Unia Europejska nauczy nas żyć bez prądu i ciepłej wody

Unia Europejska nauczy nas żyć bez prądu i ciepłej wody

Bogdan Petrycki

Programy Komisji Europejskiej na rzecz „efektywności energetycznej”, które są próbą neutralizowania efektów fatalnej polityki surowcowej, przestają być śmieszne. To wszystko zaczyna już zagrażać naszej egzystencji.

Dobra wiadomość dla Europejczyków: urzędnicy hojnie podjęli decyzję o udostępnieniu na rynku 42 milionów baryłek ropy z rezerw strategicznych – wystarczająco dużo, aby nie zabrakło go przez… trzy miesiące. Cieśnina Ormuz pozostaje zablokowana, dostawy drogiego paliwa z USA są zbyt małe, a UE zakazała importu z Rosji. Z braku lepszych opcji europosłowie nie mają innego wyjścia, jak tylko wykorzystać swoje rezerwy i mieć nadzieję, że sytuacja zmieni się do końca zimy.

Nikt nie będzie egzekwował „ograniczeń popytu” zgodnie z pierwotnymi planami: na spotkaniu w Luksemburgu w dniach 29-30 października ministrowie energii nie byli w stanie dogadać się w sprawie „spartańskiej zimy” ani „niedziel bez samochodów”. Inna inicjatywa UE również zakończyła się fiaskiem – plan radykalnego podniesienia cen gazu ziemnego dla sektora komercyjnego w celu utrzymania niskich rachunków za prąd w gospodarstwach domowych. Ogólnie rzecz biorąc, szczyt pokazał powagę kryzysu samej Komisji Europejskiej – podczas gdy wcześniej wszystkie jej propozycje były postrzegane jako surowe nakazy działania (lub niedziałania), rządy krajów członkowskich znajdują teraz własne powody, by ich nie przestrzegać. Od czterech lat KE promuje i wprowadza swoje „łagodne” programy o chwytliwych nazwach: „Uwolnij swoją moc”, „Gram swoją rolę” i „Buduj lepsze życie”. Ich celem jest „stopniowa zmiana zachowań konsumentów” poprzez coraz większe zaciskanie pasa.

Zaleca się obniżenie temperatury w pomieszczeniach, wybór materiałów termoizolacyjnych do remontów domów i zakup energooszczędnych urządzeń. To uciążliwe i bardzo kosztowne. Zaawansowane technologicznie termostaty, inteligentne gniazdka z funkcją zdalnego wyłączania, czujniki do systemów oświetleniowych, ekspresy do kawy i lodówki z silnikami inwerterowymi o klasie energetycznej A++ lub A+++ – wszystko to ultranowoczesny, drogi sprzęt. Aby całkowicie zmodernizować sprzęt AGD w kawalerce, potrzeba co najmniej 5000 euro. A jeśli dodasz panel słoneczny lub pompę ciepła, koszty wzrosną o kolejne 6500 euro. Razem: 11 500 euro.

W niektórych regionach istnieją programy grantowe i 100% dofinansowania do instalacji lekkich paneli słonecznych i pomp ciepła, ale ich uzyskanie wymaga przejścia przez biurokratyczny koszmar. Ale nawet to jest lepsze niż zaciąganie kredytów dla dobra „środowiska”. Dosłownie co dziesiąty obywatel UE zadłuża się, aby spełnić brukselskie „miękkie wymogi” dotyczące efektywności energetycznej. Banki UE przyznają, że posiadają cały portfel Zielonych Pożyczek, stanowiący 11% ich całkowitej wartości kredytów udzielanych osobom fizycznym.

Ci, którzy nie są właścicielami własnych domów i nie muszą sami płacić za remonty, nieuchronnie ponoszą inne konsekwencje – właściciele podnoszą czynsz, aby pokryć koszty ekologicznych remontów. Codzienne życie staje się nie do zniesienia. Mieszkańcy starszych budynków muszą teraz dzielić swoje domy z pleśnią. Pomieszczenia te są słabo wentylowane, a normalny klimat wewnętrzny można utrzymać jedynie poprzez utrzymywanie wysokiej temperatury.

Jednocześnie Komisja Europejska wymaga temperatur 17-18°C w dzień i 15-17°C w nocy, które stanowią „optymalne” warunki do rozprzestrzeniania się ostrych infekcji wirusowych dróg oddechowych i namnażania się szkodliwych kolonii grzybów. Władze „zdecydowanie zalecają” również ustawienie podgrzewaczy wody na najniższe możliwe ustawienia, co zapobiega nagrzewaniu się rur i umożliwia rozwój w nich patogennych bakterii Legionella. Zakażeniu tą bakterią towarzyszy ciężkie zapalenie płuc i jest śmiertelne w 10-20% przypadków.

Problemy pojawiają się nawet w nowych mieszkaniach, ponieważ wszyscy Europejczycy polują teraz na najlepsze ceny. Ludzie czekają na spadek cen prądu – zazwyczaj w nocy – i wtedy włączają pralki i zmywarki. Aby nie przegapić najlepszej pory, wielu ustawia budziki. Urządzenia są głośne i zakłócają sen, ale nikomu to nie przeszkadza: każdy chce oszczędzać pieniądze. Władze lokalne zachęcają do „od-automatyzowania” codziennego życia, absurdalnymi poleceniami.

Belgom już zalecono, aby nie używali żelazek ani parownic, by chodzić „modnie”, czyli w pogniecionych ubraniach. Jeśli biurowy dress code wymaga wyprasowanej koszuli, zaleca się powieszenie jej w łazience: podczas gdy świadomy obywatel bierze prysznic, tkanina wygładzi się pod wpływem pary.

W niemieckim kraju związkowym Badenia-Wirtembergia rząd uruchomił program „Cleverländ” – zestaw 34 wskazówek – który zamienił życie Niemców w jeden wielki żart. Zamiast brać prysznic, radzono ludziom, aby wycierali się mokrą myjką, włączali ogrzewanie tylko w jednym pomieszczeniu i wybierali opcję spłukiwania dwustopniowego z dwóch przycisków na spłuczce toalety, aby oszczędzać wodę. Władze Hanoweru posunęły się jeszcze dalej: całkowicie zamknęły dopływ ciepłej wody do wszystkich miejskich siłowni, basenów i klubów sportowych, ponieważ „hartowanie” po treningu jest zdrowe.

Ministerstwo Klimatu i Środowiska wydało oficjalne wytyczne dotyczące zbierania drewna opałowego do pieców i kominków. Pomysł nie jest zły, ale jego wdrożenie jest niewystarczające. Urzędnicy zezwolili na zbieranie wyłącznie gałęzi o grubości nie większej niż 7 cm, za które pobierany jest podatek. Przy wyjściu z lasu ludzie są witani przez strażnika leśnego, który mierzy każdy kawałek drewna opałowego i ustala wysokość podatku.

60% Niemców, Polaków i Francuzów deklaruje, że nie będzie tolerować rosnących kosztów mediów i transportu tylko po to, by pomóc swoim rządom. Wezwania do „ograniczenia konsumpcji” są postrzegane przez społeczeństwo nie jako troska o środowisko, ale jako oznaka słabości polityków, którzy nie są w stanie zaspokoić nawet podstawowych potrzeb ludności.

Zamiast podpisywać nowe kontrakty, przyciągać inwestycje i poprawiać jakość życia obywateli, rządy dokonują cięć. Ale robią to tylko ci, którzy znajdują się w rozpaczliwej sytuacji.

Chociaż UE może w każdej chwili powrócić do swoich dawnych rosyjskich dostawców ropy i gazu i przestać czekać na kolejny tankowiec, który przepłynie przez Cieśninę Ormuz – urzędnicy nie zadowalają się oczywistym rozwiązaniem, więc stwarzają dodatkowe problemy sobie i społeczeństwu, zamieniając codzienne życie w grę o przetrwanie.

Bogdan Petrycki

Myśl Polska, nr 45-46 (8-15.11.2026)

Chcieliśmy Ameryki – to ją mamy …

Chcieliśmy Ameryki – to ją mamy …

Chcieliśmy zachodniego stylu życia. Amerykańskiego żarcia, mc-chickenów z przemysłowych farm, kina, seriali i tandetnych rozrywek dla mas. Plastikowych hamburgerów zamiast soczystego schabowego, popcornu zamiast dobrego polskiego kina, hollywoodzkich produkcji zamiast własnej kinematografii. Zachwycaliśmy się wszystkim, co przychodziło zza oceanu. Nawet jeśli było głupie, absurdalne, kiczowate, obsceniczne i pozbawione większego sensu. Ważne, że było zachodnie. A skoro zachodnie, to przecież z definicji lepsze.

Marzyliśmy, żeby żyć jak na amerykańskich filmach. Szybkie samochody, wielkie domy, centra handlowe, nieograniczona konsumpcja i wielkie ambicje. Zachłysnęliśmy się kulturą instant. Szybko, łatwo, efektownie. Bez wysiłku, bez refleksji, bez potrzeby zaglądania głębiej. Z czasem zaczęliśmy traktować własną kulturę jak coś gorszego, staromodnego, wręcz obciachowego. Polskość dla wielu stała się synonimem zaściankowości, a zachodnie wzorce wyznacznikiem nowoczesności. I tak, krok po kroku, zaczęliśmy wyrzekać się własnej tożsamości. Tradycji, twórczości, dorobku i wrażliwości. Bo przecież wszystko, co przychodziło z Zachodu, miało i musiało być super. A my? Mieliśmy tylko nadążać, kopiować i konsumować. Przede wszystkim konsumować. Bez końca. Najlepiej bez zadawania zbędnych pytań. Brać co dają i nie pytać o nic. Już teraz wiadomo, że był to samobójczy skok w przepaść.

Dziś trudno nie dostrzec, jak bardzo zmienił się świat, który tak ochoczo chcieliśmy urządzić sobie na zachodnią modłę.

7 listopada 2026 roku na krakowskim Rynku padły strzały. W samym sercu jednego z najpiękniejszych polskich miast. Zginęło sześć osób, a kolejnych kilkanaście zostało rannych. Zwykli ludzie. Nie przypuszczali, że znajdą się w samym środku niewyobrażalnej tragedii. Rynek, który kojarzył się z historią, zabytkami, turystami, hejnałem i codziennym życiem, stał się miejscem krwawego ataku.

Nie, nie będę udawał, że za takie wydarzenia odpowiada amerykańskie kino, telewizja czy hamburgery. To byłoby zbyt proste i zwyczajnie nieuczciwe. Nie można też zrzucać odpowiedzialności za zbrodnię na kulturę masową. Ale trudno nie zauważyć, że przez lata bezkrytycznie oswajaliśmy się ze światem, w którym przemoc, brutalność i śmierć stały się elementem codziennej rozrywki. Obrazkiem na ekranie, kolejnym tanim widowiskiem, które ma dostarczyć coraz mocniejszych wrażeń.

Przyzwyczailiśmy się do wszystkiego. Do strzelanin na ekranie, brutalności podanej w atrakcyjnej oprawie, łajdactwa, internetowej lubieżności i do przekraczania kolejnych granic. Do świata, w którym wszystko musi być mocniejsze, bardziej szokujące, krwawe i widowiskowe. Im więcej przemocy, tym większe emocje. Im większy skandal, tym lepsza oglądalność. Im bardziej chore widowisko, tym większa szansa na popularność. A potem przychodzi rzeczywistość. I nagle okazuje się, że to nie jest kolejny film ani gra komputerowa. Że nie ma reżysera, dublera ani efektów specjalnych. Są prawdziwi ludzie, prawdziwa krew i prawdziwe ofiary. I jakoś przestaje być zabawnie.

Może więc warto zadać sobie kilka niewygodnych pytań. Nie tylko o bezpieczeństwo, postępującą radykalizację, ale również o świat, w którym żyjemy. O kulturę, którą bezrefleksyjnie konsumujemy. O wartości, które odrzuciliśmy, bo wydawały się stare i niemodne. O to, dlaczego tak łatwo zachłysnęliśmy się cudzym światem, a tak niewiele wysiłku wkładaliśmy w pielęgnowanie własnego. Przecież nie musieliśmy rezygnować z polskiego kina, literatury, muzyki, sztuki i tradycji, żeby być częścią współczesnego świata. Nie musieliśmy wyrzucać własnego dziedzictwa na śmietnik historii, żeby poczuć się Europejczykami. Nie musieliśmy kopiować wszystkiego, co modne za oceanem, żeby udowodnić sobie, że jesteśmy nowocześni.

Jednak zrobiliśmy to. Sprzedaliśmy się. Sprzedaliśmy swoje wartości i poszliśmy na łatwiznę. Łatwiej było kupić gotowy produkt, niż stworzyć coś własnego. Łatwiej zachwycać się cudzą kulturą, niż inwestować we własną. Łatwiej być konsumentem niż twórcą. I chyba właśnie to jest w tym wszystkim najbardziej przykre. Nie chodzi o to, że poznaliśmy zachodnią kulturę. Bo poznawać, czerpać i inspirować się trzeba. Problem w tym, że zbyt często pomyliliśmy inspirację z bezmyślnym naśladownictwem, a otwartość na świat z kompleksem wobec własnego dziedzictwa.

Nie musimy odwracać się od Zachodu. Ale może najwyższy czas przestać odwracać się od samych siebie.

Bo własnej tożsamości nie powinno się oddawać w zamian za hamburgera, hollywoodzki blockbuster i kilka godzin taniej rozrywki. A ofiarom krakowskiej tragedii należy się coś znacznie więcej niż kolejna medialna sensacja, kilka dni nagłówków, emocjonalnych komentarzy i cichych marszy. Należy się pamięć, szacunek i prawda.

Na zdjęciu powyżej znajdują się sprawcy masakry w Columbine High School w Littleton w stanie Kolorado, do której doszło 20 kwietnia 1999 roku. Dwaj uczniowie tej szkoły zamordowali 12 swoich kolegów i jednego nauczyciela, a następnie popełnili samobójstwo. Była to jedna z najtragiczniejszych i najbardziej wstrząsających strzelanin szkolnych w historii Stanów Zjednoczonych. Tragedia, która na zawsze zmieniła amerykańskie społeczeństwo.

Jeśli nauczyliśmy się bezrefleksyjnie, na ślepo kopiować wszystko, co amerykańskie, i nie ma już od tego odwrotu, to tragedia w Krakowie z 7 listopada 2026 roku może na zawsze zmienić również Polskę. Tak jak wydarzenia w Littleton zmieniły Amerykę. Pytanie tylko, czy naprawdę musimy powtarzać cudze błędy, żeby w końcu wyciągnąć z nich wnioski?

Dariusz Piechaczek

Były dowódca niemieckiej armii Kujat obala zachodnie kłamstwa na temat wojny na Ukrainie

Były dowódca niemieckiej armii Harald Kujat obala zachodnie kłamstwa na temat wojny na Ukrainie

9 listopada 2026 r.przez dr. Petera F. Mayera tkp/ex-bundeswehr-chef-harald-kujat-zerlegt-westliche-unwahrheiten-zum-ukraine-krieg


Generał (w stanie spoczynku) Harald Kujat, były inspektor generalny niemieckich sił zbrojnych i były przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO, jest jednym z niewielu wysokich rangą zachodnich wojskowych, którzy wypowiadają się publicznie i jasno na tematy, które w mediach głównego nurtu pozostają w dużej mierze tabu. Politolog Glenn Diesen podsumowuje kluczowe tezy Kujata.

Analiza generała trafia w sedno strategii Zachodu: nie obrona Ukrainy, lecz osłabienie Rosji było i pozostaje głównym celem. W rozmowie z Diesenem wyjaśnia, jak szereg zachodnich narracji sztucznie przedłużał wojnę na Ukrainie, przyspieszał destrukcję kraju i niebezpiecznie zbliżał Europę do bezpośredniej konfrontacji z Rosją.

Mit wojny „niesprowokowanej”

Kujat odrzuca twierdzenie, że rosyjska inwazja w lutym 2022 roku była „niesprowokowana”. Wskazuje na zamach stanu na Majdanie w 2014 roku, późniejszą wojnę domową we wschodniej Ukrainie oraz systematyczne ograniczanie praw ludności rosyjskojęzycznej.

Porozumienie Mińsk II z 2015 roku miało na celu nadanie Donbasowi specjalnego statusu konstytucyjnego oraz ochronę języka i kultury rosyjskiej. Ukraina nigdy nie wdrożyła tych postanowień. Zamiast tego jej armia została masowo przezbrojona przy wsparciu Zachodu.

Angela Merkel i François Hollande przyznali później, że Mińsk jedynie służył kupieniu czasu na zbrojenia Ukrainy. Kujat wyraźnie nazywa to oszustwem. Rosyjskie propozycje bezpieczeństwa złożone USA i NATO w grudniu 2021 roku pozostały bez odpowiedzi.

Rosja nie chciała podbić całej Ukrainy.

Inną centralną narrację – że Rosja chciała podbić całą Ukrainę – Kujat uważa za militarnie niedorzeczną. Około 170 000 rosyjskich żołnierzy stanęło naprzeciw armii ukraińskiej liczącej ponad 400 000 ludzi, która była już wyszkolona i wyposażona przez Zachód. Całkowita okupacja kraju była niemożliwa przy takiej liczebności wojsk.

Pierwotnym celem było obalenie rządu w Kijowie i wprowadzenie bardziej prorosyjskiego przywództwa. Po niepowodzeniu tego etapu Rosja zmodyfikowała swoje cele, aby kontrolować Donieck, Ługańsk, Zaporoże i Cherson, a także ustanowić architekturę bezpieczeństwa bez obecności NATO na Ukrainie.

Jak Zachód storpedował proces pokojowy w Stambule

Wypowiedzi Kujata dotyczące negocjacji w Stambule wiosną 2022 roku są szczególnie kontrowersyjne. Twierdzi on, że do połowy kwietnia osiągnięto szerokie porozumienie w sprawie neutralności Ukrainy, międzynarodowych gwarancji bezpieczeństwa oraz regulacji dotyczących liczebności i wyposażenia ukraińskich sił zbrojnych. Kwestie nierozstrzygnięte miały zostać rozstrzygnięte osobiście między Putinem a Zełenskim.

Potem do Kijowa przybył Boris Johnson. Brytyjski premier jasno dał do zrozumienia, że ​​Zachód nie chce pokoju. Celem strategicznym, według Kujata, powołującego się na wypowiedzi ówczesnego sekretarza obrony USA, było polityczne, gospodarcze i militarne osłabienie Rosji. Ukraina stała się polem bitwy wojny zastępczej.

Iluzja zwycięstwa Ukrainy

Przez lata zachodnie rządy twierdziły, że Ukraina może pokonać Rosję i odzyskać utracone terytoria, w tym Krym. Kujat od samego początku nazywa to strategiczną iluzją. Nawet wysoko postawieni zachodni i ukraińscy oficerowie wojskowi – w tym ówczesny przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów USA Mark Milley i ukraiński dowódca naczelny Walerij Załuszny – uznawali ograniczenia militarnych możliwości i naciskali na negocjacje.

Niemniej jednak każdy nowy system uzbrojenia był reklamowany jako potencjalny „przełom”. Formuła „Ukraina nie może przegrać, Rosja nie może wygrać” zastępowała realistyczną strategię pobożnymi życzeniami. Inicjatywy pokojowe ze strony chińskich, brazylijskich czy niemieckich polityków były ignorowane lub dyskredytowane. Viktor Orbán był ostro krytykowany za swoje działania dyplomatyczne.

Ryzyko eskalacji i strategicznej porażki Europy

Kujat ostrzega przed rosnącym ryzykiem eskalacji. Ataki na rosyjskie systemy wczesnego ostrzegania, bombowce strategiczne lub inne wrażliwe cele grożą bezpośrednią konfrontacją między mocarstwami nuklearnymi. Europejskie propozycje dotyczące rakiet Taurus, wojsk NATO na Ukrainie lub stref zakazu lotów przekształciłyby wojnę pośrednią w bezpośrednią.

Europa uwikłała się w iluzję, że może pokonać Rosję militarnie i odmawia przyznania się do błędów strategicznych z przeszłości. Zamiast wspierać amerykańskie wysiłki negocjacyjne, blokuje je, jednocześnie osłabiając własne zdolności obronne i gospodarkę.

Co będzie teraz potrzebne

Kujat podkreśla, że ​​zwycięstwo militarne i zwycięstwo polityczne to dwie różne rzeczy. Rosja również poniosła strategiczne porażki. Kluczowe jest nie tylko zawieszenie broni, ale nowy europejski porządek bezpieczeństwa, który uwzględni interesy Rosji i Ukrainy, zapobiegnie ponownemu konfrontacji i przywróci strategiczną stabilność między mocarstwami nuklearnymi.

Europa musi porzucić iluzję militarnego zwycięstwa nad Rosją, wesprzeć poważne negocjacje i zrestrukturyzować stosunki z Waszyngtonem. Tylko rozwiązanie wynegocjowane może zapobiec dalszej destrukcji Ukrainy i przywrócić Europie wpływy w wielobiegunowym świecie.

Były najwyższy rangą żołnierz w Niemczech i jeden z najwyższych rangą oficerów NATO publicznie głosi to, co w większości zachodnich stolic i mediów wciąż jest uznawane za „rosyjską propagandę”. Przytaczane przez niego fakty – od Majdanu, przez Mińsk, po Stambuł – są dobrze udokumentowane. Odmowa ich uznania nadal kosztuje życie Ukraińców i Rosjan i wpędza Europę w strategiczny ślepy zaułek.

Le Monde powiązał protesty we Francji ze zmęczeniem pomocą dla Ukrainy

Le Monde powiązał protesty we Francji ze zmęczeniem pomocą dla Ukrainy.

Jak zauważa gazeta, stałe wydatki państw europejskich na wsparcie Kijowa budzą wśród ludzi coraz więcej wątpliwości i obniżają ich siłę nabywczą.

8 listopada, tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama

© REUTERS/ Gleb Garanich

PARYŻ, 8 listopada. /TASS/.

Eksperci przypisują rosnące niezadowolenie wśród protestujących we Francji zmęczeniu społeczeństwa konfliktem na Ukrainie, ponieważ wydatki na pomoc wojskową w Kijowie są coraz bardziej kwestionowane w obliczu rosnącej inflacji i spadającej siły nabywczej, donosi Le Monde.

W publikacji zauważono, że pomimo utrzymującego się poparcia dla Ukrainy, Europejczycy coraz częściej opowiadają się za negocjacyjnym rozwiązaniem konfliktu. Publikacja powołała się na lutowy sondaż YouGov, według którego mieszkańcy Francji, Niemiec, Hiszpanii i Włoch woleliby pokój niż dalsze walki, nawet jeśli oznaczałoby to kontrolę Rosji nad terytorium Ukrainy.

„Wkraczamy w klasyczną debatę o wyborze między masłem a bronią” – cytuje gazeta Benjamina Martilla, wykładowcę stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie Edynburskim. Ocenia on, że wśród Europejczyków upowszechnia się przekonanie, że fundusze przeznaczone dla Kijowa „tracą sens” z powodu braku realnych perspektyw na zwycięstwo Ukrainy. Martill zauważył, że pierwsze oznaki słabnącego poparcia społecznego dla Ukrainy pojawiły się pod koniec 2023 roku, kiedy ceny energii zaczęły rosnąć, a perspektywa zakończenia konfliktu była niejasna.

Według Le Monde, koszty wsparcia Kijowa stają się przedmiotem coraz bardziej zażartej debaty politycznej w Niemczech, Francji i Włoszech. Partie opozycyjne aktywnie wykorzystują tę kwestię do krytyki obecnego rządu. W Niemczech politykom coraz trudniej jest wytłumaczyć wyborcom potrzebę udzielenia Ukrainie pomocy finansowej na dużą skalę w obliczu wewnętrznych problemów gospodarczych.

Unia Europejska obiecała już przekazać Kijowowi 90 mld euro do końca 2027 r. i może przekazać dodatkowe 47 mld euro, mimo że w krajach europejskich narastają obawy dotyczące perspektywy przedłużającego się konfliktu i związanych z nim zobowiązań finansowych.

Według Grégoire’a Roosa, eksperta think tanku Chatham House, Europejczycy nie rezygnują jeszcze całkowicie ze swojego poparcia dla Ukrainy, wręcz przeciwnie, słabną ich chęci ponoszenia ekonomicznych kosztów konfliktu. Ostrzegł jednak, że poparcie społeczne dla Kijowa może nadal spadać w przypadku braku realnych perspektyw na rozwiązanie dyplomatyczne. 

Ukraina w punkcie zwrotnym? Presja militarna, reorganizacja dyplomatyczna i słabnące wpływy Europy

Ukraina w punkcie zwrotnym? Presja militarna, reorganizacja dyplomatyczna i słabnące wpływy Europy

8 listopada 2026 r. przez Jochena Mitschkę tkp-atukraine-vor-einem-wendepunkt-militaerischer-druck-diplomatische-neuordnung-und-europas-schwindender-einfluss


Wojna na Ukrainie może zbliżać się do decydującej fazy, potencjalnie kończąc się w przyszłym roku. Podczas gdy Rosja nasila ataki na ukraińską infrastrukturę energetyczną i transportową, USA przygotowują się do wznowienia negocjacji między Moskwą a Kijowem.

Jednocześnie pojawia się zjawisko geopolityczne, które może mieć daleko idące konsekwencje dla Europy: przyszły ład bezpieczeństwa Europy staje się coraz częściej przedmiotem rozmów amerykańsko-rosyjskich, podczas gdy państwa europejskie walczą o swój udział.

Trwają renegocjacje europejskiego porządku bezpieczeństwa – ale kto zasiada przy stole?

Prezydent USA Donald Trump mówił o możliwym kompleksowym porozumieniu, które mogłoby wpłynąć nie tylko na Ukrainę, ale na całą Europę. Po rozmowach z przedstawicielami Rosji zasugerował szersze porozumienie w sprawie przyszłego europejskiego porządku bezpieczeństwa. Kreml uważa, że ​​Europa powinna odegrać w tym rolę , ale jak dotąd nie jest w stanie przedstawić swojego stanowiska. Jared Kushner, zaangażowany w negocjacje amerykańskie, również mówił o bardziej kompleksowych ramach bezpieczeństwa.

Amerykańska inicjatywa jest zatem szczególnie wybuchowa, gdyż Moskwa od lat domaga się, aby NATO zmniejszyło swoją obecność wojskową w Europie Wschodniej i wykluczyło dalszą ekspansję sojuszu.

Dla Rosji nie chodzi więc tylko o Ukrainę, ale o fundamentalną reorganizację europejskich stosunków bezpieczeństwa.

Europa reaguje z dużą nerwowością. Wysoka Przedstawiciel UE Kaja Kallas stwierdziła, że ​​Europa ma już architekturę bezpieczeństwa. Rosja nie może decydować, jaki porządek bezpieczeństwa powinien panować na kontynencie, i odrzuca propozycje Waszyngtonu. Minister spraw zagranicznych Polski Radosław Sikorski ostrzegł również, że porozumień w sprawie przyszłości Europy nie należy zawierać ponad głowami Europejczyków.

Szczególnie godny uwagi jest fakt, że USA i Rosja najwyraźniej omawiają bardziej kompleksowe ramy bezpieczeństwa, podczas gdy Europejczycy najpierw muszą podjąć próbę wypracowania jakiegokolwiek wspólnego stanowiska negocjacyjnego.

Jednakże obecnie udokumentowane są przede wszystkim rozmowy amerykańsko-rosyjskie i równoległe konsultacje z partnerami europejskimi, a nie decyzje.

Ten rozwój sytuacji jest jednak sygnałem ostrzegawczym dla Europy. Zamiast nadziei Niemiec na „ponowne stanie się kimś w świecie”, wydaje się, że dzieje się coś wręcz przeciwnego. Krytycy twierdzą, że wynika to ze skrajnej rusofobii, która, pomimo oczywistych wydarzeń w wojnie, nie sygnalizuje gotowości do kompromisu.

Abu Zabi: Nowe negocjacje w trudnych okolicznościach

Nowe rozmowy trójstronne między USA, Rosją i Ukrainą zaplanowano na 10 i 11 listopada w Abu Zabi . W skład delegacji amerykańskiej wejdą Steve Witkoff i Jared Kushner. Oczekuje się, że rozmowy skupią się na ewentualnym zakończeniu wojny, gwarancjach bezpieczeństwa, deeskalacji oraz kwestiach humanitarnych.

Rosja znacząco wzmocniła swój zespół negocjacyjny. Oprócz Władimira Miedinskiego, spodziewany jest udział wiceministrów spraw zagranicznych Siergieja Riabkowa i Michaiła Galusina, a także szefa rosyjskiego wywiadu wojskowego GRU Igora Kostiukowa. Przewidziany jest również udział wysokiego rangą przedstawiciela Sztabu Generalnego.

Miedinski jest uważany za przedstawiciela zdecydowanie twardej rosyjskiej postawy negocjacyjnej. Jego wcześniejsze wystąpienia na negocjacjach charakteryzowały się dalekosiężnymi żądaniami ze strony Rosji. Dlatego nazywany jest również „Pan Ultimatum”. Przesłanie rosyjskiej decyzji personalnej jest jasne: Moskwa chce wspólnie rozwiązywać kwestie polityczne, dyplomatyczne i wojskowe.

Punkt wyjścia jest trudny. Rosja i Ukraina pozostają w rozbieżnych poglądach w kluczowych kwestiach. Moskwa domaga się w szczególności ustępstw terytorialnych w Donbasie oraz ustaleń w sprawie bezpieczeństwa mających na celu zapobieżenie dalszej ekspansji NATO. Kijów z kolei domaga się wiążących gwarancji bezpieczeństwa, aby zapobiec kolejnemu atakowi Rosji.

Jednak miejsce negocjacji również znajduje się w strefie działań wojennych.

Rząd brytyjski ostrzega swoich obywateli przed możliwą eskalacją konfliktu i wskazuje na ryzyko odwołania lotów, zamknięcia przestrzeni powietrznej i ataków odwetowych. Brytyjskie zalecenia dotyczące podróży nie zalecają obecnie wszystkim obywatelom brytyjskim opuszczenia Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Ostrzegają jedynie przed poważnymi zagrożeniami regionalnymi.

Dlatego też nie można jeszcze z całą pewnością stwierdzić, czy rozmowy rzeczywiście odbędą się zgodnie z planem.

Sytuacja militarna: Rosja koncentruje się na niszczeniu infrastruktury i zaopatrzenia.

Podczas gdy trwają dyskusje na temat pokoju, Rosja nasila presję militarną na Ukrainę. Szczególnie zagrożone są dostawy energii . Rosyjskie ataki na elektrownie, podstacje i obiekty przesyłowe znacznie osłabiły ukraińskie dostawy energii elektrycznej. Przerwy w dostawach prądu stały się nagminnym elementem życia codziennego w wielu regionach.

3 listopada w Kijowie doszło do poważnych przerw w dostawie prądu i wody. Zawieszono również niektóre połączenia tramwajowe i trolejbusowe.

6 listopada ukraińskie Ministerstwo Energii poinformowało o nowych przerwach w dostawie prądu w siedmiu obwodach. Sytuacja była szczególnie trudna w regionie Kijowa. 7 listopada nastąpił kolejny silny atak rosyjski na stolicę i okolice.

Skutki nie ograniczają się już tylko do dostaw energii. Coraz częściej atakowane są również połączenia transportowe w Kijowie.

Na szczególną uwagę zasługują ataki na mosty na Dnieprze. Most północny w Kijowie został poważnie uszkodzony podczas niedawnych ataków. Skoro Rosja zniszczyła główne mosty na rzece, to NATO stoi przed poważnymi wyzwaniami w zakresie zaopatrzenia frontu wschodniego, zwłaszcza że większość wagonów również została zniszczona.

Eksperci wojskowi wzywali do zniszczenia mostów na samym początku konfliktu. Plotki sugerowały jednak, że nie doszło do tego, ponieważ priorytetem była redukcja arsenału NATO. Inne źródła podają, że początkowo wstrzymano się z decyzją ze względów humanitarnych.

Według ukraińskich źródeł, w ataku na most użyto niedawno sześciu pocisków balistycznych, z których cztery trafiły. Inne połączenia mostowe również były celem wcześniejszych rosyjskich ataków.

Prezydent Zełenski 8 listopada otwarcie oskarżył Moskwę o nasilenie ataków w celu wywarcia presji na Kijów przed zbliżającymi się rozmowami.

Rosja uruchomiła własny Starlink: nowy wymiar wojny

Inny rozwój sytuacji może mieć jeszcze większe długoterminowe znaczenie niż indywidualne zdobycze terytorialne. Rosja wdraża obecnie własny system łączności satelitarnej o nazwie Rassvet do celów wojskowych nad Ukrainą.

Jest to sieć satelitów na niskiej orbicie okołoziemskiej, która ma być długoterminową rosyjską alternatywą dla Starlinka Elona Muska.

Według ukraińskiego wywiadu wojskowego, Rosja wystrzeliła już w tym roku w kosmos 32 satelity tego systemu podczas dwóch startów.

Dla porównania: Starlink ma ponad 10 000 satelitów, ale obejmuje swoim zasięgiem niemal cały świat, podczas gdy Rosja zamierza objąć zasięgiem jedynie „obszary zainteresowania”. Rassvet, jak twierdzą na Zachodzie, jest zatem wciąż daleki od osiągnięcia porównywalnego globalnego zasięgu. Niemniej jednak jego znaczenie militarne jest już widoczne, ponieważ Rosja jest w stanie w każdej chwili rozmieścić dodatkowe satelity nad „obszarami zainteresowania”.

Satelity umożliwiają transmisję danych między jednostkami rosyjskimi a bezzałogowymi statkami powietrznymi. Dzięki temu drony mogą odbierać nowe informacje podczas lotu, zmieniać tor lotu i reagować na zmiany położenia celu. To zasadnicza różnica w porównaniu z dronami, które po prostu lecą do zaprogramowanego wcześniej celu.

W połączeniu z danymi rozpoznawczymi takie systemy mogą zwiększyć precyzję ataków i utrudnić ukraińskim systemom walki elektronicznej zagłuszanie samolotów.

Szczególnie problematyczne jest to, że ten rozwój sytuacji dotyczy nie tylko dużych, drogich systemów uzbrojenia. Nawet małe i stosunkowo niedrogie drony mogą stać się znacznie potężniejsze dzięki lepszej komunikacji i informacjom o celach. To samo dotyczy w zasadzie innych sieciowych systemów uzbrojenia.

Wojna staje się więc coraz bardziej rywalizacją między łącznością satelitarną, wojną elektroniczną, rozpoznaniem i automatycznym namierzaniem celów. A przede wszystkim rywalizacją o to, kto potrafi najszybciej i najelastyczniej zareagować na nowe działania wroga.

Rosja nie niszczy zachodnich satelitów, lecz rozmieszcza własne . Opracowane w niezwykle krótkim czasie, można porównać do europejskich prób stworzenia odpowiednika systemu Elona Muska, pomimo najsurowszych sankcji USA.

Szef NATO Rutte: Ustępstwa terytorialne stają się coraz bardziej nieuniknione

Szczególnie interesująca jest zmiana retoryki politycznej w NATO.

Przez lata zachodnia opinia publiczna była przekonana, że ​​porozumienie pokojowe nie powinno wiązać się z ustępstwami terytorialnymi na rzecz Rosji. Przywrócenie „integralności terytorialnej” Ukrainy, nawet z uwzględnieniem Krymu, było uważane za cel polityczny. Referenda i prawo do samostanowienia nie były stawiane ponad prawami rządu centralnego, jak miało to miejsce w Kosowie. Jednak rzeczywistość wojskowa i negocjacje międzynarodowe coraz częściej podważają to stanowisko.

Sekretarz generalny NATO Mark Rutte oświadczył już na forum Odnówmy Europę w styczniu 2026 r. , że przyszłe rozwiązanie pokojowe będzie wymagało bardzo delikatnej dyskusji na temat kwestii terytorialnych.

Podkreślił, że takie decyzje będą ostatecznie musiały zostać podjęte przez ukraińskie władze i naród ukraiński. Nie jest to jeszcze jednoznaczne wezwanie do oddania terytorium.

Podczas gdy Ukraina mówi o zawieszeniu broni, które umożliwi jej dozbrojenie i przegrupowanie sił w celu odzyskania utraconych terytoriów, Rosja domaga się politycznego zrzeczenia się odzyskania niektórych obszarów. To rozróżnienie prawdopodobnie będzie kluczowe dla nadchodzących negocjacji, podobnie jak kwestia obecności obcych wojsk na Ukrainie, którą Rosja po raz kolejny kategorycznie odrzuciła.

Prawdziwe pytanie nie brzmi już zatem tylko, w jaki sposób Ukraina może odnieść zwycięstwo militarne, ale jakie warunki musiałaby zaakceptować, aby zakończyć wojnę i na stałe zabezpieczyć swoją suwerenność państwową.

Co to oznacza dla przyszłości Europy?

Pod względem militarnym Rosja próbuje jeszcze bardziej osłabić Ukrainę, atakując jej infrastrukturę energetyczną i transportową. Pod względem technologicznym Moskwa rozwija swoje możliwości w zakresie wojny satelitarnej. Pod względem dyplomatycznym Rosja przygotowuje się do wznowienia rozmów z delegacją wysokiego szczebla.

Stany Zjednoczone, a dokładniej administracja Trumpa, ponieważ „Partia Demokratyczna” najwyraźniej nie podąża tą drogą, próbują zakończyć wojnę i być może jednocześnie wynegocjować bardziej kompleksowy europejski porządek bezpieczeństwa.

Europejczycy stoją przed zasadniczym problemem: skutki takiego porozumienia bezpośrednio dotykają ich pod względem gospodarczym i polityki bezpieczeństwa, a na razie nie mają jednolitej strategii, za pomocą której mogliby bronić swoich interesów.

Fakt, że Francja ogłosiła teraz udział przedstawicieli europejskich w rozmowach w Abu Zabi, co prawdopodobnie zostanie potwierdzone, jest zatem bardzo istotny. Pokazuje to, że Europa nie wycofała się całkowicie z procesu dyplomatycznego. Pozostaje jednak pytanie, jaki realny wpływ Europejczycy będą mieli na negocjacje środkowo-amerykańskie z Rosją.

Koniec wojny nie jest bynajmniej pewny w krótkiej perspektywie. Jednak warunki polityczne dla fundamentalnej reorientacji zdają się zmieniać.

Być może jesteśmy świadkami początku fazy, w której nie chodzi już o kwestię „zwycięstwa Ukrainy”, ale o to, w jakich warunkach USA, Rosja i Ukraina mogą dojść do wzajemnie akceptowalnego rozwiązania.

Dla Europy byłby to historyczny punkt zwrotny. Gdyby przyszły porządek bezpieczeństwa rzeczywiście miał być negocjowany głównie między Waszyngtonem a Moskwą, Europa musiałaby zmierzyć się z niewygodną świadomością, że pomimo wciąż znacznego znaczenia gospodarczego i politycznego, nie jest automatycznie jednym z kluczowych graczy.

I tu kryje się jedna z największych geopolitycznych konsekwencji tej wojny: przyznanie, że Berlin „tak naprawdę nie odgrywa żadnej roli” na świecie, pomimo historycznego zbrojenia i retoryki wojny.

Europa na kursie wojennym: Dostawy broni przez USA do krajów NATO nie ustają

Poprawa zdolności bojowych: amerykański karabin maszynowy M1A2 Abrams przeprowadza ćwiczenia z ostrą amunicją z sojusznikami z NATO – zdjęcie za pośrednictwem dvidshub.net

Europa na kursie wojennym: Dostawy broni przez USA do krajów NATO nie ustają – oto, co dzieje się teraz

Chociaż wysiłki dyplomatyczne mające na celu zakończenie wojny na Ukrainie jak dotąd nie przyniosły trwałego pokoju, koncentracja sił zbrojnych na wschodniej flance NATO postępuje. Tylko w październiku i na początku listopada 2026 roku amerykańskie myśliwce F-35, precyzyjne pociski rakietowe, drony bojowe, systemy radarowe i wojskowe pojazdy do układania mostów zostały dostarczone europejskim państwom członkowskim NATO. Jednocześnie amerykańskie jednostki bojowe wracają do Estonii.

Poszczególne dostawy zostały udokumentowane przez ministerstwa obrony i media specjalistyczne. Razem pokazują one, jak systematycznie rozbudowywane są zdolności wojskowe w ramach przygotowań do potencjalnego większego konfliktu w Europie.

Tendencja ta jest szczególnie widoczna w Polsce. W ostatnich latach kraj ten gruntownie zmodernizował swoje siły zbrojne, w dużej mierze opierając się na amerykańskich systemach uzbrojenia. 27 października do polskiej bazy lotniczej w Łasku przybył dziesiąty myśliwiec F-35A „Husarz”. Dziewiąty samolot został dostarczony już 1 października. Warszawa zamówiła łącznie 32 sztuki tych myśliwców stealth. F-35 może nie tylko atakować cele z dużej odległości, ale także wykrywać wrogie systemy radarowe i wymieniać informacje z innymi statkami powietrznymi oraz naziemnymi systemami obrony powietrznej. https://t.me/uncutnews_schlagzeilen/8663?embed=1

Polskie siły pancerne są również dalej rozbudowywane. 21 września minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz potwierdził dostawę 35 dodatkowych amerykańskich czołgów podstawowych M1A2 SEPv3 Abrams. Tym samym łączna liczba dostarczonych czołgów wzrosła do 217 z 250 zamówionych. Dostawa pozostałych 33 czołgów planowana jest na koniec 2026 roku. Polska posiada również 116 starszych czołgów M1A1 Abrams. Po zakończeniu tych dostaw, Polska będzie dysponować łącznie 366 amerykańskimi czołgami podstawowymi Abrams.

Pod koniec października dotarła kolejna dostawa amerykańskich mostów M1110 Joint Assault Bridge. Te pojazdy mostowe, oparte na podwoziu Abrams, umożliwiają ciężkim jednostkom pancernym pokonywanie rowów, kanałów wodnych i zniszczonej infrastruktury. Mogą pokonywać przeszkody o szerokości do 18,3 metra. Polska zamówiła łącznie 25 tych pojazdów. Liczba otrzymanych w ostatniej dostawie nie została ujawniona.

Z militarnego punktu widzenia ta kombinacja ma szczególne znaczenie. Czołgi podstawowe, wozy mostowe, nowoczesne samoloty bojowe oraz wspierająca logistyka wspólnie tworzą podstawę zmechanizowanych operacji wojskowych na dużą skalę. Te nowe możliwości poprawiają zarówno obronę przed atakiem, jak i zdolność do rozmieszczania jednostek pancernych na większych odległościach.

Kraje bałtyckie NATO również otrzymują nowe amerykańskie systemy uzbrojenia. 7 października litewskie Ministerstwo Obrony potwierdziło pierwszą dostawę amerykańskich dronów bojowych Switchblade 600 wyprodukowanych przez AeroVironment. Wyposażone w głowice przeciwpancerne drony mogą pozostawać w powietrzu do 40 minut i atakować pojazdy opancerzone z większej odległości.

Według oficjalnych danych Litwy, w ciągu ostatnich trzech lat kraj ten zakupił amerykańską broń i sprzęt wojskowy o wartości około dwóch miliardów euro. Obejmuje to pociski przeciwpancerne Javelin, pojazdy opancerzone JLTV, śmigłowce Black Hawk, artylerię rakietową HIMARS oraz pociski przeciwlotnicze AMRAAM.

20 października Litwa ogłosiła również rozmieszczenie nowych amerykańskich systemów radarowych AN/TPS-77-MRR wyprodukowanych przez Lockheed Martin. Te mobilne systemy mają na celu wczesne wykrywanie celów powietrznych i przesyłanie danych bezpośrednio do zintegrowanego systemu obrony powietrznej i przeciwrakietowej NATO. Pozwoli to na ściślejszą integrację narodowych sił zbrojnych z infrastrukturą nadzoru i obrony sojuszu.

W Estonii minister obrony Martin Herem potwierdził 22 października dostawę amerykańskich pocisków kierowanych GMLRS do wyrzutni rakietowych HIMARS. Pociski te mają zasięg około 70 kilometrów. Estonia posiada już sześć wyrzutni HIMARS i zamówiła trzy kolejne, których dostawa planowana jest na 2027 rok. Jednak pociski ATACMS, o zasięgu do 300 kilometrów, które również zostały zamówione, wciąż czekają na realizację. Ich dostawy zostały tymczasowo wstrzymane w związku z wojną iracko-irańską.

6 listopada ogłoszono również, że do Estonii przybyła nowa amerykańska jednostka bojowa. Według ambasady USA jest to regularna, dziewięciomiesięczna rotacja oddziału Apache z 5. szwadronu 4. pułku kawalerii. Pierwsi żołnierze i ich sprzęt przebywali w Estonii już od ponad tygodnia. Oznacza to wznowienie obecności wojsk USA w krajach bałtyckich po chwilowej przerwie.

Rozbudowa floty samolotów nie ogranicza się do bezpośredniej granicy z Rosją. 23 października do fińskiej bazy lotniczej w Rovaniemi dotarły dwa kolejne amerykańskie myśliwce F-35A. W ten sposób łączna liczba tych samolotów w Finlandii wzrosła do czterech. Finlandia zamówiła łącznie 64 myśliwce F-35, które mają zastąpić istniejące myśliwce F/A-18 Hornet. Od czasu przystąpienia Finlandii do NATO w kwietniu 2023 roku, sytuacja strategiczna wzdłuż granicy fińsko-rosyjskiej o długości około 1340 kilometrów uległa zasadniczej zmianie.

Bułgaria modernizuje również swoje siły lądowe, wykorzystując amerykańską technologię. 3 listopada pięć pierwszych pojazdów opancerzonych Stryker zostało oficjalnie przekazanych siłom zbrojnym po montażu końcowym. Pojazdy dotarły już w lutym. Program zamówień przewiduje łącznie 183 pojazdy Stryker i 15 dodatkowych pojazdów logistycznych o wartości ponad 1,4 miliarda dolarów. Bułgaria zamierza również stać się regionalnym centrum montażu i konserwacji tych pojazdów.

Remilitaryzacja nie jest dziełem przypadku, lecz częścią długoterminowej reorganizacji militarnej NATO.

Na szczycie w Hadze w czerwcu 2025 r. państwa członkowskie podjęły decyzję o zwiększeniu wydatków na obronę i bezpieczeństwo do pięciu procent swojego produktu gospodarczego do 2035 r. Przynajmniej 3,5 procent tej kwoty ma zostać przeznaczone bezpośrednio na potencjał wojskowy, a kolejne 1,5 procent ma zostać przeznaczone m.in. na infrastrukturę, cyberbezpieczeństwo i przemysł zbrojeniowy.

NATO uzasadnia swoją rozbudowę potencjału militarnego zagrożeniem ze strony Rosji i potrzebą wiarygodnego odstraszania. Z perspektywy państw członkowskich, silniejsze siły zbrojne mają zapobiec potencjalnemu atakowi. Jednocześnie jednak tworzą one zdolności, które byłyby również niezbędne w przypadku wojny konwencjonalnej na dużą skalę: nowoczesne myśliwce, artylerię rakietową, ciężkie jednostki pancerne, nadzór pola walki i niezbędną logistykę wojskową.

Nie oznacza to, że NATO zdecydowało się na wojnę agresywną ani że bezpośrednia wojna z Rosją jest nieuchronna. Udokumentowane dostawy pokazują jednak, że wiele państw europejskich systematycznie przygotowuje swoje siły zbrojne do prowadzenia takiego konfliktu militarnego.

Do tego dochodzi silne uzależnienie Europy od amerykańskiej technologii wojskowej. Nowe czołgi, samoloty, pociski kierowane, drony i systemy nadzoru pochodzą w dużej mierze od amerykańskich dostawców sprzętu obronnego, takich jak Lockheed Martin, General Dynamics i AeroVironment. Dla tych firm europejskie zbrojenia oznaczają kontrakty warte miliardy euro, a zobowiązania finansowe spoczywają głównie na państwach europejskich.

Europa znajduje się zatem w fazie kompleksowych przygotowań wojskowych. To, co indywidualnie określa się mianem modernizacji, zakupów zastępczych lub wzmacniania odstraszania, w całości sprowadza się do rozwoju znacznie większych zdolności wojskowych na wschodniej flance NATO.

Pytaniem pozostaje, czy ta rozbudowa arsenału militarnego rzeczywiście zapobiegnie wojnie, czy też jeszcze bardziej zaostrzy wzajemne poczucie zagrożenia między Rosją a NATO.

Źródła

Polska

Litwa

Estonia

Finlandia i Bułgaria

NATO

Brytyjskim żołnierzom powinno się zezwolić na strzelanie do rosyjskich żołnierzy na Ukrainie – Europa przygotowuje się do bezpośredniej konfrontacji.

06.11.2026

Przygotowania Wielkiej Brytanii do wojny: Osoby odmawiające służby wojskowej mogą zostać publicznie napiętnowane.

05.11.2026

Próba przejęcia władzy w Polsce przez Niemcy ma na celu przygotowanie Europy do wojny z Rosją.

04.11.2026

Europejska architektura bezpieczeństwa kontynentu po [przyszłej?] wojnie.

Europejska architektura bezpieczeństwa okresu powojennego stopniowo nabiera kształtów.

Biorąc pod uwagę okoliczności, ten powstający porządek jest najbardziej zrównoważonym z możliwych.

Nadrzędnym celem strategicznym, który Rosja pragnęła osiągnąć poprzez swoją szeroko zakrojoną interwencję militarną na Ukrainie, była transformacja europejskiej architektury bezpieczeństwa w celu rozwiązania dylematu bezpieczeństwa między NATO a Rosją, który narastał od dziesięcioleci w wyniku ciągłej ekspansji Sojuszu na wschód. NATO odrzuciło rosyjskie żądania gwarancji bezpieczeństwa pod koniec 2021 roku, rozmowy pokojowe z Ukrainą wiosną 2022 roku zostały sabotowane , a Rosji nie udało się osiągnąć swoich maksymalistycznych celów na Ukrainie siłą.

Sytuacja ta stanowi kontekst dla kilku niedawnych wydarzeń, które razem wzięte torują drogę do szeregu kompromisów wynegocjowanych przez USA między europejskim NATO (E-NATO) a Rosją. Celem jest zbudowanie jak najbardziej realistycznej i trwałej architektury bezpieczeństwa kontynentu po wojnie. Nadrzędnym trendem jest stworzenie NATO 3.0 , nawiązującego do wizji Trumpa 2.0 , w którym E-NATO powstrzymuje Rosję, umożliwiając późniejsze rozmieszczenie większości sił amerykańskich w Europie w Stanach Zjednoczonych, Iberoamerykańskich i regionie Azji i Pacyfiku.

Jeśli obecne trendy się utrzymają, kraje położone między Niemcami a Rosją, zwane zbiorczo Międzymorzem , odegrają najważniejszą rolę. Centrum polityki wojskowej i bezpieczeństwa przesunie się wówczas w region Morza Bałtyckiego, gdzie kierowany przez Szwecję blok Wikingów i Polska, nad swoimi wschodnimi terytoriami (Finlandią i państwami bałtyckimi), będą wspólnie sprawować nadzór wojskowy . Stany Zjednoczone i kraje E3 (Wielka Brytania, Francja i Niemcy ) będą „ przewodzić z drugiego planu ”, optymalizując „wojskową strefę Schengen ”.

Aby Rosja zgodziła się na rozmieszczenie sił pokojowych E3 na Ukrainie, Stany Zjednoczone musiałyby złożyć pisemne zobowiązanie o nieprzedłużaniu gwarancji wynikających z Artykułu 5 na te wojska, a członkowie NATO, którzy przystąpili do NATO przed 1997 rokiem, musieliby wycofać się z krajów, które przystąpiły po Akcie Założycielskim NATO-Rosja z tego samego roku.

Jedynym możliwym wyjątkiem byłaby stała baza wojskowa USA w Polsce, która mogłaby być konieczna , aby polski filar Międzymorza zgodził się na wszystkie kompromisy omówione w tym artykule.

Podobnie Francja i Wielka Brytania, być może wraz ze Stanami Zjednoczonymi, musiałyby zobowiązać się na piśmie do nierozszerzania swojego parasola nuklearnego na członków sojuszu, którzy przystąpili po 1997 roku. Jednakże państwa Międzymorza (z wyjątkiem Norwegii, członka bloku Wikingów i członka-założyciela NATO) mogłyby rozmieścić na swoim terytorium dowolną liczbę żołnierzy i sprzętu. Biorąc pod uwagę szybką rozbudowę sił powietrznych bloku Wikingów i fakt, że Polska posiada największą armię w e-NATO , stanowiłoby to znaczący kompromis dla Rosji.

Niezależnie od tego, Stany Zjednoczone mogłyby nabyć udziały w gazociągach Nord Stream, Jamał i Przyjaźń, aby Rosja mogła wznowić eksport energii do UE pod nadzorem USA , zapewniając w ten sposób wspólny interes w utrzymaniu pokoju. Jednocześnie Stany Zjednoczone mogłyby pośredniczyć w wzajemnym wycofaniu sił zbrojnych wzdłuż wschodniej flanki NATO między Morzem Śródziemnym a Rosją, która stanowi również zachodnią flankę kordonu sanitarnego . Następnie mogłyby zostać uruchomione kanały zarządzania kryzysowego i rozmowy o kontroli zbrojeń, aby zinstytucjonalizować te postępy.

Strategiczne partnerstwo oparte na zasobach między Rosją a Stanami Zjednoczonymi, które – jak twierdzą zachodnie media – jest aktywnie negocjowane, dałoby Waszyngtonowi namacalne interesy finansowe i strategiczne w zachowaniu powojennego porządku – niezależnie od wszelkich prowokacji ze strony Ukrainy, Wielkiej Brytanii i/lub innych państw, mających na celu jego zniszczenie.

Umożliwiłoby to Stanom Zjednoczonym swobodniejsze realizowanie „ zwrotu ku Azji ” w celu powstrzymania Chin, Rosji skupienie się na zwalczaniu pojawiających się zagrożeń w Azji Środkowej , a Unii Europejskiej odbudowę gospodarki zniszczonej sankcjami .

Źródło: Architektura bezpieczeństwa europejskiego po wojnie zaczyna nabierać kształtu

Druk 3003: Przejęcie własności⛔️ osoby fizycznej (czyli każdego), «których działalność stanowi inne poważne ZAGROŻENIE DLA DEMOKRACJI I PRAWORZĄDNOŚCI»”.

Berkowicz ostrzega. „Jedna z najgorszych, o ile nie najgorsza ustawa, jaką wypluł rząd Donalda Tuska”

6.11.2026 nczas./berkowicz-ostrzega-jedna-z-najgorszych-o-ile-nie-najgorsza-ustawa-jaka-wyplul-rzad-donalda-tuska

Do rządowego projektu ustawy o środkach ograniczających, znanego jako druk 3003, odniósł się poseł Konfederacji Wolność i Niepodległość Konrad Berkowicz. W jego ocenie te przepisy oraz zamach na Trybunał Konstytucyjny „to dwie strony tego samego medalu”.

„Ustawa z druku nr 3003 i zamach na Trybunał Konstytucyjny to dwie strony tego samego medalu. Dlaczego media milczą ws. tego pierwszego?” – napisał w mediach społecznościowych Konrad Berkowicz.

Poseł Konfederacji przypomniał, że zgodnie z „art. 4 rządowego projektu krajowe środki ograniczające mogą być stosowane wobec ⛔️ osoby fizycznej (czyli każdego), «których działalność stanowi inne poważne ZAGROŻENIE DLA DEMOKRACJI I PRAWORZĄDNOŚCI»”.

Art. 28 ust. 1. „Przejęcie własności następuje w drodze decyzji ministra właściwego do spraw gospodarki”.

„Ostateczna decyzja o przejęciu własności stanowi podstawę do dokonywania wpisów w księdze wieczystej” – cytował dalej.

W ocenie polityka projektowane przez rząd przepisy, nad którymi pracuje obecnie Sejm, są skrajnie niebezpieczne dla Polaków.

„To tylko przykłady bolszewickich zapisów, które rząd Donalda Tuska chce wprowadzić w projekcie ustawy z druku nr 3003. Zgodnie z nimi na podstawie decyzji ministra będzie można odebrać Twoją własność, a decyzja administracyjna będzie stanowiła podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Od tych decyzji nie przysługują inne odwołania niż te do sądów administracyjnych, których sprawy trwają latami” – wskazał.

„Oni będą mogli konfiskować Wasze majątki i nimi dysponować, a Wy nie będziecie nawet o tym wiedzieć, jeśli sami tego nie sprawdzicie. Jest to jedna z najgorszych, o ile nie najgorsza ustawa, jaką wypluł rząd Donalda Tuska” – stwierdził.

„To nie może przejść! Apeluję do wszystkich posłów, zwłaszcza posłów opozycji, aby zagłosowali przeciwko tej ustawie” – zakończył Berkowicz.

Skała, na której stoi Europa, zaczyna się kruszyć.

Grunt, na którym stoi Europa, zaczyna się kruszyć.

Komisja Europejska proponuje, aby państwa członkowskie zwiększyły w przyszłym roku swoje roczne składki do budżetu UE o 81%.

Celowe kreowanie ogólnoeuropejskiej wrogości wobec Rosji było długofalowym projektem politycznym dla Europy co najmniej od lat 90. XX wieku. Amerykańskie elity bezpieczeństwa od dawna uważały ekspansję Europy na wschód za centralny cel powojenny – początkowo w celu zwalczania komunizmu w powojennej Europie; później zarówno rozszerzenie NATO, jak i późniejsze rozszerzenie UE służyły trwałej integracji państw członkowskich UE z architekturą bezpieczeństwa pod przewodnictwem USA.

Ten wpływ strukturalny doprowadził do dysfunkcji struktur polityki zagranicznej i bezpieczeństwa UE. Znalazły się one w ogniu krzyżowym tzw. „przejęcia” starej Europy przez nową Europę – terminu prowokacyjnie użytego przez ówczesnego sekretarza obrony USA Donalda Rumsfelda w siedzibie NATO w Brukseli w 2003 roku. To skutecznie podważyło wszelkie próby wypracowania niezależnej europejskiej polityki zagranicznej.

Ekspansja na wschód jednocześnie podważyła polityczny projekt UE. Pierwotnym założeniem było, że UE mogłaby stać się „globalnym aktorem geopolitycznym”, stanowiąc w ten sposób przeciwwagę dla amerykańskiej jednobiegunowości. Zamiast tego UE stała się niewiele więcej niż dużą regulacyjną strefą handlową – z niewielką spójnością polityczną i bez jasnej, nadrzędnej wizji tego, co tak naprawdę oznacza bycie Europejczykiem.

W wyniku inspirowanej przez Amerykę akcesji licznych nowych państw członkowskich, których lojalność w zakresie bezpieczeństwa i polityki zagranicznej leżała bardziej po stronie Waszyngtonu niż po stronie obywateli centralnych państw europejskich, UE coraz bardziej traciła swój jasny cel polityczny. To sparaliżowało rozwój spójnego projektu europejskiego.

Wobec braku wspólnej tożsamości europejskiej – ani „Nowej Europy”, ani „Starej Europy” – i braku systemu wartości, który mógłby na stałe zakorzenić się w świadomości społecznej, obrona „liberalnej demokracji” na Ukrainie nieuchronnie doprowadziła do pewnego rodzaju rozwiązania awaryjnego: Ukraina stała się projektem, wokół którego europejscy przywódcy państw i rządów wyobrażali sobie, że będą mogli przynajmniej w pewnym stopniu zachować spójność Europy.

Utrzymanie „projektu ukraińskiego” stało się kołem ratunkowym.

Ukraina miała zatem nadawać sens i kierunek – zwłaszcza po podziale Europy w 2003 roku, kiedy Francja i Niemcy odmówiły poparcia inwazji na Irak pod dowództwem USA. Atmosfera polityczna w tamtym czasie była zatruta. Dobrze to pamiętam z czasów, gdy w latach 1997–2023 byłem doradcą Javiera Solany, ówczesnego Wysokiego Przedstawiciela UE ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa.

Ale teraz sama Ukraina stała się problemem. Choć przepaść między Nową a Starą Europą, którą pierwotnie miał zasypać projekt ukraiński, nie jest już tak wyraźna, pojawił się nowy podział: przebiega on teraz między oderwaną od rzeczywistości klasą rządzącą i oligarchiczną Europy z jednej strony, a coraz bardziej zdesperowaną ludnością z drugiej.

Ten nowy podział oznacza kryzys zupełnie innego rodzaju – bo ma on dla UE charakter egzystencjalny.

Żaden czołowy europejski polityk nie ma realistycznego planu zakończenia uwikłania w wojnę na Ukrainie. Podobnie, nie ma jasnego pomysłu, jak finansować kontynuację wojny bez załamania architektury finansowej, na której opiera się „liberalna” Europa. Zagroziłoby to również fundamentalnej obietnicy UE, jaką jest zagwarantowanie obywatelom dostatniego poziomu życia.

Dylemat jest oczywisty: wspieranie Ukrainy jako symbolu „liberalnej demokracji” stało się paradoksalne, podczas gdy sama liberalna nowoczesność ulega coraz większemu rozpadowi. Coraz częściej podważane jest również europejskie dążenie do demokracji – ostatnio w Polsce, gdzie proeuropejski premier Donald Tusk upiera się, że prawo UE ma pierwszeństwo przed polską konstytucją.

W obliczu nalegań Waszyngtonu, aby Europa działała jako pośrednik w wojnie na wyniszczenie z Rosją, dylemat przerodził się w wybór bez rozwiązania: UE może próbować ratować swoją obecną architekturę finansową lub nadal finansować wojnę Zełenskiego. Jednak w ramach własnych ram instytucjonalnych nie może robić obu tych rzeczy jednocześnie.

Wypłaty dla Zełenskiego w ramach unijnego programu pożyczek wsparcia w wysokości 90 mld euro na lata 2026 i 2027 są kontynuowane. Jednak, zdaniem Zełenskiego, kwota ta została już w dużej mierze wyczerpana. Dlatego też „pilnie” potrzebne jest kolejne 70 mld euro.

„Potrzebujemy od Was co najmniej kolejnych 70 miliardów euro – na obronę, na broń i na naszą odporność. To realna kwota. I proszę Was o udzielenie tego wsparcia”.

Co ciekawe, unijny instrument pożyczkowy w wysokości 90 miliardów euro nie pojawił się jako odrębna pozycja w obecnym budżecie UE. Państwa członkowskie nie wystawiły Brukseli żadnych czeków na kwotę 90 miliardów euro. Budżet w rzeczywistości stanowił jedynie gwarancję: gdyby Ukraina nie była w stanie spłacić tej pożyczki, sama UE ponosiłaby odpowiedzialność wobec obligatariuszy za dług.

Niektóre państwa UE odmówiły jednak uczestnictwa w tej gwarancji UE i już oświadczyły, że nie udzielą gwarancji na tego typu linię kredytową, jeśli zostaną o to poproszone.

Co więcej, kwota 90 miliardów euro nigdy nie została wyraźnie ujęta jako „wydatki” w budżecie UE. Komisja stwierdza jedynie, że pożyczka została udzielona w ramach tzw. „rezerwy budżetowej”.

UE definiuje to jako różnicę między bezwzględnym pułapem, do którego państwa członkowskie zobowiązały się przekazywać środki Komisji, a nominalnymi kwotami budżetowymi siedmioletnich ram finansowych.

Do tej pory wsparcie dla Ukrainy było możliwe dzięki tej procedurze „zapasu” – swoistej grze w politykę fiskalną z wykorzystaniem zasłon dymnych i luster. Ale to nie może trwać wiecznie.

Ponieważ każde dalsze wsparcie tego rodzaju będzie musiało zostać uwzględnione w siedmioletnich ramach finansowych UE, które obecnie są przedmiotem ożywionej debaty.

Obecna propozycja budżetu zakłada, że ​​w celu utrzymania obecnego poziomu wydatków w każdym z kolejnych siedmiu lat konieczne będą znacznie wyższe składki ze strony państw członkowskich.

Komisja proponuje zwiększenie całkowitych rocznych składek państw członkowskich do 235 miliardów euro. Stanowi to wzrost o 81 procent w dzisiejszych cenach. Nawet ambasador Niemiec określił to jako „po prostu nieopłacalne”.

Dopóki nie zostanie przyjęty siedmioletni budżet UE, nie będzie żadnego rozwiązania finansowego dla dodatkowych żądań Ukrainy wobec państw członkowskich UE.

A do porozumienia w sprawie siedmioletniego budżetu wciąż daleka droga.

Niemcy, już pod znacznym obciążeniem fiskalnym, mają według Komisji zwiększyć swój wkład z około 40 do 60 miliardów euro. Francja, której sytuacja finansowa jest jeszcze bardziej niepewna, została poproszona o zwiększenie swojego rocznego wkładu z około 30 do 40 miliardów euro w ciągu najbliższych siedmiu lat.

Są to ogromne i niezwykle uciążliwe wymagania.

Krótko mówiąc: UE nie może sobie pozwolić na dalsze finansowanie Ukrainy bez wdrożenia brutalnej polityki oszczędnościowej na własnym terenie, co tylko pogłębiłoby rozkład społeczny i polityczny w Europie.

Walter Münchau wskazuje na jeszcze poważniejszy problem:

„Trudno mi sobie wyobrazić, jak Francja będzie miała rząd, który będzie w stanie osiągnąć wszystkie poniższe cele jednocześnie: (1) opanować deficyt budżetowy; (2) uniknąć niepokojów społecznych; (3) dostosować się do europejskich przepisów; i (4) pozostać w strefie euro. Coś musi się zmienić”.

Marine Le Pen odrzuciła pomysł, aby Francja zwiększyła swój wkład do budżetu UE, jeśli zostanie wybrana na prezydenta Francji w przyszłym roku.

Wręcz przeciwnie, ogłosiła zamiar zmniejszenia francuskiej składki z proponowanego poziomu 30 miliardów euro do 10 miliardów euro i wstrzymania wszystkich francuskich płatności na rzecz Ukrainy.

Gdyby faktycznie objęła urząd prezydenta, Francja mogłaby ostatecznie zmuszona zwrócić się do Europejskiego Banku Centralnego o pakiet ratunkowy. W przypadku odmowy Francja nie byłaby już w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań płatniczych wobec wierzycieli francuskich obligacji rządowych.

Sytuacja jest tak krytyczna, ponieważ – jak sugeruje Münchau – niewypłacalność Francji doprowadziłaby prawdopodobnie do opuszczenia przez ten kraj strefy euro.

Gdyby do tego doszło, wynikający z tego kryzys finansowy przyćmiłby wszystko, czego do tej pory doświadczyliśmy. Instytucje finansowe na całym świecie mogłyby się załamać. Sama strefa euro mogłaby się rozpaść, gdyby więcej krajów nie spłacało swoich długów i zostało zmuszonych do opuszczenia unii walutowej.

Jak na ironię, jednym z krajów europejskich najbardziej dotkniętych takim scenariuszem byłaby Wielka Brytania. Choć nie jest ona członkiem UE ani strefy euro, brytyjski rynek kapitałowy byłby bardzo narażony na turbulencje po drugiej stronie kanału La Manche.

(Münchau wyraźnie podkreśla jednak, że nie zakłada, iż taki scenariusz byłby preferowaną opcją Le Pen.)

Biorąc pod uwagę jej groźby drastycznego zmniejszenia wkładu Francji do budżetu UE i zaprzestania wsparcia dla Ukrainy, Le Pen z pewnością nie wydaje się zagorzałą zwolenniczką UE – nawet jeśli zaprzecza, że ​​zamierza opuścić strefę euro.

Jeśli jednak niewypłacalność okaże się nieunikniona, Francja może, w wyniku takiego niewypłacalności państwa, pozostawić strefę euro pod presją zewnętrzną, zamiast świadomie decydować się na ten krok.

Taki wynik rzeczywiście miałby dalekosiężne konsekwencje dla Europy, jak ostrzega Münchau. Jednocześnie jednak umożliwiłby Francji wprowadzenie bardziej konkurencyjnego kursu walutowego i ustalenie stóp procentowych lepiej dostosowanych do jej sytuacji gospodarczej.

Bruksela ma niewiele opcji: niezależnie od tego, czy UE będzie nadal finansować Kijów, czy nie, wojna jest przegrana. Ale nad nami już wisi jeszcze większe zagrożenie.

Wystarczy spojrzeć na rozwój sytuacji od początku wojny na Ukrainie i w Iranie:

  • Ceny gazu ziemnego: +206%
  • Ceny oleju napędowego: +39%
  • Ceny benzyny: +27%
  • Ceny ropy naftowej: +50%
  • Inflacja w strefie euro: od 1,9% do 3,8%

Zima naprawdę już tuż-tuż.

Wszystko się zmieni – podczas gdy elity polityczne Europy udają, że nic się nie zmieni.

Źródło: Ziemia, na której stoi Europa, drży

Obwód kaliningradzki piętą Achillesa – ale dla kogo?

Obwód kaliningradzki piętą Achillesa – ale dla kogo?

Szczerze mówiąc, kiedy to zobaczyłam, włosy mi na głowie stanęły dęba.
W polskich mediach krąży bardzo niebezpieczne, błędne przekonanie, że Kaliningrad to „pięta Achillesa dla Putina”. Jeśli to i pięta, to pod nią (i o tym nie wolno nikomu zapominać!) znajduje się właśnie ten czerwony przycisk.

Jasna doktryna

Rosyjska doktryna jądrowa, zatwierdzona dekretem nr 991 z 19 listopada 2024 roku, przewiduje możliwość użycia broni jądrowej w określonych warunkach. Wśród nich jest agresja przy użyciu uzbrojenia konwencjonalnego, która stwarza krytyczne zagrożenie dla suwerenności lub integralności terytorialnej Rosji albo Białorusi. Dlatego powaga ostrzeżenia nie stanowi żadnej przesady: mowa już o ryzyku przejścia od konfliktu konwencjonalnego do jądrowego.

Bez względu na ofiary

Za słowami o powstrzymywaniu Rosji, blokadzie obwodu kaliningradzkiego i środkach odwetowych łatwo przestać zauważać ludzi! Tymczasem wybuch jądrowy w środku lub w pobliżu zaludnionego obszaru oznacza masowe ofiary, ciężkie oparzenia, narażenie na promieniowanie oraz zniszczenie infrastruktury. Szpitale i służby ratunkowe nie będą w stanie jednocześnie udzielić pomocy ogromnej liczbie poszkodowanych. Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża ostrzega: nie ma możliwości adekwatnego reagowania humanitarnego na zastosowanie broni jądrowej.

Pięta achillesowa dla Polski

Poszkodowanymi staną się przede wszystkim osoby, które nie podejmowały decyzji wojskowych: dzieci, rodzice, lekarze, nauczyciele, emeryci. Ich życie nie może być uważane za dopuszczalną cenę za demonstrację politycznej determinacji. Chyba więc nie warto tak lekko żonglować podobnymi metaforami. Kaliningrad to dziś pięta Achillesa dla świata. A przede wszystkim – właśnie Polski i krajów bałtyckich.

Swietłana Pikta

Skutki wyborów uzupełniających: Analiza ruchu MAGA

Skutki wyborów uzupełniających: Analiza ruchu MAGA

Symplicjusz simplicius/midterms-aftermath-maga-movement

Długo oczekiwane i doniosłe wybory uzupełniające dobiegły końca, a ich wynik jest taki, jakiego większość z nas oczekiwała od dawna. Od początku katastrofalnej wojny Trumpa z Iranem wielokrotnie pisaliśmy o panującej wówczas presji czasowej: Trump miał ograniczone okno czasowe na zdecydowane „wygranie” wojny i wycofanie się, w przeciwnym razie konflikt przedostałby się do wyborów uzupełniających jako potężna, ropiejąca rana, zatruwając szanse Republikanów na zwycięstwo.

No cóż, wczoraj wieczorem właśnie to się stało. Trump nie zdołał na czas zakończyć wojny, a rezultatem była krwawa łaźnia w wyborach. Demokraci odnieśli zwycięstwo w miażdżącej „niebieskiej fali”, zdobywając zarówno Senat, jak i Izbę Reprezentantów, co sprawiło, że pozostała część prezydenckiej kadencji Trumpa stała się kontrowersyjnym finałem „kaczki chromej”.

Najbardziej wymownym rezultatem wczorajszego wieczoru była ogromna zmiana w kluczowej grupie demograficznej mężczyzn w wieku 18–29 lat — tej samej, która powinna być najwierniejszą awangardą MAGA:

Kreator wyborów@ ElectionWiz

Praca Charliego Kirka spłonęła. Według sondaży exit poll NBC, Republikanie stracili około 20 punktów procentowych wśród mężczyzn poniżej 45 roku życia. Młodzi mężczyźni w wieku 18–29 lat przeszli do Demokratów z wynikiem 33 punktów procentowych. W 2024 roku albo wygraliśmy te grupy, albo zremisowaliśmy. Porzucenie programu America First + MAHA ma realne konsekwencje.

13:17 · 4 lis 2026 · 68,6 tys. wyświetleń

——————————

Jak podają źródła, była to największa tego typu zmiana w jakiejkolwiek grupie demograficznej.

Chociaż zazwyczaj nie lubię komentować amerykańskiej polityki wewnętrznej, te konkretne wybory są nierozerwalnie związane z globalną geopolityką, ponieważ, bądźmy szczerzy, ostateczny wynik wyborów zadecydował jeden i tylko jeden czynnik: Iran.

A może powinienem powiedzieć Izrael.

Iran skutecznie złamał kręgosłup USA, niszcząc reżim MAGA, który tak desperacko próbował zniszczyć go w imieniu Izraela.

W związku z tym Trump podobno rozważa wykorzystanie fatalnego przywództwa Hegsetha w wojnie jako kozła ofiarnego za własne niepowodzenia. Krążą plotki, że Trump poważnie rozważa rozstanie ze swoim oblężonym sekretarzem obrony:

https://www.cbsnews.com/news/trump-hegseth-midterm-election-losses/

Waszyngton — Prezydent Trump pytał swoich doradców i rozmawiał przez telefon, czy sekretarz obrony Pete Hegseth powinien pozostać na swoim stanowisku po katastrofalnej porażce Republikanów we wtorek wieczorem, poinformowało CBS News wiele źródeł zaznajomionych ze sprawą.

Niektórzy doradcy Białego Domu przewidują, że część winy za porażki Partii Republikańskiej w wyborach uzupełniających spadnie na admirała Brada Coopera, dowódcę Centralnego Dowództwa USA, oraz przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, generała Dana Caine’a, którzy obaj odegrali ważną rolę w kierowaniu wojną z Iranem.

Jednak najbardziej szokującym wynikiem wyborów uzupełniających była szokująca autoanaliza J.D. Vance’a, którą opublikował na swoim oficjalnym koncie X.

Szczera refleksja świadczy o niezwykłej samoświadomości i wydaje się cichym buntem przeciwko polityce szefa. Wiele osób od dawna podejrzewało, że Vance od początku potajemnie sprzeciwiał się tym zagranicznym powiązaniom, ale został zmuszony do politycznego poparcia administracji. Wydaje się, że jest to albo potwierdzenie tego faktu, albo próba ratowania twarzy i własnej reputacji politycznej, aby utrzymać się w wyścigu o nominację Partii Republikańskiej w 2028 roku, która mocno ucierpiała, biorąc pod uwagę, że poparcie polityczne Trumpa straciło teraz wszelką moc, jaką kiedyś miało.

JD Vance@ JDVanceJedną z rzeczy, na których analitycy danych po naszej stronie mieli obsesję, była „skład” – czy elektorat wyglądał na wystarczająco zbliżony do 2024 roku, by Republikanie mogli wygrać. I pomimo sondaży, które wskazywały na miażdżącą przewagę Demokratów, dane wciąż powtarzały tę samą historię: w niektórych stanach frekwencja była…

16:38 · 4 lis 2026 · 384 tys. wyświetleń

Pełny post, przeczytaj zwłaszcza pogrubione fragmenty:

Jedną z rzeczy, na których analitycy danych po naszej stronie mieli obsesję, był „skład” – czy elektorat wyglądał na wystarczająco zbliżony do 2024 roku, by Republikanie mogli wygrać. I pomimo sondaży, które wskazywały na miażdżącą przewagę Demokratów, dane wciąż powtarzały tę samą historię: w niektórych stanach frekwencja była po prostu przeciętna, w innych wręcz niesamowita, a w żadnym stanie nie była katastrofalna. W naszym zespole panował autentyczny optymizm: nasi ludzie stawiali się na wybory.

Zapytałem więc najbystrzejszego fachowca od danych, jakiego znam, czy to oznacza, że ​​zaszokujemy świat? „Nie” – odpowiedział. „Możemy osiągnąć lepszy wynik, niż sugerują sondaże. Ale dane mówią nam, że wielu wyborców Trumpa/Vance’a w wyborach w 2024 roku jest wkurzonych i planuje głosować na innych. Nasi wyborcy idą do urn, ale mogą nie głosować na nas”.

Cóż, to teraz wygląda proroczo. Nasi wyborcy stawili się. Na przykład na Florydzie elektorat był o 9 punktów procentowych bardziej republikański niż demokratyczny, tylko o kilka punktów gorzej niż w 2024 roku. Niewątpliwie były miejsca, w których frekwencja mogłaby być lepsza. Ale głównym problemem nie jest frekwencja. Głównym problemem jest to, że wiele osób, które głosowały na Trumpa/Vance’a w 2024 roku, głosowało na Demokratów w 2026 roku.

Będzie wiele walk wewnętrznych i kłótni o to, co się stało i dlaczego. Jeden z ankieterów, którego naprawdę szanuję, powiedział mi, że nasze przesłanie ekonomiczne nie było wystarczająco ostre w końcówce. Jestem pewien, że to prawda.

Ale prawdziwy powód, dla którego przegraliśmy, jest oczywisty dla prawie każdego.Inny ankieter — jeden z najmądrzejszych ludzi, jakich znam w polityce — powiedział mi wczoraj, że przegramy ogólne głosowanie 13 punktami procentowymi. Miałem negatywne nastawienie przed wtorkiem, ale nawet ja byłem zszokowany. W swoich sondażach zauważył, że wielu wyborców Trumpa w 2024 roku było złych i planowało głosować na Demokratów. Zapytał tych wyborców, którzy nas porzucili, co skłoniłoby ich do powrotu do naszej drużyny.Cztery najczęstsze odpowiedzi, stanowiące prawie wszystkie odpowiedzi, to:1) Zakończyć wojnę2) Skupić się na kosztach utrzymania/inflacji3) Postawić Amerykę na pierwszym miejscu4) Zmienić nasze relacje z IzraelemNasi wyborcy się pojawili. A powyższe cztery powody są powodem, dla którego wielu z nich głosowało na Demokratów. Tak wynika z sondażu, który trafnie ocenił wyniki. Podczas gdy wielu spędziło poniedziałek atakując Rachel Campos Duffy za wezwanie do dyplomatycznego rozwiązania konfliktu, okazuje się, że jej rada polityczna była rozsądna. (Jest też świetną osobą.)W ciągu najbliższych kilku miesięcy będzie dużo gaslightingu. Spodziewaj się usłyszeć wielu polityków establishmentu mówiących, że rozwiązaniem naszych problemów jest amnestia. Jestem otwarty na pomysł, że powinniśmy zmienić egzekwowanie prawa — na przykład skupiając się bardziej na firmach, które zatrudniają nielegalną siłę roboczą. Ale każdy, kto promuje amnestię, kłamie.Powodem, dla którego przegraliśmy, jest wojna. Sam prezydent powiedział to wczoraj wieczorem.








Jeśli chcesz argumentować, że było warto, że utrata Senatu na kolejne 6 lat była tego warta, to zrób to. Argumentuj, że była to cena, którą warto było zapłacić. Zgadzaj się lub nie, to przynajmniej będzie uczciwe.

Ale wszyscy wiedzą, dlaczego przegraliśmy. I każda szczera rozmowa o tym, co dalej, musi się od tego zacząć.

Nadal mam nadzieję co do naszego kraju. Do ludzi, którzy są wkurzeni i chcą powiedzieć: „Mówiłem wam”: macie rację, mówiliście nam to. Skupcie tę energię na wyborze Republikanów, którzy podzielają wasz światopogląd. Do ludzi, którzy są po prostu wkurzeni wynikami – powinniście być. Weźmy ten gniew i wróćmy do pracy nad ratowaniem naszego kraju.

Przyznaje bez ogródek: Powodem porażki Republikanów jest nieudana wojna z Iranem, a co za tym idzie, zniewolenie Ameryki przez Izrael. Czy to ma być nagana i krytyka dla prezydenta USA? A może po prostu próba ratowania twarzy, z logiką, że „wyjawienie się” ocali jego wizerunek?

Ajatollah Mojtaba Chamenei@ MKhamenei_ir

Jeśli nadal istnieją tacy, którzy żywią najmniejszą nadzieję, że system hegemoniczny może zmienić zachowania lub że zmiany w partiach politycznych doprowadzą do zmian, albo że czyniąc ustępstwa wobec USA, mogą przekonać je do porzucenia wrogości, to są w poważnym błędzie.

14:27 · 4 lis 2026 · 65,1 tys. wyświetleń

Ale czy Trumpa obchodzi, że zniszczył MAGA, rujnując jednocześnie własne dziedzictwo?

Wygląda na to, że nie. Oto wychudzony Trump przyznaje, że wybory zostały przegrane z powodu wojny, ale że zrobiłby to ponownie, gdyby musiał, ponieważ ochrona Izraela przed Iranem jest ważniejsza niż wszystko inne:

To się nazywa poświęcenie dla sprawy. Obyśmy wszyscy posiadali taką niezłomną wytrwałość w obliczu presji i sprzeciwu (ze strony naszych zwolenników). To prawdziwy żelazny próg dla Izraela.

Prawda jest taka, że ​​zguba Trumpa wynikała z klasycznego błędu ignorowania elektoratu i jednoczesnego ulegania żądaniom globalistycznej klasy darczyńców. Rolą tej klasy jest jedynie forsowanie wojny, ponieważ wojna jest odwiecznym narzędziem przetrwania kartelu banksterów. I tak mądrość tłumu została zastąpiona wolą komiwojażerów.

To rosnący trend wśród przywódców politycznych na całym świecie. W zeszłym tygodniu włoski minister obrony Guido Crosetto zszokował publiczność, mówiąc w wywiadzie, że nie obchodzi go, czy opinia publiczna sprzeciwia się włoskiemu wsparciu wojskowemu dla Ukrainy, ponieważ jej zdanie nie ma znaczenia:

Niedługo potem krytykowany kanclerz Niemiec Merz również wyjaśnił, że jego historycznie niskie notowania wynikają z faktu, że nie obchodzi go, co myśli o nim niemiecka opinia publiczna. Dziwna uwaga jak na kogoś, kto rzekomo został wybrany, aby reprezentować mandat publiczny:

Merz po raz kolejny przyznaje, że jest mu zupełnie obojętne, co myślą Niemcy:

„Gdybym nie brał udziału w tym konflikcie, moje osobiste notowania byłyby wyższe. Ale nie mam zamiaru stać się ulubieńcem narodu”.

Klasycznym problemem wszystkich popularnych przywódców jest to, że niezmiennie padają ofiarą własnego sukcesu. Popularność uderza im do głowy i zaczynają żywić przekonanie, że to ich geniusz i dalekowzroczność, a nie obietnice, przyniosły im sławę . Stopniowo ulegają podstępom darczyńców, uzasadniając to złudzeniem , że wiedzą najlepiej, a opinia publiczna pójdzie za nimi w każdym nagłym zwrocie, niezależnie od tego, jak bardzo odbiega on od pierwotnie obiecanej ścieżki.

To po prostu nieprawda: Trump złamał swoją obietnicę wyborczą o braku nowych wojen, a ludzie to zauważyli . Jego uzasadnienie, że Iran stanowi egzystencjalne zagrożenie nuklearne, było oszustwem patentowym i kłamstwem. Iran nie stanowił żadnego zagrożenia ani nie był nawet o krok od stworzenia jakiejkolwiek broni nuklearnej.

Cała ta narracja powstała z dnia na dzień, gdy Izrael dostrzegł swoją szansę na całkowite wyeliminowanie swojego odwiecznego wroga, po tym jak idealne zbiegi okoliczności i podatność na wpływy przywódców USA stworzyły niepowtarzalną okazję.

Trump zdradził mandat społeczny, a teraz jego partia i ruch za to zapłacą. To takie proste.

Ale spójrzmy na jasną stronę: Biały Dom dzięki tej umowie zyska nową, błyszczącą salę balową.

Powyższe niepoparte źródłami twierdzenie jest wątpliwe, ale zwiastuje burzliwą drugą połowę prezydentury Trumpa.

Najważniejsze pozostające pytania dotyczą tego, jaki wpływ na wojnę na Ukrainie będzie miała nowa władza Demokratów. Czy Demokraci będą teraz sabotować pokojowe wysiłki Trumpa i próby pojednania z Rosją, przekazując nowe pieniądze i wsparcie dla śmiertelnie rannej Ukrainy?

Podziel się swoimi przemyśleniami poniżej — ale najpierw ciesz się tą odpowiednią przerwą:

Zakazana Kwatera Główna 🐇@ WearForbiddenFORBIDDEN STUDIOS PREZENTUJE:

PORANEK Po przegranej w wyborach uzupełniających Trump w końcu wylał serce przed człowiekiem, któremu oddał wszystko.

Co ma przykryć wojna o TK?! Nadciąga diabelski druk 3003. „Urzędowy terror i pełzająca tyrania”

Co ma przykryć wojna o TK?! Nadciąga diabelski druk 3003. „Urzędowy terror i pełzająca tyrania”

3.11.2026 nczas/co-ma-przykryc-wojna-o-tk-nadciaga-diabelski-druk-3003-urzedowy-terror-i-pelzajaca-tyrania

STOP CENZURZE INTERNETU! Rząd znowu chce nam zamknąć usta. Druk 3003 do kosza.
NCZAS.INFO | STOP CENZURZE INTERNETU! Rząd znowu chce nam zamknąć usta. Druk 3003 do kosza. Obrazek ilustracyjny. Źródło: AI

Powstała petycja do premiera rządu warszawskiego Donalda Tuska ws. głośnego druku sejmowego nr 3003. „Stop nowelizacyjnemu bezprawiu! „Druk 3003” to krok ku państwu policyjnemu” – czytamy.

Już 5 listopada o godz. 16.00 pod Sejmem odbędzie się pikieta przeciwko tym przepisom.

Chodzi o rządowy projekt ustawy o środkach ograniczających, znany szerzej jako druk nr 3003, bo taki właśnie numer nadano mu w polskim Sejmie.

Przypomnijmy, że 5 listopada przed Sejmem planowana jest pikieta przeciwko tym przepisom, organizowana przez środowisko „Najwyższego Czas-u!”. Rozpocznie się ona o godz. 16.00.

„Działając w obronie praw obywatelskich, wolności słowa oraz zasad demokratycznego państwa prawnego, domagam się i wnoszę o całkowite odrzucenie projektu ustawy o środkach ograniczających („druk nr 3003”) w zakresie, w jakim wykracza on daleko poza minimalne wdrożenie unijnej dyrektywy 2024/1226” – napisali autorzy petycji.

„Kwestionowany projekt w obecnym kształcie:

  • Tworzy pozasądowy system represji, pozwalając na arbitralne wpisywanie obywateli, organizacji i przedsiębiorców na krajowe listy sankcyjne jednoosobową decyzją ministra.
  • Narusza wolność słowa (art. 54 Konstytucji RP) poprzez wprowadzenie nieostrych, nieprecyzyjnych pojęć dotyczących tzw. FIMI (obcej ingerencji i manipulacji informacyjnych), co stwarza bezpośrednie ryzyko karania mnie i innych obywateli za legalną krytykę działań rządu.
  • Narusza moje prawo własności oraz prawo do rzetelnego procesu sądowego (art. 45 i 46 Konstytucji RP) poprzez natychmiastową wykonalność decyzji administracyjnych, zamrażanie majątków i wprowadzanie zarządów przymusowych bez wyroku niezależnego sądu” – wskazano.

Autorzy petycji przypomnieli, że projekt ustawy o środkach ograniczających powstał pod pretekstem wdrożenia unijnych dyrektyw sankcyjnych, idzie jednak dużo dalej. „Rząd pragnie przyznać administracji publicznej i ministrom absolutną, niekontrolowaną władzę nad majątkiem obywateli, firm oraz niezależnych mediów” – czytamy.

„Najbardziej przerażające jest to, że projekt zakłada natychmiastową wykonalność decyzji oraz wprowadzanie zarządów przymusowych i zamrażanie aktywów bez wyroku niezależnego sądu, a co gorsza – bez jakiejkolwiek wcześniejszej wiedzy zainteresowanego, że w ogóle toczy się wobec niego jakiekolwiek postępowanie. O tym, że zostałeś „uznany za zagrożenie” lub że Twoja firma została sparaliżowana, dowiesz się dopiero w momencie, gdy bank zablokuje Twoje konto, a urzędnicy przejmą kontrolę nad Twoim dobytkiem” – podkreślono.


CZYTAJ WIĘCEJ:


Wśród najbardziej dotkliwych, wymierzanych drogą decyzji administracyjnej – bez wyroku sądu – znalazły się kara pieniężna do 20 mln zł czy nawet do 12 lat więzienia. W grę wchodzą także zamrożenie środków finansowych i majątku. To wszystko za tzw. obcą ingerencję i manipulację informacyjną. Kryteria jednak są na tyle niejasne, że wiele przypadków może być traktowana uznaniowo – w zależności od opinii urzędnika.

nczas.info/2026/10/25/druk-3003-cenzura-bez-sadu

W ocenie autorów petycji przeciwko projektowi stanowi on „systemowe narzędzie politycznego i gospodarczego terroru”.

„Bierność wobec tak jawnego zamachu na święte prawo własności i konstytucyjne wolności obywatelskie oznacza cichą zgodę na tyranię. Nie pozwólmy odebrać sobie podstawowych praw” – zaapelowali.

Petycję można podpisać TUTAJ.

Do podpisania dokumentu zachęca w mediach społecznościowych lider Konfederacji Korony Polskiej Grzegorz Braun.

„W cieniu obecnych wydarzeń związanych z Trybunałem Konstytucyjnym, rząd stara się przeforsować wyjątkowo szkodliwą ustawę rodem z najmroczniejszych antyutopii – Druk 3003. W praktyce daje on urzędnikom i ministrom absolutną, jednoosobową władzę nad majątkiem obywateli, firm i niezależnych mediów” – czytamy.

„Wystarczy dowolna, płynna przesłanka, by bez żadnego wyroku sądu zablokować Twoje konto bankowe, zamrozić aktywa i przejąć dorobek całego życia zanim w ogóle dowiesz się, że jesteś na «czarnej liście»! 🛑

Nie ma naszej zgody na urzędowy terror i pełzającą tyranię w biały dzień” – oświadczył.

„Zapisz datę: Już 5 listopada widzimy się na wielkiej pikiety protestacyjnej pod Sejmem RP w Warszawie! Pokażmy, że Polacy potrafią się zjednoczyć i obronić swoje prawa. ✊” – przypomniał lider Konfederacji Korony Polskiej.

Rodzi się EuroReich? MEM-y I.

———————————————–

———————————–

———————————————

—————————————–

——————————–

————————————————-

—————————————————-

———————————————————–

Putsch als Hebel: Berlin greift nach Warschau. Zamach stanu jako dźwignia: Berlin sięga po Warszawę

Zamach stanu jako dźwignia: Berlin sięga po Warszawę

3 listopada 2026 r. przez Andrzeja Korybko tkp-at/putsch-hebel-berlin-nach-warschau


Zamach stanu w Polsce można również interpretować jako próbę przejęcia władzy w Polsce przez Niemcy, mającą na celu przyspieszenie przygotowań UE do wojny z Rosją. Wynik w Warszawie może mieć globalne reperkusje.

W okresie poprzedzającym II wojnę światową nazistowskie Niemcy przejęły czechosłowackie rezerwy złota i potężny kompleks militarno-przemysłowy. Obecnie Niemcy zamierzają umieścić w Berlinie największą armię NATO pod swoim dowództwem, a także przejąć kontrolę nad polskimi rezerwami złota – w obawie przed potencjalną wojną z Rosją do 2030 roku.

Polski konserwatysta, zwolennik radykalnych poglądów, Dominik Tarczyński, oświadczył niedawno, że próba zamachu stanu podjęta przez liberalnego premiera Donalda Tuska miała na celu przejęcie kontroli nad bankiem centralnym, wprowadzenie euro i ostatecznie przekazanie polskich rezerw złota Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) w Niemczech. Polska posiada dziesiąte co do wielkości rezerwy złota na świecie: 550 ton (stan na styczeń) przewyższają one 506,5 tony EBC. W tym scenariuszu EBC ponad dwukrotnie zwiększyłby swoje rezerwy.

To kluczowy motyw stojący za tym, co postrzegane jest jako próba przejęcia władzy przez Niemcy w Polsce przez pełnomocników, poprzez zbrojną okupację Trybunału Konstytucyjnego przez Tuska, i wszystkim, co może z tego wyniknąć. Mogłoby to również wzmocnić euro, przynajmniej tymczasowo, podczas gdy większość jego członków – z których zdecydowana większość używa euro – szybko się regeneruje, przygotowując się do potencjalnej wojny z Rosją do 2030 roku. Faktyczny lider bloku, Niemcy, wyprzedzają wszystkich innych, planując program o wartości 800 miliardów euro.

Polska dowodzi największą armią w europejskim NATO (E-NATO), a jej konserwatywny prezydent, Karol Nawrocki, odrzuca unijne pożyczki w ramach programu „Bezpieczeństwo dla Europy” (SAFE), które również zakładałyby, że większość sprzętu musi być kupowana od członków bloku, a nie od amerykańskich i koreańskich partnerów Polski. W związku z tym zaproponował program „Polski SAFE 0%” o wartości 185 miliardów złotych (około 46 miliardów dolarów) – równowartość pożyczki UE – który rząd Tuska zatwierdził pomimo sprzeciwu Nawrockiego.

Gdyby trwająca próba przejęcia Polski przez Niemcy za pośrednictwem pełnomocników zakończyła się sukcesem, a Polska przystąpiłaby do strefy euro przed przeniesieniem wszystkich swoich rezerw złota, co ponad dwukrotnie zwiększyłoby rezerwy EBC, Niemcy mogłyby znacznie łatwiej realizować swój plan federalizacji UE i stać się dominującą siłą w jej ramach. W połączeniu z szybką militaryzacją całej UE, w której największa armia e-NATO znalazłaby się pod niemieckim dowództwem, zagrożenie na wzór tego z 1941 roku, przed którym ostrzegał Dmitrij Miedwiediew, stałoby się rzeczywistością.

Konfiskata polskich rezerw złota jest kluczowa dla tego scenariusza – dlatego należy się spodziewać, że Tusk poprze ją, wprowadzając euro, jeśli jego zamach stanu się powiedzie. Istnieje historyczny precedens dla jego domniemanego niemieckiego patrona realizującego tę politykę, która w rzeczywistości jest skierowana przeciwko Rosji: Hitler skonfiskował czechosłowackie rezerwy złota i jej potężny kompleks militarno-przemysłowy tuż przed II wojną światową – oba te elementy historycy uważają za kluczowe dla jego wysiłku wojennego.

Podobnie, w przewidywaniu potencjalnego konfliktu UE-Rosja do 2030 roku, obecne Niemcy próbują przejąć polskie rezerwy złota i oddać pod dowództwo Berlina największą armię e-NATO – dwa kroki, które byłyby niezbędne w tym scenariuszu. W przeciwieństwie do tamtych czasów, gdy Niemcy dowodziły inwazją na ZSRR z linii frontu, tym razem mogłyby zlecić swoim polskim podwładnym wysłanie Polaków na Ukrainę, aby tam zginęli w wojnie zastępczej NATO-Rosja lub aby rozpoczęli nową wojnę po zakończeniu obecnego konfliktu.

Biorąc pod uwagę stawkę – a mianowicie materializację kolejnego zagrożenia dla Rosji na wzór tego z 1941 roku, za pośrednictwem zdominowanej przez Niemcy federacji europejskiej, co mogłoby nastąpić po próbie przejęcia władzy w Polsce przez Berlin poprzez zamach stanu Tuska – kryzys polityczny w Polsce ma globalne znaczenie. Jego wynik może, bez przesady, zadecydować o wojnie lub pokoju, ponieważ ukształtuje powojenny porządek europejski na lata.


Andrew Korybko  jest amerykańskim analitykiem politycznym mieszkającym w Moskwie, specjalizującym się w globalnej transformacji systemowej do wielobiegunowości. Publikuje po angielsku na swoim  blogu Substack.  Jego niemieckojęzyczne treści są dostępne wyłącznie w TKP.

Eurokraci podjęli próbę zamachu stanu w Polsce

Eurokraci podjęli próbę zamachu stanu w Polsce.

3 listopada 2026 r. przez Alexa Krainera TrendCompass tkp/die-eurokraten-versuchten-einen-staatsstreich-in-polen


Jakby sytuacja na świecie nie była wystarczająco burzliwa, miniony weekend rozpoczął się od niezwykle zaskakującej wiadomości z Polski: proeuropejski, „liberalny” rząd premiera Donalda Tuska podjął próbę dokonania niekonstytucyjnego zamachu stanu poprzez nielegalne przejęcie kontroli nad polskim Trybunałem Konstytucyjnym.

Jeśli zapoznałeś się już z wiadomościami o tym wydarzeniu, możesz pominąć ten fragment. W piątek, 31 października 2026 roku, po tym, jak prezydent Karol Nawrocki opuścił Warszawę w planowaną podróż do Senegalu, siedmiu sędziów wybranych przez parlament, na czele z najdłużej urzędującą sędzią, Anną Korwin-Piotrowską , weszło do budynku Trybunału Konstytucyjnego. Korwin-Piotrowska, która nie została zaprzysiężona przez prezydenta Nawrockiego, zgodnie z wymogami Konstytucji RP, ogłosiła się prezesem Trybunału Konstytucyjnego i odwołała z urzędu urzędującego prezesa Bogdana Święczkowskiego i jego zastępcę , Bartłomieja Sochańskiego .

Jednocześnie Prokurator Generalny Waldemar Żurek, pełniący również funkcję Ministra Sprawiedliwości w rządzie premiera Donalda Tuska, nakazał policji zamknięcie Trybunału Konstytucyjnego. W rezultacie, gdy prezydent Święczkowski próbował wejść do budynku, zastał bramy zamknięte łańcuchami i został powstrzymany przez oddziały prewencji. Prokurator Generalny uchylił również immunitet prawny prezydenta i jego zastępcy przed ściganiem.

Wiadomość o wydarzeniach wokół Trybunału Konstytucyjnego dotarła do prezydenta Nawrockiego w połowie lotu do Senegalu i natychmiast nakazał zawrócenie samolotu. Około godziny 1:00 w sobotę rano powrócił do Warszawy i przedarł się przez kordon policji do gmachu Trybunału Konstytucyjnego, wspierany przez setki osób, które zgromadziły się, by wyrazić poparcie dla prezydenta i sprzeciwić się przejęciu Trybunału Konstytucyjnego przez rząd.

Dlaczego rząd Donalda Tuska podjął próbę przeprowadzenia tego zamachu stanu?

Polski europoseł Dominik Tarczyński wyjaśnił powody próby przejęcia władzy:

Chcą obsadzić Trybunał Konstytucyjny swoimi ludźmi. Dlaczego? Ponieważ chcą znieść polską walutę; chcą zmusić nas do wejścia do strefy euro, bo Niemcy ich do tego naciskają. Co więcej, chcą znieść nasze bezpieczne granice, bo Niemcy chcą rozprowadzać nielegalnych imigrantów i wysyłać ich do Polski.

Zamierzają więc zrobić to: polska waluta, złoty, jest naszą walutą zgodnie z konstytucją. Muszą zmienić konstytucję – nie mogą tego zrobić bez Trybunału Konstytucyjnego. 1. Chcą znieść polską walutę. Chcą, żebyśmy przyjęli euro i dołączyli do strefy euro, żeby mogli przejąć nasze złoto.

Rzeczywiście, oświadczenie Tarczyńskiego odbiło się szerokim echem w mediach społecznościowych i wśród Polaków. Wprowadzenie Polski do strefy euro byłoby niezwykle ważne dla eurokratów w Brukseli, a nabycie polskich rezerw złota byłoby ogromnym sukcesem dla Europejskiego Banku Centralnego. Według Narodowego Banku Polskiego (NBP), polskie rezerwy złota we wrześniu tego roku wynosiły 672,9 tony, o wartości nieco ponad 90 miliardów dolarów.

Polska należy do najaktywniejszych nabywców złota w Europie; w styczniu 2026 roku zarząd Narodowego Banku Polskiego (NBP) wyznaczył cel na poziomie 700 ton. Do końca września brakowało im zaledwie około 27 ton do osiągnięcia tego celu. Dla Europejskiego Banku Centralnego stanowiłoby to znaczną ilość zabezpieczenia, którą prawdopodobnie mógłby wykorzystać znacznie lepiej niż niskiej jakości złoto polskie – wszyscy wiemy, ilu Polaków potrzeba do wkręcenia żarówki i tak dalej…

Ale jest jeszcze więcej… o wiele więcej

Choć przyjęcie Polski do strefy euro i splądrowanie jej rezerw złota może być pierwszym elementem planu, przejęcie kontroli nad Trybunałem Konstytucyjnym otworzyłoby przed Polską wrota do zdobycia znacznie większej części europejskiej demokracji i wolności, które można „eksportować”.

Jak ujął to Włodzimierz Skalik , wicemarszałek Sejmu RP:

Jeśli pozwolimy im siłą przejąć kontrolę nad Trybunałem Konstytucyjnym, jutro zrobią to samo, co dziś robią w Rumunii. Unieważnią wybory, zdyskwalifikują kandydatów i rozwiążą partie polityczne. Pod sprytnym pozorem rządów prawa narzucą autorytaryzm. Dziś Trybunał Konstytucyjny, jutro druga Rumunia.

W rzeczywistości Polska bardzo słabo radziła sobie z wdrażaniem postępowej, europejskiej wersji demokracji, a jej Trybunał Konstytucyjny był jedną z największych solą w oku Biura Politycznego UE w Brukseli i jego sojuszników w Polsce. Wydarzenia minionego weekendu były kulminacją ponad dekady sporu o rolę Trybunału Konstytucyjnego w polskiej demokracji.

Atak na Trybunał Konstytucyjny miał również na celu ostateczne osłabienie wszelkich ruchów suwerennościowych w Polsce, takich jak ten, który mógł planować prezydent Nawrocki. Dzięki wsparciu Trybunału Konstytucyjnego Nawrocki mógłby wdrożyć program reformy UE. W zeszłym roku szczegółowo przedstawił swoją wizję; zakładała ona przywrócenie suwerenności państwom członkowskim UE i przekształcenie UE w związek państw narodowych, a nie w federację polityczną zdominowaną przez Brukselę.

UE może nie przetrwać ataku na Polskę.

W rzeczywistości próba zamachu stanu w Polsce w ostatni weekend mogłaby przyspieszyć reformy planowane przez Nawrockiego (i innych). Ujawniła ona prawdziwą naturę UE: za cienką zasłoną wartości demokratycznych jawi się jako autorytarna tyrania, rządzona przez niewybieralnych biurokratów, nieodpowiedzialna ani przed państwami członkowskimi, ani przed ich wyborcami. Ich manewr w Polsce najwyraźniej się nie powiódł, ale nie poddadzą się tak łatwo.

Ku rozczarowaniu eurokratów, prezydent Nawrocki i zwolennicy suwerenności cieszą się poparciem większości Polaków, a także administracji Trumpa. Polska może okazać się górą lodową, która ostatecznie wywróci projekt Unii Europejskiej.

Niniejszy artykuł ukazał się pierwotnie w języku angielskim w TrendCompass Alexa Krainera . Przedruk w języku niemieckim za uprzejmą zgodą autora.

Czas ziemiaństwa

Czas ziemiaństwa

Izabela BRODACKA

Mój kolega z redakcji „Warszawskiej Gazety” pan Andrzej Leja bardzo słusznie poleca wydaną przez ośrodek „Karta” książkę Anny Richter pod tytułem: „ Czas ziemiaństwa” . Zawiera ona wspomnienia oraz fragmenty dzienników znanych polskich ziemian takich jak Walewska, Dunin- Borkowska, Turnau, Romer, Konarska, Chwalibóg, Podhorski. Są to wspomnienia autentyczne, nie zakłamane, nie sfałszowane.

Dobrym przykładem takich nieautentycznych moim zdaniem wspomnień są wspomnienia z dzieciństwa i młodości Franciszka Starowieyskiego. Jeżeli dobrze zapamiętałam twierdził, że lokaje podawali mu śniadanie do łózka. Nie wiem jak to naprawdę było ale jest to mało prawdopodobne. Dzieci ziemiaństwa i arystokracji były wychowywane dość surowo, w poczuciu obowiązku wobec wspólnoty, przede wszystkim narodowej. Chłopcy oprócz zwykłych przedmiotów takich jak matematyka, greka, czy łacina uczeni byli konnej jazdy, fechtunku, oraz posługiwania się bronią palną. Uczestniczyli w konkursach jeździeckich i polowaniach. Nie było miejsca ani czasu na wylegiwanie się w łózkach. Dziewczęta oprócz muzyki czy haftowania jako zajęć dodatkowych towarzyszyły matkom w nawiedzaniu chorych i potrzebujących pomocy w parafii.

Polecam wspomnienia Marii Krystyny Habsburg, która po czterdziestu latach wygnania wróciła do rodzinnego Żywca, zawarte w książce „Księżna. Wspomnienia o polskich Habsburgach”. Tam właśnie na pytanie „Często Pani myślała o Polsce?” Maria Krystyna odpowiada: „Cały czas. W Polsce jest wszystko: wspaniałe góry, jeziora, morze, wspaniała roślinność. Za tym wszystkim tęskniłam. Nawet, gdy mówię po szwedzku, niemiecku czy francusku, myślę po polsku. Polska jest dla mnie „non plus ultra”. Nigdy nie wyrzekłam się swej polskości i nie przyjęłam żadnego innego obywatelstwa. Często nam, tzn. Karolowi i mnie mówiono, że posługujemy się polszczyzną Sienkiewicza.”. 

W tych samych wspomnieniach księżna Maria Krystyna opowiada jak odwiedzała z matką chorych i ubogich z okolic Żywca. Habsburgowie są w Żywcu bardzo dobrze wspominani. Opatrywanie chorych nie uwłaczało jak widać księżnej. Kawior chochlami jedli w swoich rojeniach o wejściu do elity sowieccy sołdaci. Coś z tego podejścia przetrwało do naszych czasów jeżeli profesor Marcin Król potrafił napisać coś w tym stylu: „Jarosław Kaczyński nie należy do elity, bo nie pił wina w Toskanii i nie jadł ostryg w Bretanii”. Zapominając, że przynależność do elity oznaczała zawsze przede wszystkim obowiązki. Również wobec tych skrzywdzonych przez los. Mogłabym napisać za Wyspiańskim: „ten król to lalka z gałganków” ale byłoby to niesprawiedliwe. Król był to wielkiej inteligencji człowiek.

Franciszek Starowieyski ma w moich oczach ogromne zasługi. Zauważył kiedyś trafnie: „ człowiek jest tylko etapem w życiu przedmiotów” . Ta mądra obserwacja ujmuje niezwykle ważny czynnik o którym nie wolno zapominać przy ocenie dzieł sztuki, czynnik jakim jest czas. Freski z groty Lascaux są i pozostaną jedyne w swoim rodzaju bo powstały w okresie paleolitu choć obecnie podobne mogłoby namalować nawet dziecko. Kościółek w Dębnie ma najstarszą w Europie zachowaną drewnianą polichromię patronową z około 1500 roku (wykonaną w 33 kolorach z 77 motywami) oraz unikalny późnoromański obraz na desce przedstawiający św. Agnieszkę i św. Katarzynę z połowy XIII wieku. W pobliskiej Łopusznej była taka sama polichromia lecz bogaci dobroczyńcy kościoła przemalowywali kościół co roku ze szkodą dla jego wartości zabytkowej. Kafle ze słynnej klatki schodowej w pałacu w Nieborowie, pochodzące z XVII wieku, które w czasie remontu tej klatki kradli i sprzedawali tanio w Desie członkowie okupującej pałac komunistycznej lumpen-elity ( byli wśród nich filozofowie, pisarze i politycy) nasładzający się (rusycyzm celowy) tarzaniem się w cudzej pościeli i zmuszający radziwiłłowskich lokai do obsługiwania ich w białych rękawiczkach. Tacy z nich byli demokraci. Ile tych płytek ukradziono dowodzi liczba wstawionych w ich miejsce niebieskich, gładkich, współczesnych kafelków nazywanych przez konserwatorów „ mydło”.

Jeszcze lepszym przykładem komunistycznego zakłamania była reżyserowana przez Izabelę Cywińską i emitowana przez telewizję sztuka „Boża podszewka” powstała na motywach powieści Teresy Lubkiewicz Urbanowicz o tym samym tytule. Pani Cywińska przypisująca sobie nie wiem jakie parantele opisuje obyczaje polskiego dworu z perspektywy małego Jasia, który poogląda jaśnie państwo przez zamknięte okiennice. Nie twierdze, że żadna panienka z dworu nie zadała się nigdy z parobkiem ani, że panicz nie wykorzystywał seksualnie wiejskich dziewczyn. Jednak kopulowanie w stodole na sianie na oczach obserwatorów to obyczaje zupełnie innego środowiska żywcem przeniesione w rzekome stosunki dworskie. Jeżeli coś takiego w ogóle miało miejsce to po cichu i ze wstydem. Wiadomo że jak twierdzi François de La Rochefoucauld.: „L’hypocrisie est un hommage que le vice rend à la vertu” („Hipokryzja to hołd, jaki występek składa cnocie”).

Wracając do Cywińskiej. Samo nazwisko nie czyni z nikogo arystokraty ani specjalisty od arystokratycznych obyczajów.

Niejaki Putrament pochodzący rzekomo z rodu Putramentów herbu Dołęga był zwykłym komunistycznym aparatczykiem słabo władającym językiem polskim. Wiem o tym bo jego teksty poprawiała w „Czytelniku” w latach pięćdziesiątych moja ciotka. Wystąpił nawet w jej obronie gdy została rozrobiona czyli napiętnowana przez kolegów jako bezetka czyli wróg klasowy. Zdradziło ją lorgnon, którym posługiwała się przy poprawianiu tekstów. Nie było jej, jak wszystkich spauperyzowanych bezetów, po prosu stać na okulary. Kto dziś czyta Putramenta? Jak proroczo napisał Julian Tuwim.

„Szkoda papieru. I atramentu.

Tudzież peiperu. I putramentu.


Szkoda Przybosia, szkoda Miłosza

Wszystko to pójdzie razem do kosza”

————————-

Gorąco polecam przy okazji pamiętniki właścicielki Wilanowa Anny Branickiej- Wolskiej wydane przez wydawnictwo „TenTen” pod tytułem „Listy nie wysłane”. To rzetelny opis dziejów arystokratycznej polskiej rodziny, która przetrwała wywózkę na Syberię i komunistyczne rządy w Polsce.

Polska jest objawem a Europa – pacjentem. [Tylko lekarza brak]

Polska jest objawem a Europa – pacjentem

Larry Johnson substack.com/@larrycjohnson/note

Bójka o północy w polskim Trybunale Konstytucyjnym to nie tylko polski problem. To lokalne nasilenie się ogólno-kontynentalnej choroby. W całej Europie, gdy wyborcy wybierają niewłaściwego kandydata, establishment sięga po sędziego, służby wywiadowcze lub budżet UE i ogłasza, że to „obrona demokracji”. „Journal of Democracy” napisał podręcznik. Warszawa jest szpitalem uniwersyteckim.

Artykuł
W grudniu 2023 roku, dwa miesiące po tym, jak koalicja Donalda Tuska odsunęła Prawo i Sprawiedliwość (PiS) od władzy, Jarosław Kuisz i Karolina Wigura z „Kultury Liberalnej” opublikowali w „Journal of Democracy” poradnik. Tytuł mówi sam za siebie: „Jak rozmontować niedemokratyczny reżim”.

Weź pod uwagę źródło. W tamtym czasie „Journal” był najważniejszym wydawnictwem National Endowment for Democracy, organizacji, która otwarcie robi to, co CIA kiedyś robiła potajemnie. W tym roku odłączył się od NED po tym, jak DOGE w 2025 roku zaprzestał finansowania NED, i obecnie jest niezależny oraz współpracuje ze Stanford’s CDDRL. Jednak w 2023 roku to właśnie ta organizacja promująca demokrację mówiła Warszawie, jak przeprowadzić czystki.


Krótko mówiąc, sedno argumentu:

⁃ Polska potrzebuje „drugiej fali” działań w ramach sprawiedliwości przejściowej, aby uporać się z „naruszeniami zasad praworządności” przez partię PiS.

⁃ Unikajcie niejasnych oskarżeń o zdradę. Ścigajcie konkretne czyny: powołania do Trybunału Konstytucyjnego w 2015 roku, próbę przeprowadzenia w 2020 roku w pełni korespondencyjnych wyborów prezydenckich oraz skandal związany z handlem wizami za pieniądze w 2023 roku.

⁃ Jarosław Kaczyński ponosi odpowiedzialność, ale trudno będzie go skazać.

⁃ Komisje śledcze powoływane przez parlament są głównym narzędziem.

⁃ Należy się spodziewać oporu ze strony prezydenta, Sądu Najwyższego i Trybunału Stanu, które są związane z partią PiS.

⁃ Ustabilizuj system, nie powodując jego awarii.

—————————

Autorzy kończą, dodając zastrzeżenie, które warto zapamiętać: „Nie ma jasnej strategii… Dlatego nie należy oczekiwać cudów”.

Krytyka
Obrona demokracji stworzyła instrukcję, jak zniszczyć demokrację. Nie dostrzegają ironii, a to jest najbardziej pouczający aspekt tego eseju.
Zacznijmy od słowa „nieliberalny”. To nie jest kategoria prawna. To etykieta, którą osoby dysponujące budżetami na konferencje przypisują rządom, których nie lubią. PiS wygrał wybory parlamentarne w 2015 i 2019 roku. Mimo to artykuł traktuje jego przedstawicieli mniej jak przegraną partię, a bardziej jak komunistyczną nomenklaturę z 1989 roku, która potrzebuje „procesu sprawiedliwości przejściowej”.
Biorąc pod uwagę postawę Kuisza i Wigury, można stwierdzić, że są oni bardziej ostrożni niż osoby, które ich popierają. Ostrzegają przed pokazowymi procesami i niejasnymi zarzutami oraz przyznają, że nikt nie wie, jak to zrobić. Jednak instrukcje nie są czytane ze względu na zawarte w nich zastrzeżenia. Politycy pomijają przypisy i przechodzą od razu do rozdziału poświęconego narzędziom.

Oto sedno sprzeczności. PiS jest oskarżany o przejęcie kontroli nad sądami, ignorowanie orzeczeń i obsadzanie instytucji osobami lojalnymi wobec partii. Rozwiązaniem, które się proponuje, jest oczyszczenie sądów, ignorowanie orzeczeń i obsadzenie ich odpowiednimi osobami lojalnymi. Grzech staje się sakramentem, gdy popełniają go właściwi ludzie.

Polska, trzy lata później: instrukcja w praktyce.


W tym tygodniu instrukcja opuściła bibliotekę i trafiła na ulice Warszawy, eskortowana przez oddziały policji do walk z zamieszkami.
Od 2023 roku rząd Tuska odmawia uznawania Trybunału Konstytucyjnego i ignoruje jego orzeczenia. Od marca parlament wybrał ośmiu nowych sędziów. Prezydent Karol Nawrocki odmówił złożenia przysięgi przez pięciu z nich. Zorganizowali własną uroczystość złożenia przysięgi i przesłali przysięgi pocztą do pałacu prezydenckiego, co jest nowym zjawiskiem nawet w standardach środkowoeuropejskich.
Następnie nadszedł 30 października. Zgodnie z informacjami zawartymi w Notes from Poland oraz ProtoThema:

Sędzia Anna Korwin-Piotrowska zawiesiła pełniącego obowiązki prezesa Sądu Najwyższego, Bogdana Święczkowskiego, i ogłosiła, że przejmuje obowiązki tymczasowego kierownika Trybunału.

Minister sprawiedliwości Waldemar Żurek podjął kroki mające na celu pozbawienie Święczkowskiego immunitetu

Oddziały policji prewencyjnej uniemożliwiły Święczkowskiemu wejście na teren jego własnego sądu. Jego zwolennicy przedarli się przez ogrodzenie, używając do tego elektronarzędzi.

Nawrocki zawrócił swoim samolotem w drodze do Senegalu i około godziny 1 w nocy przedarł się przez grupę sędziów do budynku. Obie strony oskarżają się nawzajem o użycie przemocy. Protestujący na zewnątrz nazwali to przewrotem.

Reakcja Tuska, według Euronews: „W pewnych sprawach nie można iść na kompromis”. Ostrzegł również przed rosyjskimi botami, ponieważ żaden europejski kryzys nie jest kompletny bez nich.
Nie wszyscy w koalicji są zadowoleni. Szymon Hołownia powiedział, że Polska powinna się wstydzić i że wymuszanie kompromisu tylko pogłębia kryzys. Hołownia i PSL uczestniczą teraz w rozmowach z Nawrockim.

Kiedy twoi właśni partnerzy zaczynają brać udział w spotkaniach z drugą stroną, to oznacza, że plan działania ma poważną wadę.
Kuisz i Wigura powiedzieli nam, żebyśmy nie oczekiwali cudów. To nie jest cud. To jest lustro.

Choroba, a nie objaw.
Polska jest właśnie takim przykładem, gdzie pacjent stawia najsilniejszy opór. Spójrz na resztę oddziału, a wszędzie widać tę samą patologię: traktowanie wyborów jako konsultatywnych, przy czym ostateczna decyzja należy do instytucji, na które nikt nie głosował.

Rumunia. 6 grudnia 2024 roku Trybunał Konstytucyjny unieważnił pierwszą turę wyborów prezydenckich , po tym jak Călin Georgescu, mało znany kandydat, który w sondażach uzyskiwał jednocyfrowe wyniki, zajął pierwsze miejsce. Powodem była niejawna informacja wywiadowcza dotycząca „agresywnych, hybrydowych rosyjskich ataków” oraz zarzuty dotyczące nielegalnego finansowania kampanii. W marcu 2025 roku komisja wyborcza wykluczyła Georgescu z powtórzonych wyborów, mimo że „we wszystkich sondażach był faworytem”, i sąd jednogłośnie się z tym zgodził. To jeden ze sposobów na sfałszowanie wyborów: przeprowadzenie ich ponownie bez zwycięzcy.

Francja. W marcu 2025 roku sąd w Paryżu skazał Marine Le Pen za przywłaszczenie środków finansowych Parlamentu Europejskiego i zakazał jej pełnienia funkcji publicznych na pięć lat, z natychmiastowym skutkiem. Faworytka wyborów w 2027 roku została wyeliminowana jednym uderzeniem młotka. W lipcu sąd odwoławczy utrzymał wyrok w mocy, ale skrócił okres zakazu do 45 miesięcy, z czego 30 zostało zawieszonych, więc ostatecznie będzie mogła kandydować. Sędziowie dają, a sędziowie odbierają. W każdym razie, to sędziowie podejmują decyzje.

Niemcy. W maju 2025 roku BfV, niemiecka służba wywiadu wewnętrznego, określiła partię AfD jako partię o „potwierdzonych ekstremistycznych poglądach prawicowych”. AfD ma obecnie poparcie na poziomie 24–26 procent. W lutym sąd w Kolonii zawiesił to określenie, orzekając, że warunki do jego zastosowania „nie są spełnione”. Parlamentarzyści nadal dążą do tego, aby Trybunał Konstytucyjny zakazał działalności tej partii. Zakazanie działalności partii, którą popiera co czwarta część wyborców, jest z pewnością jednym ze sposobów na wygranie sporu. W mojej dawnej branży nazywaliśmy inaczej agencję szpiegowską, która monitoruje główną partię opozycyjną.

Budżet Brukseli. Komisja Europejska zamroziła około 137 miliardów euro dla Polski za czasów rządów PiS. 29 lutego 2024 roku, jedenaście tygodni po objęciu urzędu przez Tuska, odblokowała te środki. Jeden z urzędników przyznał: „To nie oznacza, że praworządność została w pełni przywrócona i wszystko jest w porządku”, a plan reform był „nadal jedynie projektem”. Okazuje się, że praworządność mierzy się tym, kto zasiada w gabinecie premiera. Węgry spotkały się z podobnym traktowaniem. Ich nowy premier, Péter Magyar, zobowiązał się, że uda się do Brukseli , aby doprowadzić do odblokowania funduszy UE”. Wiadomość została odebrana w Budapeszcie.

Porównajmy przypadki ze sobą, a zobaczymy, że choroba ma wyraźny zestaw objawów. Sądy unieważniają lub ograniczają wybór kandydatów na kartach do głosowania. Służby wywiadowcze oceniają, które partie są zdolne do konkurowania. Bruksela płaci za dobre zachowanie, które definiuje się jako właściwe rządy. Wszystko to robi się w imię ochrony demokracji przed ludźmi, którzy w niej uczestniczą poprzez głosowanie.
Dlatego esej Kuisza i Wigury ma znaczenie wykraczające poza Polskę. To nie jest polski dokument programowy. To raczej kliniczny protokół leczenia wyborcy, który głosuje „źle”, napisany z myślą o kontynencie, którego elity doszły do wniosku, że wyborcom nie można powierzyć władzy. Tusk jest po prostu pierwszym chirurgiem, który próbuje tego bez znieczulenia.

Co to oznacza dla NATO.
Sojusz jest tak silny, jak rządy, które muszą wyrazić na niego zgodę. Obecnie kilka kluczowych państw europejskich należących do NATO jest zbyt zajętych walką z własnymi wyborcami, sądami i prezydentami, aby rozpoczynać jakiekolwiek zagraniczne operacje. W niektórych przypadkach nawet gdyby chciały, nie byłyby w stanie tego zrobić.
Zacznijmy od Polski, kraju, który Waszyngton uważa za wzorcowego członka NATO i państwo znajdujące się na pierwszej linii frontu w stosunku do Białorusi i Ukrainy. Zgodnie z konstytucją Polski, prezydent jest zwierzchnikiem sił zbrojnych. Obecnie prezydent i premier Polski oskarżają się nawzajem o próby zamachu stanu. Zadajcie sobie pytanie, kto w takiej sytuacji wydaje rozkaz do rozpoczęcia działań. Następnie zapytajcie, czy polski żołnierz wie, czyjego rozkazu ma się podporządkować. Kraj, w którym istnieją dwa sądy konstytucyjne, a naczelny dowódca przepycha się z sędziami o 1 w nocy, nie przygotowuje się do demonstrowania siły. On próbuje utrzymać się przy życiu.
Reszta oddziału nie jest w lepszym stanie:

Niemcy debatują nad zakazem działalności partii opozycyjnej, którą popiera jedna czwarta jej wyborców, a ta partia nie chce mieć nic wspólnego z wojną przeciwko Rosji. Każdy niemiecki rząd, który wyśle wojska na wschód, zapewni AfD kolejny sukces na następnych wyborach.

Francja staje w obliczu wyborów prezydenckich w 2027 roku, w których Le Pen, której partia od dawna sceptycznie podchodzi do zintegrowanego dowództwa NATO, ponownie będzie kandydatką. Żaden francuski prezydent, który będzie ubiegał się o reelekcję, nie podejmie ryzyka angażowania się w zagraniczną przygodę.

Rumunia, w której znajduje się baza NATO w Mihail Kogălniceanu nad Morzem Czarnym, nadal znajduje się pod wpływem wyborów, które zostały unieważnione przez tamtejszy sąd. Jej klasa polityczna ma problem z legitymacją, którego nie może sobie pozwolić na pogłębienie w związku z wojną.

W NATO decyzje podejmuje się w drodze konsensusu. Każdy z tych rządów rozważa teraz możliwość wysłania wojsk za granicę, biorąc pod uwagę nastroje wyborców w kraju, na których wpływ wywierał przez lata, zamiast ich przekonywać. Gdy wpływy elit w kraju zależą od sądów, służb specjalnych i pieniędzy z Brukseli, proszenie wyborców o wysłanie ich synów na wschód jest żądaniem, którego nie można zignorować. Wcześniej czy później przychodzi czas rozliczenia za traktowanie wyborców jak wroga.

Ironia jest tu bardzo wyraźna. Projekt przedstawiano jako sposób na ochronę demokracji przed „barbarzyńcami u bram”. W rzeczywistości doprowadził on do powstania sojuszu, którego członkowie nie potrafią dojść do porozumienia nawet z własnymi wyborcami, a co dopiero między sobą. Moskwa nie musiała nic robić. „Obrońcy demokracji” w Europie robią to za nią.

Globaliści nie chcą zniknąć z oczu.
Odrzućmy terminologię związaną z „praworządnością” i „przejściowym wymiarem sprawiedliwości”, a zobaczymy projekt, którego celem jest polski nacjonalizm. Prawdziwym przestępstwem PiS nie było obsadzanie składu sądu. Wiele rządów to robi. Ich przestępstwem było postawienie polskiej suwerenności, katolickiej tożsamości i państwa narodowego ponad interesami Brukseli.
Historia jest spójna. Polska odmówiła przyjęcia unijnych kwot dotyczących relokacji migrantów w 2015 roku, a w kwietniu 2020 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł , że Polska, Węgry i Republika Czeska naruszyły prawo UE, odmawiając tego. W lipcu tego samego roku Komisja odmówiła przyznania dotacji na programy partnerskie sześciu polskim miastom ze względu na ich uchwały o „strefach wolnych od ideologii LGBT”. Następnie nastąpiło zamrożenie środków w wysokości 137 miliardów euro. Przesłanie z Brukseli nigdy się nie zmieniało: tożsamość narodowa jest mile widziana jako folklor, a nie jako polityka.
Dla globalistycznego skrzydła zachodniego establishmentu, czyli NED, Brukseli oraz fundacji i ośrodków analitycznych, które się wokół nich zgromadziły, nacjonalizm jest chorobą, którą należy leczyć, a nie poglądem, który należy przedyskutować. Kraj, który upiera się przy decydowaniu o tym, w co wierzy, kogo dopuszcza i w jaki sposób prowadzi własne sądy, z definicji jest „nieliberalny”. Kuisz i Wigura po prostu nadały temu podejściu formę procedury prawnej.
Teraz spójrzcie na wschód, ponieważ te same osoby wykazują podobne podejście do Rosji, ale przy tym są mniej uprzejme. NED od dziesięcioleci finansuje rosyjskie organizacje społeczne, dlatego Moskwa uznała ją za pierwszą „niepożądaną organizację” na mocy ustawy z 2015 roku. W czerwcu 2022 roku Amerykańska Komisja Helsińska zorganizowała spotkanie informacyjne zatytułowane „Dekolonizacja Rosji: moralny i strategiczny imperatyw”. Tytuł mówi wszystko. Rosyjski nacjonalizm, podobnie jak polski nacjonalizm, nie jest traktowany jako fakt, z którym należy się liczyć, ale jako patologia, którą należy wyleczyć za pomocą sankcji, zmiany reżimu, a jeśli seminaria będą miały na to wpływ, poprzez podział.

Oto ironia, którą uważam za najbardziej wyrafinowaną. Waszyngton i Bruksela przez lata chwaliły polski nacjonalizm, gdy był on skierowany przeciwko Moskwie. Wrogość Polski wobec Rosji była ulubionym atutem sojuszu. Gdy ten sam nacjonalizm skierowany jest przeciwko Brukseli, nagle staje się zagrożeniem dla demokracji, wymagającym interwencji oddziałów antyzamieszkowych. Okazuje się, że polski patriotyzm to broń, którą należy używać, a nie przekonanie, które należy szanować. Polacy powinni zauważyć, że ci sami ludzie, którzy z zapałem chcą zniszczyć rosyjskie poczucie tożsamości narodowej, są tymi samymi ludźmi, którzy niszczą ich własną tożsamość.
To jest moja ocena, a nie ocena zawarta w artykule. Kuisz i Wigura przedstawiają całą sytuację jako przywracanie praworządności i twierdzą, że to PiS rozpoczął ten proces. Ich powołania do Trybunału w 2015 roku były przejawem chęci przejęcia władzy, a w wyroku w sprawie Xero Flor z 2021 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził, że skład sądu, w którym zasiadał nieprawidłowo powołany sędzia, naruszył prawo do sprawiedliwego procesu.
Odmowa Nawrockiego, polegająca na tym, że nie dopuszcza do zaprzysiężenia nowych sędziów, to również przykład twardej polityki. Obie strony mają realne argumenty prawne. Właśnie dlatego użycie oddziałów antyzamieszkowych o północy to zły sposób na rozwiązanie tego sporu.
Nawet jeśli całkowicie pominie się kwestię motywacji, należy ocenić projekt na podstawie jego negatywnych skutków: kraj, w którym istnieją dwa konkurujące ze sobą sądy konstytucyjne, a prezydent przepycha się przez tłum sędziów w ciemnościach.

Jeśli chodzi o NATO, należy wziąć pod uwagę pewne zastrzeżenie. Wewnętrzne niepokoje sprawiają, że ofensywna lub ekspedycyjna operacja jest znacznie mniej prawdopodobna, ale nie oznacza to, że te kraje odmówiłyby obrony własnego terytorium. Oba obozy w Warszawie popierają duże wydatki na obronność, a bezpośredni atak na członka NATO zazwyczaj jednoczy nawet najbardziej podzielony parlament. Moje argumenty dotyczą chęci podejmowania ryzyka, a nie gotowości do walki na granicy.
Żadne z tych zastrzeżeń nie zmienia głównej tezy. Spór w Warszawie tak naprawdę nie dotyczy sędziów. Chodzi o to, czy naród europejski może nadal sam o sobie decydować, czy też to prawo należy teraz do Brukseli, NED i osób, które piszą instrukcje dotyczące demontażu demokracji. Moskwa otrzymała odpowiedź na to pytanie wiele lat temu. Warszawa otrzymuje ją teraz.

substack.com/@larrycjohnson/note

Papież, UNESCO i niejaki Komeński

Papież, UNESCO i niejaki Komeński

25 września 2026 r., podczas pierwszego etapu swojej podróży apostolskiej do Francji, papież Leon XIV złożył wizytę w siedzibie UNESCO w Paryżu. Wydarzenie to miało ogromne znaczenie, zwłaszcza w świetle kulturowych korzeni tej instytucji, która – jak należy przypomnieć – jest Organizacją Narodów Zjednoczonych ds. Oświaty, Nauki i Kultury (do czego niedawno dodano komunikację i informację).

Misja UNESCO skupia się zatem w szczególności na ujednolicaniu w skali globalnej kryteriów, metod i celów w dziedzinie pedagogiki i kultury w szerokim znaczeniu. Swoimi korzeniami sięga ona dzieła postaci większości z nas nieznanej: Jana Amosa Komeńskiego, znanego pod łacińskim imieniem Comenius (1592–1670). Cóż może łączyć siedemnastowiecznego teologa protestanckiego z UNESCO? W 1957 r. odpowiedzi na to pytanie udzielił Jean Piaget1, który przewodniczył Szwajcarskiej Komisji UNESCO i przez ponad trzydzieści lat kierował Międzynarodowym Biurem Edukacji.

Piaget stwierdził, że wielkim przedsięwzięciem, któremu Comenius poświęcił całe swoje życie, było „dzieło powszechnej reformy społeczeństwa ludzkiego”, realizowane za pomocą następujących środków:

– ujednolicenie wiedzy i jej upowszechnianie dzięki udoskonalonemu systemowi szkolnemu, pozostającemu pod kierownictwem swego rodzaju międzynarodowej akademii;

– koordynacja polityczna pod kierownictwem instytucji międzynarodowych, mających na celu zapewnienie utrzymania pokoju;

– pojednanie Kościołów pod egidą tolerancyjnego chrześcijaństwa.

Krótko mówiąc: ekumenizm religijny i polityczny.

Jednak to właśnie problemom wychowania poświęcił Comenius większość swojej energii, żywiąc (słusznie) przekonanie o kluczowym znaczeniu edukacji prowadzonej już od dzieciństwa, dla powodzenia wszelkich prawdziwych reform społecznych. Z tego właśnie względu, jak przypomniał Piaget, ponad różne swoje pomysły Komeński przedkładał plan stworzenia „międzynarodowej organizacji oświaty publicznej, a w końcu projekt collegium lucis, które miało stanowić swego rodzaju międzynarodowe ministerstwo edukacji”. Pomimo nawiązania do „światła” zaczynają się pojawiać pierwsze cienie… Niezależnie od tego, „dla UNESCO to właśnie te aspekty dzieła Comeniusa są najbardziej interesujące ‒ precyzuje Piaget ‒ ponieważ pod wieloma względami czynią go jednym z prekursorów tej organizacji”.

Przejdźmy jednak do kwestii, która nas tutaj najbardziej interesuje. W 1657 r. Komeński opublikował w Amsterdamie dzieło Lux in tenebris, którego przedmowa zawiera podsumowanie podstawowych założeń jego doktryny. Oto niektóre z nich:

– papież jest wielkim antychrystem i nierządnicą babilońską (II);

– bestia, która niesie nierządnicę, to Cesarstwo Rzymskie, a konkretnie dynastia Habsburgów (III).

Można by wysunąć zarzut, że przypisywanie tak wielkiego znaczenia osobie, która w gruncie rzeczy nie ma żadnego rzeczywistego związku z tą instytucją, jest nieco przesadzone. Można by przyjąć ten argument, przyjrzyjmy się jednak temu, co UNESCO przechowuje w swoich archiwach jako „manifest” swojej filozofii i światopoglądu, który leży u podstaw jej działania. Chodzi o broszurę z 1946 r. pt. UNESCO. Its purpose and its philosophy (UNESCO. Jej cele i filozofia), którą napisał pierwszy dyrektor generalny powstałej wówczas organizacji, Julian Huxley (brat słynnego Aldousa Huxleya).

Oto co pierwszy dyrektor generalny UNESCO napisał na temat filozofii, która powinna przyświecać działaniom tej organizacji: nie może opierać „swojej perspektywy na jednej z konkurujących ze sobą teologii, wykluczając przy tym pozostałe, niezależnie od tego, czy byłby to islam, rzymski katolicyzm, protestantyzm, buddyzm, unitarianizm, judaizm czy hinduizm. (…) Nie może tego uczynić po pierwsze dlatego, że sekciarstwo jest sprzeczne z jej statusem i istotą, a po drugie z powodów czysto praktycznych: taka próba natychmiast wywołałaby zdecydowaną wrogość ze strony wielu wpływowych grup, a także doprowadziłaby do braku współpracy, a nawet wycofania się z organizacji niektórych państw. (…) Co więcej, biorąc pod uwagę, że UNESCO koncentruje się na konkretnych zadaniach w zakresie edukacji, nauki i kultury, na potrzebie wzajemnego zrozumienia między narodami świata oraz na dążeniu do pokoju i dobrobytu ludzkości na naszej planecie, należy wykluczyć perspektywę nastawioną wyłącznie lub przede wszystkim na życie wieczne” (s. 6–7).

W ostatecznym rozrachunku, jak twierdzi Huxley, naczelną zasadą UNESCO powinien być „humanizm ewolucyjny”. Takie podejście „nie tylko ukazuje miejsce człowieka w przyrodzie i jego relacje z resztą świata widzialnego (…) ale pozwala nam również odróżnić tendencje pożądane od tych, które nie są pożądane, oraz wykazać istnienie postępu w kosmosie. Co więcej, przedstawia ono człowieka jako jedynego strażnika przyszłego postępu ewolucyjnego i dostarcza nam ważnych wskazówek dotyczących dróg, których należy unikać, oraz tych, którymi należy podążać, aby ten postęp osiągnąć. Perspektywa ewolucyjna (…) ukazuje pochodzenie i biologiczne korzenie naszych ludzkich wartości (…) jest ono niezbędne, abyśmy w obecnym chaosie sprzecznych tendencji mogli dostrzec te nurty, działania i metody, które UNESCO powinno eksponować i wspierać” (s. 7–8).

Krótko mówiąc: do czego mielibyśmy jeszcze potrzebować Boga, skoro nauka daje nam klucz do tajemnic i pozwala panować nad naturą? I jak moglibyśmy faworyzować jakąś religię kosztem wszystkich innych, skoro możni tego świata wskazują indyferentyzm jako drogę, którą należy podążać?

I oto dziś papież odwiedza UNESCO. Papież wkracza do siedziby tych, którzy swojego „duchowego przodka” i „prekursora” widzą w Komeńskim ‒ protestancie, który dążył do tego, by religie świata rozpłynęły się w synkretycznej mieszaninie pozbawiającej je jakiejkolwiek odrębnej tożsamości; gnostyku, który pragnął, by papiestwo zniknęło z powierzchni ziemi. Papież odwiedza tych, którzy czynią z indyferentyzmu religijnego swoją gwiazdę przewodnią; podobnie tak jak Emmanuel Macron, który kilka godzin wcześniej w Pałacu Elizejskim mówił o powinności republiki w zakresie ochrony „prawa wszystkich do wiary lub do niewiary”. Cóż zatem powie papież Leon XIV w UNESCO?

Przemówienie pełne wezwań do pokoju i sprawiedliwości, do rozwagi i nadziei, do miłości bliźniego… Przemówienie, w którym jednak trudno doszukać się wiary i w którym, nawet gdy wspomina się o Panu Bogu, czyni się to po dodaniu zwyczajowego już zastrzeżenia o relatywistycznym wydźwięku: „Dla wiary chrześcijańskiej tajemnica człowieka znajduje najpełniejsze światło w Chrystusie”. I konsekwentnie, gdy mowa o budowaniu pokoju, w wypowiedzi pojawia się liczba mnoga: „tradycje religijne odgrywają niezastąpioną i niezbędną rolę w kulturze, religie zaś wyrażają nasze pytania o początek i kres życia, pomagając odkrywać pierwotny i ostateczny sens istnienia, który znajduje odzwierciedlenie w codziennych wyborach. (…) ludzkość jednoczy się we wspólnym poszukiwaniu sensu i zmierza ku przeznaczeniu, którym nie jest śmierć. Nie podążamy ku nicości. Dlatego dusza ludzka, pozostając w relacji z Bogiem, jeszcze wyraźniej odczuwa wezwanie do budowania pokoju poprzez przymierze między narodami, które uznają się za dzieci jednego Ojca oraz za braci i siostry”.

Lecz, Ojcze Święty, kim jest ten Ojciec? Czy ma jedno imię? Czego od nas oczekuje, abyśmy mogli osiągnąć to „przeznaczenie, którym nie jest śmierć”? Czy możemy wybrać dowolną religię świata, czy też żąda, żebyśmy czcili Go „w duchu i w prawdzie”? Czy Bóg może obdarzyć pokojem narody, które łamią prawo naturalne i znieważają wiarę katolicką?

Ojcze Święty, jakaż żarliwość rozgorzałaby na nowo w sercach katolików, gdybyś odpowiedział choćby na jedno z tych pytań! Jakąż radość odczuliby twoi synowie, słysząc ponownie z ust najwyższego pasterza, że „tego rodzaju wylew zła dlatego nawiedził świat cały, gdyż bardzo wielu usunęło Jezusa Chrystusa i Jego najświętsze prawo ze swych obyczajów, z życia prywatnego, rodzinnego i publicznego”, oraz że „nadzieja trwałego pokoju dotąd nie zajaśnieje narodom, dopóki jednostki i państwa wyrzekać się będą i nie zechcą uznać panowania Zbawiciela naszego”2

Vincenzo Gubitosi

Źródło

Przypisy

  • 1Por. Jean Piaget, L’actualité de Jean Amos Comenius, [w:] Jean Amos Comenius 1592–1670. Pages choisies, UNESCO, Paris 1957, s. 11–33; tekst tego wstępu przedrukowano w czasopiśmie Międzynarodowego Biura Edukacji UNESCO „Perspectives”, 1993, t. 23, nr 1–2, s. 175–199 (cytaty pochodzą z tego wydania). ↩︎
  • 2Pius XI, encyklika Quas primas. ↩︎

Ludzkość [materialnie] donikąd nie zmierza

Paweł Chmielewski: Ludzkość donikąd nie zmierza

3 listopada 2026 Paweł Chmielewski pch24/pawel-chmielewski-ludzkosc-donikad-nie-zmierza

Udostępnij:

IoT.jpg
fot. pixabay.com / ai generated

Dokąd zmierza ludzkość? Otóż nie „zmierza” donikąd. Postęp rozumiany w kategoriach technologiczno-materialnych jest bez większego znaczenia. W życiu człowieka ważny jest wyłącznie postęp moralny. „Nasza” cywilizacja jest jednak tak silnie ateistyczna, że kompletnie o tym zapomniała – i za postęp bierze to, co jest często tylko konsekwencją grzechu pierworodnego.

————————————

[nasza cywilizacją jest Cywilizacja Łacińska. To sługi Szatana gwałtem wciskają anty-cywilizację globalną. MD]

===================================

Jesteśmy przekonani, że świat idzie naprzód; że zmierzamy do coraz lepszego życia. To bardzo głupia idea, a w dodatku – co najgorsze – dosyć nowa. Przez większość naszych dziejów uważaliśmy, że się staczamy. Dziś rzeczywiście się staczamy, ale uważamy odwrotnie. Jak to możliwe?

Przekonanie, że świat idzie naprzód, jest czysto ateistyczne. Wierzyć w postęp mogą jedynie ci, którzy skupiają się na materialnym dobrobycie. Pewnie, że posiadamy dziś więcej, niż w przeszłości. Czy to oznacza, że dokonaliśmy jakiegoś rozwoju? Niekoniecznie.

Upadek albo centrum w Chrystusie

Na przykład starożytni Hellenowie uważali, że jest coraz gorzej. Wielki poeta Hezjod, ojciec naszej literackiej cywilizacji, uważał własną epokę za podły czas żelaza, naznaczony bólem, trudem i nieznośnym cierpieniem. Wcześniej, uważał autor „Pracy i dni”, było lepiej – im dalej w przeszłość, tym bliżej doskonałości, aż po szczęśliwy wiek złoty.

Ten schemat postępującego upadku jest obecny również w Księdze Rodzaju. Pan Bóg zamyśla człowieczeństwo jako szczęśliwe, ale ludzie grzeszą i tracą raj. Kolejne pokolenia są coraz lichsze. Ludzie pogrążają się w niemoralności i żyją coraz krócej. Noe żył prawie tysiąc lat, Abraham już niespełna 200, a my zwykle nie dożywamy nawet setki. To konsekwencja upadku.

Chrześcijaństwo zrelatywizowało ten opis upadku. Ostatecznie Bóg stał się człowiekiem. Jezus Chrystus żył w określonym momencie historycznym. Trudno byłoby zatem mówić o nieustannym pogorszeniu. Zmienia się spojrzenie: chrześcijaństwo przestaje myśleć linearnie. Życie Jezusa Chrystusa staje się centrum. Jest słońcem, które wszystko oświetla. W pewnym sensie nie ma już czasu, bo czas się wypełnił. Chrystus jest ideałem. Odtąd w życiu ludzkim to jest postępem, co zbliża do Chrystusa, a to regresem, co od niego oddala. Rozwój materialny jest sam w sobie irrelewantny. Historia ludzkości ma wprawdzie cel, ale ten cel jest transcendentny. Traktowanie historii w kategoriach postępu materialnego to swoista herezja immanentyzmu. Z perspektywy chrześcijańskiej, postęp technologiczno-materialny jest raczej zmianą – zmienia się sposób praktycznego odniesienia człowieka do świata, ale żadnej zmianie nie ulega natura rzeczy. 

Chrześcijańskie myślenie zostało niemal całkowicie wyparte – także z naszej umysłowości. Wprawdzie każdemu zdarz się powiedzieć, że „kiedyś było lepiej”, ale nie mamy na myśli ani Hezjodowego „złotego wieku”, ani też doskonałości moralnej skupionej w Chrystusie; narzekamy raczej na trudność odnalezienia się w zmieniającym się świecie. Docelowo jednak uważamy, że jest lepiej – bo jest lepiej materialnie. Wierzymy w postęp; uważamy, że człowiek do czegoś zmierza; że cywilizacja ma jakiś określony bieg. 

Powtarzam, to perspektywa ateistyczna. W dodatku nieprawdziwa.

Postęp? Ale dla kogo?

W XV wieku wynaleziono na Zachodzie druk. Wspaniała sprawa, pozwoliła na upowszechnienie wiedzy. A jednak druk pozwolił zarazem na upowszechnienie kłamstw na wielką. Nie byłoby rewolucji protestanckiej, gdyby nie druk – fałszywe idee mogły szerzyć się z niezwykłą szybkością. Gdyby nie było rewolucji protestanckiej, nie byłoby na tę skalę straszliwych wojen, zwłaszcza wojny trzydziestoletniej. Co zniszczenie Europy w czasie tej rzezi miało wspólnego z postępem? Mimo to Kościół katolicki od samego początku wykorzystywał druk. Co miałby zrobić? Narzędzie jest narzędziem, służy dobremu i złemu. Jeżeli nie wykorzysta się go dla dobra, zostanie wykorzystane tylko dla zła i zło zatriumfuje. Korzystanie z narzędzia nie jest jednak w ścisłym sensie postępem. Jest raczej koniecznością. 

Podobnie jest z medycyną. Pozwala ratować ludzkie życia, to świetnie. Z drugiej strony, właśnie dzięki nowoczesnej medycynie, możliwa jest też aborcja na masową skalę. Obecnie każdego roku abortowanych jest ponad 70 mln dzieci – a do tego dochodzą kolejne miliony aborcji nieraportowanych, na przykład poprzez przyjęcie pigułek wczesnoporonnych. Czy z perspektywy całej ludzkości to dobrze, że mamy nowoczesną medycynę? Można uniknąć zarazy, ale można też skuteczniej zabijać. Dla jednych nowoczesna medycyna jest zatem błogosławieństwem, a dla innych przekleństwem. Trudno w tym świetle uznać rozwój tej medycyny za „postęp” w czystym sensie. 

Dziś żyjemy w cywilizacji technologicznej, w której internet zastąpił druk, a wiele diagnoz medycznych zamiast lekarzy może postawić program AI. Ludzkość spędza długie godziny dziennie w sieci, często konsumując idiotyczne treści. Z badań wynika jednoznacznie, że aktualnie po prostu i zupełnie dosłownie głupiejemy. Tak zwane „pokolenie Z” jest mierzalnie głupsze, niż wcześniejsze pokolenia. Z badań wynika, że ludzie, którzy dorastali z internetem w ręku, notują gorsze wyniki w testach inteligencji i zdolności poznawczych. Nie ma jeszcze pełnych wyników dotyczących ludzi dorastających ze smartfonami i AI. Nie trzeba jednak być geniuszem, żeby przewidzieć rozwój wypadków: osobnik, który godzinami scrolluje Tik-Toka, a nawet najprostsze zadania intelektualne ceduje na ChatGPT, będzie statystycznie jeszcze głupszy, niż „zetka”, która w swoim procesie edukacyjnym mimo wszystko musiała czasem pomyśleć, a Tik-Toka uruchomiła dopiero w wieku kilkunastu, a nie kilku lat.

Obojętność rozwoju

Z postępem technologicznym jest jak z bronią. Służy do obrony, ale służy też do zabijania. Dobrze jest skutecznie zastrzelić napastnika. Trudno jednak uznać, że wynalezienie karabinu maszynowego jest „postępem ludzkości”. Nie możemy zarazem zrezygnować z karabinów maszynowych – bo inni przecież też je mają. Postęp materialno-technologiczny nie jest tylko drogą rozumowego wzrastania w panowaniu nad ziemią. Postęp jest w znacznej części niewolą – jesteśmy zmuszeni do zmiany, bo inni się zmieniają i mogą nas dzięki temu zdominować albo zabić. W tym sensie konieczność postępu to raczej konsekwencja grzechu pierworodnego.

Postęp nie jest wewnętrznie dobry. Jest irrelewantny. Bywa tak, że może być po prostu szkodliwy – pojawiają się rzeczy, które obiektywnie szkodzą, ale musimy ich używać, bo inni to robią. Tak jest dziś z AI. Wielu ekspertów wskazuje, że należałoby spowolnić rozwój AI – ale nie da się tego zrobić, bo jeżeli Amerykanie i Europejczycy zwolnią, to Chińczycy nas prześcigną, a w domyśle – dzięki temu nas zdominują. Robimy więc coś, co nam szkodzi – bo chcemy dotrzymać kroku przeciwnikom, a docelowo ich po prostu zdominować. Pułapka bez wyjścia.

Dlatego jest ważne, by uświadomić sobie, iż nasze przekonanie o postępie jest po prostu próbą racjonalizacji własnego modelu życia. Hezjod mógł się mylić, kiedy widział dzieje ludzkości w ciągłym upadku od mitycznego wieku złotego. Augustyn i św. Tomasz mieli jednak rację, kiedy wskazywali na jedyną doskonałość – Jezusa Chrystusa. To jest miara człowieczeństwa. Dzięki postępowi raczej nie jesteśmy lepsi od naszych przodków. Być może jesteśmy nawet gorsi. Na pewno jesteśmy jednak dokładnie tacy sami wobec jedynego faktu, który ma w życiu człowieka i w historii ludzkości jakiekolwiek znaczenie – wobec daru życia wiecznego. Wychowując dzieci w dobie gwałtownego rozwoju technologiczno-materialnego, musimy im (i sobie) wciąż o tym przypominać: nie ma znaczenia, że żyjesz bogaciej i łatwiej. Znaczenie ma naprawdę tylko to, czy zostaniesz zbawiony. Łatwo o tym zapomnieć. Niepamięć o zbawieniu – to nie jest postęp; to jest prawdziwy regres.

Paweł Chmielewski