Stany Zjednoczone wypowiadają wojnę UE

Opublikowany 2026-01-09 przez Mirosław Dakowski

Stany Zjednoczone wypowiadają wojnę Europie

Michael Hollister

Analiza nowej strategii bezpieczeństwa narodowego

[On jakby łączył pojęcia UE oraz „Europa”… md]

Punkt widzenia Michaela Hollistera.

apolut.net/die-usa-erklaren-europa-den-krieg-von-michael-hollister

1. Przełom, którego nikt nie chce zobaczyć

To przełom o historycznych rozmiarach – i nikt o nim nie mówi. Podczas gdy niemieccy politycy fantazjują o „gotowości wojennej” i „zdolności do zwycięstwa”, Stany Zjednoczone już dawno stworzyły nową rzeczywistość strategiczną: Europa nie jest już partnerem Waszyngtonu, ale zagrożeniem. W nowej strategii bezpieczeństwa narodowego USA (NSS), analizowanej przez byłego inspektora ONZ, Scotta Rittera, Europa nie tylko została zepchnięta na margines – została też uznana za ideologicznego przeciwnika, zagrożenie dla amerykańskich interesów i wartości.

Ktokolwiek nadal mówi o przyjaźni transatlantyckiej, nie przeczytał notatki Rittera– albo nie chce jej zrozumieć. Ponieważ to, co tu formułujemy, to zimny, strategiczny rozrachunek: Stany Zjednoczone się odwracają. Nie gwałtownie, nie militarnie. Ale systematycznie, z maksymalnym skutkiem. Po pierwsze, pozbawienie energii. Następnie dewaluacja gospodarcza. I wreszcie izolacja polityczna.

Pozostaje kontynent, który przecenia się, uważa się za niezastąpionego – a mimo to nie jest już nawet postrzegany jako wiarygodny sojusznik.

To pęknięcie, które nie nadejdzie.

Ono już jest.

2. Strategiczne podwójne uderzenie: Najpierw osłabić, potem pozwolić upaść

To, co Waszyngton robi Europie, to nie kaprys. To strategiczne podwójne uderzenie – i trafia w sedno.

Pierwsze uderzenie: oddzielenie energii i gospodarki.

Wraz z sabotażem Nord Stream – którego autorstwa żaden poważny analityk już nie wątpi [no, ja jestem poważny, ale wątpię.. md] – niemiecki kręgosłup przemysłowy został złamany. Utrata taniej rosyjskiej energii nie tylko spowodowała gwałtowny wzrost kosztów produkcji, ale także wyparła inwestycje, zakłady produkcyjne i całe łańcuchy bogactwa z kraju. Nie Rosja, nie Chiny – to Stany Zjednoczone rozbroiły gospodarczo Europę. Celowo.

Drugie uderzenie: polityczna dewaluacja i utylizacja.

Ledwo Europa uzależniła się energetycznie od amerykańskiego LNG, nadszedł kolejny cios – tym razem na poziomie dyplomatycznym. Nowa Strategia Bezpieczeństwa Narodowego jasno stwierdza: Europa nie jest już niezastąpionym partnerem. Stwierdza dosłownie, że

„nie jest wcale oczywiste, czy niektóre kraje europejskie będą dysponować gospodarkami i siłami zbrojnymi wystarczająco silnymi, by pozostać wiarygodnymi sojusznikami”.

Z perspektywy USA Europa nie jest już atutem strategicznym, lecz zagrożeniem dla bezpieczeństwa, problemem ideologicznym, obciążeniem dla sojuszy.

Porządek jest kluczowy: najpierw odłączyć zasilanie, a potem zignorować.

To, co brzmi jak brutalna kalkulacja, jest właśnie tym. Stany Zjednoczone zabezpieczają swoją dominację w systemie globalnym, neutralizując potencjalnych przeciwników na wczesnym etapie. Niemcy, niegdyś geostrategicznie predestynowane do mediacji, niezależności i siły gospodarczej, stały się pożytecznym idiotą, spalonym atutem. A wraz z nimi reszta Europy.

3. Europa jako wróg ideologiczny

To oznacza zerwanie z dekadami retoryki: nowa Strategia Bezpieczeństwa Narodowego USA identyfikuje nie Rosję, ale Europę jako problem ideologiczny. A dokładniej: elity UE, instytucje transnarodowe, globalistyczny aparat władzy – z perspektywy Waszyngtonu wszystkie one reprezentują obecnie system wartości niezgodny z amerykańskim rozumieniem wolności.

„Europa stała się źródłem ideologii niezgodnych z amerykańskim rozumieniem wolności”. (Cytat z NSS, według Scotta Rittera) (3)

Konkretnie oznacza to, że Stany Zjednoczone nie postrzegają już siebie jako części sojuszu wartości wspólnych z Brukselą, Berlinem czy Paryżem. Zamiast tego ubolewają nad cenzurą opozycji politycznej, utratą tożsamości narodowych, spadkiem wskaźnika urodzeń, wysiedleniami w wyniku migracji i klasą polityczną, która traktuje demokrację jedynie jako fasadę.

Ritter wyraźnie nazywa to wojną ideologiczną. Nie przeciwko Europie jako kontynentowi, ale przeciwko tym, którzy kierują ją w stronę autorytarnej technokracji. Przeciwko tym, którzy ograniczają wolność słowa, wprowadzają cyfrowy nadzór i piętnują ruchy patriotyczne jako zagrożenie. Dla Waszyngtonu nie jest to już element porządku liberalnego, lecz element problemu, który niszczy sam Zachód.

Europa jest „fundamentalnie niezgodna z amerykańskimi interesami i wartościami” – stwierdza NSS.

Podczas gdy niemieckie media wciąż marzą o sojuszu transatlantyckim, Stany Zjednoczone już dawno zmieniły kurs: koncentrują się na umowach dwustronnych, suwerenności narodowej i odpowiedzialności indywidualnej – i sprzeciwiają się tym, którzy chcą ustanowić w Europie ujednoliconą administrację bez demokratycznych fundamentów.

Nowa linia jest jasna:

Mniej UE – więcej Europy.

Ale takiej, która znów wie, kim jest.

4. Wojna na Ukrainie jako linia podziału

Wojna na Ukrainie – przez długi czas była to symboliczna więź, która miała spajać Zachód: „Demokracja kontra autokracja”, „Wolność kontra dyktatura”, „Europa kontra Rosja”. Ale to właśnie tutaj nowa doktryna USA wyznacza czerwoną linię – przeciwko Europie.

Podczas gdy Berlin, Bruksela i Warszawa nadal dążą do eskalacji, Waszyngton już dawno uznał wojnę za strategiczny ślepy zaułek. NSS otwarcie deklaruje, że celem jest teraz jak najszybsze zakończenie wojny, aby ustabilizować gospodarki europejskie, zminimalizować ryzyko eskalacji i znaleźć nową strategiczną równowagę z Rosją.

Krótko mówiąc: dyplomacja zamiast nieustannej wojny.

Europa postrzega to inaczej – i to właśnie jest przyczyną rozłamu.

„Administracja Trumpa znajduje się w konflikcie z europejskimi urzędnikami, którzy mają nierealistyczne oczekiwania co do wojny prowadzonej przez niestabilne rządy mniejszościowe”.

(według podsumowania Rittera)

Innymi słowy, USA oskarżają Europę o niepotrzebne przedłużanie wojny, blokowanie rozwiązania politycznego i tym samym rujnowanie kontynentu zarówno gospodarczo, jak i społecznie.

Według NSS rządy są niestabilne, antydemokratyczne i niezdolne do zmiany kursu – cytuję:

„podważanie procesów demokratycznych”.

A potem pada zdanie, które Ritter rzuca do pokoju niczym geopolityczny granat ręczny:

„Rosja nie jest wrogiem. Jest nią Europa”. (4)

To stwierdzenie oznacza koniec jedności transatlantyckiej. Bo jeśli Rosja nie jest już wrogiem numer jeden – jaki sens ma NATO, sankcje, dostawy broni?

Odpowiedź: Już go nie ma.

USA to zrozumiały.

Europa nie.

5. Nowa oś USA: umowy dwustronne zamiast sojuszy zachodnich

Era wielkich sojuszy dobiegła końca – przynajmniej z perspektywy USA. Nowa Strategia Bezpieczeństwa Narodowego wyraźnie odcina się od koncepcji globalnych sojuszy opartych na starym modelu: multilateralizm, eksport norm i współzależność instytucjonalna zostają zastąpione dwustronnymi partnerstwami dla wygody. Lojalność nie ma już znaczenia, liczy się raczej efektywność i strategiczna wartość dodana.

W Strategii Bezpieczeństwa Narodowego nazywa się to „elastycznym realizmem”.

„Polityka USA będzie realistyczna w odniesieniu do tego, co jest możliwe i pożądane w stosunkach z innymi państwami”. (Cytat z dokumentu, według Rittera)

Ideologiczna nadbudowa poprzednich dekad – demokracja, prawa człowieka, zachodnia wspólnota wartości – zostaje pogrzebana. USA otwarcie deklarują, że chcą również współpracować z państwami, których systemy i społeczeństwa znacząco różnią się od ich własnych. Kluczowe pytanie brzmi: Kto służy amerykańskim interesom? Kto przynosi korzyści? Kto nie przeszkadza?

Europa nie wywiązuje się z tej logiki. Jest:

odporna ideologicznie,

osłabiona gospodarczo,

zależna militarnie i coraz bardziej geopolitycznie dysfunkcyjna.

Zamiast tego otwierają się nowe możliwości strategiczne:

Brazylia. Indie. Arabia Saudyjska. Izrael. Polska. Japonia.

Tam widać wzrost, wolę militarną, ambicje geopolityczne – i brak moralizatorstwa.

Stany Zjednoczone budują obecnie nową oś pragmatycznych relacji sił, w której Europa jest co najwyżej obserwatorem. NATO? Nie zostanie rozwiązane – ale też nie jest już traktowane poważnie. UE? Nie jest już centralnym punktem kontaktowym. Niemcy? Zależne od energii, kurczące się gospodarczo, pogrążone w kryzysie politycznym.

Waszyngton jasno daje do zrozumienia:

„Pomagamy tam, gdzie to się opłaca. Odejdziemy, gdy przestanie nam to być potrzebne”.

Europa może patrzeć.

Albo się obudzić.

6. Niemcy czołgają się – i nie zdają sobie z tego sprawy

Podczas gdy USA porzucają Europę, niemieccy politycy czołgają się za nią na kolanach. Kanclerz Friedrich Merz (CDU), następca Olafa Scholza po przedterminowych wyborach federalnych w lutym 2025 roku, ogłosił 9 grudnia 2025 roku podczas wizyty inauguracyjnej w Nadrenii-Palatynacie:

„Potrzebujecie partnerów na świecie, a jednym z nich może być Europa. A jeśli nic nie możecie zrobić z Europą, to przynajmniej niech Niemcy będą waszym partnerem”.

To już nie jest męstwo polityczne. To uległość.

Merz nie rozumie, że Stany Zjednoczone właśnie to zrobiły: skreśliły Europę jako całość – a wraz z nią Niemcy. „Gorący kartofel” został porzucony, a Berlin stara się go złapać.

Marie-Agnes Strack-Zimmermann (FDP) skomentowała na X : (12)

„Kolejne katastrofalnie nierozsądne oświadczenie kanclerza Merza w czasach, gdy zjednoczona Europa jest ważniejsza niż kiedykolwiek. Merz chciał przewodzić Europie, a teraz wycofuje się, gdy sytuacja się komplikuje. To nieodpowiedzialne. Trump śmieje się w twarz”.

Nowa doktryna USA jest jasna: umowy dwustronne zawierane są tylko z tymi, którzy oferują strategiczną wartość dodaną. Niemcy, osłabione energetycznie, kurczące się gospodarczo i bezsilne militarnie, nie spełniają tego wymogu.

Stany Zjednoczone skreśliły Niemcy jako strategiczny towar.

Merz po prostu jeszcze tego nie zrozumiał.

7. Wniosek: Europa stoi samotnie

Europa zaryzykowała i przegrała.

Najpierw ślepo podążała transatlantyckim kursem przeciwko Rosji – i pozwoliła sobie na gospodarcze oderwanie się od USA. Następnie próbowała przyjąć rolę moralnego guru świata – podczas gdy jej własna demokracja była stopniowo wydrążona. Teraz Waszyngton zdaje sobie sprawę:

Ta Europa nie jest już partnerem strategicznym.

Nowa doktryna bezpieczeństwa USA mówi o tym otwarcie:

Europa jest słaba.

Europa zboczyła ideologicznie.

Europa blokuje rozwiązania pokojowe.

Europa zagraża amerykańskim interesom.

Rozłam jest obecny. Tylko Europejczycy nie zdają sobie z tego sprawy.

W Berlinie wciąż marzą o byciu „wiodącą potęgą”, podczas gdy rzeczywistość jest taka, że Europa jest militarnie rozbrojona, gospodarczo wydrążona i politycznie kontrolowana przez innych – niezdolna do samoobrony, niezdolna do samokrytyki.

Pozostał kontynent bez wsparcia:

USA się odwracają.

Rosja została ogłoszona wrogiem.

Chiny trzymają się z daleka.

A w Europie panuje niestabilność polityczna, fragmentacja społeczna i recesja gospodarcza.

Ci, którzy nie rozumieją, że era transatlantycka dobiega końca, obudzą się w geopolitycznej ziemi niczyjej.

Co robić?

Europa musi być szczera wobec siebie. Koniec z iluzjami transatlantyckimi. Koniec z wasalską lojalnością. Zamiast tego:

1. Przywrócić autonomię energetyczną – z Rosją lub bez niej, ale bez zależności od USA.

2. Budować suwerenność militarną – nie dla NATO, ale dla własnych interesów.

3. Odzyskać polityczne samostanowienie – demokracje narodowe zamiast technokracji UE.

USA odcięły Europę od zasilania. Teraz Europa musi nauczyć się prowadzić bez kółek pomocniczych.

Albo stanie się pionkiem geopolitycznym między Waszyngtonem, Moskwą i Pekinem.

Wniosek

Czas powiedzieć sobie szczerze:

Rosja nie odcięła Europy od zasilania.

Chiny nie skolonizowały Europy.

Stany Zjednoczone wykorzystały Europę jako narzędzie – a teraz ją porzuciły.

Każdy, kto nie chce tego widzieć, powinien przeczytać ten artykuł od początku.

Źródła i przypisy

Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i przygląda się kulisom strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu i geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. W swojej pracy koncentruje się na Azji, a w szczególności na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy operacyjną wiedzę insiderów z bezkompromisową krytyką systemową – wykraczającą poza ramy dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com, na platformie Substack pod adresem https://michaelhollister.substack.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.

Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.

Artykuł ukazał się 8 stycznia 2026 roku na stronie: https://apolut.net/die-usa-erklaren-europa-den-krieg-von-michael-hollister

Sienkiewicz. Osoba Wołodyjowska. MEM-y II.

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

—————————————–

—————————————————

—————————————————-

—————————————————

————————————————–

—————————

———————————————————

——————————————

—————————————————————

——————————————

Naczelny rabin wspólnoty żydowskiej w Polsce i jego przyjaciel – Ryś… Poglądy oficjalnie.

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Naczelny Rabin Polski ostrzega przed Grzegorzem Braunem i wspomina SMS do Karola Nawrockiego

[prostuję: Ten pan to nie „Naczelny Rabin Polski”, lecz chyba swojej wspólnoty.. Te niedouki „redaktorzy” ciągle ten błąd powtarzają.. M. Dakowski]

8 stycznia 2026, onet/rabin-schudrich

Magdalena Rigamonti, Tomasz Sekielski:

Pan, Żyd, Naczelny Rabin Polski, był pierwszym gościem kardynała Grzegorza Rysia, nowego metropolity krakowskiego.

Rabin Michael Schudrich: Jesteśmy przyjaciółmi.

A oprócz tego to znak dla prawicowych polityków, dla prezydenta Nawrockiego?

Nie mogłem być na ingresie kardynała, bo to było w szabat. Pojechałem więc następnego dnia do Krakowa.

Panie rabinie… Rozmawialiście o antysemityzmie na polskiej prawicy?

Tak, antysemityzm to był też temat. I moralność też. O tym, że politycy nie mogą tylko reagować, ale i też pokazywać, co jest moralne.

Naczelny Rabin Polski ostrzega przed Grzegorzem Braunem

Pan ma nadzieję, że polski Kościół się będzie przeciwstawiał Grzegorzowi Braunowi i innym politykom, którzy wypowiadają jawnie antysemickie treści?

Nie mogę być bezczelny i radzić polskiemu Kościołowi, co powinien robić. Kardynał Ryś bardzo poważnie traktuje i Biblię, i to, co mówił Jan Paweł II…

Słyszymy, że pan jest bardzo ostrożny w swoich wypowiedziach. Co powinno stać się z Grzegorzem Braunem, człowiekiem, który swoimi wypowiedziami neguje Holokaust?

Dla mnie najważniejsze pytanie brzmi: Dlaczego ludzie w Polsce chcą go słuchać i idą za nim?

Więcej treści premium dla Ciebie

Umie pan sobie odpowiedzieć na to pytanie?

W Polsce i w wielu innych krajach, w tym w Stanach Zjednoczonych, w których się urodziłem i wychowałem, widać nową falę ekstremizmów. Mówię i o lewicowym, i o prawicowym ekstremizmie.

Panie rabinie, dlaczego część ludzi chce słuchać, że komór gazowych nie było, że wszystkiemu winni są Żydzi?

Mówienie, że nie było komór gazowych to jest fake news. To jest absurdalne. To jest nie tylko antyżydowskie, to jest antypolskie. I jeśli idzie za tym 10 proc. ludzi…

Więcej niż 10.

To jest bardzo dużo i wszyscy wiemy, że to jest po prostu niebezpieczne. Pytanie, jak reagują na to pozostali Polacy, czy mówią, że nie chcą tego kłamstwa, że to nie jest Polska. Gdzie jest głos wszystkich Polaków, którzy nie popierają Brauna?Art Service / PAP

Zmarły niespełna rok temu Marian Turski, dziennikarz, historyk, były więzień Auschwitz kilka miesięcy przed swoją śmiercią, latem 2024 r., mówił, że żyjemy w czasach przedwojennych, że to, co się dzieje przypomina 1938 r., a może już i 1939.

Zaczęliśmy naszą rozmowę od mojego spotkania z kard. Rysiem. Obydwaj dobrze wiemy, że trzeba działać, robić wszystko, żeby nie pozwolić, żeby kłamstwo opanowało Polskę, że nie ma tu na nie miejsca, nie ma miejsca na nienawiść, na rasizm i antysemityzm.

Poprzednik kard. Rysia, arcybiskup Jędraszewski nie zapraszał pana do siebie, do Krakowa.

Nie zapraszał.

Zabiegał pan o to?

Byliśmy razem na jednej uroczystości, ale nigdy nie rozmawialiśmy, kiedy był metropolitą w Krakowie.

Brak Chanuki w Pałacu Prezydenckim

Prezydent Karol Nawrocki zaprosił pana do Pałacu Prezydenckiego?

Nie. Natomiast, kiedy był prezesem Instytutu Pamięci Narodowej dość ściśle współpracowaliśmy, mogę nawet powiedzieć, że był pomocny przy upamiętnieniu miejsca, w którym zostali zamordowani Żydzi.

Kiedy został prezydentem to zapomniał o polskich Żydach, zapomniał o rabinie Schudrichu?

Nie zapomniał. Kiedy został prezydentem wysłałem do niego sms: „Panie Prezydencie, gratulacje. Michael Schudrich”. Zadzwonił do mnie dwa dni później. Rozmawialiśmy.

Wyciął celebrowanie Chanuki w Pałacu Prezydenckim.

Kiedy się o tym dowiedziałem, to zwyczajne poczułem smutek

Tylko tyle?

Jestem zbyt dyplomatyczny.

Właśnie chcieliśmy poprosić, żeby pan nie był.

Musicie szukać innego człowieka do rozmowy.

Panie rabinie…

I pan prezydent Kaczyński, i jego następcy — prezydent Komorowski i Duda — celebrowali Chanukę. Prezydent Nawrocki to przerwał, przerwał ciągłość. I niedobrze się stało. Miał prawo tak zrobić, ale to naprawdę było niepotrzebne

Łączy się to panu z działaniami Grzegorza Brauna, z tym że Karol Nawrocki takimi decyzjami wyciąga rękę do nacjonalistycznego elektoratu?

To jest czysto polityczne pytanie, a ja bardzo się staram nie komentować polityki. Ale tak, od wielu osób już słyszałem taką interpretację działań prezydenta Nawrockiego.

Chcę zobaczyć, jak będzie jutro, za miesiąc, za pół roku.

Może być za późno.

Jeszcze nie jest za późno. Nie jest tak, jak było w 1939 r., ale jesteśmy w trakcie… Karol Nawrocki jest prezydentem od kilku miesięcy i trzeba zobaczyć, jak będą wyglądały jego relacje ze środowiskiem żydowskim.

„Nie mam obowiązku kochać każdego premiera”

Pan jest teraz w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Izraela. Popiera pan to, co robi premier Netanjahu, jest pan jego zwolennikiem?

Znowu polityczne pytanie.

Pan jest nie tylko rabinem, ale w pewnym sensie także politykiem.

Staram się być duchownym. Popieram państwo Izrael, wiem, że wielu ludzi na świecie mówi kłamstwa na temat Izraela. Natomiast, co do premiera Netanjahu, to mogę mówić o nim delikatnie. Myślę o nim tak samo jak co najmniej połowa ludzi w Izraelu.

Czyli nie najlepiej.

To nie ja powiedziałem. Przepraszam, że jestem tak trudny.

Jest pan trudny.

Wiem. Bardzo kocham Izrael, naród żydowski, ziemię izraelską, ale nie mam obowiązku kochać każdego premiera. Źle się dzieje, kiedy ludzie mówią kłamstwa.

„Tam nie ma ludobójstwa. Tam jest wojna”. Rabin o sytuacji w Gazie i odpowiedzialności Izraela

O których kłamstwach pan teraz mówi?

O, nareszcie będzie coś kontrowersyjnego. Ludobójstwo to jest kłamstwo.

Ludobójstwo w Gazie?

Tak. Tam nie ma ludobójstwa. Tam jest wojna. Poza tym, co to znaczy ludobójstwo?

Celowe zabijanie cywilów po to, żeby unicestwić cały naród. Wyeliminowanie kogoś ze względu na narodowość.

Tak, i trzeba powiedzieć, że w Gazie jest strasznie trudna sytuacja. Jednak, jeśli ktoś chciałby dokonać ludobójstwa w Gazie, to zrobiłby to w trzy dni.

W marcu zeszłego roku byłam w Izraelu, w tym samym budynku, w którym pan teraz jest, w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. I bardzo wysoki urzędnik tego ministerstwa pytany o to, co powinno stać się z Palestyńczykami, powiedział wprost: najlepiej, żeby zniknęli. Dopytywany o to, co to znaczy „zniknęli” mówił, że może wyjechali…

To nie jest moje zdanie, moje myślenie. Izrael musi szukać sposobów do zawarcia pokoju i ma obowiązek karmić wszystkich ludzi w Gazie, którzy są pod jego kontrolą. Ma też obowiązek zapewnić im medyczną pomoc. Razem z 50 rabinami podpisałem list, w którym piszemy, że Izrael nie może być zwolniony z odpowiedzialności za mieszkańców Gazy.

I co w związku z tym?

W marcu i kwietniu 2025 r. działo się bardzo źle, dlatego podpisałem się pod tym listem. To była pewna krytyka Izraela. Dzisiaj jest o wiele lepiej, jednak daleko od doskonale. Trzeba pamiętać, że Hamas to są terroryści, zabójcy. 7 października 2023 r. po raz kolejny zaatakował Izrael i ze swojego punktu widzenia odniósł wielki sukces. Ich strategią jest zabijanie Żydów. Trzeba wyeliminować Hamas i zacząć rozmowy z Palestyńczykami o odbudowie Gazy.

Myśli pan, że premier Netanjahu ma na ten temat poglądy podobne do pańskich?

Wygląda, jakby nie miał.

W rządzie jest otoczony nacjonalistami.

Moja mama mnie nauczyła, że jeśli nie możesz powiedzieć o kimś czy o czymś czegoś dobrego, to nie mów nic. Z drugiej strony ten rząd powstał po demokratycznie wygranych wyborach. Oczywiście, teraz ma słabe notowania. W takich sytuacjach opozycja musi być silniejsza.

Myśli pan, że szef opozycji Ja’ir Lapid wygra nadchodzące wybory?

Nie wiem. Ważne, żeby powstał rząd, który będzie chciał słuchać, będzie chciał iść w stronę pokoju. Pamiętam, jak byłem młody, to cały czas dochodziły do nas informacje o tym, co się dzieje w Irlandii, o tym, jak Irlandczycy, katolicy i protestanci mordowali się nawzajem. Wydawało się, że pokój jest niemożliwy. Sytuacja była beznadziejna. I jednego dnia nastał pokój.

Zabiegi o ten pokój trwały bardzo długo.

Ale doprowadzono do niego. I myślę, że taki pokój jest możliwy pomiędzy Palestyńczykami a Żydami. To będzie trudne, to się nie wydarzy jutro czy pojutrze, ale… Wiem, że takie rozmowy już się zaczęły.

Prawie 97-letnia Ada Willenberg, która przeżyła getto warszawskie, której matka zginęła w Treblince, nie tak dawno porównała sytuację cywilów w Strefie Gazy do tej, jaką ona pamięta z getta w czasie II wojny światowej.

To są bardzo mocne słowa. Nie powiedziałbym takich słów, ale to nie znaczy, że nie krytykuję tego, co się dzieje w Gazie. Nie mam wątpliwości, że to, co się tam działo jest straszne. Tak, jak powiedziałem wcześniej, teraz sytuacja wygląda zdecydowanie lepiej.

Pan jest nowojorczykiem. Burmistrzem Nowego Jorku został muzułmanin…

Dla mnie nie ma znaczenia, czy burmistrzem Nowego Jorku jest muzułmanin, chrześcijanin…

Gdyby burmistrzem został Żyd, to by się pan bardziej cieszył, prawda?

Ważne, żeby to był uczciwy, mądry, moralny człowiek. Burmistrzem Londynu też był muzułmanin. Proszę nie tworzyć narracji, że każdy muzułmanin musi być antyżydowski, a każdy Żyd antymuzułmański. Problemem nie jest wiara, tylko poglądy.

Burmistrz Mamdani oskarżany jest przez Izrael o antysemityzm. Pan się boi o swoje bezpieczeństwo na ulicach Nowego Jorku, na ulicach miast europejskich?

Nie. Kilka razy miałem jakieś nieprzyjemności, ale nie, nie boję się. Trzeba mówić głośno, że wszystkie takie zachowania są nieakceptowalne.

Bulwersujący wpis Jad Waszem. „To jest nauka dla nas wszystkich”

Skorzysta pan z okazji będąc w Izraelu i pojedzie pan do Jad Waszem, powie, żeby więcej takich bzdur nie pisali? Mówię o tym wpisie: „Polska była pierwszym krajem, w którym Żydzi zostali zmuszeni do noszenia charakterystycznego znaku, by odizolować ich od otaczającej społeczności.„

Brakowało w tym wpisie, że Polska była pod okupacją niemiecką.

Wpis powinien się zaczynać od słów: Niemcy w okupowanej Polsce nakazali noszenie Żydom…?

Tak, zgadzam się z tym.

Będzie pan o tym rozmawiał z dyrektorem Jad Waszem?

Już z nim rozmawiałem, od razu, kiedy to się wydarzyło. To jest nauka dla nas wszystkich, że należy przepraszać i naprawiać swoje błędy.

Przecież pan wie, że taki wpis to jest polityka, a nie błędy.

To jest wpadka, a nie polityka. Nie wierzę, że to zostało zrobione intencjonalnie. Nie powinno się wydarzyć, bo to jest fałszowanie historii.

Mamy nowy rok.

Chciałbym, żeby cały ten rok trwała Chanuka, żeby światłość panowała, żebyśmy pamiętali, że w każdym człowieku jest iskra świętości.

Jeśli pan spotka premiera Netanjahu, to proszę mu to przekazać.

Kto powiedział, że już tego nie zrobiłem.

MSZ Rosji: Zachodni żołnierze na Ukrainie będą uzasadnionymi celami

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

MSZ Rosji: zachodni żołnierze na Ukrainie będą uzasadnionymi celami

https://pch24.pl/msz-rosji-zachodni-zolnierze-na-ukrainie-beda-uzasadnionymi-celami

(Siergiej Ławrow UN Geneva)

Ministerstwo spraw zagranicznych Rosji oświadczyło w czwartek, że wszyscy żołnierze wysłani przez rządy krajów zachodnich na Ukrainę będą „uzasadnionymi celami bojowymi”, a „militarystyczne deklaracje” wspierającej Ukrainę koalicji chętnych stają się coraz bardziej niebezpieczne.

– Nowe militarystyczne deklaracje tzw. koalicji chętnych i reżimu w Kijowie sprawiają, że stają się one prawdziwą osią wojny – powiedziała rzeczniczka rosyjskiej dyplomacji Maria Zacharowa.

To pierwsza reakcja Moskwy na decyzje ogłoszone podczas wtorkowego szczytu koalicji chętnych w Paryżu. Przedstawiciele uczestniczących w tym spotkaniu 35 państw, głównie europejskich, uzgodnili rozmieszczenie wielonarodowych sił w Ukrainie i udział w monitorowaniu potencjalnego zawieszenia broni pod przywództwem USA po zawarciu hipotetycznego porozumienia z Rosją. Wielka Brytania i Francja podpisały przy tej okazji deklarację intencyjną z Ukrainą, w której wyrażają gotowość do wysłania swoich żołnierzy w przypadku zawieszenia broni.

– Wszystkie te jednostki i obiekty będą traktowane jako uzasadnione cele bojowe dla sił zbrojnych Rosji. Ostrzeżenia te były wielokrotnie powtarzane na najwyższym szczeblu i pozostają aktualne – dodała Zacharowa.

Rosja podkreślała w przeszłości, że wszelkie działania wojskowe na Ukrainie stanowią dla niej czerwoną linię.

Źródło: PAP

List otwarty G. Brauna i T. Leppera o rolnictwie i Mercosur.

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

List otwarty Brauna i Leppera.

Korona mówi o „ciosie ostatecznym”

8.01.2026 nczas.st-otwarty-brauna-i-leppera

NCZAS.INFO | Grzegorz Braun. / foto: PAP

W przeddzień zapowiadanych na szeroką skalę protestów rolniczych w Warszawie, przedstawiciele Konfederacji Korony Polskiej oraz środowiska rolnicze zorganizowali wspólną konferencję prasową. List otwarty wystosowali także Grzegorz Braun i Tomasz Lepper.

Podczas konferencji prasowej Piotr Heszen z KKP w mocnych słowach odniósł się do unijnej polityki handlowej, w szczególności umowy Mercosur. Zdaniem polityków Konfederacji Korony Polskiej oraz rolników umowa ta stanowi egzystencjalne zagrożenie dla rodzimej produkcji żywności.

– Umowa Mercosur jest takim ciosem ostatecznym, dobijającym polskie rolnictwo, wiszącym nad polskim rolnictwem. Jeszcze jest czas, żeby powstrzymać te szkodliwe dla samej branży, i w ogóle życia narodowego, posunięcia – podkreślił.

Heszen odwołał się do najnowszego posunięcia USA i zmiany wytycznych żywieniowych. Przywołał przy tym słowa Roberta F. Kennedy’ego Jr., który powiedział: – Przez dekady Amerykanie stawali się coraz bardziej chorzy, a koszty opieki zdrowotnej rosły. Powód jest oczywisty. Brutalna prawda jest taka, że nasz rząd okłamywał nas, aby chronić korporacyjne zyski, wmawiając nam, że te substancje jedzeniopodobne są korzystne dla zdrowia publicznego. Polityka federalna promowała i dotowała wysoko przetworzoną żywność i rafinowane węglowodany, a dziś przymykała oko na katastrofalne konsekwencje.

CZYTAJ WIĘCEJ: USA ogłaszają nowe wytyczne żywieniowe. „Byliście okłamywani”

Heszen określił, że stanowisko USA jest zbliżone do „postulatów, które wspólnie mamy”. – To jest ten moment w historii Polski, że trzeba odłożyć jakieś teoretyczne, partykularne spory i przyjąć postawę solidarności narodowej z polskimi rolnikami (…) Musimy stanąć murem za polskim rolnikiem i obronić tę dziedzinę naszego życia, nie tylko gospodarczego, ale narodowego. Za każdą, można powiedzieć, praktycznie cenę – apelował.

List otwarty Grzegorza Brauna i Tomasza Leppera

Nawiązał też do listu otwartego lidera partii, Grzegorza Brauna oraz Tomasza Leppera, w którym sygnatariusze apelują o solidarny sprzeciw wobec umowy UE-Mercosur oraz wzywają rząd do zablokowania ratyfikacji porozumienia. Cały list do przeczytania poniżej.

Drodzy Rolnicy,
wobec konsekwencji, jakie może przynieść umowa handlowa Unii Europejskiej z Mercosur, zwracamy się do Was z apelem o solidarność środowiskową oraz wspólne działania w sprawie kluczowej dla polskiego i europejskiego rolnictwa.
Zawarcie tej umowy bez skutecznych mechanizmów ochronnych grozi nie tylko ograniczeniem krajowej produkcji żywności, lecz także destabilizacją całego rynku rolnego. Rząd Rzeczypospolitej Polskiej powinien podjąć inicjatywę i stanąć na czele grupy państw sprzeciwiających się jej ratyfikacji. Jest to elementarna odpowiedzialność wobec producentów rolnych. Jeżeli nie zapewnia on realnego wsparcia polskiemu rolnictwu, nie powinien przynajmniej podejmować działań prowadzących do jego marginalizacji.
Porozumienie z Mercosur oznacza otwarcie rynku na szeroki napływ towarów rolno-spożywczych z Ameryki Południowej, wytwarzanych przy znacznie niższych kosztach produkcji niż w Unii Europejskiej, w tym w Polsce. W krajach tych dopuszcza się stosowanie substancji aktywnych oraz technologii produkcji, które na rynku unijnym zostały wycofane lub objęte ścisłymi ograniczeniami. Taka sytuacja prowadzi do zachwiania konkurencyjności, silnej presji cenowej oraz spadku rentowności krajowych gospodarstw rolnych.
Dlatego wzywamy Was do obrony interesów polskiego rolnictwa – podobnie jak czynił to Andrzej Lepper, konsekwentnie stojący po stronie producentów rolnych. Zabiegał on o bezpieczeństwo żywnościowe państwa oraz ochronę krajowych zasobów ziemi rolnej. Jego działalność pozostaje istotnym punktem odniesienia dla działań, które powinniśmy dziś podejmować, także podczas tego protestu.
Wspólnym głosem musimy jasno zaznaczyć, że polskie gospodarstwa rolne zasługują na równe i uczciwe warunki funkcjonowania. Nie możemy dopuścić do tego, aby decyzje podejmowane w oderwaniu od realiów produkcji rolnej – przy brukselskich i korporacyjnych stołach – godziły w naszą pracę, wielopokoleniowe tradycje oraz stabilność ekonomiczną rodzin rolniczych. Razem upominajmy się o prawo do godziwego dochodu, bezpieczeństwa ekonomicznego i zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich.
Choć nie możemy uczestniczyć w zgromadzeniach osobiście, wyrażamy pełne poparcie dla Waszych działań i zgłaszanych postulatów.
Grzegorz Braun
Prezes Konfederacji Korony Polskiej
Tomasz Lepper
Fundacja Dziedzictwo Andrzeja Leppera

Resortowa przeszłość rodziny Gizeli Jagielskiej: Dziadek, Mojżesz-Hersz Jakubowicz, syn Chaima brał czynny udział w walkach z bandami reakcyjnego podziemia.

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Dorota Kania ujawnia resortową przeszłość rodziny Gizeli Jagielskiej

7.01.2026

tysol/resortowa-przeszlosc-rodziny-gizeli-jagielskiej

Nazwisko Gizeli Jagielskiej stało się głośne w całej Polsce po sprawie aborcji przeprowadzonej u matki w 9. miesiącu ciąży. Według informacji Doroty Kani przekazanych na podstawie anali archiwów, jej dziadek, Mojżesz Jakubowicz, miał być aktywnie zaangażowany w struktury komunistycznego aparatu władzy.

Gizela Jagielska / fot. Ratuj Życie

Sprawa, która wstrząsnęła opinią publiczną

Gizela Jagielska uśmierciła dziecko w 9. miesiącu życia płodowego poprzez zastrzyk z chlorku potasu. Jak opisuje Dorota Kania, media liberalne, w tym „Gazeta Wyborcza”, określały ją jako lekarkę dokonującą największej liczby tzw. terminacji ciąż w Polsce. Została także wyróżniona przez magazyn „Wysokie Obcasy” w zestawieniu „50 śmiałych 2025”.

Prywatna praktyka i zaplecze rodzinne

Z ustaleń Doroty Kani wynika, że Jagielska prowadzi prywatny gabinet w Dzierżoniowie przy ul. Batalionów Chłopskich 14. Jak ustaliła dziennikarka, to ten sam adres, pod którym wcześniej mieszkała jej rodzina. Równolegle, wspólnie z mężem Łukaszem Jagielskim, prowadzi działalność w Kiełczowie.

Według informacji Doroty Kani przekazanych na podstawie anali archiwów, jej dziadek, Mojżesz Jakubowicz, był aktywnie zaangażowany w struktury komunistycznego aparatu władzy oraz być działaczem PZPR, członkiem PRON, ZBOWiD oraz ORMO.

Dokumenty z archiwów i działalność w ORMO

Jak przytacza Dorota Kania, zachowane dokumenty mają potwierdzać, że Jakubowicz był tajnym współpracownikiem UB i udostępniał swoje mieszkanie funkcjonariuszom bezpieki.

Obywatel Jakubowicz Mojżesz, syn Haima, był członkiem ORMO na terenie miasta Dzierżoniów w okresie od maja 1946 roku do grudnia 1948 roku.

– można przeczytać w aktach.

Wymieniony brał czynny udział w walkach z bandami reakcyjnego podziemia, działając na rzecz utrwalania władzy ludowej – informują dokumenty.

W praktyce oznaczało to udział w zwalczaniu niepodległościowego podziemia, które w rejonie Dzierżoniowa było szczególnie silne.

Powiązania rodzinne i kolejne pokolenie

Z informacji zebranych przez Dorotę Kanię ma wynikać, że także matka Gizeli Jagielskiej była związana z aparatem PRL – pełniła funkcję w Ochotniczej Rezerwie Milicji Obywatelskiej oraz pracowała w Ochotniczych Hufcach Pracy.

Sama Gizela Jagielska urodziła się w 1980 roku w Wałbrzychu. Przed ślubem nosiła nazwisko Jakubowicz.

Kariera zawodowa i aktywność medialna

Według informacji publikowanych na portalach branżowych, Jagielska ukończyła studia medyczne w 2006 roku i uzyskała specjalizację z ginekologii i położnictwa. Przez lata pracowała m.in. w szpitalu w Oleśnicy, gdzie do lipca 2025 roku pełniła funkcję wicedyrektora ds. medycznych.

Jak podkreśla Dorota Kania, lekarka była bardzo aktywna w mediach społecznościowych, gdzie publikowała materiały opisujące procedury aborcji w swobodnym, żartobliwym tonie.

Postępowania prokuratorskie i decyzje sądów

Śledztwo dotyczące aborcji przeprowadzonej w Oleśnicy zostało w grudniu 2025 roku umorzone. Decyzję tę zaskarżyła Pierwsza Prezes Sądu Najwyższego Małgorzata Manowska. Prokuratura odmówiła jednak przyjęcia zażalenia, co doprowadziło do dalszych kroków prawnych.

Rządowe wytyczne i spór konstytucyjny

Jak wskazuje Dorota Kania, liberalizacja praktyki aborcyjnej była możliwa dzięki wytycznym rządu Donalda Tuska z sierpnia 2024 roku. Dokument dopuścił szeroką interpretację przesłanki zagrożenia zdrowia matki.

Szukamy takich sposobów działania, oczywiście zgodnego z prawem, które w praktyce umożliwi dostęp do legalnej aborcji kobiet

– mówił Donald Tusk.

Krytycy wytycznych podnoszą, że dokument narusza konstytucyjną zasadę ochrony życia i omija regulacje ustawowe, tworząc niebezpieczny precedens prawny.

Zarzuty wobec dziennikarki

Po opublikowaniu przez Dorotę Kanię artykułu dotyczącego powiązań aborterki z Oleśnicy pojawiły się zarzuty, że informacje zawarte w tekście miały rzekomo być nieprawdziwe. Autorka odniosła się do tych komentarzy publikując w mediach społecznościowych fotokopię zaświadczenia poświadczającego, że Mojżesz Jakubowicz był członkiem ORMO w latach 1946-1948, jak również że brał udział w zwalczaniu „band reakcyjnego podziemia” w latach 1946-1947.

Osoby krzyżackie… MEM-y

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

————————————————-

————————————————

[ małe żydy kradną drobne z fontanny 🙂 ]

—————————————

———————-

—————————————-

———————————————————————–

To narada, konsystorz w Watykanie…

—————————————–

—————————————–

————————————-

Lindsey Graham ostrzega Tuckera Carlsona i Candace Owens: „Zabijamy ludzi, którzy krytykują Izrael”

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Lindsey Graham ostrzega

Tuckera Carlsona i Candace Owens:

„Zabijamy ludzi, którzy krytykują Izrael”

Senator Lindsey Graham powiedział publiczności popierającej Izrael, że rząd „zabija wszystkich właściwych ludzi” , którzy krytykują Izrael.

Tucker Carlson

DR IGNACY NOWOPOLSKI JAN 8

Przemawiając na zamkniętym spotkaniu Republikańskiej Koalicji Żydowskiej, Graham zbagatelizował obawy darczyńców dotyczące wzrostu znaczenia postaci antyinterwencjonistycznych, takich jak Tucker Carlson, Candace Owens i Nick Fuentes, zapewniając zebranych, że Partia Republikańska nadal opowiada się za militaryzmem, obniżkami podatków dla elit i bezwarunkowym wsparciem dla Izraela.

„Dobrze się czuję z Partią Republikańską. Dobrze się czuję z tym, dokąd zmierzamy jako naród” – powiedział Graham, według nagrań krążących w Internecie. „Zabijamy wszystkich właściwych ludzi i obniżamy wam podatki”.

Uwaga ta, wypowiedziana mimochodem i wywołała śmiech, została zinterpretowana przez krytyków jako odkrywczy wgląd w sposób myślenia permanentnej klasy wojennej w Waszyngtonie – klasy, która uważa, że sprzeciw jest równoznaczny z wrogiem, a masowe śmierci za granicą stanowią temat politycznych dyskusji.

Graham następnie wychwalał Donalda Trumpa, nazywając go swoim „ulubionym prezydentem”, przechwalając się, że armia amerykańska tak aktywnie atakuje państwa obce w imieniu Izraela, że w końcu zaczęła napotykać ograniczenia swojej globalnej siły ognia.

„Skończyły nam się bomby” – chwalił się Graham. „Nie skończyły nam się bomby podczas II wojny światowej”.

Senator odniósł się również bezpośrednio do obaw publiczności dotyczących osobistości medialnych i polityków, którzy zaczęli kwestionować wpływ Izraela na politykę USA i rolę Ameryki w konfliktach zagranicznych.

Tucker Carlson Network

@TCNetwork

Lindsey Graham is obsessed with killing people.

Kiedy w Polsce powróci obowiązek wizowy dla Ukraińców ?

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Kiedy w Polsce powróci obowiązek wizowy dla Ukraińców ?

goralo-baca123 salon24/kiedy-w-polsce-powroci-obowiazek-wizowy-dla-ukraincow

Proste pytanie. Związane z naszym bezposrednim bezpieczenstwem , ktore stawiaja miliony Polakow na ten jakze wazny temat a nadal nie ma zadnej oficjalnej odpowiedzi ze strony Rzadu czy Kancelari Prezydenta nie mowiac o Ukrainskiej Partii w Polsce PIS..

Jestesmy zaniepokojeni faktem , ze tzw ” ukraincy ” z Ukrainy i bylych Sowieckich Republik , ktorzy zakupili Paszporty Ukrainskie w Kijowie ( proceder ten trwa od 2020 po dzisiaj ) wjezdzaja do Polski bez potrzebnej i ciagle obowiązującej Wizy Schengen , ktorej to potrzebe posiadania Polska zniosla..

Z niejasnych komunikatow Rzadu i Prezydenta wynika , ze jest nieznany termin od kiedy obowiazek posiadania Wizy na wjazd go Polski zacznie znowu ich obowiazywac..

Jest sie czego obawiac powiem brak potrzeby posiadania Wizy stworzyl okazje zdemobilizowanym zolnierzom ” ukrainskim ” w liczbie 700 000 tysiecy , ktorzy „walcza „? na froncie ( nikt nie wie jak tam naprawde jest ) z Rosjanami pod Czarno-Czerwona Narodowa flaga i insygniami SS jak np SS-mani i ” ukrainscy ” neo-nazisci z formacji militarnej Azov ( okolo 80 000 tys ) wraz z różnymi międzynarodowymi „ochotnikami” w liczbie circa 15 000 nieograniczonego wjazdu do Polski..

Nie potrzeba wielkiej wyobrazni aby przewidziec co sie stanie jak obowiazek posiadania Wizy nie zostanie ponownie przywrocony.

Od czerwca ub. roku Militarny Dwor Zelenskiego zniosl zakaz wyjazdu z Ukrainy osobom miedzy 18-21 rokiem zycia.

Od tego czasu po dzien dzisiejszy trwa inwazja przyjazdow wymienionych

Ocenia sie ze wjechalo do Polski okolo 120 000 mlodych ” ukraincow ” niektorzy z nich Afrykanskiego i Latyno-amerykanskiego pochodzenia..

Mafijne przyczolki sa juz w Polsce utworzone i pracuja pelna para..od przemytu narkotykow, broni , nielegalnych migrantow po Cyber-crime zwiazanych z call-center w Kijowie, Lwowie, Odessie , Charkowie..oraz handlem i przerzutem do Ukrainy kradzionych samochodow i dobr z Zachodniej Europy..

Zorganizowane ” ukrainskie ” grupy przestepcze w Polsce zajmuja sie rowniez aktami sabotazu i terroru na zlecenie..

Mozna wiele pisac na ten temat..Rozwiazanie jest bardzo proste i darmowe

Ustawa o przywróceniu Obowiązku Wizowego dla wszystkich bez wyjątków..

Gdzie jest Panstwo ? gdzie jest Prezydent ? jakie sa powody ? ze takiej ustawy nadal nie ma ?

Czy potrzebne beda kolejne trupy , ofiary przestepstw , gwaltow , kradziezy ? aby w koncu zabezpieczono nam Polakom bezpieczenstwo we wlasnym kraju za ktore to my Polascy podatnicy placimy ..

Od IZY do ELIZY i ORKIESTRY JURASA

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

OD IZY DO ELIZY I ORKIESTRY JURASA

Ted Cruz od-izy-do-elizy-i-orkiestry-jurasa

Jeśli ktoś sądził, że głupszych ministrów od Izy Leszczyny i Miłosza Motyki – aparatczyka PSL usadowionego na fotelu ministra ds. energii – już nie ma – to się grubo myli.

Kierownik ma całą armię przygłupów, którzy przebierają nóżkami, żeby przypodobać się niemieckiemu Namiestnikowi dla którego polskość to nienormalność.

Przychylność kierownika jest bowiem i zawsze była jedynym gwarantem zrobienia kariery w czasach PRL, jaki i w PRL-bis do której zbliżyliśmy się zaledwie w dwa lata.

Mamy więc sytuację podobną do czasów, gdy towarzysz Szmaciak był symbolem władzy bolszewickiej, gdyż im głupszy – tym bardziej nadawał się do rządzenia. Nie tylko zresztą państwem. Każdy, kto w tych czasach żył i pracował przecież pamięta niezapomnianych kierowników, którzy tak trzęśli zakładami pracy, że w 1989 roku okazało się, że bez „okrągłego stołu” komuna już nie przetrwa ani dnia.

Nie dziwi więc powszechne nawoływanie do „okrągłego stołu” – w czym celują zwolennicy PSL – dawnego sojusznika PZPR. Tacy jak zapatrzona w Tygrysa Jolanta Milas. Jest to sygnał kompletnego rozkładu państwa i apel o uratowanie stołków tych, którzy już w czasach PRL-u zrównali chłopa z ziemią i pozostawili po sobie gigantyczne długi zagraniczne, w tym ogromne zobowiązania wobec ZSRR i krajów RWPG.

Przypomnę niedowiarkom, że część długu wobec Klubu Paryskiego spłacono w 2009 roku, a wobec Klubu Londyńskiego (tzw. dług Gieka) dopiero w 2012 roku! Kiedy spłacimy dług Tuska, który już teraz wynosi ponad półtora biliona złotych – wie tylko dobry Bóg…

Nie trzeba przypominać, że aparatowi PSL, który w ramach kałolicji z partią Tuska został rzucony na ministerstwa rolnictwa, energii, infrastruktury i MON – udało się zrównać chłopa z ziemią zaledwie w dwa lata nierządów kałolicji oraz doprowadzić do takiego zmniejszenia cen energii, że trzeba będzie za nią płacić nawet i 100% więcej! A jest to bowiem Kałolicja, której hasłem jest „Robimy – nie gadamy, gdyż mamy jeszcze kupę do zrobienia!”.

Kałolicji nie chodzi jednak tylko o tzw. „grubszą” robotę! Na przykład po dwóch latach nierządzenia na fotelu ministerki rodziny, pracy i polityki społecznej – lewaczka od Czarzastego, czyli Dziemianowicz- Bąk puściła na posiedzeniu nierządu takiego bąka, że Namiestnik na Polskę nadal wietrzy pomieszczenia kancelarii! Ministrze Dziemianowicz-Bąk – zapatrzonej w niewątpliwe sukcesy aparatczyków Tygrysa – udało się bowiem zrównać betoniarza z betoniarką i wprowadzić do Kodeksu Pracy takie obostrzenia, o jakich towarzysz Gomułka nawet nie marzył!

W tej sytuacji Motyka nie mogła być gorsza! Dziś się okazuje, że Motyka wydała prawie 800 tys. złotych na propagandę Ministerstwa Energii w stacji TVN – powszechnie znanej, jako Tusk Vision Network. Dokładnie na 799 992 zł opiewa umowa z TVN S.A. na agitkę Ministerstwa Energii, którym kieruje aparatczyk, który w życiu jednego dnia nie przepracował i do dziś nie wie, że do włączenia pieca gazowego potrzebny jest prąd!

Kasa dla TVN to przecież najbardziej ekologiczne paliwo, które napędza sukcesy ministra Miłosza Motyki. Od dawna wiadomo, że najbardziej opłaca się zapłacić orkiestrze, która grać będzie do czasu, aż „Titanic” zatonie. Nic więc dziwnego, że Kierownik wspiera Orkiestrę Jurasa, nazywaną Wielką Orkiestrą Świątecznego Przekrętu, w którą opozycja wbija szpilki, jak te wilki: „Chcą zniszczyć Jerzego Owsiaka i Orkiestrę, tak jak próbowali zniszczyć Lecha Wałęsę i prawdziwą polską solidarność” – alarmuje Namiestnik na Polskę, zatroskany że coraz więcej Polaków nie chce płacić na orkiestrę, przygrywającą na tonącej Platformie. I to pomimo tego, że Lidl i Biedronka ustawiły przy kasach nie tylko puszki Orkiestry Jurasa – ale i wprowadzili informację na paragonach!

Przygłupy więc płacą Jurasowi, gdyż ani w Tusk Vision Network, ani w TVPropaganda nie dowiedzą się, że zakupiony przez Jurasa sprzęt medyczny trafi do szpitali…wyłącznie na wypożyczenie!

Ale jest nadzieja na zapowiadane przez Kierownika przyspieszenie. Oto Eliza Michalik zaprezentowała się, jako potencjalna – nowa ministra obrony! I to wcale nie gorsza od doktorów Klicha i Kamysza, którzy podobnie do Elizy nie są i nigdy nie byli strategami wojskowymi. „Ja uważam, że USA powinny być wykluczone z NATO”- wyznała, dodając: „Ja wiem, radykalne, ale powinniśmy być może zrobić wszystko, żeby wciągnąć Chiny do sojuszu”…

Sędzia prowadzący sprawę Netanjahu zginął w podejrzanych okolicznościach. To kolejny.

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Sędzia prowadzący sprawę Netanjahu zginął w podejrzanych okolicznościach.

Date: 7 gennaio 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/sedzia-prowadzacy-sprawe-netanjahu-zginal-w-podejrzanych-okolicznosciach/

Niespodziewana śmierć izraelskiego sędziego Benny’ego Sagiego na początku stycznia 2026 roku spowodowała głębokie pęknięcie w i tak już kruchej równowadze między władzą polityczną a sądownictwem w Izraelu timesofisrael/beersheba-district-court-president-benny-sagi-killed-in-shocking-crash.

Nie jest to zwykła historia prasowa: profil ofiary, moment zaistnienia zdarzenia i jego konsekwencje sądowe umieszczają incydent w strefie nieprzejrzystości, która nie pozwala na jego pochopne oddalenie. Oficjalnie sklasyfikowana jako wypadek drogowy, sprawa ma elementy, które razem wzięte sprawiają, że śmierć Sagiego jest obiektywnie anomalna, zwłaszcza w świetle jego zaangażowania w niektóre z najbardziej wrażliwych postępowań dotyczących Benjamina Netanjahu. Netanyahu-s-case-s-judge-killed-in-suspicious-incident

1. Informacje oficjalne

W dniu 4 stycznia 2026 r. ( według doniesień między 5 a 6 stycznia) Benny Sagi, 54-letni prezes Sądu Rejonowego w Be’er Sheva, zginął w wypadku na drodze nr 6, jednej z głównych arterii Izraela. Sędzia jechał na motocyklu, który został uderzony przez Jeepa SUV, który, według wersji przedstawionej przez policję, nagle wjechał na jezdnię z bocznej drogi polnej.

Kierowca pojazdu, Shuka Ben Shushan, został aresztowany pod zarzutem nieumyślnego spowodowania śmierci, niebezpiecznej jazdy i prowadzenia pojazdu pod wpływem narkotyków. Władze mówią o nieracjonalnym zachowaniu, utracie kontroli i przypadkowej dynamice. Obecnie formalnie nie wszczęto dochodzenia w sprawie zabójstwa.

Z proceduralnego punktu widzenia sprawa jest zatem traktowana jako ciężki wypadek drogowy.

2. Stanowisko rodziny: element, którego nie można wykluczyć

Sprawę komplikuje szczególnie ważny element: stanowisko zajęte przez rodzinę Benny’ego Sagiego. Jej członkowie publicznie zażądali, by śledztwo nie ograniczało się do hipotezy mówiącej o wypadku śmiertelnym, ale by wzięto również pod uwagę możliwość zamachu celowego.

Nie jest to bynajmniej kwestia marginalna. Krewni ofiary rzadko wyraźnie domagają się zbadania alternatywnych tropów, chyba że istnieją niespójności postrzegane jako istotne. Prośba rodziny nie stanowi dowodu, ale znacznie podnosi poziom zaangażowania śledczych i sprawia, że odrzucenie sprawy jako zwykłego wypadku staje się problematyczne.

3. Kim był Benny Sagi i dlaczego jego rola była kluczowa

Benny Sagi nie był zwykłym sędzią. Był centralną postacią izraelskiego sądownictwa, szanowaną za rygor i kompetencje, zaangażowaną w bardzo głośne postępowania. W szczególności był związany z jedną z najbardziej wrażliwych spraw ery Netanjahu: tzw. Sprawą 3000, znaną jako «afera łodzi podwodnych». corruption-tracker./german-submarine-sales-to-israel

Sprawa dotyczy domniemanych epizodów systemowej korupcji związanej z zakupem łodzi podwodnych i okrętów marynarki wojennej od niemieckiej firmy ThyssenKrupp, wartych miliardy dolarów. Sprawa dotyczy byłych wyższych oficerów marynarki wojennej, urzędników państwowych oraz bliskich współpracowników premiera. Chociaż Netanjahu nie jest formalnie oskarżony w tym konkretnym wątku, sprawa ma bezpośredni wpływ na jego polityczno-wojskowe otoczenie.

W opinii publicznej, izraelskiej i międzynarodowej, Sagi był postrzegany jako jeden z kluczowych sędziów w aparacie sądowniczym powołanym do orzekania w sprawach korupcyjnych związanych z otoczeniem Netanjahu. W chwili jego śmierci, rozprawy zbliżały się ku końcowi i otwarcie mówiło się o rychłych werdyktach.

4. Anomalia chronologiczna: wypadek „zbyt fortunny”

W tym miejscu sytuacja nabiera znaczenia strukturalnego.

Śmierć sędziego nastąpiła w pobliżu decydującej fazy procesu. Zgodnie z izraelską procedurą, śmierć sędziego tytularnego pociąga za sobą automatyczne zawieszenie postępowania, wyznaczenie nowego sędziego i konieczność ponownego zbadania przez niego dokumentów zgromadzonych przez lata, zeznań i materiałów dowodowych.

Rezultatem będzie opóźnienie o miesiące, jeśli nie lata, co obiektywnie sprzyja oskarżonym. Nie jest to opinia, ale fakt proceduralny.

Ów czasowy zbieg okoliczności staje się jeszcze bardziej znaczący, gdy weźmie się pod uwagę, że w tych samych tygodniach, Netanjahu zwrócił się do prezydenta Izaaka Herzoga z prośbą o ułaskawienie prewencyjne, co było posunięciem bezprecedensowym w historii izraelskich instytucji. Zbieżność między presją na zablokowanie lub zneutralizowanie postępowania sądowego a nagłą śmiercią jednego z najbardziej prominentnych sędziów przyczynia się do nakreślenia wizerunku nieprzejrzystości systemowej, której nie wolno ignorować.

5. Dynamika wypadku: elementy nietypowe

Niektóre aspekty dynamiki, choć nie stanowią dowodu, nie mają typowego charakteru. Pojazd uderzający nadjeżdżał z bocznej drogi terenowej, a nie z regularnego skrzyżowania; wjazd na jezdnię jest opisywany jako nagły i gwałtowny; uderzenie było tak potężne, że zabiło doświadczonego motocyklistę w momencie uderzenia; miejsce wypadku nie jest skrzyżowaniem miejskim, ale znajduje się na szybkim i stosunkowo dobrze kontrolowanym odcinku.

Irańskie i arabskie media zauważyły, że zamaskowane wypadki od dawna służyły jako sposób ukierunkowanej eliminacji. To spostrzeżenie należy do sfery hipotez, a nie faktów, ale pomaga wyjaśnić, dlaczego oficjalna narracja nie przekonała wszystkich.

W świetle powyższych anomalii konieczne jest wykonanie kolejnego kroku i przeniesienie analizy z poziomu opisowego na metodologiczny.

6. Ramy metodologiczne: „incydent” jako prawdopodobna forma neutralizacji

Na tym etapie analizy konieczne jest wprowadzenie ram metodologicznych, często nieobecnych w debacie publicznej, ale dobrze znanych zarówno kryminologii, jak i analizom dotyczącym działalności wywiadowczej. Kiedy śmierć ma miejsce w bardzo wrażliwym politycznie kontekście i jest klasyfikowana jako „wypadek”, zadaniem analityka nie jest zajęcie miejsca śledczego, ale zadanie pytania natury metodologicznej: czy w udokumentowanej przeszłości zaistniał przypadek, w którym umyślne zdarzenie zostało zakamuflowane jako wypadek drogowy?

Na poziomie ściśle kryminalistycznym odpowiedź jest twierdząca. Literatura kryminologiczna i sądowo-lekarska od dziesięcioleci opisuje przypadki zabójstw upozorowanych na wypadki samochodowe, identyfikując występujące schematy, różnice statystyczne i typowe nieprawidłowości w porównaniu z prawdziwymi wypadkami. „Wypadek” stanowi szczególnie skuteczną ramę narracyjną: jest społecznie akceptowalny, rzadko prowokuje przedłużające się szczegółowe dochodzenia i pozwala na szybką normalizację zdarzenia.

Na poziomie praktyk wywiadowczych kwestia ta jest jeszcze bardziej delikatna. Badania historyczne nad tajnymi operacjami pokazują, że gdy dąży się do eliminacji lub neutralizacji związanej z wysokim ryzykiem politycznym, priorytetem jest nie tylko skuteczność, ale także wiarygodna możliwość zaprzeczenia. Zgodnie z tą logiką, przypadkowe zdarzenie – błąd ludzki, nieuniknioność utrata kontroli – stanowi idealną formę tuszowania: powoduje nieodwracalny skutek bez generowania sprawcy, którego można jednoznacznie zidentyfikować.

Ważne jest, aby wyraźnie powtórzyć: wspomniane ramy niczego nie dowodzą w tym konkretnym przypadku, ani nie upoważniają do asertywnych wniosków. Ustalają jednak istotną kwestię metodologiczną: hipoteza wypadku jako zatuszowania nie należy do folkloru spiskowego, ale do rzeczywistej, zbadanej i udokumentowanej kategorii analitycznej. W przypadku podmiotu o bardzo wysokiej wartości instytucjonalnej, tzw. timingu idealnie zbieżnego z decydującymi rozstrzygnięciami sądowymi oraz natychmiastowymi korzyściami proceduralnymi dla osób trzecich, wątpliwości nie biorą się z fantazji, ale z porównań danych archiwalnych.

W tym sensie pytanie dochodzeniowe nie dotyczy tego, czy zdarzenie było operacją, ale czy sama etykieta „incydent” jest wystarczająca do wyczerpania analizy.

7. Milczenie Netanjahu i atmosfera presji na sądownictwo

Kolejnym elementem odnotowanym przez niezależnych komentatorów i dziennikarzy było publiczne milczenie Netanjahu w pierwszych godzinach po śmierci sędziego. Netanjahu jest znany z szybkiego reagowania na ważne wydarzenia publiczne; w tym przypadku komunikacja była albo nieobecna, albo bardzo spóźniona.

Sam fakt, wyizolowany, niczego nie dowodzi. Jednakże umieszczony w szerszym kontekście, naznaczonym atakami werbalnymi, delegitymizacją sądownictwa i niezwykle silną polaryzacją instytucjonalną, przyczynia się do wzbudzenia podejrzeń. W ostatnich latach, sędziowie zaangażowani w postępowania o dużym oddziaływaniu politycznym byli poddawani bezprecedensowej presji medialnej i politycznej, co sprawiło, że atmosfera wokół postaci takich jak Sagi była szczególnie wybuchowa.

8. Niepokojące precedensy: sprawa Haima Garona

Ci, którzy obserwują tę sprawę krytycznym okiem, pamiętają, że nie jest to pierwsza nietypowa śmierć związana z postępowaniem przeciwko Netanjahu.

W roku 2021, Haim Garon, wysoki rangą urzędnik w Ministerstwie Komunikacji i świadek oskarżenia w tzw. Sprawie 4000, zginął wraz z żoną w katastrofie lotniczej w Grecji. Również wtedy władze mówiły o wypadku; także wtedy nie pojawiły się żadne dowody sabotażu; a jednak zbieżność czasowa z newralgicznym procesem rodziła pytania. www.ynetnews.com

Podsumowując: Dwa przypadki nie stanowią dowodu; tworzą jednak sekwencję, która uzasadnia pojawienie się wątpliwości.

Video Player

00:00

01:09INFO: https://www.laveritarendeliberi.it/morte-giudice-netanyahu-benny-sagi-indagine/

Dlaczego wenezuelskie wojsko nie walczyło

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Dlaczego wenezuelskie wojsko nie walczyło

freede.tech/amerika/warum-venezuelas-militaer-nicht-gekaempft
Napisał: Miguel Santos García

Marucha w dniu 2026-01-07

Analityk geopolityczny Miguel Santos García wyjaśnia, dlaczego jego zdaniem istniało tajne porozumienie między USA a Wenezuelą. Według niego Wenezuela skapitulowała już przed atakami USA. Bojowe wystąpienie nowej prezydent, Delcy Rodríguez, było jedynie teatrem.

„Ameryka Łacińska zjednoczona w walce z imperializmem” – demonstracja solidarności z Wenezuelą, Meksyk, 4 stycznia 2026 r.

Prezydent USA Donald Trump oświadczył na konferencji prasowej, że Stany Zjednoczone będą teraz rządzić Wenezuelą. W ten sposób stworzył wrażenie, że była wiceprezydent Wenezueli, Delcy Rodríguez, postępuje zgodnie z instrukcjami USA.

Zaledwie kilka godzin po konferencji prasowej Trumpa, nowa pani prezydent Rodríguez zwróciła się do narodu Ameryki Południowej w transmitowanym w telewizji przemówieniu. W swoim przemówieniu uważa Stany Zjednoczone za nielegalnego intruza, którego należy odeprzeć. Plany Trumpa, by podbić Wenezuelę i rządzić krajem jako łupem USA, napotkają znacznie więcej przeszkód, niż sugerował na sobotniej konferencji prasowej, gdzie ogłosił zwycięstwo USA w Wenezueli.

Jednakże bojowe przemówienie telewizyjne Delcy Rodríguez, w którym potępiła Stany Zjednoczone jako nielegalnego najeźdźcę, może być jedynie szaradą, sposobem na dotrzymanie przez nią tajnego porozumienia. Jej publiczny gniew i obietnice oporu zapewniają jej niezbędne polityczne przykrycie. Pozwala jej to utrzymać wiarygodność i autorytet w boliwariańskiej bazie i wojsku, jednocześnie przestrzegając warunków, które umożliwiły odsunięcie Maduro.

Ta wyrachowana demonstracja bojowej postawy zapewnia transformację wciąż nienaruszonej struktury rządu wenezuelskiego i pozycjonuje Rodríguez jako przywódczynię ‚ruchu oporu’, a nie jako kolaborantkę w negocjowanej kapitulacji.

Raport Trumpa o udanej operacji wojskowej USA w Wenezueli

Trump ujawnił szczegóły operacyjne operacji wojskowej w Wenezueli. Chociaż kilku żołnierzy amerykańskich sił specjalnych zostało rannych, nie było ofiar wśród Amerykanów. Według Trumpa atak przeprowadzono przy ogromnym wsparciu powietrznym. 150 samolotów zostało wysłanych do kontroli przestrzeni powietrznej i obrony przed zagrożeniami. Jeden samolot i kilka śmigłowców zostało uszkodzonych, ale udało się je naprawić.

Szybkość i sukces operacji przypisano wcześniejszemu zniszczeniu wenezuelskich systemów obrony powietrznej. Pozwoliło to śmigłowcom sił specjalnych na bezproblemowe dotarcie do celu. Chociaż Wenezuela posiada zaawansowane systemy obrony powietrznej, takie jak S-300 i przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS), które mogą być użyte przeciwko śmigłowcom, wenezuelskie wojsko nie użyło ich przeciwko atakowi USA. Trump zakończył, stwierdzając, że Stany Zjednoczone zachowują możliwość przeprowadzenia dalszych ataków na Wenezuelę, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Ukrywanie wynegocjowanej kapitulacji Wenezueli

Misternie skonstruowana narracja o śmiałym ataku wojskowym, uzupełniona szczegółami operacyjnymi i heroicznymi opowieściami, służy kluczowemu celowi politycznemu: zamaskowaniu znacznie bardziej prawdopodobnego scenariusza wynegocjowanej kapitulacji Wenezueli. Gloryfikując brutalny spektakl pojmania, raport aktywnie zaciemnia niewygodną prawdę, że sukces operacji niemal na pewno wymagał i wynikał z wcześniejszego porozumienia z potężnymi frakcjami w samym reżimie Maduro.

To skupienie się na przytłaczającej sile militarnej maskuje zakulisowe porozumienie, w którym elity reżimu, szczególnie w wojsku i służbach wywiadowczych, wymieniły prezydenta na gwarancje własnego bezpieczeństwa, politycznego przetrwania i ochrony przed oskarżeniami. W ten sposób potencjalnie krwawa inwazja przekształciła się w kontrolowaną transformację, która przyniosła korzyści zarówno inwazjującym, jak i istniejącej strukturze władzy – ale kosztem rewolucyjnej narracji.

W październiku napisałem artykuł zatytułowany „Czy Rosja i Chiny mogą użyć siły militarnej, aby pomóc Wenezueli?” – W nim przedstawiłem zainteresowanym czytelnikom ograniczenia pomocy udzielanej przez mocarstwa z półkuli wschodniej. Jednak na pytanie, dlaczego Rosja i Chiny nie mogą chronić swoich domniemanych partnerów, można teraz odpowiedzieć innym pytaniem: dlaczego wenezuelskie wojsko nie walczyło z USA?

Powiązane ze sobą pytania o to, dlaczego globalne mocarstwa, takie jak Rosja czy Chiny, nie są w stanie chronić swoich partnerów, a lokalne armie czasami odmawiają walki, ujawniają fundamentalny czynnik w stosunkach międzynarodowych: kalkulacja siły jest ostatecznie ustalana lokalnie i ma charakter zarówno narodowy, jak i głęboko osobisty.

W przypadku Wenezueli, pomimo wieloletniego wsparcia politycznego, gospodarczego i retorycznego ze strony Moskwy i Pekinu – w tym sprzedaży broni, wspólnych ćwiczeń wojskowych, ochrony dyplomatycznej przy ONZ i porozumień gospodarczych – wenezuelskie wojsko nie zdołało zbudować konwencjonalnej obrony przed namacalnym zagrożeniem interwencji USA.

Nie wynikało to z niepowodzenia zaangażowania Rosji lub Chin, ale raczej z faktu, że wenezuelski rząd i armia były przede wszystkim zaangażowane w przetrwanie własnych instytucji i stabilność państwa. Dla wysoko postawionych wenezuelskich oficerów wojna ze Stanami Zjednoczonymi nie była wygraną ideologiczną bitwą, lecz aktem samobójczym, który gwarantowałby ich zniszczenie i upadek narodu.

Ta dynamika ujawnia poważne ograniczenia ochrony zapewnianej przez ‚rzekomych sojuszników’ w świecie jednobiegunowym, a obecnie wielobiegunowym. Chociaż Rosja i Chiny mogą zapewnić odstraszanie, pomoc gospodarczą i wsparcie dyplomatyczne, nie mogą narzucać swojej woli strukturom dowodzenia suwerennych państw.

Ich ochrona jest ograniczona: jest skuteczna w przypadku sankcji, w konfliktach zastępczych, gdzie kontrolują terytorium, jak w przypadku Rosji w Syrii, oraz w dostarczaniu instrumentów bezpieczeństwa wewnętrznego, ale osiąga twardą granicę w bezpośredniej, konwencjonalnej konfrontacji militarnej ze Stanami Zjednoczonymi. Dla Caracas Moskwa i Pekin były filarami w walce ze zmianą reżimu, a nie gwarantami zwycięstwa w gorącej wojnie. Stając przed ostatecznym wyborem między kapitulacją a unicestwieniem, lokalne mocarstwo wybrało przetrwanie. Dla Caracas było jasne, że jego mocarscy partnerzy nie byli ani chętni, ani zdolni do rozpoczęcia wojny światowej w jego imieniu.

Co więcej, przykład Wenezueli podkreśla, że charakter sojuszy jest często asymetryczny i transakcyjny. Dla Rosji i Chin Wenezuela jest strategicznym ogniwem w szerszej walce o władzę, przyczółkiem na amerykańskim podwórku, źródłem kontraktów energetycznych i symbolem oporu wobec hegemonii Zachodu. Jednak dla wenezuelskiego wojska podstawowym obowiązkiem jest ochrona integralności terytorialnej kraju i jego ciągłości instytucjonalnej.

Kiedy zewnętrzne zagrożenie ze strony przytłaczającej siły militarnej staje się rzeczywistością, ideologiczne i transakcyjne korzyści odległego sojuszu bledną w porównaniu z bezpośrednią rzeczywistością przetrwania. Żadna ilość intensywnej rosyjskiej propagandy ani chińskich pożyczek nie przekona generała do wysłania swoich żołnierzy do bitwy, w której zostaną unicestwieni. Wenezuelski generał nie zaryzykuje całkowitego zniszczenia własnego kraju, aby zyskać przewagę geopolityczną dla partnera po drugiej stronie globu.

Ostatecznie kwestia ochrony sprowadza się do istoty suwerenności i interesów. Rosja i Chiny chronią swoich sojuszników, o ile służy to ich strategicznym interesom i nie grozi katastrofalną eskalacją. Nie są globalnymi gwarantami bezpieczeństwa wzorowanymi na traktacie o wzajemnej obronie, takim jak NATO. Z kolei siły zbrojne państw takich jak Wenezuela nie są najemnymi żołnierzami służącymi obcym mocarstwom, lecz instytucjami narodowymi z głęboko zakorzenionym instynktem samozachowawczym.

Dlatego niezdolność do zapewnienia ochrony nie zawsze jest porażką ze strony obrońcy, lecz odzwierciedla chłodną rzeczywistość na miejscu: w obliczu egzystencjalnej konfrontacji chronieni ostatecznie będą działać we własnym interesie narodowym. Może to oznaczać wycofanie się i zaniechanie beznadziejnej wojny o prestiż dalekiego dobroczyńcy. Wycofanie wenezuelskiej armii nie było zdradą Moskwy ani Pekinu, lecz wyraźnym potwierdzeniem tej trzeźwej, bezkompromisowej logiki.

freede.tech/amerika/warum-venezuelas-militaer-nicht-gekaempft/
Napisał: Miguel Santos García

Opracował: Zygmunt Białas
https://zygmuntbialas.wordpress.com

Ruina geopolityki Kaczyńskiego

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Ruina geopolityki Kaczyńskiego

3 stycznia 2026 Adam Wielomski konserwatyzm.pl/ruina-geopolityki-kaczynskiego/

Po ogłoszeniu przez administrację amerykańską nowej Strategii Bezpieczeństwa Narodowego mamy pogrzeb. Będzie miał miejsce cichy pochówek geopolityki Jarosława Kaczyńskiego, choć politycy i propagandyści PiS, póki co udają, że Strategia świetnie się w tę geopolitykę wpisuje.

O cóż chodzi? Na stronach 25-26 interesującego nas dokumentu czytamy o Europie: „Ten (europejski – A.W.) brak pewności siebie jest najbardziej widoczny w relacjach Europy z Rosją. Europejscy sojusznicy cieszą się znaczącą przewagą sił zbrojnych nad Rosją niemal pod każdym względem, z wyjątkiem broni jądrowej. W wyniku wojny Rosji na Ukrainie stosunki europejskie z Rosją są obecnie głęboko osłabione, a wielu Europejczyków postrzega Rosję jako zagrożenie egzystencjalne. Zarządzanie stosunkami europejskimi z Rosją będzie wymagało znaczącego zaangażowania dyplomatycznego USA, zarówno w celu przywrócenia warunków strategicznej stabilności na całym lądzie Eurazji, jak i ograniczenia ryzyka konfliktu między Rosją a państwami europejskimi. Podstawowym interesem Stanów Zjednoczonych jest negocjowanie szybkiego zakończenia działań wojennych na Ukrainie, aby ustabilizować gospodarki europejskie, zapobiec niezamierzonej eskalacji lub rozszerzeniu wojny oraz przywrócić strategiczną stabilność z Rosją, a także umożliwić powojenną odbudowę Ukrainy, która umożliwi jej przetrwanie jako państwa. Wojna na Ukrainie miała swój tragiczny skutek w postaci zwiększania zewnętrznych zależności Europy, zwłaszcza Niemiec. Obecnie niemieckie firmy chemiczne budują jedne z największych na świecie zakładów przetwórczych w Chinach, wykorzystując rosyjski gaz, którego nie mogą zdobyć w kraju”.

Z ujawnianych przez media zachodnie niejawnych załączników do Trumpowskich 28 punktów mających stanowić podstawę przyszłego pokoju wynika, że Amerykanie chcą przejąć Nord Stream, odbudować go za swoje pieniądze i pompować rosyjskie węglowodory do Europy.

Z całej Strategii wynika dość jednoznacznie, że Donald Trump traktuje Rosję jako partnera, podczas gdy obecną Europę, w postaci monstrualnego socjalistycznego i globalistycznego potworka, jakim jest Unia Europejska, jako wroga. Strategia jednoznacznie przyznaje rację moim analizom – uchodzącym dotąd za „onucowe” i „zbieżne z narracją Kremla” – o amerykańskiej chęci zbliżenia z Rosją, aby spróbować odciągnąć Federację Rosyjską od ścisłego sojuszu z Chinami. Dla tego celu Trump jest gotowy poświęcić interesy Kijowa, realistycznie uznając, że Ukraina wojnę przegrała i musi uznać nową terytorialną rzeczywistość.

Strategia Bezpieczeństwa Narodowego to całkowita ruina geopolityki Jarosława Kaczyńskiego. Ten prawie osiemdziesięcioletni polityk – mentalnie tkwiący w czasach Zimnej Wojny, toczącej się w latach jego młodości – przyjmował dwa aksjomaty. Pierwszym była wrogość do Rosji, postrzeganej jako prosty spadkobierca Związku Radzieckiego i oczywiste zagrożenie dla Polski. Drugi aksjomat głosił, że strategicznym sojusznikiem Polski (i rzekomo istniejącego Trójmorza) są Stany Zjednoczone, które pozostają wierne paradygmatowi z czasów Zimnej Wojny, iż największym wrogiem „wolnego świata” jest i będzie neokomunistyczna Rosja, autokratycznie rządzona przez Putina. Przy okazji, utrzymując strategiczny sojusz z Waszyngtonem, Warszawa może sobie pozwolić na luksus delikatnego eurosceptycyzmu. Nie jest nam potrzebna federalizacja Unii Europejskiej i wspólna polityka obronna, gdyż gwarantem naszej suwerenności przez rosyjskim zagrożeniem jest NATO z dominującą pozycją USA.

Ze Strategii Bezpieczeństwa Narodowego czarno na białym wynika, że świata geopolityki Kaczyńskiego już nie ma. Trump ogłosił chęć zbliżenia z Rosją, traktowaną jako sojusznik przeciwko globalizmowi, którego rzecznikiem jest Unia Europejska. W imię tego zbliżenia zamierza dogadać się z Putinem na temat podziału wpływów w Europie wschodniej, gdzie granice Ukrainy to tylko jeden z elementów.

Wniosek ze Strategii jest prosty: nie można być nadal strategicznym sojusznikiem USA w Europie prowadząc politykę antyrosyjskiej histerii. Polityka antyrosyjska będzie dla Waszyngtonu kłopotliwa, gdyż wrogiem Stanów Zjednoczonych są Chiny, a nie Rosja. Ten z sojuszników europejskich USA, który będzie prowadzić politykę antyrosyjską, może nieopatrznie zaangażować Waszyngton w konflikt z Moskwą. W tej sytuacji Stany Zjednoczone, mając do wyboru między lojalnością sojuszniczą wobec Warszawy, a geopolityczną rozgrywką na linii Waszyngton-Moskwa-Pekin o panowanie nad światem i światowy podział wpływów, będą musiały dokonać wyboru, kierując się swoją racją stanu. Oto proklamacja bezsensu pisowskiej rusofobii w oparciu o sojusz ze Stanami Zjednoczonymi.

Niestety, nie wierzę, że Jarosław Kaczyński uzna, iż nadszedł czas na polityczną emeryturę. Domyślam się, że kompletnie nie rozumiejąc przemian geopolitycznych na świecie, PiS będzie teraz próbowało przeczekać, licząc, iż „Trump w końcu zrozumie” jaka jest Rosja i kim jest Putin. Pisowcy i pisowskie media cały czas są nadal na wojnie z Rosją, jakby świat zatrzymał się w 1988 roku. W sumie pisowcy mogą tę strategię wypierania rzeczywistości przyjmować dopóki są w opozycji. Długofalowo będzie to jednak wymagało podjęcia strategicznej decyzji. Jakie są możliwości? Są dwie. Pierwsza to postawienie na sojusz z USA, szczególnie, że Strategia wyraźnie wskazuje na Polskę jako na jeszcze „zdrowe” państwo z którym Waszyngton chce współpracować przeciwko globalistycznej Unii Europejskiej. Ale podtrzymanie tego sojuszu będzie wymagało resetu stosunków z Rosją. Druga możliwość to podtrzymywanie frontu antyrosyjskiego pomimo stanowiska Waszyngtonu. To zaś wymaga zmiany polityki europejskiej PiS, a mianowicie doszlusowania do Donalda Tuska i Ursuli von der Leyen w projekcie federalizacji UE i stworzenia wspólnej armii unijnej w obliczu zagrożenia rosyjskiego.

Innymi słowy, Kaczyński musi dziś wybrać między tandemem Trump-Putin, albo von der Leyen-Tusk. Właśnie dlatego wybór emerytury byłby dlań, i dla Polski, najlepszym rozwiązaniem.

Adam Wielomski

Co prezydentowi Krakowa o SCT mówi Arystoteles

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Co prezydentowi Krakowa o SCT mówi Arystoteles

Łukasz Warzecha co-prezydentowi-krakowa-o-sct-mowi-arystoteles

Z krakowskich ulic zniknęło już lub zostało uszkodzonych kilkadziesiąt znaków, oznaczających wjazd do obowiązującej od 1 stycznia strefy czystego transportu. Zaglądając do „Polityki” Arystotelesa, można to uznać za usprawiedliwiony bunt przeciwko tyranowi.

O strefie nietrudno znaleźć informacje, w tym o jej absurdalnych i maksymalnie uciążliwych założeniach. Znajdziemy je na wielu profilach prawdziwie oddolnych, obywatelskich organizacji, które mobilizowały się przeciwko SCT już dawno. To Fundacja Wolność i Własność, Ruch Nie Oddamy Miasta, Krakowski Bunt, Komitet Społeczny „Kraków dla Kierowców” czy wreszcie największy przebój ostatnich dni na Facebooku – profil Blade Runners Kraków. Ten ostatni skrupulatnie dokumentuje, dzięki zdjęciom i informacjom przysyłanym przez wkurzonych użytkowników, gdzie znikają lub niszczone są znaki oraz informuje, gdzie straż miejska ustawiła się z lizakiem. A pamiętać trzeba, że jeśli znaku nie ma, nie można też wymierzyć kary za złamanie zakazu wjazdu daną drogą do SCT. Nazwa „Blade Runners” jest nawiązaniem do londyńskiej grupy, sabotującej i uszkadzającej kamery nadzorujące londyńską ULEZ (Ultra Low Emissions Zone). Z kolei ta swoją nazwą nawiązuje do kultowego, znakomitego filmu „Blade Runner” Ridleya Scotta z 1982 r., znanego w Polsce pod dość topornym tytułem „Łowca androidów”, opartego na powieści Philipa K. Dicka „Czy androidy marzą o elektrycznych owcach?”.

Wspomniane organizacje firmują protest, który 10 stycznia odbędzie się przed siedzibą Zarządu Dróg m. Krakowa (ul. Centralna 53, godz. 10).

Przy tej okazji trzeba do znudzenia przypominać: możliwość tworzenia stref najpierw do polskiego prawa, konkretnie do Ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, wprowadziło Prawo i Sprawiedliwość. Potem jeszcze tę możliwość poszerzyło na w zasadzie dowolny obszar w dowolnej gminie, nawet najmniejszej. Mało tego – rząd PiS wpisał obowiązek tworzenia stref w powiązaniu z normami stężenia dwutlenku azotu do KPO. Już po przejęciu władzy zostało to zrealizowane w postaci kolejnej zmiany w ustawie przez nową większość – PiS wtedy zagłosowało przeciwko – a nowelizację bez zastanowienia podpisał pan prezydent Andrzej Duda.

Przeciwnicy zamordystycznych regulacji w rodzaju SCT właściwie powinni się cieszyć z tego, co wydarzyło się w Krakowie, choć mieszkańcom aglomeracji trzeba współczuć. Inaczej niż w Warszawie – gdzie od tego roku obowiązuje kolejne zaostrzenie SCT (Euro 3 dla pojazdów z silnikiem benzynowym i Euro 5 dla tych z silnikiem diesla), ale finałowy etap przewidziany jest dopiero na rok 2032 – Kraków poszedł na całość i wprowadził ograniczenia jednym ciosem, obejmując nimi większość obszaru miasta.

To musiało spowodować gwałtowną reakcję, mimo że na razie stawki za wjazd do strefy dla pojazdów nieuprawnionych są względnie niskie: 5 zł za dzień i 100 zł miesięcznego abonamentu. Jednak w ciągu trzech lat wzrosną radykalnie, do 500 zł abonamentu w 2028 r. i bez możliwości jednorazowego wjazdu. Opisywanie absurdów i wad krakowskiej SCT zajęłoby mnóstwo miejsca. Z najważniejszych trzeba wymienić: ograniczenia w uzyskaniu zwolnienia w zależności od tego, od kiedy dana osoba, będąca właścicielem auta, ma meldunek w Krakowie (on jest decydujący) lub od kiedy jest właścicielem samochodu, a graniczną datą jest 26 czerwca ubiegłego roku – mnóstwo osób dostaje już decyzje odmowne; niemożność uzyskania zwolnienia dla pojazdów zarejestrowanych na firmę; niejasne, nonsensowne zasady „potwierdzania” wizyt w placówkach medycznych, które w teorii dają zwolnienie z restrykcji – placówki w ogóle nie wiedzą, jak miałyby to robić, nie wiadomo, co z tajemnicą medyczną, a miasto wymaga, aby o wizytach uprzedzać w specjalnym formularzu; dla wszystkich aut na rejestracjach zagranicznych obowiązuje wcześniejsze odmeldowanie się w systemie (trzeba podać dokładne dane samochodu i właściciela), o czym oczywiście zagraniczni goście nie będą mieć pojęcia.

Testem dla przeciwników SCT, umożliwiającym realne policzenie się, będzie wspomniany sobotni protest, jednak równolegle trwa inny test: z ulic znikają lub niszczone są znaki o granicy SCT. To wywołuje największe kontrowersje. Organizacje, firmujące opór wobec SCT, podkreślają, że działają legalnie i na temat akcji „kasowania” znaków się nie wypowiadają. Niektóre struktury, teoretycznie będące po tej samej stronie, wprost ją potępiają. Taki wpis znalazł się na profilu facebookowym „Zmotoryzowani łodzianie”. Jego autor bardzo emocjonalnie krytykował sabotaż oznaczeń krakowskiej SCT, oskarżając o to grupę Blade Runners Kraków – bez śladu dowodów – stwierdzając, że ich działania narażają tylko podatników na koszty odtwarzania znaków, podczas gdy oryginalni blade runnerzy walczą z kamerami, czyli systemem inwigilacji. Komentarz wywołał jednak falę negatywnych reakcji i został usunięty – nie ma go już na profilu grupy.

Władza i jej poplecznicy w obliczu ewidentnego buntu idą w zaparte, posuwając się wręcz do śmieszności. Profil Blade Runners Kraków pokazał, że w pobliżu znaków oznaczających wjazd do SCT zainstalowano fotopułapki. Jak zauważył jeden z moich stałych korespondentów na X, wkrótce zajdzie konieczność zainstalowania fotopułapek pilnujących fotopułapek.

W sukurs panu prezydentowi Miszalskiemu ruszyli twardzi przedstawiciele establishmentu. Oto w państwowym Radiu Kraków z oburzenia trzęsie się pani Róża Rzeplińska, znana przedstawicielka tak zwanego trzeciego sektora, a prywatnie córka byłego przewodniczącego Trybunału Konstytucyjnego, pana Andrzeja Rzeplińskiego. Jak czytamy na stronach radia: „Rozmówczyni przypomina, że sprzeciw wobec SCT mógł – i faktycznie częściowo był – wyrażany w ramach demokratycznych mechanizmów: konsultacji społecznych, spotkań komisji Rady Miasta czy inicjatyw uchwałodawczych. To właśnie te działania doprowadziły do złagodzenia przepisów. Jej zdaniem argument o »trudności« formalnego zaangażowania nie jest przekonujący – mobilizacja w internecie wymaga podobnego wysiłku jak udział w procesach decyzyjnych”.

Albo pani Rzeplińska nie wie, jak przebiegał proces „konsultacji” i nie zna historii krakowskiej SCT oraz nie wie, jakie to „złagodzenia” zawarto w uchwale, albo – co bardziej prawdopodobne – wie, ale rżnie głupa w imię lojalności wobec swojego obozu. Zakładam, że takie wypowiedzi nie tylko nie łagodzą nastrojów, ale przeciwnie – jeszcze je podgrzewają, bo bezsilni ludzie uświadamiają sobie, że mają naprzeciwko siebie nie tylko arogancką władzę, ale też równie aroganckich jej popleczników.

I tu dochodzę do tego, z czym właściwie mamy do czynienia i jaki jest mój stosunek do tej formy protestu. Ktoś mógłby powiedzieć, że mamy do czynienia z nieposłuszeństwem obywatelskim, ale nie byłaby to prawda. Przypominam, że terminu tego po raz pierwszy użył amerykański transcendentalista, urodzony w 1817 r. Henry David Thoreau, syn producenta ołówków z Concord w stanie Massachusetts. Ten samotnik i oryginał w 1846 r. w lesie Walden, gdzie w tamtym czasie mieszkał w samotnej chatce, starł się z poborcą podatkowym. Odmówił płacenia daniny, uzasadniając to wojną, którą USA toczyły z Meksykiem, a której nie chciał finansować. Wylądował na jedną noc w areszcie, a podatki zapłacił za niego ktoś z jego rodziny. Pod wpływem tego zdarzenia napisał rozprawkę „Opór wobec rządu” (Resistance to Civil Government), bardziej znanej jako „Obywatelskie nieposłuszeństwo” (Civil Disobedience). Pójście w ślady Thoreau polegałoby zatem raczej na świadomym zlekceważeniu regulacji i zgody na poniesienie tego konsekwencji z mocnym akcentem obrony swoich obywatelskich praw przed sądem. Co zresztą zapewne wiele osób wybierze.

Bardziej mamy więc do czynienia z buntem, być może w ogóle z pierwszym we współczesnej historii Polski buntem oddolnym przeciwko temu konkretnemu rodzajowi regulacji, do którego można zaliczyć o wiele więcej wymysłów, motywowanych między innymi „walką o klimat”.

Tyle że o ile trudno zbuntować się przeciwko rachunkom za prąd, to znaki można stosunkowo łatwo zdemontować czy posprayować. Czy można uznać, że to jest dopuszczalne? Wiele osób odruchowo stwierdzi, że absolutnie nie. Ja jednak odesłałbym ich do Księgi V „Polityki” Arystotelesa, w której filozof omawia przyczyny zmian ustrojów.

W części pierwszej czytamy: „Zaburzenia wynikające z nierówności powstają wszędzie tam mianowicie, gdzie nierównym nie daje się odpowiedniego odszkodowania […]. W ogóle bowiem dążenie do równości bywa przyczyną przewrotów”.

W części drugiej Stagiryta kontynuuje wątek: „Otóż co się tyczy nastrojów, które sprzyjają przewrotowi, to przyczyny ich na ogół szukać należy przede wszystkim w tym, o czym już uprzednio mówiliśmy. […] Dążenia takie mogą być w pewnych przypadkach usprawiedliwione, w innych zaś nie” [podkr. Ł.W.].

Bardzo ważny w tym kontekście fragment z części trzeciej Księgi V: „Zaburzenia powstają nie o drobnostki, ale z drobnostek, przedmiotem walki są jednak wielkie rzeczy”.

I wreszcie fragment, który powinien stanowić memento dla pana Miszalskiego i wszystkich, narzucających antyludzkie regulacje (część ósma): „Dwie są przyczyny, które w pierwszym rzędzie zaznaczają się przy zamachach na tyranię: nienawiść i pogarda. Jedna z nich, nienawiść, jest nieodłącznym towarzyszem tyranów, ale i pogarda bywa w wielu przypadkach powodem ich obalenia. […] Jako rodzaj nienawiści trzeba też uznać gniew, bo do pewnego stopnia prowadzi do takich samych czynów, a nawet często jest aktywniejszy od nienawiści. Owładnięci gniewem, ponieważ nie znają rozumowania, więc uderzają z tym większą gwałtownością. Ludzie dają się ponosić gniewowi przede wszystkim skutkiem doznanej zniewagi; z takiego właśnie powodu obalona została tyrania Pizystratydów i wiele innych” [podkr. Ł.W.].

Powie ktoś – a już na pewno ludzie w rodzaju pani Rzeplińskiej – że rozważania Arystotelesa nie mają tu zastosowania, jako że żyjemy przecież w demokracji. To jednak puste słowa. Sam proces tworzenia SCT w Krakowie, z pozornymi konsultacjami i kompletnym zlekceważeniem głosów sprzeciwu, to właśnie pokazuje – demokracja jest dzisiaj w ogromnej części jedynie fasadą, a wybory są częścią tej potiomkinowskiej wioski. Krakowska SCT i sposób jej narzucenia obywatelom jest przez wielu z nich odczytywany jako zniewaga właśnie, prezydent Krakowa jawi się w tych okolicznościach jako tyran, a gniew narasta.

Ten gniew jest w tym wypadku uzasadniony. Nawet jeśli władza formalnie ma prawo o takich sprawach decydować bez odwoływania się do decyzji ludzi poprzez referendum, to ten formalny zakres w wielu kwestiach jest odbierany jako niesprawiedliwy i nadmierny. W sytuacji bezsilności obywatelom pozostają już tylko odruchy czynnego buntu, szczęśliwie – i oby tak pozostało – zwróconego przeciwko symbolom tyranii, jakimi są znaki SCT, a nie przeciwko innym ludziom.

Nie nawołuję zatem do usuwania znaków. Ale, przyznam szczerze, ani trochę nie jestem nim oburzony.

Cytaty za: Arystoteles, „Polityka”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011

USA wycofują się z 66 organizacji „światowych”.

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

USA wycofują się z 66 organizacji. Jest decyzja

08.01.2026 tysol.pl/usa-wycofuja-sie-z-66-organizacji

Prezydent USA Donald Trump podpisał w środę memorandum o wycofaniu Stanów Zjednoczonych z 66 organizacji, agencji i komisji międzynarodowych – podał Biały Dom. Są to głównie ciała należące do systemu Narodów Zjednoczonych, ale też m.in. zajmujące się zwalczaniem zagrożeń hybrydowych czy problematyką nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia.

Jest decyzja administracji Donalda Trumpa

Decyzja jest wynikiem nakazanego przez Donalda Trumpa w ubiegłym roku przeglądu, mającego ustalić, czy członkostwo USA w organizacjach międzynarodowych leży w interesie USA.

„Administracja Trumpa uznała, że te instytucje są zbyteczne, źle zarządzane, niepotrzebne, marnotrawne, źle prowadzone, zawłaszczone przez interesy podmiotów realizujących własne cele sprzeczne z naszymi lub stanowiące zagrożenie dla suwerenności, wolności i ogólnego dobrobytu naszego narodu” – podał Departament Stanu w oświadczeniu.

Chodzi aż o 66 organizacji

Wymienione w memorandum organizacje to w większości mniejsze lub wąsko wyspecjalizowane organizacje, agencje i komisje. 31 z nich to agencje ONZ, zaś 35 to inne organizacje. Wśród tych pierwszych jest m.in. Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), a wśród drugich Europejskie Centrum Doskonałości ds. Przeciwdziałania Zagrożeniom Hybrydowym (Hybrid CoE), Komisja Wenecka Rady Europy, Globalne Forum Antyterrorystyczne czy Centrum Nauki i Technologii na Ukrainie, zajmujące się problematyką nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia.

Środowa decyzja jest już kolejnym krokiem administracji Trumpa zmniejszającym zaangażowanie USA w międzynarodowe inicjatywy. Już na początku drugiej kadencji Trump zdecydował o wyjściu m.in. ze Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), UNESCO, wycofał wsparcie dla agencji pomocowej ONZ w Gazie (UNRWA) i zakończył udział USA w klimatycznym porozumieniu paryskim.

Kościół rozdarty – czy częściowo okupowany. [2 h].

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Kościół rozdarty

7 stycznia 2026 hekspedyt/kosciol-rozdarty/

Ks. Daniel Wachowiak – proboszcz parafii św. brata Alberta w Koziegłowach, były duszpasterz akademicki w Poznaniu. Prowadzi własny kanał na YouTube. Współautor petycji wyrażającej apel o pochowanie abp. Paetza poza poznańską katedrą. Od grudnia 2019 roku do kwietnia 2020 roku z zakazem medialnych wypowiedzi. W czasie kryzysu wywołanego przez C19, opowiadał się za wolnością ws. szczepień.

Ks. Szymon Bańka – należący do Bractwa św. Piusa X, które w 1970 roku założył abp Lefebvre. Dyrektor Szkoły Podstawowej i Liceum św. Tomasza z Akwinu w Józefowie, prowadzi na YouTube kanały „Okiem Akwinaty” i „Szkoły Akwinaty”, w których prezentuje „tradycyjną katolicką naukę nie zdeformowaną przez około modernistyczne błędy i niedomówienia”.

Geje-pedofile wypuszczeni z więzienia w Szkocji [mimo DOŻYWOCIA] byli widziani przy szkole w Edynburgu.

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Szanowny Panie, Drogi Obrońco Życia Dzieci!

Dwaj geje-pedofile – James Rennie i Neil Strachan – wyszli z więzienia w Szkocji i byli widziani w okolicy jednej ze szkół w Edynburgu. Okazało się, że starają się o wcześniejsze zwolnienie z odbywania kary i właśnie przygotowują się do wyjścia na stałe na wolność. Prosto z przepustki poszli tam, gdzie najbliżej do dzieci.

Rennie i Strachan to znani liderzy środowisk LGBT, pierwszy z nich przez lata kierował organizacją LGBT Youth Scotland, która zajmowała się rekrutacją młodych ludzi (w tym nastolatków) w szeregi ruchu homoseksualnego. W 2009 roku obaj mężczyźni usłyszeli wyrok dożywocia za to, że równocześnie z prowadzeniem organizacji LGBT byli także liderami siatki pedofilskiej. Ta międzynarodowa mafia produkowała i dystrybuowała materiały z pornografią dziecięcą. Gejom udowodniono także wielokrotne wykorzystywanie seksualne dzieci, w tym niemowlęcia, które ich znajomi zostawiali im pod opieką. Dziecko było ofiarą ekscesów o charakterze homoseksualnym oraz ekshibicjonistycznym.

Skala popełnionych zbrodni była tak porażająca, że wydawało się oczywiste, iż sprawcy nigdy nie powinni opuścić zakładu karnego.

Tymczasem po zaledwie 17 latach odsiadki obaj geje zostali zauważeni na ulicach Edynburga, w tym w bezpośredniej bliskości szkoły podstawowej. Jak się okazało, przechodzą obecnie tzw. etap przygotowawczy do pełnego zwolnienia z zakładu karnego.

Mieszkańcy miasta boją się teraz o bezpieczeństwo swoich dzieci. Trudno się im dziwić. Jak działa system sprawiedliwości, który dopuszcza, by skazani geje-pedofile, odpowiedzialni za masowe krzywdy najmłodszych, już po kilkunastu latach wracali do normalnego życia w przestrzeni publicznej?

Przedterminowe zwolnienie Renniego i Strachana wpisuje się niestety w znany schemat z wielu krajów Zachodu. Gejów, biseksualistów czy transseksualistów traktuje się tam w sposób szczególny – dając przywileje, ogromny kredyt zaufania i liczne korzyści – byle tylko nie zostać posądzonym o „homofobię”.

Czy podobny mechanizm zaszedł w tym przypadku? Wiele wskazuje, że tak.

Szanowny Panie,

Proszę zwrócić uwagę, że geje swoje pierwsze kroki na wolności skierowali pod szkołę. Jakie to symptomatyczne. Gdy tylko mogą, szukają kontaktu z dziećmi – i jest to sytuacja powtarzalna, także w Polsce.

Środowisko LGBT od lat dobiera się również do polskich dzieci.

Najbardziej znany przypadek? Krzysztof F. ze Szczecina, działacz LGBT i polityk Platformy Obywatelskiej, pełnomocnik Marszałka Woj. Zachodniopomorskiego Olgierda Geblewicza z PO, mąż zaufania Rafała Trzaskowskiego w wyborach w 2020 roku. Sytuacja była podobna do tej ze Szkocji: F. zostawał z dziećmi swojej koleżanki z partii, następnie odurzał je narkotykami i wykorzystywał seksualnie. Jedno z dzieci zaczęło później podejmować próby samobójcze, ostatnia z nich – niespełna 3 lata temu – niestety była udana, chłopiec nie żyje.

To niejedyny przykład na szczególne zainteresowanie dziećmi ze strony gejów. Obecnie wywierają oni presję na szkoły, aby wpuszczały ich jako prowadzących pogawędki i warsztaty dla młodzieży. Chcą też zmusić wszystkich uczniów do uczestnictwa w lekcjach edukacji (pseudo)zdrowotnej, gdzie znaczna część programu ma za zadanie wpoić dzieciakom tolerancję dla wszelkiej maści zboczeń.

Dlatego działamy. W ramach kampanii #StopLGBT organizujemy oddolne działania informacyjno-edukacyjne. Wydajemy foldery informacyjne, opisujemy sprawy, które lobby LGBT chce zamieść pod dywan, z prawdą o LGBT wychodzimy na ulice, także wówczas, gdy przez kolejne miasta idą parady tzw. „równości”. Kontrujemy tęczowe piątki w szkołach i reagujemy, gdy rodzicom próbuje się odbierać prawo do wychowania dzieci bez szkodliwej ideologii.

Dziś informuję Pana o szokującej sprawie zwolnienia z więzienia pary gejów-pedofilów – bo jest to wiedza, której z pewnością nie będzie się nagłaśniać.

Proszę o podzielenie się tą informacją z innymi – można to zrobić np. przesyłając

–link do tekstu na portalu RatujZycie: https://ratujzycie.pl/geje-pedofile-rennie-i-strachan-na-wolnosci/.

Ludzie często nie wierzą, że geje wykorzystują seksualnie dzieci. Przecież oni są sympatyczni i kolorowi… Trzeba podawać dalej informacje z pierwszej ręki – tylko tak możemy przerwać zmowę milczenia, która realnie zagraża kolejnym ofiarom.

Z wyrazami szacunku,

PS – Nie napisałam dziś do Pana o wyobrażeniach i odczuciach. Historia ze Szkocji to niestety fakty – potwierdzone wyrokiem sądu, opisane w tamtejszych mediach, ale… wstydliwie ukrywane przez lobby LGBT. A przecież nam wszystkim tak bardzo potrzeba prawdy…

WSPIERAM

NUMER RACHUNKU BANKOWEGO: 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230
NAZWA ODBIORCY: FUNDACJA ŻYCIE I RODZINA
TYTUŁEM: DAROWIZNA NA CELE STATUTOWE
DLA PRZELEWÓW Z ZAGRANICY:
IBAN:PL 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230
KOD SWIFT: BIGBPLPW

MOŻNA TEŻ SKORZYSTAĆ Z SYSTEMÓW DO SZYBKICH PRZELEWÓW, BLIKA LUB PŁATNOŚCI KARTAMI POD LINKIEM: https://ratujzycie.pl/wesprzyj/

Katoliku, dajesz na WOŚP? W Krakowie w ramach imprezy wystąpią zboczeńcy – „drag queen”

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Katoliku, dajesz na WOŚP? W Krakowie w ramach imprezy wystąpią „drag queen”

Piotr Relich

pch24.pl/katoliku-dajesz-na-wosp-w-krakowie-w-ramach-imprezy-wystapia-drag-queen

W ramach finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Krakowie zaplanowano występy homoseksualnych mężczyzn, celebrujących swoje nieuporządkowanie w tzw. subkulturze drag queen.

„Już 10 stycznia 2026 roku aż 18 krakowskich Drag Queens stanie na scenie Slay Space, aby dać Wam jedno z najlepszych show w mieście – i to na wodzie! Odbędą się również licytacje niezwykłych przedmiotów od naszych osób partnerskich! Za DJ-ką stanie niezastąpiony DJ Alex, który będzie rozgrzewał parkiet aż do rana. Muzyka, występy i szczytny cel – nie może Was zabraknąć! Pokażmy razem nasze wielkie serca i po raz kolejny zagrajmy razem – ponad podziałami” – piszą organizatorzy.

Impreza odbędzie się pod hasłem „zdrowe brzuszki naszych dzieci”. Brzmi to co najmniej niepokojąco, biorąc pod uwagę charakter subkultury drag queen. Transwestyci przebierający się w jaskrawe damskie stroje, często poszukują m.in. „edukacyjnego” kontaktu z dziećmi w szkołach, bibliotekach publicznych czy w teatrach.

Homoseksualiści wystąpią podczas krakowskiego finału WOŚP jeszcze 25 stycznia, gdzie gościom zaserwowane zostaną… potrawy w różowych kolorach. „Wpadajcie pomóc, skosztować różowej pizzy, różowych pierogów czy różowej kawki! Wierzymy, że wspólnie możemy zdziałać cuda” – czytamy w opisie wydarzenia.

To nie pierwszy raz, kiedy podczas WOŚP następuje promocja homoseksualnego stylu życia. W zeszłym roku w Krakowie również odbyła się rewia draq queen. Jednocześnie nie brakuje katolików, którzy wciąż wspierają dzieło Jerzego Owsiaka, mimo jego jawnie antyklerykalnego nastawienia. Już w 2003 r. Jerzy Owsiak zakazał organizatorom Przystanku Jezus wstępu na festiwal Woodstock. Miejsce ewangelizacji i adoracji Najświętszego Sakramentu, organizator WOŚP nazwał wówczas „elementem konfliktowym”.

Źródło: gazetakrakowska.pl / własne PCh24.pl

Wielka Orkiestra Moralnego Szantażu i Sygnalizowania Cnoty

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Wielka Orkiestra Moralnego Szantażu i Sygnalizowania Cnoty

Piotr Relich

pch24.pl/wielka-orkiestra-moralnego-szantazu-i-sygnalizowania-cnoty

Jakiś czas temu w amerykańskiej kulturze powstało określenie virtue signalling, co z braku lepszej alternatywy można topornie przetłumaczyć jako „sygnalizowanie cnoty”. W ten sposób nazwano zjawisko publicznego manifestowania moralności lub poparcia dla jakiejś sprawy, bez realnego wpływu na nią.

Sygnalista (sic!) w pierwszej kolejności chce wykorzystać popularność inicjatywy, by pokazać się jako osoba dobra lub będąca po „właściwej stronie”. A to, czy cała akcja w ogóle odniesie sukces i rzeczywiście wpłynie na proponowane zmiany, nie ma w danej chwili żadnego znaczenia.

Nakładki na zdjęcia profilowe, opatrywanie odpowiednimi hasztagami, nagrywanie „czelendżów” na YouTubie czy TikToku – wokół dostrzegamy pełno przykładów moralności na pokaz. Jednak w Polsce od ponad 30 lat istnieje wspólny, coroczny rytuał, w ramach którego stosunkowo niewielkim kosztem możemy poczuć się dużo lepsi niż na co dzień jesteśmy. Mowa oczywiście o Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy, w ramach której wrzucając do puszki kilka drobniaków, wykupujemy roczny abonament na pogardę wobec wszystkich, którzy nie chcą partycypować w akcji z przeróżnych powodów. A za sprawą czerwonego serduszka na płaszczu czy plecaku, można jeszcze krzyczeć na całe gardło: patrzcie jaki jestem dobry!

Autor wie, co mówi z własnego doświadczenia. Kiedy w licealnych czasach błogiej nieświadomości grało się w przeróżnych kapelach rockowych, stały punkt programu stanowił styczniowy koncert WOŚP. Młode zespoły mogły pokazać się szerszej publiczności, występując na scenie z profesjonalnym nagłośnieniem. Była to doskonała okazja aby za darmo się wypromować, nie licząc jednocześnie na nic w zamian (w przeciwieństwie do gwiazd estrady, które nawet w tak szczytnym celu nie rezygnują z pokaźnych gaży).

A sama idea pomocy dzieciom? Podczas gdy oczywiście znajdowała się gdzieś z tyłu głowy, nie łudźmy się – w pierwszej kolejności chodziło przede wszystkim o możliwość wyjścia z garażu i zmierzenia się z wielką sceną.

I nie chodzi tutaj o krytykę samej pomocy, jakiej formy by nie przyjęła. Nic nikomu do tego, czy ktoś pomaga, komu i w jaki sposób, jeżeli przeznacza na to własny czas i pieniądze. Nawet jeżeli znaczna część funduszy zostaje zdefraudowana, idzie na cele niezgodne z przeznaczeniem lub po prostu okazuje się niewystarczająca by zrealizować deklarowane cele. Komentarza wymaga natomiast dość powszechna postawa, która streszcza się w haśle: nie dajesz „na Owsiaka” – nie wspierasz chorych dzieci.

Moralny szantaż to ulubiona broń zwolenników WOŚP, którzy w takich przypadkach bronią czci organizatora jak niepodległości. Na nic liczby, wyliczenia, oficjalne dane pokazujące, że bez owsiakowej, cholernie drogiej (opłacanej m.in. z naszych podatków) imprezy system ochrony zdrowia nie tylko by się nie zawalił, ale w zasadzie nie odczułby żadnej straty. Ostateczny argument, kończący dyskusję brzmi zazwyczaj następująco – skoro nie dajesz do puszki, napisz również oświadczenie, że w przypadku zagrożenia życia nie chcesz być leczony sprzętem zakupionym w ramach zbiórki.

Sekciarskiej postawy „ultrasów Jurasa” nie da się wytłumaczyć inaczej niż obroną okazji na uspokojenie sumienia. Możemy cały rok żyć w grzechu, niemoralnie, nie pracować nad sobą raniąc siebie i bliskich, ale wystarczy wrzucić kilka złotych do puszeczki, by nagle poczuć się jak nowonarodzony. Tym samym uczestnictwo w ogólnopolskim rytuale przyjmuje formę zarówno zbiorowej terapii, jak i społecznej psychozy.

Bo biada każdemu, kto zdecyduje się podważyć sens operacji, która dla części uczestników posiada wymiar przede wszystkim osobisty. Przy okazji można również „dokopać” katolikom zbulwersowanym antyklerykalnym usposobieniem Owsiaka, jego zaangażowaniem politycznym czy promocją homo-rewolucji, oskarżając ich o brak serca i obłudę. Jednocześnie samemu nie mając wstydu wysyłać wolontariuszy pod mury kościoła.

Z drugiej strony, podnosząc jednorazowy akt dobroczynności do rangi zbawiania świata, dezawuuje się ciche, konsekwentne dzieła charytatywne – w naszym kraju głównie katolickie – które do skutecznego działania nie potrzebują celebrytów, reklam w państwowych mediach czy poparcia samorządowców. Zasada „niech nie wie lewa ręka twoja, co czyni prawa” (Mt 6, 3) skutecznie broni bowiem przed postawą pychy i samouwielbienia, której festiwal będziemy mieli okazję podziwiać w najbliższym czasie.

Piotr Relich

Piątek: Bielsko-Biała – Msza Święta i Różańcowy szturm do Nieba za Ojczyznę

Opublikowany 2026-01-08 przez Mirosław Dakowski

Bielsko-Biała – Msza Święta i Różańcowy szturm do Nieba za Ojczyznę

08/01/2026

Nasze Różańce święte uratują Polskę!

Zapraszamy w piątek do różańcowego szturmu modlitewnego za Kościół, naszą Ojczyznę i nasze rodziny – Msza Święta za Ojczyznę godz.17.00 parafii p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika (Głównego Patrona Polski). Po Mszy Świętej adoracja Najświętszego Sakramentu i Różaniec święty za Ojczyznę.

Tylko modląc się na Różańcu Świętym i poprzez POKUTĘ możemy wybłagać tryumf Niepokalanego Serca Maryi Panny w Kościele, w Polsce, w naszych rodzinach i na całym świecie.

Kategorie Adoracja, Bielsko-Biała, Msze św. za Ojczyznę, Różańcowy Szturm do Nieba Tagi Bielsko Biała, Jasnogórskie Śluby Narodu, Krucjata Różańcowa za Ojczyznę, modlitwa za Ojczyznę, Msza Święta za Ojczyznę, Pokuta, różaniec za Ojczyznę

11.01.2026 Biłgoraj, Warszawa – comiesięczne Msze Święte za Ojczyznę i Pokutne Marsze Różańcowe