Globalny syjonistyczny spisek handlu organami
Kit Klarenberg 17 listopada 2025 r. klarenberg/the-global-zionist-organ-trafficking
Na początku października izraelsko-ukraiński Boris Wolfman został aresztowany w Rosji. Oskarżono go o kierowanie przestępczym procederem handlu organami. Jego schwytanie, całkowicie zignorowane przez zachodnie media, daje nadzieję, że w końcu sprawiedliwość zostanie wymierzona w kilku poważnych skandalach związanych z handlem organami, sięgających wielu lat wstecz. Zatrzymanie Wolfmana uwypukla również słabo zbadaną rolę Tel Awiwu jako światowego centrum nielegalnego pozyskiwania i handlu organami. Co gorsza, ludobójstwo w Strefie Gazy mogło w znacznym stopniu ułatwić ten perwersyjny proceder.
Od 7 października szeroko rozpowszechniane są wiarygodne oskarżenia o nielegalne pozyskiwanie organów od zamordowanych Palestyńczyków przez syjonistyczne siły okupacyjne. W listopadzie 2023 roku Euro-Med Monitor opublikował raport dokumentujący, jak izraelscy żołnierze skonfiskowali dziesiątki zwłok z głównych szpitali w Strefie Gazy, a nawet rozkopywali i plądrowali masowe groby na ich terenie, aby pomieścić nieustanny napływ zamordowanych cywilów. Chociaż niektóre ciała przekazano następnie Czerwonemu Krzyżowi, wiele z nich zostało i nadal jest wstrzymywanych.
Euro-Med Monitor rejestruje liczbę zwłok z wyraźnymi oznakami pobrania narządów, w tym brak ślimaków i rogówek, a także serc, nerek i wątroby. Od tego czasu syjonistyczna organizacja co jakiś czas przekazywała symboliczną liczbę zamordowanych Palestyńczyków ich żyjącym krewnym. Często ciała ulegają rozkładowi nie do poznania , co utrudnia, a wręcz uniemożliwia, przeprowadzenie profesjonalnych sekcji zwłok i ustalenie, czy narządy zostały skradzione. Czasami ciała są zamrożone , co znacznie utrudnia badania lekarskie i potencjalnie utrudnia wykrycie kradzieży narządów.
Czwarta Konwencja Genewska z 1949 roku nakazuje poszanowanie godności zmarłych cywilów i wyraźnie zakazuje grabieży i okaleczania ich ciał w czasie wojny. Jednak organizacja syjonistyczna nie tylko nie ratyfikowała traktatu, ale wręcz kategorycznie odrzuca jego zastosowanie w Strefie Gazy i nielegalnie okupowanym Zachodnim Brzegu. Co więcej, odrażające przepisy lokalne i precedensy prawne charakterystyczne dla Tel Awiwu dają władzom prawo do odmowy wydania zmarłych Palestyńczyków ich rodzinom.
Ich ciała mogą być wykorzystywane jako makabryczne karty przetargowe – lub ich organy mogą być bezkarnie kradzione. Od dziesięcioleci syjonistyczna organizacja stanowi międzynarodowe jądro nielegalnego handlu organami. Chociaż Palestyńczycy od dawna alarmują o kradzieży organów ich poległych towarzyszy przez Tel Awiw, praktyka ta została oficjalnie uznana dopiero na początku XXI wieku . Yehuda Hiss, szef izraelskiego Instytutu Abu Kabira, otwarcie chwalił się pozyskiwaniem skóry, kości i innych ludzkich organów podczas sekcji zwłok. Nigdy nie został ukarany , co sugeruje, że jego makabryczne działania były sankcjonowane przez państwo.
10 niezidentyfikowanych Palestyńczyków zwolnionych przez Izrael w celu pochówku, październik 2025 r.
Tę interpretację w pełni potwierdza praca byłej pracownicy Instytutu, Meiry Weiss, z 2014 roku, pt. „ Over Their Dead Bodies” . Autorka ujawnia, jak podczas pierwszej intifady w latach 1987–1993 urzędnicy ZOF nakazali ośrodkowi „pobieranie organów od Palestyńczyków, zgodnie z wojskowym rozporządzeniem nakazującym przeprowadzenie sekcji zwłok każdego zabitego Palestyńczyka”. Dało im to swobodę w konfiskacie z ciał, którymi się opiekowali, czegokolwiek zapragnęli. Co przerażające, aparatczycy Instytutu z nostalgią nazywali te lata „dobrymi czasami”, ponieważ mogli kraść organy „konsekwentnie i swobodnie”.
Co niepokojące, katastrofalna liczba ofiar ludobójstwa w Strefie Gazy może oznaczać początek nowej ery „dobrych dni” dla handlu organami prowadzonego przez syjonistyczną organizację. Aresztowanie Wolfmana i upadek nadzorowanych przez niego spisków raczej nie wpłyną negatywnie na działalność Tel Awiwu w tym terenie. Był on tylko jednym z graczy w globalnej sieci izraelskich handlarzy. Niczym hydra, usunięcie Wolfmana doprowadzi jedynie do tego, że jego miejsce zajmą inni. W końcu zyski są wysokie, a ryzyko tajemniczo niskie.
’Handlarz organami’
W lipcu 2015 roku Parlament Europejski opublikował przełomowy raport na temat handlu narządami. We wstępie do raportu stwierdzono, że „przed rokiem 2000 problem handlu narządami ludzkimi… ograniczał się głównie do subkontynentu indyjskiego i Azji Południowo-Wschodniej”. Jednak po przełomie tysiącleci „handel narządami zaczął się najwyraźniej rozprzestrzeniać na całym świecie, w dużej mierze napędzany przez izraelskich lekarzy”. W dokumencie szczegółowo opisano szereg głośnych przypadków handlu narządami.
We wszystkich przypadkach, z wyjątkiem jednego, ślady dowodowe prowadziły bezpośrednio do organizacji syjonistycznej. Dołączona mapa międzynarodowych szlaków handlu organami umiejscawia Tel Awiw w samym centrum, a jego mieszkańcy są zarówno głównymi klientami, jak i przewodzą gangom dostarczającym organy zagranicznym nabywcom. Jednym z przytoczonych przypadków było ujawnienie w 2003 roku faktu, że wiodący południowoafrykański szpital przeprowadził ponad 100 nielegalnych przeszczepów u pacjentów z zagranicy – „większość” z nich pochodziła z Izraela.
Lokalne organy ścigania odkryły, jak przestępczy syndykat, dowodzony przez wpływowego Izraelczyka Ilana Perry’ego, rekrutował biednych, zdesperowanych ludzi z Brazylii, Rumunii i innych krajów, którzy byli gotowi sprzedać swoje organy za symboliczną kwotę, a następnie transportował je do Republiki Południowej Afryki. Klienci płacili ogromne sumy za przeszczepy – Perry, „pośrednik w obrocie organami”, i jego współpracownicy brali do kieszeni większość, a resztę płacili „dawcom” i personelowi szpitala za przeprowadzanie nielegalnych procedur, a następnie milczeli o zmowie.
Innym cytowanym przypadkiem jest skandal w klinice Medicus w Prisztinie w Kosowie. Wybuchł on w październiku 2008 roku , kiedy młody Turek stracił przytomność na lotnisku w mieście. Po znalezieniu świeżej blizny pooperacyjnej na jego brzuchu, wyjaśnił, że w klinice usunięto mu nerkę, co doprowadziło do policyjnego nalotu. Medicus był już na radarze lokalnych organów ścigania z powodu mnóstwa cudzoziemców przybywających do Prisztiny z zaproszeniami do kliniki na leczenie kardiologiczne, którego Medicus nie był w stanie zapewnić.
Późniejsze śledztwo ujawniło, że Izraelczyk Mosze Harel i turecki lekarz Yusuf Sonmez – znani jako „najsłynniejsi handlarze organami na świecie” – byli odpowiedzialni za pozyskiwanie klientów, którzy płacili ponad 100 000 dolarów za przeszczepy. Operacje wykonywali głównie lokalni albańscy lekarze z Kosowa. Pacjenci spędzali krótki okres rekonwalescencji przed wypisaniem ze szpitala, otrzymując „informacje na temat leczenia, które mogli przedstawić lekarzom w swoich krajach”. Dawcy nie korzystali z takiej dobroczynności.
Jak zauważono w raporcie UE, dostawcy byli zmuszani do podpisywania dokumentów potwierdzających, że oddają swoje organy „dobrowolnie krewnemu lub altruistycznie osobie obcej”. Dokumenty te były sporządzone po albańsku i nie były dla nich tłumaczone. Chociaż w niektórych przypadkach obiecywano im honoraria w wysokości do 30 000 dolarów, „niektórzy z nich otrzymali tylko część pieniędzy, a niektórzy nic”. Tym, którym przekazano część, powiedziano, że otrzymają resztę „pod warunkiem, że sami zrekrutują innych »dawców«”.
Znak witający gości w Medicus w Prisztinie w Kosowie
’Cena godna uwagi’
Boris Wolfman był również w centrum zainteresowania Medicusa. Choć był poszukiwany w wielu jurysdykcjach i objęty czerwoną notą Interpolu , przez lata pozostawał na wolności w Turcji, aż do niedawnej deportacji do Rosji. Co niewiarygodne, w międzyczasie zapoczątkował kolejny proceder handlu organami , wykorzystując bezbronnych Kenijczyków za drobne kwoty, sprzedając ich nerki i inne organy bogatym kupcom z Niemiec i Izraela za nawet 200 000 dolarów/szxtuka. Podobnie jak w Kosowie, dawcy nie otrzymywali obiecanych pieniędzy ani odpowiedniej opieki medycznej po zabiegu.
Pozostaje pytanie, czy jego oskarżenie rzuci jakiekolwiek światło na szerszą siatkę przestępczą , w której działał, lub czy organizacja syjonistyczna może być bezpośrednio zamieszana w przedsięwzięcie Wolfmana. Mimo to, sam fakt, że w ogóle stanął przed sądem, jest swego rodzaju cudem. Jego wspólnicy w horrorze Medicus okazali się podejrzanie odporni na reperkusje prawne za swoje potworne działania. Sonmez również żył swobodnie i otwarcie w Turcji przez kilka lat po ujawnieniu spisku, pomimo postawienia mu zarzutów karnych w wielu krajach.
Tureccy prokuratorzy dążyli do skazania go na 171 lat więzienia , ale Sonmez nie spędził ani jednego dnia w więzieniu i najwyraźniej zniknął bez śladu. Tymczasem Harel został aresztowany przez izraelską policję w 2012 roku, ale został zwolniony. Został ponownie zatrzymany na Cyprze sześć lat później na podstawie nakazu Interpolu, ale żądania władz Kosowa dotyczące jego ekstradycji, w niewytłumaczalny sposób, wydają się nie zostać spełnione. Czy fakt, że para nadal pozostaje na wolności, świadczy o ochronie państwa, jest otwartym i oczywistym pytaniem.
Żołnierze ZOF oglądają szczątki irańskiego ataku na Tel Awiw, czerwiec 2025 r.
Holocaust w Strefie Gazy, dokonany przez syjonistyczny byt w XXI wieku, oraz katastrofalnie przegrane wojny z Hezbollahem i Iranem „pochłonęły znaczną cenę” jego finanse, jak odnotował Focus Economics . Na przykład turystyka – niegdyś kluczowy element dochodu narodowego Izraela – skurczyła się z milionów turystów rocznie do niemal zera. „Pełna odbudowa może zająć wiele lat i prawdopodobnie zależy od trwałego zakończenia działań wojennych z Hamasem, Hezbollahem i Iranem” – prognozuje portal – co jest nieprawdopodobne, biorąc pod uwagę, że Ruch Oporu nie może pokojowo współistnieć z Tel Awiwem.
Tymczasem organizacja syjonistyczna nadal zmaga się z masowym drenażem mózgów, ucieczką zagranicznych inwestorów, izolacją dyplomatyczną i ogromnym spadkiem zaufania wśród swoich największych zagranicznych partnerów handlowych. Co gorsza, handel organami może stanowić jedno z niewielu pewnych źródeł dochodu Tel Awiwu na tym etapie. Z tysiącami Palestyńczyków, zarówno żywych, jak i martwych, w areszcie, Izrael z pewnością dysponuje wystarczającymi zasobami, aby napędzać ten handel. Zaciemnienie głównego nurtu w sprawie długo oczekiwanego aresztowania Wolfmana może wskazywać, że zagraniczni marionetkarze organizacji są spokojni o tę perspektywę.
Kaja Godek
