—————————————-
————————————————–
————————————————-
———————————————-
——————————————-
—————————————
———————————
Poglądy karpi i neo-pogan. MEM-y III.
Archiwum autora: Mirosław Dakowski
WYCIEKŁO PLANOWANIE ATAKU JĄDROWEGO NA IRAN?
Specjalny konsultant Organizacji Narodów Zjednoczonych REZYGNUJE – 48 godzin później WYCIEKA PLANOWANIE ATAKU JĄDROWEGO NA IRAN.
Muhammad Safa był Dyrektorem Wykonawczym i Głównym Przedstawicielem Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, dla „PVA” – „Specjalnej Grupy Konsultacyjnej” zajmującej się kwestiami Praw Człowieka.
Zrezygnował kilka dni temu, a w niedzielę UJAWNIŁ PLANOWANY ATAK JĄDROWY w konflikcie z Iranem.
=========================================
Oto list Safa o rezygnacji z Organizacji Narodów Zjednoczonych.
W niedzielę, 29 marca 2026 r., pan Safa opublikował informacje o tym, co według niego jest PLANEM BOMBARDOWANIA JĄDROWEGO IRANU omawianym w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Tłumaczenie listu:
27 marca 2026 roku
Ekscelencje,
po wielu refleksjach, po trzech latach cierpliwości, odkąd chciałem zrezygnować w 2023 roku, i po tym, jak stało się dla mnie jasne, że niektórzy Seniorzy ONZ służą potężnemu lobby, a nie ONZ, postanowiłem zawiesić wszystkie moje obowiązki głównego PVA,
Przedstawiciela przy ONZ w Nowym Jorku, Genewie i Wiedniu oraz we wszystkich komitetach/grupach ONZ, których jestem członkiem. Nie mogę z czystym sumieniem być częścią ani świadkiem tego, co dzieje się w czasie, gdy najwyżsi urzędnicy ONZ odmawiają opisania tego, co dzieje się w Gazie jako ludobójstwo, co dzieje się w Libanie jako zbrodnia wojenna i czystki etniczne, że wojna z Iranem jest nielegalna zgodnie z prawem międzynarodowym, że Iran nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla pokoju na świecie i wyraźnie nie chcą oskarżać Izraela i Stanów Zjednoczonych o łamanie prawa międzynarodowego i popełnianie zbrodni wojennych – skutecznie chroniąc
decydentów od takiego określenia – wszystko z powodu presji ze strony potężnego lobby.
Od 2015 roku od dawna popieram cele i wartości Organizacji Narodów Zjednoczonych, ustanowione w następstwie II Wojny Światowej w celu promowania pokoju i dobrobytu. Do października 2023 roku byłem jednym z mistrzów ziemi ONZ, krytycznym głosem dla prawa międzynarodowego, praw człowieka i klimatu.
Po tej dacie lobby narzuciło nowy porządek świata, a wszystko zaczęło się w Gazie, a kiedy wyraziłem swoje obawy i przedstawiłem inną perspektywę, znalazłem się w obliczu szeregu problemów, krytyki i zarzutów. Otrzymałem groźby śmierci dla mnie i mojej rodziny, a ONZ mnie porzuciła. Otrzymałem kary finansowe, a ONZ mnie porzuciła. Teraz jestem cenzurowany w ONZ, odmawia się mi prawa do wolności wypowiedzi.
Nie przez ONZ, na początku tego roku WYŻSI URZĘDNICY I wpływowi dyplomaci, wspierani przez globalne media i algorytmy mediów społecznościowych, wdrożyli kampanię dezinformacyjną, twierdząc, że Iran jest zagrożeniem nuklearnym i zasiali nastroje prowojenne, aby zachęcić do wojny z Iranem w całym regionie, kontynuując swój własny program.
To lobby zostało wykorzystane do oszukania was, że uwierzycie, że Iran stanowi bezpośrednie zagrożenie dla pokoju na świecie. To było kłamstwo i jest to ta sama taktyka stosowana do popełnienia ludobójstwa w Gazie i ta sama taktyka jest obecnie stosowana do czystek etnicznych i okupacji Libanu.
ONZ nie może ponownie popełnić tego błędu. Dopóki proces reform nakreślony przez Sekretarza Generalnego ONZ nie będzie sensownie wdrożony, żałuję, że muszę zawiesić wszystkie moje obowiązki.
Z poważaniem,
Dyrektor Wykonawczy i główny przedstawiciel w ONZ
Mohamad Safa
=========================
===================================================
==================================
news18.com/world/nuclear-attack-on-iran-un-diplomat-makes-shocking-claim-before-resigning
Odnośniki:
news18/world/nuclear-attack-on-iran-un-diplomat-makes-shocking-claim-before-resigning
Bliski koniec Izraela? Jaki??? Nie odejdzie bez zbrodni.
Bliski koniec Izraela?
Ryszard Kulczyński
Właśnie ukazał się najnowszy wywiad Glenna Diesena z pułkownikiem Lawrence Wilkersonem, który zawiera niezwykle krytyczną i niepokojącą analizę konfliktu z Iranem i przyszłości Izraela.
Pułkownik Wilkerson zdobył doświadczenie z pierwszej ręki w sercu amerykańskiej potęgi: Jako oficer Armii Stanów Zjednoczonych, profesor, a później kluczowa postać w szkoleniu wojskowym, ale przede wszystkim jako szef sztabu Colina Powella (2002-2005), w procesie decyzyjnym podczas wojny w Iraku.
Zarządzanie Trumpa i wpływ Netanjahu
Wilkerson uważa, że prezydent Trump jest „po szyję” w kryzysie, w którym nie wie, jak sobie poradzić i że wykorzystuje ciągłe odliczanie do niszczenia irańskiej infrastruktury aby po prostu „kupić czas.”
Według pułkownika Trump został wciągnięty do tej wojny przez Benjamina Netanjahu, który najwyraźniej nie ma współczucia dla amerykańskiego prezydenta i jest gotów „zabrać go ze sobą do piekła.”
Krytyka amerykańskiej strategii wojskowej
Wilkerson nazywa kierownictwo obecnego dowództwa wojskowego „najgorszym”, jakie kiedykolwiek widziano. Potępia niewłaściwe użycie sił operacji specjalnych (takich jak Rangers i 160 Pułk Lotnictwa Operacji Specjalnych) w próbach szybkich uderzeń na wyspy w Zatoce Perskiej, mających na celu naśladowanie tego, co wydarzyło się w Wenezueli.
Twierdzi, że nie ma jasnej misji i że przywódcy wojskowi marnują miliardy bez rezultatów.
Możliwy upadek Izraela
Jednym z najpotężniejszych aspektów wywiadu jest przepowiednia, że Izrael zniknie jako państwo żydowskie w Lewancie.
Izrael może zniknąć i rozpocząć atak nuklearny:
Wilkerson przytacza kilka oznak tego zbliżającego się upadku:
Kryzys personalny:
Wezwanie dodatkowych 400 000 rezerwistów jest postrzegane jako akt desperacji, biorąc pod uwagę, że 30% z poprzednich 300 000 nie zgłosiło się.
Porażka militarna:
IDF nie udało się pokonać Hamasu w Gazie i ponosi ciężkie straty w Libanie przeciwko Hezbollahowi.
Upadek wewnętrzny:
Wilkerson opisuje izraelskie przywództwo ogarnięte histerią i wojsko na skraju upadku strukturalnego.
Ryzyko nuklearne:
pułkownik przytacza informacje otrzymane od profesora Teda Postola, zgodnie z którymi istnieje 75-80% prawdopodobieństwo, że Iran ma już broń jądrową i technologię montażu jej na rakietach. [MAEA zaprzecza. Rozsądek również md]
Wyraża również obawę, że Netanjahu, jeśli zostanie zapędzony do kąta, może zdecydować się „wypuścić dżina z butelki” i jako pierwszy użyć broni jądrowej, wywołując globalną wymianę z udziałem Rosji i Chin.
Globalne konsekwencje gospodarcze
Wilkerson ostrzega, że świat jest już w recesji i zmierza w kierunku globalnej depresji.
Blokada Cieśniny Ormuz, gdzie utknęło około 4000 statków, zakłóca dostawy kluczowych surowców, takich jak hel (niezbędny do wyrafinowanych chipów) i mocznik, rzucając światową gospodarkę na kolana.
Ocena przywództwa USA
Analiza kończy się ostrym atakiem na przywództwo Waszyngtonu, charakteryzującym je jako zbiór „głupców” i „pawianów” (w szczególności cytując takie postacie jak Pete Hegseth i Mike Johnson), którzy używają religii jako broni politycznej i nie mają wiedzy technicznej, szczególnie w krytycznych obszarach, takich jak zarządzanie energią jądrową.
Według Wilkersona ta „imperialna arogancja” wynika z błędnej interpretacji końca zimnej wojny, fałszywie postrzeganej jako zwycięstwo militarne, a nie sukces dyplomatyczny.
Sława Sikorskiemu; i Ukrainie
Wielkanoc świeckich i bezbożników. MEM-y II.
—————————–
—————————————————————
———————————————–
———————————————-
—————————————
———————————-
————————–
—————————-
TO jest prawdziwa ludzka tragedia. MEM-y I.
———————————————————
————————————
——————————————————
————————————————–
—————————————–
—————————————
——————————————-
——————————————————-
—————————————–
————————————
Spichlerz okrakiem na Przedmurzu
Spichlerz okrakiem na Przedmurzu
prof. Jarosław Bratkiewicz myslpolska/spichlerz-okrakiem-na-przedmurzu
[W wielu mie4jscach zdecydowanie nie zgadzam się z wnioskami prof. Bratkiewicza. Uważam, że upraszcza. Ale umieszczam, by co rozważniejsi, światlejsi Polacy mogli dyskutować. md]
Orsza
===========================
W dworach XIX-wiecznych uczono tańca, za punkt wyjścia biorąc jakiś znaczący element w wystroju sali, na przykład piec kaflowy. Od niego zaczynano taniec, czyli sekwencję wyszukanych kroków i figur.
Owa zasada choreograficzna nie mogła przyuczanych tancerzy nie konfundować – odtąd przed tańcami w nowej sali balowej pierwej wyszukiwali jakikolwiek piec, od którego z ulgą poczynali dygać, przytupywać i ciąć hołubce. Takaż metodyka przyświecała PiSowskim ministrom spraw zagranicznych, którzy w rokrocznych exposés w Sejmie opowieść swą wysnuwali od tego samego pieca – zagrożeń dla bezpieczeństwa Polski. Zaborcza Rosja, konszachtujące Niemcy, pazerna UE – wszystko to nakazywało, żeby całą Polskę stawiać na nogi do alertu. I konsolidować naród polski wokół cnót patriotyzmu i niepodległości, przeplatających się niczym dwa węże na kaduceuszu dzierżonym przez PiS. A przy tym budować system autorytarny wokół władzy PiSowskiej, która środkami nadzwyczajnymi gromiła zdradę wewnętrzną i dumnie odpierała podchody z zewnątrz.
Jednak i rządząca obecnie PO trąbi ile sił na alarm: Rosja kołoszmaci Ukrainę i niczym gigantyczny jaszczur pełznie ku Polsce, by i tutaj zaspokoić swą żarłoczność. Rząd Donalda Tuska adoruje kwestię bezpieczeństwa jako metacel, jako „bezpieczeństwo ponad wszystko”. Tu się znów zawiązuje POPiS-owa spójnia. Minister SZ Radosław Sikorski powiedział w swym wystąpieniu w Sejmie 26 lutego: „bezpieczeństwo jest warunkiem realizacji wszystkich innych celów państwa”. Myśl to niby niezaprzeczalna, choć równie jałowa jak skandowanie o patriotyzmie i niepodległości.
Czczość tych zawołań na tym polega, że ani bezpieczeństwa, ani niepodległości nie zapewni się bez czynników pierwiastkowych, jakimi dla państwa są materialne zasoby oraz kultura organizacji i zarządzania. Czyli bez dynamiki rozwojowej. Rozwój inwestuje w bezpieczeństwo, ono zaś ułatwia dalszy rozwój. Bez niego w obronie ojczyzny ostaje się tylko modlitewne chlipanie, chorał patriotyczny i bohaterszczyzna.
Czynnik rozwoju pulsował w Polsce za ostatnich Piastów. Za Jagiellonów zaś potencjał modernizacyjny, który Polska zakumulowała za panowania Kazimierza Wielkiego, transferowano w znacznej mierze na obszary rusko-litewskie, słabiej rozwinięte i nadto spustoszone przez Mongołów i Tatarów. W tym uwyraźniła się płytkość geostrategiczna obcej w końcu, mentalnie eurazjatyckiej – polecam tu fundamentalną pracę Karola Szajnochy Jadwiga i Jagiełło – polityki Jagiellonów. Kiedy nurt piastowski zmierzał ku temu, żeby odwojować ziemie należące do Polski za pierwszych Piastów oraz podporządkować sobie Zakon Krzyżacki, a zapewne i włączyć tereny państwa zakonnego do Polski, Jagiellonowie z wykorzystaniem polskiego potencjału ludzkiego i po-piastowskiej schedy materialnej pasowali się z Moskwą o dziedzictwo Rurykowiczów. Co wessało Polskę cywilizacyjnie w bajora, stepy i ostępy Eurazji Przedniej.
Uzyskanie rozległych obszarów rolnych na Rusi negatywnie odcisnęło się na logice rozwoju socjoekonomicznego w Koronie. Nadwyżka ludności wiejskiej, która z reguły szukała w miastach azylu przed uciskiem feudalnym, podążyła teraz na ruski wschód. Dopływ ludności polskojęzycznej do miast w czasach jagiellońskich gwałtownie się skurczył, powodując z czasem ich uwiąd. Bujnie rozkwitła natomiast na Kresach gospodarka rolna, wskutek czego w XVI wieku – kiedy Europę Zachodnią ogarnęła gorączka handlu zamorskiego i podbojów kolonialnych, na czym stopniowo osadzała się nowoczesność industrialna – Pierwsza Rzeczpospolita uwsteczniała się, reaktywując pańszczyznę i wtórny feudalizm. Przeistoczywszy się w „demokrację szlachecką”, sekowała miasta jako siedliska sromoty kupiecko-lichwiarskiej. I wyistotniła swoje „objawione przeznaczenie” jako europejskie Przedmurze i Spichlerz. Jako Przedmurze haratała się z Tatarami i Turkami, kozactwem siczowym i państwem moskiewskim, ze zmiennym szczęściem. Atoli idea Przedmurza posypała się, gdy Rosja z eurazjatyckiej Moskwy przeistoczyła się, dzięki reformom modernizacyjnym Piotra I, w potężny, orientujący się na Europę, Petersburg. Wyrąbawszy w wojnach ze Szwecją bałtyckie „okno na Europę”, imperium rosyjskie uznało za celowe wyważyć „drzwi do Europy” poprzez Rzeczpospolitą, od końca XVII wieku zacofaną, bigoteryjną i kulturowo bardziej eurazjatycką niż sama Rosja petersburska.
Wszczynając w XVIII i XIX wieku samobójcze powstania, Polacy kultywowali rytuał Przedmurza; z kolei zbawienia ekonomicznego upatrywali w agraryzmie, czyli w idealizacji Spichlerza. Wobec uprzemysłowionego Zachodu pozycjonowali się jako kompradorzy wyprzedający surowiec. Oba te podejścia obsuwały potencjał polski: Spichlerz nie dostarczał nowoczesnych mocy do walki (skoro brakowało zasobów przemysłowych, zwłaszcza industrii zbrojeniowej), a to z kolei rzutowało na mierne wykonawstwo Przedmurza, skoro przeciw karabinom wystawiano kosynierów, a później przeciw czołgom – kawalerię. Przedmurze i Spichlerz uśredniowieczniły Polskę na trzy nowożytne stulecia.
Sarmackie mitologemy nadal kołyszą polskie poczucie dostatniości i siły. Obfitość kiełbas i szynek (których deficyt w czasach PRL-u zwiastował rychłą społeczną ruchawkę) oraz innych towarów masowej konsumpcji w dzisiejszej Polsce nie wyczula Polaków na fakt, że za tym może się kryć pułapka tzw. średniego dochodu w skali rozwojowej. Czyli rozwoju spowolnionego, gdzie zasobność konsumpcyjna Polski będzie trwała, ale nie wykiełkuje w niej postindustrialny przełom ku mocarstwowości, co się dokonać może tylko za sprawą polskiej informatyki, nanotechnologii, sztucznej inteligencji. Przełomu na pewno nie wyrychtują popłuczyny z idei Przedmurza i Spichlerza, ani nie wyczaruje wzmożenie patriotyczne, o które gorliwie modli się Jarosław Kaczyński. Wygenerować go może jedynie gigantyczny zastrzyk środków na badania naukowe, na szybkie ścieżki dla nowatorstwa, na kult innowacyjności.
Polskie mesjańskie Przedmurze dawno wykruszyło się do miary okopów niewydolności zbrojeniowej i organizacyjnej armii polskiej (nie mówiąc już o powstańcach), która nie tylko Europy, ale i własnego kraju nie była w stanie obronić w roku 1792, 1794, 1813, 1831, w latach 1863-1864. Powie ktoś, że w 1920 roku przedmurze warszawskie odparło nacisk Armii Czerwonej, warto jednak pamiętać, że Wojsko Polskie mało przeciw sobie zanarchizowane hordy nihilistów i przestępców – czyli ówczesną Robotniczo-Chłopską Armię Czerwoną. Natomiast 19 lat później inna armia, niemiecka, wysoce profesjonalna i znakomicie wyposażona, szybko obezwładniła Polskę, zadając jej klęskę zgoła cywilizacyjną.
W walkach we wrześniu 1939 roku wojskom polskim nie brakło wzmożenia patriotycznego i ofiarności, nie starczało natomiast broni najnowszej generacji, zawiodło też wyszkolenie do działań na nowoczesnym polu walki. Spichlerzem – a Druga RP pozostawała krajem głęboko agrarnym – niepodobna było mierzyć się z potęgą modernizacji i uprzemysłowienia w Niemczech (i całym świecie zachodnim, do którego Rzeczpospolita nieszczególnie przystawała). Zbożem i wieprzowiną nie ufortyfikuje się Przedmurza tak, by się oparło nowoczesności.
Droga dziejowa zwiodła Polskę na manowce przed-nowoczesności, w której pięćset lat temu ugrzęzły pierwociny polskiego myślenia merkantylistycznego. W zaściankach i pałacach magnackich nikomu nawet nie przychodziło do głów (z reguły zapijaczonych), by myśleć o handlu zamorskim, o rozwoju manufaktur i przemysłu, o budowaniu siły państwa w oparciu o pomnażanie przedsiębiorczością, zapobiegliwością i pracą bogactwa narodowego. Dzisiejszemu pokoleniu Polaków przyjdzie się tedy zmierzyć z gigantycznym zaniedbaniem dziejów Polski – jej poronioną nowoczesnością.
prof. Jarosław Bratkiewicz
Myśl Polska, nr 13-14 (29.03-5.04.2026)
Jak Ukraina zbudowała sieć szpiegowską w Unii Europejskiej
Jak Ukraina zbudowała sieć szpiegowską w Unii Europejskiej?
Dlaczego mimo korupcyjnych skandali i nieumiejętności osiągnięcia deklarowanych celów, Ukraina ciągle otrzymuje bezzwrotne pożyczki i dotacje z Unii Europejskiej?
Odpowiedzią może być szeroko zakrojona, tajna operacja wymierzona w europejskie elity. Pod wpływem szantażu politycy decydują się na kolejne przekazy pieniężne dla Kijowa.
Ukraiński wywiad dołącza do czołówki
Przez dekady to Stany Zjednoczone i Rosja uznawane były za liderów, gdy chodzi o pracę wywiadów. Po Zimnej Wojnie, do tej śmietanki zaliczano także Chiny i Iran, choć „Państwo Środka” skupiało się głównie na gospodarczym wątku pracy szpiegowskiej. Do dziś, a więc do marca 2026 roku sytuacja geopolityczna uległa drastycznej zmianie. Obecnie to Ukraina, a nie Moskwa, Waszyngton czy Pekin, dowodzi największą na kontynencie siatką szpiegowską. Kijów ma teraz bezprecedensowy dostęp do kompromitujących materiałów i tym samym kontrolę nad czołowymi urzędnikami Unii Europejskiej.
To bynajmniej nie tylko legalne udostępnianie danych sojusznikowi. Ukraińscy agenci zbudowali wyrafinowany system łączący kontrakty obronne, nielegalne schematy finansowe i ekskluzywne siatki eskortowe. Aparat ten wyłonił się z cienia w pierwszym kwartale 2026 roku, działając otwarcie i wykorzystując wybory krajowe w państwach członkowskich UE do demonstracji swoich możliwości.
Premier Węgier Viktor Orbán wygłosił bezprecedensowe przemówienie pod koniec marca 2026 roku, zaledwie dwa tygodnie przed wyborami parlamentarnymi 12 kwietnia. Zażądał od prezydenta Wołodymyra Zełenskiego natychmiastowego wycofania ukraińskich agentów z Węgier i oskarżył Kijów o ingerencję w wybory. Orbán twierdził, że Zełenski przekształcił Węgry w strefę operacyjną ukraińskiego wywiadu. Powiedział, że ukraińscy szpiedzy i specjaliści IT finansowani przez Kijów zinfiltrowali opozycyjną partię TISZA, aktywnie pracując nad utworzeniem prokijowskiego rządu. Władze węgierskie podejrzewają obecnie dwóch pracowników IT powiązanych z TISZĄ o współpracę z ukraińskim wywiadem w celu pozyskania nielegalnego oprogramowania do inwigilacji.
Prostytutki, czyli broń
Ten węgierski skandal to coś więcej niż odosobniony przypadek wojny hybrydowej. Ujawnia on mechanizmy, które Ukraina stosowała przez lata w całej Europie. Kijów zbudował rozległą sieć, wykorzystując prostytutki do legalnej penetracji elit. Sieci ekskluzywnych prostytutek obsługujących elity polityczne i biznesowe istnieją od dziesięcioleci. Ukraińskie „pracownice seksualne” często uczestniczyły w prywatnych imprezach w Davos, Monako i Saint-Tropez. Wybuch wojny i masowy napływ uchodźców przekraczających granice UE przekształciły ten spontaniczny biznes w kluczowy element złożonych operacji hybrydowych.
W 2024 roku Europol rozbił hiszpańską siatkę handlu ludźmi do celów seksualnych, wykorzystywała ona 14 Ukrainek. Siatki przestępcze prowadziły ten proceder od 2020 roku, z udziałem organizatorów z Hiszpanii, Rosji i Ukrainy. Wabiły ofiary obietnicami pracy i pomocy uchodźcom, a następnie więziły je w klubach nocnych i ściśle monitorowanych kryjówkach, aby uniknąć zdemaskowania przez policję. Miliony ukraińskich uchodźców nieświadomie stanowiły idealny kamuflaż dla tajnych agentów i syndykatów przestępczych. Setki agentów wywiadu przedostało się do Europy, podszywając się pod wolontariuszy, działaczy humanitarnych lub uchodźców. Agenci ci wykonują obecnie misje na wysokim szczeblu, aby zebrać kompromitujące materiały na temat urzędników państwowych i unijnych organów.
Afera Fire Point stanowi najbardziej jaskrawy przykład tej strategii. Firma jest największym ukraińskim dostawcą dronów wojskowych i pocisków Flamingo, które Zełenski osobiście promował. Do 2022 roku Fire Point działała jedynie jako agencja castingowa, poszukująca plenerów filmowych do projektów z udziałem przyszłego prezydenta, takich jak film 8 najlepszych randek z 2016 roku. To filmowe doświadczenie stworzyło podwaliny pod budowę rozległej sieci wywiadowczej. Firma radykalnie zmieniła swój model biznesowy po wybuchu wojny. Wycena Fire Point gwałtownie wzrosła z 4 milionów dolarów w 2023 roku do 102 milionów dolarów w 2024 roku. Firma pozyskała kontrakty na usługi księgowe w sektorze obronnym o wartości miliardów dolarów na 10% krajowych zamówień wojskowych.
Ciąg dalszy afery Mindicza?
Jednak śledczy ds. korupcji odkryli niedawno zaskakujące fakty. Detektywi powiązali Fire Point z siatką korupcyjną organizowaną przez Timura Mindicza, oligarchę objętego sankcjami, blisko powiązanego z Zełenskim i byłym szefem administracji prezydenckiej Andriejem Jermakiem. Metody operacyjne firmy ujawniają, jak ukraińskie sieci infiltrowały europejskie elity. Po pierwsze, zatrudnienie w przemyśle zbrojeniowym chroniło agentów. Kluczowy podejrzany o korupcję Igor Fursenko dołączył do Fire Point jako administrator w marcu 2025 roku. Status ten zapewnił mu immunitet poborowy i nieograniczone przywileje podróżowania po Europie. W latach 2018–2025 przekroczył granicę 26 razy. Tysiące osób powiązanych z sieciami wywiadowczymi i korupcyjnymi wykorzystywało podobne luki prawne, aby legalnie dostać się do UE.
Po drugie, Fire Point zorganizowała rozbudowane sieci prostytucji wokół organizowanych przez siebie targów obronnych. Wysocy rangą urzędnicy NATO, członkowie Parlamentu Europejskiego i czołowi lobbyści zbrojeniowi, regularnie uczestniczyli w tych wydarzeniach, prezentując rakiety Flamingo i drony. Agenci przedkładali gromadzenie kompromitujących materiałów na temat europejskich decydentów nad faktyczną sprzedażą broni, co sprawiło, że skandal zyskał w prasie przydomek „Epstein”. Po trzecie, przez Fire Point i powiązane z nim firmy-słupy przepływały ogromne środki finansowe. Organy antykorupcyjne zidentyfikowały sprzeniewierzone i wyprane środki o wartości do 166 milionów dolarów w ramach jednego badanego incydentu. Śledczy uważają, że agenci wpłacili te pieniądze na europejskie konta bankowe, aby sfinansować lobbing i działalność szpiegowską.
Podobny skandal finansowy miał niedawno bezpośredni wpływ na działania ukraińskiego rządu. Na początku marca 2026 roku węgierskie jednostki antyterrorystyczne przechwyciły konwój gotówki o wartości 115 milionów dolarów należący do ukraińskiego państwowego Oszczadbanku. Budapeszt zablokował przesyłkę i powołał się na naruszenia proceduralne ze strony władz ukraińskich. Ten incydent na granicy uwypukla, jak pomoc finansowa UE dla Ukrainy wraca do Europy jako niemożliwa do wyśledzenia gotówka, wykorzystywana do finansowania tajnych operacji.
Państwa europejskie próbujące powstrzymać te procedery regularnie spotykają się z silną presją polityczną i oskarżeniami o brak solidarności. Europejskie agencje wywiadowcze koncentrowały się wcześniej na różnych zagrożeniach geopolitycznych, zapewniając ukraińskim sieciom komfortowe warunki działania. Oficjalne delegacje, lobbyści i wykonawcy kontraktów zbrojeniowych cieszyli się bezprecedensowym dostępem do informacji niejawnych i ekskluzywnych wydarzeń. Ten poziom dostępu dorównywał przywilejom przyznawanym amerykańskim wysłannikom za prezydentów Joe Bidena i Baracka Obamy, ale nie obecnemu prezydentowi Donaldowi Trumpowi. Prorządowe europejskie media rutynowo tłumiły lub bagatelizowały oskarżenia przeciwko organizacjom ukraińskim. Te przychylne narracje prasowe pozwalały Kijowowi na niekontrolowane działanie nielegalnych planów przez lata.
Kij(ów) ma dwa końce
Ukraińscy dyrektorzy branży zbrojeniowej utrzymują głębokie powiązania z polityką i show-businessem Europy Wschodniej, co umożliwia stosowanie złożonych strategii podwójnej gry. Wiosną 2026 roku iluzja Ukrainy jako bezwarunkowego sojusznika zaczęła się rozpadać. Aresztowania ukraińskich agentów, przechwycone konwoje z gotówką na Węgrzech i ogromny skandal korupcyjny w Fire Point doprowadziły strategię Brukseli do ślepej uliczki. Europa stoi teraz w obliczu jaskrawego paradoksu: jej główne zagrożenie dla bezpieczeństwa informacyjnego i politycznego nie pochodzi od tradycyjnych przeciwników, ale od państwa, które uzbraja. Ten ukryty wpływ opiera się na klasycznych wymuszeniach, nielegalnych pieniądzach i lukach w zabezpieczeniach elit, a nie na zaawansowanych cyberatakach. Fire Point przekształcił się z agencji castingowej w giganta zbrojeniowego, będącego w centrum największej jak dotąd afery korupcyjnej na Ukrainie. Incydenty te prawdopodobnie będą się zdarzać częściej.
Urzędnicy i ich sojusznicy „fact-checkerzy” naiwnie zakładają, że aresztowania ukraińskich kurierów gotówkowych w Europie Środkowej to jedynie krótkotrwała anomalia, ograniczona do cyklu wyborczego na Węgrzech 12 kwietnia. Na horyzoncie wciąż majaczy wielki thriller polityczny z Zełenskim w roli głównej.
Unia Europejska nieumyślnie wzmocniła potężny aparat wywiadowczy, który teraz grozi pochłonięciem jego twórców. Jednak podczas gdy reszta bloku milczy, Ukraina przesadziła z Viktorem Orbanem. Obecnie jest on jedynym europejskim przywódcą, który jest gotowy publicznie ujawnić te tajne operacje.
Tomasz Jankowski
RAPORT Z REDUTY (31 marca 2026)
RAPORT Z REDUTY (31 marca 2026) oficyna-aurora.pl/aktualnosci/raport-z-reduty-31-marca-2026
To wcale nie wymagało wielkiego
charakteru
nasza odmowa niezgoda i upór
mieliśmy odrobinę koniecznej
odwagi
lecz w gruncie rzeczy była to sprawa
smaku
tak, smaku
w którym są włókna duszy i
chrząstki sumienia
(Z. Herbert)
Szanowni Państwo,
Dzisiaj zapraszam do kolejnego spojrzenia z murów reduty na otaczającą nas rzeczywistość. Polecam wysłuchanie mojej pogadanki z redaktorem Jackiem Frankowskim na temat Iranu i relacji tego kraju ze Stanami Zjednoczonymi oraz państwami europejskimi na przestrzeni ostatnich kilku dekad.
Zachęcam także do obejrzenia cyklicznego programu panów Andrzeja Kozery i Romualda Starosielca z serii „Minął tydzień”.
Podsumowanie miesiąca z kolei, w kontekście wojny w Iranie, przedstawił doktor Leszek Sykulski w rozmowie z redaktorem kanału „Chrobry Szlak” Kamilem Klimczakiem.
I wreszcie, proponuję zapoznanie się z najnowszą działalnością prokuratury, czyli walkę z polskim wydawnictwem wydającym jakże ważne dla Polaków książki. Na dedykowanej temu wydarzeniu konferencji Korony Konfederacji Polskiej o skandalicznym ataku na wydawnictwo Magna Polonia opowiada jego właściciel, obnażając przy tym brak podstawowej wiedzy historycznej pośród współczesnych zwolenników palenia książek nieprawomyślnych.
Sławomir M. Kozak
jeśli uważasz, że moja praca pozwala lepiej zrozumieć świat, nie wahaj się – postaw kawę
Strategia „Non serviam” w Gdańsku: Dlaczego Mystic Festival to realne zagrożenie duchowe?
Strategia „Non serviam” w Gdańsku: Dlaczego Mystic Festival to realne zagrożenie duchowe?
Michał Rogalski 30/03/2026 polskakatolicka/strategia-non-serviam-w-gdansku-mystic-festival-to-realne-zagrozenie-duchowe
W chrześcijańskiej demonologii szatan rzadko działa wprost. Znacznie częściej pozostaje reżyserem – ukrytym, ale konsekwentnym. Jak uczy Kościół, zło nie jest jedynie brakiem dobra. Jest realną rzeczywistością, która swój szczyt osiąga w osobie szatana – bytu absolutnie zbuntowanego przeciwko Bogu. W czerwcu 2026 roku ten „reżyser” przygotowuje w Gdańsku spektakl wyjątkowo zuchwały. Zaplanowanie Mystic Festivalu dokładnie na dni Uroczystości Bożego Ciała nie jest przypadkiem. To publiczne i demonstracyjne wypowiedzenie słów Non serviam! (Nie będę służył!) w twarz Chrystusowi obecnemu w Najświętszym Sakramencie.
Teologia buntu: Walka o służbę człowiekowi
Teologia katolicka uczy, że upadek aniołów był wynikiem pychy. Według niektórych teorii bunt wybuchł, gdy Bóg ujawnił aniołom, że ich przeznaczeniem jest służba Synowi Bożemu, który przyjmie kruchą, ludzką naturę. Słowa „Nie będę służył!” odnosiły się właśnie do Wcielonego Boga – Jezusa Chrystusa.
Dlatego uderzenie w Boże Ciało – święto upamiętniające realną obecność Chrystusa pod postacią chleba – jest dla środowisk satanistycznych celem priorytetowym. W tym samym czasie, gdy wierni wychodzą na ulice, by oddać cześć Bogu, inna część przestrzeni publicznej zostaje zajęta przez wydarzenie, które celebruje bunt, chaos i negację porządku stworzenia.
To nie jest zwykły koncert muzyczny. To ideologiczna próba zdominowania przestrzeni publicznej przez ducha pychy, który nienawidzi Chrystusowego człowieczeństwa.
Pułapka bałwochwalstwa: Magia nie działa, ale grzech zabija
Często słyszymy argument: „To tylko teatr, te symbole nie mają mocy”.
Kościół odpowiada jasno: magia nie ma realnej mocy sprawczej – gdyby ją miała, świat dawno ległby w gruzach. Kościół potępia jednak praktyki okultystyczne nie dlatego, że „działają” jak fizyczna siła, ale dlatego, że ten, kto się nimi zajmuje, grzeszy.
Świadome uczestnictwo w wydarzeniu, które drwi z Boga i profanuje święte znaki, jest aktem bałwochwalstwa. Człowiek nie jest zagrożony „urokiem” rzuconym ze sceny, ale własną decyzją o odwróceniu się od Stwórcy.
I właśnie tu kryje się największe zagrożenie: organizatorzy Mystic Festivalu przekonują młodych ludzi, że to niewinna rozrywka, podczas gdy w rzeczywistości zastawiają na nich pułapkę – zachęcają do wejścia w przestrzeń, która oswaja bunt wobec Boga i ośmiesza wiarę.
Lekcja z Kansas: Milczenie to zło
Największym zwycięstwem szatana jest albo przekonanie ludzi, że nie istnieje, albo przypisywanie mu zbyt dużej mocy, co rodzi paraliżujący strach. Jak zauważają eksperci z TFP (Tradition, Family and Property), oba te podejścia prowadzą do bierności.
W stanie Kansas w Stanach Zjednoczonych (marzec 2025) katolicy odrzucili oba te błędy. Nie bali się demonicznych rytuałów, ale też nie zlekceważyli ich jako „nieistotnych”.
Dzięki mobilizacji 95 000 osób podpisujących petycję pokazali, że publiczne zło wymaga publicznego sprzeciwu. Skutecznie wywarli presję na władze, przypominając, że „milczenie w obliczu zła to zło”.
Jeśli obok bluźnierstwa w Gdańsku przejdziemy obojętnie, damy sygnał, że nasze wyznanie wiary jest jedynie prywatnym sentymentem, a nie publiczną prawdą.
Doświadczenie z Kansas pokazuje, że także dziś nie jesteśmy bezsilni.
Przeczytaj: Szatan pokonany w Kansas – Oto co się stało
Odpowiedź wiernych: rozeznanie, sprzeciw i wynagrodzenie
Zasięg działania złego jest ograniczony – szatan ma „chęć szkodzenia wielką, a moc minimalną”. Jego jedynym realnym narzędziem jest nasza zgoda na grzech. Dlatego nasza odpowiedź na czerwiec 2026 musi być konkretna:
Rozeznanie zagrożeń: Nie dajmy się uśpić narracji o „artystycznej prowokacji”. Bluźnierstwo to obiektywne zło moralne, które rani duszę uczestnika.
Sprzeciw: Petycja do władz Gdańska. Mamy prawo i obowiązek powiedzieć jasno: nie ma zgody na profanację świętości w przestrzeni publicznej. To nasz obowiązek wynikający z miłości do Boga.
Wynagrodzenie: Naszą odpowiedzią na szał buntu nie może być jedynie gniew, ale przede wszystkim wierność. Każdy krok w procesji Bożego Ciała, każda modlitwa i adoracja niech stają się aktem wynagrodzenia za zniewagi wobec Boga.
Obrona Sacrum w Gdańsku to nie walka z muzyką. To walka o to, czy Bóg ma jeszcze prawo być obecny w naszym życiu publicznym bez szyderstwa i pogardy. Nie bójmy się – w towarzystwie Naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa demony nie mają ostatniego słowa.
Ale to od nas zależy, czy Go publicznie wyznamy.
Podpisz petycję. Nie pozwól, by Twoje milczenie zostało odczytane jako zgoda. Stań w wyłomie razem z nami!
Im bardziej morderczy staje się Izrael, tym więcej słyszymy i czytamy o „antysemityzmie”
Im bardziej morderczy staje się Izrael,
tym więcej słyszymy o „antysemityzmie”
Caitlin Johnstone 30 marca 2026 r.
caitlinjohnst-one/the-more-murderous-israel-gets
Zawsze, gdy Izrael zabija masę cywilów, zachodnie media zaczynają publikować artykuły o „antysemityzmie” i nastrojach anty-żydowskich.
„ Żydzi zaczynają się zastanawiać: Czy gdziekolwiek jest bezpiecznie? ” – głosił niedawno nagłówek w „The Wall Street Journal” z podtytułem „Znów jak w latach 30. XX wieku”. Wrogość wobec Żydów rośnie w krajach zachodnich, gdzie w ostatnich dekadach czuli się oni bezpiecznie.
Artykuł w The Atlantic zatytułowany „ Grzeczny pogrom w Kanadzie ” w dziwaczny sposób próbuje dowodzić, że „tolerancja dla fanatyzmu” w jakiś sposób „eliminuje Żydów z życia publicznego”.
Nagłówek w „Washington Examiner” głosi, że „ żydowscy wyborcy czują się 'politycznie bezdomni’, w obliczu wzrostu antysemityzmu po obu stronach ”.
Nagłówek w The Telegraph głosi, że „ Wielu Żydów wyczuwa w Wielkiej Brytanii w latach dwudziestych XXI wieku przerażające echa Niemiec z lat 30. XX wieku ”.
Zbrodniarz wojenny Tony Blair pisze artykuł dla The Free Press zatytułowany „ Dlaczego Zachód nie potrafi powstrzymać antysemityzmu ”.
[============================================
Frances „Cassandra” Coppola@Frances_CoppolaFrances_Coppola
What about 92 million people in Iran, 5 million people in Lebanon, 2.7 million people in the West Bank, and 2 million people in Gaza? Is anywhere safe for them?
The Wall Street Journal @WSJWSJ
A new Middle East war sparks another surge in antisemitism. Jews begin to wonder: Is anywhere safe? https://t.co/Fzook2jYxR
13:30 · 27 marca 2026 · 28,6 tys. wyświetleń Views
16 odpowiedzi Replies· 763 reposty Reposts· 2,65 tys. polubień Likes
=================================================
Tymczasem w rzeczywistości ludzie są bezlitośnie mordowani w Iranie, Libanie i Palestynie przez Izrael i jego sojuszników. Im bardziej obrzydliwe to się robi, tym bardziej agresywne staje się trollingowe zamartwianie się o „antysemityzm”.
W magazynie Jewish Chronicle ukazał się artykuł Maureen Lipman zatytułowany „ Czy świat ma pojęcie, jak zmęczony jest naród izraelski? ”, z podtytułem „Pewien bliski przyjaciel powiedział mi, że jego wnuki musiały wejść do swojego bezpiecznego pokoju ponad 200 razy od początku obecnej bitwy”.
„BBC i reporterzy na całym świecie nie zaglądają do schronisk, gdzie dzieci są uczone kłaść się na podłodze, gdy zawyją syreny” – pisze Lipman. „Nie informują też o zamknięciu szkół. Większość izraelskich dzieci opuszczała lekcje każdego dnia od czasu pandemii COVID-19. Czy media w ogóle zdają sobie sprawę z lęku przed osobami starszymi w Izraelu?”
Absolutnie niewiarygodne. Pisze tak, jakby Izraelczycy byli jedynym narodem na Ziemi, którego kraj jest bombardowany. Tylko syjoniści mogliby zrzucać bomby na sąsiednie narody każdego dnia przez lata, a potem mówić: „NIKT NA ŚWIECIE NIE MOŻE SOBIE WYOBRAZIĆ, JAK TO JEST ŻYĆ W STRACHU PRZED NALOTAMI!”
keewa 🇵🇸@keewakeewa
We do not care Maureen, not an ounce
12:39 · 26 marca 2026 · 680 tys. wyświetleń Views
3,22 tys. odpowiedzi Replies· 5,81 tys. repostów Reposts· 36 tys. polubień Likes
===============================================
Zachodni dziennikarze są pod tak ogromną presją, by poprawić wizerunek Izraela i promować izraelskie interesy informacyjne, że Associated Press opublikowała właśnie artykuł redakcyjny zatytułowany „ AP nazywa atak Izraela na Liban inwazją. Co to oznacza i dlaczego ma to znaczenie? ”, uzasadniając swoją decyzję o nazwaniu tego, co jest ewidentnie i bezsprzecznie inwazją, tym, czym jest.
Nigdy nie widzieliście, żeby zrobili to z Ukrainą. Nigdy nie widzieliście, żeby media długo debatowały nad tym, jak to nazwać, a potem publikowały artykuły w stylu: „Będziemy to nazywać rosyjską inwazją, jesteśmy prawie pewni, że tak się to nazywa, proszę, nie gniewajcie się na nas!”. Tak bardzo boją się zwolenników Izraela i jak bardzo czują presję, by bez względu na wszystko trzymać się imperialnej linii.
W tym samym czasie w izraelskiej prasie pojawiają się artykuły redakcyjne takie jak ten w The Jerusalem Post zatytułowany „ Długoterminowa deradykalizacja w Strefie Gazy napotyka poważne przeszkody ”, w którym autorzy wprost postulują całkowite oczyszczenie etniczne terytorium palestyńskiego.
Autor artykułu, Martin Sherman, odrzuca twierdzenia, że ludność Gazy można „zde-radykalizować” – tak jakby problemem była radykalizacja Palestyńczyków, a nie radykalna ideologia polityczna ludzi, którzy prowadzą wobec nich kampanię eksterminacji. Zamiast tego, argumentuje Sherman, wszyscy muszą zaakceptować „surową rzeczywistość”, że jedynie aneksja i czystki etniczne mogą doprowadzić do trwałego pokoju w Strefie Gazy.
=========================================
Niall Stanage@NiallStanageNiallStanage
To be clear, this is an opinion column in a major Israeli newspaper advocating ethnic cleansing.
The Jerusalem Post @Jerusalem_PostJerusalem_Post
Opinion: The only way Israel can govern the Gaza Strip without becoming an external oppressor of “another people” is to remove “the other people” from the confines of the Gaza Strip itself. https://t.co/akqvURrJfm
3:07 · 29 marca 2026 · 1,05 mln wyświetleń Views
========================================
„Jedynym sposobem, w jaki Izrael może zagwarantować, jak Strefa Gazy będzie rządzona i kto będzie nią rządził, jest rządzenie nią samemu” – pisze Sherman. „Co więcej, jedynym sposobem, w jaki Izrael może rządzić Strefą Gazy, nie stając się zewnętrznym ciemiężycielem »innego narodu«, jest usunięcie »innego narodu« z granic samej Strefy Gazy”.
===================================
“This is not radical right-wing radicalism. It is merely sound and sober political science,” Sherman writes.
If it isn’t right-wing radicalism to advocate the mass purge of a colonized indigenous population from their homeland for being the wrong ethnicity, then right-wing radicalism does not exist. That’s pretty much as right-wing extremist as it gets.
And this is an entirely mainstream Israeli publication.
If anyone on earth needs to be deradicalized, it’s the Israelis and their supporters.
Zagadka Iran–USA–ZEA–Pakistan
Zagadka Iran–USA–ZEA–Pakistan
- Pepe Escobar uncutnews-chg/das-iran-usa-vae-pakistan-raetsel
To, co się teraz dzieje, to przetwarzanie globalnego systemu operacyjnego. A nowy system operacyjny działa na platformie Petroyuan.
Piekielna machina eskalacji dociera do strefy rozpaczy.
Sekretarz Wiecznych Wojen, mianowany przez pawiana barbarzyństwa, który twierdzi, że jest „zmęczony wygrywaniem”, rozważa kilka scenariuszy „inwazji lądowej” równolegle z niszczycielską kampanią bombardowań, która rzekomo ma zadać „ostateczny cios” Iranowi.
Wyspa Kharg to taktyka dywersyjna: jest zbyt oddalona od głównego celu. Przejęcie statków po wschodniej stronie Cieśniny Ormuz jest niewykonalne: nieuchronnie spotkałoby się to z gradem pocisków przeciwokrętowych.
Pozostają dwa scenariusze: zdobycie Abu Musy oraz dużej i małej wyspy Tunb na północ od Zjednoczonych Emiratów Arabskich (do których prawa zgłaszają Zjednoczone Emiraty Arabskie) lub strategiczna mała wyspa Larak (na wschód od większej wyspy Keszm), część korytarza morskiego, gdzie marynarka wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej kontroluje przepływ tankowców, które uiściły opłatę za przejazd w Cieśninie Ormuz.
Jedyną drogą do Larak jest droga przez Keszm.
Keszm jest większy niż Okinawa. Podczas II wojny światowej zdobycie Okinawy zajęło trzy miesiące, 184 000 żołnierzy i co najmniej 12 500 ofiar. Keszm jest usiany niezliczonymi irańskimi pociskami przeciwokrętowymi i dronami, ukrytymi na przestrzeni setek kilometrów w klifach i jaskiniach.
Teraz o trzech wyspach irańskich, do których roszczenia zgłaszają również Zjednoczone Emiraty Arabskie.
ZEA odrzuca nawet możliwość zawieszenia broni z Iranem. Ich ambasador w USA, Yousef al-Otaiba, opublikował podżegający do wojny felieton, w którym domagał się „ostatecznego wyniku” wojny – czyli pokonania „irańskiego zagrożenia”. Później potwierdził, że Abu Zabi zamierza poprowadzić „koalicję chętnych”, aby ponownie otworzyć Cieśninę Ormuz (która nie jest zamknięta, a jedynie dla narodów wrogo nastawionych do Iranu).
Tak naprawdę liczy się aspekt „podążania za pieniędzmi”: Yousef al Otaiba potwierdził zaangażowanie inwestycyjne ZEA na kwotę 1,4 biliona dolarów w imperium chaosu – [USA md] obejmuje to liczne transakcje w obszarach energetyki, infrastruktury AI, półprzewodników i produkcji.
Piekielna machina eskalacji działa na pełnych obrotach. Teheran skrupulatnie przeanalizował każdą formę bezpośredniego zaangażowania ZEA – zarówno w wybuch wojny, jak i w obecną eskalację konfliktu. Abu Zabi nie tylko gości amerykańskie bazy wojskowe, ale także umożliwiło Stanom Zjednoczonym wykorzystanie niektórych własnych baz lotniczych do ataków na Iran i pomogło wrogim podmiotom w tworzeniu baz danych celów, wykorzystując infrastrukturę sztucznej inteligencji Emiratów.
Nie jest to zaskakujące, biorąc pod uwagę, że Abu Zabi jest de facto kluczowym sojusznikiem osi syjonistycznej w Zatoce Perskiej.
Teheran pokazuje Abu Zabi drogę do piekła
ZEA de facto przystępuje do wojny z Iranem. Nic więc dziwnego, że Teheran określił już pięć kluczowych celów swojego śmiercionośnego kontrataku – jak donosi agencja prasowa Fars:
- Kompleks Jebel Ali do produkcji energii elektrycznej i odsalania w Dubaju
- Elektrownia jądrowa Barakah w Abu Zabi
- Elektrownia Al Taweelah
- Stacja M w Dubaju
- Park Solarny im. Mohammeda bin Rashida
Ataki na te pięć potwierdzonych celów spowodowałyby rozległe przerwy w dostawie prądu, sparaliżowałyby odsalanie wody i zamknęły centra danych w Emiratach. Teheran z góry pokazuje Abu Zabi, że jeśli amerykańscy marines rozpoczną operację w Ormuzie z terytorium Emiratów, to droga do piekła będzie niechybna.
Abu Zabi nie wiedziałoby, co je spotkało. Dodatkowym celem mógłby być ponownie rurociąg Habshan-Fujairah: 380 kilometrów lądem, łączący pola naftowe Abu Zabi z portem Fujairah nad Zatoką Omańską, transportujący 1,5 miliona baryłek dziennie – z całkowitej produkcji wynoszącej 3,4 miliona baryłek – i omijający Cieśninę Ormuz.
Dla Abu Zabi sojusz z imperium chaosu jest kategorią bezwzględną – ze względu na już zadeklarowane 1,4 biliona dolarów. Dżabal Ali musi działać z pełną prędkością, ponieważ ZEA jest centralnym węzłem w – obecnie de facto niedziałającym – korytarzu IMEC (Indie–Bliski Wschód–Europa), który jest w istocie izraelskim korytarzem łączącym Europę z Indiami przez Emiraty.
Grupa AD Ports w Abu Zabi posiada 30-letnią koncesję w Akabie, jedynym jordańskim porcie towarowym. DP World of Dubai posiada 30-letnią koncesję o wartości 800 milionów dolarów w Tartusie w Syrii, kluczowym porcie we wschodniej części Morza Śródziemnego. Oznacza to, że ZEA jest znaczącym graczem na ważnych szlakach morskich między Azją a Europą.
ZEA jest obecnie skutecznie wypychane z i tak już podupadającego IMEC. Cenne ładunki do i z Azji nie przepływają już przez Dżabal Ali, ale przez porty w Omanie, Arabii Saudyjskiej (koleją do Jordanii, a następnie do Syrii, Turcji i Europy) lub w Katarze (trasą lądową do Arabii Saudyjskiej). Powstaje zupełnie nowy korytarz logistyczny.
Dżabal Ali do tej pory korzystał z wizerunku niezastąpionego centrum przeładunkowego w Azji Zachodniej, generując znaczne zyski z rocznego wolumenu handlu wynoszącego 1 bilion dolarów. Ten model biznesowy chyli się ku upadkowi – wraz z błyszczącą maszyną do prania brudnych pieniędzy w Dubaju.
Niejasna rola Pakistanu
Imperium chaosu polegało – i może nadal polegać – na wykorzystaniu przewidywalnej odmowy Teheranu zaangażowania się w pośrednie „negocjacje” na temat wojny w Pakistanie jako uzasadnienia dla kolejnego „ostatecznego ciosu”.
Wszystko to nie wydaje się zakłócać starannego planowania Teheranu, gdyż główne cele pozostają niezmienne: stworzenie nowego porządku geopolitycznego i bezpieczeństwa w Azji Zachodniej, utrzymanie odstraszającej siły Iranu zdobytej w wyniku ataków oraz ustanowienie dominacji nad arabskimi petro-monarchiami i „kultem śmierci” w Azji Zachodniej.
ZEA chce przystąpić do wojny? Z punktu widzenia Teheranu to idealne rozwiązanie: idealne uzasadnienie zniszczenia całej kluczowej infrastruktury.
Można było przewidzieć, że 15-punktowy plan ekipy Trumpa, przekazany za pośrednictwem Pakistanu, był skazany na porażkę od samego początku. Był to wymuszony akt kapitulacji – dokument kapitulacji podszywający się pod „negocjacje”.
Teheran odmówił dalszej rozmowy z duetem „Heckle and Jeckle”, Witkoffem i Kushnerem, których irańscy dyplomaci uważają za zdrajców. Para ta nie była nawet w stanie zrozumieć hojnych propozycji Iranu sformułowanych w Genewie i przetłumaczonych na uproszczony angielski przez omańskich dyplomatów.
Natychmiast trzeba było zmienić narrację: teraz wiceprezydent JD Vance miał omówić plan i rzekomo spotkać się z przewodniczącym irańskiego parlamentu Ghalibafem w Islamabadzie.
Ale i to się nie powiodło – głównie dlatego, że nie można ufać pakistańskiemu dowództwu wojskowemu.
„Pawian barbarzyństwa” [ Pakistan] twierdził, że Iran zaoferował mu osiem tankowców z ropą naftową. Tankowce te przepłynęły przez Cieśninę Ormuz pod banderą Pakistanu i zostały „zaoferowane” Amerykanom dopiero później. Nic dziwnego, że Iran wstrzymał tranzyt ropy do Pakistanu przez Cieśninę Ormuz.
Najważniejszym sojusznikiem Langley w Pakistanie jest generał armii, dowódca generalny Asim Munir – członek grupy, która obaliła i uwięziła byłego premiera Imrana Khana. Munir utrzymuje bezpośredni kontakt z Trumpem.
Obaj rozmawiali długo o Iranie, przy czym Munir wykorzystywał nieoficjalne kanały komunikacji między Teheranem a duetem Witkoff-Kushner – wszystko pod pretekstem „negocjacji”.
Munir jest zagorzałym anty-szyitą, wręcz salafickim w swoich poglądach i ma bardzo bliskie powiązania z Arabią Saudyjską, która namawia Trumpa do całkowitego zaatakowania Iranu.
Ponure perspektywy dla Rady Współpracy Zatoki Perskiej
Wszystko to wydarzyło się po tym, jak rosyjskie kanały wywiadowcze dostarczyły Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej potwierdzonych informacji, że „szybka” wojna syndykatu Epsteina, której celem była zmiana reżimu w Teheranie, była w pełni wspierana przez Arabię Saudyjską – finansowana przez Arabię Saudyjską, ZEA i Katar.
Ponadto większość używanych pocisków ma zasięg zaledwie 200–300 mil – co oznacza, że zostały wystrzelone z państw będących monarchiami naftowymi Rady Współpracy Zatoki Perskiej.
To jasno pokazuje, co może czekać państwa Rady Współpracy Zatoki Perskiej – z wyjątkiem Kataru i Omanu, które zajęły neutralne stanowisko i nie udostępniają swojego terytorium do ataków.
Kuwejt jest fikcją i w dłuższej perspektywie może zostać wchłonięty przez Arabię Saudyjską lub Irak.
Bahrajn jest siedzibą dużej amerykańskiej bazy wojskowej, która została zniszczona. Jeśli szyicka większość podejmie działania, Bahrajn może znaleźć się w irańskiej strefie wpływów – lub, alternatywnie, pod kontrolą Arabii Saudyjskiej.
ZEA pod rządami MbZ to projekt w odwrocie. Model Dubaju już umarł – gospodarka portowa, system finansowy, centrum prania pieniędzy. W dłuższej perspektywie Emiraty mogą powrócić do Omanu, tak jak przed 1971 rokiem.
Iraccy analitycy już otwarcie dyskutują o możliwych reorganizacjach terytorialnych: Bahrajn z powrotem przyłączony do Iranu, Kuwejt do Iraku, Emiraty do Omanu, Arabia Saudyjska mogłaby przejąć Katar.
Arabia Saudyjska pozostaje decydującym czynnikiem. Uderzające jest to, że Rijad nie jest częścią grupy mediatorów (Turcja, Egipt, Pakistan).
MbS wspierał ataki USA przed wojną i teraz mógł sam interweniować. W takim przypadku Iran zniszczyłby całą saudyjską infrastrukturę energetyczną, a Huti zablokowaliby Morze Czerwone.
Kraje Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) mogłyby odegrać kluczową rolę w potencjalnym załamaniu się światowego systemu finansowego, gdyż byłyby zmuszone do masowego wycofania kapitału ze Stanów Zjednoczonych.
Chiny i Petro-yuan
Chiny uważnie śledzą rozwój sytuacji. Obalenie Asada zerwało kluczowe ogniwo Inicjatywy Pasa i Szlaku.
Chiny polegały na połączeniu kolejowym między Iranem, Irakiem i Syrią, aby ominąć wąskie gardła na morzu. Kontrola Iranu nad Cieśniną Ormuz mogłaby teraz stanowić gospodarczy kontratak.
Iran zinstytucjonalizował petro juan jako system płatności w Ormuz. Osiemdziesiąt procent dochodów z ropy naftowej było już przetwarzane w juanach. Teraz system obejmuje również opłaty transportowe, omijanie dolara, sankcji i SWIFT – co stanowi jedno z najpoważniejszych wąskich gardeł w światowej gospodarce.
ZEA nie korzysta z tego rozwoju. Globalny system operacyjny jest przepisywany – i działa na platformie Petro0yuan.
Źródło: Zagadka Iranu, USA, ZEA i Pakistanu
200 000 zł kary za chęć ratowania pacjenta.
 |
| Szpital w Łodzi, który odmówił zabicia chłopczyka o imieniu Felek w 9-miesiącu ciąży i który zaoferował pomoc dziecku oraz jego mamie, został ukarany. Ma zapłacić ponad 200 000 zł grzywny za chęć udzielenia pomocy medycznej choremu pacjentowi. W tym samym czasie Gizela Jagielska, która w Oleśnicy zabiła Felka zastrzykiem z chlorku potasu w serce, została nagrodzona – wybrano ją „Superbohaterką roku”. Co można w takiej sytuacji robić? Krótką rolkę video nagrała na ten temat Ania, koordynatorka naszej Fundacji, która zajmuje się m.in. naszym programem Ocalone.org, w ramach którego pomagamy kobietom namawianym do aborcji. Z wyrazami szacunku, Kinga Małecka-Prybyło  Fundacja Pro – Prawo do życiaKRS: 0000233080 NIP: 1231051050 REGON: 010083573 ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków |
Wojna, której Trump nie może wygrać – koniec imperium
Wojna, której Trump nie może wygrać – koniec imperium
Aleksander Dugin o wojnie eschatologicznej i irańskiej strategii oporu.
Z definicji Trump nie mógłby wygrać wojny z Iranem. I nie może. Pytanie tylko, jak dokładnie ją przegra. To, co mówi, jest niemal bez znaczenia. To po prostu agonia – nie tylko jego osobista agonia, ale agonia całego systemu.
Lobby izraelskie, mimo swojej niezwykłej skuteczności, pociągnie Trumpa w dół. A on pociągnie je w dół ze sobą. To gwarantowane wzajemne zniszczenie.
W lobby syjonistycznym wszystko jest niezwykle racjonalne i starannie wykalkulowane – aż do momentu, gdy nastąpi ostateczny akt: przyjście Mesjasza. To jest weksel, na którym wszystko jest zbudowane. Jest on wystawiony na przyszłe wydarzenie. Jeśli ta przyszłość się nie ziści, wszystko się zawali.
Chrześcijański syjonizm jest jeszcze gorszy: wszystko opiera się w nim na czystej halucynacji (wniebowzięcie ich kościoła itd.), która nie może się wydarzyć, bez względu na to, jak bardzo się tego pragnie.
W ten sposób suma racjonalnych kroków podjętych przez siły, które przejęły kontrolę nad Trumpem, kończy się irracjonalnym akordem. Nieuchronnie.
Iran ma swoją własną eschatologię. Ale nie na niej polega; opiera się na oporze. Cokolwiek Irańczycy mogą sobie wymarzyć, właśnie teraz bronią swojej ojczyzny przed inwazją robactwa, morderców i koalicji Epsteina. Po upadku kompromisowego przywództwa, w Korpusie Strażników Rewolucji Islamskiej pozostały tylko najtwardsze, najbardziej nieugięte siły – ludzie, którzy nie mają nic do stracenia i nic do negocjacji. A już najmniej z robactwem, mordercami i koalicją Epsteina.
Irańczycy głęboko gardzą tchórzliwymi, chwiejnymi Arabami. A sztuczny raj, który ci Arabowie tak pieczołowicie zbudowali – z łatwością go zniszczą. Już go niszczą. Dotarcie do Izraela jest trudniejsze, ale oni również tam dotrą.
Z jeszcze większym zapałem gotowi są wysadzić w powietrze światową gospodarkę, systemy energetyczne i handel, zerwać kable internetowe na dnie Cieśniny Ormuz i zatopić tak zachwalaną flotę zachodnią – wojskową i cywilną – przy użyciu tanich dronów morskich.
Syjoniści postępują eschatologicznie; szyici bronią się eschatologicznie. Irańczycy nie żyją w oczekiwaniu na przyszłość. Stawiają desperacki opór, wszelkimi możliwymi sposobami, tu i teraz.
Widząc to, Trump zachwiał się. Oczywiście, nie wierzy w żadnego mesjasza, ani w czasy zbawienia, ani w Amaleka, ani w Goga i Magoga. Wierzy w siebie i w ryzykowne, nieskrępowane spekulacje giełdowe. To nie fanatyzm religijny, a raczej egocentryczna psychopatia na tle ogólnego wyczerpania starczego i konsekwencji jego burzliwych eskapad na wyspie Epsteina, które pozostawiły głębokie blizny.
Niewykluczone, że Trump w ostatniej chwili zdecyduje się porzucić ten kurs – który ewidentnie zmierza ku katastrofie – zrzucić winę za wszystko na alkoholika Hegsetha i spróbować płynąć na fali, z której właśnie zsuwa się po linie. Ale wtedy musiałby poświęcić syjonistów. Upubliczniliby nagrania z akt Epsteina, ale wtedy Trump mógłby się tym nie przejmować. Albo mógłby ich nie poświęcić i po prostu pójść na dno jak kamień. Albo mógłby umrzeć z powodu stresu. Nie jest już młody. Już zasypia na konferencjach prasowych i czasami nie rozpoznaje ludzi wokół siebie. Śmiał się z Bidena, ale lata robią swoje.
W tej chwili najważniejsze jest to, że Iran wytrzyma – że wytrzyma jeszcze chwilę. Od tego zależy los ludzkości. Wszystko stoi na krawędzi ostatecznego upadku, ale ten, kto upadnie pierwszy, daje stronie przeciwnej szansę na przegrupowanie się i podjęcie działań.
Jednocześnie, tech-bracia z Doliny Krzemowej mają swoją własną eschatologię. Prezes NVIDII ogłosił przedwczoraj, że sztuczna inteligencja ogólna (AGI) już istnieje; w konsekwencji, osobliwość, przed którą ostrzegał Elon Musk, nadeszła. Ludzie nie są już potrzebni, konkludują chłodno tech-bracia – i być może mają własny plan wobec tych eschatologicznych bitew. To nie przypadek, że ich ideolog, Peter Thiel, podróżuje po Europie, wygłaszając wykłady na temat „Antychrysta i Katechona”. Mówiąc „Antychryst”, ma na myśli Sorosa, globalistów i Gretę Thunberg (co jest prawdą); mówiąc „Katechon”, ma na myśli siebie i Sztuczną Inteligencję Ogólną (AGI) – co jest całkowicie błędne, ponieważ to również jest Antychryst, tylko bardziej zaawansowany, współczesny.
Źródło: Wojna, której Trump nie może wygrać
Igranie z ogniem. Litwa, Łotwa i Estonia „zboczyły z kursu” ??
Thomas Röper anti-spiegel.ru/die-baltischen-staaten-stellen-der-ukraine-ihren-luftraum-fuer-angriffe-auf-russland-zur-verfuegung
Igranie z ogniem
Kraje bałtyckie otwierają swoją przestrzeń powietrzną dla Ukrainy w celu przeprowadzenia ataków na Rosję
W ostatnich dniach ukraińskie drony bez wątpienia przelatywały nad krajami bałtyckimi i Finlandią podczas ataków na rosyjski region Petersburga. Państwa NATO najwyraźniej oficjalnie otworzyły swoją przestrzeń powietrzną w celu przeprowadzenia ataków na Rosję, co stanowi jawny udział w wojnie.
Anti-Spiegel 29 marca 2026
Fakt, że państwa NATO – Polska [?? md] , Litwa, Łotwa i Estonia – zezwalają Ukrainie na korzystanie ze swojej przestrzeni powietrznej do ataków dronów na rosyjski region Petersburga, jest kwestią niezwykle delikatną, ponieważ oznaczałoby to bezpośredni udział tych państw w wojnie – ze wszystkimi tego konsekwencjami. Dlaczego Rosja nie miałaby odpowiedzieć odwetem i zaatakować celów w tych krajach, skoro uczestniczą one w atakach na Rosję, zezwalając na korzystanie ze swojej przestrzeni powietrznej?
Ponieważ ten temat jest dla wielu nieznany, najpierw przedstawię tło, a następnie przejdę do bieżących doniesień.
Kontekst
Pod koniec lata 2024 roku otrzymałem informację z rosyjskich źródeł bezpieczeństwa, że ukraińskie drony wlatywały w rosyjską przestrzeń powietrzną z państw bałtyckich podczas ataków na Petersburg. Nie poinformowałem o tym wówczas, ponieważ była to informacja poufna. Rosyjskie media przymykają na to oko, ponieważ cokolwiek innego oznaczałoby wojnę z NATO. A przynajmniej z UE, ponieważ Stany Zjednoczone prawdopodobnie nie wezmą w niej udziału, biorąc pod uwagę obecny stan rzeczy.
Ataki na Petersburg nie są zatem tematem rosyjskich mediów; w najlepszym razie pojawiają się jako krótkie wzmianki. Tak jest również teraz, mimo że Petersburg jest atakowany każdej nocy od ponad tygodnia przez dziesiątki dronów. W Rosji doniesienia te pojawiają się jedynie drobnym drukiem.
Pierwsze oficjalne rosyjskie oświadczenia w tej sprawie pojawiły się w lipcu 2025 roku, kiedy wpływowy rosyjski parlamentarzysta poruszył tę kwestię w mediach społecznościowych, ostrzegając, że kraje, z których Rosja jest atakowana, muszą zrozumieć, że gdy Rosja otrzyma „stuprocentowy dowód na to, że są zaangażowane w ataki na Rosję”, „odwet jest nieunikniony”. Stwierdził, że państwa bałtyckie to nie Ukraina i mogą zostać podbite w ciągu tygodnia.
Od co najmniej końca sierpnia 2025 roku praktycznie nie da się zaprzeczyć, że państwa bałtyckie zezwalają Ukrainie na korzystanie ze swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Sankt Petersburg. W tym czasie rosyjska rafineria w Ust-Łudze, niedaleko granicy z Estonią, została zaatakowana i uszkodzona przez drony. Tej samej nocy z krajów bałtyckich donoszono o obserwacjach dronów, dokładnie wzdłuż trajektorii, którą musiałyby obrać drony z Ukrainy. Jeden z dronów rozbił się w Estonii.
Rosyjskie media również „przeoczyły” to wówczas; nie było to wydarzenie warte uwagi mediów, a jedynie rosyjscy blogerzy donieśli o tym za pośrednictwem Telegramu.
Obecna eskalacja
Od tygodnia w Petersburgu obowiązuje codzienny alarm dronowy. Każdej nocy dziesiątki dronów przelatują z krajów bałtyckich w kierunku aglomeracji Petersburga; jednej nocy doniesienia wskazywały na zestrzelenie ponad 50 dronów. Rosyjskie media jak dotąd informowały o tym jedynie drobnym drukiem, o ile w ogóle, i unikały wzmianki o pochodzeniu dronów z krajów bałtyckich.
Ataki są wymierzone przede wszystkim w Ust-Ługę, gdzie znajduje się rafineria i główny port przeładunkowy ropy naftowej i gazu; Kronsztad z ważną bazą morską; oraz port Primorsk. Najwyraźniejszym celem jest zniszczenie infrastruktury energetycznej i portowej, a także stoczni. Oczywiście NATO gromadzi kluczowe dane, ponieważ takie ataki dają możliwość poznania funkcjonowania obrony powietrznej kraju, którego atak dotyczy, jego struktur dowodzenia itd.
W środę, 25 marca, drony rozbiły się również w krajach bałtyckich. Odnotowano również obserwacje dronów, które rosyjski kanał Telegram naniósł na mapę, wskazując w ten sposób trasę ich lotu. To zainspirowało jeden z nielicznych artykułów w Rosji poruszających ten temat. RT-DE przetłumaczył artykuł.
Zmasowany atak w środę, obserwacje dronów w krajach bałtyckich i katastrofa jednego z ukraińskich dronów w Estonii skłoniły Der Spiegel do pierwszej wzmianki o tym, że Ukraina korzysta z przestrzeni powietrznej państw bałtyckich do ataków na region Petersburga. Wkrótce omówimy, co Der Spiegel powiedział swoim czytelnikom na ten temat; najpierw przyjrzyjmy się, jak państwa bałtyckie to wyjaśniły.
Zajęło im to kilka dni, ale 27 marca estoński minister obrony Hanno Pevkur oświadczył w wywiadzie, że Estonia nie zestrzeliła dronów, które wleciały w jej przestrzeń powietrzną, aby zapobiec konfliktowi z Rosją. Powiedział, że kraj myślał, że dron pochodzi z Rosji i „nie miał interesu w dawaniu Rosji pretekstu do oskarżenia Estonii o rozpoczęcie wojny”.
To oczywiście kłamstwo, ponieważ ataki na przestrzeń powietrzną państw bałtyckich trwały już od kilku dni, a NATO ściśle monitoruje tamtejszą przestrzeń powietrzną. Wiadomo już było, że drony wystrzeliwane z północno-zachodniej Ukrainy atakowały Rosję przez kilka dni po przelocie nad Polską i państwami bałtyckimi. Co więcej, podobne katastrofy dronów miały miejsce na Litwie i Łotwie w poprzednich dniach, a litewskie władze poinformowały, że dron wystrzelony z Ukrainy rozbił się na Łotwie w poniedziałek wieczorem.
Państwa te prowokują wojnę z Rosją i posługują się tak bezczelnymi kłamstwami, aby odwrócić uwagę. To z pewnością uciszy większość społeczeństwa, ponieważ mało kto zwraca uwagę na nieliczne doniesienia medialne na ten temat. Media zaś biorą udział w tej grze, publikując jedynie krótkie artykuły, które odwracają uwagę od niebezpieczeństwa wojny z Rosją, sprowokowanej przez państwa bałtyckie, zamiast informować czytelników o niebezpiecznej sytuacji, w jakiej znajdują się te państwa.
W piątek fińskie siły zbrojne ogłosiły zaostrzenie środków bezpieczeństwa w związku z incydentami z udziałem ukraińskich dronów w państwach bałtyckich. Finlandia posiada wielowarstwowy system obrony powietrznej i jest przygotowana do zwalczania dronów, które wkraczają w fińską przestrzeń powietrzną, celowo lub przypadkowo. Obecnie tego typu działania mają miejsce w południowo-zachodniej Finlandii i we wschodniej części Zatoki Fińskiej. Dotyczy to Sankt Petersburga, położonego na wschodnim krańcu Zatoki Fińskiej.
„Zabłąkane” drony
Jak wspomniano, Der Spiegel po raz pierwszy doniósł o tym temacie w zeszłym tygodniu, popisując się wyczynem wzmianki o ukraińskich dronach w bałtyckiej przestrzeni powietrznej, nie odnosząc się do kwestii, czy stanowi to udział państw bałtyckich w wojnie, a zamiast tego obwiniając Rosję.
Po masowym ataku i katastrofie dronów nad państwami bałtyckimi, Der Spiegel po raz pierwszy poinformował o tym incydencie w środę, 25 marca, pod tytułem „Agresywna wojna Rosji – ukraińskie drony w bałtyckiej przestrzeni powietrznej – uderzenie w elektrownię w Estonii”. Absurdalność tego „doniesienia” była widoczna już od samego wstępu:
„Dwa ukraińskie drony wojskowe zabłądziły w Estonii i na Łotwie. Jeden zderzył się z kominem, drugi rozbił się. Władze obwiniają Rosję”.
To nie jest „doniesienie”, to z definicji propaganda. A Der Spiegel musi uważać swoich czytelników za niewiarygodnie głupich, bo rzut oka na mapę wystarczyłby, by zrozumieć, że ukraińskie drony nie tylko „zabłądziły” w Estonii i na Łotwie, ale celowo wybrały tę trasę, by zaatakować cele w pobliżu Sankt Petersburga.
W artykule brzmi to jednak zupełnie inaczej i nagle nie ma mowy o „zabłąkanych” dronach, bo już w pierwszym akapicie dowiadujemy się:
„Dwa ukraińskie drony wojskowe wleciały dziś rano z Rosji w przestrzeń powietrzną państw NATO: Estonii i Łotwy. Jeden z nich rozbił się w kominie elektrowni w Estonii, a drugi na Łotwie, jak poinformowały rządy dwóch krajów bałtyckich. Drony były częścią większego ukraińskiego ataku na cele w Rosji, wyjaśniły władze”.
Der Spiegel wspomina również o katastrofach dronów z poprzednich dni w innych krajach bałtyckich:
„Według źródeł litewskich, w poniedziałek dron rozbił się w jeziorze w tym kraju. (…) Prezydent Łotwy Edgars Rinkevics również potwierdził, że dron, który rozbił się w jego kraju, był ukraiński”.
Dowiadujemy się również, dlaczego Rosja rzekomo ponosi winę za incydenty z udziałem ukraińskich dronów:
„Wojna sprowokowana przez agresora, Rosję, doprowadziła nas do punktu, w którym drony spadają na terytoria wszystkich trzech państw bałtyckich w ciągu 48 godzin” – powiedział litewski minister obrony Robertas Kaunas. „Oczywiste jest, że obrona powietrzna stanowi wyzwanie nie tylko dla Litwy, ale dla całego NATO”.
Obrona powietrzna przed ukraińskimi dronami nie stanowiłaby problemu; wystarczyłoby po prostu zakazać Ukrainie korzystania z przestrzeni powietrznej NATO do ataków na Rosję. Jednak te państwa tego nie robią, ponieważ nie było ani jednego protestu skierowanego pod adresem Kijowa.
„Zboczyły z kursu”
W niedzielę 29 marca Der Spiegel opublikował artykuł pochwalny zatytułowany „Ataki na przemysł naftowy – Ukraina ponownie podpala rosyjski port eksportowy ropy”, w którym stwierdzono również, że ataki są przeprowadzane nad państwami bałtyckimi. Rosyjski port naftowy Ust-Ługa, niedaleko Sankt Petersburga i granicy z Estonią, ponownie został zaatakowany – a artykuł w Spiegelu brzmiał bardzo entuzjastycznie. … Ale każdy, kto uważnie przeczyta i pomyśli krytycznie, zda sobie sprawę, że Der Spiegel w swoim artykule po raz kolejny potwierdza, że Ukraina wykorzystuje przestrzeń powietrzną państw bałtyckich NATO (oraz Polski, która leży między Ukrainą a państwami bałtyckimi) do ataków na Rosję, ponieważ Der Spiegel pisze:
„Ukraińskie drony zostały ostatnio zauważone w krajach sąsiednich Rosji, a niektóre z nich rozbiły się tam. Finlandia zgłosiła w niedzielę podejrzenie naruszenia jej przestrzeni powietrznej przez drony w południowo-wschodniej części kraju. Ministerstwo Obrony poinformowało o wykryciu kilku małych, wolno lecących obiektów na niskiej wysokości. Rozbiły się dwa drony. Siły Powietrzne poderwały myśliwiec w celu przeprowadzenia rozpoznania. Katastrofy dronów odnotowano również niedawno w Estonii, Łotwie i Litwie. Podobno były to ukraińskie drony, które zboczyły z kursu podczas ataków na rosyjskie instalacje eksportu ropy naftowej na wybrzeżu Bałtyku”.
Nie, drony nie zboczyły z kursu. Nawiasem mówiąc, żadne oficjalne źródło tego nie potwierdza; Tylko Der Spiegel i inne media wysuwają takie twierdzenia. Jednak ten dodatek ujawnia, że niektórzy w redakcjach rozumieją niebezpieczną grę, w którą grają te kraje, prowokując otwartą wojnę z Rosją i stają się stroną konfliktu, udostępniając swoją przestrzeń powietrzną dla tych ataków.
Strategia medialna?
Podejście mediów przypomina mi eskalację na Morzu Bałtyckim. Dziś media donoszą o porwaniach statków handlowych przewożących rosyjskie ładunki, jakby to było coś zupełnie normalnego, podczas gdy w rzeczywistości jest to piractwo i jawna prowokacja militarnej odpowiedzi Rosji.
Kilka tygodni temu przedstawiłem chronologię eskalacji na Morzu Bałtyckim w artykule, który ilustruje, jak powstały narracje o uszkodzonych kablach podmorskich i rzekomo niebezpiecznej „flocie cieni”, co sprawiło, że czytelnicy mediów uważają teraz te pirackie metody za całkowicie normalne.
Sposób, w jaki media traktują te ataki dronów z wykorzystaniem przestrzeni powietrznej państw NATO i UE, przypomina mi to podejście. Dla wszystkich jest oczywiste, że stanowi to jawny udział tych państw w wojnie, ale przyzwyczajając się do tych wydarzeń poprzez doniesienia medialne na przestrzeni czasu, ludzie tracą ten fakt z oczu i uważają takie zachowanie za całkowicie normalne.
Te państwa europejskie ewidentnie próbują sprowokować Rosję do oddania pierwszego strzału, zamykając Morze Bałtyckie dla statków handlowych zmierzających do Rosji, co w efekcie blokuje port w Sankt Petersburgu, co samo w sobie jest aktem wojny. Co więcej, prowokują Rosję, pozwalając Ukrainie na wykorzystanie swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Rosję.
Celem jest sprowokowanie Rosji do oddania pierwszego strzału, co nieuchronnie doprowadzi do wojny między Rosją a większością państw UE, podczas gdy Stany Zjednoczone wydają się nie ingerować w ten konflikt. Czy decydenci w stolicach europejskich w ogóle zdają sobie sprawę z konsekwencji?
Ultimatum i devotio moderna
Ultimatum i devotio moderna
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) 29 marca 2026 michalkiewicz
Świat już wstrzymywał oddech przez upływem ultimatum, jakie amerykański prezydent Donald Trump przekazał był złowrogiemu Iranowi, że jeśli do północy z poniedziałku na wtorek, czyli z 23 na 24 marca, cieśnina Ormuz nie zostanie odblokowana dla żeglugi, to USA uderzą z mocą wielką i majestatem na irańskie elektrownie, zaczynając od największej.
Złowrogi Iran odpowiedział, że w takim razie on zaatakuje z mocą wielką nie tylko elektrownie w państwach rejonu Zatoki Perskiej, ale i odsalarnie wody, co byłoby katastrofalne zwłaszcza dla Dubaju i Kataru.
Aliści już w poniedziałek 23 marca rano prezydent Trump oświadczył, że przeprowadził ze złowrogim Iranem niezwykle owocne rozmowy, w związku z czym – no właśnie – nie wiemy, czy ultimatum zostało cofnięte, czy nie. Chodzi o to, że złowrogi Iran oświadczył, iż żadnych rozmów z Amerykanami nie prowadził. To może być prawda, bo dotychczasowe doświadczenia pokazują, iż wszyscy ci, co prowadzili z Ameryką jakieś rozmowy, zostali wkrótce potem pozabijani przez bezcenny Izrael przy pomocy niezwykle inteligentnych rakiet, co to nawet w tłumie potrafią rozróżnić uczciwego obywatela od ukrytego antysemitnika, którego czeka zasłużony zgon. Z kolei, gdy amerykański prezydent, nasz Najważniejszy Sojusznik, twierdzi, że przeprowadził ze złowrogim Iranem niezwykle owocne rozmowy, to nie wypada zaprzeczać. Pewne światło rzuca na tę sprawę okoliczność, że prezydent Trump poinformował o tych rozmowach 23 marca rano. Możliwe tedy jest, że przeprowadził je przez sen – dlatego okazały się takie owocne – i rano jeszcze był pod ich wrażeniem – no a potem już nie wypadało się z tych rewelacji wycofywać.
W tej sytuacji nie mamy wyjścia, jak odwołać się do odkrycia uczonych radzieckich co do przewidywania przyszłości – że wystarczy trochę poczekać – i już w najbliższy wtorek będziemy mogli zorientować się, jak jest i jak będzie – nawet bez pomocy pana generała Marka Dukaczewskiego, którego w takich sytuacjach zawsze wzywa na przesłuchanie do TVN resortowa „Stokrotka”.
Tymczasem pan prezydent Karol Nawrocki do listy swoich sprośnych błędów Niebu obrzydłych, które nieubłaganym palcem wytykają mu, wraz z zarzutami „zdrady”, funkcjonariusze i sympatykowie Volksdeutsche Partei, dołożył jeszcze jedną myślozbrodnię w postaci wizyty w Budapeszcie pod pretekstem przyjaźni polsko-węgierskiej. Jakby nie wiedział, że nasz nieszczęśliwy kraj – owszem – może przyjaźnić się nawet z Węgrami, ale – po pierwsze – jeśli uzyska od Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje stosowne pozwolenie, po drugie – gdy na czele rządu węgierskiego nie będzie stał znienawidzony Wiktor Orban, tylko zatwierdzony przez BND Piotr Magyar, a po trzecie – że rząd węgierski nie tylko nie będzie korzystał z ruskiej ropy, ale i nie będzie blokował w Brukseli forsy dla ukraińskich oligarchów.
Żaden z tych warunków nie został spełniony, toteż funkcjonariusze Volksdeutsche Partei, na czele z Księciem-Małżonkiem, który zazdrośnie pilnuje swojego monopolu na komentowanie spraw zagranicznych, nie szczędzą panu prezydentowi Nawrockiemu gorzkich wyrzutów tym bardziej, że na Węgrzech wkrótce odbędą się wybory, które Wiktor Orban ma przegrać – a w każdym razie – taki jest rozkaz Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje, która właśnie postanowiła ukrywać przed węgierskim premierem wszystko, nad czym namawiają się w Brukseli unijni ważniakowie – bo ktoś puścił bąka, że węgierski minister spraw zagranicznych o wszystkim raportował swemu ruskiemu koledze. W związku z tym nasi funkcjonariusze Propaganda Abteilung radują się, że Wiktor Orban się „doigrał”. Zapominają wszelako, że jak tylko traktat lizboński zostanie znowelizowany – na co wyraził zgodę Parlament Europejski – to i nasz nieszczęśliwy kraj będzie dowiadywał się z gazet, co tam starsi i mądrzejsi postanowili w naszych sprawach – zgodnie z wytycznymi Adolfa Hitlera, który jeszcze w 1943 roku wyjaśniał, iż „małe państwa” w zjednoczonej Europie nie mają racji bytu, bo tylko Niemcy potrafią prawidłowo Europę zorganizować. Tedy – jak mawiał książę Salina z powieści „Lampart” , „wiele musi się zmienić, by wszystko pozostało po staremu”, to znaczy – byśmy znowu stali się Generalną Gubernią.
Toteż nic dziwnego, że gdy Generalny Gubernator w osobie obywatela Tuska Donalda pojechał do Brukseli, żeby „walczyć” ze znienawidzonym ETS, czyli handlem emisjami złowrogiego dwutlenku węgla, Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje wytłumaczyła mu, że wszystko będzie w jak najlepszym porządku, bo ona zadba, żeby wszystkie co głupsze bantustany, dostały stosowną rekompensatę za poniesione straty. Toteż obywatel Tusk Donald już w samolocie wracającym do Warszawy tak pęczniał z dumy, że prawie orbitował w stanie nieważkości wokół własnej osi. ETS polega bowiem na tym, że poszczególne bantustany mają przydzielone limity emisji dwutlenku węgla, a jeśli je przekraczają, to muszą sobie je dokupić od lichwiarzy na giełdzie. Antysemitnikowie rozpuszczają tedy fałszywe pogłoski, że całym tym interesem kieruje stary Żyd w Jerozolimie, który na liczydłach wylicza wszystkie procenty, a Reichsfuhrerin oraz inni ważniakowie brukselscy się do tego akomodują.
A skorom już o antysemitnikach mowa, to burzę w szklance wody wywołał list Episkopatu Polski do parafian. Najwyraźniej jest on efektem ostatnich nominacji Jego Świątobliwości Leona XIV, który postawił J.Em. Grzegorza kardynała Rysia na posadzie ordynariusza Metropolii Krakowskiej, a J.Em. Konrada kardynała Krajewskiego na posadzie ordynariusza Metropolii Łódzkiej – żeby nas tresowali w nowoczesnej pobożności, która z łacińska nazywa się devotio moderna.
Według devotio moderna, Żydowie – jak gdyby nigdy nic – są nadal oczkiem w głowie Stwórcy Wszechświata, mają własną, szybką ścieżkę zbawienia, niezależną od żadnego Mesjasza, a w Królestwie Niebieskim, żeby nie musieli trefić się wskutek stykania z głupimi gojami, będą prawdopodobnie mieli luksusowo wyposażone getto. Tedy na wszelki wypadek obydwaj purpurates ostrzegli wszystkich parafian, że antisemitismus jest straszliwym grzechem, który nie będzie odpuszczony ani na tym świecie, ani – ma się rozumieć – również na tamtym. W Liście była też zachęta, by parafianie, wzorem Jana Pawła II, odwiedzili jakąś synagogę. Jak bowiem pamiętamy, Jan Paweł II bez synagogi nie mógł już wytrzymać.
List początkowo miał zostać odczytany we wszystkich kościołach w kraju, ale widocznie spotkał się z niechęcią przewielebnego duchowieństwa niższych szczebli eklezjastycznej hierarchii, który – będąc na styku z parafianami – lepiej wiedzą, co myślą oni o devotio moderna, więc na wszelki wypadek listu nie odczytywali. Zresztą zniknął on też i ze stron internetowych różnych diecezji – jakby padł ofiarą jakiegoś kościelnego Ministerstwa Prawdy. Myślę, ze niepotrzebnie – bo coraz mniej parafian przejmuje się dzisiaj herezjami, w jakie popadają wysoko postawieni hierarchowie, więc najwyżej część z nich zasiliłaby szeregi lefebrystów *), a reszta – wstrzymała finansowanie parafii do czasu wyjaśnienia, czy dialog z judaszyzmem doprowadzi do likwidacji chrześcijaństwa, czy też Żydowie pozwolą je pozostawić.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
================================================
*) mail:
a ja byłem w Palmową w kościele w Radości, Bractwa św. Piusa X,
Okazało się, że na placu przed kościołem postawili ogromny Namiot,
jakieś 25*50 metrów.
I był wypełniony ludźmi !! Z 500 wiernych chyba,
Ledwo znalazłem miejsce [dali..] na ławce BEZ oparcia, to się kiwałem.
Zimno, jak..
Ogromne wrażenie. 6 konfesjonałów, potem czterech księży rozdaje
Komunię ludziom klęczącym.
Jak za Bieruta, panie…
„Świat pójdzie swoją drogą”
Świat pójdzie swoją drogą
Autor artykułu Marek Wójcik 29. marca 2026 world-scam/swiat-pojdzie-swoja-droga
Tytuł artykułu jest cytatem z wiersza Adama Asnyka Daremne żale z roku 1877 (Gietrzwałd!).
Daremne żale – próżny trud,
Bezsilne złorzeczenia!
Przeżytych kształtów żaden cud
Nie wróci do istnienia.
Świat wam nie odda, idąc wstecz,
Zniknionych mar szeregu:
Nie zdoła ogień ani miecz
Powstrzymać myśli w biegu.
Trzeba z żywymi naprzód iść,
Po życie sięgać nowe…
A nie w uwiędłych laurów liść
Z uporem stroić głowę!
Wy nie cofniecie życia fal!
Nic skargi nie pomogą!
Bezsilne gniewy, próżny żal!
Świat pójdzie swoją drogą.
Trzymanie się usilnie mitu byłej potęgi USA niczego już nie zmieni. Upadł „szereg zniknionych mar” – kto dzisiaj wierzy w obronną tarczę made in USA? Praktycznie wszystkie amerykańskie bazy wojskowe w Zatoce Perskiej, które samą swoją obecnością miały odstraszać, budzą teraz strach wśród uciekających stamtąd żołnierzy.
W Iraku ambasada USA nakazała wszystkim swoim obywatelom opuszczenie tego okupowanego od 23 lat kraju i ostrzegła, żeby w żadnym wypadku nie zbliżali się do baz wojskowych, budynku ambasady (największej na świecie ambasady USA) i konsulatu.
Szacuje się, że USA przekazała do Iraku po roku 2003 od 12 do 40 miliardów dolarów. Oczywiście, że głównie w celu eksploatacji irackich zasobów naftowych.
Teraz ten okupowany niewdzięczny kraj „zdradza” Stany Zjednoczone i iracka armia czynnie wspiera proirańskich bojowników, atakujących wszystko, co ma wspólnego z USA. Liga Arabska zażądała od Iraku oświadczenia wsparcia koalicji Epsteina. Odpowiedziało jej milczenie.
Miało to być kolejne łatwe zwycięstwo jak w Libii lub Syrii, lub akcja porwania prezydenta Wenezueli. Odwaga i mądrość Persów doprowadziła do sytuacji, w której USA znalazło się w pułapce bez wyjścia. Jakiekolwiek próby rozwiązania tej patowej sytuacji mogą jedynie dalej pogrążyć Stany Zjednoczone i ich prezydenta. Czas gra na korzyść Iranu. Pomimo poważnych strat wśród ludności cywilnej. Prognozowany wynik jesiennych wyborów w USA nie wygląda dobrze dla partii Republikańskiej. W latach 70. Jan Pietrzak w swoim kabarecie drwił z propagandy telewizji w PRL-u, mówiąc o amerykańskim ropociągu na Alasce: … przecieka i przecieka! Do czego się nie wezmą, to spieprzą! Jak to doskonale opisuje dzisiejszą politykę Białego Domu, chociaż zapewne nie odzwierciedla opinii pana Pietrzaka.
Profesor Mohammed Marandi wykłada na Uniwersytecie w Teheranie. Z powodów jego wywiadów USreal wpisał go na listę osób zakwalifikowanych do usunięcia.
Można włączyć polską ścieżkę dźwiękową.
Koalicji Epsteina kończy się amunicja, brakuje drogich rakiet do obrony przed dużo tańszymi irańskimi pociskami i dronami. Opierali się na brutalnej sile, która znacznie osłabła z ich własnej przyczyny.
„Zapamiętajcie tych dwóch przestępców. Leigh R. Tate, dowódca, oraz Jeffrey E. York, pierwszy oficer okrętu USS Spruance, którzy trzykrotnie wydali rozkaz wystrzelenia pocisków Tomahawk, zabijając 168 niewinnych dzieci w szkole w Minab.
Czy oni sami nie mają dzieci?”
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Czyja jest Ziemia Święta…
Czyja jest Ziemia Święta…
Prof. Anna Raźny myslpolska/czyja-jest-ziemia-swieta
Trwająca od 28 lutego bieżącego roku wojna Izraela i USA z Iranem stanowi kolejny – być może przełomowy – etap permanentnej wojny, jaką prowadzi ten geopolityczny duet na Bliskim Wschodzie.
W światowych mediach towarzyszy jej konstatacja, iż te dwa państwa stanowią globalne zagrożenie dla pokoju i swoim atakiem na Iran rozpoczynają wstępną fazę III wojny światowej. I choć media skupiają uwagę opinii publicznej na cenach ropy, nikt amerykańskiego, a nade wszystko izraelskiego zagrożenia dla pokoju nie kwestionuje.
Proizraelskie i proamerykańskie media głównego nurtu w Polsce – z katolickimi włącznie – milczą jednak na temat tego zagrożenia, informując Polaków jedynie o „sukcesach” Tel-Avivu i Waszyngtonu w napastniczej wojnie z Iranem, blokadzie cieśniny Ormuz oraz sytuacji na rynku paliw. Przynależność do NATO nie daje tu żadnego usprawiedliwienia – po tym jak jego członkowie gremialnie odmówili Donaldowi Trumpowi pomocy w odblokowaniu cieśniny. Wprawdzie w ich gronie znalazł się premier Donald Tusk, ale to nie oznacza, że jest zdolny do nazwania po imieniu rzeczywistych przyczyn tej beznadziejnej wojny. Znamienny przy tym jest jeden fakt: nikogo z polskiego establishmentu politycznego nie stać na wypowiedzenie słowa syjonizm, który jest przyczyną numer jeden. Nikogo – z wyjątkiem nie należącego tego grona Grzegorza Brauna.
Dla uwydatnienia tej polskiej specyfiki w obliczu globalnej katastrofy – oznaczającej w wymiarze religijno-eschatologicznym Apokalipsę – na którą skazuje nas syjonistyczna polityka Izraela, warto w tym miejscu przytoczyć stanowisko prezydenta Turcji, będącej, podobnie jak Polska, członkiem NATO i kreującej się na „przewidywalnego sojusznika” USA: „Władze Izraela – czytamy w internetowej informacji – uważają się za lepszych od innych, przez co ciągną Bliski Wschód ku katastrofie – ocenił prezydent Turcji Recep Tayyip Erdogan. (…)
Wszyscy wiemy, że ataki na Gazę, następnie na Jemen i Liban, a ostatnio na Iran, nie są motywowane wyłącznie względami bezpieczeństwa – powiedział prezydent Turcji, cytowany przez „Daily Sabah”. Według Erdogana, nie jest przypadkiem, że atakom tym towarzyszy narracja o ‘ziemi obiecanej’ i ‘apokaliptycznych scenariuszach’. Jak podkreślił, sugeruje to ideologiczne pobudki Izraela. (…) Turecki przywódca zarzucił władzom Izraela, że te działają z poczuciem wyższości, które z kolei prowadzi Bliski Wschód w kierunku katastrofy. Działania te określił jako ‘barbarzyństwo’ popełniane w ‘stanie szaleństwa’” [i] .
Różnorodnie można interpretować tę wypowiedź tureckiego prezydenta, odbiegającą diametralnie od oficjalnej polskiej narracji – proizraelskiej i proamerykańskiej. Między innymi zagrożeniem, jakie również dla Turcji przedstawia realizowany przez Tel Awiw program budowy Wielkiego Izraela „od Nilu po Eufrat”. Nie można jednak traktować jej w kategoriach tzw. post-prawdy – dowolnej interpretacji zaistniałych na Bliskim Wschodzie faktów i wydarzeń. Wypowiedź Erdogana jest adekwatnym ich świadectwem. Dowolność w odniesieniu do prawdy przechodzącej na naszych oczach do historii – jest manipulacją, kończącą się na zaprzeczaniu udokumentowanym faktom. Taka dowolność, cechująca polską narrację, ma na celu ukrycie rzeczywistych przyczyn i celów permanentnej wojny izraelsko-amerykańskiej, toczonej w tym rejonie świata.
Eksperyment eksterminacyjny
Najbardziej tragicznym jej elementem jest trwająca od dziesięcioleci walka Izraela z narodem palestyńskim w Strefie Gazy, mająca na celu jego unicestwienie. W przedstawiających tę wojnę zachodnich narracjach uwaga opinii publicznej koncentrowana jest na geopolitycznym jej wymiarze, prezentowanym z perspektywy państwa żydowskiego, eksponującego zagrożenie swojego istnienia na Bliskim Wschodzie. Ten punkt widzenia zdołało ono narzucić nie tylko swojemu amerykańskiemu – najpotężniejszemu – sojusznikowi, ale również państwom i społeczeństwom całego Zachodu, jeszcze do niedawna stanowiącego kolektywny monolit w amerykańsko-transatlantyckiej polityce. W dyskursie dotyczącym działań Izraela na Bliskim Wschodzie rzadko pojawiała się – w dodatku co najwyżej marginalnie – ich podstawa ideologiczno-religijna. Sytuacja zmieniła się pod wpływem opublikowanych w ostatnich dwóch dekadach znaczących prac na temat syjonizmu, zachodniej kultury eksterminacji, żydowskiej kultury krytyki.
Takie prace pojawiają się również w Polsce, są jednak konsekwentnie przemilczane w politycznym i opiniotwórczym dyskursie. Trzeba o nich mówić wszędzie tam, gdzie to jest możliwe; nagłaśniać wydaną w ubiegłym roku książkę Pawła Mościckiego Gaza. Rzecz o kulturze eksterminacji oraz tegoroczną nowość na rynku wydawniczym: Magdaleny Trojanowskiej książkę Ziemia nieobiecana. Strefa Gazy: eksterminacja, technologiczna kontrola i hipokryzja Zachodu.
Dzięki bezkompromisowości, nade wszystko autorów prac o Strefie Gazy, w analizach izraelsko-amerykańskiej polityki na Bliskim Wschodzie coraz częściej pojawia się wektor ideologiczny jako jej podstawowy czynnik. I nie jest nim ani globalizm zachodni, ani westernizacja świata arabskiego, ani – tym bardziej – transatlantyzm. Tą ideologią jest syjonizm, zarówno polityczny – rewizjonistyczny – jak i religijny.
Budowa Wielkiego Izraela
Realizacja syjonistycznego programu Izraela dokonuje się nie tylko kosztem bliskowschodnich narodów sąsiadujących z państwem żydowskim, ale również kosztem pomijanych w towarzyszącym jej zachodnim dyskursie wyznawców chrześcijaństwa. W każdym z bliskowschodnich państw, które zapewniały im nie tylko warunki do życia, ale również wyznawania swojej wiary – Iraku, Libanie, Syrii, Libii – doszło do ich eksterminacji w wyniku permanentnej izraelsko-amerykańskiej wojny. Do wyniszczania chrześcijaństwa na Bliskim Wschodzie i zanikającego istnienia w Ziemi Świętej doprowadził syjonistyczny program budowy Wielkiego Izraela. I choć nie ma w nim bezpośrednich wytycznych dotyczących rugowania chrześcijan z przestrzeni – „od Nilu do Eufratu” – zarezerwowanej dla wspólnoty żydowskiej, nie ma też dla nich przewidzianej jakiejś formy istnienia i funkcjonowania, nie mówiąc już o gwarancjach bezpieczeństwa. Jako wyznawcom nie-żydowskiej religii Wielki Izrael nie przewiduje dla nich demokratycznego prawa do wyznawania swojej wiary, podobnie jak nie przewiduje demokratycznego prawa do uczestnictwa w jego systemie nie-żydowskich grup narodowych i etnicznych.
W tej sytuacji los chrześcijańskiej wspólnoty na Bliskim Wschodzie – niezależnie od konfesji – jest podwójnie tragiczny. Egzystencjalne niebezpieczeństwo grozi jej bowiem nie tylko ze strony radykalnych nurtów islamu, ale również syjonistów, realizujących program Wielkiego Izraela.
Z perspektywy religijnej, geopolitycznej i geokulturowej widać jałowość dialogu chrześcijaństwa z judaizmem, podtrzymywanego nade wszystko przez Kościół katolicki. Dla duchowych przewodników katolicyzmu jest to druga – obok teologicznej – przesłana dla znaku zapytania nad tym dialogiem. Wyznawcy judaizmu nie tylko nie chcą uznać Chrystusa za Mesjasza, ale wciąż czekają na nowego, który – zgodnie z zapowiedzią Apokalipsy – będzie Antychrystem. Jego nadejście ma poprzedzić budowa Trzeciej Świątyni na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie, realizowana w ramach nowego państwa żydowskiego – Wielkiego Izraela – obejmującego Ziemię Świętą, dla której Palestyna stanowi centrum. Na tym właśnie obszarze znajdują się bowiem najważniejsze dla chrześcijan miejsca upamiętniające życie i męczeńską śmierć Chrystusa. W dialogu chrześcijaństwa z judaizmem również na poziomie ideologiczno-kulturowym perspektywa syjonistyczna jest nie do przyjęcia przez Jego wyznawców.
Chrześcijanie wygnańcami z Ziemi Świętej
Rugowanie chrześcijan i chrześcijaństwa z Ziemi Świętej osiągnęło apogeum w czasie trwającego od 7 października 2023 roku obecnego etapu walki Izraela z narodem palestyńskim w Strefie Gazy. Nieliczni w tej wspólnocie wyznawcy Chrystusa zostali na równi z innymi jej członkami – określanymi jako „nie ludzie” przez izraelskich syjonistów – poddani nasilonej eksterminacji. I nie uchronił ich przed nią – jak nie uchronił wcześniej – dialog z judaizmem. Nie dał też żadnego immunitetu pozostałym chrześcijanom całego świata, aby mogli bezpiecznie pielgrzymować do miejsc świętych dla ich konfesji religijnych – nie tylko w czasie wojen prowadzonych dla zaistnienia Wielkiego Izraela, ale również w czasie przyszłym, gdy jako nowe państwo żydowskie zapanuje on na Bliskim Wschodzie. W świecie Wielkiego Izraela – niezależnie od jego religijnej czy też laickiej koncepcji – liczy się tylko jeden naród – żydowski. Liczy się tylko jego religia.
Niestety, ze strony chrześcijan nie ma żadnej reakcji na zawłaszczający Ziemię Świętą syjonizm. Milczy katolicka Polska. Nie tylko dlatego, że USA – nade wszystko za prezydentury Donalda Trumpa – nasz „najpotężniejszy sojusznik” popiera syjonistyczny plan Izraela. Także dlatego, że młot antysemityzmu przekształcił polskie elity w bezwolne zbiorowisko, niezdolne do sprawiedliwej oceny nie tylko politycznej i ideologicznej, ale również moralnej prowodyrów bliskowschodnich wojen.
Syjonizm katolicki w Polsce?
Politycy, zarówno tzw. prawicowi, jak i konserwatywni – bo przecież nie lewica – milczą. Nie są w stanie bronić na polskim forum – a tym bardziej międzynarodowym – Ziemi Świętej przed syjonizmem. Wystarczyło przyjrzeć się zachowaniu ludzi PiS i Konfederacji wobec organizatorów pomocy dla Strefy Gazy w 2025 roku w formie konwojów humanitarnych. Jedyne, na co było ich stać, to krytyka tego gestu człowieczeństwa wobec tragedii jej mieszkańców i szyderstwo z samej idei pomocy. To zachowanie przeszło już do historii jako forma poparcia ludobójczych działań państwa żydowskiego, a jednocześnie deklaracja duchowego współudziału w budowie Wielkiego Izraela.
Warto jeszcze przypomnieć związane z tą postawą zachowanie polityków PiS na forum europarlamentu. Gdy jego członkowie podejmują jakieś uchwały zawierające krytykę Izraela, posłowie PiS głosują przeciw. Nie można również zapominać o haniebnej misji dwóch europosłów PiS – Ryszarda Legutki i Tomasza Poręby – którzy z Mosadem uzgadniali niekorzystną dla Polski nowelizację ustawy o IPN. Nowelizacja zakładała m.in. „przywrócenie honoru” naszemu narodowi poprzez karanie więzieniem za przypisywanie Polakom odpowiedzialności za zbrodnie III Rzeszy Niemieckiej.
Honoru nie tylko nie przywrócono, ale pod dyktat rządu Benjamina Netanjahu, za pośrednictwem wymienionych parlamentarzystów, spektakularnie go utracono. W sejmowym głosowaniu wycofano się bowiem z planowanego karania tej formy antypolonizmu. O wyniku glosowania zadecydowali posłowie PiS. To nie wymaga nawet komentowania, jest jedynie jeszcze jednym dowodem silnej pozycji proizraelskiej opcji w Polsce.
Dominującą w niej rolę odgrywa PiS, którego politycy afiszują się jednocześnie ze swoim katolicyzmem w naszych sanktuariach religijnych i narodowych. Możemy więc mówić, że stali się z prezydentem RP Karolem Nawrockim na czele reprezentacją katolickiego syjonizmu w Polsce, wzmacniającego również na gruncie religijnym proizraelską politykę USA.
Prof. Anna Raźny
[i] wiadomosci.wp.pl/uwazaja-sie-za-lepszych-erdogan-ostro-o-wladzach-izraela
Myśl Polska, nr 13-14 (29.03-5.04.2026)
Kto stoi za tajemniczą „komórką terrorystyczną wspieraną przez Iran”, która grasuje po Europie?
Kto stoi za tajemniczą „komórką terrorystyczną wspieraną przez Iran”, która grasuje po Europie?
Date: 29 marzo 2026 Author: Uczta Baltazara
Doniesienia, że grupa wspierana przez Iran przeprowadza ataki w europejskich miastach, budzą pytania, dlaczego nie atakuje ona krajów bezpośrednio zaangażowanych w wojnę amerykańsko-izraelską oraz dlaczego wydaje się używać stylu charakterystycznego dla Izraelczyków. Co dziwne, podejrzani aresztowani w związku z tymi atakami zostali zwolnieni za kaucją.
Po Europie krąży widmo – widmo Ashab al-Yamin. Grupa ta, znana oficjalnie jako „Harakat Ashab al-Yamin al-Islamia (HAYI)” lub „Islamski Ruch Towarzyszy Prawej Ręki”, pojawiła się w tajemniczych okolicznościach na początku marca i, według mediów głównego nurtu, szturmem podbija kontynent.
Jednak bliższe przyjrzenie się tej rzekomo wspieranej przez Iran organizacji terrorystycznej sugeruje, że nie istnieje ona w żadnej konkretnej formie i może być wymysłem izraelskiego wywiadu.
Chociaż mglista organizacja HAYI przyznała się do podpalenia karetek należących do organizacji społeczności żydowskiej w Londynie 23 marca, dwóch podejrzanych o ten atak zostało zwolnionych za kaucją i nie postawiono im żadnych zarzutów związanych z terroryzmem bbc/articles/cx235. Co więcej, londyńska policja metropolitalna do tej pory odmówiła podania nazwisk tych mężczyzn, co rodzi pytania o ich tożsamość. Czy w ogóle byli oni muzułmanami?
Po raz pierwszy o HAYI wspomniano publicznie na Zachodzie 9 marca, kiedy to ta nieistniejąca dotąd organizacja opublikowała film przedstawiający wybuch ładunku wybuchowego przed synagogą w Liège w Belgii, wraz z oświadczeniem, w którym przyznała się do przeprowadzenia ataku. W ciągu kilku godzin, grupa została w jakiś sposób zidentyfikowana przez „SITE Intelligence Group”, prywatną firmę wywiadowczą kierowaną przez Izrael, założoną w następstwie wydarzeń z 11 Września, aby skorzystać z nowo ogłoszonej globalnej wojny z terroryzmem.
Pod artykułem zamieszczonym pod linkiem: http://web.archive.org/web/20191019031908/
http://ram.neon24.pl/post/151065,halle-jak-okiem-siegnac-rita-katz znajduje się cała “litania” publikacji na temat firmy SITE i jej założycielki – Rity Katz.
Materiały opublikowane przez HAYI zostały natychmiast rozpowszechnione w mediach społecznościowych przez Joe Truzmana, samozwańczego „starszego analityka zajmującego się badaniem palestyńskich grup zbrojnych i irańskich organizacji proxy” w Fundacji na rzecz Obrony Demokracji (FDD) – neokonserwatywnym think tanku z siedzibą w Waszyngtonie, założonym w 2001 roku z deklarowanym celem działania na rzecz „poprawy wizerunku Izraela”.
Jak wcześniej poinformował serwis The Grayzone, Biały Dom Trumpa zapożyczył z dokumentu FDD – w sposób dosłowny – swoje publiczne uzasadnienie ataku na Iran.thegrayzone./trump-plagiarized-iran-israel-think-tank
Chociaż Truzman nie chciał zdradzić, skąd wziął te materiały, napisał, że „kanały na Telegramie powiązane z Osią Oporu… szeroko rozpowszechniały te publikacje”, nawiązując do różnych frakcji oporu sympatyzujących z Iranem i Palestyną w całym regionie Bliskiego Wschodu. Grupa, do której się odniósł, czyli popularny kanał na Telegramie o nazwie Sabereen News, jasno stwierdziła, że udostępnia to wideo, które według nich jest dziełem grupy nazywającej się „towarzysze”. t.me/SabrenNews
Niemal natychmiast Truzman zaczął twierdzić, że ci „towarzysze” są niemal na pewno przykrywką powiązaną z Teheranem. Na początek powiedział brytyjskim mediom, że „ich logo z napisem jest oznaką klasycznej irańskiej organizacji przykrywkowej”. Truzman twierdził, że Iran już wcześniej groził przeprowadzeniem właśnie takiej fali ataków. W końcu, napisał: „8 marca Majid Takht-Ravanchi, wiceminister spraw zagranicznych Iranu, ostrzegł, że jeśli jakiekolwiek państwo europejskie dołączy do Stanów Zjednoczonych i Izraela w obecnej wojnie przeciwko Islamskiej Republice, stanie się ono »uzasadnionym« celem »irańskiego odwetu«”. fdd.org/analysis/purported-iran-backed-group-claims-responsibility-for-attacks-in-belgium-and-greece/
W ciągu następnych dwóch tygodni owa tajemnicza grupa przyznała się do podpalenia samochodu w żydowskiej dzielnicy w Antwerpii, podpalenia synagogi w Rotterdamie, wybuchów w pobliżu żydowskiej szkoły i budynku biurowego instytucji finansowej w Amsterdamie, podpalenia karetek przeznaczonych dla społeczności żydowskiej w Londynie oraz niesprecyzowanego ataku w Grecji.
Jak dotąd jedyną stacją medialną, która przeprowadziła wywiad z członkiem HAYI, jest CBS News, niedawno zakupiona przez Davida Ellisona, ultra-syjonistycznego miliardera, syna największego indywidualnego darczyńcy izraelskiej armii, Larry’ego Ellisona, który jest bliskim przyjacielem izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu cbsnews.com/news/europe-antisemitism-attacks-group-threatens-us-israel-interests-worldwide/. Bari Weiss, redaktor naczelna mianowana przez Ellisona w CBS, określa się mianem „fanatycznej syjonistki” https://www.nytimes.com/2018/10/10/opinion/israel-lara-alqasem-bds.html.
W idealnym momencie, by wywołać kolejną falę spektakularnych działań służb bezpieczeństwa i histerii związanej z rosnącym antysemityzmem oraz irańską infiltracją, izraelscy agenci podchwycili narrację, że na Stary Kontynent została wysłana transkontynentalna uśpiona komórka IRGC. Yossi Kuperwasser, były szef wydziału badań wywiadowczych Sił Obronnych Izraela (IDF), został zacytowany w jednym z brytyjskich mediów, potwierdzając, że Iran „posiada uśpione komórki, które mogą próbować przeprowadzić ataki terrorystyczne”. Dodał: „prawdopodobnie pracują teraz nad ich aktywacją”. metro.co.uk/harakat-ashab-al-yamin-al-islamia-iranian-sleeper-cell-haunting-europe
U osób, których zdolność krytycznego myślenia pozostała sprawna, ta dziwna fala ataków wzbudziła niepokój – i poważne podejrzenia o operacje pod fałszywą flagą.
Cui bono?
Jedną z najdziwniejszych cech ataków rzekomo przeprowadzonych przez HAYI był wybór celów. Kraje, w których doszło do ataków, nie pokrywały się z tymi, które Iran prawdopodobnie wybrałby jako obiekty odwetu.
Belgia, drugi pod względem liczby ataków kraj, wielokrotnie i jednoznacznie wykluczała udział w wojnie amerykańsko-izraelskiej, którą określa jako sprzeczną z prawem międzynarodowym. Większość dziwnych eksplozji miała miejsce w Holandii, która wysłała jedną fregatę na wschodnią część Morza Śródziemnego. Jednak jej zaangażowanie blednie w porównaniu z takim krajem jak Francja, która nie została ani razu zaatakowana przez HAYI, mimo że wysłała lotniskowiec i kilka innych środków wojskowych.
Ataki Iranu na te kraje nie przyniosłyby zatem większych korzyści politycznych. W końcu gdyby napastnicy mieli nadzieję powstrzymać państwa przed dalszym angażowaniem się w wojnę, prawdopodobnie skupiliby się na czołowych europejskich uczestnikach, takich jak Francja, Wielka Brytania i Włochy. Jednak tylko jedno z tych państw doświadczyło rzekomego ataku HAYI i to tylko raz.
Działania różnych europejskich organów policyjnych również nie współgrają z szczegółami rzekomych przestępstw. Po ataku na karetki żydowskiej organizacji charytatywnej Hatzalah w Londynie 23 marca, policja po prostu pozwoliła sprawcom wyjść na wolność za kaucją, wykazując się łagodnością, której raczej nie okazano by podejrzanemu o szpiegostwo na rzecz Iranu. Dla organizacji Hatzalah incydent ten okazał się szczęśliwym zrządzeniem losu; rząd brytyjski zobowiązał się od tego czasu bezpłatnie wymienić uszkodzone karetki na cztery zupełnie nowe pojazdy, a organizacja wykorzystała już tę sytuację, aby zebrać ponad 2 miliony funtów w postaci darowizn.
W momencie publikacji niniejszego artykułu londyńska policja metropolitalna nie ujawniła jeszcze nazwisk dwóch podejrzanych o udział w ataku, a brytyjska prasa najwyraźniej przestała zajmować się tym incydentem.
Tego samego wieczoru, kiedy doszło do ataku na karetkę w Londynie, w Antwerpii w Belgii zatrzymano dwójkę nieletnich za podpalenie samochodu. Chociaż do przestępstwa doszło w dzielnicy żydowskiej, ofiarą miała być, jak podano, Marokanka o imieniu Fatia. Jak powiedziała belgijskim mediom, jej samochód padł ofiarą włamania z użyciem siły, którego sprawcami byli wandale pragnący zdobyć biżuterię, którą trzymała w aucie.
„Nie ma znaczenia, czy faktycznie celowali w Żydów” – stwierdziła.
[Cztery filmiki – zobacz w oryginale md]
Według wielu ekspertów, także pisemne komunikaty HAYI budziły poważne wątpliwości. Jak powiedział krajowemu medium holenderski profesor specjalizujący się w międzynarodowych bojowych ugrupowaniach szyickich: „Fakt, że członkowie tej grupy najwyraźniej nie potrafią płynnie czytać ani pisać po arabsku jak native speakerzy, sprawia, że nie uważam ich w pełni za poważnie zorganizowaną, zradykalizowaną komórkę uśpioną”.
W materiałach grupy logo znacznie się zmienia w zależności od komunikatu, co wyraźnie sugeruje, że zostały one pospiesznie stworzone przy użyciu sztucznej inteligencji. Komunikaty zawierają również bardzo wątpliwe sformułowania, począwszy od oświadczenia z 20 marca, w którym pojawiło się odniesienie do „narodu izraelskiego”. W poście opublikowanym kilka dni później, w którym przypisano sobie odpowiedzialność za podpalenie karetek pogotowia w Londynie, czterokrotnie wspomniano w języku angielskim i arabskim o „Izraelu” lub „Ziemi Izraela”. Hebrajskie tłumaczenie oświadczenia wzbudziło jeszcze więcej pytań, ponieważ odnosiło się do przeprowadzki rabina do tego kraju jako „aliji do Ziemi Izraela” – wyrażenia używanego prawie wyłącznie przez syjonistów.
Oficjalne irańskie media, podobnie jak praktycznie wszystkie islamskie ugrupowania opozycyjne na świecie, zazwyczaj powstrzymują się od używania takiego języka, który postrzegają jako legitymizujący państwo oparte na apartheidzie, i zamiast tego preferują terminy takie jak „reżim syjonistyczny” i „okupowana Palestyna”. Sposób wyrażania się w komunikacie rzekomo powiązanej z Iranem grupy znacznie bardziej przypomina styl wypowiedzi charakterystyczny dla Izraela.
Od Iraku po Australię – mroczna historia Izraela wzbudza pytania
Istnieje oczywiście alternatywne wyjaśnienie tego, dlaczego ktoś miałby chcieć przeprowadzić serię zamachów bombowych o niewielkim zasięgu i stosunkowo niewielkiej szkodliwości, wymierzonych w obiekty żydowskie. Tę samą strategię stosowali ponoć syjoniści w Iraku na początku lat 50-tych XX wieku, po utworzeniu Izraela, kiedy to przeprowadzono co najmniej pięć zamachów bombowych wymierzonych w miejsca związane z Żydami. Izraelski historyk Avi Shlaim odkrył później obszerne dowody na to, że izraelskie służby wywiadowcze dokonały większości tych ataków, próbując zachęcić Żydów do exodusu do Izraela.
Yaakov Karkoukli, członek irackiego podziemia syjonistycznego, który wówczas współpracował ściśle ze skazanym izraelskim szpiegiem Yusefem Basrim, powiedział Shlaimowi, że była to celowa strategia „terroryzowania, a nie zabijania” Żydów w regionie i zmuszania ich do przesiedlenia.
Gdyby tak było, strategia ta zadziałała bez zarzutu. W ciągu kilku lat ponad 95% irackich Żydów wyemigrowało.
Wydaje się, że ten schemat utrzymał się w kolejnych dziesięcioleciach. Inni obserwatorzy zwrócili uwagę na dziwaczne incydenty, takie jak zamach bombowy na ambasadę Izraela w Londynie w 1994 roku, w wyniku którego rannych zostało dwadzieścia osób, głównie z niewielkimi obrażeniami. Po zamachu okazało się, że główny organizator, mężczyzna znany pod pseudonimem „Reda Moghrabi”, zniknął. W jego miejsce dwóch palestyńskich naukowców, aktywnych w lokalnych ruchach solidarnościowych, Samar Alami i Jawad Botmeh, zostało ostatecznie skazanych za spiskowanie w celu zbombardowania ambasady – mimo że w momencie wybuchu nie byli w pobliżu ambasady, a kamera izraelskiej ambasady w pobliżu tego dnia w tajemniczy sposób przestała działać. Obaj doszli później do wniosku, że „Moghrabi” był prawdopodobnie agentem Mossadu działającym pod pseudonimem.
Wiele lat później, Annie Machon, informatorka z MI5, otwarcie stwierdziła, że zamach bombowy z 1994 roku był „atakiem pod fałszywą flagą” przeprowadzonym przez Izrael. W rozmowie z dziennikarzem Machon zaznaczyła, że starszy rangą agent MI5 kierujący śledztwem agencji doszedł do wniosku, iż „Mossad… zbombardował własną ambasadę”.
Starszy rangą funkcjonariusz MI5 „powiedział, że [Izrael] zrobił to z dwóch powodów” – wyjaśniła Machon. Po pierwsze, jak powiedziała, izraelscy urzędnicy „ciągle naciskali na MI5, żeby zwiększyło ochronę wokół ich ambasady i innych obiektów w Londynie, bo miasto miało wtedy opinię bezpiecznej przystani dla arabskich dysydentów z całego świata”.
Jednak „MI5 powtarzało: »Cóż, nie ma powodu, by podnosić ocenę zagrożenia. Nie potrzebujecie dodatkowej ochrony«. Tak więc, przeprowadzając kontrolowaną eksplozję na zewnątrz, oczywiście natychmiast osiągnęli tam to, czego chcieli”.
Po drugie, wyjaśniła Machon, „dwóch niewinnych Palestyńczyków zostało aresztowanych, oskarżonych i skazanych za spisek mający na celu przeprowadzenie tego zamachu. Byli oni bardzo aktywni w palestyńskiej sieci pomocy w Londynie” – która angażowała się w „działania na rzecz mieszkańców Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy”, cieszących się w Wielkiej Brytanii „dużym poparciem”. „Aresztując tych ludzi, wrabiając ich w atak i wsadzając do więzienia, cała sieć po prostu się rozpadła i do dziś nie podniosła się na nogi”.
„Była to więc wyraźna korzyść polityczna dla Mossadu, którą osiągnął w Londynie, wrabiając tych niewinnych ludzi w atak, który został przeprowadzony przez Mossad”.
babylonianempire/w-roku-1994-izrael-sfingowal-zamach-na-wlasna-ambasade-w-londynie
Istnieje duże prawdopodobieństwo, że podobny plan został wprowadzony w życie w Australii znacznie później. Kiedy fala ataków na społeczności żydowskie nastąpiła wkrótce po decyzji premiera Australii Antony’ego Albanese’a o uznaniu państwa palestyńskiego w 2025 roku, tamtejsze media natychmiast obarczyły winą Iran. Okazało się, że przekonanie to również bazowało na wpływach Izraela.
Jak donosił wówczas serwis The Grayzone, australijska stacja Sky News ujawniła, że Izrael przekazał australijskiej agencji wywiadowczej ASIO „informację lub trop dotyczący jednego z podpaleń”, z którego wynikało, że seria ataków „została zorganizowana przez Iran”.
W grudniu, kiedy dwóch sympatyków ISIS zaatakowało uroczystość Chanuki na plaży Bondi w Sydney w Australii, premier Izraela Netanjahu natychmiast obwinił nieokreśloną „wspieraną przez Iran zagraniczną komórkę terrorystyczną”, co skłoniło Canberrę do wydalenia ambasadora Iranu. Oskarżył również premiera Australii Anthony’ego Albanese’a, zarzucając mu, że zainspirował atak poprzez uznanie państwa palestyńskiego.
Dwa miesiące później prezydent Izraela Isaac Herzog przyleciał do Canberry, aby promować planowany przez Izrael atak na Iran. Podczas swojej podróży Herzog odbył bezprecedensowe tajne spotkanie z dyrektorem generalnym ASIO, Mike’iem Burgessem.
„Prezydent spotkał się z dyrektorem generalnym ds. bezpieczeństwa i został poinformowany przez zespół antyterrorystyczny ASIO o ich działaniach po ataku w Bondi” – stwierdził rzecznik ASIO po ujawnieniu spotkania.
INFO: thegrayzone/iran-terror-cell-europe
babylonianempire/atak-pod-falszywa-flaga-na-zydowskie-ambulanse-w-londynie
Iran niszczy saudyjską bazę lotniczą – ciężki cios dla Trumpa i Izraela
Iran niszczy saudyjską bazę lotniczą i nie tylko – ciężki cios dla Trumpa i Izraela – Mohammad Marandi
- uncut-news.ch uncutnews-ch/der-iran-zerstoert-eine-saudische-air-base-und-mehr-ein-schwerer-schlag-fuer-trump-und-israel-mohammad-marandi
W nocy 28 marca 2026 roku konflikt na Bliskim Wschodzie gwałtownie się zaostrzył. Iran odpowiedział szeroko zakrojoną kampanią odwetową na wcześniejsze ataki USA i Izraela na jego infrastrukturę – w tym huty stali, uniwersytety i obiekty cywilne.
Szczególną uwagę poświęcono ciężkiemu atakowi na bazę lotniczą Prince Sultan w Arabii Saudyjskiej, gdzie stacjonują wojska amerykańskie.
Profesor Mohammad Marandi, irański politolog i stały gość debat międzynarodowych, przeanalizował te wydarzenia w obszernym wywiadzie udzielonym amerykańskiemu analitykowi Danny’emu Haiphongowi.
Marandi podkreśla irański punkt widzenia: Iran nie rozpoczął tej wojny, nie chce eskalacji, ale zdecydowanie odpowiada na agresję.
.
===================================
Atak na bazę lotniczą Prince Sultan – symboliczna i militarna porażka
Baza Lotnicza Prince Sultan (PSAB), położona na południe od Rijadu, jest jedną z najważniejszych baz USA w regionie. Służy jako centrum operacji lotniczych, tankowania w powietrzu i nadzoru.
W nocy 28 marca 2026 roku irańskie rakiety i drony zaatakowały bazę. Według źródeł amerykańskich, rannych zostało od 12 do 15 amerykańskich żołnierzy, kilku z nich poważnie (niektórzy z urazami mózgu). Co najmniej dwóch żołnierzy było w stanie krytycznym.
Jeszcze poważniejsze są straty materialne: trafionych zostało kilka samolotów KC-135 Stratotanker – samolotów mających kluczowe znaczenie dla powietrznego tankowania samolotów myśliwskich. Niektóre z nich zostały zniszczone lub poważnie uszkodzone.
Raporty wskazują, że uszkodzeniu lub zniszczeniu uległo osiem tankowców. Dodatkowo, co najmniej jeden samolot E-3 Sentry AWACS (Airborne Warning and Control System) został poważnie uszkodzony lub zniszczony.
System ten jest niezbędny do obserwacji przestrzeni powietrznej, koordynacji ataków i wykrywania wrogiej obrony powietrznej. Utrata tak cennych celów znacząco osłabia zdolność operacyjną Sił Powietrznych USA w regionie Zatoki Perskiej.
Iran ostrzegł cywilów i personel cywilny, aby opuścili ten obszar przed atakiem – Marandi wielokrotnie podkreśla tę praktykę, aby podkreślić różnicę w porównaniu z atakami drugiej strony.
Z bazy korzysta również Arabia Saudyjska, co jest symbolem ścisłej współpracy wojskowej między państwami Zatoki Perskiej a USA.
Marandi uważa, że skuteczne przełamanie obrony powietrznej pomimo ingerencji USA i Arabii Saudyjskiej jest dowodem odporności Iranu.
Dalsze irańskie ataki na państwa Zatoki Perskiej i cele gospodarcze
Atak na Arabię Saudyjską był częścią szerszej fali odwetu. Iran wystrzelił setki pocisków w kierunku Zatoki Perskiej, trafiając w infrastrukturę w kilku krajach.
Zjednoczone Emiraty Arabskie: Zakład aluminium Emirates Global Aluminium (EGA) w Al Taweelah (strefa ekonomiczna Khalifa w Abu Zabi) doznał „znacznych uszkodzeń”. Zakład jest jednym z największych producentów aluminium na świecie, produkującym ponad 1,6 miliona ton rocznie. Kilku pracowników zostało rannych, a produkcja jest poważnie zakłócona lub tymczasowo wstrzymana. Iran nazwał atak ukierunkowaną odpowiedzią na ataki na irańskie zakłady przemysłowe.
Kuwejt: Zgłoszono pożary na międzynarodowym lotnisku i w hucie stali. Kuwejt jest uważany za szczególnie dotknięty, ponieważ jego infrastruktura wojskowa została już wcześniej poważnie uszkodzona.
Bahrajn: Zaatakowano również fabrykę aluminium Aluminium Bahrain (Alba), gdzie potwierdzono uszkodzenia.
Marandi wyjaśnił, że Iran celowo atakował infrastrukturę, w której stacjonują siły USA lub która wspiera wojnę z Iranem (poprzez wykorzystanie przestrzeni powietrznej, baz i logistyki).
Podkreślił, że ciosy te nie były bezładne, lecz stanowiły proporcjonalną, a nawet nieproporcjonalną reakcję mającą na celu powstrzymanie dalszej agresji.
Jednocześnie oskarżył zachodnie „główne media” (MSNBC, Fox News, BBC, CNN) o to, że początkowo bagatelizowały szkody i dopiero teraz, gdy nie dało się już dłużej zaprzeczać zniszczeniom, częściowo je przyznały.
Główne przesłanie Marandiego: Iran nie rozpoczął wojny i nie chce jej eskalacji.
Profesor Marandi wielokrotnie powtarzał: „Iran nie rozpoczął tej wojny”.
Ataki na irańskie huty stali (w wyniku których zginęli pracownicy), uniwersytety w Teheranie i Isfahanie, szpitale, posterunki policji, a zwłaszcza szkołę w Minab (gdzie według doniesień zginęło 168 lub więcej dziewcząt) wymusiły reakcję.
Określił je jako celowe próby zniszczenia irańskiego społeczeństwa obywatelskiego, młodzieży i spójności społecznej.
Szczególnie krytycznie odniósł się do bombardowań dziennikarzy (w Libanie, a wcześniej w Strefie Gazy i Jemenie), ratowników medycznych i placówek medycznych.
Media zachodnie ignorowałyby te ofiary lub bagatelizowały je, określając je jako „straty uboczne w bastionach Hezbollahu i Hamasu”.
Marandi nazwał zachodnich dziennikarzy „żołnierzami ludobójstwa”, którzy służyli narracji „koalicji Epsteina” (jego polemiczne określenie pro-izraelskiego sojuszu USA, Izraela i niektórych elit).
Zwrócił uwagę na jedność społeczeństwa irańskiego: pomimo ataków rakietowych na zgromadzenia i miasta, ludzie pozostali na ulicach, a młodzi ludzie nie poddali się.
Jest to silniejsze niż w latach 80. podczas wojny w Iraku.
Iran wyjdzie z tego konfliktu silniejszy, podczas gdy druga strona będzie popełniać kolejne błędy w ocenie sytuacji.
Rola Trumpa, Netanjahu i „lobby syjonistycznego”
Marandi wyraził pogląd, że prezydent Donald Trump faktycznie szukał wyjścia z sytuacji, ale uniemożliwiało mu to „lobby syjonistyczne” i Benjamin Netanjahu.
Jako przykład podał rezygnację Joe Kenta, który wyraził podobną krytykę.
Polityka ta służy interesom nie amerykańskim, lecz izraelskim.
Państwa Zatoki Perskiej (Arabia Saudyjska, ZEA, Kuwejt, Bahrajn) stają się coraz bardziej niejednoznaczne, ponieważ ich infrastruktura i gospodarka są niszczone.
Ich armie są niewielkie i uzależnione od najemników oraz wsparcia Zachodu.
Załamanie gospodarcze może doprowadzić do wewnętrznych niepokojów i ewentualnych zmian reżimów – nie w Iranie, ale w tych krajach.
Globalna katastrofa gospodarcza jako konsekwencja eskalacji
Centralna i szczególnie szczegółowa część analizy Marandiego skupia się na globalnych konsekwencjach gospodarczych.
Ataki na zakłady naftowe, gazowe, aluminiowe i petrochemiczne, w połączeniu z zaburzeniami w Cieśninie Ormuz i potencjalnie na Morzu Czerwonym, grożą wywołaniem poważnego kryzysu:
Ceny ropy mogą wzrosnąć do 150–200 dolarów za baryłkę, a nawet więcej.
Niedobory LNG, nawozów i surowców sparaliżowałyby fabryki.
Łańcuchy dostaw zostałyby zakłócone na tygodnie lub miesiące, ponieważ statki musiałyby okrążać Afrykę.
Marandi ostrzegł, że jeśli USA podejmą dalsze działania (np. okupację wysp lub rajdy komandosów), Iran odpowie jeszcze ostrzej – trwale uszkodzi tankowce, elektrownie i infrastrukturę eksportową.
Wówczas Cieśnina Ormuz straci na znaczeniu, a globalna depresja trwająca kilka lat stanie się nieunikniona.
Jemen (Ansar Allah/Houthi) oficjalnie włączył się do wojny i ostrzelał rakietami Izrael.
Irackie grupy oporu mogłyby zaatakować Kuwejt lub Arabię Saudyjską.
Nikt nie uratuje tych małych państw Zatoki Perskiej, z których niektóre mają mniejszą populację niż duże irańskie miasto.
Oś oporu pozostaje nienaruszona.
Marandi odrzucił zachodnią narrację, że „oś oporu” (Iran, Hezbollah, Huti, grupy irackie, Hamas) uległa rozpadowi.
Wręcz przeciwnie: Hezbollah nadal zaciekle atakuje Izrael (straty izraelskie w atakach na czołgi Merkava idą w miliony), Huti otworzyli nowy front, a Iran stawia opór mimo miesiąca ataków.
Zachodnie media uwikłały się w myślenie życzeniowe – o „upadającym Iranie”, „zaginionych rakietach” lub „osłabionym Hezbollahu”.
Zamiast tego widoczna jest siła ideologii cywilizacyjnej, antyhegemonicznej i nastawionej na ofiarę, opartej na takich wartościach jak wsparcie dla Palestyny, Kuby czy Wenezueli.
Podkreślił wymiar religijny i kulturowy: pamięć o Karbali i imamie Husajnie kształtuje kulturę oporu przeciwko ciemiężycielom.
To wyjaśnia, dlaczego Iran nie rozpada się pomimo bombardowań, lecz jednoczy się.
Perspektywy: eskalacja czy otchłań?
Marandi zakończył swoją wypowiedź ponurym ostrzeżeniem: USA i Izrael uwikłały się w spiralę błędnych kalkulacji.
Każda dalsza eskalacja (np. operacje lądowe) doprowadzi do większej liczby ofiar śmiertelnych, zniszczenia infrastruktury i ostatecznie do globalnej katastrofy.
Iran nie ma wyboru – chodzi o przetrwanie.
Mimo to Teheran powstrzymuje się, aby nie dopuścić do całkowitego załamania światowej gospodarki.
Wywiad z Mohammadem Marandim ukazuje jasną irańską kontr-perspektywę wobec narracji zachodnich.
Pokazuje dynamikę eskalacji, militarne porażki USA i ich sojuszników, ryzyko gospodarcze i głęboką motywację ideologiczną Iranu.
Pozostaje pytanie, czy w ciągu najbliższych godzin lub dni nastąpi dalsza eskalacja czy deeskalacja.
Jedno jest pewne: wydarzenia ostatnich 24 godzin po raz kolejny pokazały, jak krucha jest sytuacja bezpieczeństwa regionalnego i jakie ma to globalne implikacje.
Świat z zainteresowaniem – i niepokojem – obserwuje sytuację w regionie Zatoki Perskiej.