Archiwum autora: Mirosław Dakowski

A. Dugin: U steru mocarstwa stoi osoba wyraźnie chora psychicznie, z urojeniami, zrujnowaną psychiką i ewidentną demencją. UE to niewolnicy. Część trzecia (i ostatnia)

Opublikowany przez

A. Dugin: USA zaczynają tracić grunt pod nogami – część trzecia (i ostatnia)

+31.03.2026. – A. Dugin: USA zaczynają tracić grunt pod nogami – część trzecia (i ostatnia)

==================================================

Moderator: Wspomniał Pan już o Europie w pierwszej połowie rozmowy, która znów znalazła się w niezwykle dziwnej sytuacji. Najpierw Trump poprosił Europejczyków o pomoc, potem obraził się na Starmera za zaoferowanie pomocy w „nieodpowiednim momencie” i tak dalej.

Europejskie orły

——————————————————–

Pańskim zdaniem, czy Europa nadal posiada jakąkolwiek niezależność – nie tylko w stosunku do Trumpa, ale także w kontekście wojny w Zatoce Perskiej, ponieważ to ona najbardziej ucierpi? Czy nadal ma ona jakikolwiek wpływ na bieżące wydarzenia polityczne?

Aleksander Dugin: W tym kontekście, trzymając się metafory wyspy Epsteina, Europa jest czymś w rodzaju wspólnika, strażnika lub pomocnika w przerażających zbrodniach popełnionych przez głównych sprawców. Mają ograniczony zakres wolności, ale w istocie są jedynie pracownikami tej wyspy. Nie są głównymi przestępcami, ale nie są też zwykłymi ofiarami. W głębi duszy chcieliby być wśród „pierwszej kategorii”, ale wiedzą, że w każdej chwili mogą zostać porzuceni i stać się ofiarami.

Belgijski premier powiedział, że istnieje różnica między wasalem a niewolnikiem, ale w rzeczywistości jej nie ma: wasal jest traktowany z szacunkiem, ale wymaga całkowitego podporządkowania; niewolnik nie otrzymuje szacunku. Właśnie taka jest sytuacja Europy. Gdyby Trump był życzliwy, nazwałby ich „lojalnymi wasalami”, jak to czasami robi. Kiedy jest zły, traktuje swoich pracowników jak niewolników – nie poklepuje ich po plecach, ale gryzie i bije.

Pozycja wasala-niewolnika jest taka: pan jest szalony, ale co można zrobić? Można czekać, aż trafi do szpitala psychiatrycznego, sabotować operacje, twierdzić, że twój departament nie jest zamieszany w działalność przestępczą. Wtedy zostanie się zwolnionym albo ostatecznie padnie ofiarą. Pole manewru UE jest ograniczone: chcą, żeby horror się skończył, żeby szaleniec zniknął, żeby mogli stać się dumnymi wasalami. Dopóki Trump traktuje ich jak zbuntowanych niewolników, próbują uciec na wyspę Epsteina i sami stają się ofiarami tych samych sił, którymi Trump manipuluje wedle własnego uznania.

W tym przypadku następuje de-subiektywizacja wszystkich, z którymi Trump wchodzi w interakcje: on jest jedynym podmiotem. Traktuje każdego, kto może zostać uprzedmiotowiony, wykorzystany, zabity lub zgwałcony. Europa zajmuje pozycję pośrednią: w istocie są również „gośćmi” na wyspie, którzy w każdej chwili mogą zostać przekształceni ze sprawców w ofiary.

My, Chiny i wielki Iran, który demonstruje swoją godność i wolę, by nie stać się przedmiotem, odmawiając de-subiektywizacji – sprzeciwiamy się temu rozpętanemu szaleńcowi. Nasz potencjał, nasza strategiczna broń jądrowa, nasza gospodarka, nasza wola, nasz prezydent i nasz naród, oddani tradycyjnym wartościom, a nie wartościom Epsteina. Mówimy o suwerenności i nie jesteśmy gotowi być wasalami, nawet jeśli jesteśmy rozpieszczani. Próbowaliśmy tej roli w latach 90. i wiemy, jak się kończy.

W. Putin i D. Trump – zaczęło się kiedyś obiecująco

—————————————————————————-

Każde negocjacje z nami i Chinami to dla Trumpa poważne obciążenie psychologiczne, ponieważ ma do czynienia z podmiotami. Odprzedmiotowienie nas nie jest takie łatwe i to jest główny problem. Musimy teraz, udzielając Iranowi maksymalnego wsparcia, opracować kontr-strategię, ponieważ nie możemy pozwolić na taki porządek świata: musimy zastanowić się, jak okiełznać tego szaleńca i sprowadzić go do bezpiecznej strefy. Wielu debatowało nad dalekowzrocznością naszego prezydenta, kiedy powiedział, że Kamala Harris byłaby lepsza. Wszyscy uważaliśmy to za ironię, wierzyliśmy, że Trump dotrzyma obietnic. Okazuje się, że nasz prezydent przejrzał szum medialny. Jest zadziwiająco dalekowzroczny.

Mamy teraz do czynienia z globalną katastrofą: balansujemy na krawędzi wojny nuklearnej, ponieważ u steru mocarstwa stoi osoba wyraźnie chora psychicznie, z urojeniami, zrujnowaną psychiką i ewidentną demencją. To niebezpieczne dla wszystkich, więc musimy zastanowić się, jak się chronić. Nawiasem mówiąc, Europa powinna zwrócić się do nas, ponieważ jesteśmy przewidywalni.

Moderator: Kontynuujmy od tego momentu. Pomijając osobowość Trumpa, widzimy, że to, co dzieje się na Bliskim Wschodzie – szok energetyczny i gospodarczy – nieuchronnie prowadzi Europę do katastrofy. Praktycznie wszyscy eksperci to mówią. Europejczycy idą jak baranki na rzeź.

Jaki jest powód takiego zachowania? Czy to wynik krótkowzroczności i dekadencji elit, które po prostu nie rozumieją, że ten kryzys przyniesie im jedynie zubożenie i upadek, czy też celowa zdrada ze strony kierownictwa UE, takiego jak von der Leyen i inni, którzy doskonale wiedzą, do czego to prowadzi, ale mimo to kontynuują? Jak wytłumaczyć prawdziwie samobójczą postawę Europy?

Aleksander Dugin: Po prostu nie mają wyboru. Naprawdę. Są po prostu częścią tego systemu, zwykłymi pracownikami.

Moderator: Ale czy nie mogliby się zbuntować przeciwko Trumpowi, wesprzeć pozycje Iranu, Rosji, Chin itd.? Wyobraża pan to sobie?

Aleksander Dugin: Nie, oczywiście, że nie. Co, Macron – ten zwinny polityk o niejasnym kierunku, czy pracownik BlackRock Merz, który wygląda jak Himmler w koszmarze, czy absolutny idiota Starmer – czy oni powołają się na europejską suwerenność? Wszyscy, którzy mogli – Schröder w Niemczech czy politycy we Francji, tacy jak Mitterrand i Chirac – odeszli. Ci politycy byli suwerenni: choć postępowali zgodnie z zasadami zachodniego, atlantyckiego świata, posiadali prawdziwą suwerenność.

Od tego czasu seria zmian w elitach sprowadziła ich do roli jedynie personelu pomocniczego. Być może są próżni, ale nie reprezentują ani interesów społeczeństwa europejskiego, ani niezależnej geopolityki. Są częścią systemu amerykańsko-centrycznego, pozbawionego jakiejkolwiek wolności. Globalistyczni przywódcy USA grzecznie maskowali to podporządkowanie elit UE: mówili o multilateralizmie, twierdząc, że opinie partnerów mają znaczenie. To jak wiadomość na automatycznej sekretarce: „Twoja opinia jest dla nas ważna”, ale w rzeczywistości – zachowaj ją dla siebie.

Moderator: Czy to zatem głupota, czy zdrada?

Aleksander Dugin: To wynik długoterminowych wysiłków; To nie tylko głupota czy zdrada – Europa utraciła suwerenność po 1945 roku. Gdy tylko Stany Zjednoczone stały się supermocarstwem, przejęły odpowiedzialność za najpilniejsze problemy militarne, polityczne, a następnie gospodarcze Europy, a kompetencje Starego Świata zmalały.

Oczywiście europejscy przywódcy często próbowali uwolnić się od tej amerykańskiej hegemonii i ustanowić Europę suwerennym podmiotem z własnymi interesami, celami i wartościami – pomyślmy o de Gaulle’u, który całkowicie wycofał się z NATO. Ale ponieśli porażkę, ponieważ Waszyngton powiedział: „Dlaczego chcecie się odłączyć? Dzielimy wspólne wartości; jesteście naszymi partnerami”. Nazywano ich partnerami, ale w rzeczywistości pozostali wasalami, których traktowano „dobrze”. „Nie potrzebujecie własnej tożsamości; to nasza sprawa; pomyślimy za was”. Jak mawiało niemieckie przysłowie: „Zostawcie nam swoje sumienie; Führer pomyśli za was” – dziś jest tak samo: „Przywódcy europejscy, Waszyngton pomyśli za was”.

Teraz mają szaleńca na czele tego porządku. Oczywiście nie spodziewali się, że będą posłuszni kompletnie niezrównoważonemu władcy, który otwarcie ich upokarza. Wysysa z nich energię, a na pytanie: „Dlaczego?” odpowiada: „Bo chcę. Nie ma już prawa międzynarodowego, jestem tylko ja i moja moralność”. Jeśli chcą ropy, mogą udać się do Cieśniny Ormuz i wypowiedzieć wojnę Irańczykom; to nie jego problem.

Może wkrótce ogłosić: „Wygrałem, Ameryka zadała decydujący cios, Iran już nie istnieje, umywam ręce”. I wszystko pozostanie po staremu: bomby na Izrael, wybuchy nowych baz – ale Trump będzie twierdził, że to wszystko fake newsy. Już teraz mówi, że wszystkie szkody, jakich doświadcza Izrael, są spowodowane przez sztuczną inteligencję, ani jeden pocisk nie przebił „Żelaznej Kopuły”, wszystko jest w porządku.

W tym halucynacyjnym, solipsystycznym świecie można ogłosić zwycięstwo, a Europa musi ponieść konsekwencje.

Donald i Melania Trumpowie

Donald i Melania Trumpowie – podobno żyją w separacji

=========================================

Gdzie mają się zwrócić? Nie ma pola manewru. Ci przywódcy nie lubią Trumpa, a kto mógłby go lubić? Kiedy patrzę na Melanię Trump, zastanawiam się: Co jej chodzi po głowie? Z kim spędziła życie? To naprawdę przerażające. Jak można kochać kogoś takiego? Można ich tolerować, będąc niewolnikiem, ale nic więcej. Jej surowa mina pokazuje, że wie: sytuacja jest bardzo zła; jest ofiarą. Być może nawet wysyła sygnały, mówiąc: „Jestem jasnowidzem, wizjonerem” – w rzeczywistości krzyczy: „Ratuj mnie!”.

Moderator: Więc wie więcej niż my…

Aleksander Dugin: Z pewnością wie więcej, a ta wiedza zatruwa jej życie. Ale zostawmy ją na boku. Jeśli chodzi o Europę, to nie jest ona nawet ukochaną żoną, ale czymś o wiele bardziej niefortunnym na tej wyspie Epsteina, w którą przekształcił się cały Zachód.

Przywódcy europejscy są „w pułapce”: nie chcieli tego; marzyli o innym statusie, chcieli ustalać zasady, ale im się nie udało. Nie mam dla nich żadnej litości – zasłużyli na to, co ich spotyka, a nawet na gorsze rzeczy. Dlatego musimy polegać wyłącznie na własnych siłach, wygrać tę wojnę, zbliżyć się do naszych sojuszników – Iranu, Korei Północnej, Chin – i szukać innych partnerów dla wielobiegunowego świata.

Musimy przekonać wszystkich, którzy wciąż posiadają odrobinę suwerenności, co ich czeka, jeśli ta hegemonia się utrzyma, i zbudować nasz wielobiegunowy świat. Jeśli w Europie wybuchną rewolucje i liberalne, globalistyczne elity zostaną obalone – cóż, myślę, że wyciągniemy do nich pomoc, nawet „rurociąg” pomocy, a może nawet kilka. Ale najpierw muszą uwolnić się od swojej zależności.

Narody Europy cierpią podwójnie: rządzą nimi szaleńcy, którzy z kolei podlegają jeszcze gorszemu szaleńcowi. Wyobraźcie sobie, jak oni muszą się czuć. A najgorsze jest to, że nawet nie są już karmieni. Wasale i niewolnicy kiedyś mieli co jeść; teraz pan odmawia im jedzenia. Epstein i Bill Gates kiedyś dyskutowali o tym, co zrobić z biednymi, i doszli do wniosku, że należy ich wyeliminować.

Być może właśnie tak ten plan się teraz realizuje.

geopolitika.ru/de/die-usa-beginnen-zu-verlieren

Opracował: Zygmunt Białas

Kard. Sarah: Afrykanie nie oczekują od papieża przemówień o ubóstwie. Chcą słuchać o Bogu

Opublikowany przez

Kard. Sarah: Afrykanie nie oczekują od papieża przemówień o ubóstwie. Chcą słuchać o Bogu

/pch24.pl/kard-sarah-afrykanie-nie-oczekuja-od-papieza-przemowien-o-ubostwie-chca-sluchac-o-bogu

Pochodzący z Afryki konserwatywny kardynał nie ma wątpliwości, że jego pobratymcy są zmęczeni linią przemówień watykańskich, w których opowiada się o wszelkich oczywistych problemach świata, a pomija się temat najważniejszy, czyli Pana Boga.

Kard. Robert Sarah udzielił wywiadu telewizji CNEWS, w którym mówił o afrykańskich wspólnotach: Jesteśmy Kościołami młodymi, a zatem podatnymi na zranienia. Mamy nadzieję, że Leon nas umocni, ugruntuje naszą wiarę. Jestem przekonany, że to uczyni. Mówił o tym w kontekście planowanej podróży papieża do Afryki. – Będę miał zaszczyt mu towarzyszyć – dodał.

Podkreślił, że „Afrykanie nie oczekują od Papieża przemówień o ubóstwie i innych problemach”. – Chcą, by mówił im o Bogu, bo to Bóg jest rozwiązaniem wszystkich naszych problemów – zaznaczył.

Hierarcha zwrócił uwagę, że z Algierii pochodził jeden z największych świętych i Ojców Kościoła – Augustyn. Ma on nadzieję, że wizyta Leona XIV zainspiruje Afrykanów do pójścia w ślady św. Augustyna i przeżywania własnego nawrócenia.

Zaznaczył przy tym, jak ważne jest wsparcie dla afrykańskich kapłanów, bez których nie będzie środków do zbawienia, jakimi są sakramenty. – To prawda, że nie mamy kryzysu powołań, ale potrzebujemy, by Papież pomógł nam odkryć, czym jest kapłaństwo. Tak jak przeżywał to Jezus i Apostołowie – mówi kard. Sarah.

Wśród ważnych problemów współczesnego świata wymienił synkretyzm, czyli błędny i skrajnie szkodliwy pogląd jakoby fałszywe religie mogły być stawiane w jednym rzędzie z religią prawdziwą i dlatego nie ma znaczenia, czy ktoś jest katolikiem, muzułmaninem czy buddystą.  – A to nieprawda. My szanujemy, oczywiście, religie niechrześcijańskie, bo wszystkie są przejawem dążenia człowieka, który chce dosięgnąć Tajemnicy, są jakąś ludzką niezdarną próbą powiedzenia czegoś na temat Boga. I jest to bardzo szlachetne dążenie i godne uznania. Jednakże chrześcijaństwo nie jest ludzką próbą dosięgnięcia tajemnicy, jest głoszeniem tego, że to Bóg dotarł do człowieka, przyszedł do niego, a człowiek ma odpowiedzieć na to objawienie Boga – mówił kard. Sarah.

– Bóg bowiem nie chce, abyśmy pozostali tylko ludźmi, lecz pragnie, byśmy byli jak na początku, podobni do Boga. Stworzył nas przecież na swój obraz i podobieństwo. Tu nie chodzi o nasze ludzkie ambicje, to Bóg nas stworzył podobnymi do siebie. Taki jest cel Komunii, po to przyjmujemy Ciało i Krew Boga. Ktoś powie, że to grzech pierworodny, chcieć być jak Bóg. Nie, grzech pierworodny polega na tym, że sami chcemy stać się bogami. Ale co innego, kiedy pozwalam Bogu, by mnie przemienił, kiedy upodabniam się do Chrystusa. Wtedy Bóg rzeczywiście kształtuje nas na swój obraz i podobieństwo. Natomiast synkretyzm, zrównanie wszystkich religii jest odejściem od tej rzeczywistości, od Wcielenia – dodał.

Źródło: vaticannews.va

Wstrząsające wyznanie Jagielskiej przed Wielkanocą

Opublikowany przez

Fundacja Pro-Prawo do Życia
Dzień dobry Panie Mirosławie. 
Niemieckie gazety dla Polaków, jak zwykle przed Wielkanocą, zajęły się promocją odrażających patologii. Polskojęzyczny Newsweek użył do tego celu wywiadu z aborterką Gizelą Jagielską.

Gizela Jagielska wyjaśniła w wywiadzie, dlaczego tak chętnie zabija dzieci chlorkiem potasu. Wspomina sytuację, jak wielkim kłopotem była dla niej kiedyś aborcja dziecka w 7 miesiącu ciąży. Jagielska podała środki wywołujące poród, w wyniku którego urodził się żywy noworodek. W wywiadzie nie ma słowa o dalszym losie dziecka. Możemy domyślać się, że nie udzielono mu pomocy, oczekując aż umrze z wyziębienia i głodu.

Według zachodnich statystyk, około 20% późnych aborcji kończy się narodzeniem żywych dzieci. Oficjalna propaganda zaprzecza, że dziecko w łonie matki jest człowiekiem, ale żywy noworodek to dla aborterów duży kłopot, bo trudno zaprzeczyć, że jest człowiekiem.

Od tego czasu Jagielska zawczasu zabija duże dzieci zastrzykiem z chlorku potasu w serca – aby upewnić się, że dziecko umrze jeszcze w łonie matki.

W krajach, w których wykonuje się skazańcom wyrok kary śmierci przez podanie chlorku potasu, obowiązkowe jest podanie wcześniej środka znieczulającego. Jagielska nic nie wspomina o znieczulaniu swoich ofiar.

Panie Mirosławie, już jutro Wielki Czwartek – rozpoczynamy obchody śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa. Ewangelia św. Mateusza tuż przed opisem męki Zbawiciela przedstawia nam wizję Sądu Ostatecznego i przekazuje słowa Syna Człowieczego:

„Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili.”

To jednak nie wszystko. Zbawiciel powiedział też:

„Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili”

To słowa skierowane do nas.

Co ja robię, gdy widzę lub słyszę, że bestialsko mordowane są bezbronne, niewinne dzieci? Czego nie uczyniłem dla nich, tego nie uczyniłem również Jezusowi.

Nasza Fundacja istnieje po to, aby być głosem dzieci, które same bronić się nie mogą i dać wielu osobom możliwość włączenia się w ich obronę. Pan Jezus, który obiecał, że będzie pamiętał o kubku wody podanemu jednemu z najmniejszych, z pewnością nie zapomni o tych, którzy wstawiali się za nimi.

Dlatego proszę Pana, aby pomógł nam Pan powstrzymać Jagielską i innych aborterów. W marcu rozpoczęliśmy akcje pod szpitalem w Lubaniu, gdzie aktualnie „pracuje” Gizela Jagielska.
Przypomnijmy, że nasi wolontariusze przez 9 lat organizowali działania w Oleśnicy (kiedy Jagielska masowo abortowała tam dzieci) znosząc nieustanne prześladowania, napady, ataki i represje sądowe. Przyczyniło się to do odwołania Jagielskiej. Podobnie może stać się w Lubaniu oraz innych szpitalach.

Co razem możemy zrobić?

Nasi działacze chcą regularnie być pod szpitalem w Lubaniu – głosić prawdę o aborcji i modlić się publicznie, wytrzymując przy tym kolejne ataki i napady oraz znosząc przesłuchania i kolejne procesy sądowe wytaczane nam za obronę dzieci.

Pan swoim zaangażowaniem finansowym może umożliwić im te działania i bronić ich przed represjami.

Na co konkretnie przełoży się Pana pomoc?

– zakup nowych bannerów, transparentów, megafonów, głośników i namiotów, dzięki którym prawdę o aborcji oraz modlitwę widać i słychać z daleka,
– zatankowanie naszych samochodów, co umożliwi transport wolontariuszy (bardzo ważne przy aktualnych cenach paliwa),
– wydruk materiałów informacyjnych na temat aborcji (broszur, ulotek itp.), które nasi wolontariusze rozdają każdego dnia setkom ludzi na ulicach i pod szpitalami.

Pana pomoc umożliwi również funkcjonowanie Centrum Prawnego naszej Fundacji, które ochrania wolontariuszy przed represjami sądowymi. Jest to dla nas obecnie koszt ponad 10 000 zł miesięcznie. Przypominam, że tylko w 2024 roku nałożono na nas ponad 100 000 zł kar i grzywien za ratowanie życia dzieci pod szpitalem w Oleśnicy, a aktualnie toczy się przeciwko nam ponad 80 rozpraw i procesów.
Pańskie wsparcie pozwoli nam przygotować się na kolejne prześladowania.

Zarówno ja jak i wolontariusze naszej Fundacji liczymy na Pana. Proszę pomóc nam powstrzymać Jagielską i ratować dzieci przed koszmarem aborcji. Udało się usunąć Jagielską z Oleśnicy, uda się również z Lubania.
WPŁACAM
Konto Fundacji do darowizn:79 1050 1025 1000 0022 9191 4667
Fundacja Pro – Prawo do życia
ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
Z wyrazami szacunku, 

Mariusz DzierżawskiPodpis e-maila: Mariusz Dzierżawski, członek zarządu Fundacji Pro-Prawo do Życia 
Fundacja Pro – Prawo do życia KRS: 0000233080
NIP: 1231051050
REGON: 010083573
ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków

Wciągają Polskę w nie-naszą, szkodzącą nam wojnę

Opublikowany przez

[—] …wahałam się, czy przekładać kolejny tekst o udostępnianiu przestrzeni powietrznej ukraińskim dronom, ale dziś w serwisie informacyjnym MP pojawił się następujący wpis (więc coś jest na rzeczy):  

„Federacja Rosyjska.  Moskwa ostrzega, że podejmie radykalne działania, jeśli Ukraina wykorzysta terytorium innych państw do przeprowadzania ataków na rosyjskie porty bałtyckie. W ostatnich dniach rosyjskie media rozpowszechniają informację, że  Warszawa, Wilno, Ryga i Tallin udostępniały swoją przestrzeń powietrzną ukraińskim dronom, które miałyby atakować cele w Rosji. Polska, Litwa, Łotwa i Estonia zgodnie zaprzeczają takim informacjom. Poseł Konfederacji Korony Polskiej  Włodzimierz Skalik  na swoim profilu w serwisie X zasugerował, że  ustanowienie strefy EP R130 wzdłuż wschodniej granicy Polski miało umożliwić Ukrainie przeprowadzenie ataków dronami na rosyjską infrastrukturę naftową w obwodzie leningradzkim  oraz na porty Ust-Ługa i Primorsk. Informacji tej zaprzeczył Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych gen. broni  Maciej Klisz.”

=======

Thomas Röper anti-spiegel.ru/estland-laesst-offiziell-ukrainische-angriffe-auf-russland-ueber-sein-gebiet-zu

To już jest wojna.

Estonia oficjalnie zezwala na ukraińskie ataki na Rosję nad swoim terytorium.

Wczoraj wieczorem rosyjski region Sankt Petersburga został ponownie zaatakowany przez ukraińskie drony, które nadleciały z przestrzeni powietrznej państw bałtyckich. Estońskie wojsko poinformowało, że drony zostały dostrzeżone, ale nie zestrzelone.

Anti-Spiegel  31 marca 2026

Od kilku dni donoszę, że Ukraina atakuje dronami cele w regionie Sankt Petersburga w Rosji, wykorzystując przestrzeń powietrzną państw członkowskich UE i NATO: Polski, Litwy, Łotwy i Estonii, za ich wyraźną zgodą. Chociaż nie wyraziły one publicznie tej zgody, fakt, że pozwalają na ataki na Rosję z wykorzystaniem swojej przestrzeni powietrznej bez choćby cienia protestu, potwierdza ich współudział.

Estońskie wojsko wydało następujące oświadczenie w sprawie wydarzeń z nocy 31 marca:

„W nocy 31 marca, w wyniku rosyjskiej agresji na Ukrainę, w niektórych rejonach Estonii wykryto zagrożenia powietrzne, podczas których potencjalnie niebezpieczne statki powietrzne mogły wlecieć w estońską przestrzeń powietrzną. Estońskie Siły Zbrojne wykryły potencjalnie niebezpieczną aktywność lotniczą zarówno w przestrzeni powietrznej Estonii, jak i poza nią, i wydały ostrzeżenie o zagrożeniu. Po ustąpieniu zagrożenia wydano oddzielne powiadomienie. Nie były to ćwiczenia. Sytuacja potencjalnego zagrożenia zakończyła się. Proszę wznowić normalną działalność. Wszelkie zmiany sytuacji będą zgłaszane.”

Jak już wskazywałem w moich artykułach z ostatnich dni, nie jest niczym nowym, że Polska i państwa bałtyckie zezwalają na ataki ukraińskich dronów na Rosję nad swoim terytorium. Podejrzenie to jest uzasadnione co najmniej od zeszłego lata i zostało de facto udowodnione od sierpnia ubiegłego roku.

Różnica polega na tym, że państwa bałtyckie otwarcie się do tego przyznają. Oficjalnie deklarują, że ukraińskie drony wykorzystują ich przestrzeń powietrzną do ataków na Rosję, ale w przeciwieństwie do Finlandii nie protestują przeciwko temu w Kijowie. Oświadczają również, że nie podejmują żadnych działań przeciwko wtargnięciu ukraińskich dronów z materiałami wybuchowymi, co, mówiąc wprost, oznacza, że ​​zezwalają na te ataki i przynajmniej pośrednio je wspierają. To już stanowi de facto udział w wojnie.

I nie mówimy tu o małych dronach, które nie powodują znaczących zniszczeń. Mówimy o dronach bojowych An-196 o zasięgu ponad 2000 kilometrów i głowicy o masie co najmniej 75 kilogramów, tak potężnych, że poważnie uszkodziły dwie rafinerie i co najmniej jeden port handlowy w rejonie Sankt Petersburga. Ponadto drony atakują również rosyjską bazę morską w Kronsztadzie, choć nie wiadomo, czy doszło tam do jakichkolwiek zniszczeń.

Jak dotąd Rosja nie odpowiedziała militarnie na te ataki, mimo że byłaby do tego uprawniona na mocy prawa międzynarodowego. Pomimo ciągłych prowokacji ze strony państw NATO i UE, Rosja zachowuje umiar, a oficjalne rosyjskie media i główne rosyjskie media nie odniosły się do tej kwestii. Przynajmniej na razie.

Wydaje się, że sytuacja się zmienia. Ukraińskie ataki, otwarcie wspierane przez państwa europejskie, były tematem cotygodniowego przeglądu wiadomości w rosyjskiej telewizji w niedzielę, a coraz więcej rosyjskich mediów teraz o nich donosi.

A zachodnie media, które wcześniej całkowicie ignorowały ten problem, teraz otwarcie donoszą o ukraińskich dronach latających nad państwami bałtyckimi. Oczywiście nie wspominają, że stanowi to jawny udział w wojnie, ale sam fakt, że niemieckie media, takie jak „Der Spiegel”, donoszą o tym od kilku dni, wskazuje, że coś się zmieniło. Obie strony przestały milczeć.

To nowa sytuacja. I moim zdaniem bardzo niepokojąca, ponieważ wywiera presję na Rosję, a presja na rząd, by podjął działania, będzie rosła. Jedynym sposobem na przeciwdziałanie temu jest militarne działanie, ponieważ Europejczycy odrzucają jakiekolwiek negocjacje z Rosją, a miłe słowa są bezużyteczne.

Byłem dziś u fryzjera i rozmawiałem z przypadkowymi przechodniami – w salonie, kawiarni, taksówce czy na ulicy. Nie jest to reprezentatywne, ale niemal jednomyślna opinia była taka, że ​​Rosja powinna przestać pozwalać Europejczykom traktować się „jak wycieraczkę” i w końcu zademonstrować swoją determinację zdecydowanym ciosem, pokazując, że nie będzie dłużej tolerować takich rzeczy.

Nigdy wcześniej nie spotkałem się z takim poziomem konsensusu w luźnych rozmowach.

Czy będziemy spowiadać się z grzechu antysemityzmu?

Opublikowany przez

Czy będziemy spowiadać się z grzechu antysemityzmu?

Eugeniusz Zinkiewicz myslpolska/zinkiewicz-czy-bedziemy-spowiadac-sie-z-grzechu-antysemityzmu

Po wnikliwym zapoznaniu się z listem Konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej z dnia 12 marca, sygnowanym przez pasterzy Kościoła katolickiego w Polsce obecnych na 404. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski, doszedłem do zaskakującego wniosku, że „antysemityzm” jest grzechem! 

Ponadto uznałem, że „podążając śladem św. Jana Pawła II, odwiedźmy 13 kwietnia synagogę. Wspomnijmy mężczyzn i kobiety, których modlitwami przez wieki nasiąkały mury bożnic. A tam, gdzie jest to możliwe, spotkajmy się z żydowskimi siostrami i braćmi”.

Komuś bardzo zależało

W audycji Radia Wnet z 24 marca ksiądz prof. Waldemar Chrostowski wypowiedział się na temat listu polskich biskupów z dnia 12 marca. Profesor Chrostowski podkreślił, że sprzeciw wobec narracji o trwaniu Starego Przymierza w judaizmie wynika z troski o wiarę, a nie z antysemityzmu.

„W tym liście teologia relacji Kościoła z Żydami i judaizmem została w moim przekonaniu podporządkowana, stała się narzędziem do zwalczania antysemityzmu. (…) Wobec tego mamy do czynienia z przyjęciem przez autora, czy autorów tego listu żydowskiej agendy relacji z Kościołem. Otóż wielu zwolennikom tego tzw. dialogu z judaizmem jest dużo bliżej do Żydów, niż do swoich współwyznawców, którzy są w Kościele. (…) Tymczasem wszystkie komentarze krytyczne wobec tego listu pochodzą przede wszystkim z woli zrozumienia wiary chrześcijańskiej, z woli głębszej przynależności do Kościoła. Bo jeżeli judaizm jest tak atrakcyjny i jeżeli droga bez Chrystusa jest tak samo skuteczna jak droga z Chrystusem, to dlaczego właściwie jesteśmy chrześcijanami? (…) Nie wiadomo było i w gruncie rzeczy chyba do tej pory nie jest jasne, czy to ma być list do odczytania wiernym obowiązkowo podczas wielkopostnej liturgii, kolejnej niedzieli wielkiego postu, czy jak w niektórych diecezjach pojawiła się taka informacja, że to ma być do wykorzystania duszpasterskiego. (…) Więc jednym słowem wygląda na to, tak jakby ten list był, powiem krótko, w swój sposób wymuszony. Że komuś bardzo zależało, żeby jednak ten list przeszedł. Żeby jednak ten list się pojawił, wbrew zastrzeżeniom, które przedtem były zgłaszane, bardzo poważnym zastrzeżeniom” – mówił kapłan.

Teologicznie nie do obrony 

Doktor nauk filozoficznych Stanisław Krajski, absolwent Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, nauczyciel akademicki, który od 1994 pracował jako adiunkt na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, w audycji z 26 marca zaprezentowanej na YouTube Kard. Ryś, rabin Heschel i kabała: list Episkopatu o Żydach. Biskupi mają odwiedzić synagogi, dokonuje wnikliwej analizy genezy nie tylko tego listu. Sięga bardzo głęboko wstecz, aż do przebiegu Soboru Watykańskiego II. Wskazuje na udział w nim wpływowego, prominentnego przedstawiciela judaizmu. Wyjaśnia jego wpływ na późniejszą zmianę w liturgii Kościoła katolickiego.

Analizę kończy odważnym stwierdzeniem, że zmierzamy w kierunku kabały i filozofii masonerii. 27 marca Stanisław Krajski zaprezentował ocenę teologiczną listu Konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej, z dnia 12 marca, dokonaną przez profesora nauk teologicznych księdza Waldemara Stanisława Rakocego CM.

W audycji na YouTube Zamówiona przez Episkopat ocena teologiczna Listu o Żydach była druzgocąca. Ksiądz profesor Waldemar Stanisław Rakocy CM to polski prezbiter katolicki, misjonarz św. Wincentego a Paulo, teolog. W 2007 otrzymał tytuł profesora nauk teologicznych. W latach 2008–2013 członek Zarządu Stowarzyszenia Biblistów Polskich, w latach 1994–2017 nauczyciel akademicki Wydziału Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II.

Katolicki syjonizm 

Redaktor Paweł Lisicki, autor wielu poczytnych książek z zakresu religioznawstwa w tym książki Mesjasz i Trzecia Świątynia. Herezja chrześcijańskiego syjonizmu, jej wyznawcy i ich wojny, w audycji z 27 marca zaprezentowanej na YouTube List obudził demony antysemityzmu? Nie! Opór to dowód wiary, konkludując w 28 minucie powiedział: „Bo wszystko to o czym mówię, wszystkie te nowe nauki nie są oczywiście – nie tkwią, nie pojawiły się tutaj w próżni. One są dokładnie realizacją projektu, który możemy obserwować w Stanach Zjednoczonych budowania chrześcijańskiego syjonizmu; w tym przypadku chodzi o katolicki syjonizm. Czyli uznanie, że obecnie działający i funkcjonujący Izrael, ten który odrzucił Chrystusa, pozostaje narodem wybranym, że chrześcijanie mają się modlić i wspierać Izrael w swoim działaniu. Ten Izrael, który odrzuca Chrystusa. To jest dokładnie teza chrześcijańskich syjonistów ze Stanów Zjednoczonych i została, że tak powiem, wszczepiona w polski Kościół i nie znalazł się ani jeden sprawiedliwy który potrafiłby się publicznie przeciwstawić”.

Aspekt bliskowschodni

„Należy pamiętać, że antysemityzm jako pojęcie nie przynależy do porządku religijnego. Autorzy listu chcą jednak, by w Polsce antysemityzm nabrał znaczenia teologicznego. Z tego powodu powołują się na Nostra aetate, dokument soborowy o stosunku Kościoła do innych religii” – twierdzi ks. Beniamin Sęktas. List Konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej z dnia 12 marca, sygnowanym przez Pasterzy Kościoła katolickiego w Polsce obecnych na 404, Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski wprowadza spore zamieszanie w Kościele katolickim w Polsce. Mąci w głowach nie tylko polskich katolików.

W tym miejscu należy zadać pytanie komu zależy na tego typu sytuacji? Kto na tym korzysta? I jaki ma to związek z dynamicznie zmieniającą się sytuacją na Bliskim Wschodzie?

Eugeniusz Zinkiewicz

A. Dugin: Mieliśmy również różne osobowości – niektóre graniczące z niestabilnością psychiczną. Cz. II

Opublikowany przez

A. Dugin: USA zaczynają tracić grunt pod nogami – część druga

31.03.2026. – A. Dugin: USA zaczynają tracić grunt pod nogami – część druga

geopolitika.ru/de/die-usa-beginnen-zu-verlieren Opracował: Zygmunt Białas

================================

Aleksander Dugin: On [Trump] to wszystko zaczął; to on rozpoczął atak na Iran. To on sprowokował te kontr-środki, które teraz dotykają jego sojuszników – Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, Bahrajn, Kuwejt – a teraz mówi: „Umywam ręce. Mam dość ropy. Jeśli macie problemy, sami brońcie swoich tankowców w Cieśninie Ormuz”. To zupełnie niezrozumiałe. Widzieliśmy różnych przywódców w Ameryce i Europie, i mieliśmy tu również różne osobowości – niektóre graniczące z niestabilnością psychiczną, to się zdarza.

Ale to, co widzimy dzisiaj, u osoby u steru Ameryki, jest naprawdę niepokojące, ponieważ w jej działaniach nie ma absolutnie żadnej logiki. Dziś jedno, jutro drugie, pojutrze co innego. Jeszcze się przeciwko nam nie zwrócił, nie skierował na nas swojej agresywnej złości – wręcz przeciwnie, powstrzymuje się od działania w tej sprawie; najwyraźniej uważa, że konieczne jest podejście etapowe.

Aleksander Dugin

Ma już dwa aktywne fronty: Amerykę Łacińską (Wenezuelę i Kubę), wobec której stosuje sankcje i blokadę. Jest bezpośrednio zaangażowany w wojnę na Bliskim Wschodzie, która wydaje się nie mieć końca, a następne w kolejności są Chiny i Tajwan. Ukraina nie jest już dla niego problemem. Ale jeśli te agresywne działania odniosą sukces, wszystko przeniesie się bliżej domu. Musimy jasno zdać sobie sprawę: Iran jest teraz tarczą dla nas i dla Chin, bo my jesteśmy następni. A dla Trumpa, nawet w jego stanie, rozpoczęcie agresji na wszystkich frontach byłoby zbyt dużym wysiłkiem.

Ale musimy wiedzieć, z kim mamy do czynienia. Wszelkie wyobrażenia o tym, że możemy się pogodzić z tym systemem, znaleźć wspólny język – to już przeszłość.

Próbowaliśmy i, nawiasem mówiąc, zrobiliśmy to dobrze. Bo kiedy pojawił się Trump, miał dość sensowny plan działania i otaczali go całkiem porządni, poważni i konsekwentni ludzie. Teraz wyrzucił ich wszystkich – ostatnich zaledwie wczoraj. Mówi: „Zostali mi tylko przyjaciele: Mark Levin, Laura Loomer i Lindsey Graham, a wszyscy inni, którzy nie lubią moich przyjaciół, są znienawidzeni przez całą Amerykę, w tym konserwatystów, prawicowców i lewicowców”. Po pierwsze, ta trójka – są brzydcy, nawet fizycznie – a po drugie, całkowicie odpychający; nie mają charyzmy.

Wszyscy porządni ludzie z bliskiego otoczenia Trumpa odeszli lub przestali komentować: J.D. Vance, Tucker Carlson, Megyn Kelly – wszyscy zajęli nowe stanowisko.

Właśnie to chciałem powiedzieć: Trump jest w beznadziejnej sytuacji. Musimy to zrozumieć. Jego zachowanie na wojnie i w polityce międzynarodowej ogólnie jest niezwykle niebezpieczne. Musimy być niezwykle ostrożni w tej sytuacji.

Moderator: Omówmy to bardziej szczegółowo, ponieważ w pańskich słowach jest wiele aspektów, które zasługują na uwagę. Zacznijmy od ataku USA i Izraela na Iran oraz irańskich ataków odwetowych na monarchie Zatoki Perskiej. Według najnowszych informacji PKB Kuwejtu i Kataru spadło już o 14% i nadal spada: rafinerie są zamykane, a cały przemysł naftowy w regionie popada w stagnację. Najwyraźniej Iran robi to celowo. Nawet zgodnie ze słowami Donalda Trumpa, które pan zacytował, zgadza się on, że monarchie Zatoki Perskiej nie interesują go już jako źródło ropy.

Moje następne pytanie: Kto pana zdaniem korzysta na tym konflikcie? Publiczne, formalne powody były pretekstem – wszyscy wiemy, że nikt już nie mówi o irańskiej broni jądrowej. Jak opisałby pan pierwotną ideę stojącą za tym konfliktem? Kto pierwotnie miał wygrać, kto chce wygrać i jak?

Aleksander Dugin: Wydaje mi się, że działamy na kilku poziomach: geopolityki, ekonomii i ideologii religijnej. Generalnie uważamy, że ideologia religijna to dziwactwo, które nic nie znaczy, ponieważ zwyciężają tylko siły materialne. To błąd. Trzech uczestników tego konfliktu jest silnie zmotywowanych apokaliptycznymi wizjami, a wizje te są diametralnie różne.

Z jednej strony mamy ideę „Wielkiego Izraela”, której orędownikiem jest Netanjahu: to wojna dni ostatecznych, którą prowadzi on przeciwko tzw. Amalekitom – Iranowi. W tej walce Mesjasz ma się pojawić na końcu, a w tym celu przygotowuje się pewne rytuały.

Sanhedryn został ponownie ustanowiony, sprowadzono czerwone krowy na ofiarę, a budowa Trzeciej Świątyni jest przygotowywana. Arcykapłan, który nie dotyka ziemi, jest niesiony na palankinie. Trwają przygotowania do zburzenia meczetu Al-Aksa, a dwa dni temu, po raz pierwszy w historii Izraela, zakazano nabożeństw w czasie Ramadanu. Taka jest rzeczywistość izraelskiej polityki, która wszelkimi sposobami dąży do realizacji mesjańskiego projektu.

Chrześcijański syjonizm w otoczeniu Trumpa również stał się dominującą siłą. Paula White, liderka ewangelikalnych dyspensacjonalistów, odprawia nabożeństwo w Białym Domu i ogłasza, że proroctwo końca świata się spełnia i dlatego Izrael jest tak ważny: Módlmy się za Izrael i zabijajmy wszystkich jego wrogów. Nie należy lekceważyć skali fanatyzmu religijnego w Izraelu i USA. Wcześniej wydawał się on drugorzędny; dziś jest czynnikiem w polityce na wysokim szczeblu. Iran reaguje w ten sposób, postrzegając Trumpa i Netanjahu jako Adżajala – Antychrysta. Geopolityka schodzi tu na drugi plan.

Mimo to jest w tym pewna logika. Jeśli Trump chce zapewnić sobie wyłączną hegemonię USA, jest zainteresowany zerwaniem więzi gospodarczych Rosji ze światem. W tym miejscu kontynuuje linię Bidena: sankcje, zakaz kupowania naszej ropy, ataki na nasze tankowce – on to wszystko promuje.

Z drugiej strony, jedyną pozostałą opcją jest odcięcie drugiego globalnego centrum energetycznego – Bliskiego Wschodu. Ameryka ma własną ropę i gaz, i jest gotowa sprzedać je po bardzo wysokiej cenie. Do tego Wenezuela, którą Trump już uważa za okupowaną i zaanektowaną wraz ze wszystkimi jej zasobami. To alternatywne źródło energii na świecie – radykalny, jednobiegunowy model hegemoniczny.

Sposób, w jaki to wszystko się rozgrywa, przypomina paranoiczny, postmodernistyczny serial albo serial o krwiożerczym zabójcy. Mieszanka radykalnej eschatologii napędzającej Izrael, geopolitycznej konfrontacji i zmiany w bilansie energetycznym maluje ponury obraz: Rosja jest odcinana od świata, drugie źródło zasobów jest paraliżowane, a wszystko po to, by Ameryka mogła ugruntować swoją pozycję globalnego hegemona w nowej „erze mesjańskiej”.

Spotkanie Trumpa z Xi Jinpingiem zostało przełożone na 14-15 maja br.

————————————————-

Moderator: Kontynuujmy naszą rozmowę z innej perspektywy. Trump ma odwiedzić Chiny za niecałe trzy tygodnie. Z jednej strony Pekin jest oficjalnie najważniejszym geopolitycznym przeciwnikiem USA. Z drugiej strony Waszyngton nie może obejść się bez Chin: Chiny są źródłem ważnych surowców i pierwiastków ziem rzadkich. Bez nich amerykański przemysł – od lotnictwa po zaawansowane technologie – nie mógłby funkcjonować.

Jak Pana zdaniem ten dylemat mógłby zostać rozwiązany w Waszyngtonie i Pekinie? Co ta wizyta mogłaby tak naprawdę zmienić? Krążą nawet pogłoski, że Chiny mogłyby zmusić USA do zmiany polityki wobec Bliskiego Wschodu, wykorzystując swoją bazę surowcową jako narzędzie nacisku. Co Pan o tym sądzi?

Aleksander Dugin: Po pierwsze, Trump ogłosił dziś, że nie pojedzie do Chin: jego plan się zmienia. To, co było planowane zaledwie trzy tygodnie temu, jest teraz odkładane na czas nieokreślony – a tu liczy się każda minuta. Niedawno widziałem, jak mówił w zachodnich mediach społecznościowych, że nie jedzie; najpierw powinni wysłać statki.

Zasadniczo ma to swoją racjonalną stronę: Chiny są potężnym biegunem w wielobiegunowym świecie, z którym należy się liczyć, tak jak z Rosją, z powodów ekonomicznych, politycznych, militarnych i nuklearnych. Jednocześnie widać wyraźnie, że Trump tego nie chce. Nie chce się z nikim ani z niczym układać – ani z mocarstwami drugiej, ani pierwszej kategorii. Ale nie odważy się jeszcze na otwarty konflikt z Chinami: coś go powstrzymuje – być może resztki dawnego intelektu. Nie jest tak naprawdę gotowy, by wejść na tak cienki lód konfrontacji.

W jego mniemaniu świat jest egocentryczny: istnieje tylko jeden punkt decyzyjny – on sam. To poważna forma paranoi, przekonanie, że liczy się tylko własne „ja” i jest wszechmocne, a wszystko inne jest przedmiotem jego woli, która musi się podporządkować. Każdy, kto się nie podporządkowuje, wyzwala w nim gniew, mściwość i destrukcyjną żądzę.
To działa w przypadku słabszych celów: zadziałało w przypadku Maduro, a także w zamordowaniu całego irańskiego kierownictwa, Izrael uzyskał wsparcie w zniszczeniu Gazy, Kuba ma zostać przejęta, a europejscy partnerzy są upokarzani. Gdziekolwiek może, prowadzi paranoiczną politykę centralizmu – robi to.

Uważa Indie i Japonię za niewolników. Najwyraźniej jego doświadczenia na wyspie Epsteina – jego absolutna dominacja nad dziećmi, słabszymi, ofiarami – zaszczepiły w nim tak potworne, przestępcze zachowania. Trump zachowuje się, jakby był otoczony przez ofiary Epsteina. Epstein kazał swoim ofiarom wybić zęby, żeby nie gryzły – wyobraźcie to sobie! A Trump brał udział w tych pedofilskich orgiach. Co mu chodzi po głowie? Z kim mamy do czynienia? Teraz Ameryka jest tym przerażona.

Z taką osobą mamy do czynienia. Jak postrzega Rosję i Iran? Myślę, że postrzega nas i Chiny jako bardzo niebezpiecznych konkurentów, którzy mogliby być świadkami tych zbrodni i zareagować. Dlatego uważam, że naprawdę nas nienawidzi. Ale coś powstrzymuje go przed bezpośrednim atakiem: zbyt wiele zależy od Chin i Rosji w gospodarce, wojsku i polityce. I jest jeszcze jeden front. A może to już w ogóle nie jest front – mam na myśli Europę.

geopolitika.ru/de/die-usa-beginnen-zu-verlieren

Opracował: Zygmunt Białas

A. Dugin: USA zaczynają tracić grunt pod nogami – część pierwsza

Opublikowany przez

A. Dugin: USA zaczynają tracić grunt pod nogami – część pierwsza

30.03.2026. – A. Dugin: USA zaczynają tracić grunt pod nogami – część pierwsza

Moderator: Główny temat tego programu niewątpliwie pozostaje niezmienny i, jak się wydaje, będzie nam towarzyszył jeszcze długo. Chodzi o wojnę w Zatoce Perskiej, wojnę na Bliskim Wschodzie. Nie da się inaczej opisać tego, co się dzieje: to nie jest po prostu konflikt czy chwilowa eskalacja – to prawdziwa wojna. Skoro zamierzamy omówić to szczegółowo, pozwólcie, że zapytam: Czy naprawdę uważacie, że to, co dzieje się obecnie w regionie, jest poważne i prawdopodobnie będzie trwać wiecznie?

Aleksander Dugin: Moim zdaniem żyjemy w tak niestabilnym świecie, gdzie wszystko wisi na włosku i jest na krawędzi, że musimy spodziewać się najbardziej niewiarygodnych zwrotów akcji. Dlatego nie wierzę w żadną analizę, która głosi: „To potrwa długo i dokładnie wiemy dlaczego” albo „To wkrótce się skończy i dokładnie wiemy dlaczego”. Nie biorę na siebie takiej odpowiedzialności. Myślę, że musimy obserwować wydarzenia, starać się zrozumieć ich znaczenie i obserwować, jak się rozwijają. Przewidywania, czy wszystko skończy się za sześć miesięcy, czy też będzie się ciągnąć w nieskończoność, ciągle zawodzą. Stawianie takich przewidywań nie wydaje mi się szczególnie odpowiedzialne. Wojna po prostu trwa; nie jest skończona.

Porównajmy: Trump początkowo chciał ją zakończyć w ciągu kilku godzin, potem w ciągu kilku dni, ale trwa już dwa tygodnie i rozwija się zupełnie inaczej niż dwunastodniowa wojna między Izraelem a Iranem, która miała miejsce niecały rok temu, z udziałem USA.

To zupełnie inna wojna pod każdym względem, nieporównywalna z poprzednią. To radykalna wojna, która już przyniosła kolosalne straty w Iranie: praktycznie całe religijne, polityczne i wojskowe kierownictwo kraju zostało unicestwione, ludzie ginęli, a irańskie miasta i infrastruktura gospodarcza są masowo bombardowane. Iran reaguje z bezprecedensową stanowczością: nie poddaje się i, co najważniejsze, nie negocjuje z agresorem.

Iran regularnie i masowo bombarduje Izrael. Informacje te są cenzurowane, ponieważ większość amerykańskiej prasy opowiada się po stronie USA – są one stroną konfliktu – i dlatego ukrywają prawdziwą sytuację w Izraelu. Izrael stopniowo przekształca się w Gazę, co oznacza, że coraz więcej infrastruktury gospodarczej, wojskowej i cywilnej jest niszczonych.

Narasta prawdziwe powstanie i nie wykluczam, że będziemy świadkami zmiany reżimu nie w Iranie, a w Izraelu – właśnie dlatego, że Netanjahu zniknął i próbuje się wytłumaczyć jego nieobecność. W niektórych przypadkach są to z pewnością sztuczne wymysły; w innych trudno ustalić prawdę, ale w każdym razie coś dzieje się w Izraelu: z Ben-Gvirem, z Netanjahu, ze społeczeństwem, ze strategią militarną i po prostu z ludnością, o której jak dotąd niewiele wiemy. Według fragmentarycznych informacji, mocno cenzurowanych na Zachodzie, Izrael stopniowo przekształca się w Gazę. Irańskie pociski penetrują „Żelazną Kopułę” i docierają do swoich celów. Które dokładnie? W jakim stopniu? — Prawie niemożliwe jest precyzyjne określenie w tej skali.

Irańczycy przedstawiają swoją perspektywę, Zachód swoją. Wydaje się, że szkody, jakie obecnie ponosi Izrael, są znacznie większe, niż zakładano lub donoszono na Zachodzie, choć oczywiście mniejsze, niż sugeruje irańska narracja. Prawda leży gdzieś pośrodku, ale szkody są już bardzo poważne i z pewnością nie takie, jakie Izrael przewidywał w ciągu pierwszych dwunastu dni wojny z Iranem.

Jak duże są straty? Trudno to obecnie oszacować, ale Iran ewidentnie zastosował bardzo skuteczną taktykę: zamknął Cieśninę Ormuz i rozpoczął ataki na kluczowe centra gospodarcze i informatyczne w świecie arabskim, w tym ambasady amerykańskie, centra wywiadowcze i obiekty energetyczne.

Innymi słowy, ponieważ Iran nie może bezpośrednio atakować swojego głównego przeciwnika – Stanów Zjednoczonych – z powodu braku sił, bardzo skutecznie zaatakował lokalne bazy wojskowe i cele, z których przeprowadzano ataki na niego, radykalnie zmieniając tym samym równowagę sił w regionie. Straty były nie tylko militarne, ale przede wszystkim gospodarcze. Zamknięcie Cieśniny Ormuz, a także potencjalna blokada cieśniny Bab al-Mandab przez Hutich – czyli dostępu do Morza Czerwonego – zagrażają całemu globalnemu systemowi energetycznemu.

Zakłócenia żeglugi przez Ormuz podbiły ceny ropy

Blokada Cieśniny Ormuz podbiła ceny ropy

Rosyjskie rurociągi Nord Stream zostały wysadzone w powietrze przez tych samych Amerykanów, którzy wykorzystali ukraińskie zaplecze; świat został już odcięty od rosyjskiej ropy przez surowe sankcje, a teraz traci drugie źródło węglowodorów – Bliski Wschód, który jest objęty blokadą. To kolosalny cios dla światowej gospodarki i jest już realizowany. Innymi słowy, Iran wybrał taktykę wojenną, która naprawdę zmusza przeciwnika do ponownego rozważenia swoich działań.

I tu widzimy oznaki paniki w Białym Domu, ponieważ Trump zmienia teraz ton codziennie, kilka razy dziennie. Czasami chwali się, że sam rozwiąże problem z Iranem, innym razem mówi: „Przyjdźcie wszyscy, pomóżcie nam patrolować Cieśninę Ormuz” i zaprasza – wyobraźcie to sobie – Chiny. A więc nie tylko państwa europejskie, które właśnie obraził i zbeształ, ale teraz Chiny mają również posprzątać bałagan pozostawiony przez jego całkowicie niesprowokowaną agresję przeciwko narodowi i państwu irańskiemu. I co widzimy? Wszyscy odmawiają. Niektórzy się wahają: Starmer, Macron, Merz – w jednej chwili chcą wysłać statki, w drugiej nie. Teraz widzimy, że nawet Meloni odmawia udziału, choć tak naprawdę jest sojuszniczką Trumpa. Wygląda na to, że sam Trump nie wie już, co robi.

W amerykańskich mediach społecznościowych pojawia się coraz więcej postów: „Rządzi nami szaleniec, obłąkany psychopata, paranoik”. A jeśli przypomnimy sobie mroczne historie związane ze sprawą Epsteina, obraz staje się naprawdę przerażający – u steru mocarstwa nuklearnego stoi nieprzewidywalny, chory psychicznie szaleniec, którego słowa i czyny nie kierują się żadną logiką, nawet tą najprostszą.

Logika nie ma znaczenia – rano jedno, w południe drugie, wieczorem trzecie, a następnego ranka wszystko zaczyna się od nowa. Dotyczy to również gier z cłami i sankcjami. Wygląda na to, że na szczycie największej potęgi świata stoi poważnie chory, psychicznie chory człowiek, który prawdopodobnie ma również kryminalną, przerażającą przeszłość.

Jak w takich okolicznościach można kontynuować planowanie i przewidywania? Początkowo oczekiwano, że Iran szybko zgodzi się na amerykańskie warunki, w praktyce przyzna się do porażki i zaakceptuje amerykańskie żądania. Ale sprawy potoczyły się inaczej. Do władzy doszły znacznie bardziej radykalne siły. Dziś de facto tę wojnę prowadzi Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej – bezlitośni ludzie, którzy utracili swoich religijnych i politycznych przywódców, swoje dzieci.

I wierzę, że Iran wytrwa do końca. Ale co w tej sytuacji oznacza „koniec”, nikt nie wie na pewno. Ataki nuklearne? Ofensywa lądowa? Czy będzie skuteczna? – To również nie jest jasne. Czy Izrael przetrwa, będzie istniał jeszcze przez jakiś czas, czy po prostu zniknie jako zjawisko w niedalekiej przyszłości? Porównując bowiem Iran i Izrael, a tym bardziej świat islamski i Izrael, można dojść do wniosku, że Izrael to jedynie mała, bardzo aktywna i odważna baza wojskowa USA – ale ostatecznie nie jest krajem, państwem ani cywilizacją. To rodzaj sieci, która przetrwa dzięki manipulacji innymi krajami: Ameryką za pośrednictwem swoich lobby, Europą i światem arabskim.

Jeśli ten konflikt nabierze coraz bardziej cywilizacyjnego charakteru i ostatecznie się w niego przekształci, a czynnik religijny po obu stronach będzie narastał z dnia na dzień, to całkiem prawdopodobne, że Izrael zniknie z mapy. Ten kraj, w obecnej formie, i tak nie istnieje od dawna. Jest w dużej mierze sztucznym tworem, w istocie zachodnim zastępcą na Bliskim Wschodzie.

Jak daleko będzie się bronić i co pozostanie do obrony? Być może coś pozostanie. Ale wszystko nabiera coraz bardziej groźnego charakteru i moim zdaniem jesteśmy w punkcie, w którym jedna ze stron – Izrael lub Stany Zjednoczone – mogłaby przeprowadzić taktyczny atak nuklearny na terytorium Iranu.

Jeśli Iran nadal będzie tak skuteczny, poniesie oczywiście ogromne straty, a irańskie miasta również zostaną dotknięte, ale spójrzmy na mapę: czym jest Iran, a czym Izrael? Izrael jest znacznie mniejszy w porównaniu z Iranem niż Gaza w porównaniu z Izraelem. Widzimy, co Izrael zrobił Gazie: same ruiny.

Teoretycznie Izrael również mógłby przekształcić się w drugą Gazę. Zwłaszcza że mniej więcej wszyscy inni ingerują w wojnę, bezpośrednio lub pośrednio. Niektórzy twierdzą, że nie popierają Trumpa. Nawiasem mówiąc, Japonia odmówiła wysłania swojej floty do patrolowania Cieśniny Ormuz, a Trump oświadczył: „To nie nasza sprawa, mamy wystarczająco dużo ropy, a jeśli chcecie ropy, to patrolujcie sami”.

https://www.geopolitika.ru/de/article/die-usa-beginnen-zu-verlieren

Opracował: Zygmunt Białas

Części druga i trzecia będą publikowane

Irańska grupa Handala zhakowała pocztę elektroniczną szefa FBI

Opublikowany przez

Irańska grupa Handala zhakowała pocztę elektroniczną szefa FBI

Date: 31 marzo 2026 Author: Uczta Baltazara

Atak na skrzynkę e-mailową szefa FBI, Kasha Patela, to nie tylko włamanie: to sygnał strategiczny. Irańska grupa Handala włamała się do prywatnej skrzynki e-mailowej dyrektora FBI Kasha Patela i opublikowała informacje dotyczące jego życia prywatnego z ostatnich kilku lat. Nie ujawniono żadnych danych zastrzeżonych, ale skutki są druzgocące: pokazano, że nawet najwyższe szczeble amerykańskich służb bezpieczeństwa są podatne na ataki.

FOTO: Strona internetowa używana przez Handala Hack Team – grupę hakerów powiązaną z Iranem, która przyznała się do włamania na prywatne konto e-mailowe dyrektora FBI Kasha Patela.

=====================================================

Cyberatak na Kasha Patela, dyrektora FBI, ujawnia strategię systematycznej destabilizacji, która wykracza daleko poza zwykłe włamania.

27 marca 2026 roku, grupa hakerów powiązana z rządem irańskim przyznała się do włamania na osobiste konto e-mailowe Kash Patela – dyrektora FBI. Handala Hack Team opublikowała na swojej stronie internetowej serię zdjęć Patela, jego życiorys oraz archiwum zawierające ponad 300 wiadomości e-mail. Skradzione e-maile wydają się pochodzić z okresu od 2011 do 2022 roku i obejmują korespondencję osobistą, zawodową oraz dotyczącą podróży. Nie są to zatem dokumenty operacyjne FBI, ale nie umniejsza to wagi i symbolicznego znaczenia owej operacji.

Wkrótce po zajściu FBI potwierdziło akcję w oficjalnym oświadczeniu: „FBI ma świadomość, że osoby o złych zamiarach próbują uzyskać dostęp do prywatnych wiadomości e-mail dyrektora Patela, i podjęliśmy wszelkie niezbędne kroki w celu ograniczenia potencjalnych zagrożeń związanych z tą działalnością. Informacje, o których mowa, mają charakter archiwalny i nie dotyczą żadnych danych rządowych”. Jednak tego rodzaju bagatelizowanie sprawy przez instytucję nie oddaje w pełni całej sytuacji.

Nie jest to pierwszy raz: Patel znalazł się na celowniku już w roku 2024

To nie pierwszy raz, kiedy hakerzy wspierani przez Iran uzyskali dostęp do prywatnych informacji Patela. Pod koniec 2024 roku, kiedy ten oczekiwał jeszcze na mianowanie na stanowisko dyrektora FBI, urzędnicy rządowi poinformowali go, że stał się celem irańskiej operacji hakerskiej i że niektóre z jego prywatnych wiadomości zostały ujawnione.

Analitycy ds. cyberbezpieczeństwa uważają, że Iran posiadał wspomniane pliki już od dłuższego czasu i strategicznie wybrał moment ich ujawnienia. Jak stwierdził Alex Orleans z Sublime Security: „Wygląda to na coś, co trzymali w zanadrzu na odpowiedni moment. Irańscy gracze gromadzą wszelkiego rodzaju materiały, czekając na odpowiednią okazję”.

Czym jest Handala?

Nazwa grupy nawiązuje do postaci Handali – ikony palestyńskiego ruchu oporu, która powstała dzięki rysunkowi politycznemu z 1969 roku i stała się symbolem tożsamości palestyńskiej. Jednak za ową fasadą ideologiczną kryje się znacznie bardziej złożona struktura. Handala Hack to internetowa postać prowadzona przez Void Manticore (znanego również jako Red Sandstorm i Banished Kitten), podmiot powiązany z irańskim Ministerstwem Wywiadu i Bezpieczeństwa (MOIS). Inne pseudonimy powiązane z tym samym podmiotem to Karma i Homeland Justice, wykorzystywane w operacjach wymierzonych przeciwko Izraelowi i Albanii.

Od momentu pojawienia się grupy w grudniu 2023 roku, w następstwie ataków z 7 października, Handala zaatakowała dziesiątki izraelskich i amerykańskich celów. Podczas wojny z Iranem w 2026 roku, grupa ta stała za cyberatakiem na amerykańską firmę z branży technologii medycznej Stryker Corporation, określanym jako najpoważniejszy atak cybernetyczny w czasie wojny, jaki kiedykolwiek przeprowadzono przeciwko Stanom Zjednoczonym.

Ich strategia operacyjna jest wyrafinowana: funkcjonuje celowe rozdzielenie między operacjami wstępnego dostępu, prowadzonymi przez wyspecjalizowane jednostki, a publicznymi kampaniami destrukcyjnymi, podpisywanymi przez hakerów-aktywistów. Schemat ten pozwala na prowadzenie działań destabilizujących przy zachowaniu możliwości wyparcia się zaangażowania państwa.

Wykradzione informacje: mniejsza ilość danych niejawnych, więcej broni psychologicznej

Z technicznego punktu widzenia skradzione materiały obejmują zdjęcia, szczegóły dotyczące podróży oraz starsze wiadomości z okresu ponad dziesięciu lat. Żaden z tajnych systemów FBI nie został naruszony. Wśród opublikowanych e-maili znajdują się wiadomości o charakterze rodzinnym, dotyczące podróży na Kubę, a także dotyczące podatków osobistych i mieszkań, które Patel próbował wynająć w Waszyngtonie ponad dziesięć lat temu.

Ale nie chodzi tu o wartość operacyjną danych. Gil Messing z Check Point wyjaśnił, że operacja typu „hack-and-leak” wymierzona w Patela stanowi część irańskiej strategii mającej na celu wprawienie amerykańskich urzędników w zakłopotanie oraz „sprawienie, by poczuli się bezbronni”. Irańczycy, jak powiedział, „wykorzystują wszystkie dostępne środki”. To jest wojna psychologiczna. To jest przesłanie: nikt nie jest bezpieczny, nie wyłączając szefa FBI.

Odwet: eskalacja cykliczna

Kontekst ma kluczowe znaczenie. Handala oświadczyła, że atak jest bezpośrednią odpowiedzią na operację FBI z poprzedniego tygodnia, w ramach której skonfiskowano kilka domen grupy, oskarżając ją o „operacje psychologiczne” oraz o to, że jest emanacją irańskiego Ministerstwa Wywiadu. Amerykańscy prokuratorzy formalnie oskarżyli irańskie Ministerstwo Wywiadu (MOIS) o kierowanie grupą Handala. Jednak po przejęciu stron przez FBI, irańscy operatorzy informatyczni nadal kontynuowali mszczenie ofiar i rozpowszechnianie propagandy, a grupa szybko powróciła online na nowych domenach. Jest to najbardziej podstępna cecha wojny hybrydowej: uderzać, ponosić konsekwencje, reorganizować się i uderzać ponownie, poruszając się w cieniu niczym rój, którego nie da się całkowicie zneutralizować.

Wojna hybrydowa: cyfrowy front, który przebiega przez prywatne e-maile

Przedstawiony przypadek jest symboliczny dla głębokiej przemiany samego pojęcia konfliktu. Wojna hybrydowa, łącząca konwencjonalne operacje wojskowe, cyberataki, dezinformację, operacje psychologiczne i presję gospodarczą, posiada obecnie stabilny front oraz okres trwania całkowicie odmienny od frontu wojny konwencjonalnej.

Są to konflikty, które przeplatają się z innymi obszarami świata, z innymi frontami, nie zawsze dającymi się umieścić w tym samym obszarze starć. Wystarczy wspomnieć, że w komunikatach opublikowanych online przez grupę, Handala oferowała nagrody i otwarcie nakłaniała swoich „partnerów” z meksykańskiego kartelu do popełniania aktów przemocy wobec ich celów. Jest to eskalacja, która przekształca hakowanie w narzędzie konkretnego zagrożenia fizycznego. Grupa Handala groziła również bezpośrednio irańsko-amerykańskim i irańsko-kanadyjskim aktywistom za pośrednictwem poczty elektronicznej, twierdząc, że udostępniła ich adresy domowe agentom operacyjnym w ich krajach. Nie chodzi już wyłącznie o kradzież danych: to zastraszanie, to przymus, to wojna.

Achillesa pięta danych logowania

To nie pierwszy raz, kiedy hakerzy włamują się na konta osobiste wysokich rangą urzędników. Do znanych wcześniejszych przypadków należą włamanie do konta Gmail dyrektora kampanii Hillary Clinton w 2016 roku oraz do konta AOL ówczesnego dyrektora CIA Johna Brennana w roku 2015. Schemat jest zawsze ten sam: konto prywatne jako furtka. Handala systematycznie wykorzystuje wykradzione dane logowania i zhakowane konta VPN do uzyskania wstępnego dostępu, podejmując setki udokumentowanych prób ataków brute-force na infrastrukturę VPN firm i instytucji rządowych.

Wniosek jest przykry: osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo narodowe nie mogą sobie pozwolić na rozdzielanie swojej prywatnej “higieny” cyfrowej od tej zawodowej. Niezabezpieczony prywatny e-mail to otwarte okno na życie osoby, która z definicji powinna być strażnikiem tajemnic państwowych.

Atak na skrzynkę e-mailową Kash Patela stanowi element spójnej, ciągłej i coraz bardziej agresywnej strategii Iranu, mającej na celu destabilizację amerykańskich instytucji, gromadzenie informacji przydatnych dla wywiadu, podsycanie propagandy oraz wywołanie poczucia bezbronności nawet wśród najwyższych rangą przedstawicieli aparatu bezpieczeństwa. Według analityków, strategia irańska wydaje się celowo pozostawać poniżej postrzeganych tzw. „czerwonych linii” – unikając destrukcyjnych ataków na krytyczną infrastrukturę amerykańską, jednocześnie wciąż uderzając w gospodarkę, reputację i psychikę przeciwników.

W tymże scenariuszu, cyberbezpieczeństwo nie może być traktowane wyłącznie jako kwestia techniczna. Jest to kwestia doktryny, kultury instytucjonalnej oraz ochrony ludzi, a nie tylko danych. Każdy, kto pełni kluczowe funkcje w zakresie bezpieczeństwa narodowego, jest z definicji celem o wysokiej wartości. Jego konta osobiste, rodzina, przemieszczanie się: wszystko to może potencjalnie stać się bronią w rękach przeciwnika.

INFO: darksideitalia.it/attacco-handala-kash-patel-fbi-guerra-ibrida-iran

Financial Times: „Broker Pete Hegseth’a próbował zainwestować w sektor obronny przed atakiem na Iran”

Opublikowany przez

Financial Times: „Broker Pete Hegseth’a próbował zainwestować w sektor obronny przed atakiem na Iran”

Date: 31 marzo 2026

Author: Uczta Baltazara babylonianempire/financial-times-broker-pete-hegsetha-probowal-zainwestowac-w-sektor-obronny-przed-atakiem-na-iran/

INFO: ilfattoquotidiano.it/hegseth-broker-investimenti-difesa

Szef Pentagonu jest jednym z głównych zwolenników operacji „Epic Fury”. W lutym, jego doradca finansowy z Morgan Stanley skontaktował się z firmą BlackRock w celu rozważenia wielomilionowej inwestycji w fundusz „Defense Industrials Active ETF”

Pete Hegseth, sekretarz obrony Stanów Zjednoczonych, jest jednym z głównych zwolenników wojny z Iranem i był jednym z najbardziej zagorzałych orędowników ataku na Teheran w administracji Trumpa. Teraz okazuje się, że makler pracujący dla niego próbował zainwestować ogromne kwoty w duże przedsiębiorstwa sektora obronnego na kilka tygodni przed rozpoczęciem operacji „Epic Fury”.

Donosi o tym Financial Times: według trzech osób znających fakty, w lutym, doradca szefa Pentagonu z Morgan Stanley skontaktował się z BlackRock, aby rozważyć wielomilionową inwestycję w fundusz „Defense Industrials Active ETF” zarządzany przez tę firmę – zanim rozpoczęła się interwencja wojskowa. https://www.ft.com/content/744ea8dc-6d93-4fe9-a5e3-36de4f5d06db?syn-25a6b1a6=1

Jak podaje londyński dziennik, firmy BlackRock, Morgan Stanley i Pentagon odmówiły komentarza w tej sprawie. Według BlackRock fundusz akcyjny o wartości 3,2 mld dolarów, oznaczony symbolem IDEF, zajmuje się „poszukiwaniem możliwości wzrostu poprzez inwestowanie w przedsiębiorstwa, które mogą skorzystać na zwiększeniu wydatków publicznychna obronność i bezpieczeństwo w kontekście fragmentacji geopolitycznej i konkurencji gospodarczej”. Jego główne udziały obejmują konglomeraty zbrojeniowe RTX, Lockheed Martin i Northrop Grumman, które zaliczają Departament Obrony Stanów Zjednoczonych do swoich największych klientów, a także firmę Palantir, specjalizującą się w integracji danych, która odgrywa kluczową rolę w strategiach Pentagonu.

Inwestycja, o której mówił broker Hegseth’a, ostatecznie nie doszła do skutku, ponieważ wspomniany fundusz – uruchomiony w maju ubiegłego roku – nie był jeszcze dostępny do nabycia dla klientów Morgan Stanley. Fundusze ETF są zaprojektowane tak, aby można je było kupować i sprzedawać równie łatwo jak akcje zwykłe, ale ich rosnąca liczba zmusiła większość dużych platform brokerskich i handlowych do oferowania jedynie podzbioru spośród ponad 14 000 obecnie istniejących funduszy ETF.

Nie wiadomo, czy makler Hegsetha znalazł później alternatywny fundusz inwestycyjny skupiający się na sektorze obronnym. FunduszIDEF, notowany na giełdzie Nasdaq, odnotował w ciągu ostatniego roku wzrost o 28%; nie skorzystał jednak na konflikcie na Bliskim Wschodzie, a wręcz przeciwnie – w ciągu ostatniego miesiąca stracił na wartości prawie 13%. Fakt, że broker Hegsetha był gotowy do przeprowadzenia takiej transakcji właśnie wtedy, gdy departament kierowany przez samego sekretarza obrony przygotowywał się do rozpoczęcia zakrojonej na szeroką skalę kampanii wojskowej, może wywołać nowe i ostre polemiki.

INFO: ilfattoquotidiano.it/hegseth-broker-investimenti-difesa

Globalny kryzys energetyczny czy kapitulacja Iranu za pięć tygodni?

Opublikowany przez

Globalny kryzys energetyczny czy kapitulacja Iranu za pięć tygodni?

Autor: Global Energy Crisis Or Iranian Surrender In Five Weeks?, Brandon Smith, March 30, 2026

Wpisał: AlterCabrio , 31 marca 2026

Innymi słowy, jedną z największych katastrof, jakie mogą spotkać Stany Zjednoczone w wyniku tej wojny, jest to, że ideologicznie obłąkani Demokraci i lewicowcy odzyskają wystarczającą siłę polityczną po wyborach, by zakłócić wszelkie praktyczne reformy i ostatecznie przywrócić koszmar przebudzenia [woke], którego byliśmy świadkami za rządów Bidena. Jeśli to się stanie, masowe, gwałtowne niepokoje w Ameryce są nieuniknione. Nie wspominając już o tym, że wojna z Rosją na Ukrainie znów stanie się przedmiotem debaty.

◊

Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org

Globalny kryzys energetyczny czy kapitulacja Iranu za pięć tygodni?

Ostatnim razem, gdy globalne rynki energetyczne doświadczyły szoku podobnego do tego, który możemy zobaczyć w tym roku, miało miejsce podczas arabskiego embarga naftowego z 1973 roku. Napięcia rosły po wojnie Jom Kipur, kiedy arabska koalicja przypuściła niespodziewany atak na Izrael. Kraje OPEC połączyły siły, aby odciąć dostawy ropy do sojuszników Izraela, w tym do Stanów Zjednoczonych. Spowodowało to zamrożenie około 15% eksportu ropy do Ameryki, co wywołało spekulacje rynkowe, gromadzenie zapasów i inflację cen.

Infekcja rozprzestrzeniła się na rynki azjatyckie, od dawna uzależnione od Bliskiego Wschodu w zakresie surowców energetycznych. Spowodowało to spowolnienie produkcji przemysłowej, a wiele rządów wprowadziło reglamentację i kontrolę cen.

Obrazy długich kolejek samochodów na stacjach benzynowych i ludzi napełniających dodatkowe zbiorniki pozostają wryte w zbiorową pamięć każdego, kto żył w tamtych czasach. Jednak prawdziwym zagrożeniem dla Stanów Zjednoczonych nie były niedobory podaży, lecz perspektywa gwałtownego wzrostu cen na rynku.

Stagflacja w połączeniu z lukami w łańcuchach dostaw zostały zaostrzone przez panikę społeczną. Rynki akcji również pogrążyły się w recesji w oczekiwaniu na spowolnienie gospodarcze. Embargo obowiązywało zaledwie pięć miesięcy, ale szkody były rozległe.https://www.youtube.com/embed/IIwiAp-Yvvk?si=f7hNip2SU1R9Y22s&start=880

⋅
Od lat 70. XX wieku sytuacja zmieniła się diametralnie. Stany Zjednoczone są znacznie mniej zależne od surowców energetycznych z Bliskiego Wschodu, jednak wszelkie wstrząsy w globalnym handlu ropą naftową mogą mieć negatywny wpływ na rynki amerykańskie. Co więcej, arabscy ​​producenci ropy naftowej są obecnie w dużej mierze sprzymierzeni z USA, co oznacza mniejsze ryzyko długotrwałego przestoju z powodu konfliktu.

W przypadku Cieśniny Ormuz bezpośrednie szkody dla Ameryki są minimalne. Tylko 7% wszystkich dostaw ropy do USA faktycznie przepływa przez cieśninę Ormuz, a ropa wenezuelska pomaga wypełnić tę lukę. Większe zagrożenie ma swoje korzenie w globalizmie i współzależnym systemie handlowym.

Na przykład sojusznicy USA, tacy jak Australia, Indie, Japonia czy Filipiny, są bardzo narażeni na zamknięcie cieśniny Ormuz. Australia jest obecnie o miesiąc od niedoborów dostaw, a kraj ma niewielkie lub żadne wsparcie. Filipiny ogłosiły już stan wyjątkowy i wprowadziły politykę racjonowania żywności; dysponują zapasami awaryjnymi na około dwa miesiące. Japonia obecnie korzysta ze strategicznych rezerw ropy naftowej i zwiększa wykorzystanie energii z węgla.

Chiny stoją w obliczu poważnego zagrożenia, ponieważ 15% ich dostaw ropy pochodzi bezpośrednio z irańskich odwiertów, a około 35% ich całkowitych dostaw ropy jest transportowane przez cieśninę Ormuz. Chiny dysponują rezerwami na około 4 miesiące, zanim kryzys uderzy w nie z siłą pociągu towarowego.https://www.youtube.com/embed/0iMdSJPM6Y8

⋅
Większość azjatyckich krajów, których gospodarka opiera się na dostawach ropy naftowej i gazu ziemnego przez cieśninę Ormuz, ma około dwóch miesięcy, zanim zaczną się u nich pojawiać kolejki na stacjach benzynowych i inne zjawiska podobne do tych z 1973r.

Iran twierdzi, że zamierza przepuścić przez cieśninę „statki nienależące do wrogich państw”, ale w tym tygodniu, po ogłoszeniu tego komunikatu, zatrzymał już wiele chińskich statków. Jest prawdopodobne, że warunki wojenne utrzymają się co najmniej przez kolejny miesiąc, a w najgorszym przypadku Ormuz może pozostać zamknięty znacznie dłużej niż do daty granicznej dla wielu zagrożonych krajów. Im dłużej trwa wojna, tym większe prawdopodobieństwo kaskady rynkowej.

Zauważyłem, że niektórzy „przewidywacze” – opłaceni i przekupieni – dodają do tych wydarzeń własną propagandę, w tym twierdzenie, że Zachód jest na skraju upadku z powodu zamknięcia Ormuzu. W rzeczywistości Wschód jest o wiele bardziej narażony na tę wojnę pod względem gospodarczym niż Zachód. Mimo to, Stany Zjednoczone ponoszą pewne ryzyko, a jego wysokość zależy od tego, jak długo potrwa konflikt.

Kryzys energetyczny, zagrożenia wyborcze i globalna wojna gospodarcza

Jak zauważyłem w październiku 2024 roku w artykule „Rada Atlantycka ma wielkie plany wojny między USA a Iranem”, globaliści podejmują skoordynowane działania, aby wciągnąć Amerykanów i Europejczyków w długotrwałe konflikty z Iranem i Rosją. Jak zauważyłem w 2024 roku:

Media głównego nurtu donoszą, że Iran zhakował strategie wyborcze kampanii Trumpa i przekazał je obozowi Harris. Amerykańskie agencje wywiadowcze rozpowszechniają również pogłoski, że Iran współpracował przy zamachu na Trumpa. Czy te twierdzenia są prawdziwe? Niewiele jest publicznych dowodów na ich poparcie.

Może Iran naprawdę chce obalić Trumpa. A może to element spisku mającego na celu zapewnienie, że Trump poprze pełnowymiarową wojnę z Iranem, jeśli wygra wybory. Trump wielokrotnie powtarzał, że zamierza zakończyć wojnę na Ukrainie po powrocie do Białego Domu. To zniweczyłoby ponad dekadę planowania Rady Atlantyckiej. Ale co, jeśli uda im się wciągnąć USA w inny konflikt z takim samym potencjałem na wojnę światową? To właśnie jest Iran – kolejny kluczowy element…

Chciałbym zauważyć, że „wojna światowa” może przybierać różne formy. Może to być wojna z użyciem broni ekonomicznej, a nie nuklearnej. Może to być seria wojen zastępczych, które narastają i rozprzestrzeniają się.

Teatr ukraiński służy jako wojna zastępcza, w której Rosja pośrednio angażuje się w działania NATO, a Rosja jest teraz zmuszona utrzymywać swoją pozycję militarną znacznie dłużej, niż się spodziewała, po znacznie wyższych kosztach. Iran ma potencjał, by stać się drugą Ukrainą, ale taką, w której to Stany Zjednoczone są zmuszone do wydatkowania zasobów wojskowych i gospodarczych, podczas gdy Rosja i Chiny przeciągają koszty.

W moim artykule z czerwca 2025r. pt. „The Iran Trap: Everyone Wants Americans To Fight Their Wars For Them” przewidziałem:

„Iran otrzyma mnóstwo broni i informacji wywiadowczych z Rosji, co przedłuży konflikt…”

Kreml zasadniczo przyznał, że to już się dzieje. Iran wykazał się nietypową precyzją w niektórych atakach rakietowych właśnie dlatego, że ma dostęp do rosyjskich danych wywiadowczych i namierzania satelitarnego. Rosjanie mogliby równie dobrze kierować strategicznymi operacjami Iranu, o ile nam wiadomo. Argumentowałem również, że:

„Na froncie politycznym nastąpi głęboki podział między konserwatystami pro-izraelskimi a konserwatystami antywojennymi. Trump straci znaczną część swojego elektoratu, jeśli USA wyślą wojska. Amerykanie mogą nienawidzić lewicowców na tyle, że w 2026 roku jeszcze nie będzie to miało znaczenia, ale nie dadzą też neokonserwatystom wolnej ręki”.

Innymi słowy, jedną z największych katastrof, jakie mogą spotkać Stany Zjednoczone w wyniku tej wojny, jest to, że ideologicznie obłąkani Demokraci i lewicowcy odzyskają wystarczającą siłę polityczną po wyborach, by zakłócić wszelkie praktyczne reformy i ostatecznie przywrócić koszmar przebudzenia [woke], którego byliśmy świadkami za rządów Bidena. Jeśli to się stanie, masowe, gwałtowne niepokoje w Ameryce są nieuniknione. Nie wspominając już o tym, że wojna z Rosją na Ukrainie znów stanie się przedmiotem debaty.

Dla dużych obszarów Azji katastrofa będzie dotkliwa w sposób natychmiastowy, obejmując załamanie gospodarcze, reglamentację i prawdopodobnie niepokoje społeczne. A dzięki globalizacji kryzys gospodarczy w Azji ma potencjał rozprzestrzenienia się na gospodarki zachodnie.

Kraje BRIC straciły znaczną część swojej przewagi nad dolarem amerykańskim, jaką miały 10 lat temu (posiadane przez Chiny zasoby dolara i obligacji skarbowych zmniejszyły się o połowę, a eksport z Chin do USA znacząco spadł), ale nadal mogą angażować się w wystarczająco dużo wojen gospodarczych poprzez zakłócenia w handlu, by siać spustoszenie na rynkach amerykańskich.

Jak wspominałem w ostatnich artykułach, jakiekolwiek zakłócenie handlu Yen-Carry będzie obecnie prawdopodobnie największym zagrożeniem dla gospodarki USA, a może ono zostać wywołane przez wysokie ceny energii w Japonii; nie jako atak, ale jako podstawowa konsekwencja współzależności rynkowej. Wszystko to zależy od prawdziwych celów działań USA w Iranie.

Czy celem jest okupacja i całkowita zmiana reżimu? Cóż, właśnie tego chcą neokonserwatyści i Izrael. Realizacja takiego projektu mogłaby zająć lata i wymagałaby maksymalnego zaangażowania wojsk lądowych USA. Gdyby jednak Trump zamierzał przeprowadzić okupację, myślę, że wysłałby dziesiątki tysięcy żołnierzy już pierwszego dnia.

Czy celem jest po prostu zniszczenie irańskiej zdolności do projekcji siły militarnej poza granicami kraju, czy przejęcie kontroli nad Cieśniną Ormuz? Na tym etapie wycofanie się nie wchodzi w grę (Ormuz nie może pozostać w rękach Irańczyków bez uzyskania nad nimi przewagi). Zatem byłby to najłatwiejszy cel do osiągnięcia przy minimalnych operacjach lądowych USA, co prowadzi nas do najlepszego scenariusza…

Klucz do zakończenia wojny z Iranem w pięć tygodni

Ciągle słyszymy o międzynarodowych konsekwencjach zamknięcia Ormuz, ale media rzadko wspominają o tym, że to Iran jest NAJBARDZIEJ narażoną gospodarką ze wszystkich. Na razie irańskie statki z ropą nadal przepływają przez cieśninę, a te jednostki stanowią podstawę irańskiej gospodarki. Strategiczne szacunki sugerują, że bez stałego przepływu tych tankowców irańska gospodarka całkowicie załamałaby się w ciągu pięciu tygodni.

W rzeczywistości z Iranu wyciekają już informacje sugerujące, że właśnie trwa krach gospodarczy. To przyspieszy gotowość reżimu islamskiego do negocjacji.

Jeśli tego nie zrobią, strategią Trumpa będzie lądowa inwazja na wyspę Kharg wraz z kilkoma innymi wyspami, które Iran wykorzystuje do zabezpieczania Cieśniny Ormuz. Wyspa Kharg obsługuje około 96% irańskiego eksportu ropy naftowej, co czyni ją największą słabością reżimu.

Ale co, jeśli Kharg stanowi zbyt duże ryzyko? Amerykańska opinia publiczna brzydzi się nawet minimalnymi stratami w ludziach, dlatego politycznie nie jesteśmy przygotowani do przetrwania długotrwałej wojny. Jest inny sposób, i jest on o wiele bezpieczniejszy…

Irańskie statki towarowe mogą zostać przejęte przez amerykańską blokadę Zatoki Perskiej, daleko od wąskich wód Ormuzu. Okręty mogłyby zostać zniszczone, ale podejrzewam, że Departament Obrony będzie starał się uniknąć wycieków ropy i katastrof ekologicznych. Zamiast tego najlepszym rozwiązaniem jest przejęcie irańskich tankowców, a następnie przekierowanie ropy do krajów zagrożonych niedoborem. Iran ma możliwość wyłączenia śledzenia GPS dla swoich statków (flota cieni), ale nie pomogłoby mu to w manewrowaniu w obliczu całkowitej blokady USA.

Innymi słowy, twierdzę, że Stany Zjednoczone mogłyby odwrócić sytuację i wykorzystać zależność Iranu od Cieśniny Ormuz przeciwko niemu. Z irańską gospodarką w ruinie, nie będą już w stanie kupować pocisków rakietowych ani dronów w celu zaopatrzenia z Rosji i Chin. Nie będą w stanie opłacić zasobów logistycznych dla swojego wojska ani stłumić niepokojów społecznych.

Irańczycy zostaliby zmuszeni do negocjacji, a wojna szybko by się zakończyła, przy minimalnym ryzyku dla wojsk amerykańskich. To jedyna opcja, jaką widzę, aby przywrócić rynki energii do normalnego funkcjonowania w ciągu kilku miesięcy, zapobiegając jednocześnie globalnemu kryzysowi. Trump powinien traktować wszelkie apele o długoterminową okupację terytorium z podejrzliwością. Nie ma potrzeby tego rodzaju zaangażowania militarnego. Wojnę można szybko rozstrzygnąć środkami ekonomicznymi.

_______________

Global Energy Crisis Or Iranian Surrender In Five Weeks?, Brandon Smith, March 30, 2026

◊

Warto porównać:

Pustosłowie i przypowieści: bełkot Trumpa
Murray twierdzi, że mimo iż Trump sprawia wrażenie klauna, byłoby strasznym błędem brać to za prawdę, ponieważ Trump jest bezwzględny i bardzo niebezpieczny, a jego celem jest zniszczenie Palestyńczyków w […]

***

Cieśnina Ormuz – bardzo dziwne przeciąganie liny
W ciągu kilku godzin od pierwszych nalotów bombowych w ramach „Epic Fury” zachodnie źródła donosiły, że Iran zamknął cieśninę Ormuz. Następnie Iran stwierdził, że tego nie zrobił, ale groził, że […]

Włochy uniemożliwiły bombowcom USA korzystanie z bazy na Sycylii

Opublikowany przez

Włochy uniemożliwiły bombowcom USA korzystanie z bazy w Sigonelli

FOTO: Samolot wojskowy USA podczas lądowania w bazie wojskowej w Sigonelli, w prowincji Katania, 7 marca 2026 r., ANSA/Orietta Scardino

[już nie, kotek md]

———————————————————

Date: 31 marzo 2026 Author: Uczta Baltazara; INFO: roma.corriere.it/italia-nega-usa-sigonella-crosetto

Kilka amerykańskich bombowców było już w drodze na Sycylię, gdy plan ich lotu został przekazany włoskim siłom powietrznym.

Luciano Portolano, szef sztabu włoskich sił zbrojnych, poinformowany przez Siły Powietrzne, że bombowce amerykańskie są już w drodze do Włoch – a ich celem jest lądowanie w sycylijskiej bazie w Sigonelli, z zamiarem ponownego wystartowania (w kierunku Iranu) – przekazał tę informację ministrowi obrony Guido Crosetto. Ponieważ ze strony Stanów Zjednoczonych nie wpłynęły wcześniej żadne wnioski o zezwolenie ani też nie przeprowadzono konsultacji z rządem włoskim, Crosetto odmówił zgody na lądowanie samolotów. Zajście miało miejsce w piątek 27 marca 2025 (ale ujawnione zostało jedynie dzisiaj, tj. 31 marca, przez włoski dziennik Corriere della Sera).

Sigonella jest jedną z wielu amerykańskich baz wojskowych znajdujących się we Włoszech, których użytkowanie regulują dwie umowy dwustronne podpisane przez rządy Włoch i Stanów Zjednoczonych w 1954 roku. Umowy te są jednak objęte tajemnicą państwową, dlatego ich szczegółowa treść nie jest znana.

Według źródeł rządowych cytowanych przez gazetę „La Repubblica”, Stany Zjednoczone nie zareagowały ani nie zgłosiły protestu po odmowie ze strony Włoch, dlatego na razie wydaje się, że udało się uniknąć kryzysu dyplomatycznego.

Nie jest to jednak pierwszy przypadek w historii, w którym pojawia się Sigonella. Baza ta jest bowiem dobrze znana z wydarzenia, które miało miejsce 10 października 1985 roku, po tym jak czterech radykalnych bojowników palestyńskich porwało włoski statek wycieczkowy „Achille Lauro”.

Podczas porwania, zabito i wrzucono do morza niepełnosprawnego amerykańskiego turystę (Żyda), dlatego ówczesny prezydent Ronald Reagan postanowił wkroczyć do akcji. Kiedy czterech bojowników przewożono egipskim Boeingiem, dwa amerykańskie samoloty wojskowe zbliżyły się do niego i poprosiły rząd włoski, na czele którego stał Bettino Craxi, o pozwolenie na lądowanie w Sigonelli. Zaraz po lądowaniu doszło do spięcia między amerykańskimi siłami specjalnymi a włoskimi karabinierami.

Reagan zwrócił się do Craxiego z prośbą o ekstradycję porywaczy. Craxi odmówił, wyjaśniając, że przestępstwa popełniono na wodach międzynarodowych i na włoskim statku, a zatem powinny być ścigane przez Włochy. Reagan ustąpił, a kryzys, który przeszedł do historii jako „kryzys w Sigonelli”, ucichł.

INFO: roma.corriere.it/italia-nega-usa-sigonella-crosetto

babylonianempire/sigonella-85-ostatnie-randka-wloch-z-niepodlegloscia

babylonianempire/sojusznicy-strach-sie-bac

Condividi:

Zwycięstwo Iranu miałoby jedną pozytywną stronę

Opublikowany przez

Zwycięstwo Iranu miałoby jedną pozytywną stronę

Były oficer izraelskiej armii twierdzi, że izraelska armia „jest na skraju załamania” ( > LINK )

Dzięki wsparciu USA możliwości Izraela ograniczają się do zamachów i ataków z zaskoczenia. Armia izraelska jest dobra w bombardowaniu cywilów i strzelaniu matkom i dzieciom w głowy. Ale w walce Izrael jest fatalny.

Dwukrotnie wychwalana armia izraelska próbowała zająć południowy Liban, aby przejąć jego zasoby wodne. Dwukrotnie też armia izraelska została ostatecznie pokonana przez zaledwie milicję Hezbollahu bez sił powietrznych, czołgów i artylerii. Trzeci raz jest możliwy.

Obecna wojna z Iranem, która rozprzestrzeniła się na Liban, wpływa na życie Izraelczyków i przenosi bombardowania bezpośrednio na ich ojczyznę, ponieważ irańskie pociski z łatwością przebijają systemy obrony powietrznej w wykonaniu Izraela i Waszyngtonu. Coraz więcej Izraelczyków postrzega tę wojnę jako niepotrzebną „wojnę polityczną” i ją odrzuca. Jeśli „polityczny” odnosi się do syjonistycznego programu Wielkiego Izraela, to poparcie dla niego wśród ludności izraelskiej może nie być powszechne i maleje. Możliwe, że program syjonistyczny jest narzucany Izraelczykom, a także muzułmanom.

Jeśli tak będzie, poparcie izraelskiej opinii publicznej dla izraelsko-amerykańskiej wojny z Iranem może spaść szybciej niż poparcie wśród społeczeństwa irańskiego. Amerykańska opinia publiczna już teraz zdecydowanie sprzeciwia się wojnie Trumpa z Iranem.

Zakładając, że zbrodniarze wojenni Trump i Netanjahu nie użyją broni jądrowej, Iran prawdopodobnie wygra tę wojnę. Pozytywnym aspektem irańskiego zwycięstwa byłoby wyzwolenie zarówno Ameryki, jak i narodu izraelskiego spod jarzma szalonego syjonistycznego planu Wielkiego Izraela rozciągającego się od Nilu po Pakistan.

Amerykanie powinni modlić się o zwycięstwo Iranu. W przeciwnym razie ich krew i pieniądze będą nadal marnowane na krwawy cel Izraela, jakim jest Wielki Izrael.

Izrael planuje zmobilizować 15 000 pracujących Izraelczyków. Trump wysłał 15 000 marines i spadochroniarzy.

Iran zmobilizował 1 000 000 żołnierzy.

Co nam to mówi?

Jeśli idioci Netanjahu i Trump zaatakują Iran bronią jądrową, Iran zaatakuje Izrael bronią jądrową [tej chyba nie ma? md] , niszcząc elektrownię jądrową w Dimonie. Izrael przestanie istnieć. Izrael jest malutki. Iran jest tak duży jak Europa Zachodnia.

Uczciwy Amerykanin musi zadać sobie pytanie, jak Ameryka mogła stać się narzędziem w izraelskich wojnach o Wielki Izrael. Co się stało z zasadą, że rząd amerykański powinien reprezentować interesy Amerykanów, a nie interesy obcego państwa?

Ataki z 11 września [2001 md] zostały zaaranżowane przez wiceprezydenta USA Dicka Cheneya i syjonistów, których umieścił na kluczowych stanowiskach w rządzie USA. Ten sfingowany „atak muzułmańskich terrorystów na Amerykę” był „nowym Pearl Harbor”, który amerykańscy syjonistyczni neokonserwatyści uznali za konieczny do zniszczenia siedmiu krajów muzułmańskich w ciągu pięciu lat.

Zajęło to więcej niż pięć lat, jak przewidywali generałowie Pentagonu, według generała Wesleya Clarka, czterogwiazdkowego generała. Teraz jednak Ameryka działa na rzecz Izraela, by zniszczyć Iran, eliminując Irak, Libię i Syrię. W zeszłym miesiącu były premier Izraela Bennett udał się do Stanów Zjednoczonych, aby w imieniu Izraela przemówić do amerykańskich organizacji i poinstruować je, by demonizowały Turcję jako „następny Iran”.

Turecki przywódca jest równie głupi, jak przywódcy Ameryki, Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec, Rosji, Chin i Indii. Gdyby Recep Tayyip Erdoğan rozumiał syjonistyczny plan Wielkiego Izraela, który rozwija się na jego oczach – a mianowicie, że on i jego kraj będą następni – sprzymierzyłby się z Iranem, aby zachować suwerenność Turcji. Ale ten głupiec wierzy, że nie może opowiedzieć się po żadnej ze stron i jednocześnie mieć ciastko i zjeść ciastko.

W świecie, w którym istnieje broń jądrowa i możliwość rozprzestrzeniania śmiertelnych infekcji, a w którym nie ma już obiektywnych, krytycznych mediów, wszelkiego rodzaju fake newsy mogą się rozpowszechnić.

Nie ma nic złego w tym, że Iran walczy o swoje prawo do istnienia jako suwerenne państwo. To hańba dla Ameryki, że szkodzi sobie i innym, walcząc o Wielki Izrael.

Źródło: Zwycięstwo Iranu będzie miało pozytywną stronę

Tłumaczenie: antywojenny

Iran równa Izrael z ziemią, Trump panikuje, gdy marines atakują Kharg i Ormuz

Opublikowany przez

uncutnews-ch/iran-macht-israel-dem-erdboden-gleich-trump-geraet-in-panik-waehrend-us-marines-kharg-und-hormuz-ins-visier-nehmen-larry-johnson

Iran równa Izrael z ziemią, Trump panikuje, gdy amerykańscy marines atakują Kharg i Ormuz | Larry Johnson

Konflikt na Bliskim Wschodzie osiągnął dramatyczny poziom eskalacji w marcu 2026 roku. W ramach operacji True Promise 4 (Prawdziwa Obietnica 4), Iran wraz z sojusznikami, takimi jak Hezbollah i jemeńscy Huti, rozpoczął zmasowany ostrzał Izraela. Jednocześnie zamknięcie Cieśniny Ormuz grozi destabilizacją globalnych dostaw energii. W niedawnym wywiadzie były analityk CIA Larry Johnson analizuje sytuację jako asymetryczną wojnę na wyniszczenie, w której Izrael i państwa Zatoki Perskiej są coraz bardziej zagrożone ze względu na mniejszą głębię strategiczną i wyczerpaną obronę powietrzną. Rząd USA pod przewodnictwem prezydenta Trumpa reaguje sprzecznymi sygnałami – od gróźb operacji lądowych po panikę wywołaną rosnącymi cenami ropy.

Asymetria wojny: skala, głębokość i trwałość

Larry Johnson wyjaśnia tę dynamikę prostym porównaniem: duże terytorium (Iran) może absorbować i kontynuować ataki każdego dnia, podczas gdy mały kraj (Izrael, około 22 000 km²) szybko osiąga swoje granice obrony. Izrael ma tylko kilka dużych ośrodków miejskich – Jerozolimę, Hajfę i Tel Awiw – gdzie mieszka ponad połowa ludności. Nie ma dziesiątek rozproszonych elektrowni ani rafinerii, jak Iran.

Każde uderzenie w izraelską infrastrukturę, taką jak zakład chemiczny Ramat Hov niedaleko Dimony czy rafineria w Hajfie, ma zatem znacznie poważniejsze skutki niż porównywalne szkody w Iranie. Johnson podkreśla: „Izraelowi bardziej szkodzi utrata jednego zakładu chemicznego niż odebranie Iranowi dziesięciu”. Iran dysponuje potencjałem strategicznym, podczas gdy zdolność Izraela do przetrwania jest znacznie niższa – pomimo dużego obciążenia dla irańskiej ludności.

Codziennie napływają doniesienia o milionach Izraelczyków szukających schronienia w schronach przeciwbombowych. Izraelskie systemy obrony przeciwrakietowej (Żelazna Kopuła, Proca Dawida) wykazują znaczące słabości: według doniesień, nawet 80% irańskich pocisków je przebija. Hezbollah koordynuje ataki z Libanu, a Huti z Jemenu używają nawet broni hipersonicznej, takiej jak Palestyna 2, która może dotrzeć do Izraela w zaledwie około 15 minut.

Duże straty dla Sił Obronnych Izraela i ostrzeżenia wewnętrzne

Armia Izraela (IDF) znajduje się pod ogromną presją. Obecny szef sztabu zaalarmował gabinet bezpieczeństwa: IDF jest na skraju załamania, a system rezerwy nie będzie w stanie go dłużej utrzymać. Brakuje nowych przepisów dotyczących poboru, rezerwistów i przedłużenia służby. Bez nich armia wkrótce nie będzie w stanie wypełniać swoich rutynowych obowiązków.

Straty w Libanie są szczególnie dramatyczne: Hezbollah zniszczył 21 czołgów Merkava (najnowocześniejszych czołgów armii Izraela) w ciągu jednego dnia, a osiem kolejnych zostało już wcześniej zniszczonych. W sumie od początku ofensywy w południowym Libanie zniszczono lub unieruchomiono ponad 100 czołgów. Przypomina to porażkę z 2006 roku, ale według Johnsona jest ona jeszcze poważniejsza. Izraelowi nie udało się ostatecznie pokonać Hamasu w Strefie Gazy ani Hezbollahu – pomimo ogromnej przewagi materialnej.

Głosy w Izraelu potwierdzają kryzys: były rzecznik praw obywatelskich Sił Obronnych Izraela ostrzegł, że to, co czeka Izrael w kolejnej fazie wojny, jest „przerażające”. Johnson cytuje hebrajskojęzyczne media, które otwarcie dyskutują o tej niepewnej sytuacji.

Wyczerpanie obrony przeciwlotniczej w Izraelu i państwach Zatoki Perskiej

Państwa Zatoki Perskiej (ZEA, Bahrajn, Arabia Saudyjska) i Izrael wystrzeliły tysiące pocisków przechwytujących w ciągu zaledwie jednego miesiąca – oficjalnie nawet 2400 w samym regionie Zatoki Perskiej. Johnson podważa te dane: całkowity zapas nowoczesnych pocisków PAC-3 (Patriot) na świecie wynosił maksymalnie około 4620 na koniec 2025 roku. Znaczna część została już zużyta na Ukrainie i w poprzednich konfliktach. To, co jest teraz wystrzeliwane, to prawdopodobnie starsze warianty PAC-2, a nawet PAC-1 – imponujące wizualnie, ale często nieskuteczne militarnie.

Konsekwencja: Obrona powietrzna państw Zatoki Perskiej jest w dużej mierze wyczerpana. Iran może atakować cele bez ograniczeń. Doniesienia mówią o atakach na amerykańskie centra dowodzenia w Emiratach, atakach dronów na Piątą Flotę USA i uszkodzeniach infrastruktury. Rzecznik Iranu jednoznacznie odpowiedział na groźby Trumpa: Cieśnina Ormuz pozostanie zamknięta dla „wrogiego ruchu”; ataki na irańskie obiekty doprowadzą do jej całkowitego zamknięcia, w połączeniu z odwetem na infrastrukturze energetycznej w Izraelu i sojusznikach USA.

Państwa Zatoki Perskiej pod presją: kruche struktury

Johnson opisuje monarchie Zatoki Perskiej jako pozbawione odporności. Zjednoczone Emiraty Arabskie – pomimo futurystycznych wieżowców – czasami nie mają nowoczesnego systemu kanalizacyjnego; ścieki są codziennie wywożone ciężarówkami. 83% dochodów z ropy naftowej, turystyki, handlu i finansów zostało utracone z powodu konfliktu. Dubaj i inne ośrodki cierpią ogromnie.

Jeszcze mniejszy i bardziej narażony jest Bahrajn, z liczną populacją szyitów i przywódcą, który opuścił kraj. Johnson przewiduje, że ZEA lub Bahrajn mogą się rozpaść jako państwa w nadchodzących miesiącach. Arabia Saudyjska i inne kraje nie mają prawdziwego, organicznego fundamentu politycznego – polegają na dominacji plemiennej i dochodach z ropy naftowej. Z kolei tylko Irak i Iran wybierały swoich przywódców (choć w ograniczonym zakresie).

Iran wykorzystuje tę sytuację, aby zmienić równowagę sił w Zatoce Perskiej – być może nawet we współpracy z Turcją.

Polityka USA pod rządami Trumpa: sprzeczności i ryzyko eskalacji

Prezydent Trump wysyła sprzeczne sygnały: z jednej strony mówi o negocjacjach z „nowym, lepszym reżimem” w Iranie, z drugiej grozi „unicestwieniem” elektrowni, pól naftowych i wyspy Kharg (centralnego irańskiego portu eksportującego ropę naftową). Jednocześnie rząd USA najwyraźniej planuje operacje lądowe – w tym z udziałem piechoty morskiej i spadochroniarzy – mające na celu „otworzenie” Cieśniny Ormuz lub odzyskanie [zrabowanie md] 450 kilogramów wzbogaconego uranu.

Johnson uważa, że ​​takie plany są wysoce problematyczne z punktu widzenia logistycznego i wątpliwe z wojskowego punktu widzenia:

Operacja lądowa na Chargu lub otwarcie cieśniny n ie bierze pod uwagę miny, podwodne drony, okręty podwodne, artylerię nadbrzeżną i pociski.
Atak w głąb Iranu (np. na składy wzbogaconego uranu) wymaga rozległego wsparcia lotniczego, magazynów paliwa i wiąże się z wysokim ryzykiem ofiar – podobnie jak miało to miejsce w przypadku poprzednich operacji USA (operacja Eagle Claw w 1980 roku, nalot na Bin Ladena).
Idea kontroli nad ropą naftową stoi w sprzeczności z wcześniejszymi złagodzeniami sankcji, które miały na celu zwiększenie jej przepływu.

Johnson uważa to za „panikę kryjącą się za agresją”. Uważa, że ​​działania te są częściowo motywowane wizerunkowo i stanowią zagrożenie dla amerykańskich żołnierzy, nie przynosząc żadnych wyraźnych korzyści militarnych.

Konsekwencje ekonomiczne i globalne: stagflacja i zmiana wielobiegunowa

Zamknięcie Cieśniny Ormuz (przez którą normalnie przepływa około 20% światowej ropy naftowej) spowodowało gwałtowny wzrost cen ropy. W USA benzyna w niektórych regionach (Kalifornia) wzrosła do ponad 6 dolarów za galon. Ceny oleju napędowego wzrosły jeszcze bardziej. To napędza inflację, koszty transportu, ceny nawozów i łańcuchy dostaw – z ryzykiem stagflacji podobnej do tej z lat 70. XX wieku.

Pomimo sankcji Iran nadal czerpie zyski z eksportu do Chin (częściowo za pośrednictwem chińskich tankowców od których pobiera opłaty za przejazd). Państwa Zatoki Perskiej ponoszą ogromne straty. W dłuższej perspektywie konflikt przyspiesza transformację w kierunku wielobiegunowego porządku świata: Chiny czerpią korzyści ze sprzedaży pojazdów elektrycznych, a Rosja i Iran umacniają swoją pozycję. Udział dolara w światowych rezerwach walutowych stale spada. Johnson postrzega to jako początek nowego porządku gospodarczego i politycznego – porównywalnego z rozwojem Chin po 1972 roku.

Nawet lotniskowce takie jak USS Gerald Ford (który najwyraźniej został poważnie uszkodzony przez pożar) i wysokie wieżowce tracą na znaczeniu w dobie broni hipersonicznej i dronów.

Wnioski: Punkt zwrotny z niepewnym wynikiem

Larry Johnson maluje obraz wojny, której Izrael i wspierane przez USA państwa Zatoki Perskiej z trudem mogą toczyć na dłuższą metę. „Oś oporu” (Iran, Hezbollah, Huti, irackie milicje) demonstruje koordynację i wytrwałość. Wewnętrzne ostrzeżenia Izraela i wyczerpane systemy obronne wskazują na poważne trudności.

Polityka USA wydaje się sprzeczna i ryzykowna. Nie wiadomo, czy operacja lądowa zostanie rozpoczęta, czy negocjacje zostaną podjęte – ale wstrząsy gospodarcze (ceny ropy naftowej, inflacja) już teraz wpływają na gospodarkę światową. Konflikt może trwale zmienić sytuację polityczną na Bliskim Wschodzie i globalny porządek gospodarczy. Johnson ostrzega: Nadchodzące tygodnie i miesiące będą kluczowe – z wysokim ryzykiem dalszej eskalacji.

Katastrofalny eksperyment medyczny

Opublikowany przez

Marek Wójcik – blog

1232. Katastrofalny eksperyment medyczny

30. marca 2026 Autor artykułu Marek Wójcik world-scam/katastrofalny-eksperyment-medyczny

Dzisiaj mija dokładnie 6 lat od czasu, kiedy napisałem mój pierwszy artykuł tego blogu. Do dzisiaj powstało w każdej z trzech wersji językowych ponad 1.200 artykułów i nie zanosi się na to, żebym szybko z tym skończył.

Świat wyraźnie przyspieszył od tych sześciu lat. Taka ilość celowo wywołanych katastrof, jak plandemia, masowa broń biologiczna rozprzestrzeniana przy pomocy strzykawki, wojna z rodziną (gender), wojna zastępcza na Ukrainie, chemitrails, sztucznie wywołane pożary, powodzie i trzęsienia ziemi (HAARP), oszustwo klimatyczne, wojna migracyjna, liczne operacje psyop, powszechna cenzura i manipulacja, nadużywanie prawa, negowanie wszelkich ustalonych przez wieki reguł i wreszcie wojna w Zatoce Perskiej, to są jedynie słowa kluczowe, opisujące nasze czasy. Takie zestawienie pozwala łatwiej dostrzec cały las, kiedy my koncentrujemy naszą uwagę na poszczególnych drzewach.

Mój blog jest jedną z wielu prób wyjaśnienia, kto za tymi katastrofami stoi. Dlatego strona mojego blogu nosi nazwę world – scam, czyli oszustwo na skalę całego świata. Dzisiejszy artykuł jest kolejnym, dotyczącym jednego z tych drzew. Plandemia nie została dotychczas rozliczona – to jest otwarta rana, którą jej twórcy-ludobójcy najchętniej zamietliby pod dywan.

„840 tysięcy Amerykanów zginęło z powodu szczepionki” – epidemiolog ujawnia przemilczane fakty naukowe.
Można włączyć polskie napisy.

Ta rozmowa stanowi połączenie wieloletnich badań, danych ze świata rzeczywistego i analiz z pierwszej ręki, tworząc kompleksowy opis zaplanowanej z góry globalnej katastrofy zdrowia publicznego.

ZNACZNIKI CZASU:

00:00 — Najgorszy eksperyment medyczny w historii.

04:04 — Jak Hulscher to sobie wyobrażał: styczeń 2020.

06:59 — Oś czasu mRNA: UNC, Ralph Baric i zysk funkcji.

10:24 — Planowanie w czasie pandemii: Połączenie Event 201.

11:38 — Dlaczego to nigdy nie była szczepionka: Odkrycie terapii genowej.

15:06 — Kryzys związany z zapaleniem mięśnia sercowego i nieodwracalne blizny na sercu.

23:16 — Turbo Cancer: ponad 100 badań, 136 000 dodatkowych zgonów z powodu raka.

23:25 — Integracja genowa: Rak pęcherza moczowego w stadium 4 u 31-letniej kobiety.

27:10 — „Zostaliśmy zaatakowani”: ocena wywiadowcza Davida.

31:24 — Zeznania przed Kongresem: Co widzą ustawodawcy.

40:38 — Dlaczego ludzie nadal nie potrafią tego zaakceptować: Psychoza masowa.

44:10 — Co robi w tej sprawie Fundacja McCullough. Źródło.

Przedstawiono tysiące dowodów na fałszywą pandemią. Ci, którzy nie chcą tego wiedzieć, ignorują te doniesienia. Są wspierani przez zawsze przecież „prawdomówne” media. Strategia ignorancji jest, jak widać skuteczna – nikt nie poniósł odpowiedzialności za uśmiercenie milionów ludzi na świecie przez wstrzyknięcie eliksiru śmierci. Zwolennicy lockdownów i paniki wirusowej argumentują, że większość zaszczepionych przecież nadal żyje. Oczywiście. Gdyby wszyscy umierali po tym środku masowej zagłady jak po podaniu cyjanku potasu, zbrodnia byłaby zbyt ewidentna. Dlatego wojskowi planiści koronnego wirusa zdecydowali się na rozpowszechnianie wielu różnie groźnych serii preparatu i przeżycie było zależne jedynie od tego, na jaki rodzaj dawki się trafiło.

Zakłamanie rzeczywistości spowodowane strachem i związane z nim odrzucenie przez ludzi podstawowych zasad logicznego myślenia jest zjawiskiem psychologicznym sprytnie wykorzystanym przez tych, którzy zaplanowali dla nas ten kompleksowy las „przypadkowych” zdarzeń, będących zbrodnią wobec ludzkości.

Dla wszystkich, którzy myśleli, że maski chronią: oto wasz „schron przeciwlotniczy” na III wojnę światową.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Dokąd uciekną kowboje?

Opublikowany przez

Dokąd uciekną kowboje?

31. marca 2026 Autor artykułu Marek Wójcik

Wczoraj nastąpiła fundamentalna zmiana strategicznej sytuacji w Zatoce Perskiej. Atak na stację uzdatniania wody w Kuwejcie ukazuje zupełnie inną rzeczywistość niż ta przedstawiana w zachodniej telewizji. W kranach mieszkań najbogatszego niegdyś państwa świata zabrakło wody i długo jej nie będzie.

Przerwy w dostawie prądu są dla ludzi przyzwyczajonych do stałych dostaw energii wielkim problemem. Wielogodzinne alarmy rakietowe, są także dużym obciążeniem dla ludności. Jednak widmo śmierci z pragnienia bije wszystkie te koszmarne sytuacje na głowę. Człowiek bez wody przeżyje najwyżej trzy dni – potem nadchodzi okrutna śmierć. Kuwejt nie jest w stanie dostarczyć wody dla wszystkich mieszkańców. Straż pożarna i tak przeciążona gaszeniem pożarów spowodowanych irańskimi pociskami, nie poradzi sobie z tym dodatkowym obciążeniem. Do tego trzeba uwzględnić, że ten kraj importuje 98% żywności i jedyna droga dla kontenerowców z pożywieniem prowadzi przez Cieśninę Ormuz.

Al Jazeera podała, że Iran uszkodził elektrownię i zakład odsalania wody w Kuwejcie.
Źródło.

To jest także wojna medialna. We wczorajszym artykule na ZeroHedge czytamy:

Irańskie wojsko zaprzeczyło w poniedziałek, jakoby stało za niedawnym atakiem na zakład odsalania wody w Kuwejcie. Nazwało atak amerykańsko-izraelską operacją pod fałszywą flagą, mającą na celu „destabilizację i zniszczenie regionu”.

„Brutalna agresja reżimu syjonistycznego na zakład odsalania wody w Kuwejcie, przeprowadzona w ostatnich godzinach pod pretekstem oskarżenia Islamskiej Republiki Iranu, jest oznaką nikczemności i zepsucia syjonistycznych okupantów” – ogłosiła w oświadczeniu Kwatera Główna irańskiej armii Chatam al-Anbija. Źródło.

Planowana przez USA inwazja na Iran ma wyglądać w ten sposób według ściśle tajnych planów Pentagonu:

„Nawet nie zdają sobie sprawy, że nadchodzimy…” Źródło.

Ansar Allah – Huti w Jemenie pokazali już, jak potrafią walczyć z ponoć największą potęgą świata. Armia Iraku także czeka z uderzeniem na Kuwejt, aż pojawi się kilka tysięcy kowbojów. Amerykanie próbowali już 46 lat temu odbić zakładników z Iranu. Akcję nazwano wtedy Orli Szpon i poniosła sromotną porażkę. Źródło.

Wbijanie gwoździ do własnej trumny.

Upadające imperium z reguły nie uczy się na własnych błędach, ponieważ nie traktuje ich jako błędy.

Z 12-dniowej wojny w czerwcu ubiegłego roku, kiedy premier państwa umieszczonego tam, gdzie sobie tego życzy, błagał o zakończenie konfliktu, wyciągnęli wniosek, że Iran wystrzelił już większość posiadanych rakiet. Dlatego byli tak zaskoczeni eskalacją konfliktu na całą Zatokę Perską po tym, jak wymordowali irańskich przywódców.

Amerykańskie bazy wojskowe opustoszały na Bliskim Wschodzie po irańskich atakach. Wojsko przeniosło się do hoteli, w które również trafiają irańskie rakiety. Trumpowi będzie coraz trudniej wskazać miejsce na wypas krów pilnowanych przez kowbojskie siły zbrojne.

Nie jestem zwolennikiem NATO, a jeszcze bardziej skostniałej Mumii Europejskiej. Jednak w tym przypadku uważam, że słusznie czynią, pokazując pełną izolację dwóch krajów nieudolnie realizujących politykę bezsensownej ekspansji.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Pedofilia to zbrodnia, nie publicystyka.

Opublikowany przez

Pedofilia to zbrodnia, nie publicystyka.

Jacek Tomczak konserwatyzm/tomczak-pedofilia-to-zbrodnia-nie-publicystyka

W Kanale Zero pokazano rozmowę z córką zwyrodnialca z Kłodzka, który dostał wyrok 25 lat pozbawienia wolności za pedofilię i zoofilię. Ten Coś, dwunóg człekopodobny, sprawca horroru z Kłodzka miał podręcznikowe cechy psychopaty. Wywoływał uzależnienie emocjonalne, straszył, że najbliżsi dziewczyny zginą, jeśli nie będzie się ona poddawać jego odrażającym praktykom, zakładał podsłuchy, montował urządzenia pozwalające ustalić lokalizację najbliższych mu osób. Dodajmy, że policjant, który zapoznawał się z materiałem dowodowym w tej sprawie musiał zacząć chodzić do gabinetu psychologicznego.

Te najbardziej podstawowe, a zarazem najważniejsze cechy, które czynią nas ludźmi uaktywniają się, gdy przeszywa nas ból i współczucie dla zwykłej, młodej dziewczyny, dojrzałej ponad wiek dojrzałością smutną i bolesną. Współczucie dla jej bezsilności, samotności, heroizmu w obronie najbliższych (by zwyrodnialec koncentrował się na niej i nie krzywdził innych – jak dziś wiemy, i tak krzywdził). Współczucie dla krzywdy zwielokrotnionej – przecież psychicznym i fizycznym torturom towarzyszyło poczucie nabywanego piętna, świadomość wyboru między samotnością w cierpieniu a krzywdą najbliższych.

Potępienie zła musi wynikać z wrażliwości na dobro.

Zastanówmy się nad wiarygodnością, autentycznością, szczerością oburzenia. Otóż, trudno uznać je za wynikające z prawdziwego odróżniania dobra od zła wtedy, kiedy nie idzie z nim w parze wrażliwość na krzywdę. Tak, wrażliwość na krzywdę jest punktem wyjścia do oburzenia czynem, często również do oburzenia osobą sprawcy. Oczywiście, relacja między oceną czynu a oceną człowieka to temat na osobne rozważania – na ile nasze czyny nas tworzą, a na ile są efektem chwilowych słabości, okoliczności (i jak odróżnić jedne od drugich).

Co najistotniejsze, potępianie zła musi wynikać z odczuwania dobra i wrażliwości na nie – w przeciwnym przypadku zatraca wymiar moralny i staje się plotką, atakiem, propagandą, nienawiścią. Obawiam się, że rodzima “klasa polityczna” doszła w zacietrzewieniu do pułapu, na którym wrażliwość odbiera się jako słabość.

Zdolność zrozumienia i refleksji nad bólem ofiary jest warunkiem niezbędnym, by potępienie dla sprawcy miało wymiar autentycznie moralny i zarazem moc rażenia. Tylko człowiek uwewnętrzniający choć w części cierpienie skrzywdzonego zachowuje “łączność” między potępieniem a systemem wartości – tylko ktoś taki działa w imię etyki, w oparciu o odróżnianie dobra od zła. Samo potępianie zła, bez wrażliwości na krzywdę, tego niezbędnego komponentu dobra staje się odruchem krzykacza albo – w gorszym przypadku – wyrachowanego politycznego gracza. Taki ktoś nie jest zdolny zrozumieć co właściwie potępia.

Dziewczyna, z którą przeprowadzona została rozmowa, jak i inne skrzywdzone przez zwyrodnialca z Kłodzka osoby są najważniejszymi ludźmi w tej historii – i nad nimi trzeba się pochylić w pierwszej kolejności, jeśli nie chce się całej sprawy traktować instrumentalnie.

Jeśli “lepszość” którejś ze skonfliktowanych stron (tych, którzy używają epitetu “pedofil” i tych, którzy są nim określani) miałaby mieć jakieś oparcie to musiałoby ono tkwić w zrozumieniu i odczuwaniu krzywdy, której druga strona nie próbuje pojąć. Rzecz w tym, że człowiekowi mającemu takie cechy nie o “lepszość” chodzi. Deklarowana “lepszość” tych, którzy oskarżają przeciwników o bycie “pedofilami” tkwi natomiast w czymś od nich zupełnie niezależnym – w nie znalezieniu się w liczącej 20 tysięcy członków partii, której jedna działaczka dostała wyrok w procesie o pedofilię. Przypadek nie buduje “lepszości”. Szczęśliwy traf nie jest źródłem dumy.

Człowiek z wyczuciem podchodzący do takich historii nie będzie zachowywał się tak, jakby się mu one opłacały, jakby tak naprawdę większa liczba ofiar umożliwiała skuteczniejszy atak polityczny.

Takie historie nikomu się nie opłacają.

Jacek Tomczak

Abraham a Izrael. Całe potomstwo Abrahama już otrzymało ziemię „od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat”, Izrael chce ją odebrać !

Opublikowany przez

Abraham a Żydzi. To potomstwo Abrahama otrzymało ziemię „od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat”

====================================

MD: Ta prosta analiza wybija obecnie broń – argumenty m. inn. z dusz 60 milionów „chrześcijańskich syjonistów” w USA. I oczywiście z ust notorycznych kłamców – propagandzistów Izraela.

Dlatego umieszczam ją jeszcze raz, z prośbą gorąca, by moi czytelnicy tę analizę publikowali w innych portalach.

—————————

Domaganie się przez potomków jednej linii rodowej Abrahama

całej ziemi od Nilu do Eufratu, jest zupełnie bezpodstawne

=====================================================================

 Juliusz Franciszek Susak

Historia Abrahama zajmuje w Biblii miejsce szczególne, ponieważ od jego potomstwa wywodzi się znaczna część ludów zamieszkujących Bliski Wschód. Według biblijnego przekazu Abraham miał ośmiu synów z trzema kobietami, a ich potomkowie dali początek licznym narodom i plemionom regionu. Najstarszym z synów był Izmael, urodzony z niewolnicy Hagar w czasie, gdy żona Abrahama, Sara, pozostawała jeszcze bezdzietna. Później, w bardzo podeszłym wieku Abrahama i Sary, narodził się Izaak – syn uznawany w tradycji biblijnej za dziecko szczególnej obietnicy.

Po śmierci Sary Abraham związał się jeszcze z Keturą, która urodziła mu sześciu kolejnych synów: Zimrana, Jokszana, Medana, Midiana, Jiszbaka i Szuacha. W ten sposób rodowód Abrahama rozgałęził się na kilka linii, które z czasem zaczęły zamieszkiwać różne części rozległego obszaru Bliskiego Wschodu.

Potomstwo poszczególnych synów odegrało znaczącą rolę w kształtowaniu etnicznej mapy regionu. Od Izaaka, poprzez jego synów Jakuba i Ezawa, wywodzą się odpowiednio Izraelici oraz Edomici. Z kolei Izmael w tradycji biblijnej i islamskiej uważany jest za przodka wielu ludów arabskich, które rozprzestrzeniły się na Półwyspie Arabskim i w sąsiednich krainach. Synowie Ketury natomiast zostali według przekazu odesłani „na wschód” i dali początek różnym ludom pustynnym i koczowniczym. Szczególnie znani byli Madianici, wywodzący się od Midiana, z którymi Izraelici wielokrotnie wchodzili w relacje handlowe i polityczne. W ten sposób potomkowie Abrahama stopniowo zasiedlili ogromny obszar rozciągający się między Egiptem a Mezopotamią.

W Biblii pojawia się również obietnica, że potomstwo Abrahama otrzyma ziemię „od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat” [Księga Rodzaju, 15,18]. Gdy zestawi się ten opis z dzisiejszą mapą polityczną, okazuje się, że obejmuje on region, w którym znajdują się współcześnie takie państwa jak Izrael, Palestyna, Jordania, Liban, Syria, Irak oraz części Egiptu i Arabii Saudyjskiej.

W sensie historycznym i demograficznym obszar ten od tysiącleci zamieszkują ludy, które tradycja wywodzi właśnie od synów Abrahama. Arabowie, Żydzi oraz inne narody semickie regionu są więc w szerokim znaczeniu potomkami tej samej postaci biblijnej.

Jednocześnie Biblia podkreśla pewien szczególny aspekt dziedzictwa Abrahama. Choć miał on wielu synów, głównym spadkobiercą jego majątku oraz przymierza z Bogiem został Izaak. Pozostali synowie otrzymali dary i zostali wysłani w inne strony, gdzie zakładali własne rody i wspólnoty. Ten motyw stał się później ważny dla tradycji religijnej judaizmu i chrześcijaństwa, które akcentują linię Izaaka i jego potomków.

Z drugiej strony tradycja islamska przywiązuje dużą wagę do osoby Izmaela jako przodka Arabów. W efekcie różne religie i kultury regionu odwołują się do Abrahama, ale podkreślają inne elementy jego dziedzictwa.

Patrząc szerzej, postać Abrahama stała się symbolem wspólnego pochodzenia wielu narodów Bliskiego Wschodu. Choć historia tych ludów naznaczona jest konfliktami i rywalizacją, ich tradycje religijne i genealogiczne wskazują na wspólny punkt wyjścia. W tym sensie Abraham pozostaje nie tylko bohaterem starożytnego przekazu biblijnego, lecz także symbolicznym przodkiem ogromnej rodziny narodów, których losy przez tysiąclecia splatały się na przestrzeni między Nilem a Eufratem.

Reasumując:

Jeśli spojrzeć na biblijną historię Abrahama w szerokiej, historycznej perspektywie, można dojść do wniosku, że obietnica dana mu przez Boga rzeczywiście znalazła swoje spełnienie. W Księdze Rodzaju pojawia się zapowiedź, że Abraham stanie się „ojcem wielu narodów”, a jego potomstwo będzie liczne i rozprzestrzeni się na rozległych ziemiach. Z biegiem czasu właśnie tak się stało.

Jak już wiemy Abraham miał ośmiu synów z trzech kobiet: Izmaela z Hagar, Izaaka z żony Sary oraz sześciu synów z Ketury – Zimrana, Jokszana, Medana, Midiana, Jiszbaka i Szuacha. Każda z tych linii rodowych rozwinęła się w osobne wspólnoty i plemiona, które stopniowo zasiedlały coraz większe obszary Bliskiego Wschodu.

Potomkowie Izaaka stworzyli naród izraelski, którego historia jest szeroko opisana w Biblii. Z kolei od Izmaela wywodzą się liczne plemiona arabskie, które rozprzestrzeniły się na Półwyspie Arabskim oraz w sąsiednich krainach. Synowie Ketury dali początek kolejnym ludom pustynnym, które zamieszkiwały tereny na wschód od Kanaanu, w rejonach dzisiejszej Arabii i Jordanii. W rezultacie potomstwo Abrahama zaczęło wypełniać niemal całą przestrzeń między Egiptem a Mezopotamią.

Biblijna obietnica mówiła również o ziemi rozciągającej się „od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat”. Gdy zestawi się ten opis z dzisiejszą mapą, obejmuje on region, w którym znajdują się współcześnie takie kraje jak Izrael, Palestyna, Jordania, Liban, Syria, Irak oraz części Egiptu i Arabii Saudyjskiej.

Właśnie na tych terenach od tysięcy lat żyją narody wywodzące się – w tradycji biblijnej i historycznej – z różnych linii potomstwa Abrahama. Żydzi, Arabowie i inne ludy semickie regionu należą w szerokim sensie do tej samej genealogicznej rodziny.

Z tego punktu widzenia można powiedzieć, że zapowiedź o licznych narodach i o zasiedleniu wielkiego obszaru rzeczywiście już się wypełniła.

Potomkowie Abrahama nie tylko przetrwali przez tysiąclecia, ale także stali się główną ludnością ogromnego regionu świata. Choć późniejsze interpretacje religijne koncentrowały się często na roli jednej linii rodowej, sama rzeczywistość historyczna pokazuje, że cała przestrzeń między Nilem a Eufratem została już zamieszkana przez różne gałęzie tej samej abrahamowej rodziny.

W tym sensie Abraham pozostaje symbolem wspólnego początku wielu narodów Bliskiego Wschodu. Historia jego synów pokazuje, jak z jednego rodu powstała rozległa sieć ludów, kultur i tradycji, które do dziś kształtują oblicze tego regionu. Dlatego można powiedzieć, że biblijna obietnica o licznych potomkach i wielkiej ziemi znalazła swoje spełnienie w historii i geografii świata.

Warto wspomnieć, że jakby „ojciec” Izraelitów nie wziął za żonę kobiety ze swojej linii rodowej i nie miał z tym problemu. Teściem Mojżesza był Jetro, kapłan i przywódca plemienia Madianitów. Mojżesz poślubił jego córkę Seforę, gdy przebywał na wygnaniu w ziemi Madian.

Mojżesz uciekł z Egiptu po tym, jak zabił Egipcjanina bijącego Hebrajczyka. Wtedy schronił się w kraju Madianitów, gdzie spotkał córki Jetry przy studni i pomógł im napoić trzodę. Gdy wróciły do domu i opowiedziały ojcu o nieznajomym, Jetro zaprosił Mojżesza do swojego domu. Z czasem Mojżesz zamieszkał u niego i poślubił jego córkę Seforę.

Madianici byli ludem wywodzącym się od Midiana, jednego z synów Abrahama i Ketury. Oznacza to, że teść Mojżesza pochodził z linii potomków Abrahama, choć z innej gałęzi niż Izraelici.

Oznacza to, że choć Madianici nie należeli do Izraelitów, byli w tradycji biblijnej dalszą gałęzią tej samej rodziny wywodzącej się od Abrahama. W tym sensie Mojżesz nie wchodził w relację z całkowicie obcym ludem.

Relacja Mojżesza z Jetrem przedstawiona jest wręcz bardzo pozytywnie. Gdy Mojżesz uciekł z Egiptu i znalazł się w ziemi Madian, Jetro przyjął go do swojego domu i oddał mu za żonę swoją córkę Seforę. Mojżesz przez wiele lat mieszkał w jego rodzinie i pracował jako pasterz jego stad. Właśnie podczas tego pobytu, według Księgi Wyjścia, Mojżesz doświadczył objawienia Boga przy gorejącym krzewie, które zapoczątkowało jego misję wyprowadzenia Izraelitów z Egiptu.

Co więcej, gdy później Izraelici wyszli z Egiptu, Jetro odwiedził Mojżesza na pustyni. Biblia opisuje ich spotkanie jako serdeczne i pełne wzajemnego szacunku. Z biblijnego punktu widzenia nie ma więc śladu konfliktu czy napięcia z powodu pochodzenia teścia Mojżesza. Przeciwnie – przedstawiony jest on jako mądry doradca i człowiek, który uznaje Boga Izraela. Pokazuje to, że w najstarszych opowieściach biblijnych relacje między różnymi gałęziami potomków Abrahama mogły być nie tylko pokojowe, ale także oparte na współpracy i wzajemnym szacunku.

Zatem domaganie się przez potomków jednej linii rodowej Abrahama

całej ziemi od Nilu do Eufratu, jest bezpodstawne.

Logiki nie ma

Opublikowany przez

Stanisław Michalkiewicz: logiki-nie-ma

   Co wzbudziło w naszym społeczeństwie większe emocje – czy mecz futbolowy z Albanią, czy List Pasterski Episkopatu Polski, skierowany do parafian z okazji rocznicy wycieczki Jana Pawła II do rzymskiej synagogi? Sama rocznica może nie byłaby warta aż takiej, a może nawet żadnej uwagi, gdyby nie pewne sformułowania Listu na temat kwestii żydowskiej. Otóż Księża Biskupi napisali tam, że od co najmniej “półtora tysiąca lat”, a więc dosyć długo, Kościół katolicki w kwestii żydowskiej się mylił.

To bardzo ważne, żeby nie powiedzieć – rewolucyjne stwierdzenie – bo jeśli Kościół mylił się w tej kwestii, to być może mylił się również w innych sprawach? Tego, ma się rozumieć, nie wiemy – ale nie możemy tego wykluczyć, więc chyba bezpowrotnie tracimy pewność, co do prawdziwości nauczania Kościoła. W dodatku, skoro przez ostatnie półtora tysiąca lat Kościół w jednej sprawie się mylił, to skąd możemy mieć pewność, że nie myli się dzisiaj?

Skoro raz przydarzyła mu się pomyłka, to znaczy, że pomyłki są możliwe, a skoro tak, to nie możemy mieć pewności, czy dzisiejsze nauczanie Kościoła, na przykład w kwestii sodomczyków czy gomorytek nie stanowi sprośnego błędu Niebu obrzydłego? Kiedyś, w epoce wojen religijnych jakie wstrząsały Europą w wieku XVI i XVII, list Episkopatu Polski z pewnością wywołałby duży rezonans, a może nawet – religijną wojnę? Czy jednak coś takiego rzeczywiście mogłoby zdarzyć się w Polsce? To nie jest takie pewne, bo – jak pamiętamy z historii – w Polsce żadnych wojen religijnych nie było.

Oficjalne wyjaśnienie tego fenomenu jest takie, że jesteśmy narodem niezwykle tolerancyjnym – ale bliższe prawdy może być wyjaśnienie inne – że mianowicie subtelnościami teologicznymi mało kto u nas naprawdę się interesuje, a nie ma mowy, żeby się nimi przejmował. Co innego, gdy chodzi o to, by wypić i zakąsić. Do tych zagadnień podchodzi się u nas bardzo serio i można powiedzieć, że nawet kwestie teologiczne zostały temu w pewnym stopniu podporządkowane.

Świadczy o tym stary, chyba jeszcze z czasów saskich pochodzący, wielkanocny wierszyk: “Ukrajemy szyneczki, umaczamy w chrzanie. Jakżeś dobrze uczynił, żeś zmartwychwstał, Panie.” W tej sytuacji trudno się dziwić, że mecz futbolowy z Albanią, zwłaszcza że polskiej reprezentacji cudem udało się go wygrać, wywołał zainteresowanie większe, niż wspomniany List.

Być może również dlatego, że przedstawiciele Episkopatu po przegłosowaniu tego tekstu podczas Konferencji, z zagadkowych przyczyn nabrali wody w usta i nie próbują uspokajać zaniepokojonych parafian. Bardzo możliwe, że ta kunktatorska taktyka jest słuszna, że parafianie wkrótce o wszystkim zapomną i znowu będzie można spokojnie wypić i zakąsić.

   Ale większe zainteresowanie meczami futbolowymi też jest dziwaczne, jako, że z nich nic przecież nie wynika. To znaczy – wynika – ale raczej dla piłkarzy i działaczy związków sportowych, tradycyjnie u nas poobsadzanych przez bezpieczniaków. Oni rzeczywiście mogą na wygranym meczu skorzystać, zwłaszcza, gdyby polska drużyna zdobyła mistrzostwo świata – ale reszta towarzystwa nic z tego przecież nie będzie miała. Dlaczego zatem futbol wzbudza takie emocje zwłaszcza wśród kibiców – to jest jedna z tajemnic natury ludzkiej, podobna do tej, o której wspominał św. Jan Maria Vianney:

Zastanawiał się on kiedyś, dlaczego ludzie popełniają grzechy główne i od razu odpowiedział, że to oczywiste, bo każdy grzech główny dostarcza człowiekowi przynajmniej chwili przyjemności. Każdy – z wyjątkiem jednego: zazdrości – która nie tylko nie dostarcza grzesznikowi ani chwili przyjemności, tylko od samego początku – udrękę. Tymczasem ludzie ten właśnie grzech popełniają nagminnie, co więcej – tworzone są ideologie, jak socjalizm, czy komunizm, które ufundowane są na ekscytowaniu w ludziach zazdrości.

Warto zwrócić uwagę, że w tworzenie tych ideologii angażowali się i angażują Żydowie, których etyka ma charakter w znacznym stopniu trybalistyczny – ale dlaczego socjalizm, czy komunizm uwodzi również głupich gojów? To też jest tajemnica, którą Chińczycy tłumaczą, jako “chorobę czerwonych oczu” – pragnienie, żeby każdemu było tak źle, jak mnie.

   Wydaje się bardzo prawdopodobne, że nasz mniej wartościowy naród tubylczy cierpi na tę chorobę, że to jest prawdziwa epidemia, jeszcze groźniejsza od zbrodniczego koronawirusa. Weźmy na przykład taką demokrację. Jeśli uważnie wsłuchać się w opinie dobiegające z mediów głównego nurtu, a zwłaszcza – z mediów społecznościowych, to widać tam głębokie niezadowolenie z demokracji. Z demokracji nie są zadowoleni zarówno jej wyznawcy, np. działacze Volksdeutsche Partei, czy Prawa i Sprawiedliwości, nie mówiąc o sceptykach, czy wręcz jej przeciwnikach, których można znaleźć w obydwu Konfederacjach.

Tymczasem nie tylko pan prezydent Duda, ale również pan prezydent Karol Nawrocki sprawia wrażenie, jakby chciał zaprowadzić demokrację na przykład na Białorusi, chociaż naród białoruski, w odróżnieniu od takiego np. ukraińskiego, nic złego Polsce nie zrobił.

   Ale mniejsza już o te tajemnice ludzkiej natury, których – jak utrzymują Rosjanie – bez wódki nie da się wyjaśnić – bo ważniejszą rzeczą od futbolu wydaje się religia. Nie chodzi nawet o to, że wszystkie religie oferują ludziom delikatny towar zwany nadzieją – w tym przypadku – na życie wieczne – co na konsekwencje religii, na które ostatnio zwrócił uwagę ksiądz prof.  Andrzej Kobyliński. Napisał on, że obecna wojna izraelsko-amerykańsko-irańska, jest wojną religijną. Ja podejrzewałem to od dawna, ale co innego podejrzewać, a co innego, gdy te podejrzenia znajdą potwierdzenie ze strony autorytetu naukowego.

Otóż ksiądz profesor również twierdzi, że pierwotną przyczyną tej wojny jest idea “Wielkiego Izraela” z którą “czuje się związany” Beniamin Netanjahu. Idea “Wielkiego Izraela” wynika z żydowskiej sagi plemiennej, pretensjonalnie zatytułowanej “Starym testamentem” – że to niby Stwórca Wszechświata tę sagę zainspirował. Chodzi oczywiście o układ Stwórcy Wszechświata z mezopotamskim koczownikiem, któremu Stwórca Wszechświata obiecał, że uczyni go ojcem wielkiego narodu, któremu odda w arendę obszar“od wielkiej rzeki egipskiej do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat”.

Władze Izraela, wykorzystując potęgę militarną Ameryki, realizację tej idei już znacznie posunęły do przodu, obezwładniając politycznie państwa leżące na tym obszarze. Żeby jednak przejść do etapu następnego, to jest – aneksji i okupacji – muszą zrobić porządek z Iranem, który na doktrynę “Wielkiego Izraela” nie tyle kładzie lachę, to uważa ją za groźną dla swojej własnej przyszłości. Na domiar złego – na co zwraca uwagę ksiądz profesor – w Ameryce  są tak zwani “chrześcijańscy syjoniści”, którzy uważają, że nie będzie na świecie pokoju, dopóki władzy nad światem nie zdobędzie Izrael.

Nietrudno się domyślić, że Żydom w to graj, zwłaszcza, że gorliwym wyznawcą tej wiary jest sam szef Pentagonu. Wprawdzie ksiądz profesor tego wniosku już nie wyciąga, bo nie bardzo mu w jego sytuacji wypada, ale nasza sytuacja jest inna, więc możemy zauważyć, że z religii, zwłaszcza niektórych, też mogą wynikać wielkie nieszczęścia. W tej sytuacji futbol nie wytrzymuje porównania z religią, zwłaszcza gdy chodzi o konsekwencje. Na to wskazywałaby logika, ale u nas żadnej logiki nie ma, zarówno na odcinku religijnym, jak i futbolowym.

Krosta

Opublikowany przez

Krosta

Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!”  •  31 marca 2026 micha

Przy okazji kolejnej odsłony procesu Grzegorza Brauna, któremu kolaboranci obywatela Żurka Waldemara zarzucają mnóstwo rozmaitych myślozbrodni, potwierdziły się podejrzenia, iż nasilająca się w naszym bantustanie walka o praworządność, której rozpoczęcie nakazała nam w lutym 2017 roku Nasza Złota Pani, zatacza coraz szersze kręgi. Skoro tak, to nic dziwnego za zahacza już o rejony psychiatryczne, czego ilustracją było uzasadnienie wniosku prokuratora o wyłączenie jawności rozprawy. Pan prokurator uzasadnił swój wniosek tym, że rozprawa jest „relacjonowana”. Najwyraźniej wśród kolaborantów obywatela Żurka Waldemara toruje sobie drogę przeświadczenie, iż relacjonowanie rozpraw sądowych jest też rodzajem myślozbrodni, podobnie jak komentowanie wyroków – chyba, że zwierzchność, w postaci starych kiejkutów takie relacjonowanie nakaże funkcjonariuszom Propaganda Abteilung, jak nie z rządowej telewizji, to z telewizji nierządnej.

Ale środowisko kolaborantów obywatela Żurka Waldemara nie jest wyjątkiem, ani nawet ogniskiem psychiatrycznej furii. Wykazuje ona daleko idące podobieństwo z „Furią Epicką”, która z kolei podobna jest do „furii ekspedycyjnej”, której często ulegają osoby skazane na swoje towarzystwo. Wszystko wskazuje na to, iż słabość w postaci furii ma swoje źródło w środowiskach żydowskich i to nie tylko, dajmy na to, w gronie Chabad Lubawicz, której Główny Teolog bez wątpienia był pacjentem – ale również w bezcennym Izraelu. Oto prezydent tego państwa, co to leży tam, gdzie chce, pan Icchak Herzog, próbując przekonać Europejczyków, że bezcenny Izrael miał nie tylko rację, ale i święte prawo napaść na złowrogi Iran, z miedzianym czołem powiedział, że „reżim w Teheranie” jest „pierwotną przyczyną rozlewu krwi w tym rejonie”.

Powiadają, że przyzwyczajenie jest drugą naturą. Najwyraźniej prezydent bezcennego Izraela, pan Herzog, musiał się przyzwyczaić, że Żydowie zawsze są ofiarami, że po prostu tak ma. Oczywiście w tym szaleństwie jest metoda, bo z prezentowania się światu w charakterze ofiar, Żydowie ciągną nie tylko grubą forsę, ale również – korzyści innej natury. Na przykład kładą lachę na krytykę, którą pod ich adresem kierują głupie goje – bo jakże mieliby traktować opinie głupich gojów poważnie, skoro zgodnie z czczonymi przez nich publikacjami, są oni „istotami człekopodobnymi”? A do takiego wniosku właśnie doszli uczeni rabinowie, z którymi purpurates Kościoła katolickiego, vulgo – głupie goje – na przykład Jego Eminencja Grzegorz kardynał Ryś, zabawiają się w dialogi z judaszyzmem.

Wróćmy jednak do pana prezydenta Herzoga, który najwyraźniej musi wierzyć w to, co mówi Europejczykom – bo przypuszczenie, że przy pomocy tych deklaracji chce zrobić im wodę z mózgu, a sam absolutnie w nie nie wierzy, mogłoby być niegrzeczne i jako myślozbrodnia mogłoby zostać wykorzystane przez obywatela Żurka Waldemara do wytoczenia kolejnego pokazowego procesu. Tymczasem dotychczasowe procesy, jakie wytoczyła mi moja Prześladowczyni, toczyły się z wyłączeniem jawności, jako, że moja Prześladowczyni postanowiła na tę okoliczność się konspirować, co skwapliwie uznały „siostry”, które te procesy prowadziły. Z tego powodu nie mogę zdać relacji, co się tam działo, ani zademonstrować głupich pytań, jakie mi „siostry” zadawały.

Gdyby tedy doszła do tego jeszcze myślozbrodnia z łaski obywatela Żurka Waldemara, który – zwłaszcza gdy się nie ogoli – coraz bardziej przypomina osobnika z „Atlasu typów przestępczych” Cezarego Lombroso, to pewnie skończyłbym w więzieniu. Tedy powstrzymując się od wyrażenia jakiejkolwiek subiektywnej opinii, postaram się podważyć podany Europejczykom do wierzenia przekaż prezydenta bezcennego Izraela Ichaka Herzoga, jakoby to „reżim ajatollahów” w Teheranie, był „pierwotną przyczyną” rozlewu krwi w tym rejonie, to znaczy – w rejonie Bliskiego Wschodu.

Żeby nie sięgać zbyt daleko w mroki historii, w której jest mnóstwo przykładów, iż rozlew krwi w rejonie Bliskiego Wschodu był następstwem osiedlenia się tam Żydów po uciecze z Egiptu, przypatrzmy się sytuacji, jaka wytworzyła się po II wojnie światowej. Jak wiadomo, światowa opinia publiczna była pod wrażeniem masakry Żydów przez Rzeszę Niemiecką. Jednak współczucie nie jest najlepszym doradcą w polityce międzynarodowej i poparcie, jakie dla pomysłu pozwolenia Żydom na utworzenie własnego państwa zostało z tego powodu udzielone, było chyba błędem. Pierwszy rozlew krwi bowiem nastąpił zaraz po jednostronnym proklamowaniu niepodległości Izraela w roku 1948. Armia izraelska, niezależnie od działań bojowych, przerzucała na stronę arabską agentów, którzy rozpuszczali pogłoski, jakoby izraelscy żołnierze mordowali wszystkich, jak leci, zostawiając tylko ziemię i wodę. Ludność arabska nie chciała sprawdzać tych pogłosek na własnej skórze i tak narodził się problem „uchodźców palestyńskich”.

Drugi „rozlew krwi” na Bliskim Wschodzie miał miejsce w roku 1956 w ramach tzw. kryzysu sueskiego. Egipski prezydent Naser znacjonalizował Kanał Sueski, z czym nie chciała pogodzić się Wlk. Brytania i Francja. Wykombinowali sobie tedy, że Izrael, oczywiście nie za darmo, uderzy na wojsko egipskie w strefie Kanału Sueskiego, wskutek czego żegluga zostanie wstrzymana. Wtedy Wielka Brytania i Francja, w interesie pokoju światowego i swobody żeglugi, wezwała obydwie strony konfliktu do wycofania się ze strefy Kanału, Izrael, po zainkasowaniu honorarium, się wycofa, a wojsko egipskie – nie, jako że jest przecież u siebie. Wtedy w strefie Kanały wylądują angielscy i francuscy spadochroniarze i w ten sposób obydwa te państwa odzyskają kontrolę nad Kanałem Sueskim. I tak się stało – ale nie na długo – bo obydwa państwa obiecały amerykańskiemu prezydentu Eisenchoweru, że nie będą interweniować. Kiedy okazało się, że go oszukały, kazał im się wycofać ze strefy Kanału – co z podkulonymi ogonami uczyniły.

Kolejny rozlew krwi na Bliskim Wschodzie nastąpił w ramach „wojny sześciodniowej” w roku 1967, w której armia izraelska rozgromiła kraje arabskie i powiększyła obszar Izraela o terytoria okupowane. Kolejny rozlew krwi nastąpił w roku 1973, pod nazwą „wojny Jom Kipur”, rzeczywiście sprowokowanej przez arabskich sąsiadów Izraela. Ani w tych wojnach, ani w późniejszych wojnach mniejszego kalibru, „reżim ajatollahów” w Teheranie nie brał udziału po pierwsze – że przed 1978 rokiem, kiedy te wojny się odbywały, jeszcze nie istniał, a po drugie – nie brał udziału, a w każdym razie – udziału bezpośredniego – w wojenkach mniejszego kalibru, które z reguły inspirował Izrael, wykorzystując amerykańskich twardzieli do politycznego obezwładniania krajów leżących na obszarze „Wielkiego Izraela” („od wielkiej rzeki egipskiej do rzeki wielkiej – rzeki Eufrat”). Te kraje są już politycznie obezwładnione, więc Izrael, wodząc za nos amerykańskich twardzieli, zaszczepił im „Epicką furię”, by wyeliminować Iran, który idei „Wielkiego Izraela” bruździ.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.

Duch [klęsk] Churchilla podąża za Trumpem

Opublikowany przez

Duch Churchilla podąża za Trumpem

Date: 30 marzo 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/duch-churchilla-podaza-za-trumpem/

Istnieje pewna kwestia, która zjednoczyła Zachód tuż po zakończeniu II wojny światowej, a mianowicie kult Churchilla, którego Trump pozostaje zagorzałym wielbicielem – do tego stopnia, że na swoim biurku trzyma popiersie owego angielskiego mężu stanu.

Ale gdyby Hitler – w swojej patologicznej obsesji na punkcie “Lebensraum’u” – zaczął najpierw od pokonania Wielkiej Brytanii, zamiast połamania sobie zębów na Związku Sowieckim, dziś o Churchillu mielibyśmy zupełnie inne wyobrażenie: wcale nie jako o polityku, który z ogromną determinacją ocalił imperium brytyjskie, ale jako o elitarnym konserwatyście i podżegaczu wojennym, który wpędził swój kraj w poważne kłopoty. Churchill wiedział, że może liczyć na Stany Zjednoczone i ich zamiar przystąpienia do konfliktu: jego determinacja była determinacją lokalnego wielmoży, który miał zapewnione wsparcie.

Nie skupiajmy się jednak zbytnio na tym fakcie, ponieważ istnieje coś, co mogłoby połączyć Trumpa i Churchilla o wiele silniej: to właśnie ten ostatni – pełniąc funkcję pierwszego lorda Admiralicji w latach 1911–1915 – był pomysłodawcą operacji desantowej w Dardanelach, znanej również jako kampania na półwyspie Gallipoli, która zakończyła się jedną z najbardziej upokarzających porażek w historii Anglii. wikipedia.org/wiki/Gallipoli_campaign

Chcąc przejąć kontrolę nad Cieśniną Dardanelską, która znajdowała się wówczas w rękach Turcji – ówczesnego Imperium Osmańskiego i sojusznika państw centralnych – aby umożliwić przepływ statków i dostaw do i z Rosji, Churchill zaplanował i przeforsował tęże szaloną próbę inwazji, sądząc, że armia turecka jest zdezorganizowana, słaba i niemal anachroniczna.

Pomysł polegał na sforsowaniu cieśniny przez flotę angielsko-francuską, która następnie miała wysadzić siły inwazyjne, które w wyobraźni Churchilla miały w krótkim czasie dotrzeć do Stambułu. Zakładano, że zdecydowana akcja morska w połączeniu z desantem szybko wywoła bunt ludności przeciwko rządowi Envera Paszy i zmusi Osmanów do kapitulacji.

Były to jednak złudzenia, ponieważ dowództwo nad tureckimi oddziałami sprawowali oficerowie niemieccy, a także dlatego, że forty w Dardanelach były bronione przez doskonałe działa firmy Krupp – w szczególności przez haubice kalibru 152 mm, które były również bardzo mobilne i mogły być nieustannie przemieszczane, co pozwalało uniknąć ostrzału morskiego; i wreszcie dlatego, że Turcy – w momencie, gdy zostali zaatakowani – w ogóle nie myśleli o buncie.

Już sama wstępna kampania morska okazała się katastrofą – wiele okrętów zostało poważnie uszkodzonych lub zatopionych, w tym trzy pancerniki i jeden krążownik liniowy. Doprowadziło to do wniosku, że kwestii tej nie da się rozwiązać wyłącznie z daleka, tj. przy pomocy ciężkiej artylerii okrętowej i konieczne będzie przeprowadzenie zakrojonej na szeroką skalę operacji desantowej: efektem tego było 250 tysięcy ofiar śmiertelnych [z obu stron md] na przestrzeni roku bezsensownych starć, aż do momentu, gdy wojska Ententy zostały zmuszone do wycofania się, ale stało się to nie wcześniej niż po zastąpieniu Churchilla przez lorda Balfoura, któremu – po zakończeniu wojny – zawdzięczamy zaaranżowanie Bliskiego Wschodu w sposób, jaki znamy.

W zeszłym tygodniu, Douglas MacGregor zwrócił uwagę na niepokojące podobieństwo do tego, co administracja Trumpa próbuje osiągnąć podczas wojny z Iranem. Ostrzega on, że jakiekolwiek siły amerykańskie, które spróbują wylądować na którejś z wysp Zatoki Perskiej lub na wybrzeżu Cieśniny Ormuz, poniosą katastrofalne straty z powodu potężnej siły ognia, jaką dysponuje Iran. I nie chodzi tu tylko o uzbrojenie: podobnie jak w przypadku Dardaneli, irańskie wybrzeże jest dość niedostępne i otoczone górami, więc trudno będzie przedostać się dalej niż na pierwsze odcinki plaży – nawet jeśli okręty zdołają dotrzeć do nich na odpowiednią odległość – nie ulegając wcześniej zniszczeniu lub zatopieniu przez irański ostrzał.

Jak pisze znany komentator: „Arogancja prezydenta, który uchylił się od służby wojskowej podczas wojny w Wietnamie, w połączeniu z infantylną i psychotyczną postacią sekretarza ds. wojny oraz hollywoodzkim wizerunkiem bohatera w stylu Churchilla, to przepis na katastrofę”.

Trump ma wprawdzie popiersie Churchilla na swym biurku, ale jest nader mało prawdopodobne, by posiadał jakąkolwiek wiedzę historyczną i zdawał sobie sprawę z tego, że jego idol był sprawcą bezsensownej rzezi, która kosztowała go stanowisko. Prawdopodobnie nie wie też, że to właśnie Churchill przekonał administrację Eisenhowera do rozpoczęcia operacji zmiany reżimu w Iranie w roku 1953, po tym jak premier Mohammad Mossadeq znacjonalizował przemysł naftowy kraju, znajdujący do tamtej pory w rękach Brytyjczyków, jak również takich wpływowych akcjonariuszy, jak dynastia Sabaudów. Ale to już inna historia. To MI6 przeprowadziło całą operację, która wyniosła na tron szacha, tak uwielbianego przez światowe magazyny plotkarskie, a który w rzeczywistości był niczym innym jak okrutnym dyktatorem.

Tak więc, (mówiąc obrazowo) duch Churchilla unosi się nad głową Trumpa: niemal jako alfa i omega trwających sto lat wysiłków zmierzających do podporządkowania.

INFO: ilsimplicissimus2/lombra-di-churchill-insegue-trump