Podczas internetowych dyskusji z apologetami imperium w ciągu ostatnich kilku miesięcy dowiedziałem się, że liczba zabitych protestujących wynosi trzydzieści tysięcy, czterdzieści tysięcy, pięćdziesiąt tysięcy, sześćdziesiąt tysięcy, siedemdziesiąt tysięcy, osiemdziesiąt tysięcy, dziewięćdziesiąt tysięcy i sto tysięcy.
Najczęstszym argumentem zwolenników wojny w Iranie jest to, że w styczniu tego roku zmasakrowali dziesiątki tysięcy demonstrantów – ale co zabawne, nigdy nie podają tej samej liczby. Ponieważ to całkowicie fikcyjna historia, mogą po prostu wymyślić dowolną liczbę.
Podczas internetowych dyskusji z apologetami imperium w ciągu ostatnich kilku miesięcy dowiedziałem się, że liczba zabitych protestujących wynosi trzydzieści tysięcy, czterdzieści tysięcy, pięćdziesiąt tysięcy, sześćdziesiąt tysięcy, siedemdziesiąt tysięcy, osiemdziesiąt tysięcy, dziewięćdziesiąt tysięcy i sto tysięcy.
Naprawdę zdają się po prostu rzucać dowolną liczbą, która w danym momencie wydaje się wiarygodna. Niedawno widziałem, jak zirytowany Glenn Greenwald pytał na Twitterze swojego rozmówcę : „Jak decydujesz, kiedy twierdzić, że Iran zabił 30 000 demonstrantów, 45 000, czy 70 000? Czy to zależy od dnia tygodnia, stylu tekstu, czy od czegoś innego?”.
Irański marionetka zmiany reżimu Reza Pahlavi twierdził w styczniu, że w tym miesiącu irański rząd dokonał masakry 50 000 protestujących.
Pewnego dnia ktoś skomentował mój wpis, pisząc, że „Iran zabił ponad 40 tys. demonstrantów walczących o wolność”, a gdy zignorowałem to twierdzenie, przyszedł inny obrońca imperium i skorygował liczbę do 30 tys .
Powodem, dla którego nie mogą ustalić konkretnej liczby, jest to, że jest ona zmyślona.
Nikt nie zaprzecza, że w styczniowych zamieszkach zginęły tysiące ludzi; sam rząd Iranu oświadczył , że w brutalnych starciach zginęło 3117 osób, w tym znaczna liczba funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa. Biorąc pod uwagę, że sekretarz skarbu USA wielokrotnie przyznawał, że Stany Zjednoczone celowo podsycały zamieszki w Iranie, a Trump przyznał się do wysyłania broni do kraju w celu uzbrojenia protestujących, a poprzedni sekretarz stanu Trumpa sugerował , że Mossad był bezpośrednio zaangażowany w tzw. „pokojowe protesty”, nieuniknione było, że ludzie zginą.
Ale propagandziści wojenni nie mogli zadowolić się kilkoma tysiącami ofiar. Potrzebowali czegoś bardziej spektakularnego. Czegoś sensacyjnego. Zaczęli więc rozpowszechniać oparte na wątpliwych źródłach doniesienia podejrzanych osób, twierdzących, że liczba ofiar jest znacznie wyższa, niż podawano, a następnie jeszcze bardziej zawyżali te liczby.
=====================
filmiki ilustrujące w oryginale. Nie mam sił poprawiać i wklejać MD
One of multiple fires at an industrial complex in Iran used to store corpses. According to sources, the Regime is now covering up its crimes against humanity by burning the bodies of murdered protesters. 90,000 protesters have been killed to date.
One of multiple fires at an industrial complex in Iran used to store corpses.
According to sources, the Regime is now covering up its crimes against humanity by burning the bodies of murdered protesters.
A kiedy to zrobili, stało się jasne, że kłamali w tej sprawie, bo każdy widzi, jak liczby zmieniają się w zależności od tego, kto akurat mówi i w jakim jest nastroju. Popełnili klasyczny błąd w pisaniu fikcji, jak wyjaśniono w viralowym poście , który krążył po Tumblrze kilka miesięcy temu:
„Pisarze fantastyki, dam wam naprawdę pilną radę: nie podawajcie liczb. Nie podawajcie czytelnikom żadnych liczb. Jak ciężki jest miecz? Dużo. Jak stare jest to miasto? Bardzo. Jak duży jest fort? Ogromny. Jak szybki jest statek kosmiczny? Niezbyt, jest z drugiej ręki.
„W chwili, gdy powiesz jakąś liczbę, Twoi czytelnicy mogą sprawdzić Twoje obliczenia, a Ty nie potrafisz liczyć lepiej niż Twój najbardziej autystyczny krytyk. Gwarantuję. Nie pozwól swoim czytelnikom na żadne obliczenia. Kiedy coś się wydarzyło? Jakiś czas temu. Ile kul może wystrzelić z tej broni? Podchwytliwe pytanie: strzela laserami, i to mocno.
„Kłamiesz ludziom dla zabawy. Jeśli pozwolisz im się przed tobą mierzyć, kłamstwo się zawali i przestanie być zabawne”.
Jeśli zamierzasz pisać fikcję, ważne jest, aby nie zburzyć iluzji i nie wyrwać czytelnika z wyimaginowanego świata, który dla niego kreujesz. Opowieść o dziesiątkach tysięcy zabitych irańskich demonstrantów to fikcja, a wszyscy zaczynają dostrzegać kłamstwa.
Jeśli chodzi o największe zagrożenie dla Kościoła dzisiaj, nie ma żadnych wątpliwości. Jest nim synodalność.
Synodalność stanowi pełne dojrzewanie modernizmu potępionego przez papieża św. Piusa X ponad sto lat temu. Mówiąc najprościej, modernizm i synodalność próbują przekształcić konkretny Depositum Fidei w plastyczną masę subiektywnych wrażeń. W tym miejscu dialektyka heglowska zastępuje precyzję wyznania wiary. Bardziej wrażliwe dusze uznałyby ten opis za zbyt surowy lub przesadzony, lecz oddaje on prawdę. Sam były prefekt Świętego Oficjum, kardynał Gerhard Müller, podsumował całe przedsięwzięcie synodalne druzgocącym aktem oskarżenia zatytułowanym Siedem grzechów przeciw Duchowi Świętemu: tragedia synodalna. Wbrew ludziom o słabych nerwach opowiadam się po stronie tego tytanicznego katolickiego intelektu.
Nadmiernie zintelektualizowane podejścia do tego problemu prowadzą jedynie do abstrakcyjnych rozwiązań proponowanych przez teologów z fajką w ustach, siedzących w wygodnych salonach wydziałowych. Syn Boży jednak nigdy nie operował abstrakcjami, dlatego Credo wyrażone jest z tak piorunującą jasnością. Herezja zawsze ukrywa się w cieniu rzekomych luk. Synodalność nie jest herezją, ponieważ nie posiada jej ciężaru gatunkowego. To czyni ją bardziej niebezpieczną, gdyż nie jest tak oczywista.
Synodalność nie traktuje prawdy poważnie. Czuje się lepiej w gnostycznym półświatku uprzywilejowanej wiedzy dostępnej dla nielicznych namaszczonych. Spróbuj podsłuchać „dialogi” synodalne. A jeszcze lepiej – zmusić się do lektury oficjalnych dokumentów inaugurujących nowy rok synodalny. Tam znajdziesz prawdziwą „gnosis”, którą potępiał św. Ireneusz w Adversus Haereses. Dziś nazwano by to mniej wzniosłym terminem: bełkotem słownym – nagromadzeniem dźwięków, które nic nie znaczą. Coś jak kalifornijskie ćwiczenia podnoszenia świadomości.
Tu właśnie leży problem: znaczenie. Znaczenie jest nagrodą za przyjęcie prawdy. Jest ono boleśnie konkretne, jak policzek wymierzony w twarz. Wrogowie prawdy kryją się w wysokiej trawie sztucznie tworzonych znaczeń, które zapewniają im osłonę w światach zbudowanych według ich własnych fantazji. Lewis Carroll ośmieszył to w Alicji w Krainie Czarów. George Orwell przeraził nas tym w Roku 1984. A Aldous Huxley nazwał to Nowym wspaniałym światem. Każdy z tych autorów ostrzegał przed porzuceniem wyżyn prawdy na rzecz twierdz zbudowanych z wymyślonych słów – i światów.
Czy synodalność można po prostu nazwać racjonalizmem? Niestety nie. Nawet to zgubne przedsięwzięcie, staczające się w króliczą norę rozumu pozbawionego prawdy, podejmuje przynajmniej jakąś próbę rozumowania. Synodalność – nie. Pływa ona w mętnych wodach samozadowolonej nowomowy. Zastępuje prawdę chwytliwymi sloganami, atrakcyjnymi dla rozchwianej elity znawców, użytecznymi dla bardziej „poważnego” grona, którego misją jest zapomnienie o boskiej misji Kościoła Chrystusowego.
W obliczu kultury zmierzającej ku moralnemu upadkowi Kościół powinien wołać: „I stworzył Bóg człowieka na swój obraz: na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę!”. Zamiast tego urzędnicy kościelni przekazują nam Fiducia Supplicans i otwierają Święte Drzwi w Rzymie dla grupy, która wypowiada wojnę Bożym zamysłom. Zamiast pozwolić nauce wykonywać jej rzetelną pracę polegającą na dochodzeniu do wniosków opartych na dowodach, Wikariusz Chrystusa błogosławi bryły lodu, odwołując się do nowo stworzonej kategorii moralnej zwanej „sprawiedliwością klimatyczną”. Jednocześnie poważnie wątpi w konieczność podjęcia działań wobec niewątpliwej niesprawiedliwości, jaką jest tłumienie tradycyjnej Mszy łacińskiej.
Zauważmy dwupoziomowy świat synodalności. „Publiczna” fasada niekończącego się dialogu bez prawdy. Pod nią kryje się twarda represja wszystkiego, co uznane zostanie za „zbyt nieelastycznie” katolickie. W tym wirującym, oderwanym od rzeczywistości świecie synodalności nie istnieją już kary, ponieważ każde szczerze wyznawane stanowisko jest święte – z wyjątkiem jednego: tego, co kiedyś uważano za święte, jak prawo moralne i niezmienne doktryny Kościoła.
Synodalność redefiniuje wiarę jako podróż ku samorealizacji, zamiast stromego podejścia na wzgórze Kalwarii. Zamiast pełnego miłości rozważania porywających prawd objawienia Bożego, zaprasza do jałowego tworzenia nowych „ścieżek znaczenia”.
Synodalność głosi, że nie mamy odpowiedzi, lecz jedynie niekończące się samopoznanie. Jedna z dużych archidiecezji niedawno zleciła badanie, dlaczego umiera. Unikając tego dosadnego określenia, w duchu synodalnym nazywa swoją dramatyczną sytuację „zmieniającym się krajobrazem”.
Podaje, że od 1998 roku:
uczestnictwo we Mszy spadło o 53%
liczba chrztów spadła o 61%
liczba małżeństw spadła o 75%
liczba Mszy pogrzebowych spadła o 56%
Ocena ta staje się jeszcze bardziej niepokojąca, gdy archidiecezja ujawnia, że ma tylko 127 kapłanów poniżej 50. roku życia, a do 2044 roku będzie miała mniej niż 131 proboszczów dla swoich 212 parafii.
Każdy trzeźwo myślący obserwator nazwałby te dane marszem ku śmierci. Nie synodalista, który widzi w tym kolejny krok ku „Punktowi Omega” większego dialogu. W obliczu tak alarmujących danych, co zaleca archidiecezja? Jaśniejsze nauczanie wiary? Nie. Większy nacisk na sakrament spowiedzi? Nie. Więcej modlitwy, ofiary i powrót do tradycyjnych praktyk pobożności? Nie. Różaniec i pogłębienie nabożeństwa do Matki Bożej? Nie. Wzywanie aniołów stróżów i modlitwa do św. Michała Archanioła? Nie. Co proponuje? Synodalność. A potem jeszcze więcej synodalności. A potem jeszcze więcej. To jak gaszenie pragnienia słoną wodą.
Ten ślepy zaułek nie jest zaskoczeniem. To ta sama synodalność, która niedawno opublikowała zdjęcie kilku osiemdziesięciolatków z umierającego zgromadzenia zakonnego, którzy z radością podpisywali swój akt zgonu, uśmiechając się szeroko do kamery.
Synodalność sprawia, że świat postrzega Kościół jako winny głębokiego braku powagi. Kiedyś nawet nasi wrogowie podziwiali męczenników, którzy przyjmowali śmierć, zamiast ustąpić choćby o jotę z dziedzictwa Kościoła. Dziś widzą Kościół, którego znakiem rozpoznawczym jest kompromis.
Nie obawiając się, że zabrzmię jak ktoś niedoceniający „dwuznaczności”, powiem: synodalność jest największym zagrożeniem, przed jakim stoi Kościół w XXI wieku. Współczesna inteligencja katolicka, jak i znaczna część wyższego duchowieństwa, mogą się z tym nie zgodzić, lecz — niezależnie od zasady post hoc, ergo propter hoc — obecny kryzys Kościoła na wszystkich kontynentach wydaje się dokonywać pod ich nadzorem.
Mówiąc wprost: synodalność zajmuje się promowaniem salonowych gier, zamiast ratowaniem dusz.
Hm. Ratowanie dusz. Kiedy ostatni raz katolik słyszał to wyrażenie? To kolejna ofiara synodalności.
Proszę nie kończyć tego powiedzonka, bo straciło ono na aktualności. Już mało ktowie, jak wygląda prawdziwy, żywy koń. Na wsi można jeszcze spotkać krowę, ale nie konia, który przestał być potrzebny. Mieliśmy kiedyś taką „premierkę”, która twierdziła, że ludzie atakowali kamieniami dinozaury. To największy ałtorytet, jeśli chodzi o gady KOPACZalne.Pewnie było to w tych czasach, kiedy jeżdżono konno, zamiast latać dronami. Czas premierostwa tej kobiety się skończył, ale moda na ignorancję wszelaką ciągle rośnie.
Odwoływanie się do zdrowego rozsądku i doświadczeń osobistych odbiorcy, coraz bardziej mija się z celem. Teraz trzeba już nie lada bystrzaka, który odróżni w internecie, co jest prawdziwym zdjęciem, a co podróbką stworzoną przez sztuczną inteligencję. Na szczęście ta sztuczna inteligencja trzyma się poczucia piękna, co ją odróżnia od „prawdziwych artystów”, którym już dawno wpojono, żeby cenić tylko to, co szpetne. Ma być tak szkaradne, że aż piękne.
Są i inne relikty przeszłości, które znaczą całkiem co innego, niż w czasach kiedy powstały. Łachmaniarze w XIX wieku byli nimi z biedy, teraz są z wyboru i komunistycznej pogardy dla burżujów.
W tym niedawnym wywiadzie doświadczony analityk i były urzędnik CIA i Departamentu Stanu Larry Johnson rozmawia z Dannym Hiongiem, prezenterem z Chin, o trwającej blokadzie Zatoki Perskiej przez USA. Johnson ocenia tę sytuację jako strategiczną katastrofę dla administracji Trumpa, wyraźnie pokazując ograniczenia amerykańskiej potęgi.
Obecna sytuacja: Iran utrzymuje swoją pozycję, Chiny ignorują blokadę.
Administracja Trumpa nałożyła blokadę morską na Iran, aby zatrzymać transport ropy przez Cieśninę Ormuz – głównie w celu konfrontacji z Chinami.
Jednak po zaledwie czterech dniach sytuacja wydaje się odwrotna: Iran podobno przetransportował już ponad 9 milionów baryłek ropy naftowej przez Zatokę Omańską.
Ponad 20 statków handlowych przepłynęło przez Cieśninę Ormuz w ciągu jednego dnia, podczas gdy ponad 800 statków w Zatoce Perskiej znajduje się pod kontrolą Iranu. Iran odmawia poddania się i nadal kontroluje ten kluczowy szlak wodny.
Chiny jednoznacznie odrzuciły groźby Trumpa i oświadczyły, że będą honorować istniejące umowy o dostawach. Zamiast okazywać słabość, Iran demonstruje suwerenność i niezależność gospodarczą.
Larry Johnson porównuje sytuację do opuszczenia domu przez dorosłego syna: Iran nie jest już zależny i żyje własnym życiem.
Brak strategii i iluzja blokady
Johnson ostro krytykuje brak spójnej strategii w Waszyngtonie. Stany Zjednoczone nieustannie zmieniają taktykę – od gróźb zwiększenia liczebności wojsk po oferty negocjacji.
Blokada to fasada, „żart” mający na celu oszukanie amerykańskiej opinii publicznej. W rzeczywistości skuteczne monitorowanie rozległego obszaru Morza Arabskiego i Oceanu Indyjskiego jest praktycznie niemożliwe.
Statki muszą trzymać się z dala od brzegu, aby uniknąć trafienia przez irańskie rakiety obrony wybrzeża, rakiety balistyczne krótkiego zasięgu, drony podwodne, drony nawodne i drony powietrzne.
Uderzający przykład: lotniskowiec USS George H.W. Bush opłynął Afrykę zamiast skorzystać z Kanału Sueskiego i Morza Czerwonego – z obawy przed atakiem. To mówi wszystko o prawdziwej pozycji Marynarki Wojennej USA.
Johnson przytacza historyczne porównanie do 66-letniej blokady Kuby: nawet tam, gdzie Stany Zjednoczone miały znacznie większą kontrolę geograficzną, strategia ta zawiodła. Iran korzysta również z sąsiednich krajów, Morza Kaspijskiego i umów swapowych z Rosją.
Konsekwencje ekonomiczne: Szok naftowy dopiero nadejdzie.
Świat nie odczuł jeszcze w pełni skutków 20-procentowego spadku dostaw ropy naftowej, ponieważ tankowce załadowane przed wojną dopiero teraz docierają do miejsc przeznaczenia (tankowce pokonują zaledwie około 200 mil dziennie).
Ceny już gwałtownie rosną – baryłka w Singapurze podobno osiągnęła cenę 210 dolarów. Johnson ostrzega przed kaskadowymi efektami: wyższymi cenami paliw, niedoborami nawozów, zakłóceniami w dostawach skroplonego gazu ziemnego (25% światowych dostaw pochodzi z tego regionu) i nawozów (35% światowych dostaw).
W USA rolnicy już informują o trzykrotnym wzroście cen nawozów i drastycznym wzroście kosztów siana, co może doprowadzić do zmniejszenia pogłowia zwierząt gospodarskich, a w dłuższej perspektywie do wzrostu cen mięsa.
Globalne konsekwencje mogą wywołać kryzys gospodarczy porównywalny z Wielkim Kryzysem lat 30. XX wieku. Chiny z kolei są w 85% samowystarczalne energetycznie; irańska ropa naftowa stanowi jedynie niewielką część ich importu.
Rzeczywistość wojskowa i ryzyko eskalacji
Pomimo pogłosek o „zniszczeniu” irańskich wyrzutni rakietowych, zdolność Iranu do kontrolowania Cieśniny Ormuz pozostaje nienaruszona.
Stany Zjednoczone planują dalsze zwiększenie liczebności wojsk (w tym 10 000 dodatkowych żołnierzy) i rozważały ataki na elektrownie jądrowe i elektrownie jądrowe, ale najwyraźniej odłożyły te plany na później. Zamiast tego rozważane są operacje specjalne w celu zabezpieczenia wysoko wzbogaconego uranu.
Johnson uważa obecne zawieszenie broni (które może wygasnąć w poniedziałek) za kruche. Izrael blokuje postępy w negocjacjach z Hezbollahem, próbując zdobyć miasto w południowym Libanie.
Prawdziwy przełom będzie możliwy jedynie w przypadku, gdy Izrael zgodzi się na zawieszenie broni z Hezbollahem – prawdopodobnie w ciągu dwóch tygodni ze względu na duże straty.
Trump niedawno ogłosił 10-dniowe zawieszenie broni między Libanem a Izraelem, co Johnson postrzega sceptycznie jako próbę mobilizacji libańskiego rządu przeciwko Hezbollahowi.
Kontekst historyczny: Korzenie konfliktu w Libanie
Johnson przedstawia szczegółowy zarys historyczny wojny domowej w Libanie od 1975 r., rolę Stanów Zjednoczonych, Izraela i różnych grup religijnych (chrześcijan, sunnitów, szyitów, Druzów).
Hezbollah powstał w 1982 r. w odpowiedzi na ataki na szyitów. Organizacja korzystała ze wsparcia Iranu, podczas gdy Stany Zjednoczone wspierały Saddama Husajna w wojnie iracko-irańskiej, przekazując mu broń, pieniądze i informacje wywiadowcze – w tym broń chemiczną.
Później pojawiła się afera Iran-Contras, w której Stany Zjednoczone jednocześnie sprzedawały broń Iranowi. Te sprzeczności pozostawiły głębokie rany.
Lekcje długoterminowe: Koniec świata jednobiegunowego
Johnson podkreśla, że kraje takie jak Iran, Chiny i Rosja mają alternatywy i są przygotowane na presję. Stany Zjednoczone drastycznie przeceniają swoją siłę nacisku.
Niepowodzenie blokady ukazuje nową, wielobiegunową rzeczywistość. Wskazuje on pozytywnie na odbudowę Rosji po upadku Związku Radzieckiego pod rządami Putina, jako przykład, że nawet poważne kryzysy mogą prowadzić do odnowy.
Podsumowując, rozmowa ta wyłania się z obrazu przytłoczonego imperium amerykańskiego, które stosuje przestarzałe metody (sankcje, blokady, groźby) przeciwko suwerennym państwom, których nie da się już zastraszyć.
Problemy gospodarcze szczególnie mocno uderzają w sam Zachód, podczas gdy Iran umacnia swoją pozycję, a Chiny zachowują spokój.
Nadchodzące tygodnie i miesiące pokażą, czy Waszyngton wyciągnie wnioski z tej lekcji, czy popełni kolejne kosztowne błędy.
W MEN trwają prace nad szczegółami przymusu uczestnictwa dzieci w lekcjach tzw. „edukacji zdrowotnej” od 1 września 2026 r.
Wie Pan kto ustala, jakie konkretnie treści będą już za kilka miesięcy obowiązkowe dla wszystkich uczniów? To m.in.:
Seksuolog Zbigniew Izdebski – powiązany z instytucjami uwikłanymi w przeszłości w afery pedofilskie i uczeń seksuologa Andrzeja Jaczewskiego, który publicznie popierał legalizację współżycia dorosłych z dziećmi. Izdebski przeprowadzał też seksuologiczne eksperymenty na uczniach, w trakcie których bez wiedzy i zgody rodziców pytał uczniów m.in. o to, czy już się kiedyś masturbowali.
Antonina Kopyt – „edukatorka seksualna”, która jako pierwsza zaproponowała wprowadzenie w Polsce obowiązkowej „edukacji seksualnej” mającej ukrywać się dla zmylenia rodziców pod nazwą „edukacji zdrowotnej”. Kopyt publicznie sugerowała, że prawo rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami powinno podlegać ograniczeniom ze strony państwa oraz instytucji międzynarodowych. Współpracuje z organizacjami promującymi aborcję, LGBT i sex-shopy.
Te same osoby były współodpowiedzialne za stworzenie całej podstawy programowej do „edukacji zdrowotnej” – przedmiotu, który należy odrzucić w całości, gdyż zawarta w nim wizja „zdrowia”, człowieka i relacji międzyludzkich to ideologia opracowana w gabinetach niemieckich ideologów i aktywistów.
„Edukacja zdrowotna” już za niecałe pół roku ma być przymusowa we wszystkich szkołach. Większość rodziców albo w ogóle nie zdaje sobie sprawy z zagrożenia, albo to zagrożenie banalizuje.
Dzisiaj, gdy lekcje nie są jeszcze obowiązkowe, chodzi na nie ok. 30-40% uczniów, zwłaszcza w szkołach podstawowych. Bierność doprowadzi do tego, że w Polsce dojdzie do katastrofy tak jak na Zachodzie. Niedawno udostępnialiśmy poruszające świadectwo naszej młodej wolontariuszki Zuzi, która gdy miała 12 lat uczyła się w katolickiej szkole w Anglii. W szkole na lekcjach religii, prowadzonych przez nauczycielkę, która była lesbijką i ateistką (!), zachęcano Zuzię do homoseksualizmu i kwestionowano jej tożsamość płciową. Niewiele brakowało, a nieświadoma wtedy dziewczyna uległaby tym namowom.
Pamiętając swoje doświadczenia z Anglii Zuzia to samo widzi już dzisiaj w Polsce. Dlatego wraz z innymi wolontariuszami naszej Fundacji bierze udział w kolejnych publicznych akcjach i kształtuje świadomość rodziców.Tylko w nadchodzącym tygodniu (18-25 kwietnia) chcemy zorganizować uliczne akcje informacyjne i publiczne różańce w 23 miastach Polski.
Nasi wolontariusze są gotowi do wyjścia na ulice, rozstawienia dużych plakatów, włączenia megafonów, rozdawania ulotek i broszur oraz modlitwy na różańcu, a przy tym do odpierania ataków, zaczepek i procesów sądowych wytaczanych nam nieustannie przez zwolenników deprawacji dzieci.
Żeby zrealizować ten plan, nasi wolontariusze potrzebują Pana pomocy. Pana wsparcie umożliwi nam m.in.: – zatankowanie aut i dojazd do kolejnych miejscowości na terenie całego kraju,- zakup nowych transparentów i bannerów,- wydruk ulotek, broszur, gazet i materiałów informacyjnych dla przechodniów,- kupno nowych kamer, głośników, megafonów i innego sprzętu używanego podczas akcji,- dalsze funkcjonowanie centrum prawnego naszej Fundacji, które ochrania wolontariuszy przed procesami, przesłuchaniami i prześladowaniami sądowo-policyjnymi (aktualnie przeciwko nam toczy się ponad 80 rozpraw w całej Polsce). Liczymy na Pana zaangażowanie. WPŁACAM Konto Fundacji do darowizn:79 1050 1025 1000 0022 9191 4667 Fundacja Pro – Prawo do życia ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
Z wyrazami szacunku,
Mariusz Dzierżawski Fundacja Pro – Prawo do życia KRS: 0000233080 NIP: 1231051050 REGON: 010083573 ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
Francja definitywnie kończy z tworzeniem stref niskiej emisji/czystego transportu. Stały się one symbolem ograniczeń, a nie postępu. Posłowie po burzliwej debacie w parlamencie uchwalili zakaz tworzenia takich stref. Kiedy to samo zrobią polscy parlamentarzyści?
Strefy niskiej emisji, które rzekomo miały ograniczyć zanieczyszczenia pochodzące z pojazdów spalinowych w obszarach miejskich, nie będą miały już racji bytu we Francji. Właśnie przegłosowano projekt ustawy trwale znoszącej strefy niskiej emisji. To poważny cios dla rządu, który poniósł sromotną klęskę w priorytetowej polityce dotyczącej walce z samochodami spalinowymi.
Rząd podejmował usilne starania w ostatnich miesiącach, aby utrzymać strefy za wszelką cenę, nawet w zmodyfikowanej formie. Posłowie jednak odrzucili jakiekolwiek kompromisowe rozwiązanie, które miało dawać więcej swobody działania władzom lokalnym w zakresie tworzenia stref czystego transportu i wyłączania coraz większych obszarów z jazdy samochodów.
Za odrzuceniem rozwiązań, które w teorii miały walczyć ze smogiem, zagłosowała koalicja obejmująca partie od centroprawicy po Zjednoczenie Narodowe (RN), w tym część centrum. Rząd, nie mogąc zmobilizować większości ani przekonać opozycji, poniósł wyraźną porażkę polityczną. Tekst ustawy o uproszczeniu został przyjęty 275 głosami, przy 225 głosach sprzeciwu.
Strefy (tzw. LEZ, Strefy Czystego Transportu (SCT)), które obowiązywały w 25 miastach, były kamieniem węgielnym rządowej strategii walki z zanieczyszczeniem powietrza. Wprowadzono je w 2018 roku i stopniowo planowano wdrożyć je w całym kraju. Miały być ucieleśnieniem proaktywnej polityki transformacji „mobilności miejskiej”.
Strefy niskiej emisji, które wymagają od wszystkich przejeżdżających pojazdów posiadania naklejki Crit’Air (6 różnych naklejek) z informacją o poziomie zanieczyszczenia powietrza i ograniczają dostęp do nich niektórym pojazdom, budzą kontrowersje od samego początku ich wdrożenia.
Kierowcy, którzy nie przestrzegają przepisów, narażają się na grzywny w wysokości 68 euro za brak odpowiedniej naklejki Crit’Air, a także na dodatkowe kary za złamanie określonych przepisów w danej strefie.
Zwolennicy zakazu wprowadzania stref argumentowali, że kierowcy starszych pojazdów – często o niższych dochodach – są niesprawiedliwie karani. Wspomniano również o pewnym przejawie miejskiego snobizmu, argumentując, że przepisy uniemożliwiają dostęp do usług w centrach miast kierowcom starszych pojazdów z obszarów wiejskich.
– To zwycięstwo zdrowego rozsądku – komentował dla dziennika „La Dépêche” Pierre Chasseray ze stowarzyszenia kierowców 40 millions d’automobilistes. – Kiedy widzisz, że mniejszość była w stanie utrzymać całą Francję w niewoli w imię środka, który jest ewidentną formą apartheidu społecznego, jest to niedopuszczalne – dodał.
Zwolennicy stref twierdzą, że strefy pomogły ograniczyć emisje, poprawiając jakość powietrza dla milionów ludzi w całej Francji.
Podczas głosowania posłowie odrzucili rządową poprawkę, która przyznałaby władzom lokalnym kontrolę nad przyszłością stref. Przekonywali, że w miastach takich jak Londyn i Berlin strefy miały pomóc w ograniczeniu emisji. Rząd miał próbować także przekonać posłów w zakulisowych zabiegach do głosowania za ich poprawką, co wywołało powszechne oburzenie. – Spróbujcie wyjaśnić, dlaczego musimy kupować pojazdy elektryczne za 40 000 euro – mówił poseł Pierre Meurin podczas debaty.
Zgodnie z projektem ustawy, wszystkie 25 istniejących stref w miastach od Paryża po Pau zostaną zlikwidowane, a ograniczenia wjazdu pojazdów do niektórych obszarów zostaną zniesione. Projekt ustawy wskazuje, że władze lokalne nie będą mogły utrzymać stref, nawet gdyby chciały. Nie będzie można tworzyć także nowych stref czystego transportu.
Szefowa stowarzyszenia Respire działającego na rzecz poprawy jakości powietrza, Karima Delli ubolewała, że utrzymanie zakazu to będzie „bezprecedensowy cios dla zdrowia publicznego”.
Ustawa ostatecznie musi zostać przeanalizowana przez Radę Konstytucyjną Francji (Conseil constitutionnel), zanim zostanie ogłoszona i uchwalona.
Francuzi odrzucili restrykcyjne środki ochrony środowiska (wszelkie formy „karnego ekologizmu”), wskazując, że uderzyły one przede wszystkim w uboższe rodziny, których nie było stać na wymianę aut na nowsze. W wielu obszarach podmiejskich i wiejskich strefy LEZ postrzegano jako kolejne ograniczenie swobody przemieszczania się, co jedynie pogłębiało poczucie izolacji i dyskryminacji. Przeciwko strefom występowali politycy praktycznie każdej opcji.
Strefy były nie tylko niechciane, ale także nieskuteczne. Niewystarczające finansowanie, a także ograniczony dostęp do alternatywnych środków transportu publicznego przyczyniły się do zdyskredytowania programu walki o czyste powietrze poprzez wyłączanie coraz większych obszarów miast z ruchu dla samochodów spalinowych.
Nie, to nie właściciel filii banku za rogiem jest winien, że są wojny – to wielkie banki. Banki, do których nie przychodzisz po kredyt hipoteczny. Napoleon kiedyś powiedział: Aby prowadzić wojnę, potrzebne są trzy rzeczy: pieniądze, pieniądze i jeszcze raz pieniądze.
Twierdzenie, że bez banków nie byłoby wojen, dotyczy naturalnie czasów, w których banki już powstały. W jaki sposób Dżingis Khan finansował swoją armię? Poczytajcie tutaj. Dawniej wojny pokrywano obietnicą łupów. Metoda finansowania wojen Juliusa Cezara opierała się na samofinansowaniu kampanii zyskami z tychże kampanii.
W 1602 r. Holenderska Kompania Wschodnioindyjska jako pierwsza w historii wyemitowała akcje, które można było kupić. Joseph Penso de la Vega, sefardyjski Żyd, który handlował diamentami na nowej giełdzie papierów wartościowych w Amsterdamie, opublikował w 1688 r. sprawozdanie dotyczące współczesnych narzędzi handlowych, które zawierało dyskusję na temat możliwości kupowania i sprzedawania oraz manipulacji cenami. Źródło.
Wtedy to właśnie banki odkryły, że wojna jest dla nich najkorzystniejszym interesem.
Historia zawsze była interesująca. Popatrzcie, jak po 4 tysiącach lat wróciliśmy do pisma obrazkowego!
Bank Izraela twierdzi, że koszty wojny Netanjahu sięgną 112 miliardów dolarów w 2026 roku. Źródło. Dla premiera Izraela to nie jest żadna afera. To sposób na ratowanie się przed aresztowaniem.
Uwaga! Miliarder Larry Silverstein właśnie ubezpieczył budynek Citi Banku w Los Angeles od ataków terrorystycznych… To ten sam Silverstein, który w sierpniu 2001 roku ubezpieczył od ataków terrorystycznych wieżowce WTC.
Wojna w Iranie miała ponoć odwrócić uwagę od afery Epsteina. Wygląda jednak na to, że Trump wziął poważnie pod uwagę mój pomysł na złagodzenie dramatycznego dla niego przebiegu realizacji jego durnych pomysłów wojennych i postanowił użyć afery Epsteina do odwrócenia uwagi od wojny w Iranie. Świadczy o tym „nieuzgodnione” z nim wystąpienie jego żony Melanii i publiczne poruszenie tego tematu.
Wątpliwa misja Artemis uświadomiła nas, gdzie naprawdę są ukrywane akta Epsteina.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Tematyka Iranu, Bliskiego Wschodu, Bałkanów, zwłaszcza Serbii, jest nam dzisiaj szczególnie bliska. Iran został zdradziecko – przez Izrael i ich wasala, czyli USA – napadnięty, z popełnianiem mordów na cywilach włącznie, Bliski Wschód jest aktualnie demolowany i niszczony – także zdradziecko i przez te same podmioty. Mimo, że rozmowa nagrywana była 9 tygodni temu, jeszcze przed wojną – zainicjowaną 28.02.2026 – nie straciła na aktualności.
Globalizm, syjonizm i satanizm – skumulowane niezwykle intensywnie w Izraelu i w USA, po raz kolejny demonstrują nam swoje odrażające mordy; swój fanatyzm, brak skrupułów i wypite z mlekiem matki, niepowstrzymane błazeństwo. Kompletny brak odpowiedzialności. W tym swoją całkowitą, pełną bezmyślność. Pamiętajmy o Irańczykach, o Persach, o Iranie.
Z Agnieszką Piwar rozmowę przeprowadził autor bestsellera pt. „Bestia, cywilizacja nad przepaścią” Marek Tomasz Chodorowski.
◊
ROZMOWY ODWAŻNYCH Rozmowa z Agnieszką Piwar /S01E14
North Fox Island na jeziorze Michigan – mała, odizolowana wyspa oddalona o ponad 20 mil od brzegu – w latach 70. XX wieku stała się miejscem jednego z najbardziej szokujących skandali związanych z wykorzystywaniem seksualnym dzieci w Stanach Zjednoczonych. Oficjalnie działała tam organizacja charytatywna Brother Paul’s Children’s Mission, reklamowana jako placówka pomagająca chłopcom z problemami w czytaniu, drobnymi trudnościami emocjonalnymi i oferująca zajęcia z wychowania fizycznego. W rzeczywistości była to przykrywka dla międzynarodowej siatki produkcji i dystrybucji dziecięcej pornografii oraz prostytucji nieletnich.
Założyciel i właściciel wyspy
Główną postacią całego przedsięwzięcia był Francis Duffield Shelden (1928–1996) – pochodzący z zamożnej rodziny z Grosse Pointe w Michigan, absolwent Yale, geolog, były pilot Michigan Air National Guard i inwestor. W 1960 roku wraz z bratem kupił North Fox Island za 20 tys. dolarów. Na wyspie zainstalował pas startowy, co umożliwiało łatwy dojazd samolotem (m.in. Piper Seneca II). Shelden przedstawiał się jako filantrop i „Big Brother” – organizował wyjazdy dla dzieci i dorosłych przyjaciół, rekrutując chłopców m.in. poprzez program Big Brothers w YMCA w Ann Arbor.
W czerwcu 1975 roku Shelden i jego wspólnicy zarejestrowali Brother Paul’s Children’s Mission jako organizację non-profit i trust charytatywny. Rodzice lub opiekunowie płacili 85 dolarów (ok. 481 dolarów w przeliczeniu na 2025 rok) za sześciodniowy pobyt dziecka. Misja miała rzekomo oferować terapię i zajęcia sportowe, a w planach było uzyskanie statusu agencji opiekuńczej nad dziećmi, co pozwoliłoby na dotacje rządowe.
Jak działała sieć na wyspie
Na North Fox Island chłopców (często z trudnych środowisk lub rekrutowanych w seedy miejscach, np. sklepach z pornografią) przewożono samolotem. Tam zachęcano ich do nagości i udziału w aktach seksualnych – zarówno między sobą, jak i z dorosłymi. Wszystko było filmowane. Najbogatsi klienci subskrybenci specjalnych publikacji dostawali zaproszenia na wyspę, gdzie dochodziło do prostytucji nieletnich. Materiał pornograficzny był produkowany na wyspie i rozsyłany pocztą do klientów w całym kraju i za granicą.
Kluczowymi współpracownikami Sheldena byli:
Gerald Richards (1941–1994) – nauczyciel wychowania fizycznego, iluzjonista i wcześniejszy handlarz pornografią. To on nawiązał kontakt z Sheldenem w 1974 roku poprzez ogłoszenie w piśmie Better Life Monthly. Richards rekrutował chłopców, organizował „magiczne pokazy” jako przykrywkę i osobiście latał z dziećmi na wyspę.
Dyer Grossman – milioner, nauczyciel w ekskluzywnej szkole z internatem w Nowym Jorku, wiceprezes Misji.
Adam Aristotle Starchild – prezydent spółki-matki „Church of the New Revelation”, która doradzała w zakładaniu podobnych „ośrodków opiekuńczych”. https://en.wikipedia.org/wiki/Adam_Starchild
Richards sam przyznał, że miał około 600 klientów, którzy preferowali jak najmłodsze dzieci.
Odkrycie i aresztowania
Siatka została rozbita w lipcu 1976 roku. Gerald Richards został aresztowany 25 lipca 1976 roku pod zarzutem molestowania seksualnego uczniów (m.in. mierzył chłopcom penisy pod pretekstem doboru rozmiaru ochraniaczy). Podczas przeszukania znaleziono ogromne ilości pornografii dziecięcej, listy klientów i dowody łączące działalność z North Fox Island. Richards przyznał się do winy i opisał orgie na wyspie oraz w hotelu Holiday Inn w Port Huron, w których brali udział Shelden i Grossman.
Shelden i Grossman natychmiast uciekli za granicę. Shelden wyjechał do Francji, ożenił się z obywatelką francuską, by uzyskać obywatelstwo, a następnie osiadł w Amsterdamie. Tam zmarł w 1996 roku (policja holenderska przeszukała jego mieszkanie po śmierci). Grossman też uniknął ekstradycji. Richards został skazany na 2–20 lat więzienia we wrześniu 1976 roku. Zmarł w 1994 roku. Żaden z głównych organizatorów (Shelden, Grossman, Starchild) nie został skazany w tej sprawie.
Szerszy kontekst i powiązania
Sprawa Brother Paul’s Children’s Mission ujawniła powiązania z większymi sieciami pedofilskimi w USA w latach 70. Richards zeznawał przed senacką komisją w 1977 roku na temat „filozofii dorianowskiej” – podziemnej sieci producentów dziecięcej pornografii. Znaleziono też powiązania z innymi ośrodkami, np. „Boys’ Farm” w Tennessee https://en.wikipedia.org/wiki/Claudius_Vermilye.
Pojawiły się również spekulacje o możliwych związkach z serią morderstw Oakland County Child Killer (1976–1977), ponieważ jednym z subskrybentów był Christopher Busch – podejrzany w tamtej sprawie en.wikipedia.org/wiki/Oakland_County_Child_Killer.
Po skandalu władze Michigan zaostrzyły przepisy dotyczące obozów dla dzieci i domów opieki. Sprawa stała się jednym z symboli ówczesnego problemu handlu dziećmi i pornografią dziecięcą w Stanach Zjednoczonych.
North Fox Island do dziś pozostaje symbolem tego, jak łatwo bogaci i wpływowi ludzie mogli przez lata ukrywać najcięższe przestępstwa pod płaszczykiem działalności charytatywnej i filantropijnej. Ofiary – dzieci, które miały tam znaleźć pomoc – zostały brutalnie wykorzystane, a sprawcy w większości uniknęli kary.
W Rosji naukowcy pracują nad ucharakteryzowaniem i zdefiniowaniem masowego przekazu, jaki sączy się z Wysp Brytyjskich na temat Federacji Rosyjskiej. Warto zajrzeć do środka i poczytać co próbują powiedzieć Rosjanie o londyńskiej strategii, bo dotyczy to także nas w Polsce
Dwóch rosyjskich naukowców ze sfery wojskowej opublikowało swoisty akademicki „akt oskarżenia” wobec brytyjskiego establishmentu, wprowadzając doń koncepcję „terroryzmu kulturowego”, „historycznej antyrosyjskości” i „dekolonizacji kulturowej”, jednocześnie zarzucając Brytyjczykom bezpośredni udział w ukraińskich atakach terrorystycznych i operacjach sabotażowych na terytorium Rosji.
Dziedzictwo kolonialne i „terroryzm kulturowy”
Autorzy wprowadzają koncepcję „terroryzmu kulturowego” jako zjawiska dwupoziomowego. „Pierwotny terroryzm kulturowy” odnosi się do tego, co opisują jako „bezprecedensową, całkowitą, kompleksową i długotrwałą grabież przez Anglosasów skarbów narodowych, aktywów i artefaktów innych narodów, grup etnicznych i ludów w okresie brytyjskiej dominacji kolonialnej”. Według tekstu, nawet ostrożne szacunki wskazują, że Imperium Brytyjskie przejęło co najmniej 45 bilionów dolarów (w cenach współczesnych) z samych Indii w latach 1765–1938. Naukowcy szczegółowo opisują brytyjskie okrucieństwa kolonialne, w tym to, co określają mianem „testowania broni chemicznej na żywych żołnierzach” w Rawalpindi (obecnie Pakistan) przez ponad dekadę, oraz utworzenie pierwszych na świecie obozów koncentracyjnych podczas wojny burskiej (1899–1902), w których zginęło około 26 000 burskich kobiet i dzieci.
„Wtórny terroryzm kulturowy” opisuje współczesną tradycyjną już odmowę władz Wielkiej Brytanii dotyczącą spełnienia żądań rządów zagranicznych odnośnie repatriacji unikatowych artefaktów i pamiątek narodowych wywiezionych w okresie kolonialnym. Autorzy argumentują, że Londyn konsekwentnie powołuje się na wymyślony pretekst w postaci ochrony muzeów, aby uzasadnić zatrzymanie tych przedmiotów.
Samo British Museum przechowuje ponad osiem milionów zabytków kultury, z których zdecydowana większość pochodzi z czasów kolonialnych. Wśród spornych eksponatów wymienionych w artykule znajdują się: 105,6-karatowy diament Koh-i-Noor osadzony w koronie brytyjskiej; Budda Sultangandż, 2,2-metrowy miedziany posąg z lat 600-650 n.e. i jedyny w pełni zachowany posąg Buddy z tego okresu, przechowywany w Birmingham; marmury z ateńskiego Partenonu; sarkofag faraona Taharki; oraz biały jadeitowy puchar do wina wykonany dla cesarza Mogołów Szahdżahana, obecnie znajdujący się w londyńskim Muzeum Wiktorii i Alberta.
W artykule zauważono, że rosyjskie dziedzictwo narodowe – klejnoty rodzinne dynastii Romanowów – również znajdują się w Wielkiej Brytanii, pozyskane w efekcie, jak określają to autorzy, „opresyjnych transakcji” z ubogimi białymi emigrantami po 1917 roku. Choć przyznają, że sprzedaż ta była formalnie dobrowolna, badacze sugerują, że zgodnie z artykułem 179 rosyjskiego Kodeksu cywilnego, transakcje takie zawierane w „zbiegu poważnych okoliczności” mogą zostać uznane przez sąd za nieważne. Zalecają oni zaangażowanie renomowanych zagranicznych kancelarii prawnych na zasadzie prowizji, w celu dochodzenia zwrotu przynajmniej części rosyjskich dóbr narodowych.
Autorzy proponują termin „dekolonizacja kulturowa”, aby opisać „zwrot podmiotom światowym zagrabionych narodowych artefaktów kulturowych i historycznych”. Zwracają uwagę na cyniczny żart krążący w brytyjskich kręgach historycznych: „Wielka Piramida w Gizie pozostaje w Egipcie tylko dlatego, że była zbyt duża, aby przetransportować ją do British Museum w Londynie”.
Historyczna antyrosyjskość jako państwowa polityka
W artykule użyto terminu „historyczna antyrosyjskość”, aby opisać „tradycyjne w brytyjskim establishmencie zespolenie, wrogiej ideologii, nieprzyjaznej polityki zagranicznej i wywrotowych praktyk, mających na celu wyrządzenie Rosji jak najdłuższych i największych strat strategicznych i szkód narodowych”. Według autorów, wrogość ta ewidentnie nasiliła się od czasu rozpoczęcia Specjalnej Operacji Wojskowej na Ukrainie. Argumentują, że za kolejnych premierów – od Borisa Johnsona do obecnego premiera Keira Starmera – brytyjskie rządy przejawiały „nie tylko zjawisko stagnacji narodowej, ale także skrajny stopień wrogości, połączony z wrodzoną i dziedziczną nienawiścią do Rosji, jej narodu i przywództwa państwowego”.
Naukowcy twierdzą, że rząd Starmera aktywnie działa na rzecz „zakłócenia procesu rodzącego się dialogu międzypaństwowego między Stanami Zjednoczonymi a Rosją”, postrzegając wszelkie rozwiązanie konfliktu na Ukrainie jako zagrożenie dla brytyjskich interesów narodowych i porażkę zachodniej strategii, której celem jest „zniszczenie Rosji”.
W artykule zwrócono uwagę na kilka wydarzeń świadczących o tej wrogości. 31 lipca 2025 roku brytyjski parlament powołał Parlamentarną Grupę ds. Rosji i Demokracji pod przewodnictwem Stephena Gethinsa. Autorzy opisują ją jako nieformalną, międzypartyjną grupę, której zadaniem jest koordynacja działań „tak zwanych rosyjskich sił prodemokratycznej opozycji”, opracowywanie nowych sankcji antyrosyjskich oraz organizowanie ataków informacyjnych i kampanii propagandowych wymierzonych w Rosję. Ponadto, we wrześniu 2025 roku Wielka Brytania i Francja wspólnie utworzyły w Kijowie Dowództwo Połączonych Sił Wielonarodowych Ukrainy. Autorzy określają to jako „faktyczne przekazanie przez USA kontroli nad Siłami Zbrojnymi Ukrainy w ręce Londynu i Paryża”. Zauważają, że obecnie dowództwo anglojęzyczne sprawuje brytyjski generał dywizji, a Wielka Brytania „koordynuje działania SZU na terytorium Ukrainy i Rosji”.
Brytyjsko-ukraińska „terrorystyczna symbioza”
Główny zarzut znajdujący się w artykule dotyczy tego, co autorzy określają mianem „brytyjsko-ukraińskiego sojuszu terrorystycznego” lub „symbiozy” działającej na terytorium Rosji. Twierdzą, że brytyjskie służby specjalne są „ideologicznie, finansowo i organizacyjno-praktycznie” zaangażowane w działalność terrorystyczną przeciwko Rosji. Wspólne ukraińsko-brytyjskie ataki terrorystyczne i akty sabotażu miałyby przebiegać według ustalonego schematu. Planowanie i wsparcie operacyjne takich operacji leży w gestii brytyjskich służb specjalnych, a ich bezpośrednia realizacja należy do Służby Bezpieczeństwa Ukrainy lub Głównego Zarządu Wywiadowczego Ministerstwa Obrony Ukrainy.
Autorzy przytaczają konkretne operacje rzekomo wykorzystujące ten mechanizm, w tym ataki terrorystyczne na linie kolejowe w obwodach briańskim i kurskim w okresie od 31 maja do 1 czerwca 2025 roku; ataki na lotniska rosyjskich Sił Powietrzno-Kosmicznych 1 czerwca 2025 roku (co określają mianem operacji sabotażowej Służby Bezpieczeństwa Ukrainy o kryptonimie „Pajęczyna”) oraz masowe ataki terrorystyczne z powietrza na krajową infrastrukturę cywilną, w tym obiekty socjalne i miejsca wysokiego ryzyka, takie jak elektrownie jądrowe w Zaporożu, Kursku i Kalininie.
W artykule przedstawiono skumulowane statystyki: tylko między lutym 2022 roku a kwietniem 2024 roku na terytorium Rosji dokonano około 130 aktów sabotażu i terroryzmu, a ponad 200 udało się zapobiec. Ogółem, w latach 2022–2024 „brytyjsko-ukraiński sojusz terrorystyczny” rzekomo przeprowadził ponad 1600 ataków terrorystycznych na infrastrukturę cywilną, energetyczną i transportową w 25 regionach, trzech republikach i Kraju Krasnodarskim. W wyniku tych ataków zginąć miało ponad 3000 rosyjskich cywilów – w tym prawie 150 dzieci – a rannych zostało nawet 11 000 osób. Ponad 31 000 obiektów infrastruktury cywilnej zostało zniszczonych lub częściowo uszkodzonych, w tym około 240 placówek edukacyjnych, 40 placówek medycznych i prawie 20 kościołów.
Autorzy odnoszą się w szczególności do ataku terrorystycznego z 22 marca 2024 roku na Crocus City Hall w Krasnogorsku, w którym zginęły 144 osoby, a 551 zostało rannych. Przyznając, że ambasada brytyjska w Moskwie potępiła atak, wskazują na to, co uważają za poszlaki wskazujące na brytyjskie zaangażowanie: pilną kampanię PR zorganizowaną wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi i UE w mediach zachodnich jeszcze przed uzyskaniem wstępnych wyników śledztwa, kategorycznie negujących rolę Ukrainy. Zauważają podobieństwa między tą reakcją mediów a algorytmem wykorzystanym później do propagandowego wsparcia operacji sabotażowej „Spiderweb”. W artykule wspomniano również o zamachach na wysokich rangą rosyjskich wojskowych: generała porucznika Igora Kiryłowa (dowódcę Wojsk Obrony Radiacyjnej, Chemicznej i Biologicznej) i jego adiutanta majora Polikarpowa w grudniu 2024 roku oraz generałów poruczników Sarwarowa i Moskalika (dowódcy Zarządu Operacyjnego i zastępcy szefa Głównego Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego) w kwietniu 2025 roku. Autorzy stwierdzają, że „nie wykluczają możliwości, że najprawdopodobniej za wiedzą brytyjskich przełożonych” ukraińskie służby specjalne zaplanowały i przeprowadziły te zabójstwa. Dodatkowo, wśród odnotowanych incydentów, należy wymienić próbę ataku powietrznego w nocy 29 grudnia 2025 roku z udziałem 91 bezzałogowych statków powietrznych na rezydencję prezydenta Federacji Rosyjskiej w obwodzie nowogrodzkim; oraz noworoczny atak na hotel i kawiarnię w kurorcie Chorły w obwodzie chersońskim, w którym zginęło około 80 osób.
Zamachy udaremnione
W artykule szczegółowo opisano liczne domniemane brytyjsko-ukraińskie operacje, które rosyjskie organy miały wykryć i im zapobiec. Należą do nich:
– plany przeprowadzenia serii ataków terrorystycznych na rosyjskie placówki dyplomatyczne w Europie, w szczególności w Niemczech, na Słowacji, Węgrzech oraz w krajach bałtyckich i skandynawskich, mające na celu zniweczenie perspektyw negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi;
– prowokacje na wodach Morza Bałtyckiego z wykorzystaniem torped i min morskich produkcji radzieckiej, będących w posiadaniu Ukrainy. Przedstawiono trzy scenariusze: przeprowadzenie ataku torpedowego na okręt marynarki wojennej USA w celu oskarżenia Rosji; „przypadkowe odkrycie” rosyjskich min na międzynarodowych szlakach morskich; oraz zatopienie obcego okrętu przy użyciu rosyjskich min morskich, aby skłonić NATO do zamknięcia dostępu do Morza Bałtyckiego;
– pościg, przejęcie i eskortowanie rosyjskiej floty cieni do portów NATO, w tym plany zorganizowania aktów sabotażu morskiego poprzez podpalenie płynących tankowców lub spowodowanie katastrof w porcie, przy czym szkody środowiskowe miały uzasadniać surowe sankcje wtórne;
– inscenizacja wtargnięć do polskiej i rumuńskiej przestrzeni powietrznej przez drony podszywające się pod rosyjskie bezzałogowe statki powietrzne Gerań, w tym naprawa i modernizacja zestrzelonych rosyjskich dronów w celu ich ponownego użycia przeciwko węzłom transportowym NATO;
– inscenizacja infiltracji terytorium Polski przez fikcyjną rosyjsko-białoruską grupę sabotażową, wykorzystującą bojowników z Legionu Wolność Rosji i białoruskiego pułku im. Kastusa Kalinowskiego, przebranych za rosyjskich i białoruskich żołnierzy;
– sabotaż gazociągu TurkStream, ataki na obiekty Konsorcjum Gazociągów Kaspijskich oraz planowany akt sabotażu w Elektrowni Jądrowej w Zaporożu, wymierzony w strefę aktywną jejreaktorów jądrowych;
– zamach w listopadzie 2025 roku, mający na celu zamordowanie „jednego z najwyższych rangą urzędników federalnych” podczas wizyty na Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie.
Autorzy zauważają, że tylko w ciągu pierwszych sześciu miesięcy 2025 roku Londyn bezpłatnie dostarczył Kijowowi ponad 85 000 dronów i zainwestował ponad 600 milionów funtów w ich produkcję na potrzeby Sił Zbrojnych Ukrainy.
Co na to prawo międzynarodowe?
W artykule argumentuje się, że brytyjsko-ukraińska „symbioza terrorystyczna” narusza liczne międzynarodowe instrumenty prawne, w tym Konwencję Genewską o ochronie osób cywilnych (artykuł 33), Protokół Dodatkowy do Konwencji Genewskich (Protokół I, artykuł 51), Międzynarodową Konwencję o zwalczaniu terrorystycznych ataków bombowych (artykuł 7) oraz Międzynarodową Konwencję o zwalczaniu finansowania terroryzmu (artykuł 2).
Autorzy twierdzą, że udział Wielkiej Brytanii w działalności wywrotowej i terrorystycznej na terytorium Rosji może być zasadnie zakwalifikowany jako międzynarodowy terroryzm popełniony przez Londyn poprzez sponsorowanie i organizację zabójstw obywateli rosyjskich w celu zakłócenia realizacji celów Specjalnej Operacji Wojskowej i osłabienia suwerenności państwowej Rosji.
Artykuł kończy się obszernymi rekomendacjami politycznymi.
Autorzy argumentują, że „odwoływanie się do rozsądku, pragmatyzmu i rozwagi” w stosunkach z Londynem jest „irracjonalne, krótkowzroczne i bezcelowe”, ponieważ „elity wyspiarskie uznają jedynie prawo twardej siły”. Wzywają do wywierania „silnej, zdecydowanej i bezkompromisowej” presji na Wielką Brytanię „we wszystkich kierunkach i punktach nacisku w skali kraju”.
Kluczowe rekomendacje obejmują:
– porzucenie przewidywalności na polu bitwy i przyjęcie „proaktywnej i ofensywnej strategii militarno-politycznej”, która zmusi przeciwnika do przestrzegania rosyjskich zasad;
– uznanie, że wielokrotne porzucanie deklarowanych „czerwonych linii” stworzyło w NATO „złudzenie, że Rosji brakuje zarówno woli, jak i zdolności do walki o swoją suwerenność”;
– wyprowadzenie „Anglosasów ze strefy tradycyjnego międzynarodowego i narodowego komfortu” poprzez podkreślanie wewnętrznych problemów Wielkiej Brytanii – migracji, napięć społecznych i wewnętrznych sprzeczności politycznych – w celu ograniczenia możliwości Londynu do działań antyrosyjskich;
– stworzenie „skutecznej bariery ideologicznej” w Rosji, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się „zachodniego egocentrycznego, duchowo jałowego i europocentrycznego światopoglądu” oraz oczyszczenie instytucji państwowych z osób o prozachodnich sympatiach;
– prowadzenie sporów sądowych za pośrednictwem zagranicznych kancelarii prawnych w celu odzyskania klejnotów rodziny Romanowów i zainicjowanie „zakrojonej na szeroką skalę międzynarodowej kampanii mającej na celu wywarcie skonsolidowanej presji na Londyn w zakresie polityki zagranicznej” w celu repatriacji wszystkich skradzionych artefaktów kulturowych.
– rozważenie odejścia od moratorium na wykonywanie kary śmierci dla zagranicznych terrorystów i ich wspólników na terytorium Rosji, co wymagałoby odpowiednich zmian w Konstytucji Federacji Rosyjskiej, zgodnie ze stanowiskiem tamtejszego Sądu Konstytucyjnego z 2022 roku.
W podcaście „Jan Pospieszalski Rozmawia #”218 gościem jest Paweł Lisicki, który demaskuje fundamenty „ideologii holokaustionizmu”.
Paweł Lisicki obnaża również niewygodne fakty historyczne i punktuje teologiczną uległość hierarchów Kościoła Katolickiego. Mocna rozmowa o prawdzie, która nie boi się kontrowersji
Trump ponownie zaatakuje Iran – prawdopodobnie już w ten weekend – jako wstęp do ogłoszenia zwycięstwa i wycofania sił USA z Zatoki Perskiej.
Mówię to, ponieważ Trump, za pośrednictwem Sekretarza Obrony Hegsetha, wysłał w region Zatoki Perskiej kolejne 10 000 żołnierzy amerykańskich, wraz z grupą uderzeniową lotniskowców USS George H.W. Bush. Co więcej, znaczna flota samolotów transportowych C-17 płynie do Jordanii i Arabii Saudyjskiej. Innymi słowy, podczas gdy Trump twierdzi w wywiadach, że wojna się skończyła, on sam pilnie przygotowuje się do kolejnego ataku.
W ramach przygotowań do tego ataku ekipa Trumpa prowadzi gorączkową operację informacyjną, twierdząc, że w pierwszym pełnym dniu obowiązywania embarga Stany Zjednoczone uniemożliwiły dziesiątkom statków wejście na Zatokę Perską lub jej opuszczenie. To kłamstwo. Pentagon współpracuje w tej kampanii dezinformacyjnej – z pewnością nie po raz pierwszy Departament Obrony i dowódca teatru działań wojennych wydali fałszywe raporty, aby przekonać obywateli amerykańskich, że wojna idzie po naszej myśli. Prawda jest taka, że Stany Zjednoczone nadal nie mają wystarczającej liczby okrętów ani helikopterów, aby skutecznie egzekwować blokadę. Co więcej, z obawy przed pociskami balistycznymi krótkiego zasięgu (CRBM) lub pociskami manewrującymi obrony wybrzeża (CDCM), Stany Zjednoczone utrzymują swoje okręty w odległości co najmniej 800 kilometrów od wybrzeża Iranu.
Fakt, że USA nie zdołały wyeliminować zagrożenia ze strony irańskich rakiet balistycznych i pocisków manewrujących, potwierdza trasa rejsu USS George H.W. Bush: okręt uniknął ryzyka przepłynięcia przez Kanał Sueski i Morze Czerwone, decydując się zamiast tego na opłynięcie Afryki.
Miałem dziś rano zaszczyt przeprowadzić wywiad z Robertem Barnesem – mam nadzieję, że nagranie zostanie opublikowane w Counter Currents najpóźniej w piątek – i ujawnił on szokujące szczegóły dotyczące tego, co dzieje się za kulisami Białego Domu. Donald Trump wykazał wczesne oznaki demencji we wrześniu 2025 roku… Często się kłóci, regularnie traci panowanie nad sobą i wpada w histerię, a także nie potrafi myśleć krytycznie.
Według Barnesa, wysocy rangą współpracownicy Trumpa w Białym Domu zachowują się jak dzieci z agresywnym, uzależnionym od narkotyków ojcem… to znaczy chodzą po cienkim lodzie i boją się powiedzieć cokolwiek, co mogłoby rozpalić gniew Trumpa. [Dlaczego nie zamkną w kaftan? md]
Trump szczerze wierzy, że USA pokonały Iran i nie dostrzega ogromnych szkód gospodarczych, jakie zamknięcie Cieśniny Ormuz wyrządziło światowej gospodarce. Jego upadek psychiczny jest niebezpieczny, ponieważ ma tendencję do podejmowania pochopnych decyzji wyłącznie w oparciu o swój aktualny stan emocjonalny.
Według doniesień, JD Vance gorączkowo pracuje za kulisami, aby zorganizować nowe spotkanie z Irańczykami w Islamabadzie. Iran nalega, aby przed jakimkolwiek kolejnym spotkaniem z Vance’em nastąpiło zawieszenie broni między Izraelem a Hezbollahem w Libanie. W środę wieczorem Rada Bezpieczeństwa Izraela odrzuciła zawieszenie broni i zapowiedziała kontynuację inwazji na południowy Liban.
Mam nadzieję, że się mylę i że Vance’owi uda się przekonać Izrael do zawarcia zawieszenia broni z Hezbollahem. Uważam jednak, że Hezbollah musi zadać Izraelczykom dalsze straty, zanim zechcą zażądać zawieszenia broni i je zaakceptować. Jeśli Trump nie nakaże siłom zbrojnym USA w Jordanii i Arabii Saudyjskiej zakończenia działań i powrotu do Stanów Zjednoczonych, uważam, że czeka nas kolejna runda niepotrzebnej przemocy.
Nie milkną echa procesu Weroniki, mamy skazanej za ostrzeżenie innych kobiet przed aborterem, który pracuje w Starogardzie Gdańskim i Gdańsku. Przypominamy historię Piotra A. – ginekologa skazanego za nielegalne aborcje przeprowadzane w Gdańsku w gabinecie przy ul. Przemyskiej. W 2002 roku ten „lekarz” usłyszał zarzut zabicia prawie setki poczętych dzieci. Ostatecznie udowodniono mu 19 aborcji, najprawdopodobniej było ich jednak dużo więcej.
Piotr A. w 2008 roku dostał wyrok więzienia w zawieszeniu, nie odebrano mu jednak prawa do wykonywania zawodu, dlatego prowadził praktykę dalej. Zobacz, co o jego sprawie pisały media.
Nielegalne aborcje, zagrożenie dla matek
Piotr A. prowadził gabinet ginekologiczny w Gdańsku na ul. Przemyskiej. Oprócz standardowych wizyt lekarskich oferował też nielegalne aborcje. Jak czytamy na stronie Trojmiasto.pl, w gazetach reklamował swoje usługi jako „profesjonalne i dyskretne”. Wszystko wskazuje na to, że nie narzekał na brak klientek. „Radziłem sobie dobrze, pacjentki były zadowolone” pochwalił się dziennikarzowi aborter.
Jak podał portal Money.pl:
Ginekolog narażał zdrowie pacjentek, samodzielnie poddając je znieczuleniu, mimo że nie miał do tego ani odpowiednich kwalifikacji, ani sprzętu (…) fałszował też dokumentację lekarską.
A. wykonywał mordercze zabiegi z pomocą Edyty S., bezrobotnej pielęgniarki oraz Krzysztofa K. – kierowcy i ochroniarza, który zajmował się też wymuszaniem na klientach opłaty za aborcję. A kwoty nie były małe: w toku śledztwa wykazano, iż za zabicie jednego dziecka Piotr A. brał od 500 do 2000 złotych (średnia krajowa wynosiła wtedy około 1300-1500 zł netto).
Niektóre z kobiet, które skorzystały z krwawych usług abortera, doświadczyło powikłań.
Wymuszenia i groźby
Zabijanie nienarodzonych dzieci to niejedyne przestępstwo, jakie mają na sumieniu aborter i jego pomocnicy. Alicja R. pojawiła się w gabinecie Piotra A. w 2002 roku ze swoim chłopakiem Jarosławem Z. Była w niechcianej ciąży. Po aborcji ginekolog zażądał od nich 2000 zł. Nie mieli tyle. Jak podaje portal Trojmiasto.pl, wtedy Piotr A.:
ściągnął do gabinetu swojego pracownika. „Pojedź z nim – polecił Krzysztofowi K. – po pieniądze, a jak nie będzie miał, wywieź do lasu i tam go prądem albo coś innego”. Pojechali do siostry chłopaka. Odmówiła. Pomocnik ginekologa powiedział, że spali jej dom i zrobi krzywdę bratu. Kiedy odjechali, Wioletta Z. poszła na policję.
Piotr A. nadal mógł przyjmować pacjentki
Choć prowadzono śledztwo w sprawie blisko 100 nielegalnych aborcji, śledczym udało się udowodnić tylko 19 zabójstw na poczętych dzieciach. Prokurator wnioskował o pięć lat więzienia i dożywotni zakazu wykonywania zawodu dla Piotra A. Wyrok był jednak dużo łagodniejszy. Jak czytamy na portalu Trojmiasto.pl:
Sąd orzekł o przepadku mienia w wysokości 11 tys. zł, czerpanego z nielegalnego procederu, dwóch lat więzienia w zawieszeniu na pięć lat, dozór kuratora i tysiąc złotych grzywny – mówi sędzia Rafał Terlecki, rzecznik prasowy Sądu Okręgowego w Gdańsku.
Piotrowi A. nie zakazano więc wykonywania zawodu lekarza. Nadal był i jest ginekologiem.
Dane abortera z Gdańska, skazanego w 2008 roku za liczne aborcje, pokrywają się z danymi oskarżyciela Weroniki. Zgadza się adres prowadzenia gabinetu, wiek sprawcy, imię i pierwsza litera nazwiska. Oraz podejście do zabijania dzieci – swobodne, zarobkowe.
Dzielna mama w 2016 roku była namawiana do aborcji. Co ciekawe, ginekolog proponował jej zabicie dziecka właśnie w swoim gabinecie – co było niezgodne nawet z prawem, które obowiązywało przed wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z października 2020. Aborcje eugeniczne były bowiem dozwolone wyłącznie w szpitalu. Weronika na forum ostrzegła inne mamy przed aborterem, za co została właśnie skazana przez sądy dwóch instancji. Jeśli jeszcze nie podpisała/eś petycji o ułaskawienie Weroniki, zrób to jak najszybciej.
[Prezydent późnawo, ale już ułaskawił. Czy MORDERCĘ czeka jednak sprawiedliwość? Mirosław Dakowski]
„Jeśli chodzi o nasz kraj, to Rosjanie wskazali dwie firmy: Polskie Zakłady Lotnicze w Mielcu (gdzie Państwowe Przedsiębiorstwo Antonow ma produkować drony AN-196 Lutyj) oraz Zakłady Mechaniczne Tarnów S.A. (gdzie firma Ukrspecsystems ma produkować drony RAM-2X).”
Rosja ostrzega: Firmy produkujące drony w Niemczech to uzasadnione cele
Podczas wizyty Zełenskiego w Berlinie ogłoszono projekty wspólnej produkcji dronów do ataków na Rosję. Rosja ostrzega, że te zakłady produkcyjne w Niemczech to uzasadnione cele i publikuje ich adresy.
Anti-Spiegel 16 kwietnia 2026
Ze względu na konferencję, w której obecnie uczestniczę, nie miałem jeszcze okazji napisać o wizycie ukraińskiego przywódcy Zełenskiego w Berlinie, gdzie ogłoszono niemiecko-ukraińską umowę o partnerstwie. Umowa ta zawiera postanowienia dotyczące wspólnej produkcji dronów w Niemczech do ataków na Rosję. Niemcy jednak milczą na temat tego, jak drażliwa jest ta kwestia.
Zaangażowanie w wojnę
Rosja atakuje zakłady produkujące broń na Ukrainie. W związku z sukcesami Rosji, Europa zdecydowała się przenieść przynajmniej część swoich zakładów produkujących drony z Ukrainy do krajów europejskich, aby chronić je przed rosyjskimi atakami. Oczywiste jest, że czyni to te kraje stroną konfliktu w wojnie z Rosją.
Musimy pamiętać, że Iran natychmiast zaatakował cele w krajach arabskich, które otworzyły swoją przestrzeń powietrzną na ataki USA i Izraela na cele w Iranie. Narody świata nie potępiły Iranu za to, ponieważ dla wszystkich jest jasne, że stanowi to wyraźny udział w wojnie i że Iran ma prawo atakować cele w krajach , z których terytorium jest atakowany..
Obecnie otwarcie deklaruje się, że Polska, kraje bałtyckie i Finlandia udostępniają swoją przestrzeń powietrzną do ataków na Rosję. Od 22 marca setki dronów startujących z ich przestrzeni powietrznej atakowały cele w obwodzie petersburskim, uszkadzając rafinerie i porty. Również tutaj świat widzi, że kraje te stają się stroną w konflikcie z Rosją, a jeśli Rosja zaatakuje cele w krajach, które otwarcie uczestniczą militarnie w wojnie z Rosją, świat po-zazachodni zrozumie to tak samo, jak rozumie irańskie ataki na cele w krajach arabskich.
To samo oczywiście dotyczy sytuacji, gdy kraje otwarcie zaoferują gościnę ukraińskiemu przemysłowi zbrojeniowemu, aby chronić go przed atakami Rosji.
Wizyta Zełenskiego i jej konsekwencje
Zełenski niedawno odwiedził kanclerz Merza, gdzie uzgodniono niemiecko-ukraiński program partnerstwa, o którym opowiem osobno. W odniesieniu do produkcji dronów dla Ukrainy, oficjalne oświadczenie niemieckiego rządu brzmi:
„Niemcy będą nadal wspierać ukraiński przemysł dronów, a ponadto tworzyć spółki joint venture w zakresie produkcji dronów. Uzupełnieniem tego będzie promowanie partnerstw opartych na współpracy w zakresie danych oraz wspólnych inicjatywach w dziedzinie badań i rozwoju, a także innowacji”.
Mówiąc wprost, oznacza to, że niemiecki rząd zamierza przenieść część ukraińskiej produkcji dronów do Niemiec, co uczyni te firmy i ich zakłady legalnymi celami rosyjskich ataków.
Ostrzeżenie Rosji
W środę wydarzyło się coś bezprecedensowego. Rosyjskie Ministerstwo Obrony wydało oświadczenie ostrzegające przed atakami na te obiekty. Wydało też dość wyraźne ostrzeżenie dla ludności dotkniętych atakami krajów europejskich, aby trzymała się z daleka od tych miejsc.
W przeszłości pojawiło się wiele rosyjskich ostrzeżeń dotyczących otwartego zaangażowania krajów europejskich w wojnę, więc łatwo byłoby zignorować to rosyjskie ostrzeżenie i stwierdzić, że Rosja po prostu blefuje. Jednak to rosyjskie ostrzeżenie różni się znacząco od wszystkich poprzednich w jednym kluczowym aspekcie.
Jak Państwo wiedzą, począwszy od 2022 roku, uczestniczyłem w kilku konferencjach prasowych dla zagranicznych dziennikarzy w regionie Donbasu, organizowanych przez rosyjskie Ministerstwo Obrony. Dla każdego wydarzenia uruchamiany był czat na Telegramie, na którym uczestnicy omawiali kwestie organizacyjne. Obejmowało to szczegóły takie jak organizacja podróży, czas i miejsce oczekiwania każdego autobusu itd. Po wydarzeniu te czaty „umarły” i nic tam nie publikowano. Moje archiwum na Telegramie zawiera siedem takich „martwych” czatów z 2022 i 2023 roku.
W środę wszystkie te czaty „odżyły”. Rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało swoje ostrzeżenie we wszystkich z nich, więc ewidentnie ma silny interes w tym, aby jego najnowsze oświadczenie zostało upublicznione, zwłaszcza przez zagranicznych dziennikarzy, a tym samym przez zagraniczną opinię publiczną. W związku z tym publikuję oświadczenie w całości w celach informacyjnych:
„Według dostępnych informacji, 26 marca 2026 r., w obliczu rosnących strat i pogłębiającego się niedoboru kadrowego w ukraińskich siłach zbrojnych, rządy kilku krajów europejskich podjęły decyzję o zwiększeniu produkcji i dostaw dronów do ataków na terytorium Rosji na Ukrainie.
Planowany jest znaczny wzrost produkcji dronów dla reżimu w Kijowie poprzez zwiększenie finansowania „ukraińskich” i „wspólnych” firm w krajach europejskich, które produkują drony bojowe i ich komponenty.
Uważamy tę decyzję za celowy krok prowadzący do drastycznej eskalacji sytuacji militarno-politycznej w Europie i stopniowego przekształcania tych krajów w strategiczne zaplecze Ukrainy.
Realizacja scenariuszy ataków terrorystycznych na Rosję, zapowiadanych przez przedstawicieli reżimu w Kijowie, z wykorzystaniem rzekomo „ukraińskich” dronów produkcji europejskiej, doprowadzi do nieprzewidywalnych konsekwencji.
Zamiast wzmacniać bezpieczeństwo państw europejskich, działania rządów europejskich coraz bardziej wciągają te kraje w wojnę z Rosją”. Społeczeństwo europejskie powinno nie tylko jasno zrozumieć prawdziwe przyczyny zagrożeń dla swojego bezpieczeństwa, ale także poznać adresy i lokalizacje „ukraińskich” i „wspólnych” firm, które produkują drony i ich komponenty dla Ukrainy w swoich krajach”
I tutaj następuje lista 21 lokalizacji, głównie w krajach europejskich, gdzie produkowane są drony lub ich komponenty dla Ukrainy. Lista (w języku rosyjskim https://t.me/mod_russia/62686, w języku angielskim https://archive.ph/D8Frg) obejmuje również trzy firmy z siedzibą w Niemczech: DaVinci Avia GmbH, producenta dronów z siedzibą w Monachium, oraz ukraińską firmę Airlogix, która również produkuje drony we współpracy z niemiecko-amerykańską firmą programistyczną Auterion. Trzecią firmą, według oświadczenia, jest 3W Professional z Hanau w Hesji.
Fakt, że Merz i Zełenski ogłosili rozpoczęcie „strategicznego partnerstwa” z Ukrainą podczas wizyty Zełenskiego w Berlinie, które obejmuje również „pogłębioną współpracę obronną”, oznacza, że działania te są już w toku, ponieważ te wspólne przedsięwzięcia są już aktywne w Niemczech.
Ukraińskie drony dalekiego zasięgu z Niemiec
Jednym z omawianych dronów jest dron o nazwie „Anubis” (zdjęcie na początku tego artykułu), o którym również wspominały niemieckie media. To dron opracowany na bazie irańskich dronów Shahed, do których jest bardzo podobny. Oficjalnie jest to projekt ukraińskiej firmy Airlogix z siedzibą w Monachium, na co zwróciło uwagę rosyjskie Ministerstwo Obrony w swoim oświadczeniu.
Oficjalnie niewiele wiadomo o Anubisie. Jednak według portali specjalizujących się w tematyce wojskowej nie jest to projekt ukraiński, lecz „Anubis” bazuje na dronie Artemis ALM-20 amerykańskiej firmy Auterion, którą rosyjskie Ministerstwo Obrony również wymienia jako partnera ukraińskiej firmy Airlogix.
Artemis ma zasięg 1600 kilometrów i może przenosić głowicę bojową o masie 45 kilogramów. Można zatem założyć, że są to również parametry techniczne Anubisa, który jest obecnie produkowany w Monachium dla Ukrainy.
Biorąc pod uwagę ogromne znaczenie dronów we współczesnej wojnie, rosyjskie ostrzeżenie, że ukraińskie zakłady produkujące drony za granicą są dla Rosji uzasadnionym celem, nie powinno być lekceważone. Być może mądrze byłoby w przyszłości unikać tych miejsc.
Pepe Escobar: Imperium piractwa blokuje Iran i Chiny
Pepe Escobar
Irańczycy są gotowi walczyć – na wypadek gdyby zawieszenie broni zostało zerwane.
Niech żyje wspaniały powrót „Piratów z Karaibów”, teraz pod nazwą „Piratów z Zatoki Perskiej”.
Spektakularny upadek dyktatu z Islamabadu – barbarzyńcy przyszli dyktować, nigdy negocjować – spowodował wojnę psychologiczną na sterydach: Jezu! (dosłownie, jak zamieścił to na Truth Social), grożącą każdemu statkowi, który teraz płaci opłaty w punkcie poboru opłat w Cieśninie Ormuz.
Jak wie każde ziarenko piasku od pustyni Gobi po Saharę, chodzi tu o Chiny.
Trzeba więc ponownie zadać pytanie. CENTCOM połączył się z INDOPACOM, nową piracką hydrą. Czy INDOPACOM będzie miał odwagę nękać chiński supertankowiec, który przepłynął przez Cieśninę Ormuz po uiszczeniu opłaty w juanach? [INDOPACOM – Obszar odpowiedzialności Dowództwa Indo-Pacyfiku Stanów Zjednoczonych]
W swoim typowym, urojeniowym poczuciu wyższości Sekretarz Skarbu USA Bessent oświadczył, że Chiny nie będą już mogły pozyskiwać ropy naftowej z Iranu.
Ten plan „Pawiana Barbarii” to w rzeczywistości wojna ekonomiczna nie tylko przeciwko Chinom, ale także przeciwko wielu krajom, głównie azjatyckim, zakłócająca globalny przepływ energii, handel i główny ruch morski, który transportuje wszelkiego rodzaju towary z Zachodu na Wschód i ze Wschodu na Zachód. To blokada naftowa skierowana nie tylko przeciwko Chinom, ale także przeciwko znacznej części świata wielobiegunowego.
Zanim rozpoczęła się amerykańska blokada, statki z zaledwie pięciu krajów mogły przepływać przez Cieśninę Ormuz: Chin, Rosji, Indii, Iraku i Pakistanu. I znowu: czy INDOPACOM odważy się przejąć lub zatopić statki czterech mocarstw nuklearnych?
Korea Południowa poszła o krok dalej i wysłała specjalnego wysłannika, aby negocjował bezpośrednio z Teheranem w celu zapewnienia bezpiecznego przejścia przez Cieśninę Ormuz oraz zakupu większej ilości taniej ropy i gazu. Co najmniej 26 południowo-koreańskich tankowców utknęło obecnie na mieliźnie.
Porównajmy teraz Bessenta z ministrem spraw zagranicznych Rosji Siergiejem Ławrowem, który przemawiał w Pekinie po rozmowach z chińskim ministrem spraw zagranicznych Wang Yi i osobistym przyjęciu przez prezydenta Xi:
„Rosja niewątpliwie może zrekompensować wynikający z tego niedobór zasobów”.
Około 13% chińskiego importu ropy naftowej pochodzi z Iranu – to około 1,38 miliona baryłek dziennie. Jednocześnie rurociąg „Siła Syberii-1” – przy pełnym przepustowości – dostarcza 38 miliardów metrów sześciennych gazu rocznie, a ropociąg WSTO osiąga rekordowe poziomy.
„Siła Syberii-2” może wejść do eksploatacji dopiero w przyszłym roku. Rosja już teraz zaspokaja do 20% zapotrzebowania Chin na ropę. Według Ławrowa „bilansowanie” oznacza wykorzystanie rezerw do granic możliwości. Ale to jest wykonalne.
Iran ze swojej strony może liczyć na alternatywny rurociąg i terminal naftowy Jask o przepustowości 1 miliona baryłek dziennie, który całkowicie omija Cieśninę Ormuz.
Od czasu ogłoszenia blokady przez Cieśninę Ormuz przepłynęło osiem chińskich tankowców. Co więcej, Chiny dysponują rezerwami ropy naftowej sięgającymi 1,3 miliarda baryłek, wystarczającymi na pokrycie strat spowodowanych przez Iran przez wiele miesięcy. Chiny – teoretycznie – będą nadal otrzymywać ropę z tankowców wypływających z innych, nieirańskich portów w Zatoce Perskiej (nadal będą musiały uiszczać opłaty za przejazd).
Najważniejszym pytaniem jest, jak długo Iran – a w tym kontekście także Chiny – będą tolerować przechwytywanie floty śledczej INDOPACOM bez reagowania środkami balistycznymi.
Czekając na blokadę Trójkąta Al-Aksa
Blokada wszystkich irańskich portów – a nie samej Cieśniny Ormuz – może wkrótce spotkać się z przeciwnikiem: zbliżającą się blokadą Trójkąta Al-Aksa (Bab al-Mandab, port Janbu w Arabii Saudyjskiej, Kanał Sueski wraz z Cieśniną Ormuz), ogłoszoną przez jemeńską partię Ansarallah. Huti jedynie czekają na strategiczny moment interwencji. To nieuchronnie doprowadzi do wzrostu ceny ropy powyżej 200 dolarów za baryłkę – i prawdopodobnie będzie nadal rosła.
Tchórzliwy rząd „Pawiana Barbarzyństwa” z pewnością nie przemyślał tego do końca – jest bowiem zafascynowany wstrzymywaniem dostaw ropy i dolarów amerykańskich do Chin, teoretycznie niszcząc ważne węzły Inicjatywy Pasa i Szlaku (BRI).
To, co martwi wszystkich innych, to to, jak blokada nałożona przez INDOPACOM zniszczy dziesiątki krajów poza Chinami.
Co prowadzi nas do banalnego, ale całkiem prawdopodobnego obliczenia – całkowicie zgodnego z tokiem myślenia takich typów jak Bessent: Pozbawmy wszystkich ropy naftowej i dolarów amerykańskich, aby desperacko odsprzedali swoje obligacje skarbowe USA Stanom Zjednoczonym znacznie poniżej wartości nominalnej, pod warunkiem, że w zamian otrzymają ropę naftową i/lub dolary amerykańskie.
Oto Grifter Central: Amerykanie wycofują swoje długi z obiegu – z ogromną zniżką – i po prostu likwidują te gigantyczne odsetki od długów, których nie są w stanie spłacić.
Nie ma gwarancji, że rząd „Pawiana Barbarii” dostanie to, czego chce. Teheran nie jest zależny od szlaków morskich. Po dekadach sankcji, rozwinął szereg alternatywnych korytarzy lądowych, kanałów barterowych i mechanizmów wymiany, na przykład przez Turkmenistan.
Chiny z kolei nie są już więźniem dylematu Malakki – między Malezją a Sumatrą w Indonezji – ponieważ starannie zdywersyfikowały swoje źródła, zaczynając od rurociągów chińsko-rosyjskich.
Co więcej, rurociąg łączący Chiny i Mjanmę całkowicie omija Malakkę.
Długi gazociąg łączący Chiny z Azją Środkową, przebiegający przez Turkmenistan, Uzbekistan i Kazachstan – finansowany przez Chiny i omijający amerykańską talasokrację – działa od początku lat 2010.
Następnie mamy port głębokowodny Gwadar nad Morzem Arabskim, kluczowy węzeł chińsko-pakistańskiego korytarza gospodarczego (CPEC) i filar Inicjatywy Pasa i Szlaku (BRI). Gwadar leży zaledwie 80 km na wschód od portu Czabahar w Sistanie-Beludżystanie w Iranie, a więc daleko od Zatoki Perskiej. Zapewnia on lądowy szlak komunikacyjny z Morza Arabskiego do Sinciangu.
Chiny nie będą głodować, jeśli zostaną pozbawione irańskiej ropy naftowej. Chiny są liderem w niemal każdym sektorze energetyki i wytwarzania energii. Dysponują potencjałem przemysłowym – mówimy tu o produktywnym kapitalizmie – surowcami, łańcuchami dostaw i wystarczającą liczbą wykwalifikowanych pracowników, aby wyprodukować technologię i infrastrukturę niezbędną dla każdego istotnego systemu energetycznego: panele słoneczne, turbiny, akumulatory, linie przesyłowe – wszystko w sektorach energii słonecznej, wiatrowej, wodnej i jądrowej nowej generacji. Dokładnie to widziałem, podróżując przez Xinjiang dwa razy z rzędu w zeszłym roku, kręcąc film dokumentalny.
Oczywiste jest, że krótkowzroczni poplecznicy „Pawiana Barbarzyństwa” nie są w stanie pojąć, w jaki sposób strategia Chin polegająca na całkowitej dominacji na rynku pojazdów elektrycznych, baterii słonecznych i eksportu energii elektrycznej chroni Państwo Środka przed sztucznymi szokami naftowo-gazowymi, takimi jak blokada.
Obecnie „Niezwyciężona Armada” pozostaje na obrzeżach Zatoki Omańskiej, poza zasięgiem wielu – choć nie wszystkich – irańskich pocisków i dronów, ale z pewnością w zasięgu pocisków dalekiego zasięgu i broni hipersonicznej. Amerykanie będą nadal używać swoich systemów ISR do śledzenia statków; następnie procedurę przechwytywania rozpoczną małe łodzie i helikoptery.
Jak dotąd nic się nie wydarzyło. A właściwie stało się coś wielkiego: objęty sankcjami, nieirański supertankowiec, zdolny przewieźć 2 miliony baryłek ropy, przepłynął przez Cieśninę Ormuz do Iranu z włączonym systemem AIS, więc każdy tracker mógł go zobaczyć. INDOPACOM nie odważył się interweniować.
Tymczasem Irańczycy po prostu czekają. Asymetrycznie. Ale nie dajcie się zwieść: są gotowi do walki – na wypadek gdyby zawieszenie broni się załamało.
W tym przypadku zmierzamy prosto do sedna wszystkich cliffhangerów. Iran musi po prostu zatopić amerykański niszczyciel i/lub „unieszkodliwić” jeden z tych wielomiliardowych, łatwych do trafienia celów ostrzałem rakietowo-dronów sterowanym przez chiński wywiad.
Cała planeta zrozumie wtedy, co się wydarzy: ostateczna, jaskrawa strategiczna klęska imperium chaosu, kłamstw, grabieży, piractwa i powiedzenia: „Jeśli cię nie lubię, to cię zabiję”.
