“My jesteśmy populacją, cywilizacją, zatrutą. Korzyść z chorób przewlekłych, czyli dożywotniego leczenia, jest tak ogromna, że im się to opłaca.
Nie opłaca im się przekierować nauki w tę stronę, żeby znaleźć przyczynę choroby i czynniki ryzyka, wyeliminować je i wyleczyć pacjenta tak, żeby był zdrowy do końca życia.
Toksyny w żywności, toksyny w powietrzu, toksyny, które są wiązane z technologiami medycznymi (…) toksyny pochodzenia niejatrogennego, czyli pochodzące z zaleceń współczesnej medycyny”.
Jak pisałem w książce „Przewodnik po piekle”, wydanej w roku 2025, „nie milkną echa niedawnej wypowiedzi Donalda Trumpa o planach ‘zaopiekowania się’ Kanałem Panamskim i chęci zakupu Grenlandii, traktowanych z początku przez wielu z przymrużeniem oka, a chciałbym przypomnieć, że już w połowie ubiegłego roku pochylałem się nad tym zagadnieniem w jednym z felietonów.
Wyrażałem wówczas swoje spostrzeżenia na temat dokonującego się na naszych oczach przebiegunowania świata w odniesieniu do postępującej zmiany kierunków przepływu węglowodorów i transportu dóbr wszelkich w ogóle. Oczywiście, wszystko to ma ścisły związek z konfliktami zbrojnymi, a w dużej mierze wręcz wojnami, toczonymi w kilku regionach naszego globu. W ciągu półrocza nie tylko nie ustały, ale rozlewają się na coraz większe obszary.
W związku z tymi roszadami na geopolitycznej mapie świata, południowe trasy stają się coraz mniej opłacalne dla takich państw, jak Rosja czy Chiny. Z tego powodu, od dłuższego już czasu Rosja inwestuje w tzw. Północną Drogę Morską, wzdłuż rosyjskiego wybrzeża Arktyki. Rosjanie zapowiedzieli, że już w roku 2030 droga ta, która obecnie dostępna jest tylko dziewięć miesięcy w roku, będzie czynna dla ruchu między Atlantykiem i Pacyfikiem przez cały rok. Bardzo poważnie rozbudowują flotę lodołamaczy o napędzie atomowym, budują porty przeładunkowe i magazyny gazu.
Taki szlak skróciłby transport między Azją i Europą o 30%, a liczba korzystających z niego statków byłaby wielokrotnie wyższa od pływających dziś przez Kanał Sueski. Projekt ten ma też ogromne znaczenie militarno-strategiczne. Arktyka, to obszar wokół Bieguna Północnego, który obejmuje zarówno Ocean Arktyczny, jak i najdalej na północ wysunięte tereny tzw. „Arktycznej Piątki”, czyli Rosji, Kanady, USA, Danii i Norwegii. Jak wskazuje analiza waszyngtońskiego Instytutu Arktyki ‘podczas, gdy Arktyka tradycyjnie charakteryzowała się dobrą współpracą i niewielkimi napięciami, sytuacja ta ulega zmianie. Raport amerykańskiego Congressional Research Service (CRS) na temat Arktyki dowodzi, że Arktyka jest coraz częściej postrzegana, jako obszar geopolitycznej rywalizacji między USA, Chinami i Rosją’.
W ostatnich dniach grudnia 2023 roku amerykański Departament Stanu poinformował, że Stany Zjednoczone zamierzają rozszerzyć zewnętrzne granice swojego szelfu kontynentalnego. Według Wikipedii, „szelf stanowi podwodne przedłużenie kontynentów i wyznacza granicę ich powierzchni, jak również przybliżoną granicę wpływu morza na kontynent”.
Do sporu w tej sprawie doszło podczas sesji Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego – agendy ONZ zajmującej się zasobami w rejonie oceanów będących poza jurysdykcją państwową, która odbyła się w marcu 2024 roku, w Kingstone, na Jamajce. Rosyjski minister Spraw Zagranicznych wydał wtedy oświadczenie, według którego Rosja nie będzie uznawała powiększonych jednostronnie przez USA granic szelfu kontynentalnego, wbrew zasadom i procedurom ustalonym w 1982 r. przez Konwencję ONZ o prawie morza.
Zmiany te nie tylko redukują znaczenie i wpływ Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego, ale też zwiększają obszar amerykańskiego stanu posiadania o milion kilometrów kwadratowych. Co zrozumiałe, decyzja taka nie pozostaje bez związku z północnym szlakiem oceanicznym. Powstało tym samym kolejne, bardzo niebezpieczne zarzewie konfliktu i to w zupełnie nie zauważanej przez media Arktyce.
Należy też dodać, że od pewnego czasu Rosja i Chiny prowadzą zaawansowane rozmowy dotyczące perspektyw współpracy z krajami niearktycznymi z rozszerzonego składu BRICS dla określenia wspólnych interesów państw tego układu w zakresie logistyki w tym regionie, a co dla wielu osób może wydać się zaskakujące, programy polarne mają w swoim portfolio Zjednoczone Emiraty Arabskie, Arabia Saudyjska i Iran.
Wspominałem też, że „pomysł zakupu terenów Grenlandii Trump formułował już podczas swojej poprzedniej kadencji, co nie trafiło wówczas na podatny, nomen omen, grunt. Obecnie sytuacja się zmienia, ponieważ grunt z wolna mięknie. Oczywiście, w znaczeniu ściśle politycznym, bo w sensie geologicznym ponad 80% jego powierzchni nadal pokrywa lód, a pod nim kryją się niezliczone bogactwa naturalne. Amerykańskie media sugerują, co prawda, że właśnie o te pokłady mineralne toczy się gra, choć jest to przecież w tym wszystkim, by użyć adekwatnego określenia, zaledwie wierzchołek góry lodowej.
Grenlandia, do roku 1953 była duńską kolonią, jednak od tego czasu wiele się tam zmieniło. W roku 1979 duński parlament przyznał jej autonomię, a trzy lata później mieszkańcy tej największej na świecie wyspy opowiedzieli się w referendum za wystąpieniem z Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, co stało się w roku 1985.
I tak, Grenlandia, w przeciwieństwie do Danii, nie jest dziś członkiem Unii Europejskiej, a choć historycznie i politycznie związana jest z Europą, to geograficznie znajduje się w Ameryce Północnej. W roku 2008, w wyniku kolejnego referendum, jej autonomia została poszerzona. Rządowi Grenlandii przekazano ponad 30 obszarów, w tym kwestie polityki morskiej, czy zasobów naturalnych. Zgodnie z projektem konstytucji, który opublikowano w kwietniu 2023 roku, Grenlandia zyskuje możliwość zawierania korzystnych dla siebie umów, na przykład o wolnym stowarzyszeniu, a jej elity mając świadomość rosnącego znaczenia na arenie międzynarodowej, pomimo braku spektakularnych sukcesów gospodarczych, próbują zwiększać swe wpływy polityczne w dyskusjach z Kopenhagą.
Dodać warto, że rdzenna ludność, czyli Inuici, stanowiący blisko 90% populacji, mają ścisłe więzi ze swymi pobratymcami z Kanady, co dodatkowo ogranicza potencjalne aspiracje strategiczne Unii Europejskiej wobec Grenlandii. Ponadto, Stany Zjednoczone od dawna mają już tam swoją bazę wojsk powietrznych z systemem wczesnego ostrzegania przed pociskami balistycznymi, z której korzysta również dowództwo amerykańskich sił kosmicznych.
W pierwszym tygodniu stycznia, w tej właśnie bazie w Thule, wizytę złożył najstarszy syn Donalda Trumpa i choć oficjalnie poleciał w ten rejon świata turystycznie, by nagrać przy okazji materiał filmowy do swego podcastu, to przecież moment, w którym to się stało, nie był dziełem przypadku. Donald Trump Jr jest już od dłuższego czasu prominentnym graczem w ruchu politycznym swego ojca. Prezydent -elekt nie krył zresztą tego umieszczając na swoim koncie społecznościowym nagranie samolotu z napisem TRUMP, lądującego w stolicy kraju – Nuuk, pośród ośnieżonych gór, z podpisem: ‘Don Jr. i moi przedstawiciele lądują na Grenlandii’. A później dodając, że ‘przyjęcie było świetne. Oni i Wolny Świat potrzebują bezpieczeństwa, ochrony, siły i POKOJU! To umowa, która musi dojść do skutku. MAGA. SPRAW, BY GRENLANDIA ZNÓW BYŁA WIELKA!’. Dla wzmocnienia efektu, Trump przeprowadził jeszcze rozmowę telefoniczną z mieszkańcami wyspy.
Najistotniejszym, w mojej opinii, jest aspekt militarny tej rozgrywki. I nie jest to nagły ‘wyskok’ Trumpa, jak chcieliby to postrzegać niektórzy, a konsekwentna realizacja amerykańskiej strategii, którą prezydent-elekt wykorzystuje umiejętnie dla celów politycznych. Już 1 października 2023 roku, zarządzanie wojskową bazą Thule, obecnie przemianowaną na Pituffik, przejęła grenlandzka firma Inuksuk. Jej nazwa, w języku Inuitów, to rodzaj znaku lub rzeźby zbudowanej z kamieni, która nie tylko ma znaczenie duchowe i jest wpisane w inuicką mitologię, ale służy przede wszystkim, jako punkt orientacyjny, czy drogowskaz kierujący do terenu łowieckiego. W największym skrócie oznacza ‘tu byłem’. A, zatem, firma zaznaczyła wyraźnie ten obszar jako inuicki, choć działający dla inwestora amerykańskiego. Waszyngton przeznaczył na potrzeby Grenlandii, w ramach kontraktu określonego na razie do roku 2035, blisko 28 miliardów koron duńskich (około 16 mld złotych).
Duński rząd ocknął się dopiero po ostatniej wypowiedzi Trumpa, w której po raz kolejny odwoływał się on do kwestii bezpieczeństwa i zaledwie w kilka godzin po niej duński minister obrony Troels Lund Poulsen ogłosił, że ‘Kopenhaga zainwestuje miliardy duńskich koron w poprawę obronności kraju’, jednak trudno zakładać, żeby Dania była zdolna konkurować na tym polu ze Stanami Zjednoczonymi.
Baza, która ma być rozbudowywana, służy Dowództwu Obrony Północnoamerykańskiej Przestrzeni Powietrznej do wykrywania i przechwytywania pocisków rosyjskich w potencjalnym konflikcie z tym państwem. Będzie wkrótce największą siedzibą bombowców strategicznych i samolotów patrolowych P-8A Poseidon monitorującym ruchy rosyjskich okrętów podwodnych. Najprawdopodobniej, w związku z obecną sytuacją międzynarodową, Pentagon powróci też do koncepcji z lat 60. XX wieku, kiedy zakładano, w ramach projektu „Iceworm”, umieszczenie w lodowych tunelach Grenlandii 600 pocisków średniego zasięgu Minuteman, w wersji Iceman. Niewykluczone jest także rozlokowanie na wschodnich wybrzeżach Grenlandii hipersonicznych systemów rakietowych dalekiego zasięgu „Dark Eagle”, zdolnych do rażenia celów w rosyjskich regionach arktycznych, w Archangielsku, Krasnojarsku, czy Omsku. I o to toczy się gra”.
W świetle tych manewrów wokół Grenlandii lepiej można dziś zrozumieć chęć porzucenia przez Trumpa niektórych agend ONZ, jak choćby tych, które dotąd wiązały USA prawem morza. Ale, czy Amerykę stać będzie na odtworzenie na Grenlandii projektu „Iceworm”?
Z Maryją Królową Polski modlić się będziemy o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu
BIŁGORAJ – w każdą drugą niedzielę miesiąca w kościele pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny o godz. 18-tej Msza Święta za Ojczyznę i Pokutny Marsz Różańcowy!
===================================
WARSZAWA – zapraszamy na comiesięczny Pokutny Marsz Różańcowy, który już od 9 lat odbywa się w stolicy. Rozpoczynamy Mszą Świętą o godz. 8.00 w kościele św. Andrzeja Apostoła i św. Brata Alberta na pl. Teatralnym 20, po niej udajemy się ulicami Warszawy pod Sejm RP.
Zgodnie ze słowami Najświętszej Dziewicy Maryi (zawartych we wszystkich uznanych objawieniach)modlitwa na Różańcu Świętym jest ostatnim ratunkiem dla świata.
To jest FAKT – władze tego świata, odrzucają Boga a na Jego miejsce intronizują zachcianki człowieka (lub w najlepszym wypadku sentymentalnie celebrują humanizm).
Trasa naszego comiesięcznego Pokutnego Marszu Różańcowego w Warszawie:
Po drodze z placu Teatralnego idziemy ogarniając modlitwą Różańca Świętego ważne instytucje i ministerstwa położone przy Krakowskim Przedmieściu, modlimy się za Prezydenta RP pod jego siedzibą, skręcamy w ul. Świętokrzyską by modlić się pod Ministerstwem Finansów, później przy pl. Powstańców Warszawskich 7 dochodzimy do budynku TVP, gdzie mieszczą się główne studia informacyjne telewizji publicznej (przez dziesięciolecia komunizmu i liberalizmu siejących nienawiść oraz kłamstwa). Modlić się będziemy o konieczne zmiany w mediach i nawrócenie środowisk dziennikarskich.
Kierujemy się później w stronę placu Trzech Krzyży i na ul. Wiejską aby ogarnąć modlitwą władze ustawodawcze naszego Kraju. Zakończenie Pokutnego Marszu Różańcowego będzie pod Sejmem i Senatem RP (wcześniej podejdziemy pod ambasadę Kanady, gdzie Panu Bogu i Jego Matce zawierzać będziemy Mary Wagner, która toczy samotny bój o przestrzeganie prawa Bożego w Kanadzie).
Będziemy się modlić o ustanie kłamliwych ataków na nasz Kościół i Ojczyznę, o nawrócenie nieprzyjaciół i pojednanie ludzi, narodów i państw na fundamencie prawdy, aby wobec ofiar zbrodni i ludobójstwa nastąpiło sprawiedliwe zadośćuczynienie za zło jakiego doświadczyli od prześladowców.
Będziemy modlić się także o to by dla wszystkich narodów, dawniej i dziś zamieszkujących ziemie Rzeczypospolitej i Europę Środkowo Wschodnią, Jezus Chrystus był j e d y n ą Drogą, Prawdą i Życiem, o to też by na ziemiach nasączonych krwią ofiarną poprzednich pokoleń umocniona została święta wiara katolicka, poza którą nie ma zbawienia, by porzucone zostały błędne wyznania i religie wiodące na bezdroża nienawiści.
[Ludzie się skarżą, że programy tłumaczące odmawiają tłumaczenia. Że takie anty-semitnictwo. Ależ – poproś GROK’a, on w paręnaście sekund daje wynik. Nie sprawdzam z oryginałem – „wierzę Grokowi” MD]
Poniższy transkrypt pochodzi z najnowszego wykładu prof. Aleksandra Dugina w programie Radio Sputnik Escalation Show:
Prowadzący Radio Sputnik, Escalation Show:
Departament Sprawiedliwości USA w końcu opublikował listy Epsteina: 3 miliony plików, które dziennikarze teraz aktywnie przeszukują. Niektóre rzeczy wyglądają strasznie, inne komicznie – zwłaszcza gdy pojedyncze nazwiska wyrywa się z kontekstu. Znaleźli tam Żyrinowskiego, Lenina, a nawet postacie z filmów i kreskówek.
Aleksandrze, w zeszłym roku wspominałeś, że Twoje imię pojawiło się w jednej z korespondencji. Jak podsumować całą tę historię i jak ją interpretować, skoro informacja rozchodzi się błyskawicznie zarówno w rosyjskich, jak i zagranicznych mediach?
Aleksander Dugin: Moim zdaniem nie należy bagatelizować tego, co się dzieje. Globalna sieć pedofilska zaangażowana w tortury, gwałty, morderstwa, a nawet kanibalizm i „czarne msze” właśnie została zdemaskowana.
Ta sieć obejmowała elity obu amerykańskich partii – od George’a Busha seniora po Baracka Obamę, Clintonów i Billa Gatesa. Ich własny udział, a także udział wielu europejskich liderów w tej strukturze został potwierdzony.
Wielu z nich teraz ustępuje, bo przynależność do wewnętrznego kręgu Epsteina i wizyty na jego wyspie to w zasadzie całkowita kompromitacja dla każdego polityka, postaci publicznej, naukowca, myśliciela, filozofa, ekonomisty czy biznesmena. W istocie – znajomość z Epsteinem, Ghislaine Maxwell i ich otoczeniem w jakiejkolwiek formie równa się przyznaniu do działalności przestępczej.To jest ekstremalnie poważne. Po pierwsze: najważniejsze jest to, że współczesna zachodnia elita jest tak zdegenerowana moralnie, że nikt na Zachodzie nie ma już prawa pouczać własnego społeczeństwa ani dyktować czegokolwiek innym narodom. Ci degeneraci – pedofilska, liberalna, globalistyczna elita – po prostu nie mają prawa otwierać ust. Uważam, że jest niemoralne prowadzić z nimi jakiekolwiek negocjacje albo siedzieć przy jednym stole z ludźmi splamionymi „listą Epsteina”. Ludzie, którzy szanują własną godność, nie mogą znajdować się w tej samej przestrzeni co ci, którzy tę godność jawnie depczą. To kwestia honoru: osoby z listy Epsteina całkowicie utraciły prawo do szacunku i możliwość kontaktów z przyzwoitymi ludźmi. W rosyjskim slangu kryminalnym jest na to określenie – byt’ zakontachennym – быть законтаченным „być skończonym”, „być całkowicie zdyskredytowanym”. Ludzie, którzy brali udział w wykorzystywaniu dzieci, są zdyskredytowani pod każdym względem. To pierwsze kolosalne wnioski. Teraz próbują trochę wyciszyć ten skandal, ale będzie on miał naprawdę tektoniczne konsekwencje.
Prowadzący: Czy zachodni politycy i urzędnicy naprawdę wyjdą z tego bezkarnie? Czy skończy się tylko na głośnych dymisjach, jak Peter Mandelson w Wielkiej Brytanii czy Miroslav Lajčák na Słowacji?
Aleksander Dugin: Nie mogę powiedzieć na pewno, ale pytanie brzmi: kto ich osądzi? Aby osądzić ludzi zaangażowanych w tak monstrualne zbrodnie przeciwko dzieciom, kobietom i niewinnym ludziom – w tym groźby pogrzebania pod polami Trumpa nieletnich dziewcząt, które próbowały protestować – musi dojść do rewolucji. Muszą pojawić się ludzie całkowicie wolni od jakichkolwiek kontaktów z tym środowiskiem. Okazuje się, że Musk i Bannon – nie wspominając o samym Trumpie – też są w to uwikłani. Trump jest całkowicie splamiony tym kręgiem, łącznie z pierwszą damą. Kto może ich naprawdę osądzić? Osądzenie ich to osądzenie całego współczesnego Zachodu i elit, które teraz rządzą światem.
Co więcej, to dwaj prominentni politycy – republikanin Thomas Massie i demokratka Ro Khanna – którzy nie mieli z tym nic wspólnego, zdołali przepchnąć decyzję o publikacji mimo oporu elit.
Trump kiedyś twierdził, że te dokumenty nie istnieją, a teraz okazuje się, że istnieją i stanowią wyrok na zachodnie elity. Jak ich osądzić, skoro oni sami są władzą? W takich sytuacjach ludzie zwykle szturmują Bastylię, dokonują zamachów stanu i wychodzą na ulice w gniewie. Jeszcze tego nie widać, ale to wystarczający powód do antyelitarnej rewolucji w USA i innych krajach. Nie znam precedensu w historii, żeby coś takiego uszło na sucho.
Druga obserwacja: wielu ludzi nie szło na wyspę Epsteina tylko po zaspokojenie perwersji. Szli tam jak na „dział kadr” światowego rządu – po to, by popełnić przestępstwo nagrane na kamerę i stać się obiektem szantażu. Bez tego „dossier” z wyspy nie da się wejść do elity.
To systematyczne zdyskredytowanie zachodnich polityków – konieczny „bilet” do władzy.Trzecia sprawa: centrum tej operacji. W plikach Epsteina duża część dokumentów nie dotyczy wcale gwałtów, tylko światowego rządu. Jest tam korespondencja o zamachach stanu w Rosji i na Ukrainie. Na Ukrainie plan się udał, Epstein był z tego zadowolony. W Rosji w 2012 roku planowano usunięcie Putina i zastąpienie go opozycją – wymieniani są m.in. Ilja Ponomariew i Aleksiej Nawalny. Pojawia się też moje nazwisko w kontekście konserwatywnych, tradycyjnych kręgów w Rosji, które popierają wielobiegunowość i odrzucają zachodnią hegemonię.
I tu wychodzi najstraszniejsza rzecz, która wywołała ogromny skandal w USA: za tym wszystkim stoi Izrael. Izraelskie służby specjalne kierowały i koordynowały całą tę działalność. Ojciec Ghislaine Maxwell był oficjalnym rezydentem Mossadu w USA. Wyłania się jasny obraz: Izrael używał kompromitujących materiałów do kontrolowania amerykańskiej, a być może światowej polityki. Ameryka uważała się za suwerenną, a Izrael za sojusznika – nagle okazuje się, że jest dokładnie na odwrót. To Izrael sterował polityką amerykańską poprzez szantaż.
W plikach Epstein i jego otoczenie otwarcie używają syjonistycznego, rasistowskiego języka: „Czy na imprezie będziemy tylko my, czy będą też ci cholerni goje?” Epstein odpowiada: „Niestety, goje też będą”. To jawny udział w syjonistycznym planie kontrolowania Zachodu. Wcześniej mówili o tym tylko marginalni teoretycy spiskowi – teraz Ameryka zobaczyła na własne oczy, że może być narzędziem w rękach małego państwa.To, co opublikowano, to dopiero połowa materiałów. Pojawiły się też (choć na krótko) dokumenty dotyczące samego Trumpa, Melanii, burmistrza Nowego Jorku, europejskich elit, rodziny królewskiej (w tym księcia Andrew) i ludzi z otoczenia Macrona. Elon Musk też tam był.
Prowadzący: Trump właśnie napisał na Truth Social, że nigdy nie był na wyspie Epsteina i nawet się do niej nie zbliżył – w odpowiedzi na żart Trevora Noah na gali Grammy. Czy ma sens teraz machać pięściami, skoro internet wszystko pamięta?Aleksander Dugin: Trump albo oszalał, albo jest całkowicie nieodpowiedzialny. W tej kadencji zmienił zdanie już tyle razy: najpierw obiecywał publikację akt, potem twierdził, że ich nie ma, a teraz – gdy je zmuszono do publikacji – mówi, że istnieją, ale on nie ma z nimi nic wspólnego. Czy można traktować poważnie taką osobę? Starszy mężczyzna uwikłany w takie sprawy ciągle kłamie i prowadzi nieprowokowaną agresję przeciwko suwerennym państwom. Jego słowa straciły wszelki sens. Jest częścią tej sieci i naturalnie będzie się wypierać oczywistości. Ale dokumenty zostały opublikowane na stronie Departamentu Sprawiedliwości i każdy może je sprawdzić.To bez wątpienia gigantyczny skandal, który prowadzi do logicznego wniosku: skoro wiemy już na pewno, że Ameryka jest kontrolowana przez Mossad i agresywny syjonizm, to właśnie teraz ma sens publikacja tych materiałów.(Tłumaczenie oddaje treść oryginalnego tekstu zamieszczonego na Arktos Journal – jest to głównie transkrypcja wypowiedzi Dugina z komentarzem redakcyjnym.)
Konflikt zbrojny na Ukrainie, wbrew medialnym doniesieniom i politycznym egzaltacjom polskiego establishmentu, nie jest pasmem zbrodni wojennych, a tym bardziej zbrodni ludobójstwa.
Według kolejnych wyliczeń ONZ, jest on wręcz przeciwnie – jedną z tych współczesnych wojen, w których straty wśród ludności cywilnej są relatywnie bardzo niskie. Nie zmienia to oczywiście faktu, że po jednej z jego stron giną tysiące ludzi przymusowo wcielonych do armii, często poziomem swego przeszkolenia i wiedzy wojskowej wciąż bardziej przypominający cywilów, albo po prostu – znane od tysiącleci mięso armatnie.
Zimowe tygodnie w Kijowie i kilku innych ukraińskich miastach przynoszą nam jednak obrazki pozwalające sobie wyobrazić jak w istocie wygląda współczesna wojna, szczególnie z punktu widzenia ludności cywilnej. Na początku przerwy w dostawach energii elektrycznej były tylko nieco denerwującym elementem codziennej rzeczywistości. Dostawcy prądu starali się informować z wyprzedzeniem o tym, że w określonych godzinach nastąpią wyłączenia. Można było dostosować swoją aktywność czy działalność gospodarczą i zawodową do owych grafików. Kolejnym krokiem w kierunku katastrofy były coraz częstsze odstępstwa od wspomnianych grafików, czyli tzw. nieplanowane przerwy w dostawach energii elektrycznej. Z czasem chaos się pogłębiał, a wiarygodność ogłaszanych grafików nie była większa od długoterminowych prognoz pogody.
Aż nastąpił blackout, czyli długotrwałe, niezapowiedziane wyłączenia zasilania. System w końcu musiał odmówić posłuszeństwa, bo ataki dronowe i rakietowe na infrastrukturę energetyczną były regularne i systematyczne, zaś spora część środków przeznaczanych na ochronę i remonty uszkodzonych obiektów trafiała do przepastnych kieszeni skorumpowanych urzędników z bezpośredniego otoczenia Władimira Zełenskiego. To że ów blackout wydarzył się w mroźne, zimowe dni nikogo nie powinno dziwić – wszak system właśnie w takich okresach jest najbardziej przeciążony. Dziwić można się chyba jedynie, że katastrofa nastąpiła tak późno.
Jak wygląda życie w aglomeracji miejskiej pozbawionej prądu? Może trudno nam było sobie to wyobrazić, ale mamy teraz obrazki ilustracyjne z Kijowa i innych ukraińskich miast. Najpierw zamykane są kafejki, restauracje, bary i inne punkty usługowe. Pierwsi ofiarą upadku systemu energetycznego padają najubożsi – ci, których nie było stać na kupno drogich w eksploatacji agregatów prądotwórczych. Zamykane są zatem po kolei wszystkie małe biznesy, a w kolejce do upadłości stają również te średnie. Dotyczy to też w pewnym momencie punktów świadczących najbardziej niezbędne usługi. Nie mogą funkcjonować dłużej apteki, więc nie kupimy najbardziej potrzebnych lekarstw. Przestają docierać tak popularne przesyłki kurierskie – wszak nie mamy łączności internetowej i nie bardzo jest jak cokolwiek zamówić, a później to dostarczyć.
W końcu pozostajemy też często bez łączności telefonicznej, bo punkty, w których naładować możemy baterie telefonu są zbyt nieliczne, a w samochodzie nie mamy już paliwa i podczas kolejnych mroźnych nocy rozładował się nam akumulator. Zamykane są po kolei wszystkie okoliczne sklepy, w których robiliśmy zakupy. Zresztą już wcześniej nie mogliśmy w nich zapłacić kartą, a nie mamy gotówki, bo przecież okoliczne bankomaty od dawna nie są już czynne. Tymczasem w bloku, w którym mieszkamy, wyłączono ogrzewanie, bo przestała funkcjonować miejscowa elektrociepłownia. Przez siarczysty mróz popękały rury, w których wciąż była woda. Nie wiadomo jak długo potrwać może remont po tak poważnych uszkodzeniach.
W końcu władze miejskie ogłaszają, że powinniśmy wyjechać. Nie każdy ma jednak jak i dokąd się ewakuować. Ceny wynajmu mieszkań w regionach nieco mniej narażonych na skutki konfliktu są już wyśrubowane do maksimum. Zresztą, wielu ludzi boi się pozostawienia swych mieszkań i dobytku na pastwę szabrowników, którzy niechybnie pojawią się w wyludnionym mieście. Udajemy się zatem po gorącą herbatę i by naładować telefon do punktów interwencyjnych uruchomionych przez miasto. Niestety, tych jest zbyt mało, a wkrótce i one przestaną funkcjonować.
To nie hipotetyczny scenariusz, lecz wydarzenia ostatnich tygodni w ukraińskiej stolicy. Jeśli rzeczywiście Polska znalazłaby się w sytuacji konfliktu, to w XXI wieku nie będą przez nasze granice wkraczać wrogie armie i nie nadjadą czołgi nieprzyjaciela, na które rzucimy się z koktajlami Mołotowa. Nadlecą rakiety i drony, dla których bariery tworzone z taką pompą na naszych granicach za grube miliardy nie stanowią żadnej przeszkody.
Rozbudowane oddziały piechoty, obrony terytorialnej i nawet najlepiej wyposażone jednostki wojska nie będą w stanie zrobić kompletnie nic przeciwko hipersonicznym pociskom nadlatującym w najmniej oczekiwanych momentach. Wszyscy fani wojaczki z „odwiecznym wrogiem” powinni sobie w tych dniach bacznie śledzić obrazki z Kijowa i zapomnieć, że ich „bohaterskie” pohukiwania cokolwiek nam dadzą w chwili realnego ataku.
Aleksander Dugin o wiodącej roli izraelskich służb w systemie Epsteina
Materiały pokazują, że Epstein był przedstawicielem syjonistycznego rasizmu, który arogancko wyśmiewał ‚gojów’ (nie-Żydów uważanych za ‚podludzi’) uczestniczących w jego orgiach. W świetle obecnych wydarzeń w Strefie Gazy, syjonizm również definitywnie utracił wszelkie prawo do jakiejkolwiek legitymacji moralnej.
Aleksander Dugin
Przez dziesięciolecia po horrorze nazistowskiego holokaustu świat okazywał współczucie narodowi żydowskiemu. Teraz jednak ludzkość jest zszokowana tym, jak ten kult czci i pamięci o cierpieniach narodu żydowskiego został wykorzystany przez państwo Izrael i ogólnoświatową sieć syjonistyczną do zbudowania systemu globalnego szantażu i kontroli. Syjoniści odpowiedzieli na rasizm nazistów tą samą ideologią wyższości rasowej całej ludzkości (jest to najbardziej widoczne w Palestynie). I to jest prawdziwa eksplozja, szok dla amerykańskiego społeczeństwa.
Teraz różne siły polityczne zaczną manipulować tymi danymi. Demokraci, ci, którzy nie są uwikłani w dossier Epsteina, spróbują wykorzystać je przeciwko Trumpowi. Możliwe nawet, że niektórzy republikańscy aktywiści MAGA spróbują obalić Trumpa, rozumiejąc, że stary pedofil nie może poprowadzić Ameryki do wielkości i nie może być żadnym autorytetem moralnym. Demokraci mogliby poświęcić Billa Gatesa, Baracka Obamę, kilku perwersyjnych Clintonów i wielu innych przedstawicieli zamieszanych w orgie Epsteina, by obalić Trumpa.
Fakt, że materiały kompromitujące Trumpa pojawiły się na stronie internetowej jego własnej agencji, jest przez wielu uważany za dzieło Mossadu, próbującego wywrzeć na Trumpa presję, by ten przeprowadził bezpośredni atak na Iran, czego jak dotąd nie zrobił. Ale to szczegóły. W skali globalnej jest to całkowity upadek Zachodu, który przekształcił się w ramię lobby pedofilskiego.
W tym kontekście bardzo dziwne jest milczenie naszych mediów, mimo że w tych publikacjach nie ma żadnego ‚powiązania z Rosją’ (poza kilkoma mało znaczącymi postaciami, w tym prostytutkami, i rusofobicznymi uwagami osób w dossier). Wygląda na to, że ktoś wydał rozkaz, by nie robić zamieszania.
Jednak to wszystko wydaje się zupełnie nieistotne w porównaniu ze skalą otchłani, która pod względem ujawnionych zbrodni jest porównywalna z procesami norymberskimi przeciwko hitlerowskim nazistom.
Jedyna różnica polega na tym, że aby skazać dzisiejszych zbrodniarzy, ludzkość musiałaby w rzeczywistości podbić ten zbiorowy Zachód. Sami zboczeńcy nigdy nie okażą skruchy – uciekną się do globalnej prowokacji, wojny nuklearnej, a przynajmniej do wysadzenia Kapitolu, operacji pod fałszywą flagą, aby zatrzeć ślady.
W rzeczywistości to koniec Zachodu. Wraz z ujawnieniem akt Epsteina, ta cywilizacja przypieczętowała swój los. Ale jeśli my, cała ludzkość, nie pokonamy teraz tej szatańskiej elity, będzie ona nadal nami rządzić.
Tekst A. Dugina nie jest zbyt długi, więc dopiszę parę zdań dotyczących naszego podwórka. Otóż Tusk z Żurkiem będą badać aferę Epsteina. O co chodzi w tej operacji? – pyta i próbuje odpowiedzieć na to pytanie redaktor naczelny tygodnika ‚Do Rzeczy’Paweł Lisicki w 31-minutowym filmie-wideo:
Na stronie rządowej czytamy: „Rząd powołuje zespół analityczny w sprawie skandalu pedofilskiego w USA”. – Tusk nie dysponuje żadnymi nowymi materiałami w tej sprawie, ale będzie badał. Czytamy dalej na wskazanej stronie: „Istnieją również podejrzenia, że rosyjskie służby mogły współorganizować ten proceder. Sprawa ma więc istotne znaczenie dla bezpieczeństwa państwa”.
Wygląda to na PR-owe, nie pierwsze szczeniackie zagranie premiera III RP. Ale jest odzew w zachodniej prasie, np. BBC pisze: „Polska zbada potencjalne powiązania KGB ze sprawą Epsteina” (dodajmy, że nie istnieje dziś w Rosji KGB, lecz FSB). O co chodzi Tuskowi?
Chodzi o przesunięcie uwagi społeczeństw zachodnich z kompromitującej i niewygodnej prawdy o zachodnich elitach: 1) afera ukazuje gigantyczną degenerację tychże elit; 2) politycy i ogólnie ludzie sprawujący władzę są kontrolowani i inwigilowani przez Izrael, przedstawiany w mediach jako wzór i ostoja demokracji i przyczółek wolności na Bliskim Wschodzie. W sytuacji wieloletniej totalnej antyrosyjskiej propagandy w państwach zachodnich nadaje się Rosja idealnie do zrzucenia na nią winy.
Tradycji, o której nie tylko rzadko się mówi, ale i mało wie. Propaganda wymierzona w kontynentalną Europę, a zwłaszcza w jej środkową i wschodnią część, powoduje, że świadomość tego, że Anglia jest enklawą piekła na Ziemi, jest mała.
Gorzej, ta sama propaganda sprawia, że ciemne masy, zwłaszcza polskie, są skłonne wierzyć, że podczas gdy cały świat nurza się w upadku, Anglia jest wyspą spokoju i porządku. Nie wiem, co jest powodem tego stanu, ale podejrzewam, że korzenie zła sięgają głęboko w angielską historię, dlatego zainteresowanych odsyłam do moich wcześniejszych tekstów ‚Żydowski kapitalizm’ (link 1, 2).
Jeffrey Epstein oraz Bill Gates
Karol Marks, aby badać kapitalizm w jego wszystkich aspektach, udał się do Anglii i chyba tak jak nigdy, nie dowiemy się, co było pierwsze; jajko czy kura, tak nie rozstrzygniemy, czy kapitalizm uczynił z Anglii przedsionek piekła, czy suma angielskich patologii i degeneracji stworzyła kapitalizm. Dość na tym, że elektryzujący dziś wszystkich skandal akt Epsteina jest tylko jednym ogniwem w długim łańcuchu seks afer angielskich elit. Seks skandale to czystko angielska, czy szerzej-anglosaska, specjalność.
W XIX wieku dziecięca prostytucja była zjawiskiem powszechnym i jeżeli budziło jakiekolwiek kontrowersje, to tylko w kwestii tzw. ‚wieku zgody’, czyli wieku, w którym zgoda dziecka na seks uwalnia od zarzutu gwałtu. W Anglii seks z 12-letnim dzieckiem był legalny. Dopiero po prasowych bataliach grupy dziennikarzy ‚wiek zgody’ podniesiono o jeden rok. „The Maiden Tribute of Modern Babylon” was a series of newspaper articles on child prostitution that appeared in The Pall Mall Gazette in July 1885 (link 3).
Przedstawiciele angielskich elit mogli całkiem legalnie kupować dzieci od ich prawnych opiekunów, głównie właścicieli dziecięcych przytułków i do woli ich używać. Dzisiejsza poprawność polityczna nie pozwala już nawet na eksponowanie postaci Fagina. Że niby manifestacja antysemityzmu Karola Dickensa. Fagin to literacka postać niecnego właściciela chłopięcego przytułku z powieści ‚Oliwer Twist’ (link 4).
Większości XIX-wieczny handel niewolnikami kojarzy się wyłącznie z mieszkańcami Afryki. To błąd. W XIX wieku handlowano też białymi, głównie biednymi irlandzkimi i angielskimi dziećmi, przeznaczonymi do seksualnego niewolnictwa (link 5).
W wiktoriańskiej Anglii organizowano homoseksualne burdele dla homoseksualnej elity (formalnie homoseksualizm był karany). Opinię publiczną co jakiś czas wstrząsały szczegóły skandali związanych z istnieniem tych przybytków.
Jednym z głośniejszych był Cleveland Street scandal, czyli burdel, w których młodzi mężczyźni, a często po prostu chłopcy, obsługiwali kwiat angielskiej arystokracji. W tym arystokracji związanej z dworem (link 6).
Znana przedwojenna skandalistka Irena Krzywicka opowiadała, że w latach 20-tych i 30-tych XX wieku, słowo ‚majtki’ było nie do wypowiedzenia w publicznej przestrzeni, dlatego jeśli już zachodziła taka potrzeba używano słowa ‚niewymowne’. Widać cywilizacyjne różnice między nowoczesnym Zachodem a zacofanym Wschodem? Widać.
W poczciwej wiktoriańskiej Anglii zrodziła się tradycja klubów gejowskich. Nie mylić z burdelem, bo to nie to samo. Chodziło o miejsca, w których mogliby się spotykać i prowadzić życie towarzyskie z dala od prostackiej gawiedzi, pochodzący z elit homoseksualiści.Tacy jak na przykład para homoseksualnych transwestytów Thomas Ernest Boulton i Frederick William Park czyli Fanny i Stella (link 7).
Skandale seksualne nieustannie towarzyszyły i towarzyszą angielskiej rodziny panującej. Od Edwarda VI (link 8) po dzisiejszego księcia Andrzeja ze skandalami księcia Filipa pośrodku (link 9). Książę małżonek do tego stopnia nienawidził ludzi że marzył o tym, aby powrócić na Ziemię w formie wirusa zabijającego ludzi: In the event I am reincarnated, I would like to return as a deadly virus, to contribute something to solving overpopulation (link 10).
Jego syn, dzisiejszy król Karol III miał marzenia skromniejsze. Marzył o tym, aby być tamponem Kamili (link 11). Angielska elita zdegenerowana jest w stopniu niewyobrażalnym i nieważne, czy dotyczy to kopulującego ze świńską głową premiera Camerona (link 12), czy nowożytnej Messaliny księżnej ArgyllEthel Margaret Campbell, rozwód której ujawnił takie szczegóły, od których sędziowie czerwienieli jak buraki podczas wysłuchiwania zeznań świadków (link 13 14). Wcale się nie dziwię, że widząc ów stopień wyrodzenia, angielskie teorie spiskowe idą w kierunku przypisania tamtejszym elitom nieludzkie, a gadzie czyli reptiliańskie, pochodzenie.
Zdemoralizowane i siejące publiczne zgorszenie celebrytki, takie jak Doda czy Małgorzata Rozenek-Majdan, to przede wszystkim zwolenniczki „prawa” do mordowania nienarodzonych dzieci. Przyznały się do tego m.in. podczas wywiadu u Żurnalisty, odpowiadając twierdząco na pytanie, czy aborcja powinna być legalna.
Te same celebrytki są dziś lansowane niemal we wszystkich mediach jako „szlachetne obrończynie zwierząt”. Czyżby nikt z osób publicznych nie dostrzegał w tym hipokryzji? Wprost przeciwnie – wiele osób zwęszyło w tym okazję do własnej promocji.
W ostatnim czasie rozmaici politycy, dziennikarze, inni celebryci oraz wszelkiej maści użytkownicy mediów społecznościowych, korzystając ze sztucznie nagłośnionego tematu, uprawiają tani lans na Dodzie, broniącej psów ze schroniska, w którym panowały kiepskie warunki.
Dorota Rabczewska, ps. Doda, została nawet wpuszczona do Sejmu, gdzie zaprezentowała ckliwą opowieść o zaniedbanych zwierzętach. Ta sama Doda, która wcześniej publicznie stwierdziła, że „aborcja powinna być dozwolona” oraz że rząd nie powinien decydować o prywatnym życiu kobiet w takich kwestiach.
W tej pokrętnej „logice” naczelnej pato-celebrytki znad Wisły chodzi o to, że rząd ma zajmować się psami ze schronisk, natomiast w kwestii mordowania niewinnych dzieci politycy nie mają już prawa się wtrącać.
Do Sejmu polazła też lansować się Małgorzata Rozenek-Majdan, która przy tej okazji napisała na Instagramie: „Zwierzęta nie mają głosu. My go mamy. To zobowiązuje”. Szkoda, że obecna żona byłego męża Dody nie czuje się zobowiązana zabierać głosu w imieniu nienarodzonych dzieci zagrożonych aborcją. One także nie mają głosu, a są ludźmi, więc są znacznie ważniejsze niż czworonogi.
Do grona lansujących się na Dodzie i psach ze schroniska dołączył także prezydent Karol Nawrocki, zapraszając naczelną skandalistkę III RP do Pałacu Prezydenckiego na rozmowę. Uważam, że z taką elytą na stanowiskach państwowych oraz przy braku stanowczej reakcji narodu Polska nie ma przyszłości.
Przypomnę, że na swoim koncie Doda ma takie zachowania jak włożenie sztucznego penisa do ust na oczach nieletnich fanów, publiczne rozbieranie się, szydzenie z Biblii, wulgarne i gorszące zachowania na scenie, agresywne wyzywanie innych osób czy wdawanie się w bijatyki.
Dla jasności: sama uwielbiam zwierzęta. Miałam wiele kotów, psy, rozmaite gryzonie, papugi, a nawet żółwia. Jako dziecko i nastolatka opiekowałam się też zwierzętami porzuconymi przez innych. Sporo osób z mojego otoczenia wręcz sądziło, że po maturze pójdę na studia weterynaryjne.
Tymczasem zrobiłam psikusa – wybrałam filozofię, a potem zostałam dziennikarką, między innymi po to, by piętnować hipokryzję osób publicznych w moim kraju. Po prostu nie godzi się, by życie zwierząt stawiać wyżej w hierarchii niż życie człowieka, zwłaszcza tego najbardziej niewinnego i bezbronnego.
Agnieszka Piwar Fot. kolaż ze zdjęć za: prezydent.pl, stronazycia.pl/stop-aborcji, Instagram
Nie chciałem już wracać do akt Epsteina, bo wystarczająco dużo czasu poświęciłem tej kwestii pisząc książkę „TerraMar utopia elit”, a zainteresowanie nią uważam za wciąż niskie wobec wagi podejmowanych tam zagadnień. Chyba nadal zbyt mało pojmujemy zagrożenia, które dotyczą w dzisiejszym świecie również naszych dzieci. I to jest przerażające.
To jest prawdziwa istota akt Epsteina. Z tego właśnie powodu są one ważne. Dowiadujemy się z nich rzeczy niewyobrażalnych i dotąd niezauważalnych, a jednak obecnych w naszym życiu. Po raz kolejny przywołam zatem urywek mojej książki:
Dla dzisiejszych przywódców świata, tych wyzutych z uczuć, cynicznych globalnych liderów, my już przestajemy się liczyć. Wymieramy. Zarówno naturalnie, jak i z innych powodów, o których napisano w ostatnich dwóch latach miliony słów. To, jak zawsze, jest wojna o aktywa, ale świat ludzi starszych nie stanowi w tej nowej rzeczywistości, żadnej wartości. Ludzie w wieku poprodukcyjnym stali się niepotrzebni. Nie tylko dlatego, że są ekonomicznym ciężarem, któremu trzeba zapewniać środki na trwanie przy życiu, nie mają też w ogromnej większości chęci lub zdolności rozrodczych, by dać życie nowemu pokoleniu. Ci odrobinę młodsi będą, wraz z szaleńczym przyspieszeniem wdrażania tak zwanej sztucznej inteligencji, wypierani z rynku pracy, paradoksalnie są więc jeszcze bardziej uciążliwi, bo w teorii dłużej będą obciążali całkiem nieskuteczny, zdegenerowany i rozkradziony system ubezpieczeń socjalnych i służby zdrowia. Ich czas nadejdzie już wkrótce, w roku 2030, zgodnie ze znaną nam Agendą. Ta bardziej dalekowzroczna, widzi ich jeszcze przy życiu w roku 2050.
A Polska jest pod względem demograficznym, jednym z „najstarszych” państw w Europie. To są, dla szumowin pokroju Schwaba, ludzie już skazani. Szansę będą miały tylko dzieci, ponieważ można je ukształtować według własnych oczekiwań. Ideałem byłoby, aby trafiały od wczesnych lat młodzieńczych w okowy systemu, wyzbyci dziadków, a z czasem zapewne również rodziców. Oni nie marzą o depopulacji wszystkich, część będzie musiała przecież pracować, brać jakieś kredyty i je spłacać, wreszcie pracować za przysłowiową miskę ryżu. To nowe pokolenie musi zostać ograniczone liczbowo i zniewolone. Ale, przede wszystkim, aby to się udało, musi być uczone od samego początku zupełnie nowego pojmowania świata. Tego, czego starsi nie będą już im w stanie przekazać, zaszczepić w nich groźnego wirusa (!) religii, tradycji, wiedzy i poczucia wolności.
Aby tak się stało, należy pod byle pozorem, a czająca się ciągle wokół nas pandemia, taki pozór daje, przechwycić te dzieci, wyrwać je ledwie wiążącym koniec z końcem rodzicom, stającym oko w oko z bezrobociem, próbującym pracy na kilku etatach, a z czasem z bezdomnością. Uniemożliwią, naturalne przez wieki związki wielopokoleniowych rodzin, tym samym nie będzie sposobności, by dziećmi zaopiekowali się dziadkowie, bo ich już po prostu nie będzie. W ciągu ostatnich miesięcy, rozrywano te naturalne więzy rodzinne ze stoickim spokojem, eliminując starców w domach opieki społecznej, już umierających bez bliskiej osoby obok. Te szwabskie sługusy, wbrew pozorom, nie koncentrowały się w czasie tych dwóch lat na pilnowaniu, byśmy nosili maski i robili testy. Oczywiście, analizowały zapewne stopień zniewolenia społeczeństw, ale przede wszystkim, prowadziły ogólnoświatowy eksperyment w zakresie pracy i, co ważniejsze, nauki zdalnej. I chyba wynik końcowy wyszedł im korzystnie.
Zapewne, dla wielu z czytających te słowa, będzie to brzmiało niedorzecznie, wręcz obrazoburczo, ale czyż nie przerabialiśmy przez ostatnie dwa lata właśnie takich, nienormalnych dotąd zachowań? Powtarzam, ich sukces, oczywiście długofalowy, zależy od dzieci. Ta wojna bardziej fizyczna, jak każda tego typu, pozostawi efekt w postaci sierot. Już wkrótce w kolejce po nie ustawią się te same organizacje, które „ratują” dzieci z rejonów wszelkich konfliktów bądź kataklizmów. Część z nich może trafić w naprawdę niewłaściwe miejsca, stać się ofiarami najbardziej dramatycznych praktyk, o ile przeżyją. Handel ludźmi, to najbardziej lukratywny interes na świecie. Tym bardziej opłacalny, im ludzie ci są zdrowsi i młodsi.
Ale, pomówmy też o tych, którym uda się przeżyć. Wszystko wskazuje na to, że będą one poddawane indoktrynacji, zwyczajnemu praniu mózgu, już od najmłodszych lat. Nieprzypadkowo, w ostatnich miesiącach tak agresywnie zbliżano się do coraz młodszych dzieci z bandyckimi szczepionkami, chcąc je segregować, klasyfikować, znakować i zaganiać do globalnej szkoły nowych czasów. Dziwi, nawiasem mówiąc, wyjątkowy zanik dbałości o własne dzieci u rodziców, którzy bezmyślnie, bez żadnych dowodów skuteczności tych preparatów, a często przy głośnym krzyku sprzeciwu innych, pozwalali je podawać swoim najmłodszym. Ale, to się już stało i na to wpływu nie mamy. Ta nowa (jak wszystko odtąd dookoła) szkoła, będzie szkołą nauczającą nie tylko zdalnie, ale według jednej sztancy. I, nie jest to przedsięwzięcie ograniczające się do danego miasta, powiatu, województwa, czy nawet kraju. O, nie. To będzie naprawdę komuna w sensie ścisłym.
W dalszej części tekstu piszę o programie pilotażowym, wprowadzanym już w państwach anglosaskich, którego główne założenie sprowadza się do tego, by „zniwelować przepaść cyfrową, która przyczynia się do nierówności w edukacji i ogranicza przyszłe możliwości wielu dzieci (…) Dzięki temu następne pokolenie będzie mogło stać się częścią globalnej gospodarki”.
Nie wiem, jak trzeba byłoby to napisać wyraźniej, żeby zrozumieć, że bez zaakceptowania tego systemu następne pokolenie NIE będzie mogło stać się częścią globalnej gospodarki. A to oznacza całkowite z niej wykluczenie.
[—] Jak wiec wynika z powyższych przykładów, Hindusi mają zupełnie inne wyobrażenie boga niż my, chrześcijanie. Zróbmy przegląd niektórych pojęć używanych w hinduizmie, by te wyjaśnienia pomogły zrozumieć głęboką różnicę, dzielącą hinduizm od chrześcijaństwa. Dobrze, więc zacznijmy od słowa „Brahma”. Jest to – w tamtejszej wierze – absolut dwojako rozumiany przez Hindusów. A więc może to być nirguna-Brahma, absolut nieosobowy bez konkretnych cech, byt nieokreślony. Definiowany bywa przez zaprzeczenie, czyli nie przez określanie czym jest, lecz czym lub kim nie jest. Rozumiany bywa jako idea, abstrakt lub potencja wszystkiego, co istnieje. Ten sam Brahma jest nieco inaczej pojmowany, gdy jest określony jako saguna-Brahma, któremu Hindusi nadają bardziej antropomorficzny charakter, czyli bardziej podobny do postaci ludzkiej. Przedstawiany jest dość powszechnie jako cztero-twarzowa istota umieszczona w kwiecie lotosu, który wyrasta z pępka Wisznu, spoczywającego na siedmiogłowym wężu w wodach praoceanu. Współcześni „reformatorzy” wiary „odcięli” Brahmę od Wisznu, i „pozbawili” go jednej twarzy. W ten sposób zamiast porównać go do Światowida, porównują go do Trójcy Przenajświętszej (tzw. Trimurthi)! Inne pojęcie religijne zniekształcone w europejskich przekazach to „Sziwa” – pan Życia w sensie dosłownym, a więc też niszczyciel życia. Jest personifikacją destrukcyjnej siły kosmicznej. W hinduistycznym panteonie występuje jako najstarszy bóg, znany jeszcze z czasów przedaryjskich jako Mahadeva lub Maheśvara, czyli „Wielki bóg”. Istnieje powszechne przekonanie, że Himalaje są miejscem jego pobytu, a „święta” rzeka Ganges wypływa z jego głowy. Żeńską siłą jest dla Sziwy bogini Kali. Hinduiści wierzą, że najdoskonalszym sposobem ich uczczenia jest złożenie im krwawej ofiary, szczególnie z życia ludzkiego(jak już mówiłam, dzisiaj ta okrutna praktyka jest zabroniona prawem cywilnym, oficjalnie składane są więc ofiary ze zwierząt). Obrazy przedstawiają Sziwę w naszyjniku z jadowitych węży, a Kali w wieńcu z ludzkich czaszek. Sziwa jest przez fałszerzy wiary porównywany do Boga Stwórcy, jako „Pana Życia i śmierci”. Jednakże tak naprawdę postacią biblijną analogiczną do Sziwy jest Moloch, a nie Bóg Stwórca. Dalej „Wisznu” – źródło życia. Jest to personifikacja witalnych sił w przyrodzie, bóg płodności i urodzajów. Bywa czczony w Słońcu, w wodzie i w zieleni (hari). Jednym z wielu kultów odbywanych na jego cześć jest nierząd Świątynny (tantra), jako udział w jego odwiecznej życiodajnej i rozrodczej mocy. Hinduiści wierzą, że Wisznu materializuje się od czasu do czasu i ujawnia się pod postacią różnych istot żywych, zwanych awatarami. Spośród wielu awatar najbardziej popularnymi są: ryba, żółw, dzik, lew, karzeł oraz Rama i Kryszna. Żeńską siłą, aktywującą życiodajną potencję Wisznu, jest Lakszmi. Propagatorzy Orientu próbują „podstawić” Wisznu pod pojęcie Ducha Świętego. Tymczasem, jeśli szukać w Piśmie Świętym analogii, Wisznu odpowiada Baalowi, a jego partnerka – Asztarcie. Podobnie ma się sprawa ze znaczeniem słowa „siakti”. Oznacza ono siłę, aktywującą potencjalną energię. Hindusi przypisują płeć męską wszelkim potencjalnym mocom, zaś energie, aktywujące te potencjały, traktują jako ich żeńskie partnerki – „siakti”. W Biblii pojęciami analogicznymi do „siakti” są takie postacie, jak Aszera czy Asztarte. Mylnie więc niektórzy próbują dopasować trzy postacie bogów indyjskich: Sziwa, Wisznu i Siakti, jako odpowiedniki trzech Osób Boskich. Tymczasem siakti dla Sziwy to Kali, a siakti dla Wisznu to Lakszmi. Więc nie ma trzech, lecz są cztery postacie. (Z tym, że panteon indyjski ma nie tylko wymienione cztery, ale i mnóstwo innych boskich postaci.). Zresztą już z samej analizy pomysłów ludzi doszukujących się w religii hinduistycznej elementów Trójcy Świętej, widać ich wyraźnie spekulatywny charakter. Jedni – jak to słyszałam w Polsce – widzą w Brahmie Trójjedynego Boga, inni znów dołączają siakti do Sziwy i Wisznu, przekonując, że to właśnie jest Trójca Święta. Przekonują też na siłę, że Kryszna to Jezus Chrystus, chociaż jego nikczemne cechy w niczym nie przypominają postaci naszego Zbawiciela. Inni znów twierdzą, że Kryszna to Bóg Ojciec. Idźmy dalej. Słowo takie jak „om” nie jest – według myśli wedyjskiej – słowem Brahmy, lecz jest to odwieczny dźwięk, pierwsza mantra. Podkreślam: dźwięk, a nie treść czy mądrość Boża. Fałszerze wiary wprowadzają nieporozumienie, gdyż słowo „om” przerabiają na „aum” i podciągają pod słowo „amen” albo znów utożsamiają je ze słowem „Logos”. Ortodoksyjni wyznawcy hinduizmu siłą dźwięku tłumaczą zaistnienie wciąż trwającej wibracji kosmicznej. Wierzą, że Brahma został wytrącony z bezruchu potężnym impulsem dźwięku „om”. Energia dźwięku wprowadziła Brahmę w wibrację, dzięki której rozpoczął się proces jego częściowej materializacji i powstania wszechświata.
…Siostra Michaela Pawlik, OP Z książki Zmagania o Prawdę, Aleksandra Pawlik, rozmowy z siostrą Michaelą. Str. 310 i nn. Wyd. Diecezjalne w Sandomierzu, 2017 www.rodzinakatolicka.pl
Powiernik Fundacji Rockefellera Ndidi Okonkwo Nwuneli jest prezesem/dyrektorem generalnym ONE Campaign. [182]
Ta organizacja promuje rozwój i „możliwości ekonomiczne” w Afryce oraz osiągnięcie Celów Zrównoważonego Rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Założyli ją w 2004 r. irlandzka gwiazda popu Bono, amerykański polityk Bobby Shriver i influencer Jamie Drummond – wieloletni promotor Celów Zrównoważonego Rozwoju ONZ – przy wsparciu koalicji organizacji pozarządowych. [183][184]
Główne finansowanie ONE pochodzi z Fundacji Billa i Melindy Gates, ale inni darczyńcy to:
Bloomberg LP, Bloomberg Philanthropies, Cargill, Ford Foundation, Open Society Foundations, Salesforce, Coca-Cola i, oczywiście, The Rockefeller Foundation. [185]
W latach Covid, była zaangażowana, obok UNICEF, WHO i TikTok, w „pomoc w zwalczaniu rozprzestrzeniania się dezinformacji na temat szczepionek przeciwko CoVID-19 – używając hashtagu #MythOrVax”. [186]
ONE była również mocno zaangażowana w naciskanie na wykorzystanie pieniędzy podatników USA na „elektryfikację Afryki”, deklarując: „Pomoc Afryce Subsaharyjskiej w zwiększeniu dostępu do nowoczesnej energii elektrycznej uratuje życie, zwiększy edukację, złagodzi skrajne ubóstwo i przyspieszy wzrost”. [187]
„Ratuj życie”. Brzmi znajomo!
W 2013 r. prezydent USA Barack Obama ogłosił plan „Power Africa” – nowe zobowiązanie w wysokości 7 miliardów dolarów dla sektora energetycznego w Etiopii, Ghanie, Kenii, Liberii, Nigerii i Tanzanii, z dodatkowymi zobowiązaniami w wysokości 9 miliardów dolarów od sektora prywatnego, w tym General Electric, Heirs Holdings, Symbion Power, Aldwych International, Harith General Partners i Husk Power Systems. [188]
Krótko mówiąc, ONE Nwuneli jest narzędziem propagandy i lobbingu dla globalnej agendy przemysłowo-imperialistycznej mafii . Nie jest zaskoczeniem, że jest ona produktem Harvard Business School i rozpoczęła karierę w biurze McKinsey & Company w Chicago. Ani też, że zasiada w zarządzie Young Global Leaders of the World Economic Forum. [189] Nwuneli wróciła do rodzinnej Afryki w 2000 r., aby pracować jako pionierska dyrektor wykonawcza Fundacji FATE, „najważniejszego inkubatora przedsiębiorczości i programu akceleratora w Nigerii” , którego celem jest „wykorzystanie kultury przedsiębiorczości o wysokim potencjale Nigeryjczyków w celu pobudzenia tworzenia miejsc pracy, rozwoju gospodarczego i oddziaływania społecznego”. [190]
Została utworzona w marcu 2000 r. przez Folę Adeolę, założyciela GTBank, który obecnie jest Guaranty Trust Holding Company Plc. [191] Być może to tylko zbieg okoliczności, że Rothschildowie mieli podmiot o nazwie Morgan Guaranty Trust of New York, który był zaangażowany w ich spekulację podczas I wojny światowej i finansowanie bolszewików w Rosji. [192][193] Założyciel jest Afrykaninem, a twarze dyrektorów organizacji są czarne, więc dla wielu osób wydawałoby się śmieszne sugerowanie, że mogliby być częścią tego imperium. Ale gdy spojrzysz na przeszłych i obecnych partnerów i darczyńców FATE Foundation, pojawia się wiele znaczących nazw – JPMorganChase Foundation, Citi Foundation, Deloitte, KPMG, The Coca Cola Foundation, Cherie Blair Foundation for Women, Google, The World Bank… [194]
Innym wymienionym partnerem, mniej znanym, jest Stanbic IBTC, który jest „członkiem Standard Bank, który działa w ponad 20 krajach w Afryce i za granicą. Jego obecność na całym świecie usług zarządzania majątkiem i rozwiązań bankowych 44 ”. [195]
Książka o historii Standard Bank ujawnia, że pierwotnie został zarejestrowany jako „Standard Bank of British South Africa, Limited” w ramach gorączki eksploatacji złóż diamentów. [196] Jedną z osób pracujących dla niego był „Sir” Lewis Michell, były minister Kolonii Przylądkowej, który był „dyrektorem British South Africa Company i jednym z powierników Rhodesa”. [197] Gdzie indziej czytamy: „W 1889 roku Cecil Rhodes założył w Londynie Brytyjską Kompanię Południowoafrykańską , aby przejąć kontrolę nad obecnymi Zimbabwe i Zambią; zmienił nazwę skolonizowanego kraju na Rodezję”. [198]
Quigley wyjaśnia, że Rhodes „gorączkowo eksploatował pola diamentów i złota w Południowej Afryce” i awansował na premiera Kolonii Przylądkowej. [199] Jeden z dziennikarzy opisał go jako „pierwszego z nowej dynastii królów pieniądza, która rozwinęła się w tych późniejszych dniach jako prawdziwi władcy współczesnego świata”. [200] Autorzy Docherty i Macgregor piszą: „Wspierany przez fundusze Rothschildów, Cecil Rhodes wykupił wiele małych przedsiębiorstw górniczych, szybko uzyskał kontrolę monopolistyczną i stał się nierozerwalnie związany z potężnym Domem Rothschildów. „Chociaż Rhodesowi przypisuje się przekształcenie De Beers Consolidated Mines w największego na świecie dostawcę diamentów, jego sukces w dużej mierze wynikał ze wsparcia finansowego Lorda NattyRothschilda, który posiadał więcej udziałów w firmie niż sam Rhodes.
„Rothschild wspierał Rhodesa nie tylko w jego przedsięwzięciach górniczych, ale także w kwestiach brytyjskiej supremacji rasowej i ekspansji Imperium. „Żaden z nich nie miał żadnych skrupułów co do stosowania siły wobec plemion afrykańskich w ich nieustępliwym dążeniu do zwiększenia brytyjskiej dominacji w Afryce”. [201] Fakt, że Nwuneli z Fundacji Rockefellera zasiada dziś w zarządzie Stanbic IBTC.
Grupa potwierdza jedynie, że służy jako wygodna afrykańska twarz dla tych samych starych bezwzględnych imperialnych najeźdźców. [202]
Teraz oczywiście eksploatacja przybiera inną formę. Nwuneli zasiada również w zarządzie Bridgespan Group, który oświadcza: „Pomagamy inwestorom wpływu generować pozytywny, mierzalny wpływ społeczny i środowiskowy wraz ze skokiem finansowym. Pomagamy filantropom odblokować znacznie więcej kapitału na rzecz zmiany społecznej o dużym wpływie skoncentrowanej na kapitale własnym”. [203]
Dla tych, którzy nie są świadomi, inwestycje „wpływowe”, które mają być zbudowane na „elektryfikacji Afryki” i imperialnej infrastrukturze UNSDGS, są, jak wyjaśniono w specjalnie wyznaczonej sekcji itryny Winter Oak, nową formą cyfrowego niewolnictwa. [204]
PAUL POLMAN
Paul Polman po raz pierwszy zwrócił moją uwagę w 2019 r., gdy był jednym z „liderów biznesu”, którzy publicznie wyrazili swoje poparcie dla Extinction Rebellion, brytyjskiej grupy kampanii „klimatycznej”.
Dla mnie i wielu innych osób pojawienie się strony internetowej „XR Business” i powiązanego z nią listu do The Times całkowicie zniszczyło prawdopodobieństwo tego rzekomo oddolnego ruchu ekologicznego. Jak napisałem wówczas: „To teraz oficjalnie była Rebelia, pozbawiona wszelkich pozorów radykalizmu.
„Zamiast tego znajdujemy listę „liderów biznesu”, którzy zidentyfikowali katastrofę ekologiczną jako kolejną okazję do wzbogacenia się.
„I są gotowi przejąć i wykorzystać prawdziwą miłość ludzi do życia i natury, aby promować swój program spekulacyjny”. [205]
To, czego nie zauważyłem w kwietniu 2019 r., to fakt, że miesiąc wcześniej Polman został mianowany członkiem zarządu Fundacji Rockefellera, obok Patty Stonesifer, byłej dyrektor generalnej Fundacji Billa i Melindy Gates.
W komunikacie prasowym z okazji przybycia tych „dwóch globalnych liderów” stwierdzono: „Paul Polman jest przewodniczącym Międzynarodowej Izby Handlowej (ICC), The B Team i wiceprzewodniczącym UN Global Compact. „Paul wcześniej pełnił funkcję CEO w Unilever (2009-2018) i zdobył bogate doświadczenie jako lider w branży dóbr konsumpcyjnych, pełniąc jednocześnie funkcje kierownicze w firmach Nestle i Procter & Gamble. „Pan Polman został mianowany członkiem Panelu Wysokiego Szczebla Sekretarza Generalnego ONZ , który opracował Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs) i nadal pełni funkcję wyznaczonego przez ONZ Rzecznika SDG”. [206]
Sam Polman ogłosił: „Jestem absolutnie zachwycony, że mogę dołączyć do Rady Powierniczej, aby wesprzeć dążenie Fundacji do jeszcze większych ambicji w dostarczaniu transformacyjnych zmian”. [207] „Jeszcze większych ambicji w dostarczaniu transformacyjnych zmian”.
To brzmi dla mnie jak groźba!
Przyjrzyjmy się niektórym wymienionym afiliacjom „globalnego lidera” Polmana.
Międzynarodowa Izba Handlowa opisuje siebie jako „najbardziej powiązaną w sieć organizację biznesową na świecie, docierającą do ponad 45 milionów firm w ponad 170 krajach”. [208] Chwali się ona, że ma „dostęp do rządów” i że ma wpływ „na wszystkie aspekty biznesu, w tym handel, inwestycje, zrównoważony rozwój, opodatkowanie, prawo konkurencji i własność intelektualną”. [209] Jej założyciele z 1919 r. byli najwyraźniej znani jako „kupcy pokoju” i „uznali potężną rolę, jaką handel i inwestycje mogą odegrać w promowaniu pokoju i dobrobytu między narodami”. [210] Jak podaje Wikipedia: „Międzynarodowa Izba Handlowa została założona w 1919 r., aby służyć światowemu biznesowi poprzez promowanie handlu i inwestycji, otwartych rynków towarów i usług oraz swobodnego przepływu kapitału”. [211] Jak twierdzi sama organizacja, był to „czas, w którym żaden światowy system zasad nie regulował handlu, inwestycji, finansów ani stosunków handlowych”. [212]
Wyobraźcie to sobie! Jaki koszmar!
Obecnie Międzynarodowa Izba Handlowa jest zainteresowana dostarczaniem „rozwiązań” – „od przyspieszenia zrównoważonego rozwoju i działań na rzecz klimatu po kształtowanie otwartej, zaufanej i interoperacyjnej gospodarki cyfrowej”. [213] Deklaruje: „Naszym celem jest umożliwienie biznesowi zapewnienia pokoju, dobrobytu i możliwości dla wszystkich”. [214]
Proszę, niech ktoś mi poda wiadro do zwymiotowania…
Zespół B Team, w którym uczestniczył również Polman, został założony wspólnie przez Richarda Bransona z Virgin i Jochena Zeitza (byłego dyrektora generalnego Puma SE) w 2013 roku. [215] Dziennikarz śledczy Cory Morningstar poinformował w 2019 roku, że jego głównymi fundatorami byli Ford Foundation, Kering Group, Guilherme Leal, Strive Masiyiwa, Joann McPike, The Tiffany and Co. Foundation i Virgin Unite – wraz z Unilever i The Rockefeller Foundation. [216]
Był jednym z partnerów założycielskich We Mean Business, wraz z Business for Social Responsibility, CDP, Ceres, The Climate Group, The Prince of Wales’s Corporate Leaders Group i World Business Council for Sustainable Development. Jak napisał Morningstar: „Razem te organizacje reprezentują najpotężniejsze – i bezwzględne – korporacje na planecie, grupy śliniące się na uwolnienie 100 bilionów dolarów, aby zasilić czwartą rewolucję przemysłową”.
UN Global Compact, którego Polman był wiceprzewodniczącym, został ogłoszony przez ówczesnego sekretarza generalnego ONZ Kofiego Annana na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos w 1999 roku.
Należy zauważyć, że wszystko, co widzimy dzisiaj, było planowane od dziesięcioleci.
Annan ostrzegał: „Globalizacja jest faktem życia. Ale uważam, że nie doceniliśmy jej kruchości”. [217]
Globalny system był, jak wyjaśnił w późniejszym komunikacie prasowym, „podatny na reakcję ze strony wszystkich ‘izmów’ naszego postzimnowojennego świata: protekcjonizmu, populizmu, nacjonalizmu, szowinizmu etnicznego, fanatyzmu i terroryzmu”. [218]
To właśnie w celu wzmocnienia uścisku tego systemu, zasadniczo przeciwko wybuchom demokratycznego oporu, zbudowano następnie totalitarną globalną infrastrukturę opartą na UNSDGs – z udziałem Polmana, jak słyszeliśmy. [219]
Profil Fundacji Rockefellera Polmana ujawnia , że współpracuje on również z firmą o nazwie Systemiq – „Odblokowujemy zmiany systemowe poprzez rozwijanie zaufanych, pełnych zaangażowania partnerstw z liderami społeczeństwa obywatelskiego, innowacyjnymi inwestorami, rządem, iznesem i finansami”. [220][221]
Jednak najbardziej znany jest ze swojej kadencji jako dyrektor generalny ogromnego brytyjskiego międzynarodowego przedsiębiorstwa Unilever plc. W 2012 r., gdy był szefem firmy, chwalił się:
„Unilever jest jednym z wiodących dostawców szybko zbywalnych dóbr konsumpcyjnych, którego produkty są dostępne w sprzedaży w ponad 190 krajach. Naszemu silnemu portfolio marek żywności, domu i pielęgnacji ciała ufają konsumenci na całym świecie – kupują 170 miliardów opakowań naszych produktów rocznie.
„Produkujemy jedne z najbardziej znanych marek na świecie, zajmując pozycje lidera w wielu kategoriach, w których konkurujemy. […] Nasze 14 najlepszych marek ze sprzedażą przekraczającą 1 miliard euro to Axe/Lynx, Dove, Dirt is Good do prania, Becel/Flora, lody Heartbrand, Hellmann’s, Knorr, Lipton, Lux, Magnum, Rama, Rexona, Sunsilk i Surf. […] „Jesteśmy numerem jeden na świecie w kategoriach takich jak pikantne przysmaki, dressingi, herbata, lody, smarowidła, dezodoranty i masowa pielęgnacja skóry oraz numerem dwa na świecie w myciu i codziennej pielęgnacji włosów. Zajmujemy silną pozycję lokalną w pielęgnacji jamy ustnej i czyszczeniu gospodarstwa domowego”. [222]
„Uni” w nazwie Unilever pochodzi od Naamloze Vennootschap Margarine Unie, holenderskiej firmy utworzonej w 1927 r. w wyniku połączenia czterech firm produkujących margarynę. A „Lever” pochodzi od Lever Brothers, producenta mydła, który z kolei połączył się z Margarine Unie dwa lata później. [223] William Lever „był zwolennikiem ekspansji Imperium Brytyjskiego, szczególnie w Afryce i Azji, które dostarczało olej palmowy, kluczowy składnik linii produktów Lever”. [224]
Droga Unilever do imperialnej globalnej chwały nie obyła się bez kontrowersji. W 2001 r. firma została zmuszona do zamknięcia swojej fabryki termometrów w Tamil Nadu w Indiach z powodu skażenia sąsiednich terenów przez składowane odpady rtęciowe. Związek zawodowy reprezentujący niektórych pracowników fabryki twierdził, że 45 pracowników i 18 dzieci zmarło z powodu toksycznych skutków, a inni cierpieli na długotrwałe zaburzenia nerek, mózgu i neurologiczne. Uzyskanie jakiegokolwiek odszkodowania od Unilever zajęło lata, a firma próbowała zaprzeczyć, że cokolwiek się stało , ale ostatecznie w 2016 r., 15 lat później, firma wykrztusiła, osiągając ugodę z 591 byłymi pracownikami i ich rodzinami. [225] W 2007 r. firma została oskarżona o brak ochrony pracowników i ich rodzin na jednej ze swoich plantacji herbaty w Kenii. Po tym, jak siedem osób zginęło, 50 zostało zgwałconych, a wiele zostało rannych w wyniku wybuchu przemocy, firma po prostu „tymczasowo zamknęła plantację, wysłała pracowników do domu i nie wypłacała im wynagrodzeń przez sześć miesięcy”. [226]
Unilever jest oskarżany o „nieustępliwe ukrywanie się za swoją strukturą korporacyjną”, aby uniknąć prawnych środków zaradczych w tej sprawie. [227] W 2011 r. Unilever i Procter & Gamble zostały ukarane przez Komisję Europejską grzywną w wysokości 315 mln euro za prowadzenie kartelu ustalającego ceny proszku do prania w ośmiu krajach europejskich. [228] W 2019 r. Związek Zawodowy Pracowników Przemysłu Spożywczego i Pokrewnych poinformował, że siły bezpieczeństwa zatrudnione przez Unilever zaatakowały strajkujących pracowników gumowymi kulami, gazem pieprzowym i kulkami z farbą, gdy ci pokojowo pikietowali zakład Unilever w Durbanie w Republice Południowej Afryki. [229] W listopadzie 2024 r. kontrowersje przeniosły się na Izrael, a marka lodów Ben & Jerry’s złożyła pozew przeciwko Unilever za blokowanie prób wyrażenia poparcia dla palestyńskich uchodźców. [230]
Zgodnie z pozwem: „Ben & Jerry’s czterokrotnie próbował publicznie wypowiedzieć się na rzecz pokoju i praw człowieka. Unilever uciszył każdą z tych prób”. Ben & Jerry’s próbował wezwać do zawieszenia broni, wesprzeć bezpieczne przejście palestyńskich uchodźców, poprzeć studentów protestujących na amerykańskich uczelniach przeciwko śmierci cywilów w Strefie Gazy i opowiadać się za wstrzymaniem amerykańskiej pomocy wojskowej dla Izraela, „ale został zablokowany przez Unilever”. Ben & Jerry’s grozi rozwiązaniem zarządu Unilever i pozwem jego członków w tej sprawie, a także żąda 5 milionów dolarów w formie płatności na rzecz Ben & Jerry’s, aby marka mogła przekazać darowizny na rzecz wybranych przez siebie grup zajmujących się prawami człowieka. [231]
Pozew jest eskalacją długotrwałego sporu. Ben Cohen i Jerry Greenfield, żydowscy współzałożyciele lodów Ben & Jerry’s, sprzedali swoją firmę o tej samej nazwie firmie Unilever w 2000 roku za 326 milionów dolarów. [232]
W ramach umowy przejęcia Cohen i Greenfield nadal mieli prawo podejmować decyzje dotyczące misji społecznej marki i ogłosili w 2021 roku, że ich produkty nie będą już sprzedawane na Zachodnim Brzegu i w częściach spornej Wschodniej Jerozolimy. Nie zostało to dobrze przyjęte w firmie Unilever, która ostatecznie obeszła problem, sprzedając swój izraelski oddział Ben & Jerry’s lokalnemu franczyzobiorcy, który mógł kontynuować sprzedaż produktu pod słynną nazwą marki klientom zarówno w Izraelu, jak i na okupowanych terytoriach palestyńskich. [233]
SHARON PERCY ROCKEFELLER
Oczywiste jest, że dla utrzymania fasady „Rockefeller” ważne jest, aby na tablicy informacyjnej Fundacji znajdowała się przynajmniej jedna osoba nosząca nazwisko rodzinne.
To zadanie przypadło Sharon Percy Rockefeller, żonie byłego senatora Wirginii Zachodniej Johna Davisona „Jaya” Rockefellera IV. [236]
Ma ona duże doświadczenie w tej dziedzinie, gdyż wcześniej była członkiem zarządu Rockefeller Philanthropy Advisors, Rockefeller Brothers Fund i Rockefeller Family Office – była również przewodniczącą Rockefeller Cousins Association. [237]
Jej ojcem był Charles Harting Percy, znany również jako Chuck Percy, biznesmen i polityk, który był prezesem Bell & Howell Corporation od 1949 do 1964 roku i republikańskim senatorem USA od 1967 do 1985 roku. [238]
Pomimo bogatego urodzenia, dorosłe życie Sharon Percy Rockefeller zaczęło się traumatycznie, gdy w 1966 roku jej 21-letnia siostra bliźniaczka Valerie została zamordowana przez tajemniczego 57-letniego intruza w 17-pokojowej rezydencji rodziny w North Shore w Chicago. [239]
Obecnie jest najbardziej znana ze swojej wieloletniej roli prezesa i dyrektora generalnego WETA, głównej publicznej stacji telewizyjnej w Waszyngtonie. Jej profil WETA wymienia bardzo szeroki zakres działań i zaangażowań, w tym okres pełnienia funkcji przewodniczącego Corporation for Public Broadcasting i 19 lat w zarządzie dyrektorów PBS – Public Broadcasting Service. [240] Była członkiem zarządu Sotheby’s i PepsiCo, Inc. W 2022 r. została członkiem komitetu nominacyjnego Ruth Bader Ginsburg Woman of Leadership Award, przyznawanej przez Fundację Dwighta D. Oppermana , której ceremonii w 2021 r. przewodniczył David Rubenstein, współzałożyciel Carlyle Group. [241][242] W tym samym roku została członkiem Council on Foreign Relations, obok byłego dyrektora zarządzającego Carlyle Group i współpowiernika Fundacji Rockefellera Beschlossa. [243] Sharon Percy Rockefeller zasiadała również w komitecie sterującym grupy Bilderberg. [244] Ta niesławna instytucja, założona w 1954 r., pierwotnie cieszyła się wysokim poziomem tajemnicy, chociaż pojawienie się Internetu sprawiło, że jej istnieniu nie można było zaprzeczyć, nawet jeśli korporacyjne media, gdy w ogóle o niej wspominają, nadal przedstawiają ją jako nieszkodliwy „gabinet dyskusyjny”. W rzeczywistości jest to, jak podkreśla informacyjna strona internetowa WikiSpooks, „międzynarodowe głębokie państwo (deep state) środowisko o dużym znaczeniu”.
Strona dodaje: „Około 120 finansistów, przywódców wojskowych, szefów korporacji, państw narodowych i głęboko wierzących polityków spotyka się, aby omówić projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania (takie jak, według byłego przewodniczącego, utworzenie euro). „19 członków Bilderberg zostało wymienionych w Czarnej księdze Jeffreya Epsteina. Grupa została oskarżona o udział w atakach pod fałszywą flagą, ale takie zarzuty mogą bardziej odpowiadać środowiskom głębokiego państwa, takim jak Le Cercle. Ponad 10% członków Bilderberg odegrało ważną rolę w wydarzeniu COVID-19”. [245]
Komitet sterujący Bilderberg, do którego należała Sharon Percy Rockefeller, został utworzony w latach 50. „Komitet sterujący składa się z wielu bankierów i biznesmenów, przy czym konkretne firmy są dobrze reprezentowane (takie jak IBM i Coca Cola). „Dużo biznesmenów będących członkami komitetu jest również członkami Klubu 1001 i/lub mówcami na Światowym Forum Ekonomicznym.
„Zazwyczaj członkowie komitetu sterującego to seryjni uczestnicy spotkań Bilderberg, ale niektórzy – tacy jak Klaus Schwab – uczestniczą w nich rzadko”. [246]
Jego skład jest wybierany przez bardziej elitarną i tajemniczą grupę doradczą Bilderberg, której ostatnim znanym przewodniczącym w 2001 r. był członek rodziny Sharon Percy Rockefeller przez małżeństwo – David Rockefeller, założyciel Komisji Trójstronnej i przewodniczący Chase Manhattan Bank. [247]
W maju 2012 r. David Rockefeller „połączył historyczną umowę biznesową” z Rothschildami, jak to ujął Vanity Fair – RIT Capital Partners, kierowany przez Rothschildów, kupił 37 procent akcji Rockefeller Financial Services. [248]
Jednak pomysł, że rodziny przyjęły „nowo odkryte partnerstwo”, jest mało trafny, ponieważ, jak widzieliśmy, rodziny te były już zaangażowane w tajne rozmowy w 1892 r.!
Opisując relację między zmarłymi już starszymi Davidem Rockefellerem i Jacobem Rothschildem, artykuł mówi: „Znają się od 50 lat; mieli też analogiczne żywoty, dorastając w wielkich posiadłościach i otoczeni mnóstwem dzieł sztuki o bajońskich cenach, duchem przodków i rodzeństwem… Oboje rozpoczęli karierę w finansach”. [249] Kiedy David Rockefeller zmarł w wieku 101 lat w 2017 roku, firma JP Morgan Chase & Co Rothschildów wykupiła całostronicową reklamę w sekcji biznesów w New York Times.
W ogłoszeniu tym Jamie Dimon, prezes i dyrektor generalny JP Morgan, były członek zarządu Federal Reserve Bank of New York, napisał, że Rockefeller pozostawił „niezatarty, pozytywny ślad na naszym świecie jako lider w dziedzinie filantropii, sztuki, biznesu i spraw globalnych”. [250]
JUAN MANUEL SANTOS
Juan Manuel Santos jest kolumbijskim biznesmenem i politykiem, który był prezydentem tego południowoamerykańskiego kraju w latach 2010–2018. Kształcił się, podobnie jak wielu jego pobratymców, w London School of Economics i na Harvardzie. [251] Santos pracował w sercu imperium przez dziewięć lat jako szef kolumbijskiej delegacji w Międzynarodowej Organizacji Kawy, która została „utworzona w 1963 r. w Londynie pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych ze względu na gospodarcze znaczenie kawy” i „administruje Międzynarodową Umową Kawową, ważnym instrumentem współpracy rozwojowej”. [252]
Był częścią obecnie niesławnej Global Leaders for Tomorrow w 1993 r. WEF, obok Tony’ego Blaira i, jak widzieliśmy, kolegi powiernika Fundacji Rockefellera Browna. [253] Jego rodzina jest bogata i wpływowa , a od 1913 do 2007 roku byli oni większościowymi udziałowcami El Tiempo, wiodącej 62-tysięcznej kolumbijskiej gazety. Bez wątpienia pomogło to Santosowi zostać zastępcą wydawcy i autorem artykułów redakcyjnych przez osiem lat w tej samej publikacji. Podczas pobytu tam, jak informuje Fundacja Rockefellera , „zdobył Nagrodę Króla Hiszpanii za Dziennikarstwo za serię kronik, które ujawniły korupcję rewolucji sandinistowskiej w Nikaragui”. [254] Za nagrodami Króla Hiszpanii stoją dwie organizacje . [255] Pierwszą z nich jest hiszpańska międzynarodowa agencja informacyjna EFE, utworzona w 1939 r. pod dyktaturą Franco przez ministra spraw wewnętrznych generalisimusa Ramóna Serrano Súñera, neofalangistę znanego ze swojego pronazistowskiego stanowiska podczas II wojny światowej, kiedy to wezwał do wysłania hiszpańskich wojsk do walki u boku hitlerowskiego Wehrmachtu na froncie rosyjskim. [256] Drugą jest hiszpańska Agencja Współpracy Międzynarodowej na rzecz Rozwoju (AECID), której cele obejmują „wspieranie wzrostu gospodarczego i wkład w postęp społeczny, kulturalny, instytucjonalny i polityczny w krajach rozwijających się, w szczególności tych o historyczne lub kulturowe związki z Hiszpanią”. [257]
Co ciekawe, korzenie AECID również leżą w reżimie Franco – został założony w 1946 r. jako Instytut Kultury Hiszpańskiej. [258] Nie trzeba dodawać, że Santos jest wielkim zwolennikiem dochodowego globalnego procesu znanego jako „rozwój”. [259]
„Był jednym z pierwszych promotorów Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs), które stały się światową agendą w 2015 r. (oficjalnie zaproponował je na Szczycie Rio+20 w 2012 r.)”, wyjaśnia Fundacja Rockefellera. [260]
Był współzałożycielem Multidimensional Poverty Peer Network, której celem wydaje się nie tyle zwalczanie ubóstwa, co jego mierzenie. [261]
To osobliwe podejście podziela Bank Światowy, który na swojej stronie internetowej stwierdza: „Miara Banku Światowego czerpie inspirację i wskazówki z innych znaczących globalnych wielowymiarowych miar, w szczególności z Wielowymiarowego Indeksu Ubóstwa opracowanego przez Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju i Uniwersytet Oksfordzki”. [262]
Rzeczywiście, MPPN Santosa jest prowadzony przez Oxford Poverty and Human Development Initiative, „środek badawczy pracujący nad wielowymiarowym pomiarem ubóstwa i dobrostanu”. [263] [264] Ta organizacja jasno daje do zrozumienia, że jej projekt jest ściśle powiązany z Agendą ONZ na rzecz Zrównoważonego Rozwoju 2030 i jej Celami Zrównoważonego Rozwoju, oświadczając, że „globalny MPI i wiele krajowych MPI zostało zaprojektowanych tak, aby ściśle odpowiadały 17 Celom Zrównoważonego Rozwoju (SDG)”. [265]
Kategorie SDG stanowią podstawę inwestycji „wpływowych”, których celem jest komodyfikacja i czerpanie zysków z ubóstwa, a także ze złego stanu zdrowia, dyskryminacji, degradacji środowiska i innych zidentyfikowanych problemów wymagających „rozwiązań” finansowanych ze środków prywatnych.
Jak wyjaśniłem, wiodącą postacią stojącą za oszustwem wpływowym jest „Sir” Ronald Cohen, brytyjski biznesmen znany z finansowania neoliberalnych rządów Nowej Partii Pracy Tony’ego Blaira i kolegi Santosa, powiernika Fundacji Rockefellera Gordona Browna. [266]
Mając to na uwadze, wraz ze wspólnym pielęgnowaniem WEF przez Santosa i Blaira, nie jest całkowicie zaskakujące, że Santos był wiodącym hiszpańskojęzycznym publicystą politycznego podejścia Blaira do „Trzeciej Drogi” – zwłaszcza w El Tiempo. [267]
Santos, którego nazwano „człowiekiem Blaira w Bogota”, współzałożyciel i lider Partii Społecznej Jedności Narodowej (Partia U), która wydaje się być kolumbijską wersją Nowej Partii Pracy. [268][269] Jego orędownictwo za połączeniem socjalizmu i kapitalizmu, „wykorzystywanie rynków, gdzie to możliwe, i państwa, gdzie to konieczne” wpisuje się w piękną tradycję korporacjonizmu publiczno-prywatnego zapoczątkowanego przez Benito Mussoliniego. [270] I tak jak Blair jest obecnie pamiętany głównie przez brytyjską opinię publiczną jako zbrodniarz wojenny, tak przeszłość Santosa ma swoją ciemną stronę. Kiedy był ministrem obrony Kolumbii, armia pod jego dowództwem zamordowała tysiące niewinnych cywilów, udając, że byli partyzantami. „Żołnierze zwabiali biednych lub upośledzonych umysłowo cywilów do odległych części kraju, oferując im pracę, zabijali ich i przedstawiali władzom jako partyzantów zabitych w bitwie, w celu zawyżenia liczby ofiar i otrzymania awansów lub innych korzyści”. [271] Szczyt rzezi przypada na lata 2006–2009, czyli dokładny okres, w którym Santos dowodził armią . [272] Co więcej, gdy został prezydentem, Santos próbował zablokować ściganie cywilne żołnierzy , popierając „dwa akty prawne, które łącznie mogłyby sprawić, że sprawy, które wciąż nie zostały rozpatrzone, powrócą do jurysdykcji wojskowej”, donosił Los Angeles Times w 2012 r .
„Grupy zajmujące się prawami człowieka odpowiadają, że takie zmiany mogłyby utrudniać wymierzanie sprawiedliwości i zmniejszać szanse na ustalenie, z jak wysokiego szczebla dowództwa wojskowego pochodziły rozkazy dotyczące takich zabójstw ”. [273] Ale tak samo, jak zbrodnie wojenne Blaira w Iraku doprowadziły płynnie do tego, że spędził osiem lat jako „wysłannik pokoju na Bliski Wschód 66 ” światowego establishmentu , tak w 2016 r. Santos został jedynym laureatem Pokojowej Nagrody Nobla w tym roku. [274][275] Następnie założył Fundację Compaz, która „przyczynia się do budowania pokoju i pojednania w Kolumbii… dzieląc się wiedzą i doświadczeniem na temat kolumbijskiego modelu pokoju”. [276] Przewodniczy również The Elders, londyńskiej grupie „niezależnych światowych liderów pracujących razem na rzecz pokoju, sprawiedliwości, praw człowieka i zrównoważonej planety”, którzy są szczególnie zaniepokojeni „zagrożeniami egzystencjalnymi dla ludzkości , które wymagają zbiorowej odpowiedzi – klimatem, kryzysami, pandemiami…” [277]
Różne organizacje globalistyczne wzmocniły narrację Santosa, jak możemy przeczytać w jego profilu na stronie Fundacji Rockefellera – nie w ostatniej kolejności jego starzy przyjaciele z WEF, którzy „przyznali mu wyjątkową nagrodę Global Statesman Award w uznaniu jego przywództwa i wkładu w pokój”. [278] Dowiadujemy się również, że Santos otrzymał nagrodę Chatham House Prize w 2017 r. „w uznaniu jego roli w formalnym ratyfikowaniu porozumienia pokojowego z grupą rebeliantów FARC i zakończeniu konfliktu zbrojnego w Kolumbii”.
I że został uhonorowany zaszczytem pojawienia się na okładce magazynu Time, a także dwukrotnie znalazł się na liście 100 najbardziej wpływowych osób na świecie. „Pokojowa” rola Santosa doprowadziła również do przyznania mu nagrody Shalom Prize od latynoamerykańskiego oddziału Światowego Kongresu Żydów.
Uprzejmie powiedział na ceremonii w 2012 roku w Bogocie, w której uczestniczył prezes Światowego Kongresu Żydów Ronald S. Lauder, że każde „porozumienie pokojowe” z Palestyńczykami „musi obejmować uznanie Izraela za państwo narodowe narodu żydowskiego”. [279]
ADAM SILVER
Sport dzisiaj jest po prostu kolejnym sektorem wielkiego biznesu – po prostu kolejnym sposobem zarabiania pieniędzy. I, jak pokazałem w swoim artykule z maja 2024 roku „Program olimpijski to zysk i kontrola”,jest to również kolejny sposób promowania globalnego imperializmu i wyzysku. [280]
Międzynarodowy Komitet Olimpijski, który szczyci się własnym Programem Młodych Liderów w stylu WEF, wyraźnie oświadczył, że pracuje nad „projektami, które wykorzystują sport jako narzędzie rozwoju i promują Cele Zrównoważonego Rozwoju (SDGs)”. [281]
W tym kontekście w zarządzie Fundacji Rockefellera zasiada Adam Silver, komisarz Narodowej Ligi Koszykówki USA od 2014 r. Fundacja z entuzjazmem: „Silver został nazwany Dyrektorem Dekady SportsBusiness Journal i zajął pierwsze miejsce na corocznej liście 50 najbardziej wpływowych osób w biznesie sportowym. „Silver przewodniczy globalnemu biznesowi sportowemu i medialnemu zbudowanemu wokół czterech profesjonalnych lig sportowych: Narodowej Ligi Koszykówki, Narodowej Ligi Koszykówki Kobiet , NBA G League i NBA 2K League. „Jest oddany rozwojowi koszykówki na całym świecie, przyjmując innowacje i nowe technologie”. [282]
Raport „Social Impact Report” organizacji Silvera z lat 2022–2023 koncentruje się na „NBA Cares i jego globalnym wpływie” – NBA Cares jest „globalnym programem odpowiedzialności społecznej”. [283] Globalna wizja NBA ma silnie imperialistyczny ton, a Afryka jest w centrum uwagi, podobnie jak u wielu współpracowników Fundacji Rockefellera.
Francja, z jej trwającymi tam wpływami kolonialnymi, jest wykorzystywana jako wspólnik w lokowania koszykówki w celu promowania globalistycznej agendy.
Dowiadujemy się: „Rozpoczęty w Casablance w Maroku i Lagos w Nigerii, program NBA & AFD Basketball Experience to wspólna inicjatywa NBA Africa i Agence Française de Développement (AFD) skupiona na wykorzystaniu koszykówki jako platformy do promowania włączenia społecznego i wspierania uczniów szkół średnich w stawaniu się twórcami zmian w swoich społecznościach.
„Do tej pory inicjatywa dotarła do setek tysięcy młodych ludzi poprzez koszykówkę i programowanie umiejętności życiowych”.
Programowanie umiejętności życiowych?
Aby wzmocnić francuski aspekt: w 2023 r. Silver udał się do Paryża, aby spotkać się z prezydentem Emmanuelem Macronem.
Uzgodnili rozszerzenie „programów młodzieżowych” wokół koszykówki we Francji „i dodatkową pracę nad rozwojem gry w Afryce, przy czym zarówno liga, jak i Francja zobowiązały się do dalszych inwestycji tam, w tym obiektów zdolnych do organizowania meczów Basketball Africa League”. Silver powiedział, że Macron podziela jego przekonanie, że koszykówka może być „globalnym motorem napędowym”. Dodał:
„Bardzo dobrze rozpoznaje wszystkie nasze globalne plany, szczególnie w Afryce”.
Oczywiście!
Sam Macron oświadczył: „Jestem zachwycony i dumny z wyboru NBA, aby uczynić Francję i Paryż jednym ze swoich uprzywilejowanych placów zabaw na świecie”. Powiedział, że umowa odzwierciedla „szczególne i długotrwałe relacje, jakie Francja ma z NBA”, które działało „na rzecz naszej polityki rozwojowej w Afryce”. [284] „NBA Africa” została utworzona w celu promowania tej agendy rozwoju na kontynencie, z biurami w Senegalu, Republice Południowej Afryki, Nigerii, Kenii i Egipcie. [285]
Lista jej partnerów jest interesująca. [286] Jednym z nich jest Africell, amerykańska firma telefonii komórkowej, która ma 12 milionów abonentów telefonii komórkowej w krajach takie jak Gambia, Uganda, Demokratyczna Republika Konga i Sierra Leone, a w 2021 r. zabezpieczyły pożyczkę w wysokości 105 mln USD od grupy finansistów pod przewodnictwem londyńskiego Gemcorp. [287] Drugim partnerem NBA jest kenijski Safaricom, kolejna firma telefonii komórkowej, która „wspierana inwestycją w wysokości 500 mln USD od amerykańskiej Development Finance Corporation (DFC), stoi na czele konsorcjum, które zbuduje nową sieć komórkową w Etiopii, najludniejszym kraju Afryki Wschodniej”. [288]
Bez wątpienia obie te firmy i ich fundatorzy – wraz z partnerem NBA Africa, Spotify, firmą zajmującą się strumieniowym przesyłaniem muzyki – nie mogą się doczekać „elektryfikacji Afryki”, jak zaproponował kolega Silvera z Rockefeller Foundation, Nwuneli. Co ciekawe, innym partnerem NBA Africa jest bank Stanbic, który jest również partnerem fundacji FATE, której przewodził Nwuneli.
Innymi partnerami są francuski producent koniaku Hennessy, dla którego RPA stała się trzecim co do wielkości rynkiem na świecie – marka ta chce dalej rozwijać się w Afryce – oraz Maven Development, egipska filia amerykańskiej Riverwards Group. [289][290][291]
Kolejnym partnerem jest Allianz, największa na świecie firma ubezpieczeniowa i największa – osobowa firma świadcząca usługi finansowe w Europie.
Niemieckie przedsiębiorstwo było głównym zwolennikiem nazistów, przyczyniając się finansowo do ich rozwoju, zanim doszli do władzy w 1933 r., a jego dyrektor Kurt Schmitt został ministrem w pierwszym gabinecie Hitlera. [292] Ale teraz wszystko jest w porządku, ponieważ po wojnie Allianz wsparł utworzenie Międzynarodowej Komisji ds . Roszczeń Ubezpieczeniowych z Okresu Holokaustu i został członkiem-założycielem niemieckiej fundacji Pamięć, Odpowiedzialność i Przyszłość, która wypłaciła miliardy euro odszkodowań ofiarom reżimu nazistowskiego. [293] Znana z nazwy w języku niemieckim jako EVZ Foundation, ta organizacja pojawiła się w moich badaniach w 2023 r. ze względu na finansowanie sieci oczerniających dysydentów antysystemowych. [294] Partner NBA, Allianz, jest dziś pod ostrzałem za poparcie współczesnego holokaustu, a mianowicie tego przeprowadzanego przez Izrael. W październiku 2024 r. protestujący zaatakowali 10 biur Allianz w Wielkiej Brytanii z powodu ich powiązań z największą firmą zbrojeniową państwa syjonistycznego, Elbit Systems. [295]
Palestine Action spryskało w nocy dziewięć biur Allianz czerwoną farbą i zajęło jego siedzibę główną w Guildford. [296] Kolejnym partnerem NBA Africa jest amerykańska międzynarodowa korporacja naftowo-gazowa ExxonMobil. Jakie może być jej zainteresowanie Afryką?
Oprócz wspierania i podżegania neokolonializmu w Afryce i na Bliskim Wschodzie, NBA ma również na celu amerykańską populację, szczycąc się zaangażowaniem w „programy oddziaływania społecznego skupione na młodzieży, edukacji, braku bezpieczeństwa żywnościowego i włączeniu” w stanie Utah i generując 280 milionów dolarów „wpływu ekonomicznego” w Salt Lake City. [297] NBA jest dumna z tego, że „jest zgodna z Ramami Działań Narodów Zjednoczonych na rzecz Sportu na rzecz Klimatu ” i chce „inspirować naszych fanów i partnerów do minimalizowania wpływu na środowisko i napędzania szerszego postępu”.
NBA jest również zainteresowana zwykłymi problemami oddziaływania interseksualnego, takimi jak „zdrowie psychiczne”, „sprawiedliwość społeczna” i „wartości różnorodności, równości i włączenia”, a nawet uruchomiła „Krajową Koalicję na rzecz Sprawiedliwości Społecznej Koszykówki”.
Raport o wpływie społecznym mówi nam: „NBA nawiązała współpracę z Organizacją Narodów Zjednoczonych i Grupą Roboczą ds. Sportu Szczytu Globalnego Eradicate Hate, aby utworzyć Grupę Roboczą ds. Sportu ONZ i Szczytu Globalnego Eradicate Hate. „NBA jest również członkiem Rady Liderów Sportu ADL, partnerstwa mającego na celu promowanie zmian społecznych i potępianie dyskryminacji w naszym społeczeństwie”. [298]
Zatrzymajmy się na chwilę, aby zauważyć, że odnoszą się tutaj do Anti-Defamation League, która została utworzona przez lożę B’nai B’rith w 1913 roku.
Jak wyjaśnia dziennikarz Jeffrey Blankfort, chociaż twierdzi, że walczy z antysemityzmem, prawdziwym celem ADL jest „nie obrona Żydów per se, ale obrona Izraela oraz zastraszanie i publiczne upokarzanie jego krytyków”. [299] Raport NBA kontynuuje: „Liga jest członkiem założycielem kampanii Shine A Light, która zajmuje się współczesnymi formami antysemityzmu i wykorzystuje potężną historię Chanuki oraz przesłanie, że światło może rozproszyć ciemność”. [300] Ciekawe jest to, że na swojej stronie internetowej Shine A Light opisuje siebie jako „krajową inicjatywę mającą na celu zwrócenie uwagi na współczesny antysemityzm, w tym antysyjonizm”. [301]
Chciałbym tutaj odesłać czytelników do fragmentu „fikcyjnego” sprawozdania Jacoba Cohena na temat wpływu syjonizmu na społeczeństwo francuskie, szczególnie poprzez B’nai B’rith. Jak pisałem, opisuje on kampanię reklamową z hasłem „Ensemble, éclairons le monde” – „Razem rozświetlmy świat” – ze zdjęciem menory (siedmioramiennego świecznika) i nazwą żydowskiego święta religijnego Chanuka.
Cel tego jest wyjaśniony w następujący sposób:
„Chanuka musi stać się powszechnie znanym pojęciem. Uniwersalnym przesłaniem pokoju, symbolizującym wolność i powiązanym z historią narodu żydowskiego. Identyfikacja z Izraelem nastąpi naturalnie”. [302]
Wracając do NBA, z jej bliskimi powiązaniami z obecnym prezydentem Francji i byłym bankierem Rothschilda Macronem, jej raport kontynuuje:
„W styczniu 2023 r. rodzina NBA nawiązała współpracę z Zikaron Ba’Salon, organizacją, która zachęca do otwartej dyskusji o Holokauście, aby uczcić Międzynarodowy Dzień Pamięci o Holokauście. „Ocalały z Holokaustu, dr Arnold Clevs, podzielił się swoją podróżą przez 12 obozów koncentracyjnych i ostateczną imigracją do Stanów Zjednoczonych z ponad 250 pracownikami ligi i drużyny NBA”. [303]
Jest to wyraźnie kwestia bliska sercu komisarza NBA i powiernika Fundacji Rockefellera Silvera, który jest Żydem. W 2022 r. bardzo się zdenerwował na gwiazdę koszykówki Kyrie Irvinga z Brooklyn Nets za jego „lekkomyślną decyzję” o opublikowaniu „głęboko obraźliwego materiału antysemickiego”. [304] Przestępstwem Irvinga było zamieszczenie na Twitterze linku do filmu z 2018 roku pt. Hebrajczycy dla Murzynów: Obudź się, czarna Ameryko, który powstał na podstawie książki Ronalda Daltona o tym samym tytule.
Chociaż Irving i jego klub zgodzili się, że każdy z 76 osób przekaże po 500 000 dolarów na rzecz „grup antynienawistnych”, Silver uważał, że gwiazda sportu nie uklękła wystarczająco przed społecznością żydowską.
Powiedział: „Chociaż doceniamy fakt, że zgodził się współpracować z Brooklyn Nets i Anti-Defamation League w celu zwalczania antysemityzmu i innych form dyskryminacji, jestem rozczarowany, że nie złożył bezwarunkowych przeprosin, a konkretnie nie potępił obrzydliwych i szkodliwych treści zawartych w filmie, który postanowił nagłośnić”.
NBC News zauważyło, że Irving był w pewnym sensie seryjnym przestępcą: „To nie pierwszy raz, kiedy Irving został skrytykowany za promowanie teorii spiskowych i dezinformacji”. I czy uwierzysz, że odmówił przyjęcia szczepionki przeciwko Covid-19, „naruszając w tym czasie przepisy miejskie nakazujące szczepienie”. [305]
PATTY STONESIFER
Powierniczka Fundacji Rockefellera Patty Stonesifer jest „technologiczną multimilionerką i filantropką”. [306] Po „szybkim awansie w Microsofcie” do poziomu starszego wiceprezesa została dyrektorem generalnym założycielem Fundacji Billa i Melindy Gatesów. [307][308][309]
Ma wiele wspólnego z innym powiernikiem Fundacji Rockefellera Beschlossem, w tym przeszłe lub obecne członkostwo w zarządzie „sojuszu szczepień” GAVI Gatesa, finansowanego przez Gatesa Centrum Rozwoju Globalnego i stworzonej przez Rothschildów Rady ds. Stosunków Zagranicznych. [310][311][312][313][314]
Stonesifer jest lub była również członkiem „The Good Club”, głębokiego państwa środowiska utworzonego w 2009 roku. [315] The Times napisał o inauguracji: „Niektórzy z czołowych amerykańskich miliarderów spotkali się potajemnie, aby rozważyć, w jaki sposób ich bogactwo mogłoby zostać wykorzystane do spowolnienia wzrostu populacji świata i przyspieszenia poprawy opieki zdrowotnej i edukacji.
„Filantropi, którzy uczestniczyli w szczycie zwołanym z inicjatywy Billa Gatesa, współzałożyciela Microsoftu, omawiali połączenie sił w celu przezwyciężenia politycznych i religijnych przeszkód na drodze do zmiany. „Opisany jako Good Club przez jednego z insiderów, obejmował Davida Rockefellera Jr., patriarchę najbogatszej dynastii Ameryki, Warrena Buffetta i George’a Sorosa, finansistów, Michaela Bloomberga, burmistrza Nowego Jorku, oraz potentatów medialnych Teda Turnera i Oprah Winfrey.
„Patricia Stonesifer, była dyrektor naczelna Fundacji Billa i Melindy Gates, która przekazuje ponad 2 miliardy funtów rocznie na szczytne cele, uczestniczyła w szczycie Rockefellera. „Dyskutowane kwestie obejmowały reformę nadzoru nad wydatkami na pomoc zagraniczną, zakładanie szkół wiejskich i systemów wodnych w krajach rozwijających się. Biorąc przykład z Gatesa, zgodzili się, że przeludnienie jest priorytetem”. [316]
Czekaj, czy to nie miała być po prostu teoria spiskowa?
Komentarze WikiSpooks: „Co ciekawe, dekadę później praktycznie ta sama grupa miliarderów była zaangażowana w kształtowanie globalnego głębokiego wydarzenia COVID-19, w tym nakazu szczepionek mRNA jako prekursora „Wielkiego Resetu” Światowego Forum Ekonomicznego”. [317]
Stonesifer jest prawdopodobnie najlepiej znana amerykańskiej opinii publicznej z czasu, gdy pełniła funkcję prezesa i dyrektora generalnego Martha’s Table, bardzo wychwalanej „organizacji charytatywnej”, której historia jest taka, że rozpoczęła się w 1980 roku jako bezpieczne miejsce, w którym dzieci otrzymywały darmowe kanapki po szkole , a następnie opracowała programy edukacji wczesnoszkolnej i rozszerzyła schematy dystrybucji żywności. [318] Martha’s Table ma na swojej stronie internetowej długą listę partnerów korporacyjnych, w tym takie firmy jak Amazon, Bank of America, Bloomberg, Ernst & Young, General Motors, JPMorgan Chase, Mastercard Impact Fund, McKinsey & Co, PepsiCo, RBC Wealth Management i Select Equity Group, LP [319]
I nie chodzi tu tylko o wdzięczne przyjmowanie darowizn od tych słynących z dobroci serc podmiotów.
Martha’s Table może pochwalić się nawet Radą Doradczą ds. Biznesu, której członkami byli m.in. Anastasia Dellaccio, starsza menedżerka ds. „Wpływu na społeczność i filantropii” w Booz Allen Hamilton; Lisa Fitzpatrick, prezes Bloomberg Tax & Accounting; Isaac Wolf, jakościowy analityk terenowy w Select Equity Group i Meena Nankani, wiceprezes w JPMorgan Chase Rothschildów. [320]
Aby wbić to do głowy, Ellis Carr, do niedawna przewodniczący zarządu Martha’s Table, jest dyrektorem generalnym instytucji finansowej Capital Impact Partners, części „markowej rodziny organizacji” Momentus Capital. [321][322][323][324] Inwestorzy, partnerzy i 80 darczyńców Momentus Capital to m.in. Amazon, Bank of America, CITI Foundation, City National Bank, Ford Foundation, JPMorgan Chase, Mastercard, Morgan Stanley, Santander Bank, Goldman Sachs, Google, Deutsche Bank, HSBC i Federal Reserve Bank. [325]
Czy ktoś postrzega tu pewien powtarzalny wzór?
Sama Stonesifer jest przewodniczącą zarządu Co-Impact, „globalnej filantropijnej koalicji wspierającej lokalne koalicje pracujące na rzecz osiągnięcia wpływu na dużą skalę w Afryce, Azji i Ameryce Łacińskiej”. [326][327] Ta jednostka chwali się swoimi osiągnięciami w raporcie zatytułowanym 5 lat współpracy na rzecz sprawiedliwych i inkluzywnych systemów. [328] Raport jest wypełniony po brzegi typowymi mdłymi i hipokrytycznymi globalistycznymi bredniami, takimi jak twierdzenie, że „wyobrażamy sobie świat, w którym wszyscy ludzie mogą żyć pełnią życia, gdzie systemy i społeczeństwa są sprawiedliwe i inkluzywne”.
Ale, jak sama nazwa wskazuje, ma naprawdę na celu promowania niewolnictwa opartego na wpływie na całym świecie.
Utowarowienie naszego życia, obejmujące spekulacje na temat skutków prywatnego finansowania, które na to utowarowienie wpływają, jest oczywiście przedstawiane przez Co-Impact jako „filantropijne dawanie” – to określenie pojawia się obok zdjęcia wielu uśmiechniętych kobiet, w tym długoletniej współpracowniczki Stonesifer, Melindy Gates.
Jak powiedziałem, ramy dla „kapitalizmu opartego na wpływie” stanowią UNSDGs – Co-Impact Stonesifer stwierdza: „Jesteśmy częścią społeczności partnerów Global Goals Week, która promuje Cele Zrównoważonego Rozwoju”.
Wydaje się, że koncentruje swoje działania szczególnie na celu numer 5, „równość płci”.
Deklaruje: „Stoimy na straży równości płci, gdzie wszystkie kobiety mają możliwość sprawowania władzy, sprawowania agencji i przywództwa na wszystkich szczeblach”.
Firma chwali się, że „zmobilizowała” łącznie 685 milionów dolarów i zamierza „zmobilizować” co najmniej 50 milionów dolarów w ciągu dziesięciu lat na „równość płci w Afryce”.
Co-Impact działa w 13 krajach w Afryce, pięciu w Ameryce Łacińskiej i czterech w Azji, a kolejne 31 krajów jest celem jej „globalnych/wieloregionalnych” schematów.
Nie trzeba dodawać, że „nauka, pomiary i ocena (LME) są niezbędne w naszym podejściu”.
Gra spekulacyjna na temat wpływu opiera się na statystykach i algorytmach. Oczywiście częścią celu „równości płci” w Afryce, Azji lub Ameryce Łacińskiej jest wyciągnięcie kobiet z domów i wiosek i praca w miejskich szwalniach, aby zwiększyć zyski globalnych inwestorów.
Co-Impact narzeka: „Udział kobiet w sile roboczej na świecie wynosi nieco poniżej 47% w porównaniu do 72% w przypadku mężczyzn, przy czym niektóre regiony stoją w obliczu luki przekraczającej 50%”.
Tak więc „zajmuje się barierami dla wzmocnienia pozycji ekonomicznej kobiet i uczestnictwa w rynku pracy”.
Ponieważ „sprawiedliwych systemów nie można osiągnąć bez równości płci”, organizacja Stonesifer rozdaje granty „Our Women in Leadership” tym, którzy „orędują za zmianami instytucjonalnymi i systemowymi”.
Co-Impact stwierdza, że „skala i złożoność obecnych wyzwań wymaga nowego i odważnego rodzaju filantropii”. [329]
Wskazywałem już wcześniej, jak słowo „śmiały” często pojawia się w globalistycznym żargonie, co jest preferowane zarówno przez Tony’ego Blaira, jak i jego przyjaciół Rothschildów. [330]
Dla Co-Impact ta śmiałość oznacza „zapewnienie, że każdy zainwestowany dolar pójdzie dalej i zrobi więcej”. Stwierdza: „Dołączając do naszej współpracy, partnerzy finansujący łączą swoje zasoby , aby przyspieszyć swój wpływ i skorzystać z wielu okazji do zwoływania spotkań wirtualnych i osobistych, dzielenia się doświadczeniami i pogłębiania zrozumienia tego, co jest potrzebne do osiągnięcia inkluzywnego wpływu na dużą skalę”.
Dodaje, potwierdzając, że nie chodzi tu tak naprawdę o „filantropijne dawanie”: „Połączone finansowanie tworzy zdywersyfikowany portfel, który zmniejsza indywidualne ryzyko”. [331]
Dwoma z trzech „głównych darczyńców” Co-Impact Stonesifer są, jak można było przewidzieć, Fundacja Billa i Melindy Gatesów oraz Fundacja Rockefellera. Trzecią jest MacKenzie Scott (wymieniona tam obok swojego drugiego męża Dana Jewetta), która po raz pierwszy wyszła za mąż za Jeffa Bezosa, założyciela międzynarodowej firmy technologicznej i e-commerce Amazon.
Sama Stonesifer jest blisko Bezosa.
Nie tylko zasiada w zarządzie Amazon, ale od czerwca 2023 r. do stycznia 2024 r. była tymczasowym dyrektorem generalnym Washington Post, którego właścicielem jest Bezos. [332][333] Jest różnie opisywana przez amerykańskie media jako „wieloletnia powiernica Bezosa” i „jego przyjaciółka” , a miliarder wyraźnie jest na tej samej fali wpływu politycznego co Stonesifer, inicjując wprowadzenie „pierwszej felietonistki płciowej” gazety . [334][335] Bezos nie tylko doświadczał trudności z morale w redakcji Post, ale w jego imperium Amazon doszło do buntu personelu w związku z umowami z rządem Izraela, w szczególności dotyczącymi przetwarzania w chmurze. [336] Osoby uczestniczące w wydarzeniu solidarnościowym z Palestyńczykami w grudniu 2023 r. „czuły się zastraszane ” – według „pracownika , który mówił pod warunkiem zachowania anonimowości, aby chronić swoje stanowisko”. [337] Wielu innych słusznie wyraziło niezadowolenie z bliskości Bezosa i Stonesifera z Izraelem – na przykład w tym samym miesiącu protestujący w Oregonie i Waszyngtonie zamknęli dwa magazyny Amazon i plac budowy , „aby nałożyć konsekwencje na Amazon współudział w ludobójstwie w Gazie”. [338]
RAVI VENTAKESAN
Członek zarządu Fundacji Rockefellera Ravi Ventakesan był wcześniej przewodniczącym zarządu Microsoft India, gdzie „pomógł zbudować w Indiach drugą co do wielkości obecność Microsoftu na świecie”. [339]
Odegrał kluczową rolę w stworzeniu Project Shiksha Microsoft India, „programu edukacji komputerowej”, który do tej pory przeszkolił ponad 40 milionów dzieci w wieku szkolnym w Indiach. [340]
Jest również założycielem indyjskiego Global Alliance for Mass Entrepreneurship, którego fundatorami są Fundacja Billa i Melindy Gatesów, jego były pracodawca Microsoft i oczywiście Fundacja Rockefellera. [341][342] Venkatesan jest również przewodniczącym zarządu Global Energy Alliance for People and Planet, „zbiorowego ruchu działającego na rzecz odblokowania dostępu do zielonej energii w celu zapewnienia inkluzywnej i odpornej przyszłości dla wszystkich”. [343][344] Na stronie internetowej organizacji czytamy: „GEAPP pracuje nad przyspieszeniem przejścia na zieloną energię, aby położyć kres ubóstwu energetycznemu w gospodarkach wschodzących. „Robimy to poprzez rozszerzenie dostępu do niedrogich, niezawodnych i czystych źródeł energii elektrycznej dla społeczności, do których najtrudniej dotrzeć i które są najbardziej narażone na skutki zmiany klimatu”. „Utworzony w duchu radykalnej współpracy, GEAPP łączy filantropię, rządy, partnerów rozwojowych i sektor prywatny”. [345]
I rzeczywiście, jego partnerzy publiczno-prywatni z sektora globalnego to nie tylko brytyjskie, amerykańskie, francuskie, holenderskie i niemieckie agencje rządowe, ale także takie jak Bezos Earth Fund, Asian Infrastructure Investment Bank, African Development Bank, European Investment Bank, Inter-American Development Bank, Mastercard Foundation, Rockefeller Foundation (oczywiście!) i Bank Światowy. [346]
Venkatesan ma osobiste doświadczenie w świecie bankowości, w rzeczywistości był kiedyś przewodniczącym Banku Baroda, drugiego co do wielkości banku sektora publicznego w Indiach, który w 2017 r. został ukarany grzywną przez władze w Republice Południowej Afryki za „lekceważenie szeregu przepisów antykorupcyjnych i dotyczących prania pieniędzy”. [347][348][349]
W 2018 r. Venkatesan został mianowany „Specjalnym Przedstawicielem ds. Młodych Ludzi i Innowacji” przez UNICEF. W oświadczeniu agencji ONZ napisano, że będzie on zapewniał strategiczne wskazówki i wspierał UNICEF globalnie z zasięgiem na wysokim szczeblu, partnerstwami i skalowaniem innowacji. „Będzie również doradzał UNICEF w zakresie programu innowacji i pomagał UNICEF tworzyć partnerstwa o wspólnej wartości z globalnymi korporacjami”. [350]
Nie trzeba do tego niczego dodawać!
Venkatesan jest założycielem Social Venture Partners India, „panindyjskiej organizacji filantropijnej”, która „pracuje na rzecz sprawiedliwych Indii”. [351][352][353]
Jest to część Social Venture Partners International, która „zrzesza indywidualnych darczyńców, fundacje i regionalne filie, które chcą inwestować w postępowe zmiany na skalę globalną”. [354][355]
Postępowe zmiany na skalę globalną.
Wspaniałe.
Siedziba firmy z Seattle opisuje swój sektor przemysłu jako „Filantropijne usługi pozyskiwania funduszy”, ale wyraźnie znów patrzymy na kapitalizm wpływu. [356] Rzeczywiście, Venkatesan jest „partnerem w inwestorze wpływu Unitus Ventures”. [357]
Ta jednostka jest „strategicznym partnerem Capria Ventures, wiodącej specjalistycznej firmy venture capital na Globalnym Południu, działającej pod jedną marką Capria Ventures”. [358] Roczny raport Capria na temat wpływu na Indie Fundusze I i II z 2023 r. przedstawia, w jaki sposób jej „teza wpływu” stworzyła „dobrobyt”. [359]
Wyjaśnia: „Pomiar i zarządzanie wpływem w Capria obejmuje współpracę z naszymi spółkami portfelowymi w celu ustalenia pięcioletnich celów wpływu i odpowiadających im metryk wpływu zgodnych z ich strategiami biznesowymi i operacjami. […] Aby zapewnić zrównoważony wpływ, śledzimy postęp, korzystając ze standardowych w branży metryk IRIS , zgodnych z Celami Zrównoważonego Rozwoju ONZ (SDGs)”.
Mówi się, że „wpłynęło” to na życie 21 milionów ludzi „BoP” w Indiach – „Populacja u podstawy piramidy ekonomicznej (BoP) obejmuje ponad 1 miliard ludzi, czyli dwie trzecie populacji Indii, która żyje z rocznego dochodu gospodarstwa domowego wynoszącego mniej niż 3000 USD (200 000 INR)”. [360]
A wspaniałą wiadomością jest to, że doprowadziło to do wygenerowania 602 milionów dolarów przychodu, co stanowi wzrost o 45 procent w porównaniu z poprzednim rokiem!
Jak głosi podtytuł na pierwszej stronie raportu , Indie są krajem, „w którym największe potrzeby świata spotykają się z największymi możliwościami”.
Fascynujący wgląd w to, kto ostatecznie kryje się za Venkatesanem i jego rozległymi sieci pojawiły się, gdy był współprzewodniczącym indyjskiej firmy technologicznej Infosys Ltd, „światowego lidera w dziedzinie usług cyfrowych i doradztwa nowej generacji ”. [361][362] Kiedy Infosys wszedł na giełdę w 1993 r., jego początkowa oferta publiczna (IPO) 89 akcji była niedostatecznie subskrybowana, ale został „uratowany” przez fasadę Rothschilda Morgan Stanley, który przejął 13 procent kapitału własnego po cenie ofertowej 95 rupii za akcję – cena akcji wzrosła do 8100 rupii do 1999 r. [363] Obecnie jego praca w zakresie „zarządzania systemami i działaniami globalnych przedsiębiorstw” obejmuje go w 55 krajach i zatrudnia ponad 300 000 pracowników. [364]
W wywiadzie dla mediów w 2017 r. Venkatesan odniósł się do kontrowersji wokół przejęcia przez Infosys firmy o nazwie Panaya. Powiedział: „Otrzymaliśmy kilka e-maili od sygnalistów z wieloma powiadomieniami, a wśród nich było to, że doszło do nieprawidłowości finansowych”. Venkatesan ujawnił, że Infosys zwrócił się o pomoc do ekspertów z Wielkiej Brytanii i USA , a następnie sporządzono raport, który, co było dość wygodne, „nie znalazł żadnego dowodu potwierdzającego jakiekolwiek zarzuty”. [365]
A kim byli ci eksperci?
Brytyjska firma, do której zwrócił się Infosys, to Control Risks, „globalna firma konsultingowa ds. ryzyka i strategii, specjalizująca się w ryzyku politycznym, bezpieczeństwie i integralności”, którą opisano jako „sprywatyzowane skrzydło brytyjskiego bezpieczeństwa”. [366] [367] Jak zauważyłem w maju 2024 r., przewodniczyła jej 90 Irene Dorner, bankierka, deweloperka i powierniczka Chatham House, która w 2014 r. została wysłana do Senatu USA przez swojego pracodawcę HSBC, „aby przeprosić za błędy, które doprowadziły do grzywny w wysokości 1,2 mld funtów za pranie pieniędzy”.[368][369] A amerykańska firma, która przyszła Venkatesanowi z pomocą, to Gibson, Dunn & Crutcher, „jedna z największych i najbardziej dochodowych kancelarii prawnych na świecie”. [370] Działała na rzecz założyciela Facebooka Marka Zuckerberga, Apple Inc, CNN i George’a W. Busha. Kancelaria Gibson, Dunn & Crutcher była również znana z reprezentowania giganta naftowego Chevron w związku z poważnym zanieczyszczeniem spowodowanym w Ekwadorze i była zamieszana w „demonizację” prawnika zajmującego się prawami człowieka Stevena Donzigera, jak wyjaśnił The Intercept w 2021 r. „Firma, kierowana przez kancelarię prawną Gibson Dunn, w gorącym pościgu za prawnikiem zaangażowała się w zatrudnienie prywatnych detektywów w celu śledzenia go, tworząc publikację, aby go oczernić i tworząc zespół setek prawników, aby z nim walczyć.
„W rezultacie Donziger, który spędził dziesięciolecia walcząc o społeczności tubylcze i rolników zmagających się z zanieczyszczeniem wynikającym z wydobycia ropy, teraz stoi w obliczu wygórowanych grzywien i kosztów prawnych. „Stracił również paszport, dochód, licencję prawniczą (chociaż walczy z decyzją) i wolność”. [371]
Studenci prawa napisali list protestacyjny do firmy, zauważając: „Schemat reprezentacji Gibsona Dunna sugeruje, że nie ma żadnych standardów etycznych kierujących jego pracą, a zysk konsekwentnie góruje nad pilnymi kwestiami sprawiedliwości”. [372]
Brzmi bardzo podobnie do globalnej mafii jako całości!
Następnie w listopadzie 2023 r. Gibson Dunn znalazła się wśród dużych kancelarii prawnych, które oczerniły protesty na kampusach przeciwko ludobójstwu Izraela w Strefie Gazy jako „antysemityzm”.
Wysłali list do czołowych dziekanów szkół prawniczych, ostrzegając ich, że nie będą zatrudniać studentów, którzy krytykują syjonistyczną organizację i jej masowe mordy. [373] The American Lawyer donosi: „Oprócz podpisania listu, zorganizowanego przez Sullivan & Cromwell, kancelarie prawne takie jak Gibson, Dunn & Crutcher i Morgan, Lewis & Bockius nawiązały Anti-Defamation League, Hillel International i Louis D. Brandeis Center for Human Rights Under Law, aby uruchomić infolinię dla żydowskich studentów doświadczających antysemityzmu na terenie kampusu”.
Cytuje partnera Gibson Dunn, Orina Snydera, który powiedział: „Jest to całkowicie wpisane w naszą tradycję wykorzystywania naszej platformy i naszego talentu do pomocy ludziom , którzy są marginalizowani lub dyskryminowani w naszym kraju”. I dodaje: „Chociaż Gibson Dunn byłby otwarty na reprezentowanie muzułmańskich studentów doświadczających islamofobii, Snyder powiedział, obecna infolinia nie jest utworzona, aby im pomagać”. [374]
JAMES STAVRIDIS
Dwie poniższe postacie, na które zamierzam zwrócić uwagę, są ostatnie, ale z pewnością nie najmniej ważne, ponieważ nie są to nikt inny, jak przewodniczący rady powierniczej i prezes całej Fundacji Rockefellera.
Przewodniczący rady, admirał James Stavridis, prezentuje zdrowy i typowo amerykański wizerunek Fundacji, z imponującą listą odznaczeń wojskowych. Po długiej i pozornie znakomitej karierze, podczas której został Naczelnym Dowódcą Sojuszniczych Sił NATO w Europie, w pewnym momencie wydawało się, że zmierza na sam szczyt amerykańskiego społeczeństwa.
Jego osobista strona internetowa chwali się: „W 2016 r. został sprawdzony przez Sekretarz Hillary Clinton na stanowisko Wiceprezydenta, a następnie zaproszony do Trump Tower, aby omówić stanowisko w gabinecie z Prezydentem Donaldem Trumpem”. [375]
Jednak jego reputacja pozostaje nieco nadszarpnięta przez dochodzenie w sprawie niewłaściwego postępowania w 2012 r., które „zniweczyło jego szanse na zostanie najwyższym oficerem Marynarki Wojennej”. [376]
Media podały wówczas, że został oczyszczony z zarzutów w 94%, ale nie jest to dokładnie to, co pokazano w zredagowanym oficjalnym raporcie opublikowanym w 2018 r. Na podstawie „anonimowej skargi złożonej do tego Biura i informacji zebranych w toku dochodzenia” stwierdza się, że Stavridis: wykorzystał MilAir do nieoficjalnych podróży bez uzyskania jednorazowej zgody w związku z jego podróżą do Dijon we Francji; zażądał i pobrał diety, do których nie był uprawniony w związku z siedmioma przypadkami nakładających się na siebie podróży służbowych; upoważnił swoją żonę dwukrotnie do dochodzenia roszczeń i pobierania diet związanych z podróżą służbową w ramach TDY, do czego nie była uprawniona; nie wykorzystał swojego GTCC na wydatki związane z podróżą poniesione w trakcie podróży służbowej; przyjął trzykrotnie prezenty od osób z zagranicznych rządów, a w dwóch przypadkach od podmiotów niefinansowych bez terminowego zgłoszenia lub usunięcia tych informacji; zezwolił członkom rodziny na towarzyszenie mu, MilAir nie udokumentował należycie jego nieoficjalnej podróży ani nie zwrócił Rządowi kosztów takiej podróży w pełnej wysokości biletu autokarowego; zezwolił pracownikowi i członkowi rodziny na towarzyszynie mu w podróży liniami MilAir do Dijon we Francji, bez żądania od pracownika zwrotu kosztów nieoficjalnej podróży członka rodziny na rzecz Rządu w pełnej cenie biletu autokarowego; korzystał z telefonu komórkowego udostępnionego przez rząd nieoficjalnych celów, zezwolił członkom personelu na korzystanie z telefonów komórkowych udostępnionych przez rząd w celach nieoficjalnych i zezwolił swojej żonie na korzystanie z telefonu komórkowego udostępnionego przez rząd w celach nieoficjalnych; i nie uzyskał odpowiedniego zezwolenia na przewóz małżonki w pojazdach rządowych do oficjalnych i nieoficjalnych podróży po Belgii. [377]
Ale skandal nadużywania przez Stavridisa swojego stanowiska i początkowe tuszowanie ustaleń raportu bledną w porównaniu z faktem, że jest on dyrektorem zarządzającym-partnerem The Carlyle Group. [378][379] Od wielu lat jestem świadomy istnienia tej podstępnej organizacji. W 2002 roku protestowałem przed jej londyńskimi biurami jako jeden z kilkunastu anarchistów z Worthing, którzy przybyli do dużego miasta na jeden dzień, aby wziąć udział w szerszych protestach Mayday przeciwko temu, co nazwaliśmy „sposobem, w jaki życie zwykłych ludzi jest rujnowane przez bezwzględną chciwość i głód władzy globalnych dużych przedsiębiorstw i marionetkowych rządów, które służą ich agendzie”. [380] Wywiesiliśmy baner z napisem „The Carlyle Group – Axis of Evil” i rozdaliśmy setki ulotek społeczeństwu. Podsumowaliśmy The Carlyle Group jako „ wyjątkowo podejrzaną amerykańską firmę finansową, która łączy rząd USA, amerykański przemysł zbrojeniowy, brytyjską Partię Konserwatywną i rodzinę bin Ladenów ”. Nasz rzecznik (to byłem ja, mogę teraz bezpiecznie ujawnić!) powiedział: „The Carlyle Group jest w centrum globalnego oszustwa, aby umożliwić potężnej elicie wzbogacenie się na okropnościach wojny, udając, że służy jakiemuś interesowi publicznemu”. [381]
Pełny tekst ulotki nadal można znaleźć w Internecie, ale 22 lata później ponownie próbowałem podsumować ogrom tego, co reprezentuje The Carlyle Group w moim artykule z maja 2024 r., w którym przyglądam się Chatham House i jednemu z jego prezydentów, byłemu premierowi Wielkiej Brytanii Johnowi Majorowi. Napisałem: „W profilu Majora w Chatham House nie wspomniano, że w maju 2001 r. został mianowany europejskim prezesem The Carlyle Group, amerykańskiej międzynarodowej korporacji zajmującej się kapitałem prywatnym, zarządzaniem aktywami i usługami finansowymi , założonej przez Williama E. Conwaya Jr., Stephena L. Norrisa, Davida Rubensteina, Daniela A. D’Aniello i Grega Rosenbauma. „W jednym z największych zbiegów okoliczności w historii, konferencja inwestorów Carlyle’a pod koniec tego roku odbyła się w Waszyngtonie 11 września, a uczestniczył w niej Major. „W tygodniach następujących po spotkaniu donoszono, że Shafiq bin Laden był „gościem honorowym”, a rodzina Bin Ladenów inwestowała w fundusze zarządzane przez Carlyle’a”. [382]
Jak zauważyłem, artykuł w The Economist (jedyny!) skomentował, że nie trzeba być „teoretykiem spiskowym”, aby martwić się tym, co kryło się za sukcesem Carlyle’a.
Dodano: „Czy firma, która jest tak głęboko osadzona w żelaznym trójkącie, gdzie spotykają się przemysł, rząd i wojsko, może być dobra dla demokracji?
„Carlyle Group prawdopodobnie przenosi na nowy poziom kompleks militarno-przemysłowy, który według obaw prezydenta Eisenhowera mógłby „zagrozić naszym swobodom lub procesowi demokratycznemu””. [383]
Stavridis jest również, podobnie jak wielu z tłumu Rockefellera, członkiem Rady Stosunków Zagranicznych (CFR) i, nie trzeba dodawać, stałym bywalcem WEF. [384][385] W 2021 r. Stavridis dołączył do rady doradczej ds. bezpieczeństwa narodowego firmy venture capital Shield Capital jako starszy doradca. [386] W 2022 r. ta firma nawiązała strategiczne partnerstwo z L3Harris Technologies, które „umożliwi spółkom portfelowym Shield Capital szybsze rozwijanie i wdrażanie nowych technologii na głównych rynkach cyberbezpieczeństwa, sztucznej inteligencji, wykrywania przestrzeni kosmicznej i autonomii ”.
Będzie również „wspierać powstające technologie obronne i komercyjne, które odpowiadają rosnącym wymaganiom klientów w zakresie innowacyjnych, zwinnych rozwiązań, które można szybko wdrożyć”. [387] Użycie tutaj słowa „zwinny” natychmiast sprawiło, że pomyślałem o Klausie Schwabie z WEF i jego wezwaniach do Czwartej Rewolucji Przemysłowej „zwinnego zarządzania”, które „dąży do dopasowania zwinności, płynności, elastyczności i adaptacyjności samych technologii oraz podmiotów z sektora prywatnego, które je przyjmują”. [388][389]
Stavridis zasiada również w zarządzie Ankura, 98-osobowej grupy konsultingowej zajmującej się takimi kwestiami jak cyberbezpieczeństwo, informatyka śledcza, zgodność, usługi fuzji i przejęć, która opisuje siebie jako „zwinną w najwyższym stopniu”. [390] [391][392]
Znów to słowo! Niesamowite!
Stavridis jest stałym komentatorem telewizyjnym w USA, ale jednym z jego mniej nagłośnionych występów był ślub prezenterki wiadomości CNN Natalie Allen i profesora Emory Jeffa Rosensweiga, adiunkta ds. międzynarodowego biznesu i finansów w Emory- Goizueta Business School w Atlancie i dyrektora Global Perspectives Program w kwietniu 2021 r. [393]
Ślub odbył się w Jekyll Island Club Resort i Atlanta Jewish Times wyjaśnia: „Miejsce wybrano, ponieważ System Rezerwy Federalnej został tam utworzony przez JP Morgana, między innymi. Rosensweig rozpoczął swoją karierę w Rezerwie Federalnej.
„Adm. James Stavridis, były Naczelny Dowódca Sojuszniczy NATO, a obecnie przewodniczący Fundacji Rockefellera, podzielił się wspaniałymi refleksjami na temat ‘służby i zaangażowania’ podczas ceremonii”. [394]
Jak cudownie!
RAJIV SHAH
I na koniec dochodzimy do prezesa samej Fundacji Rockefellera, który działa jako członek z urzędu jej rady powierniczej.
Rajiv Shah jest najbardziej znany z tego, że był administratorem Agencji Stanów Zjednoczonych ds. Rozwoju Międzynarodowego w latach 2010–2015, gdzie rzekomo „podniósł rolę rozwoju jako części polityki zagranicznej naszego kraju ”. [395]
W szczególności przypisuje mu się zasługę zapewnienia uchwalenia dwóch ważnych ustaw – Global Food Security Act i Electrify Africa Act, o których już słyszeliśmy.
USAID promuje ogólnoświatowy program „długoterminowego rozwoju społeczno-ekonomicznego”, przede wszystkim w Afryce, Azji, Ameryce Łacińskiej, na Bliskim Wschodzie i w Europie Wschodniej. [396] Wikipedia umieszcza go w długiej tradycji amerykańskich tak zwanych programów „pomocy zagranicznej”, takich jak powojenny plan Marshalla „Build Back Better” i Komisja Pomocy Belgii podczas I wojny światowej kierowana przez Herberta Hoovera. [397] Jednak podczas gdy internetowa encyklopedia twierdzi, że ten ostatni „zapobiegł głodowi w Belgii po niemieckiej inwazji”, prawda jest zupełnie inna.
Jak wyjaśniają historycy Docherty i Macgregor , w rzeczywistości było to „jedno z największych oszustw na świecie ”, a Hoover był „ oszustem”. [398][399] „Urodzony w Ameryce inżynier górnictwa mieszkał w Londynie przez lata i był współpracownikiem biznesowym Rothschildów” — dodają. „Potęga finansowa nigdy nie była daleko od jego centrum władzy. Oś Morgan/Rothschild była owinięta wokół całego projektu”. [400] Obecnie USAID kontynuuje tę piękną tradycję współpracy z „siłą finansową”, jak to określa na swojej stronie internetowej. „USAID współpracuje z sektorem prywatnym , gdzie istnieje silne powiązanie między interesami biznesowymi a naszymi celami rozwojowymi. Obecnie te dwa cele coraz bardziej się przecinają”. [401]
A może staje się coraz bardziej oczywiste, że sprowadzają się one do tego samego?
W każdym razie Shah odegrał kluczową rolę w tym korporacyjnym „przecięciu”. Jego profil w Rockefeller Foundation mówi, że podczas pracy w USAID „przekształcił operacje agencji o wartości 20 miliardów dolarów w ponad 70 krajach na całym świecie, podnosząc rolę innowacji, tworząc partnerstwa publiczno-prywatne o dużym wpływie”. [402]
USAID twierdzi, że jest zaangażowane w „angażowanie się w sektor prywatny jako strategiczny partner” w obszarach „bezpieczeństwa żywnościowego”, „globalnego zdrowia”, „ zmiany klimatu” i „energii”. [403] Mogło dodać „wojnę” do tej listy. Jak pisze dziennikarz Saheli Khastagir: „W latach 2000., gdy wojsko USA bombardowało Irak i Afganistan, USAID otrzymało zadanie „odbudowy” tych dwóch krajów. „Ponad miesiąc przed faktyczną inwazją wojsk amerykańskich na Irak, USAID zaczęło zbierać oferty na odbudowę kraju od kilku „wstępnie zakwalifikowanych” korporacji”. [404] Artykuł z sierpnia 2024 r. na stronie internetowej Bloomberg zauważa, że USAID jest często oskarżane o bycie przykrywką dla CIA i „ przez lata musiało stawić czoła swojej uczciwej części skandali”. Ujawnia, że w Iraku praca dzieci była wykorzystywana przez odbiorcę dotacji USAID w wysokości 9 milionów dolarów z 2021 r. w celu zapewnienia kluczowych usług wodnych, sanitarnych i higienicznych dla 200 000 osób wewnętrznie przesiedlonych. I było „wiele przypadków związanych z wykorzystywaniem seksualnym i znęcaniem się nad dziećmi” w afrykańskich organizacjach charytatywnych, którym przyznano kontrakty USAID o wartości dziesiątków milionów dolarów. [405] Kontynuując temat finansowego neokolonializmu , Shah jest założycielem Latitude Capital, „firmy private equity skupiającej się na energetyce i 102 projektach infrastrukturalnych w Afryce i Azji”. [406] W 2020 r. był członkiem Rady ds. Inkluzywnego Kapitalizmu z Watykanem, „historycznego nowego partnerstwa między niektórymi z największych światowych liderów inwestycyjnych i biznesowych a Watykanem”, na czele którego stała Lynn Forester de Rothschild. [407] Shah zasiada w licznych zarządach, w tym w International Rescue Committee, Chicago Council on Global Affairs, Trilateral Commission i Atlantic Council – jest również członkiem wspomnianej wcześniej Rady ds. Stosunków Zagranicznych. [408] A w styczniu 2024 r. został mianowany dyrektorem klasy C Federal Reserve Bank of Nowy Jork na trzyletnią kadencję kończącą się 31 grudnia 2026 r. [409]
Aby w pełni zrozumieć kontekst wszystkich tych ról – a także jego przewodnictwa w Fundacji Rockefellera – musimy cofnąć się do wczesnych lat jego kariery. Jako młody człowiek, w 2001 r., Shah poszedł do pracy w Fundacji Billa i Melindy Gates, gdzie był odpowiedzialny za rozwój Międzynarodowego Mechanizmu Finansowego na rzecz Szczepień, który zebrał ponad 5 miliardów dolarów dla Globalnego Sojuszu na rzecz Szczepionek i Szczepień (GAVI). [410] Zasadniczo wykorzystuje on rządowe zobowiązania do wsparcia emisji „obligacji szczepionkowych” sprzedawanych inwestorom instytucjonalnym i indywidualnym, aby zapewnić i przyspieszyć finansowanie szczepionek Big Pharma. [411]
Początki tego urządzenia są fascynujące. W tekście przemówienia z 2018 r. Arunma Oteh, wówczas wiceprezes i skarbnik Banku Światowego, opisuje siebie jako „pionierską członkinię zarządu Międzynarodowego Mechanizmu Finansowego na rzecz Szczepień (IFFIm), założonego w 2006 r.”. [412] Rzuca ona interesujące ogólne światło na finansowo-imperialistyczną agendę rozwoju, która była tak widoczna w całym tym eseju.
Oteh mówi: „Globalny wzrost będzie pochodził z rynków wschodzących, co oczywiście w części opiera się na finansowaniu rozwoju. Z perspektywy inwestora rynki wschodzące często oferują wysokie zyski przy uwzględnieniu ryzyka, a także możliwości dywersyfikacji.
„Aby wspierać wzrost, musimy połączyć inwestorów z produktami, które budują kapitał ludzki i fizyczny. Musimy wypełnić luki infrastrukturalne i poprawić wyniki w zakresie zdrowia i edukacji . Jak powiedział poprzedni mówca, musimy zwiększyć udział kobiet w sile roboczej.
„ONZ szacuje, że z 3,9 biliona dolarów potrzebnych rocznie krajom rozwijającym się do osiągnięcia Celów Zrównoważonego Rozwoju, tylko 2,5 biliona dolarów jest inwestowane rocznie. „Oznacza to, że musimy zasypać tę dziurę 1,4 biliona dolarów rocznie i wierzę, że możemy to zrobić, wykorzystując rynki kapitałowe do uzupełnienia tego, co już robią zasoby sektora publicznego. „W szczególności uważam, że możemy zmobilizować więcej zasobów sektora prywatnego. Możemy bardziej skupić się na zrównoważonym rozwoju, o czym wspominali wcześniejsi mówcy . Myślę, że musimy nadal myśleć o innowacyjnych rozwiązaniach finansowych”. [413]
Przemówienie Oteha zostało skierowane do 50. walnego zgromadzenia i konferencji w Madrycie Międzynarodowego Stowarzyszenia Rynku Kapitałowego, znanego jako ICMA, które odegrało kluczową rolę w utworzeniu Międzynarodowego Mechanizmu Finansowego na rzecz Szczepień, IFFIm.
Wyjaśnia aktualizację „Innowacyjnych finansów” z 2017 r. od IFFIm, GAVI the Vaccine Alliance i Banku Światowego: „Międzynarodowe Stowarzyszenie Rynku Kapitałowego wydało w 2017 r. wytyczne dotyczące społecznie odpowiedzialnych inwestycji. „Rezultat: Zasady obligacji społecznych (SBP) ICMA, które w tym roku zostały uznane przez GlobalCapital’s Sustainable and Responsible Capital Markets Awards za Najcenniejszą Innowację dla Rynku Zielonych/SRI Obligacji ”.
Cytuje René Karsentiego, który jest zarówno przewodniczącym zarządu IFFIm, jak i prezesem ICMA, opisującego najnowszą pracę ICMA w tej dziedzinie jako „duży i cenny krok naprzód dla dziedziny, w której IFFIm jest częścią od 2006 r. [414]
ICMA jest organizacją non-profit (Verein) na mocy szwajcarskiego kodeksu cywilnego , z siedzibą w Zurychu, z biurami w Londynie, Paryżu, Brukseli i Hongkongu. Na swojej stronie internetowej wyjaśnia: „Przez ponad 50 lat ICMA i jej członkowie współpracowali, aby promować rozwój międzynarodowych rynków IC kapitałowych i papierów wartościowych, będąc pionierami w zakresie zasad, reguł i rekomendacji, które położyły podwaliny pod ich pomyślne funkcjonowanie. […] „ICMA ma obecnie ponad 620 członków aktywnych we wszystkich segmentach międzynarodowych rynków kapitałowych długu w 70 jurysdykcjach na całym świecie. „Wśród naszych członków są emitenci z sektora prywatnego i publicznego, banki i dealerzy papierów wartościowych, zarządzający aktywami i funduszami, firmy ubezpieczeniowe, kancelarie prawne, dostawcy infrastruktury rynku kapitałowego i banki centralne”. [415]
I kto mógłby stać za tak ogromną i potężną globalną instytucją finansową?
Oteh ujawnia w swoim przemówieniu: „ICMA rozpoczęła działalność jako organizacja 19 dealerów obligacji w biurze NM Rothschild & Sons w Londynie w 1968 roku”. [416]
TRUDNA PRAWDA
No więc takie są rezultaty moich źródłowych dociekań…
To była ciężka praca, żeby to złożyć (i prawdopodobnie przeczytać!), ale myślę, że trzeba było to zrobić.
Jest oczywiste, że status bytowy Rockefellera, jak odzwierciedlają profile jego prezesa i powierników jego Fundacji, nie różni się w najmniejszym stopniu od statusu imperium Rothschildów.
To jest jego część. Są tym samym. Śledzenie wątków działań i powiązań tych 14 osób ujawnia pojedynczą, powiązaną sieć wyzysku i kontroli, zamieszaną w ludobójstwo syjonistyczne w Palestynie i mającą na celu czerpanie zysków z ogromnej fali imperializmu przemysłowego w Azji, Ameryce Łacińskiej i w szczególności w Afryce.
Istnieje tylko jedna globalna mafia i tutaj widzieliśmy jej brzydkie oblicze aż nadto wyraźnie. Jedyne pytanie, które pozostaje w mojej głowie, to co, u licha, my pozostali – w końcu przytłaczająca większość ludzkości ! – zrobimy z tą okropną rzeczywistością.
=================
PRZYPISY
Wszystkie odnośniki internetowe były poprawne w momencie publikacji…
[2] Jim Macgregor i Gerry Docherty, Prolonging the Agony: How the Anglo-American Establishment Deliberately Extended I WWI by Three-and-a-Half Years (Walterville, OR: Trine Day, 2018), s. 291.
[3] Gerry Docherty i Jim Macgregor, Hidden History: The Secret Origins of the First World War (Edynburg i Londyn: Mainstream Publishing, 2013), s. 216.
[4] Docherty i Macgregor, Hidden History, s. 215.
[5] Paul Cudenec, „Zbrodnia przeciwko ludzkości: wielki reset w latach 1914–1918 ”, październik 2022 r. https://winteroak.org.uk/2022/10/14/a-crime-against-humanity-thegreat-reset-of-1914-1918/
[6] Carroll Quigley, Tragedia i nadzieja: historia świata w naszych czasach (przedruk, wydanie New Millennium Edition, Nowy Jork: Macmillan, 1966), s. 334.
[7] Docherty i Macgregor, Ukryta historia, s. 216.
[196 ] George Thomas Amphlett, Historia Standard Bank of South Africa Ltd (Glasgow: Robert Maclehose and Co, 1914), s. 4. https://archive.org/details/historyofstandar00amphuoft/page/4/mode/2up
[197] Amphlett, s. 195. https://archive.org/details/historyofstandar00amphuoft/page/194/mo de/2up?view=theater&q=Rhodes+Trustees
[389] Klaus Schwab z Nicholasem Davisem, Kształtowanie przyszłości czwartej rewolucji przemysłowej: Przewodnik po budowaniu lepszego świata (Genewa: WEF, 2018), e-book. 82%
Stanisław Michalkiewicz „Magna Polonia” 5 lutego 2026 michalkiewicz
Adolf Hitler, przechera, w piekle ręce zaciera, głośno krzyczy: ha! Świetnie się składa! Taką trawestacją wiersza Ludwika Jerzego Kerna można by skomentować awanturę, jaka się rozpętała przy okazji obchodów kolejnej rocznicy wyzwolenia obozu w Oświęcimiu, która obecnie obchodzona jest na całym świecie – no, może nie na całym, ale w każdym razie – na świecie – jako Dzień Pamięci o Holokauście.
Z tej okazji nawet Jego Świątobliwość Leon XIV wygłosił deklarację o potępieniu „antysemityzmu”. Co to konkretnie może oznaczać – tego dokładnie nie wiemy – ale biorąc pod uwagę ewangeliczną wskazówkę, że co zwiążecie (albo rozwiążecie) na Ziemi, będzie związane (albo rozwiązane w Niebie), może to oznaczać, że Niebo respektując tę symetrię, również antysemityzm potępi – a to może oznaczać, iż będzie on odtąd traktowany jako ciężki grzech, który nie będzie odpuszczony ani na tym świecie, ani na tamtym. Może nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie okoliczność, że o tym, co jest antysemityzmem, a co nie jest, nie decyduje ani Jego Świątobliwość, ani nikt inny – tylko Liga Antydefamacyjna z siedzibą w Nowym Jorku, ewentualnie władze bezcennego Izraela. Na przykład całkiem niedawno uznały one krytykę postępowania bezcennego Izraela wobec Palestyńczyków w Strefie Gazy za „antysemityzm”. Czy Stolica Apostolska czuje się takimi opiniami związana? Chyba tak, bo – jak to głosił oficjalny dokument watykański z czasów
pontyfikatu Jana Pawła II – „w przeszłości” zdarzały się „niewłaściwe” interpretacje Ewangelii. Chodziło oczywiście o takie interpretacje, które nie podobały się Żydom – bo za pontyfikatu Jana Pawła mieliśmy do czynienia z czymś w rodzaju apogeum podlizywania się Żydom przez najwyższe kręgi Kościoła katolickiego. Skoro jednak „w przeszłości” zdarzały się interpretacje „niewłaściwe”, to czyż możemy mieć pewność że te dzisiejsze już na pewno są właściwe, a nie zawierają sprośnych błędów Niebu obrzydłych? Takiej pewności, rzecz prosta, nie odzyskamy już nigdy – a w tej sytuacji nie ma rady – w sprawie antysemityzmu – co nim jest, a co nie jest – ostatnie słowo musi należeć do Ligi Antydefamacyjnej, albo do Izraela – a nie tylko Stolica Apostolska, ale również Niebo musi poczuć się tym związane. Wydaje się, że teologii zapowiada to prawdziwą rewolucję, której następstwa trudno dziś przewidzieć, podobnie jak trudno przewidzieć następstwa umowy w Metz, zawartej między wysokim oficerem KGB, występującymi w charakterze przedstawiciela Cerkwi Prawosławnej, a Eugeniuszem kardynałem Tisserantem, który reprezentował Kościół katolicki.
Na podstawie tej umowy papież Jan XXIII zobowiązał się, że II Sobór Watykański nie potępi komunizmu. I od tamtej pory komunizm już nie jest potępiany, chociaż jeśli chodzi o liczbę ofiar, to nie ma żadnego porównania z narodowym socjalizmem, któremu tych ofiar można przypisać zdecydowanie mniej. Dlaczego zatem obchodzimy Dzień Pamięci o Holokauście, a nie obchodzimy żadnego dnia pamięci choćby o ofiarach Operacji Polskiej NKWD, czy Ofiar Kolektywizacji w ZSRR, których było co najmniej dwa razy więcej, niż Żydów zamordowanych w ramach holokaustu? Chamskie wyjaśnienie, jaki mi się nasuwa, to takie, że Hitler wojnę przegrał, podczas gdy Stalin ją wygrał. To by jednak świadczyło, że Adolf Hitler miał rację, przynajmniej gdy mówił, że zwycięzcy się nie sądzi. A skoro w tej sprawie miał rację, to dlaczego z góry mielibyśmy odmówić mu racji w innych sprawach?
Wróćmy jednak do awantury, jaka rozpętała się przy okazji obchodów kolejnej rocznicy wyzwolenia chwilowo nieczynnego obozu w Oświęcimiu. Jak z goryczą stwierdził pan minister Kolarski z Kancelarii Prezydenta, pan prezydent Nawrocki ani nie został imiennie powitany przez obozową Komendanturę, ani też nie pozwoliła mu ona na zabranie głosu podczas uroczystości i swoje oświadczenie wygłosił dopiero później. Komendantura w specjalnym oświadczeniu twierdzi, że wszystko było w jak najlepszym porządku, bo witała rozmaite środowiska, wśród nich – środowisko „przedstawicieli władz państwowych”, więc nikt nie został wykluczony. Wszystko to oczywiście być może – ale gdyby tak w uroczystości wziął udział pan Rafał Trzaskowski, jako Prezydent Rzeczypospolitej, to czyż nie zostałby przez Komendanturę powitany chlebem i solą, a kto wie, czy zorganizowana ad hoc obozowa orkiestra nie zagrałaby mu na powitanie „Tanga Milonga” („Tango Milonga, tango mych marzeń i snów, niechaj ostatni raz usłyszę…”)? Ale równie dobrze i pan Rafał Trzaskowski musiałby zadowolić się tylko „środowiskowym” przywitaniem – bo nie można wykluczyć, że obecna Komendantura Chwilowo Nieczynnego Obozu w Oświęcimiu, uważa ów obiekt za eksterytorialny.
Takie wrażenie można było odnieść i wcześniej, kiedy to Komendantura nie wyrażała zgody na używanie polskich flag, a i całkiem niedawno, kiedy to Grzegorz Braun w ogóle nie został na teren obozu wpuszczony, bo chciał tam skrytykować projekt uchwały Rady Ministrów o zwalczaniu antysemityzmu i wspieraniu życia żydowskiego w naszym nieszczęśliwym kraju. Widać wyraźnie, że na terenie chwilowo nieczynnego obozu jego Komendantura czuje się uprawniona do ustanawiania własnych praw, a skoro tak, to czy można mieć wątpliwości, że nie uważa obszaru zajmowanego przez obóz za część państwowego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tylko za obszar eksterytorialny?
Warto tedy przypomnieć, że podobny postulat wysuwała reprezentacja parlamentarzystów żydowskich podczas dyskusji nad konstytucją, tak zwaną „marcową”. Otóż parlamentarzyści żydowscy domagali się, by zwarte skupiska ludności żydowskiej w miasteczkach i miastach, miały status eksterytorialny. To nie przeszło; konstytucja uznała Polskę za państwo unitarne, z wyjątkiem Śląska, który w granicach Rzeczypospolitej miał autonomię i własny Sejm. Dopiero Niemcy w czasie okupacji ten postulat zrealizowali – ale oczywiście po swojemu, to znaczy spędzając ludność żydowską do gett, które – co warto odnotować – nie podlegały miejscowym, polskim władzom komunalnym, tylko bezpośrednio administracji niemieckiej.
Możliwe, że te doświadczenia zostaną wykorzystane już w niedalekiej przyszłości, kiedy to po, rekomendowanej już przez Parlament Europejski, nowelizacji traktatu lizbońskiego, budowa IV Rzeszy zacznie nabierać stachanowskiego tempa, a Polska w podobnym tempie zostanie przekształcona w rodzaj niemieckiej kolonii, na podobieństwo Generalnego Gubernatorstwa. Ponieważ nieodpowiedzialne elementy próbowałyby z pewnością torpedować niemieckie dzieło odbudowy w Generalnym Gubernatorstwie, to chyba trzeba byłoby ponownie uruchomić chwilowo nieczynne obozy, m.in. ten w Oświęcimiu – oczywiście po odbudowie infrastruktury i rekrutacji załogi, np. spośród przebywających na terenie Polski obywateli Ukrainy, których chyba nie trzeba by w tym celu specjalnie motywować. Czy jednak w tych okolicznościach warunek eksterytorialności obozu trzeba by uznać za konieczny? Nie jestem pewien, czy nawet obywatel Tusk Donald byłby do tego przekonany.
Niemcy od lat 90. korumpowali Polaków – i przez wiele lat mogli odliczać to sobie od podatku… Tworzyli też swoje zaplecze polityczne, używając zarówno środków legalnych, jak i tak zwanych „czarnych kas”. Mówił o tym w rozmowie z PCh24 prof. Bogdan Musiał. Profesor wskazywał też na kwestię reparacji – i wyjaśniał, że istnieją niepodważalne dowody na gazowanie Polaków i Żydów w Auschwitz-Birkenau.
Niemiecka kolonizacja Polski – polityczna i gospodarcza
Znawca tematyki polsko-niemieckiej wskazywał, że Niemcy zaczęli po 1989 roku bardzo intensywnie budować w Polsce swoją „opcję”.
– Od początku, jak zaczął się sypać system poststalinowski sypać, Niemcy szybko stwierdzili, że to jest szansa dla nich na ekspansję na wschód. Definiowali to jako ekspansję gospodarczą, nie terytorialną – powiedział profesor.
– Jeżeli mamy ekspansję gospodarczą, to musimy ją zabezpieczyć politycznie i społecznie. To działo się przez tzw. soft power: różne instytucje, fundacje, stypendia i tak dalej. Działo się to także nielegalnymi środkami. Proszę sobie wyobrazić, że niemieckie państwo prawa do 2004 roku promowało i wspierało korumpowanie władz przywódczych w Polsce – wskazał.
– Polegało to na tym, że niemiecki przedsiębiorca, który prowadził interesy w Polsce, miał de facto zalecane płacenie łapówek. Załóżmy, że wyłożył kasę na konkretnego polityka. Mógł pójść do urzędu finansowego i powiedzieć: słuchajcie, zapłaciłem łapówkę dla pana X, to kosztowało mnie tyle i tyle… i mógł to odpisać od podatku – zaznaczył.
– Niemcom udało się Polskę, mówiąc brutalnie, skolonizować gospodarczo. Taki jest opis rzeczywistości. Dopiero kiedy Polska weszła do Unii Europejskiej, to zlikwidowano wspieranie [korupcji], ale jej nie ścigano. Jeżeli niemiecki przedsiębiorca skorumpuje kogoś w Polsce, to niemieckie organy nie będą go ścigać. Jeżeli już nawet dojdzie do takiego ścigania, to zapłaci jakąś symboliczną grzywnę – dodał. – To nadal jest chronione, nie jest to już skarbowe wspieranie korupcji w Polsce, ale jest ochrona – powiedział.
Jak wyjaśnił, gdyby państwo polskie taką osobę postawiło przed sąd, to Niemiec wyjechałby do swojego kraju, a tam odmawia się ekstradycji – Niemcy są więc zabezpieczeni.
Profesor mówił też o inwestowaniu przez Niemcy w środowiska polityczne. Odbywa się to zarówno przez oficjalne fundacje czy instytuty – na przykład Campus Polska Rafała Trzaskowskiego miał takie finansowanie. Istotne są jednak również tzw. „czarne kasy”. – Te pieniądze były przekazywane między innymi na KLD, czyli partii-matki Donalda Tuska – wskazał.
Niemcy celowo koncentrowali się w pewnych regionach, takich jak Wrocław, ale w szczególności w regionie Gdańska. – Tam jest ogromna korupcja i jest powiązana z Niemcami – zaznaczył.
Jak podkreślił, zna to również ze swojej dziedziny, to znaczy z uprawiania historii. Polega to na tym, że jakiś znany pan historyk zostaje zatrudniony przez niemiecką fundacje – pisze dla niej artykuły. Uzyskuje za to 15 czy 20 tysięcy euro. Są to tymczasem kompletnie puste teksty, które można napisać w pół dnia. Ściąga z internetu, coś poprawie – i za to dostaje duże pieniądze. Formalnie wszystko jest OK…
– Jest dzieło, koszt 20 tysięcy euro, publikuje się i już. Są czasopisma w Polsce finansowane przez niemiecką stronę, pisze się tam artykuły i dostaje za do ładne pieniążki. Tak samo jest z gospodarką – powiedział, dodając, że dotyczy to również polityki.
Może to funkcjonować również w Unii Europejskiej, bo Niemcy roszczą sobie kompetencje do prowadzenia tzw. europejskiej polityki wschodniej. Francuzi nie chcą w to wchodzić. Z perspektywy Niemiec Polska należy właśnie do tego obszaru polityki. – Niemcy to kształtują, oni decydują o kierunkach – powiedział.
– Niemcy mają własne interesy. Ich interesy na tym polegają, żeby Polskę spacyfikować. Jest Donald Tusk, to bardzo dobrze. Ale to za mało. Trzeba jeszcze prowokować konflikty. Im więcej konfliktów, tym łatwiej rządzić takimi osobami, jak Donald Tusk. To dekompozycja, atomizacja społeczeństwa. Nic w tym nowego – to się robi w białych rękawiczkach. Stare metody, które Niemcy realizowali w Polsce już w latach 20. i 30. XX wieku – podkreślił.
Gazowanie Polaków i Żydów w Auschwitz
Uczony mówił też o debacie, która rozgorzała w Polsce wokół sprawy gazowania Polaków i Żydów w Auschwitz. Niektórzy zaczęli negować istnienie komór gazowych w Auschwitz. Według profesora Musiała jest to merytorycznie żenujące, bo mordowanie gazem Polaków i Żydów jest doskonale udokumentowane. Jak podkreślił, pierwszymi ofiarami gazowania byli zresztą Polacy.
– To jest żenujące i poniżające dla polskich ofiar. Pierwsze próby gazowania przeprowadzano na polskich więźniach – powiedział.
– Pierwsze gazowanie odbyło się 28 lipca 1941 roku. To byli polscy więźniowie, wcześniej wyselekcjonowani i wywiezieni. W Auschwitz nie było jeszcze komór gazowych. Zostali załadowani do wagonów i wywiezieni do Saksonii. Tam zostali zagazowani, są nazwiska, akty zgonu – wskazał.
Na pomysł gazowania cyklonem B miał wpaść lekarz SS Siegried Schwela. Wówczas używano cyklonu B do dezynfekcji baraków. Metodę wypróbowano na dużej grupie jeńców sowieckich oraz na około 300 polskich chorych. Jak wskazał, z punktu widzenia oprawców wszystko się udało. Niemcy zaczęli w efekcie rozszerzać możliwości gazowania, zaadaptowali najpierw domek polskiego chłopa, którego wywłaszczono i wypędzono. Są rachunki z tej operacji, dobrze udokumentowane, dotyczy to zwłaszcza pozyskiwanych materiałów. Twórcy tych obiektów musieli się ze wszystkiego rozliczać, tworząc dokumenty nie wiedzieli, że będzie to kiedyś świadectwo zbrodni.
– Pierwsze gazowanie było tam bodajże 23 marca 1942 roku. Tu po raz pierwszy gazowani byli Żydzi. Później gazowano też Polaków, tak zwanych „muzułmanów”, ludzi wycieńczonych. Na początku byli gazowani Żydzi z Zagłębia Dąbrowskiego, Górnego Śląska, Będzina. […] Później zaadaptowano kolejny domek – wskazał.
To działo się w Birkenau, gdzie były duże przestrzenie i łatwo było kopać duże doły i zakopywać tam trupy. Okazało się to jednak problematyczne choćby ze względu na wodę gruntową. Wtedy Niemcy wpadli na pomysł, żeby stworzyć regularne instalacje do wyniszczania – z jednej strony do gazowania, z drugiej do spalania zwłok w wysokowydajnych piecach. Budowę zaczęto w lecie 1942 roku i pierwszą instalację oddano do użytku w marcu 1943.
Jak podkreślił, pierwsza komora gazowa była zatem w Auschwitz, a jej ofiarami byli Polacy. W Birkenau gazowano przede wszystkim Żydów, ale Polaków również tam zabijano.
Reparacje od Niemiec
Profesor wskazał też w rozmowie na wagę kwestii reparacji, co można określić jako próbę przeciwdziałania niemieckim wysiłkom „skolonizowania” polskiej pamięci historycznej. – Dzięki debacie o reparacjach Polacy sobie uświadamiają, jak stała się nam krzywda. Ta debata jest dla Niemców bardzo niewygodna. Oni tej debaty nie chcą, dlatego twierdzą, że to jest proputinowskie. Tak powiedział niemiecki ambasador – wskazał historyk.
– Trzeba wykazać, w jaki cyniczny, prymitywny i podły sposób niemieckie rządy odmawiały wypłaty tego, co nam się należy, za zniszczenia – powiedział. To może uświadomić zwłaszcza młodym ludziom, że opowieść o polsko-niemieckiej przyjaźni trochę zgrzyta…
Profesor odwołał się do przykładu kanclerza Willy’ego Brandta, który uchodzi za bohatera polsko-niemieckiego pojednania. – Ten człowiek chronił niemieckich zbrodniarzy. Świadomie blokował starania ówczesnego rządu komunistycznego w PRL o odszkodowania. Pojechał do Moskwy i powiedział: „słuchajcie, towarzysze, chcecie od nas rury – bo wtedy potrzebowali w Moskwie rur do rurociągów – no to musicie zrobić tak, żeby żadnych reparacji nie było”. Zadzwonili wtedy z Moskwy do Gomułki i powiedzieli: „zostaw tę kwestię odszkodowania”. Gomułka nie miał wyjścia, tak samo Gierek – wskazał.
Według profesora trzeba rzeczowo pokazać całą tę historię, a wówczas może dojść do zmiany świadomości wśród Polaków, zwłaszcza młodych, w sprawie naszych relacji z Niemcami.
W jego ocenie w dłuższej perspektywie powinno dojść do jakiejś ugody. – Zniszczyliście Warszawę, wymordowaliście polskie elity, zrobiliście Auschwitz, gdzie gazowaliście Żydów, ale także Polaków. Są szkody, za które nie zapłaciliście – powiedział.
Według profesora Niemcy stworzyli sobie legendę, że Polacy przejęli ich tereny zachodnie i to miałaby być spłata odszkodowań. – To jest absolutna bzdura – podkreślił. Jak podkreślił, Niemcy wspólnie z Sowietami napadli na Polskę i przekazali wschodnie tereny Rzeczpospolitej Moskwie. Jeżeli mówią teraz o tym, że obecne polskie ziemie zachodnie to forma odszkodowania, to muszą zrobić tak, żeby Polska otrzymała z powrotem swoje ziemie wschodnie.
– Niemcy nie rozliczyli się ani materialnie, ani prawnie, bo niemieckie państwo chroniło zbrodniarzy przed ekstradycją i skazaniem. Stworzyli cały system ochronny, właśnie poprzez zakaz ekstradycji– dodał prof. Bogdan Musiał.
Wraz z Grzegorzem Braunem analizujemy kulisy ujawnienia aktów Epsteina, wskazując na mroczne powiązania elit show-biznesu, polityki i służb specjalnych. Grzegorz porównuje amerykański skandal do niewyjaśnionych wątków afery podkarpackiej oraz ostrzega przed infiltracją polskiego państwa przez obce wywiady. W programie poruszono również tematy dotyczące relacji polsko-żydowskich, ideologii migracjonizmu oraz przyszłości sceny politycznej. Co przyniesie ten sezon polityczny i co zrobi Korona Grzegorza Brauna? Nasz dzisiejszy gość podsumowuje niedawny Kongres Inicjatyw Narodowych Gospodarczych i Samorządowych (KINGS), zapowiadając walkę o suwerenność Polski poza strukturami Unii Europejskiej.
Miał być wielki sukces, ale wyszła groteska. Okazuje się, że zatrzymany ws. szpiegostwa pracownik MON pojechał na urlop na Białoruś. „Wpadł”, gdy sam poinformował przełożonych, że nie może wrócić do pracy, bo utknął na . Podobno ten „kierunek” urlopów w MON nie jest wcale rzadkością. Panie Premierze
, czy zatrzymany wczoraj pracownik MON informował, gdzie jeździ na urlopy? Czy miał zgodę na takie wyjazdy? Ilu pracowników, funkcjonariuszy i żołnierzy podległych Panu instytucji jeździ do wrogiego nam kraju urlopować? W głowie się to nie mieści…
Podczas gdy media na świecie rozpisują się na temat pikantnych szczegółów opublikowanej porcji aktów afery wyspy Epsteina, usiłują za wszelką cenę obarczyć całą odpowiedzialnością znienawidzonego przez nich Trumpa, nie wspomniałem dotąd słowem na temat tej wyjątkowo brutalnej kryminalnej afery służącej kontrolowaniu polityków i ludzi mających wpływ na światową politykę. Jeżeli okaże się, że są dowody na kryminalną działalność obecnego prezydenta USA, będę pierwszym, kto zażąda jego dymisji.
Najwyższy Sąd Ludowy Chin oświadcza, że wykorzystywanie seksualne dzieci jest „wyjątkowo ohydną” zbrodnią i zgodnie z prawem podlega bezlitosnej karze śmierci.
W polityce wewnętrznej Chiny postawiły na totalitarno-technokratyczną kontrolę własnej ludności. W stosunkach międzynarodowych natomiast nie wykazują ekspansji ideologicznej, jak to swego czasu robił ZSRR, ani nie wprowadzają „prawdziwej demokracji” za pomocą bomb, jak to cały czas robi USA. Chińska wojna ze światem zachodnim jest bardziej wyrachowana i kładzie nacisk w pierwszej linii na bitwy ekonomiczne, gdzie inne kraje mają marne szanse.
Artykuł analizuje opublikowane niedawno maile Epsteina pod kątem planowania pandemii. Chociaż akta Epsteina ponownie rozpaliły dyskusję nad konkretnymi relacjami, ich głębsze znaczenie tkwi w tym, jak przecinają się one ze znacznie dłuższą i w dużej mierze niezbadaną linią czasu. Dokumenty publiczne, inicjatywy instytucjonalne i instrumenty finansowe wskazują, że koncepcyjne podstawy gotowości na pandemię jako zarządzanej kategorii finansowej i bezpieczeństwa zaczęły kształtować się pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku, wraz z coraz większym zbieżnością kapitału filantropijnego, globalnego zarządzania zdrowiem i finansowania ryzyka.
Po kryzysie finansowym z 2008 roku ramy te gwałtownie przyspieszyły – rozszerzając się poprzez rynki reasekuracji, parametryczne mechanizmy wyzwalające, struktury finansowania oparte na doradztwie darczyńców i globalne symulacje – na lata przed tym, jak pandemia COVID-19 ujawniła tę architekturę opinii publicznej.
Na długo przed pojawieniem się COVID-19 Jeffrey Epstein, Bill Gates, JPMorgan i powiązane z nimi światowe elity opracowały finansowe i strategiczne plany monetyzacji przyszłych pandemii, jak wynika z wewnętrznych e-maili, umów finansowych i dokumentów planistycznych znalezionych w aktach Epsteina. Mówi się, że Epstein był agentem Mossadu. Pokazuje to, że prawdziwych zleceniodawców wirusowej ściemy, należy szukać także w globalistycznej frakcji tajnych służb Izraela.
Wielu odbiorców folderów Epsteina niemal całkowicie milczało na temat plików Epsteina najwyraźniej, aby nie urazić „Izraela”.
Teraz robi się gorąco. Izrael znalazł się w centrum uwagi akt Epsteina. Dlatego Izrael na końcu. Syjoniści muszą zostać maksymalnie zdemaskowani, aby ludzie zrozumieli skalę problemu. Źródło: Telegram 01,02.2026 r. 05:55.
Państwo położone w Palestynie od początku istnienia było wyjątkowo agresywne. Istnieje wiele poszlak w kierunku zaangażowania się Mossadu w zabójstwo Johna F. Kennedy’ego, a także Charliego Kirka. Niedopuszczalna ingerencja w amerykańskie wybory przy pomocy izraelskiego lobby AIPAC stanowi ewidentne naruszenie zasad prawa międzynarodowego. Skoro Trump ogłosił, że prawo międzynarodowe nie ma dla niego znaczenia, to pewnie dlatego ponoć największa potęga świata, jest sterowana przez małe, agresywne państewko walczące ze wszystkimi wrogami i przyjaciółmi w bliskiej i dalszej okolicy.
Ja tu niczego nie widzę!
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
