.to/s.m.kozak   

Aleksander Dugin o wiodącej roli izraelskich służb w systemie Epsteina

6.02.2026. – zygmuntbialas/aleksander-dugin-o-wiodacej-roli-izraelskich-sluzb-w-systemie-epsteina/

Aleksander Dugin o wiodącej roli izraelskich służb w systemie Epsteina

Materiały pokazują, że Epstein był przedstawicielem syjonistycznego rasizmu, który arogancko wyśmiewał ‚gojów’  (nie-Żydów uważanych za ‚podludzi’) uczestniczących w jego orgiach. W świetle obecnych wydarzeń w Strefie Gazy, syjonizm również definitywnie utracił wszelkie prawo do jakiejkolwiek legitymacji moralnej.

Aleksander Dugin

Przez dziesięciolecia po horrorze nazistowskiego holokaustu świat okazywał współczucie narodowi żydowskiemu. Teraz jednak ludzkość jest zszokowana tym, jak ten kult czci i pamięci o cierpieniach narodu żydowskiego został wykorzystany przez państwo Izrael i ogólnoświatową sieć syjonistyczną do zbudowania systemu globalnego szantażu i kontroli. Syjoniści odpowiedzieli na rasizm nazistów tą samą ideologią wyższości rasowej całej ludzkości (jest to najbardziej widoczne w Palestynie). I to jest prawdziwa eksplozja, szok dla amerykańskiego społeczeństwa.

Teraz różne siły polityczne zaczną manipulować tymi danymi. Demokraci, ci, którzy nie są uwikłani w dossier Epsteina, spróbują wykorzystać je przeciwko Trumpowi. Możliwe nawet, że niektórzy republikańscy aktywiści MAGA spróbują obalić Trumpa, rozumiejąc, że stary pedofil nie może poprowadzić Ameryki do wielkości i nie może być żadnym autorytetem moralnym. Demokraci mogliby poświęcić Billa Gatesa, Baracka Obamę, kilku perwersyjnych Clintonów i wielu innych przedstawicieli zamieszanych w orgie Epsteina, by obalić Trumpa.

Fakt, że materiały kompromitujące Trumpa pojawiły się na stronie internetowej jego własnej agencji, jest przez wielu uważany za dzieło Mossadu, próbującego wywrzeć na Trumpa presję, by ten przeprowadził bezpośredni atak na Iran, czego jak dotąd nie zrobił. Ale to szczegóły. W skali globalnej jest to całkowity upadek Zachodu, który przekształcił się w ramię lobby pedofilskiego.

W tym kontekście bardzo dziwne jest milczenie naszych mediów, mimo że w tych publikacjach nie ma żadnego ‚powiązania z Rosją’  (poza kilkoma mało znaczącymi postaciami, w tym prostytutkami, i rusofobicznymi uwagami osób w dossier). Wygląda na to, że ktoś wydał rozkaz, by nie robić zamieszania.

Jednak to wszystko wydaje się zupełnie nieistotne w porównaniu ze skalą otchłani, która pod względem ujawnionych zbrodni jest porównywalna z procesami norymberskimi przeciwko hitlerowskim nazistom.

Jedyna różnica polega na tym, że aby skazać dzisiejszych zbrodniarzy, ludzkość musiałaby w rzeczywistości podbić ten zbiorowy Zachód. Sami zboczeńcy nigdy nie okażą skruchy – uciekną się do globalnej prowokacji, wojny nuklearnej, a przynajmniej do wysadzenia Kapitolu, operacji pod fałszywą flagą, aby zatrzeć ślady.

W rzeczywistości to koniec Zachodu. Wraz z ujawnieniem akt Epsteina, ta cywilizacja przypieczętowała swój los. Ale jeśli my, cała ludzkość, nie pokonamy teraz tej szatańskiej elity, będzie ona nadal nami rządzić.

uncutnews.ch/der-zweite-grundlegende-und-nicht-weniger-schockierende-punkt-ist-die-fuehrende-rolle-der-israelischen-geheimdienste-in-diesem-epstein-system

Napisał: Aleksander Dugin

** * * * * *

Tekst A. Dugina nie jest zbyt długi, więc dopiszę parę zdań dotyczących naszego podwórka. Otóż Tusk z Żurkiem będą badać aferę Epsteina. O co chodzi w tej operacji? – pyta i próbuje odpowiedzieć na to pytanie redaktor naczelny tygodnika ‚Do Rzeczy’ Paweł Lisicki w 31-minutowym filmie-wideo:

Na stronie rządowej czytamy: „Rząd powołuje zespół analityczny w sprawie skandalu pedofilskiego w USA”. – Tusk nie dysponuje żadnymi nowymi materiałami w tej sprawie, ale będzie badał. Czytamy dalej na wskazanej stronie: „Istnieją również podejrzenia, że rosyjskie służby mogły współorganizować ten proceder. Sprawa ma więc istotne znaczenie dla bezpieczeństwa państwa”.

Wygląda to na PR-owe, nie pierwsze szczeniackie zagranie premiera III RP. Ale jest odzew w zachodniej prasie, np. BBC pisze: „Polska zbada potencjalne powiązania KGB ze sprawą Epsteina”  (dodajmy, że nie istnieje dziś w Rosji KGB, lecz FSB). O co chodzi Tuskowi? 

Chodzi o przesunięcie uwagi społeczeństw zachodnich z kompromitującej i niewygodnej prawdy o zachodnich elitach: 1) afera ukazuje gigantyczną degenerację tychże elit; 2) politycy i ogólnie ludzie sprawujący władzę są kontrolowani i inwigilowani przez Izrael, przedstawiany w mediach jako wzór i ostoja demokracji i przyczółek wolności na Bliskim Wschodzie. W sytuacji wieloletniej totalnej antyrosyjskiej propagandy w państwach zachodnich nadaje się Rosja idealnie do zrzucenia na nią winy.

Opracował: Zygmunt Białas

JEFFREY EPSTEIN TO NIE TYLKO AFERA, TO TEŻ SIŁA TRADYCJI, w tym brytyjskiej 

JEFFREY EPSTEIN TO NIE AFERA, TO TYLKO SIŁA TRADYCJI 

====================================================

Tradycji, o której nie tylko rzadko się mówi, ale i mało wie. Propaganda wymierzona w kontynentalną Europę, a zwłaszcza w jej środkową i wschodnią część, powoduje, że świadomość tego, że  Anglia jest enklawą piekła na Ziemi, jest mała.

Gorzej, ta sama propaganda sprawia, że ciemne masy, zwłaszcza polskie, są skłonne wierzyć, że podczas gdy cały świat nurza się w upadku, Anglia jest wyspą spokoju i porządku. Nie wiem, co jest powodem tego stanu, ale podejrzewam, że korzenie zła sięgają głęboko w angielską historię, dlatego zainteresowanych odsyłam do moich wcześniejszych tekstów ‚Żydowski kapitalizm’ (link 1, 2).

Jeffrey Epstein oraz Bill Gates

Karol Marks, aby badać kapitalizm w jego wszystkich aspektach, udał się do Anglii i chyba tak jak nigdy, nie dowiemy się, co było pierwsze; jajko czy kura, tak nie rozstrzygniemy, czy kapitalizm uczynił z Anglii przedsionek piekła, czy suma angielskich patologii i  degeneracji stworzyła kapitalizm. Dość na tym, że elektryzujący dziś wszystkich skandal akt Epsteina  jest tylko jednym ogniwem w długim łańcuchu seks afer angielskich elit. Seks skandale to czystko angielska, czy szerzej-anglosaska, specjalność.

W XIX wieku dziecięca prostytucja była zjawiskiem powszechnym i jeżeli budziło jakiekolwiek kontrowersje, to tylko w kwestii tzw. ‚wieku zgody’, czyli wieku, w którym zgoda dziecka na seks uwalnia od zarzutu gwałtu. W Anglii seks z 12-letnim dzieckiem był legalny. Dopiero po prasowych bataliach grupy dziennikarzy ‚wiek zgody’  podniesiono o jeden rok. „The Maiden Tribute of Modern Babylon” was a series of newspaper articles on child prostitution that appeared in The Pall Mall Gazette in July 1885 (link 3). 

Przedstawiciele angielskich elit mogli całkiem legalnie kupować dzieci od ich prawnych opiekunów, głównie właścicieli dziecięcych przytułków i  do woli ich używać. Dzisiejsza poprawność polityczna nie pozwala już nawet na eksponowanie postaci Fagina. Że niby manifestacja antysemityzmu Karola Dickensa. Fagin to literacka postać niecnego właściciela chłopięcego przytułku z powieści ‚Oliwer Twist’ (link 4).

Większości XIX-wieczny handel niewolnikami kojarzy się  wyłącznie z mieszkańcami Afryki. To błąd. W XIX wieku handlowano też białymi, głównie biednymi irlandzkimi i angielskimi dziećmi, przeznaczonymi do seksualnego niewolnictwa (link 5). 

W wiktoriańskiej Anglii  organizowano homoseksualne burdele dla homoseksualnej elity (formalnie homoseksualizm był karany). Opinię publiczną co jakiś czas wstrząsały szczegóły skandali związanych z istnieniem tych przybytków.

Jednym z głośniejszych był Cleveland Street scandal, czyli burdel, w których młodzi mężczyźni, a często po prostu chłopcy, obsługiwali kwiat angielskiej arystokracji. W tym arystokracji związanej z dworem (link 6). 

Znana przedwojenna skandalistka Irena Krzywicka opowiadała, że w latach 20-tych i  30-tych XX wieku, słowo ‚majtki’  było nie do wypowiedzenia w publicznej przestrzeni, dlatego jeśli już zachodziła taka potrzeba używano słowa ‚niewymowne’. Widać cywilizacyjne różnice między nowoczesnym Zachodem a zacofanym Wschodem? Widać.

W poczciwej wiktoriańskiej Anglii zrodziła się tradycja klubów gejowskich. Nie mylić z burdelem, bo to nie to samo. Chodziło o miejsca, w których mogliby się spotykać i prowadzić życie towarzyskie z dala od prostackiej gawiedzi, pochodzący z elit homoseksualiści.Tacy jak na przykład para homoseksualnych transwestytów  Thomas Ernest Boulton i Frederick William Park czyli Fanny i Stella  (link 7).

Skandale seksualne nieustannie towarzyszyły i towarzyszą angielskiej rodziny panującej. Od Edwarda VI (link 8) po dzisiejszego księcia Andrzeja ze skandalami księcia Filipa pośrodku (link 9). Książę małżonek do tego stopnia nienawidził ludzi że  marzył o tym, aby powrócić na Ziemię w formie wirusa zabijającego ludzi: In the event I am reincarnated, I would like to return as a deadly virus, to contribute something to solving overpopulation (link 10).

Jego syn, dzisiejszy król Karol III miał marzenia skromniejsze. Marzył o tym, aby być tamponem Kamili (link 11). Angielska elita zdegenerowana jest w stopniu niewyobrażalnym i nieważne, czy dotyczy to kopulującego ze świńską głową premiera Camerona (link 12), czy nowożytnej Messaliny księżnej ArgyllEthel Margaret Campbell, rozwód której ujawnił takie szczegóły, od których sędziowie czerwienieli jak buraki podczas wysłuchiwania zeznań świadków (link 13 14). Wcale się nie dziwię, że widząc ów stopień wyrodzenia, angielskie teorie spiskowe idą w kierunku przypisania tamtejszym elitom nieludzkie, a gadzie czyli reptiliańskie, pochodzenie.

1  zygmuntbialas/zydowski-kapitalizm-czesc-i/

2  https://zygmuntbialas.wordpress.com/2024/09/29/zydowski-kapitalizm-czesc-ii/

3  en.wikipedia/The_Maiden_Tribute_of_Modern_Babylon

4  aish.com/the-jewish-woman-who-changed-charles-dickens-mind-about-hating-jews/

White slave trade affair – Wikipedia(otworzy się w nowej karcie)

5  en.wikipedia.org/wiki/White_slave_trade_affair

6  en.wikipedia/Cleveland_Street_scandal

7  en.wikipedia/Boulton_and_Park

8  vancouversun.com/royals/this-week-in-history-1870-90-sex-scandal-involving-a-future-king-rivets-the-masses

9  /coverthistory.ie/prince-philip/

10  thenewamerican

11  https://www.pudelek.pl/tym-skandalem-z-krolem-karolem-i-camilla-parker-bowles-zyl-26-lat-temu-caly-swiat-pamietacie-tampongate-6894513707809536a

12  newsweek/piggate-czyli-seksskandal-w-wielkiej-brytanii-z-udzialem-davida-camerona

13  wikipedia.org/wiki/Margaret_Campbell,_Duchess_of_Argyll

14  irishtimes/fairbanks-named-as-headless-man-in-1960s-scandal-over-duchess-of-argyll-divorce

Celebrytki za zabijaniem dzieci, a gęba pełna frazesów o obronie zwierząt

Polska|Publicystyka

Celebrytki za zabijaniem dzieci, a gęba pełna frazesów o obronie zwierząt

2026-02-04 Agnieszka Piwar piwar/celebrytki-za-zabijaniem-dzieci-a-geba-pelna-frazesow-o-obronie-zwierzat/

Zdemoralizowane i siejące publiczne zgorszenie celebrytki, takie jak Doda czy Małgorzata Rozenek-Majdan, to przede wszystkim zwolenniczki „prawa” do mordowania nienarodzonych dzieci. Przyznały się do tego m.in. podczas wywiadu u Żurnalisty, odpowiadając twierdząco na pytanie, czy aborcja powinna być legalna.

Te same celebrytki są dziś lansowane niemal we wszystkich mediach jako „szlachetne obrończynie zwierząt”. Czyżby nikt z osób publicznych nie dostrzegał w tym hipokryzji? Wprost przeciwnie – wiele osób zwęszyło w tym okazję do własnej promocji.

W ostatnim czasie rozmaici politycy, dziennikarze, inni celebryci oraz wszelkiej maści użytkownicy mediów społecznościowych, korzystając ze sztucznie nagłośnionego tematu, uprawiają tani lans na Dodzie, broniącej psów ze schroniska, w którym panowały kiepskie warunki.

Dorota Rabczewska, ps. Doda, została nawet wpuszczona do Sejmu, gdzie zaprezentowała ckliwą opowieść o zaniedbanych zwierzętach. Ta sama Doda, która wcześniej publicznie stwierdziła, że „aborcja powinna być dozwolona” oraz że rząd nie powinien decydować o prywatnym życiu kobiet w takich kwestiach.

W tej pokrętnej „logice” naczelnej pato-celebrytki znad Wisły chodzi o to, że rząd ma zajmować się psami ze schronisk, natomiast w kwestii mordowania niewinnych dzieci politycy nie mają już prawa się wtrącać.

Do Sejmu polazła też lansować się Małgorzata Rozenek-Majdan, która przy tej okazji napisała na Instagramie: „Zwierzęta nie mają głosu. My go mamy. To zobowiązuje”. Szkoda, że obecna żona byłego męża Dody nie czuje się zobowiązana zabierać głosu w imieniu nienarodzonych dzieci zagrożonych aborcją. One także nie mają głosu, a są ludźmi, więc są znacznie ważniejsze niż czworonogi.

Do grona lansujących się na Dodzie i psach ze schroniska dołączył także prezydent Karol Nawrocki, zapraszając naczelną skandalistkę III RP do Pałacu Prezydenckiego na rozmowę. Uważam, że z taką elytą na stanowiskach państwowych oraz przy braku stanowczej reakcji narodu Polska nie ma przyszłości.

Przypomnę, że na swoim koncie Doda ma takie zachowania jak włożenie sztucznego penisa do ust na oczach nieletnich fanów, publiczne rozbieranie się, szydzenie z Biblii, wulgarne i gorszące zachowania na scenie, agresywne wyzywanie innych osób czy wdawanie się w bijatyki.

Dla jasności: sama uwielbiam zwierzęta. Miałam wiele kotów, psy, rozmaite gryzonie, papugi, a nawet żółwia. Jako dziecko i nastolatka opiekowałam się też zwierzętami porzuconymi przez innych. Sporo osób z mojego otoczenia wręcz sądziło, że po maturze pójdę na studia weterynaryjne.

Tymczasem zrobiłam psikusa – wybrałam filozofię, a potem zostałam dziennikarką, między innymi po to, by piętnować hipokryzję osób publicznych w moim kraju. Po prostu nie godzi się, by życie zwierząt stawiać wyżej w hierarchii niż życie człowieka, zwłaszcza tego najbardziej niewinnego i bezbronnego.

Agnieszka Piwar
Fot. kolaż ze zdjęć za: prezydent.pl, stronazycia.pl/stop-aborcji, Instagram

OBŁĄKANE ELITY ZACHODU, A DZIECI

OBŁĄKANE ELITY ZACHODU, A DZIECI

OBŁĄKANE ELITY ZACHODU, A DZIECI

Sławomir M. Kozak oficyna-aurora.pl/oblakane-elity-zachodu-a-dzieci

Nie chciałem już wracać do akt Epsteina, bo wystarczająco dużo czasu poświęciłem tej kwestii pisząc książkę „TerraMar utopia elit”, a zainteresowanie nią uważam za wciąż niskie wobec wagi podejmowanych tam zagadnień. Chyba nadal zbyt mało pojmujemy zagrożenia, które dotyczą w dzisiejszym świecie również naszych dzieci. I to jest przerażające.

Ale, właśnie przeczytałem artykuł, który Drago Bosnic, niezależny analityk geopolityki i wojskowości, umieścił na kanadyjskim portalu Global Research. Nie będę go tu cytował, zainteresowani mogą go sobie przeczytać osobiście. Przywołam tylko jego tytuł, który powala na kolana. „Akta Epsteina: Narkoterroryści z Kosowa pomogli przetransportować ponad milion dzieci dla obłąkanych elit Zachodu”.

To jest prawdziwa istota akt Epsteina. Z tego właśnie powodu są one ważne. Dowiadujemy się z nich rzeczy niewyobrażalnych i dotąd niezauważalnych, a jednak obecnych w naszym życiu. Po raz kolejny przywołam zatem urywek mojej książki:

Dla dzisiejszych przywódców świata, tych wyzutych z uczuć, cynicznych globalnych liderów, my już przestajemy się liczyć. Wymieramy. Zarówno naturalnie, jak i z innych powodów, o których napisano w ostatnich dwóch latach miliony słów. To, jak zawsze, jest wojna o aktywa, ale świat ludzi starszych nie stanowi w tej nowej rzeczywistości, żadnej wartości. Ludzie w wieku poprodukcyjnym stali się niepotrzebni. Nie tylko dlatego, że są ekonomicznym ciężarem, któremu trzeba zapewniać środki na trwanie przy życiu, nie mają też w ogromnej większości chęci lub zdolności rozrodczych, by dać życie nowemu pokoleniu. Ci odrobinę młodsi będą, wraz z szaleńczym przyspieszeniem wdrażania tak zwanej sztucznej inteligencji, wypierani z rynku pracy, paradoksalnie są więc jeszcze bardziej uciążliwi, bo w teorii dłużej będą obciążali całkiem nieskuteczny, zdegenerowany i rozkradziony system ubezpieczeń socjalnych i służby zdrowia. Ich czas nadejdzie już wkrótce, w roku 2030, zgodnie ze znaną nam Agendą. Ta bardziej dalekowzroczna, widzi ich jeszcze przy życiu w roku 2050.

A Polska jest pod względem demograficznym, jednym z „najstarszych” państw w Europie. To są, dla szumowin pokroju Schwaba, ludzie już skazani. Szansę będą miały tylko dzieci, ponieważ można je ukształtować według własnych oczekiwań. Ideałem byłoby, aby trafiały od wczesnych lat młodzieńczych w okowy systemu, wyzbyci dziadków, a z czasem zapewne również rodziców. Oni nie marzą o depopulacji wszystkich, część będzie musiała przecież pracować, brać jakieś kredyty i je spłacać, wreszcie pracować za przysłowiową miskę ryżu. To nowe pokolenie musi zostać ograniczone liczbowo i zniewolone. Ale, przede wszystkim, aby to się udało, musi być uczone od samego początku zupełnie nowego pojmowania świata. Tego, czego starsi nie będą już im w stanie przekazać, zaszczepić w nich groźnego wirusa (!) religii, tradycji, wiedzy i poczucia wolności.

Aby tak się stało, należy pod byle pozorem, a czająca się ciągle wokół nas pandemia, taki pozór daje, przechwycić te dzieci, wyrwać je ledwie wiążącym koniec z końcem rodzicom, stającym oko w oko z bezrobociem, próbującym pracy na kilku etatach, a z czasem z bezdomnością. Uniemożliwią, naturalne przez wieki związki wielopokoleniowych rodzin, tym samym nie będzie sposobności, by dziećmi zaopiekowali się dziadkowie, bo ich już po prostu nie będzie. W ciągu ostatnich miesięcy, rozrywano te naturalne więzy rodzinne ze stoickim spokojem, eliminując starców w domach opieki społecznej, już umierających bez bliskiej osoby obok. Te szwabskie sługusy, wbrew pozorom, nie koncentrowały się w czasie tych dwóch lat na pilnowaniu, byśmy nosili maski i robili testy. Oczywiście, analizowały zapewne stopień zniewolenia społeczeństw, ale przede wszystkim, prowadziły ogólnoświatowy eksperyment w zakresie pracy i, co ważniejsze, nauki zdalnej. I chyba wynik końcowy wyszedł im korzystnie.

Zapewne, dla wielu z czytających te słowa, będzie to brzmiało niedorzecznie, wręcz obrazoburczo, ale czyż nie przerabialiśmy przez ostatnie dwa lata właśnie takich, nienormalnych dotąd zachowań? Powtarzam, ich sukces, oczywiście długofalowy, zależy od dzieci. Ta wojna bardziej fizyczna, jak każda tego typu, pozostawi efekt w postaci sierot. Już wkrótce w kolejce po nie ustawią się te same organizacje, które „ratują” dzieci z rejonów wszelkich konfliktów bądź kataklizmów. Część z nich może trafić w naprawdę niewłaściwe miejsca, stać się ofiarami najbardziej dramatycznych praktyk, o ile przeżyją. Handel ludźmi, to najbardziej lukratywny interes na świecie. Tym bardziej opłacalny, im ludzie ci są zdrowsi i młodsi.

Ale, pomówmy też o tych, którym uda się przeżyć. Wszystko wskazuje na to, że będą one poddawane indoktrynacji, zwyczajnemu praniu mózgu, już od najmłodszych lat. Nieprzypadkowo, w ostatnich miesiącach tak agresywnie zbliżano się do coraz młodszych dzieci z bandyckimi szczepionkami, chcąc je segregować, klasyfikować, znakować i zaganiać do globalnej szkoły nowych czasów. Dziwi, nawiasem mówiąc, wyjątkowy zanik dbałości o własne dzieci u rodziców, którzy bezmyślnie, bez żadnych dowodów skuteczności tych preparatów, a często przy głośnym krzyku sprzeciwu innych, pozwalali je podawać swoim najmłodszym. Ale, to się już stało i na to wpływu nie mamy. Ta nowa (jak wszystko odtąd dookoła) szkoła, będzie szkołą nauczającą nie tylko zdalnie, ale według jednej sztancy. I, nie jest to przedsięwzięcie ograniczające się do danego miasta, powiatu, województwa, czy nawet kraju. O, nie. To będzie naprawdę komuna w sensie ścisłym.

W dalszej części tekstu piszę o programie pilotażowym, wprowadzanym już w państwach anglosaskich, którego główne założenie sprowadza się do tego, by „zniwelować przepaść cyfrową, która przyczynia się do nierówności w edukacji i ogranicza przyszłe możliwości wielu dzieci (…) Dzięki temu następne pokolenie będzie mogło stać się częścią globalnej gospodarki”.

Nie wiem, jak trzeba byłoby to napisać wyraźniej, żeby zrozumieć, że bez zaakceptowania tego systemu następne pokolenie NIE będzie mogło stać się częścią globalnej gospodarki. A to oznacza całkowite z niej wykluczenie.

Sławomir M. Kozak

Teologia i polityka holokaustu

Teologia i polityka holokaustu

Stanisław Michalkiewicz „Magna Polonia”  5 lutego 2026 michalkiewicz

Adolf Hitler, przechera, w piekle ręce zaciera, głośno krzyczy: ha! Świetnie się składa! Taką trawestacją wiersza Ludwika Jerzego Kerna można by skomentować awanturę, jaka się rozpętała przy okazji obchodów kolejnej rocznicy wyzwolenia obozu w Oświęcimiu, która obecnie obchodzona jest na całym świecie – no, może nie na całym, ale w każdym razie – na świecie – jako Dzień Pamięci o Holokauście.

Z tej okazji nawet Jego Świątobliwość Leon XIV wygłosił deklarację o potępieniu „antysemityzmu”. Co to konkretnie może oznaczać – tego dokładnie nie wiemy – ale biorąc pod uwagę ewangeliczną wskazówkę, że co zwiążecie (albo rozwiążecie) na Ziemi, będzie związane (albo rozwiązane w Niebie), może to oznaczać, że Niebo respektując tę symetrię, również antysemityzm potępi – a to może oznaczać, iż będzie on odtąd traktowany jako ciężki grzech, który nie będzie odpuszczony ani na tym świecie, ani na tamtym. Może nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie okoliczność, że o tym, co jest antysemityzmem, a co nie jest, nie decyduje ani Jego Świątobliwość, ani nikt inny – tylko Liga Antydefamacyjna z siedzibą w Nowym Jorku, ewentualnie władze bezcennego Izraela. Na przykład całkiem niedawno uznały one krytykę postępowania bezcennego Izraela wobec Palestyńczyków w Strefie Gazy za „antysemityzm”. Czy Stolica Apostolska czuje się takimi opiniami związana? Chyba tak, bo – jak to głosił oficjalny dokument watykański z czasów

pontyfikatu Jana Pawła II – „w przeszłości” zdarzały się „niewłaściwe” interpretacje Ewangelii. Chodziło oczywiście o takie interpretacje, które nie podobały się Żydom – bo za pontyfikatu Jana Pawła mieliśmy do czynienia z czymś w rodzaju apogeum podlizywania się Żydom przez najwyższe kręgi Kościoła katolickiego. Skoro jednak „w przeszłości” zdarzały się interpretacje „niewłaściwe”, to czyż możemy mieć pewność że te dzisiejsze już na pewno są właściwe, a nie zawierają sprośnych błędów Niebu obrzydłych? Takiej pewności, rzecz prosta, nie odzyskamy już nigdy – a w tej sytuacji nie ma rady – w sprawie antysemityzmu – co nim jest, a co nie jest – ostatnie słowo musi należeć do Ligi Antydefamacyjnej, albo do Izraela – a nie tylko Stolica Apostolska, ale również Niebo musi poczuć się tym związane. Wydaje się, że teologii zapowiada to prawdziwą rewolucję, której następstwa trudno dziś przewidzieć, podobnie jak trudno przewidzieć następstwa umowy w Metz, zawartej między wysokim oficerem KGB, występującymi w charakterze przedstawiciela Cerkwi Prawosławnej, a Eugeniuszem kardynałem Tisserantem, który reprezentował Kościół katolicki.

Na podstawie tej umowy papież Jan XXIII zobowiązał się, że II Sobór Watykański nie potępi komunizmu. I od tamtej pory komunizm już nie jest potępiany, chociaż jeśli chodzi o liczbę ofiar, to nie ma żadnego porównania z narodowym socjalizmem, któremu tych ofiar można przypisać zdecydowanie mniej. Dlaczego zatem obchodzimy Dzień Pamięci o Holokauście, a nie obchodzimy żadnego dnia pamięci choćby o ofiarach Operacji Polskiej NKWD, czy Ofiar Kolektywizacji w ZSRR, których było co najmniej dwa razy więcej, niż Żydów zamordowanych w ramach holokaustu? Chamskie wyjaśnienie, jaki mi się nasuwa, to takie, że Hitler wojnę przegrał, podczas gdy Stalin ją wygrał. To by jednak świadczyło, że Adolf Hitler miał rację, przynajmniej gdy mówił, że zwycięzcy się nie sądzi. A skoro w tej sprawie miał rację, to dlaczego z góry mielibyśmy odmówić mu racji w innych sprawach?

Wróćmy jednak do awantury, jaka rozpętała się przy okazji obchodów kolejnej rocznicy wyzwolenia chwilowo nieczynnego obozu w Oświęcimiu. Jak z goryczą stwierdził pan minister Kolarski z Kancelarii Prezydenta, pan prezydent Nawrocki ani nie został imiennie powitany przez obozową Komendanturę, ani też nie pozwoliła mu ona na zabranie głosu podczas uroczystości i swoje oświadczenie wygłosił dopiero później. Komendantura w specjalnym oświadczeniu twierdzi, że wszystko było w jak najlepszym porządku, bo witała rozmaite środowiska, wśród nich – środowisko „przedstawicieli władz państwowych”, więc nikt nie został wykluczony. Wszystko to oczywiście być może – ale gdyby tak w uroczystości wziął udział pan Rafał Trzaskowski, jako Prezydent Rzeczypospolitej, to czyż nie zostałby przez Komendanturę powitany chlebem i solą, a kto wie, czy zorganizowana ad hoc obozowa orkiestra nie zagrałaby mu na powitanie „Tanga Milonga” („Tango Milonga, tango mych marzeń i snów, niechaj ostatni raz usłyszę…”)? Ale równie dobrze i pan Rafał Trzaskowski musiałby zadowolić się tylko „środowiskowym” przywitaniem – bo nie można wykluczyć, że obecna Komendantura Chwilowo Nieczynnego Obozu w Oświęcimiu, uważa ów obiekt za eksterytorialny.

Takie wrażenie można było odnieść i wcześniej, kiedy to Komendantura nie wyrażała zgody na używanie polskich flag, a i całkiem niedawno, kiedy to Grzegorz Braun w ogóle nie został na teren obozu wpuszczony, bo chciał tam skrytykować projekt uchwały Rady Ministrów o zwalczaniu antysemityzmu i wspieraniu życia żydowskiego w naszym nieszczęśliwym kraju. Widać wyraźnie, że na terenie chwilowo nieczynnego obozu jego Komendantura czuje się uprawniona do ustanawiania własnych praw, a skoro tak, to czy można mieć wątpliwości, że nie uważa obszaru zajmowanego przez obóz za część państwowego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tylko za obszar eksterytorialny?

Warto tedy przypomnieć, że podobny postulat wysuwała reprezentacja parlamentarzystów żydowskich podczas dyskusji nad konstytucją, tak zwaną „marcową”. Otóż parlamentarzyści żydowscy domagali się, by zwarte skupiska ludności żydowskiej w miasteczkach i miastach, miały status eksterytorialny. To nie przeszło; konstytucja uznała Polskę za państwo unitarne, z wyjątkiem Śląska, który w granicach Rzeczypospolitej miał autonomię i własny Sejm. Dopiero Niemcy w czasie okupacji ten postulat zrealizowali – ale oczywiście po swojemu, to znaczy spędzając ludność żydowską do gett, które – co warto odnotować – nie podlegały miejscowym, polskim władzom komunalnym, tylko bezpośrednio administracji niemieckiej.

Możliwe, że te doświadczenia zostaną wykorzystane już w niedalekiej przyszłości, kiedy to po, rekomendowanej już przez Parlament Europejski, nowelizacji traktatu lizbońskiego, budowa IV Rzeszy zacznie nabierać stachanowskiego tempa, a Polska w podobnym tempie zostanie przekształcona w rodzaj niemieckiej kolonii, na podobieństwo Generalnego Gubernatorstwa. Ponieważ nieodpowiedzialne elementy próbowałyby z pewnością torpedować niemieckie dzieło odbudowy w Generalnym Gubernatorstwie, to chyba trzeba byłoby ponownie uruchomić chwilowo nieczynne obozy, m.in. ten w Oświęcimiu – oczywiście po odbudowie infrastruktury i rekrutacji załogi, np. spośród przebywających na terenie Polski obywateli Ukrainy, których chyba nie trzeba by w tym celu specjalnie motywować. Czy jednak w tych okolicznościach warunek eksterytorialności obozu trzeba by uznać za konieczny? Nie jestem pewien, czy nawet obywatel Tusk Donald byłby do tego przekonany.

Stanisław Michalkiewicz

Polacy – najbardziej niewierząca nacja świata

Polacy – najbardziej niewierząca nacja świata

dzierzba


dzierzba/1polacy-najbardziej-niewierzaca-nacja-swiata

Polacy nie wierzą, że niedługo będą płacić tyle za energię, że ta stanie się dobrem luksusowym. Nie wierzą, że za chwilę realnie mogą bać się wychodzić z domów, bo ulice zapełnią imigranci z krajów afrykańskich, którzy nie będą chcieli stąd wyjeżdżać ze względu na wyśmienity socjal lub skutecznie im się to uniemożliwi. Nie wierzą, że oni ten socjal…

Tytuł oczywiście jest prowokacją. To jednak coś więcej niż tylko clickbait – krzykliwy nagłówek mający przykuwać uwagę goniących za sensacją prostaczków z aspiracjami. W odróżnieniu bowiem od produktów artykuło-podobnych czyhających na maluczkich skuszonych nagłówkowymi błyskotkami, ja swojego czytelnika uraczę zaraz treścią niesztampową, niszową i zasadniczo oderwaną od bieżących wydarzeń. Taką w każdym razie mam nadzieję.

Zresztą, gdyby miało się okazać, że grubo przesadziłem z szumnymi zapowiedziami i nie sprostałem rozbudzanym właśnie oczekiwaniom, to mówiąc szczerze nie będzie mnie to ziębić ani parzyć. Piszę ten tekst z nudów – w przerwie między wieszaniem lampy w przedpokoju a nasłuchiwaniem wnerwiającej melodyjki oznajmiającej, że mogę już wieszać pranie. Jeżeli ktoś będzie się czuł jego lekturą rozczarowany, wzruszę ramionami stwierdzając, że nic mnie to nie obchodzi.

Wbrew pozorom – bo przecież wiara musi się z tym kojarzyć – nie będzie to felieton o tym, że Polacy nadal w większości mienią się katolikami, gdy w rzeczywistości mają z katolicyzmem tyle wspólnego, co goniący odjeżdżający autobus z biegaczem długodystansowym. Po prostu nikt mnie nie przekona, że gdy ponad dziesięć milionów – bynajmniej nie apostatów – oddaje w wyborach prezydenckich głos na wiceprzewodniczącego partii postulującej liberalizację prawa do zabijania dzieci nienarodzonych, to wszystko gra, buczy i pasuje. Dziś akurat nie z tym beztroskim zakłamaniem moich rodaków chciałem się rozprawić.

Będzie o tym, w co obywatele III RP tak naprawdę nie wierzą w trochę innym wymiarze.

Zatem – jak lubią mówić czujący młodzieżowego ducha autorzy – jedziemy!

Polacy nie wierzą, że niedługo będą płacić tyle za energię, że ta stanie się dobrem luksusowym. Nie wierzą, że za chwilę realnie mogą bać się wychodzić z domów, bo ulice zapełnią imigranci z krajów afrykańskich, którzy nie będą chcieli stąd wyjeżdżać ze względu na wyśmienity socjal lub skutecznie im się to uniemożliwi. Nie wierzą też i w to, że oni ten socjal opłacą z własnych kieszeni. Nie wierzą, że porody na SOR-ach to standard czekający na pełne wdrożenie a zakończenie osiemset plus będzie równie proste, jak zamykanie porodówek. Nie wierzą, że to co zbiera Orkiestra to mniej niż promil rocznego budżetu NFZ i tak w ogóle niekoniecznie o sprzęt „dla dzieciaków” w niej chodzi.

Nie wierzą, że szpiedzy istnieją naprawdę, a ludzie mówiący po polsku mogą świadomie działać na szkodę swojego kraju. Nie wierzą, że zaraz będą zalani podłej jakości żywnością z Ameryki Południowej i że likwidacja rolnictwa i górnictwa to nie są błahostki o których nie warto nawet mówić. Nie wierzą, że nazywanie niemieckich obozów koncentracyjnych polskimi to żadne nieuctwo, ale celowe działanie. Nie wierzą, że ich nienawiść do jednej z partii od dawna nie jest już efektem innego pojmowania interesów państwa i swoich, ale dzikiej, bezmyślnej celowo podsycanej przez media, odbierającej rozum i godność, sterowanej furii. Nie wierzą, że hasło ***** ***! uczyniło z nich zwykłych, wulgarnych chamów.

Nie wierzą, że władza może jawnie łamać prawo i konstytucję. Nie wierzą, że Orlen za Obajtka miał się świetnie, a teraz drastycznie dołuje. Nie wierzą, że CPK to rozwój i praca, a nie gigantomania. Nie wierzą, że są upolitycznieni, sprzeniewierzający się ślubowaniu sędziowie i prokuratorzy i jeżeli tego się nie ukróci, wszyscy będziemy mieć przerąbane. Nie wierzą, że przejęcie publicznych mediów to był jawny zamach na nie. Nie wierzą, że akceptowanie byłych komunistycznych bonzów na ważnych stanowiskach państwowych to coś, co nie powinno się nigdy wydarzyć. Nie wierzą, że poprzez reformę systemu edukacji chcą zrobić z dzieci bezmyślne stado niezdolnych do głębszej refleksji proli.

Nie wierzą, że wyroki sądowe można komentować. Nie wierzą, że jeżeli nie Kościół Katolicki ze swoimi pouczeniami, to inna instytucja religijna bardziej dosadnie wymusi na nich jedynie właściwe z punktu widzenia jej dogmatów postępowanie. Nie wierzą, że nawet jeżeli traktują je z przymrużeniem oka i wyśmiewają, to oglądając durne seriale dla durniów, z każdym odcinkiem, po kawałeczku, sami stają się durniami. Nie wierzą także, że mogą mieć zaraz koło siebie tyle wiatraków, że gdyby kiedykolwiek coś poza kryminalnym bełkotem przeczytali, żartowaliby gorzko, że walczyć mogą z nimi równie skutecznie, jak Don Kichot ze swoimi olbrzymami. Polacy wreszcie nie wierzą i w to, że tak jak przed ponad 230 laty, teraz ponownie ich kraj może zniknąć z mapy Europy i zarządzający wtedy tym terytorium nie będą ani trochę zainteresowani dbaniem o ich bezpieczeństwo i potrzeby. 

Mógłbym pewnie jeszcze długo wymieniać, ale przecież nie o to chodzi. Istotne, że jako naród tak bardzo odessaliśmy się od rzeczywistości zasysając w powstałą pustkę takie ilości urągających zdrowemu rozsądkowi i instynktowi samozachowawczego bredni, półprawd lub po prostu ordynarnych kłamstw, że zbliżamy się chyba do jakiejś granicy tego szaleństwa. Co się za nią znajduje nie wiem, ale najwyższy czas uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę, tak samo jak naprawdę więcej nas łączy niż dzieli.

Jest zimno – bo jest ciepło!

Jest zimno – bo jest ciepło!

3 lutego 2026 Autor: Stanisław Michalkiewicz prawy.pl/Michalkiewicz-Jest-zimno-bo-jest-cieplo-FELIETON

Nie ma to, jak posłuchać fachowca – i oświeci i uspokoi. Kilka dni temu obejrzałem sobie rozmowę, jaką przeprowadził pan red. Jarosław Gugała ze specjalistką od walki ze zbrodniczym klimatem.

Jak wiadomo, ludzkość, pod przewodnictwem Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje, walczy ze zbrodniczym klimatem, który złośliwie się ociepla, co grozi spłonięciem “planety”, przeciwko czemu jeszcze niedawno protestowali przedstawiciele “Ostatniego Pokolenia”, którzy w tym celu przyklejali się do jezdni i czekali, aż policja ich odklei, a następnie zawiezie na rozmowę z obywatelem Tuskiem Donaldem, który ukoi ich lęki i powie, jak zapobiec ostatecznej katastrofie.

Teraz “Ostatniego Pokolenia” jakoś na jezdniach nie widać. Pewnie czeka, aż zaistnieją dogodniejsze warunki do protestowania, no bo jakże protestować w taki mróz? Przewidziała to jeszcze za głębokiej komuny szansonistka, wyśpiewując: “W taki mróz, w taki mróz, to nie pora na wyznania w taki mróz. W taki mróz!. W taki mróz, w taki mróz, przestań mówić, już zabraniam w taki mróz.” W piosence chodziło o wyznania miłośne – a cóż dopiero, gdyby ktoś chciał w taki mróz ocalać “planetę” przed ostateczną katastrofą?

Wróćmy jednak do specjalistki, która zasypała pana red. Jarosława Gugałę potokiem słów, a wobec tej lawiny nawet on, chociaż przecież z niejednego komina wygartywał, wydawał się bezradny. Również i ja, chociaż tylko słuchałem, nie bardzo rozumiałem, co właściwie specjalistka pragnie przekazać telewizyjnej publiczności. Trudność polegała na tym, że z jednej strony musiała podtrzymywać dogmat o globalnym ociepleniu, bo “zdecydowana większość” uchwaliła, że w nie wierzy – ale z drugiej strony – taki mróz i to nie tylko u nas, ale nawet w Ameryce!?

Gdyby mróz był tylko u nas, no to sprawa byłaby względnie prosta. Można by wszystko zwalić na Putina, że dmucha na zimne w ramach klimatycznej, kremlowskiej dywersji – ale skoro fala mrozów nawiedziła Amerykę, to sprawa oczywiście szalenie się komplikuje. Ale w naszym fachu nie ma strachu, toteż po głębszym zastanowieniu, wydestylowałem z potoku słów pani specjalistki sens, który sprowadzał się do wyjaśnienia, że jest zimno, bo jest ciepło.

Ten przypadek podobny jest do opisanej przez Antoniego Słonimskiego postaci Mieczysława Limanowskiego, który wprawdzie w kołach teatralnych “uchodził za stuprocentowego dyletanta”, ale to nie przeszkadzało np. Juliuszowi Osterwie w poddawaniu się jego osobliwym interpretacjom. Oto pewnego razu na tak zwanej “czytanej” próbie sztuki w “Reducie” Limanowski wyjaśniał znaczenie spotkanego w tekście słowa “krowa”. – No cóż – powiedział – krowa, to znaczy mleko, mleko, to znaczy matka, no a matka, to znaczy ziemia. W tym miejscu sekretarka zwróciła uwagę, że “krowa”, to pomyłka, bo tak naprawdę w tekście sztuki było słowo “królowa”. Ale Limanowski spokojnie interpretował dalej: no cóż, królowa, to znaczy matka, matka, to znaczy mleko, a mleko, to znaczy ziemia. Takiemu nie dasz rady! – posumował obecny na próbie Słonimski.

Bardzo możliwe, że z tych właśnie powodów prezydent Donald Trump nie zostawił suchej nitki na specjalistach od walki ze złowrogim klimatem, twierdząc, że to “oszustwo”, albo coś w tym rodzaju.

Więc chociaż spotkał nas, jak to zwyczajnie bywało za komuny, jeden z czterech kataklizmów, jakie regularnie nawiedzały nasz nieszczęśliwy kraj (wiosna, lato, jesień i zima), to przecież są i dobre wiadomości. Już nie mówię o wyjaśnieniu, że jest zimno, bo jest ciepło – bo przez ostatnie lata przyzwyczailiśmy się do jeszcze bardziej karkołomnych wyjaśnień – ale o informacji o prawomocnym zakończeniu “polskiego wątku” sprawy pana Sławomira Nowaka.

Został on mianowicie uniewinniony ze wszystkich fałszywych zarzutów, dzięki czemu obywatel Tusk Donald będzie mógł teraz obwozić go po wiecach Volksdeutsche Partei, żeby każdy mógł sobie obejrzeć, jak wygląda człowiek niewinny. Takie rzeczy nie są u nas spotykane zbyt często, ale teraz, skoro pan Nowak uzyskał od niezawisłego sądu prawomocny certyfikat niewinności, to trzeba to chyba wykorzystać w działalności politycznej, bo – jak mówi poeta – “nie jest światło, by pod korcem stało, ani sól ziemi do przypraw kuchennych”.

Wprawdzie ukraiński wątek sprawy pana Nowaka nie został chyba jeszcze prawomocnie wyjaśniony – ale jestem pewien, że obywatel Tusk Donald, podczas swojej najnowszej pielgrzymki do Kijowa i tę sprawę załatwi z wyrozumiałym prezydentem Zełeńskim, na którym podobno psy wiesza piękna ongiś Julia Tymoszenko – obecnie w areszcie wydobywczym pod zarzutami korupcyjnymi. Gdyby obywatelu Tusku Donaldu zabrakło w tej rozmowie argumentów na korzyść pana Nowaka, to w czynie społecznym przypominam fragment “Posłania do narodów Europy Wschodniej” uchwalonego przez Zjazd Solidarności jesienią 1981 roku: “głęboko czujemy wspólnotę naszych losów”. Jestem pewien, że prezydent Zełeński słysząc te słowa, wspomni nie tylko na piękną ongiś Julię Tymoszenko, ale i na Timura Mindycza, a przede wszystkim – na Andrzeja Jermaka, który gdzieś przepadł bez śladu na froncie wschodnim. [uś.. chyba jednak cichutko wyparował do ojczyzny -izrael.. md]

Tymczasem fala mrozów przyczyniła się również do wzbogacenia rewolucyjnej teorii. Oto w Jaroszowej Woli w powiecie piaseczyńskim, wykoleiło się osiem cystern z olejem napędowym. Pociąg jechał ze Szczecina do Chełma, co świadczy o tym, że olej napędowy musiał zostać załadowany w szczecińskim porcie. A skąd się tam znalazł? To tajemnica, której chyba nikomu wyjawić nie wolno, bo po zdemaskowaniu rosyjskiego szpiega w Ministerstwie Obrony Narodowej obywatel Tusk Donald zobligował obywateli do wzmożonej czujności, a w tej sytuacji tylko patrzeć, jak Ośrodek Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych zacznie wykrywać ruskich szpiegów pod każdym krzakiem, tak jak do tej pory wykrywał antysemitników i nienawistników – a nienawistne sądy już czekają, żeby sypnąć im piękne wyroki i w ten sposób wyrównać proporcje między skazanymi a uniewinnionymi.

A przecież na Ośrodku świat się nie kończy, więc obywatele wezwani do wzmożonej czujności, też będą chcieli się wykazać. Ale nie wybiegajmy zbyt daleko w przyszłość, bo przecież chodzi o wzbogacenie rewolucyjnej teorii, która dopiero później zostanie przełożona na rewolucyjną praktykę. Otóż przy okazji tej katastrofy wyjaśniło się, że jej przyczyną była “dywersja klimatyczna”. Najwyraźniej służby, mimo intensywnych – w co nie wątpię – poszukiwań, nie natrafiły w okolicach torowiska ani na paszporty “obywateli Ukrainy” w służbie Putina, ani na inne ślady prowadzące po nitce do kłębka, więc nie było innej rady, jak wzbogacić rewolucyjną teorię o nowy rodzaj dywersji – dywersję klimatyczną.

Nie da się ukryć, że ten wynalazek rzuca nowe światło na świętą sprawę walki ze złowrogim klimatem, który najwyraźniej poczuł się przez ludzkość przyparty do muru i zaczął walczyć z ludzkością.

Stanisław Michalkiewicz

Rudy flecista z Hameln

Rudy flecista z Hameln

Eksperyment filadelfijski rudy-krol-szczurow

Zapewne każdy słyszał tą bajkę, albo słyszał o bajce, w której szczurołap dzięki magicznemu fletowi wyprowadza szczury z miasta – tytułowego Hameln i topi je w rzece. Z pewnością nie muszę także podpowiadać do kogo w postaci owego rudego szczurołapa, albo flecisty – nawiązuję. Także owe szczury bardzo przypominają niegdysiejsze lemingi, z tą różnicą, że lemingi same dawały na główkę w przepaść, a owe szczury z Hameln, uczyniły to oczarowane muzyką z fletu. Generalnie jednak analogie podobne i tylko rudy szczurołap się pojawia z magicznym fletem. 

Na razie rzeki nie widać. Muzyka z fletu nadal tumani i zwodzi, każąc wierzyć szczurom, że tylko one są godne owego marszu ku unijnej przyszłości i tylko one mają prawo czuć się owymi wybranymi, dziedziczącym miano elit oraz prawo do nachapania się ciałem Ojczyzny, bowiem już tylko do tego, według rudego flecisty, ona się nadaje w nadchodzącym bezojczyźnianym świecie! Rzeki jeszcze nie widać, ale szczury zbliżają się do niej nieustannie, a w falach owej rzeki już czekają na nich śniadzi, muzułmańscy lekarze i inżynierowie z maczetami w rękach, różne ETeSy grabiące ich zasoby, czeka monetarna niewola, komunikacyjne wykluczenie, upadek państwa i korporacyjna niewola dająca wolność od pasa w dół, a odbierająca wolność najważniejszą, odbierająca Boga, Honor i Ojczyznę! Na samym zaś końcu czeka  wojna do której szczurołap ich nie przygotował i nie przygotuje. Czeka upadek i śmierć!

Jednak nie tylko szczury – unijczycy i ojkofobi idą w tym marszu śmierci. Idą w nim także porządni ludzie, którzy nie potrafią postawić się fleciście. Uwikłani w codziennej życie, rozhartowani  długim okresem pokoju i lewacką narracją o końcu historii, ciągnący  za sobą kule hedonizmu z dzieciakami, które sami zaprogramowali jedynie na branie, nie potrafią zachować się jak prawdziwi obywatele. Nie umieją się przeciwstawić, ubrudzić sobie rąk oporem i determinacją aby pozbyć się owego kierownika fletu, ciągnącego nas wszystkich, cały naród do zagłady!

Ukrainofilia jako funkcja wykorzenienia

Ukrainofilia jako funkcja wykorzenienia

Jacek Tomczak konserwatyzm.pl/tomczak

Czemu liberalny mainstream wspiera asymetryczne relacje Polski z innymi krajami? Czemu toleruje w innych narodach to, co w Polakach wypalałby ogniem? Czemu używa tak infantylnej argumentacji? – czyli o poczuciu własnej wyższości moralnej, wykorzenieniu i zapatrzeniu w “Europę” jako fundamentach światopoglądu środowisk lewicowo-liberalnych.

24 lutego 2022 roku Joanna Szczepkowska mogłaby ogłosić: “Proszę państwa, dziś w liberalnym mainstreamie skończył się >>onucyzm<<„.

Przeróżne autorytety (nie)moralne rozpoczęły własne śledztwa w poszukiwaniu “ruskich onuc” – tą przedziwną pogoń za własnym ogonem, groteskową, choć przedstawianą zawsze bardzo poważnie walkę ze swoim cieniem. Tak, ci sami ludzie, którzy jeszcze niedawno straszyli “rusofobią” i ostrzegali, że “Kaczyński prowadzi nas do wojny z Rosją” nagle sami zaczęli do niej prowadzić – a właściwie to nie z Rosją, bo stosunek do Rosji (ale też Ukrainy) to w tym przypadku tylko funkcja podejścia do Polski, a dokładniej polskości. Niebawem do tego przejdę.

Podstawowym przejawem samodzielności myślenia jest jego ewolucyjność, czyli modyfikowanie przekonań adekwatnie do zmieniających się okoliczności, nowych faktów. Nie myślą samodzielnie ludzie zasklepieni – bo tacy nie myślą w ogóle, jeśli jakieś procesy w ich głowach następują, mają na celu wyłącznie racjonalizację niezmiennych przekonań. Nie myślą samodzielnie ludzie zewnątrzsterowni – bo “myślą” tak, jak ktoś im podpowiada.

PRAKTYKA ASYMETRYCZNOŚCI: “RESET”

Liberalny mainstream pełnił rolę dostarczyciela ideologicznych uzasadnień dla polityki “resetu” z Rosją prowadzonej przez rząd Donalda Tuska w trakcie jego dwóch pierwszych kadencji.

Przejawów budowania aberracyjnie asymetrycznej relacji Polski z Rosją przez rząd Tuska jest aż nadto – przy czym sam premier jakby uwewnętrznił domniemane oczekiwania prezydenta Władimira Putina i wychodził naprzeciw nie wyartykułowanym przez niego wprost oczekiwaniom.

Rzecz jasna, najgłośniejsze przejawy uległości to oddanie śledztwa ws. tragedii w Smoleńsku Rosjanom, a wcześniej – korespondencją między obydwoma przywódcami, w której adresatem lojalności Tuska był przywódca Rosji, nie zaś prezydent Polski. Tych wyrazów polityki “resetu” było jednak multum – Tusk odmówił budowania tarczy antyrakietowej, jego ludzie podpisali umowę SKW z FSB, oznaczającą zobowiązanie do wydawania sobie “agentów” (co w tym przypadku wprost godziło w postanowienia Sojuszu Północnoatlantyckiego), dokonali zatrzymania czeczeńskiego przywódcy Zakajewa, którego dwa inne europejskie państwa nie chciały wydać Rosji, restaurowali na dużą skalę radzieckie pomniki, dokonali uwięzienia kibica Legii Warszawa Wojciecha Brauna pod fałszywym oskarżeniem przemocy wobec rosyjskich kibiców bezpośrednio na polecenie Putina.

Co oczywiste, tylko głucha cisza może pojawić się po zadaniu pytania: “A co my z tego mieliśmy?”. Zresztą, to w ogóle pytanie, którego autor może liczyć się z formułowanym w oparach gęstej i szkodliwej, niczym smog moralistyki potępieniem liberalnego mainstreamu.

Nieszczęście polskiej debaty publicznej polega na tym, że zarządzana przez PiS TVP za najbardziej obciążające Tuska zdarzenie uznała spacer z prezydentem Putinem na sopockim molo i padnięcie w jego ramiona w Smoleńsku (co z ludzkiego punktu widzenia jest zrozumiałe), co dostarczyło drugiej stronie asumptu do trywializacji charakteru opisywanej tu uległości.

Trudniej też wiarygodnie dowodzić, że nawet nie tyle uległość, co wspieranie żywiołów dla Polski szkodliwych wpisane jest w DNA liberalnego mainstreamu. Nadmienię tu, że to ostatnie tym różni się od uległości, że oznacza odrzucenie kategorii “my”, przyjęcie zewnętrznej perspektywy na własny naród – a wynika nie ze słabości charakteru (jak uległość), lecz z połączenia nihilizmu z fascynacją.

Nie miejsce tu, by rozwodzić się nad uzasadnieniami piruetu dokonanego przez liberalny mainstream. Oszczędźmy nieszczęśników, którzy biadolą, że “nie wiedzieli, jaka naprawdę jest Rosja”, zostawmy tych wszystkich powtarzających, że “przecież cała Europa tak robiła”, tak jakby nie mogli choć raz swojej niesamodzielności, swojego zamiłowania do kopiowania się pozbyć, nie zaś traktować jako argumentu, który ich w jakikolwiek sposób usprawiedliwia. Napiszę tylko, że nie mogąc uwierzyć w poziom płytkości, infantylizmu i zwyczajnej nieprawdziwości uzasadnień przedstawianych przez ludzi zazwyczaj wykształconych i inteligentnych zacząłem szukać ich genezy.

PRAKTYKA ASYMETRYCZNOŚCI: UKRAINOFILIA

Z tą samą gorliwością, z jaką liberalny mainstream wspomagał “reset”, zaczął w ostatnich latach tropić “ruskich agentów”, “ruskie onuce” i każde działanie sprzyjające “ruskiemu interesowi” (jak choćby dopominanie się o godne pochowanie i upamiętnienie ofiar rzezi wołyńskiej). Z równą nieustępliwością retoryki i z równie porażającą jej płytkością – dodajmy. Nazwanie kogoś “ruskim agentem” okazało się być zwolnieniem samego siebie z podjęcia jakiegokolwiek wysiłku intelektualnego. Ot, taki krypto-antysemityzm, w tamach którego nowa wersja: “Przecież to Żyd” ma zastępować jakąkolwiek argumentację.

Oczywiście, obnażanie absurdalności wielkiej części zarzutów o “sprzyjanie rosyjskiemu interesowi” jest wejściem w ślepą uliczkę zbudowaną przez formułujących takie oskarżenia. Oni sami często po prostu operują retorycznymi szabelkami służącymi do osiągnięcia konkretnego celu, jak choćby zaszantażowanie każdego kto nie wystarczająco aprobatywnie podchodzi do pomysłów Unii Europejskiej.

Z równie dużą uległością, jak ta cechująca kilkanaście lat temu politykę wobec Rosji liberalny mainstream zaczął podchodzić do relacji z Ukrainą. To pewien paradoks, że podobne analogie są względnie rzadko kreślone przez publicystów, gdyż krytycy “resetu” w wielkiej części wspierali ślepo ukrainofilską politykę rządu PiS i prezydenta Andrzeja Dudy.

W relacjach Polski z Ukrainą mamy do czynienia dwuwymiarową asymetrycznością, analogiczną do tej charakteryzującej nasze stosunki z Rosją w trakcie “resetu”. Czyli – po pierwsze – dużo dajemy, nie otrzymując w zamian niemal nic, ale też – po drugie – znajdujemy się w sytuacji znacznie gorszej niż inne kraje budujące taką relację. Jeśli chodzi o punkt drugi, to jego treść zgrabnie streszczona została w pewnym memie: “przyjmiecie kilka milionów Ukraińców, a w zamian my przejmiemy majątki rosyjskich oligarchów”.

Intersujące wydaje się diagnozowanie czegoś w rodzaju “odchylenia prawicowo-nacjonalistycznego” u byłego premiera Leszka Millera. Bardzo charakterystyczne jest zastępowanie polemiki z wygłaszanymi przez niego poglądami w kwestii relacji polsko-ukraińskich wskazywaniem jak takie poglądy rzekomo świadczą o nim samym i jego domniemanej metamorfozie.

POGLĄDY MAJĄ SIĘ PODOBAĆ

Jeśli ktoś nawet nie tyle przeszedł metamorfozę, co wykonał piruet to krytycy Leszka Millera – on sam uważa w tej kwestii, jak się wydaje, to samo co uważał zawsze.

Krytycy jego wypowiedzi traktują poglądy polityczne, jak ubrania nabyte w butiku – a zarazem modne żakiety skończyć mogą w mgnieniu oka obok pogardzanych przez nich swetrów z bazaru, jeśli tylko dyktatorzy mody wskażą inny przedmiot podziwu. Taki stosunek do poglądów zdaje się tłumaczyć infantylizm i płytkość argumentów przez nich formułowanych – wszak skoro poglądy to kwestia estetyki i lokowania społecznego, skoro służą one roztaczaniu nad sobą aureoli, to logika rozumowania pełni tylko funkcję służebną i jest drugorzędna.

Wcześniej chęć pokazania się w roli najświatlejszych synów swojej epoki zaspokajało ukazywanie współpracy z Rosją jako antidotum na relikt przeszłości, czyli antyrosyjskie demony, a także powtarzanie haseł o “ucywilizowaniu” i “demokratyzacji” Rosji. Te ostatnie miały one nastąpić wskutek uznania dla dobrej woli liberalnego mainstreamu, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki – przecież każdy specjalista w zakresie geopolityki wie, że politycy w rodzaju Władimira Putina na uśmiech odpowiadają uśmiechem jeszcze serdeczniejszym, a Rosjanie o niczym innym nie marzą, jak o demokracji na wzór zachodni.

Aktualnie ukazanie się w aureoli człowieka światłego i formułującego poglądy, które głosić “wypada” wymaga okazywania bezwarunkowego i nie zadającego pytań entuzjazmu wobec Ukrainy i Ukraińców.

DREWNIANE SZABLE UKRAINOFILI

O jakie owoce intelektualnej wirtuozerii konkretnie chodzi? Dodajmy, że na ich podaniu rozmówcy zazwyczaj się kończy – wszak bardziej inteligentni przedstawiciele liberalnego mainstreamu nie nadają logice szczególnego znaczenia, zaś ci mniej inteligentni, choćby nie wiadomo jak się wysilili, nie są w stanie wiarygodnie obronić aksjomatów swojego środowiska. Weźmy pierwsze z brzegu przykłady.

Tyleż popularny, co natrętnie powtarzany jest pogląd, że “Ukraińcy walczą za nas”. To trochę tak, jakby powiedzieć, że Polacy w trakcie II wojny światowej my walczyliśmy za Ukraińców, przeszkadzając siłom niemieckim, chcącym z jak największym impetem uderzyć na Związek Radziecki. Oczywiście, formułujący taki pogląd będą uzasadniać, że przecież to skrót myślowy – rzec w tym, że ich narracja tak pęka od różnych skrótów myślowych, niedopowiedzeń, sugestii, ogólników, że w ich gąszczu sam Sherlock Holmes nie odnalazłby prawdy ani logiki.

Teza o “Ukraińcach walczących za nas” zakłada, rzecz jasna, że borykający się z olbrzymimi problemami w walce z armią ukraińską i nie mogący jej pokonać już niemal 4 lata przywódca Rosji zechce zaatakować kraje NATO. Putinowi można zarzucać zło, kłamstwa, cynizm – mało kto jednak uważa go za szaleńca.

Rzecz jasna, mówiąc, że ktoś o coś bądź za kogoś walczy, musimy odwołać się do intencji tego, o kim mówimy. Jakież byłoby zdziwienie Ukraińców, gdyby dowiedzieli się, że walczą za Polaków – i ciekawe czy ich wola walki by znacząco nie osłabła.

Podziw wzbudzać może ilość połączeń neuronalnych w mózgach bezrefleksyjnych ukrainofilii – posługują się oni tym rodzajem logiki, jakiego geniusz by nie wymyślił. Z tezy, iż “Ukraińcy walczą za nas” wyprowadzają twierdzenie o konieczności utrzymania przywilejów socjalnych dla mieszkających w Polsce Ukraińców. To jasne, że Ukraińców trzeba trzymać w Polsce, skoro mają być pożyteczni dla walczącej Ukrainy – czy nie?

To jasne tak jak to, że walka o pamięć po bestialsko zakatowanych w trakcie rzezi wołyńskiej Polakach jest działaniem przeciw polskiemu interesowi, wszak bycie wrogiem UPA oznacza bycie wrogiem Ukrainy, zaś bycie wrogiem Ukrainy to bycie przyjacielem Rosji, zaś bycie przyjacielem Rosji to bycie wrogiem Polski. Czy coś jeszcze jest niejasne?

Może to, że ci “antyfaszystowscy” detektywi, ci inwazyjni tropiciele “antysemityzmu” w narodzie polskim, ci samozwańczy prokuratorzy formułujący akty oskarżenia przeciw Żołnierzom Niezłomnym za zbrodnie powstałe w wyobraźni oskarżycieli, ci powielający w tysiącu różnych wersji pogląd Donalda Tuska, że “polskość to nienormalność”, ci propagatorzy wszelkich traktatów uznających wyższość prawa europejskiego nad prawem polskim zaczęli używać kategorii “polskiego interesu”. Klasyk Włodzimierz Lenin twierdził, że “kapitaliści wyprodukują sznury, na których ich powiesimy”. Czyżby środowisko immanentnie polonosceptyczne znalazło kolejne przebranie, tym razem biało-czerwone? To urocze, że “polski interes” zaczął być ważny akurat wtedy, gdy chodzi o interes ukraiński. Zresztą, tak jak i patriotyzm okazał się być istotny, gdy trzeba było wypomnieć prawicy, że go zawłaszcza.

Ukrainofilia jest czymś zupełnie innym od zwykłego życzenia Ukraińcom zwycięstwa w wojnie z Rosją. Jednym z najistotniejszych jej przejawów jest aprobatywne wypowiadanie się na temat akcesu Ukrainy do Unii Europejskiej bądź NATO.

To symptomatyczny przejaw myślenia życzeniowego, któremu nie przeszkadza ani skrajnie wysoki poziom korupcji na Ukrainie, ani konflikt interesów ukraińskich przedsiębiorstw rolniczych z polskimi rolnikami, ani oczywiście państwowe czczenie ludobójczego banderyzmu. Nie przeszkadza kolaboracja z III Rzeszą ukraińskich bohaterów narodowych, nie przeszkadza antypolski, ale też przecież antyżydowski szowinizm, którego spadkobiercami czuje się bardzo wielu Ukraińców. Nie przeszkadza to wszystko, czego nigdy w Polsce nie było, a czego liche namiastki skłonny był liberalny mainstream podnosić do rangi oznak niebezpiecznego nacjonalizmu, którego widmo krąży nad naszym krajem. Nie przeszkadza to, co uczyniłoby z wytworów wyobraźni rozmaitych Grossów, Grabowskich i Engelking prace historyczne, gdyby było przedmiotem ich opisów.

Czemu nie przeszkadza? I czemu argumentacja przedstawicieli mainstreamu jest tak bardzo infantylna, tak bardzo opierająca się logice i tak łatwa do podważenia dla każdego, komu zdarza się pomyśleć choćby kilka razy dziennie?

LOGIKA NA USŁUGACH UTRWALONYCH PRZEKONAŃ

Częściowe wyjaśnienie przedstawiłem wcześniej, pisząc o tym, że “poglądy mają się podobać”. Zaznaczam, że odrzucam te przeważnie najszybciej pojawiające się wyjaśnienia: dotyczące zdrady, bądź głupoty. Nie twierdzę, że są całkowicie fałszywe, lecz źródło cząstkowo wyżej przedstawionej argumentacji tkwi głębiej. Spróbujmy to rozwinąć.

Stosunek do Rosji i Ukrainy, stosunek do nacjonalizmu to tylko pochodne podstawowych, utrwalonych zwłaszcza na poziomie podświadomości przekonań przedstawicieli mainstreamu. Mogą być one zmienne, tak jak drużyna piłkarska ma w różnych sezonach inne składy, wciąż jednak reprezentując to samo miasto, tą samą tradycję, tych samych kibiców.

Noblista Daniel Kahnemann opisywał w “Pułapkach myślenia” dwa systemy stojące za ludzkimi reakcjami i podejmowanymi przez nas wyborami. System pierwszy tworzą odruchy, intuicja. Na System drugi składa się analiza, refleksja, dłuższe procesy myślowe. System 1 powoduje, że reagujemy w powtarzalny sposób na określone informacje, często sami nie zdając sobie sprawy czemu odbieramy je tak a nie inaczej.

Otóż, uważam, że kolejność występowania wyżej wskazanych dwóch rodzajów percepcji można odwrócić – nie mówię oczywiście o prostym przestawieniu, raczej o zmianie relacji między tym co irracjonalne, a tym co logiczne (lub przywdziewające logicznie brzmiącą formę).

O ile faktycznie zazwyczaj reagujemy odruchowo, zaś następnie poddajemy sytuację czy pogląd analizie (a czasem w ogóle nie poddajemy), o tyle – jak uważam – występuje także u ludzi mechanizm prowadzący do opartego o logikę i przywdzianego w pozory racjonalności reagowania, którego źródłem są błąkające się w przestrzeni nie całkiem świadomej, a zarazem silnie zakorzenione przekonania. Taki klucz do analizy genezy twierdzeń formułowanych przez liberalny mainstream wydaje mi się właściwy.

Dodajmy, że wspomniana wcześniej przeze mnie zewnątrz-sterowność przyjmuje w tym przypadku inny wymiar niż ten opisany na wstępie – kierownicą staje się już nie inny człowiek bądź środowisko, lecz podświadomość lub rzadko odwiedzane obszary świadomości.

TRZY FUNDAMENTY MAINSTREAMOWEGO MYŚLENIA

Jakie są te tkwiące w podświadomości przekonania, przekonania, które tworzą światopogląd i wpływają na wygłaszane opinie, nawet gdy człowiek rzadko artykułuje je expressis verbis?

Po pierwsze, to przekonanie o własnej wyższości moralnej. Poglądy wygłaszane przez mainstream nie są po prostu jeszcze jednymi opiniami w danej kwestii – to poglądy “dobrych ludzi”.

Immanuel Kant odróżniał “moralnego polityka” od “politycznego moralisty”. Wydaje się, że środowisko, o którym tu piszę myli etyczne postępowanie z zamiłowaniem do pouczającej “ciemny lud” moralistyki. Różnica między jednym a drugim nie jest kosmetyczna – o ile w pierwszym przypadku mamy do czynienia z podporządkowaniem się zasadom, o tyle w przypadku drugim można mówić o stawianiu się ponad wszystkimi innymi i ich natrętnym strofowaniu.

Pomoc Ukraińcom niewątpliwie wynikała z dobrych serc Polaków – prostej, ale i doniosłej reakcji na ludzkie cierpienie, odruchu obrony atakowanego. Jednocześnie figura “dobrego człowieka” tak samo nie jest tym, czym jest dobro, jak moralizowanie nie jest moralnością. Nie pomaga się po to, by mówić o pomaganiu, nie czyni się dobra, by pokazywać, że inni są źli. Dobro to nie nalepienie sobie serduszka.

Co istotne, dobro musi umieć iść pod prąd. Czy ukrainofilia w środowiskach “dobrych ludzi” jest sprzeciwem czy środowiskowym konformizmem? Czy wstawianie flagi ukraińskiej na portalach społecznościowych koło swojego zdjęcia nie jest tym samym czym dodawanie tęczy? Ta potrzeba epatowania zawsze woła o weryfikację autentyczności tego, czym się epatuje.

Po drugie, na myślenie mainstreamu wpływa silne wykorzenienie, czyli zewnętrzny stosunek do swojego kraju, swojego narodu.

By wytłumaczyć o co mi chodzi poczynię krótką dygresję. Brytyjski filozof Roger Scruton, opisując modele adaptacji imigrantów do społeczeństwa odróżnił akulturację i agregację. Pierwsza oznacza zachowanie wspólnej dla wszystkich kultury kraju przyjmującego przybyszów, druga natomiast jest swoistym dodawaniem do siebie kultur, tworzeniem ich mozaiki, pieczeniem ciasta, do którego następnie dodaje się keczupu. Różne kultury jednocześnie może opisywać antropolog kultury – rzecz w tym, że człowiek żyjący w społeczeństwie nie jest antropologiem i potrzebuje jednego kodu kulturowego, tak jak kierowca musi stosować się do jednych przepisów ruchu drogowego, by nie spowodować wypadku.

Otóż, mainstream przyjmuje perspektywę antropologa kultury, który decyduje o przyszłości konkretnego społeczeństwa. Wykorzenienie jest czym wręcz w rodzaju zaburzenia – nieumiejętnością przynależności, niezdolnością do współodczuwania z własnym narodem. Spróbujmy u kogoś z mainstreamu wywołać wrażliwość na los tysięcy Polaków zakatowanych na Wołyniu. Tak, ta wrażliwość jedzie po torach ułożonych przez ideologię.

Rozmawiałem z pewnym ukrainofilem, który porównał majora Józefa Kurasia, czyli “Ognia” do Stefana Bandery. Przejęcie wywołał we mnie nawet nie symetryzm pozwalający porównywać człowieka, który starał się restaurować niepodległe państwo polskie, tworząc instancyjne sądy, niekiedy wydające wyroki śmierci z rzezimieszkiem, który “wyroki” wydawał, bo taką miał zachciankę. Przejęcie wywołał brak odruchu: “Przecież ten człowiek walczył za mnie, walczył, bym mógł żyć w niepodległej Polsce”. Mój rozmówca był historykiem, w dodatku źle wykształconym – nie odczuwał polskości jako czegoś, w czym tkwi.

Po trzecie, mainstream kieruje się zapatrzeniem w “Europę” (cudzysłów wynika z faktu, iż jest to Europa wyobrażona), estetyzując ją jednocześnie, postrzegając jako symbol klasy i stylu. Ileż to razy słyszeliśmy argument: “W całej Europie tak robią” jako zarazem wykrzyknik i kropkę, jako aspirujący do rozstrzygnięcia wszelkich wątpliwości.

Zapatrzenie w “Europę” wydaje się znacznie trafniej oddawać właściwości mainstreamu niż pojęcie “mentalności postkolonialnej”, tak często używane przez rozmaitych publicystów. Dlaczego? Mainstream jest wpatrzony w “Europę”, natomiast niekoniecznie czuje w głębi tą niechęć i tą zazdrość do tych, którym podlega, jaka składa się na “mentalność postkolonialną”.

Istotną konsekwencją światopoglądu mainstreamu jest niechęć do państwa jednonarodowego – postrzega się jako źródło nacjonalizmu, niechęci wobec innych narodów i próbuje zmienić na wiele różnych sposobów. Co ważne, tak jak mainstreamowi niekoniecznie przeszkadza nacjonalizm, byle nie był polski, tak nie widzi zagrożenia w imigracji islamistów, mimo iż nieporównywalnie bardziej łagodną religię, czyli katolicyzm skłonny jest obwiniać za zacofanie i nienawiść.

Mainstream zachowuje się, jak Świadkowie Jehowy życia politycznego – ciągle straszy  “odżyciem demonów polskiego nacjonalizmu”. Oczywiście, chodzi o patriotyczną aktywizację większej liczby Polaków. Byłoby to problemem tak potężnym, o znaczeniu tak fundamentalnym, że każdego można uniewinnić, byle do tego nie dopuścić.

Jacek Tomczak

Jak Trump staje się podobny do władzy radzieckiej – pod jednym względem

Jak Trump staje się podobny do władzy radzieckiej pod jednym względem

1.02.2026 Stanisław Michalkiewicz nczas.

Nie wiem, czy prezydent Stanów Zjednoczonych – Naszego Najważniejszego Sojusznika – byłby z tego zadowolony – ale nie da się ukryć, że pod pewnymi względami staje się on podobny do władzy radzieckiej. Właściwie to nawet nie „pod pewnymi względami”, tylko pod jednym względem. Jak bowiem zauważył Aleksander Sołżenicyn – „z władzą radziecką nie będziesz się nudził”.

Podobnie jest z prezydentem Donaldem Trumpem. Z nim nudzić się też niepodobna – o czym możemy przekonać się co najmniej od miesiąca.

Weźmy taką Wenezuelę. Od dłuższego czasu wokół tego państwa gromadziły się czarne chmury, a chmur tych przybywało w miarę, jak wokół Wenezueli koncentrowały się amerykańskie wojska zarówno lądowe, jak i powietrzne czy morskie. Donald Trump zresztą wcale tego nie ukrywał, przeciwnie – podkreślał z naciskiem, że zamierza z tą całą Wenezuelą zrobić porządek – ale najwyraźniej nikt mu chyba nie wierzył. Aż tu nagle, kiedy nikt niczego się nie spodziewał, tamtejszy prezydent Mikołaj Maduro został porwany z własnej sypialni razem z żoną, która zaczęła przychodzić do siebie dopiero na pokładzie samolotu, który „z szybkością płomienia” – jak powiedzieliby Chińczycy – wiózł ją do aresztu wydobywczego w Nowym Jorku.

I kiedy „eksperci” jazgotali, że Stany Zjednoczone „złamały prawo” międzynarodowe, okazało się, że prezydent Trump jakoś dogadał się z reżymem wenezuelskim, o czym świadczyła nie tylko wizyta pani Mari Machado, która prezydentowi Trumpowi podarowała medal Pokojowej Nagrody Nobla, ale też wenezuelskiej prezydentessy, która najwyraźniej nastawiła się Stanom Zjednoczonym lepiej od noblistki, bo prezydent Trump właśnie z nią będzie teraz robił interesy na sprzedaży wenezuelskiej ropy. Fałszywe pogłoski utrzymują, że za pośrednictwem Kataru, który ropę tę będzie sprzedawał, a zyskami dzielił się z prezydentem Trumpem po bratersku, on zaś z kolei okruchami ze stołu pańskiego będzie zalepiał otwory gębowe wenezuelskim reżymowcom. W sytuacji gdy najwyraźniej zostało to przyklepane w imieniu wenezuelskiego reżymu przez tamtejszą prezydentessę, więc dzisiaj już żadna Schwein o żadnym złamanym „prawie międzynarodowym” nie wspomina. Czegóż chcieć więcej?

A tymczasem, kiedy ważyły się losy Wenezueli, na Florydzie lądował samolot z premierem rządu jedności narodowej bezcennego Izraela Beniaminem Netanjahu. Najwyraźniej musiał on przekonać prezydenta Donalda Trumpa do zmiażdżenia złowrogiego irańskiego reżymu tym łatwiej, że już w przeddzień rozpoczęła się tam antyreżymowa rewolucja. I kiedy wszystko rozwijało się pomyślnie, do tego stopnia że wyciągnięty został z naftaliny „następca tronu”, który zapowiedział swoje przybycie, wystąpiły komplikacje. Oto złowrogi reżym irański powyłączał telefony i Internet, w związku z czym nie było innego wyjścia, jak namówić Elona Muska, by uruchomił „Starlinki” – bo w przypadku rewolucji łączność z centralą jest najważniejsza. Aliści – według krążących po Waszyngtonie fałszywych pogłosek, o których zameldował mi mój tamtejszy Honorable Correspondant, kontrwywiad irański namierzył korzystających z tej łączności agentów Mosadu i CIA, których reżym zaczął wyaresztowywać. [Ponad 800 – i obiecali ich powiesić. A szkoda byłaby, bo długo szkoleni. Więc – wycofano się z postępów postępu. md]

W tej sytuacji nie było innej rady, jak odwołać rewolucję, dzięki czemu prezydent Trump będzie mógł do zakończonych ośmiu wojen dodać dziewiątą, której nie tyle nie „zakończył”, co raczej jej zapobiegł. Na jak długo – aaa – to zależy od strat, jakie poniosły obie zainteresowane agentury – ale jasne jest, że ich odbudowa będzie musiała trochę potrwać. Ma się rozumieć, że rewolucja, która już nabierała rumieńców, zakończyła się jakby ręką odjął, a „następca tronu” znowu powędrował do naftaliny – aż do następnego razu. Teraz w Iranie trwa – jak to nazwał Kurt Vonnegut w „Rzeźni numer pięć”, „przeczesywanie terenu”, które można by porównać do gry miłosnej po orgazmie zwycięstwa, gdyby nie to, że ofiary są prawdziwe. Ale to przewidział już szkocki poeta Robert Burns, kiedy pisał, że „zwycięskich buntów nie ma, nigdy ich nie widziano, bo jeśli bunt zwycięży, przybiera inne miano”. Tak czy owak, póki sytuacja się nie wyjaśniła dzięki „dyplomacji Zatoki Perskiej”, która przekonała prezydenta Trumpa, by z Iranem na razie dał sobie spokój, to emocji było co niemiara, a eksperci kreślili coraz to nowe scenariusze. Czegóż chcieć więcej?

Tymczasem, gdy jeszcze nie ochłonęliśmy po emocjach związanych ze złowrogim Iranem, z inicjatywy prezydenta Donalda Trumpa pojawiła się – jakby to powiedział Kukuniek – „koncepcja” Rady Pokoju, której celem ma być zaprowadzenie porządku z Strefie Gazy. Na czym to ma polegać, tego jeszcze nie wiemy, ale w odpowiedniej chwili zostanie nam to objawione. Na razie wiemy, że prezydent Trump zaprosił do niej około 60 osobistości, wśród nich – prezydenta Putina i prezydenta Łukaszenkę.

Wspominam o nich również dlatego, że zaproszony został również węgierski premier Wiktor Orban i pan prezydent Karol Nawrocki, który niedawno zabawiał się w mocarstwowość z panią Swietłaną Cichanouską – teraz miałby kolegować z Aleksandrem Łukaszenką w Radzie Pokoju. Dla węgierskiego premiera Wiktora Orbana to żaden problem, ale pan prezydent najwyraźniej musi przeżywać jakiś dysonans poznawczy, bo podobno „konsultował się” z obywatelem Tuskiem Donaldem, który do Rady Pokoju w ogóle nie został zaproszony. W tej sytuacji jest prawie pewne, że obywatel Tusk Donald będzie panu prezydentowi Nawrockiemu odradzał przystąpienie do Rady Pokoju – jak to pies ogrodnika, co to sam nie zje i nikomu nie da.

Nawiasem mówiąc, z „koncepcji” Rady Pokoju wynika, że ma ona być rodzajem prestiżowej posady dla Donalda Trumpa, kiedy już przestanie być prezydentem Stanów Zjednoczonych. Ma on bowiem dożywotnio tej Radzie przewodniczyć i mieć tam ostatnie słowo, tak że bez niego nie będzie mogła ona niczego postanowić. Jeśli pomysł wypali, to byłby to majstersztyk, zwłaszcza na tle usiłowań nieudolnych, przedsiębranych przez Aleksandra Kwaśniewskiego czy Andrzeja Dudę, którzy nawet sobie nic nie potrafili załatwić, nie mówiąc już o naszym nieszczęśliwym kraju. Zatem – czegóż chcieć więcej?

Ale to jeszcze nic w porównaniu z podchodami Donalda Trumpa pod Grenlandię. Najwyraźniej zamierza on przejść do historii jako jeden z tych nielicznych prezydentów USA, którzy powiększyli terytorium państwowe. Czy mu się to uda – tu musimy zastosować metodę uczonych radzieckich, co to wynaleźli sposób przewidywania przyszłości: wystarczy trochę poczekać.

Ale już na tym etapie widać, że Donald Trump zdołał osiągnąć kilka celów: testuje europejskich sojuszników, którzy zaczęli mu podskakiwać w sprawie Ukrainy, zaognił „stosunki transatlantyckie”, wskutek czego brukselski gang musi się zreflektować, no i zepchnął wojnę na Ukrainie na tak daleki plan, że tylko patrzeć, jak dołączy ona do tak zwanych „wojen zapomnianych”. Czegóż chcieć więcej?

Puls pulsuje

Puls pulsuje

Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto)  •  1 lutego 2026 michalkiewicz

Przez ostatnie trzy dni nie trzymałem ręki na pulsie krajowej polityki, ponieważ 24 stycznia wyjechałem do Londynu, 25 stycznia miałem spotkanie z londyńską Polonią w POSK, a 26 późnym wieczorem wróciłem na ojczyzny łono. Ale chociaż nie trzymałem ręki na pulsie życia politycznego naszego nieszczęśliwego kraju, to puls życia politycznego dał o sobie znać i w Londynie. Pojawiły się bowiem fałszywe pogłoski, że jakiś tropiciel nazistów zadzwonił do tamtejszej gminy, że naziści szykują sobie sabat i że trzeba położyć temu kres. Na szczęście kierownictwo POSK podeszło do sprawy ze zrozumieniem i nie urządziło w niedzielę nagłego remontu, więc spotkanie przy pełnej sali, do której trzeba było donosić krzesła, a poświęcone odpowiedzi na pytanie: „czy będzie wojna”, odbyło się bez przeszkód.

Najwyraźniej w Wielkiej Brytanii muszą czytać „Gazetę Wyborczą”, której Judenrat nie ustaje w popularyzowaniu obecności „nazistów” – dlaczegoś akurat w Polsce. Kropla, jak wiadomo, drąży skałę, więc trudno się dziwić, że opinia, iż naziści urządzili sobie legowisko faszystowskie akurat w Polsce zatacza coraz szersze kręgi. Jest to zrozumiałe tym bardziej, że na przykład o żadnych „nazistach” , dajmy na to, na Ukrainie – nie wolno nawet pomyśleć, bez ryzyka utraty przyzwoitości, bez której trzeba porzucić marzenia nie tylko o politycznej karierze, ale nawet – o pozostaniu na wolności.

Z przyzwoitymi tak już jest, że jeden drugiemu przyzwoitość kontroluje, co jest łatwiejsze tym bardziej, że – jak wiadomo – jeden przyzwoity rozpoznaje drugiego przyzwoitego po zapachu. Do tego oczywiście trzeba mieć specjalnego nosa – ale w Judenracie z tym akurat nie ma problemu.

Gdyby pojawiły się jakieś problemy, na przykład w związku z katarem ścisłego kierownictwa, to jest jeszcze jedno kryterium przyzwoitości, w postaci pana Jerzego Owsiaka. Pan Jerzy Owsiak wprawdzie po zamordowaniu pana Pawła Adamowicza zapowiedział swoje odejście, ale – niczym w swoim czasie car Iwan Groźny – przychylił się do próśb zrozpaczonego ludu, który najwyraźniej nie przeżyłby kolejnego osierocenia i nadal patronuje Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy, co to ma grać „do końca świata i jeden dzień dłużej”. To bardzo ambitny program, bo najwyraźniej zakłada, że nawet w przypadku końca świata forsa nadal do czegoś się przyda. Toteż nic dziwnego, że czciciele nieubłaganego postępu prześcigają się w coraz to bardziej osobliwych pomysłach na licytowanie. Ponieważ akurat wtedy, gdy odbywał się finał Wielkiej Orkiestry nie trzymałem ręki na pulsie, to o wszystkich pomysłach nie wiem, ale o niektórych dowiedziałem się wcześniej.

Szczególne wrażenie zrobiła na mnie oferta pani Julii Wieniawy, która postanowiła przeznaczyć na licytację w Wielkiej Orkiestrze „nocowanko” ze swoim udziałem. Z tym „nocowankiem” jednak jest tak, jak z Orderem Podwiązki, którego dewiza brzmi „Honi soit qui mal y pense” – co się wykłada, że wstyd temu, kto o tym źle pomyśli. Nie jest zatem wykluczone, że szczęśliwiec, który szarpnie się na licytowanie „nocowanka”, może potem odczuwać niedosyt – ale trudno: a la guerre comme a la guerre, więc jakieś straty muszą być. Już i tak opinią publiczną wstrząsnęła krytyka pana Jerzego Owsiaka ze strony pani Doroty Rabczewskiej, znanej jako „Doda Elektroda”, która pogniewała się z panem Owsiakiem na tle dobrostanu zwierząt. Chodzi o to, że gwoli stworzenia wrażenia większego przytupu, podczas finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, puszczane są fajerwerki, które u co wrażliwszych zwierząt powodują traumy i katiusze. Akurat umarła Brigitte Bardot, która dla zwierząt zrobiłaby jeszcze więcej, niż dla ludzi, więc nic dziwnego, że ambitne osoby już się uwijają wokół wypełnienia tego wakatu.

Inne ambitne osoby korzystają z Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy na swój sposób. Na przykład Wielce Czcigodna Anna Maria Żukowska wprawdzie wpłaciła na rzecz Orkiestry („bo mówiła żony ciotka; tych co płacą nic nie spotka” – przekonywał poeta”) – ale oświadczyła jednocześnie, że „nienawidzi” uprawianego przez pana Owsiaka „szantażu moralno-politycznego”, że „każdy MUSI brać w tej akcji udział”, a w ogóle, to nie podoba się jej „upolitycznienie” WOŚP. Wprawdzie „szantaż”, nawet „moralno-polityczny” to nic dobrego, ale z drugiej strony deklarowanie otwartym tekstem, że się tego szantażu „nienawidzi”, może skutkować przedstawieniem Wielce Czcigodnej Annie Marii Żukowskiej „zarzutów”, a konkretnie jednego – uprawiania „mowy nienawiści”, z powodu której coraz więcej obywateli naszego nieszczęśliwego kraju przeżywa rozmaite zgryzoty – a tylko patrzeć, jak będą lądowali w areszcie wydobywczym, albo – w przypadku pecha – nawet w dole z wapnem. Po spektakularnym wprowadzaniu praworządności na tak zwany „rympał” w Krajowej Radzie Sądownictwa, gdzie pod nadzorem prokuratorów osobnicy ubrani w policyjne mundury pruli szafy niezawisłych sędziów, można spodziewać się najgorszego. Wprawdzie pani przewodnicząca Krajowej Rady Sądownictwa, w ten sposób zbezczeszczonej, złożyła skargę do prokuratury – ale co to da?

Dyć przecież Generalnym Prokuratorem obywatel Tusk Donald zrobił obywatela Żurka Waldemara, a ten z kolei posługuje się obywatelem Kornelukiem Dariuszem, który myśli, że jest Prokuratorem Krajowym, chociaż niedawno pan prezydent Karol Nawrocki przyjął pana Dariusza Barskiego i zaświadczył, że Prokuratem Krajowym jest właśnie on. Jakby tego było mało, to jeszcze Sąd Najwyższy, a konkretnie – Izba Odpowiedzialności Zawodowej orzekła, że decyzje obywateli: Bodnara Adama z czarnym podniebieniem i Żurka Waldemara o odwołaniu rzeczników dyscyplinarnych, których szafy w KRS-sie pruli osobnicy ubrani w policyjne mundury, „w świetle obowiązującego prawa nie było ani legalne, ani skuteczne”. W dodatku to orzeczenie zostało wydane przez tak zwanych „legalnych sędziów” a nie jakichś „neosędziów”. Ale obywatel Żurek Waldemar idzie w zaparte. Niech tam sobie sędziowie będą „legalni”, ale co z tego, skoro Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego nie jest legalna?. A tak właśnie twierdzi Judenrat „Gazety Wyborczej”, który w takich sprawach ma ostatnie słowo.

W tej sytuacji nie ma rady, trzeba by zwrócić się do pana Jerzego Owsiaka, żeby on się w tej sprawie wypowiedział. Wprawdzie Wielce Czcigodna Anna Maria Żukowska zarzuca mu „upolitycznienie” Wielkiej Orkiestry, ale – powiedzmy sobie otwarcie i szczerze – praktykowana w III Rzeszy Winterhilfswerke, czyli Akcja Pomocy Zimowej, też nie była wolna od akcentów politycznych i nawet serduszka były podobne.

Od polityki uciec niepodobna – twierdziła koleżanka Anna Bojarska i słuszna jej racja. Skoro tak, to co byłoby lepsze – czy gdyby w sprawie legalności Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego wypowiedział się pan Jerzy Owsiak, czy żeby swoją opinię przedstawił ostatni szef Wojskowych Służb Informacyjnych, pan generał Marek Dukaczewski, co to – gdy tylko w naszym nieszczęśliwym kraju coś ważnego się dzieje – przybywa do TVN i przed resortową Stokrotką” wyznaje, jak jest, a przede wszystkim – jak będzie?

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).

WOŚP jak „Miś”: Owsiak odpowiada żywotnym potrzebom władzy.

WOŚP jak „Miś” Stanisława Barei. Ziemkiewicz: Owsiak odpowiada żywotnym potrzebom władzy

pch24.pl/wosp-jak-mis-barei-odpowiada-zywotnym-potrzebom-wladzy

Facet wymyślił „Misia”, który, bez żadnej ironii czy przesady, naprawdę odpowiadał „żywotnym potrzebom całego społeczeństwa” – pisze Rafał Ziemkiewicz o Jerzym Owsiaku, nawiązując do kultowej Stanisława Barei. Jego zdaniem WOŚP połączył interes wielkich korporacji, celebrytów i ludzi władzy z otoczenia Donalda Tuska.

„Jest w tym coś epickiego – że można aż tak zgłupieć, jako to się zdarzyło byłemu witrażyście i prezenterowi radiowemu (…) Zaspokoił powszechną potrzebę uczestnictwa minimalnym kosztem w czymś „maksymalnie dobrym”, typową dla Polaków skłonność do działania od wielkiego dzwonu, na pokaz, bardziej dla samego działania niż dla skutków” – wskazuje pisarz i publicysta na łamach portalu dorzeczy.pl.

Jak podkreśla autor, Owsiak połączył działalność charytatywną z interesem wielkich korporacji oraz „potrzebami dążącej do monopolu władzy”.

„Naprawdę nie jest przypadkiem, że jedyny porównywalny do WOŚP ewenement w dziejach to coroczna hitlerowska akcja „zimowej pomocy” – wypełnił lukę po imprezach masowych PRL-owych „turniejach miast”, kiermaszach i innych festynach, których zabrakło pokoleniom „transformacji ustrojowej”, a do tego stworzył dogodną w użyciu, wielką i mającą ogromne dotarcie platformę dla reklamodawców i szukających lansu celebrytów” – zauważa autor „Michnikowszczyzny”, „Polactwa” i „Strollowanej Rewolucji”.

Publicysta przypomina, że „akcją z sepsą” (sugerującą jakby chodziło o walkę z rządzącą wówczas Zjednoczoną Prawicą), Owsiak zapewnił sobie „uwielbienie wszystkich oszalałych z nienawiści „j***ćpisów” i stał się dla nich świętą ikoną antykaczyzmu”.

„Słowem, stworzył charytatywny biznes, z którego on sam i jego rodzina może żyć dostatnio do końca świata i dzień dłużej” – podsumowuje Ziemkiewicz.

Źródło: dorzeczy.pl