Dlaczego Persowie są aż tak pozytywnie nastawieni do Polaków?
Skąd wzięły się elementy stroju perskiego w ubiorze XVI – to wiecznego polskiego szlachcica? Dlaczego w obecnym konflikcie izraelsko – irańskim nasza sympatia podąża za Iranem?
Po raz kolejny ciepły obraz współczesnego społeczeństwa irańskiego szkicuje nam niezależna polska dziennikarka – Agnieszka Piwar. Rozmowę poprowadził autor książki “Bestia, cywilizacja nad przepaścią” – Marek Tomasz Chodorowski.
◊
ROZMOWY ODWAŻNYCH – O sytuacji w Iranie z Agnieszką Piwar rozmawia Marek Tomasz Chodorowski
W ciągu dekady o 30 proc. spadła liczba zawieranych małżeństw cywilnych w Polsce i blisko o 50 proc. ślubów kościelnych. Wzrosła o 3 lata średnia wieku nowożeńców. Rokrocznie ok. 10 tys. par zarejestrowanych w urzędach stanu cywilnego decyduje się po kilku latach na sakrament małżeństwa.
Według wstępnych danych GUS liczba ludności Polski na koniec 2025 r. wyniosła 37,3 mln, czyli o ok. 157 tys. mniej niż rok wcześniej.
W ubiegłym roku zawarto ok. 133 tys. związków małżeńskich, czyli ponad 2 tys. mniej niż rok wcześniej. Natomiast współczynnik małżeństw pozostał na tym samym poziomie co w 2024 r. i wyniósł ok. 3,6. Można wnioskować, że zmiany wnikają z spadku liczby mieszkańców kraju.
Z analizy danych GUS można stwierdzić, że w ciągu dekady o 30 proc. spadła liczba zawieranych małżeństw cywilnych w kraju. W 2014 r. zawarto ponad 188,4 tys. małżeństw, w tym 118,2 tys. wyznaniowych czyli w kościołach lub związkach wyznaniowych i jednocześnie zarejestrowanych w urzędach stanu cywilnego (117,2 tys. – katolickich).
W roku 2015 r. – 188,8 tys.
w 2020 r. ponad 145 tys., w tym wyznaniowych 77,8 tys.
W 2024 r. zawarto 135,4 tys. małżeństw w tym ponad 59,7 tys. wyznaniowych, co stanowi niespełna 44 proc. wszystkich. W Kościele katolickim zawarto wówczas 58,9 tys. małżeństw sakramentalnych.
Nieco większą liczbę udzielanych ślubów podaje zawsze Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego, choć także i z tych danych można zaobserwować tendencję spadkową. Według ISKK, w diecezjach w Polsce w 2014 r. udzielono 132 tys. sakramentów małżeństwa.
W 2019 r. – ponad 125 tys., rok później – 91,4 tys., a w 2024 r. już 68,2 tysięcy.
Różnice w danych między oboma instytutami wynikają z tego, że Kościół w swoich statystykach uwzględnia pary w związkach cywilnych, które po kilku latach decydują się na ślub kościelny. W związku z tym, że są one już zarejestrowane w urzędach stanu cywilnego, nie trzeba ich tam zgłaszać, przez co statystyki GUS podają mniejsze liczby. To pokazuje, że co roku blisko 10 tysięcy małżeństw cywilnych w Polsce decyduje się po jakimś czasie także na ślub kościelny.
Mimo tego i tak, w ciągu dekady liczba sakramentów małżeństwa w Kościele katolickim spadła o połowę.
Według rocznika ISKK „Annuarium Statisticum Ecclesia in Polonia” w 2024 r. najwięcej małżeństw zawarto w archidiecezji krakowskiej (4 297), diecezji tarnowskiej (3 917) i archidiecezji katowickiej (3 886). Z kolei najmniej w diecezji drohiczyńskiej (634), bydgoskiej (660) i elbląskiej (682).
W archidiecezji warszawskiej obejmującej lewobrzeżną część stolicy i obszar podwarszawski w 2024 r. zawarto w Kościele 2 553 małżeństw zaś w diecezji warszawsko-praskiej, a więc po drugiej stronie Wisły 1 854 małżeństw sakramentalnych. To dużo więcej niż w archidiecezji gdańskiej – 1 484 czy poznańskiej – 1 309.
Z roku na rok wzrasta średnia wieku nowożeńców. W 2014 r. dla mężczyzn wynosiła ona ok. 29 lat, a dla kobiet 27 lat, podczas gdy w roku 2024 była ona analogicznie – 32 lata i 30 lat.
W ciągu dekady odnotowano spadki liczby rozwodów.
Z danych GUS wynika, że:
w roku 2014 było ich blisko 65,7 tys.;
w 2015 r. 67,2 tys.;
w 2016 .r 63,5 tys.;
w 2020 r. – 51 tys.; w
2024 r. – 57,4 tys. par małżeńskich, tj. o ok. 0,6 tys. więcej niż w 2023 r.
Według wstępnych szacunków GUS w 2025 r. rozwiodło się ok. 61 tys. par małżeńskich, tj. o ponad 3 tys. więcej niż rok wcześniej.
Najwięcej w liczbach bezwzględnych rozwodów w 2024 r. odnotowano w woj. mazowieckim 8565, a najmniej w woj. świętokrzyskim 868. Natomiast biorąc pod uwagę liczbę ludności, to na 10 tys. mieszkańców najwięcej w warmińsko-mazurskim, a najmniej w woj. świętokrzyskim.
W miastach częstość rozwodów jest blisko trzykrotnie wyższa niż na wsi.
W porównaniu z początkiem XXI w. wzrósł wiek małżonków podejmujących decyzję o rozwodzie. W 2024 r. rozwodzący się mężczyzna miał prawie 44 lata, a kobieta 41 lat, byli zatem o 5-6 lat starsi niż, ci którzy podejmowali identyczną decyzję w roku 2000.
Coraz częściej sąd orzeka wspólne wychowywanie dzieci przez rozwiedzionych rodziców. W 2024 r. takich rozstrzygnięć było blisko 77 proc. (wobec 29 proc. w 2000 r.). Opieka przyznana wyłącznie matce dotyczyła 19 proc. przypadków (wobec 65 proc. w 2000 r.), a wyłączną opiekę ojcu przyznano jedynie w ok. 2 proc. orzeczeń (wobec niecałych 4 proc. w 2000 r.).
Z danych GUS wynika, że od kilku lat sąd orzeka rocznie separację w stosunku do ok. tysiąca małżeństw. Zdarzają się pojedyncze przypadki zniesienia separacji, czyli powrotu do małżeństwa, jednak większość wnosi o rozwód.
Wśród małżeństw rozwiedzionych w 2024 r. ponad 57 proc. wychowywało ok. 51 tys. dzieci poniżej 18. roku życia.
Biorąc pod uwagę liczbę dzieci, to 24,5 tys. par, które się rozwiodły było bez dzieci, a blisko 33 tys. miało dzieci małoletnie, w tym: z jednym – 17,7 tys.; z dwójką dzieci – 12,7 tys.; z trójką dzieci – 2,1 tys.
Według GUS rozpadło się 11,8 tys. małżeństw z wyższym wykształceniem obu małżonków, 12,6 z średnim i 5,7 tys. – zasadniczym zawodowym. Trzykrotnie rzadziej rozpadają się związki, w których mężczyzna miał wyższe wykształcenie, a kobieta średnie – 2185, niż w sytuacji odwrotnej – 7394.
Najwięcej par rozwiodło ze stażem małżeńskim 5—9 lat (blisko 12 tys.) oraz 10-14 lat (10,8 tys.), zaś najmniej 25-29 lat (4,2 tys.). Najczęściej jako powód wskazano niedochowanie wierności małżeńskiej połączonej z innymi przyczynami.
Biorąc pod uwagę wiek to najwięcej par rozwiodło się w grupie, w której kobiety i mężczyźni byli między 40 a 49 rokiem życia.
W Kościele katolickim nie ma rozwodów. Jeśli sakrament małżeństwa został ważnie zawarty i dopełniony, to może go rozwiązać wyłącznie śmierć jednego z małżonków.
Sądy kościelne badają jedynie, czy małżeństwo zostało ważnie zawarte. W procesie kościelnym badane się zatem okoliczności, które mogły uniemożliwić zawarcie małżeństwa sakramentalnego. W danym momencie nikt o ich istnieniu mógł nie wiedzieć lub mogły zostać zatajone.
Kodeks prawa kanonicznego określa wszystkie podstawy do stwierdzenia nieważności małżeństwa, które można ująć w trzy grupy: przeszkody zrywające, wady zgody małżeńskiej oraz wady formy kanonicznej. Jeśli z różnych powodów wierni mają wątpliwości co do ważności swojego małżeństwa, to mogą poprosić o pomoc w rozeznaniu konkretnej sytuacji sąd kościelny.
Tzw. afera Epsteina nie jest żadnym tematem zastępczym. To świadectwo epoki, w której władzę, pieniądze i sławę zdobywa się dzięki uczestnictwu – biernemu bądź czynnemu – w pedofilii, przestępstwach seksualnych, handlu ludźmi.
W zeznaniach jego ofiar jest również mowa o praktykach satanistycznych i kanibalizmie. Dokumenty afery to ponure świadectwo upadku moralnego Zachodu, który pod przywództwem USA dążył w ramach globalnej westernizacji do narzucenia braku norm moralnych całej ludzkości. Epstein jest twarzą zdechrystianizowanego, zdemoralizowanego i ostatecznie zdehumanizowanego kolektywnego Zachodu ostatnich dziesięcioleci. Zdehumanizowanego, gdyż odrzucenie wszelkich norm moralnych jest transgresją w dół w hierarchii istnień, przekraczaniem, które nie uszlachetnia, nie doskonali, nie umacnia duchowo. Jest drogą ku zezwierzęceniu. [Biedne zwierzątka.. Nie mogą protestować. Ja czynię to w ich imieniu. md]
Udokumentowane przez grupę przestępczą Epsteina praktyki dowodzą, iż świadomie prowokowała ona i umożliwiała przekraczanie norm moralnych przez jej prominentnych gości i klientów ze świata polityki, biznesu, nauki, kultury, sztuki. – Znamienne bowiem jest, iż wśród nich nie ma szarych obywateli, pozbawionych kontaktów z wielkim światem. – Wszystko po to, aby poprzez uczestniczących w aferze przedstawicieli najważniejszych dziedzin życia na Zachodzie mieć wpływ na dalszy ich rozwój – z jednej strony, natomiast z drugiej – narzucić odrzucenie norm moralnych szarej masie jego społeczeństw i tym sposobem sprawować nad nimi władzę. Demoralizacja została bowiem wpisana w program rewolucji kulturalnej jako jej najważniejszy punkt, zmieniający dogłębnie zachodnią cywilizację.
Dokumentowanie działalności Epsteina miało na celu fabrykowanie kompromatów na związane z nim wpływowe osoby i zamierzone ich szantażowanie w realizacji różnych celów – od czysto politycznych po cywilizacyjno-kulturowe.
W tym punkcie pojawia się pytanie: kto określał owe cele i za czyim pośrednictwem? Częściowa odpowiedź jest zawarta w już opublikowanych dokumentach, wskazujących na służby specjalne, pośród których wymieniany jest Mosad.
Dla politologów i socjologów równie ważne jest pytanie: czy inne służby – nade wszystko amerykańskie – nie wiedziały o przestępczej działalności siatki Epsteina? CIA i FBI? Jeśli służby Stanów Zjednoczonych nie wiedziały, to mamy do czynienia ze spektakularnym świadectwem słabości amerykańskiego państwa. Jeśli wiedziały i tę wiedzę utajniały, mamy do czynienia ze świadomym uczestnictwem tych służb w osłabianiu USA. Natomiast dla badacza problematyki antropologicznej i cywilizacyjno-kulturowej istotne są w dokumentacji Epsteina świadectwa przekraczania norm moralnych i związanych z nimi wszystkich innych norm aksjologicznych jako sposobu bycia elit. Jako współczesny amoralny modus vivendi całego Zachodu, upowszechniany pod patronatem jego liderów nie tylko w polityce – poprzez wiodące ideologie – ale nade wszystko w kulturze, nauce, edukacji.
Nie ma już elit
Ujawniony w aktach Epsteina mechanizm kreowania władzy w tych sferach poprzez sieć – z jednej strony znajomości i różnych form wpływu, z drugiej – poprzez szantaż i kompromaty – nie istniał samodzielnie. Był ściśle powiązany z mechanizmem kryminalnej działalności tego przestępcy. Kierowanie procesem zdobywania czy też utrzymania władzy w ścisłym powiązaniu z przekraczaniem norm moralnych – od przestępstw po zbrodnie – nie jest niczym nowym. Zwłaszcza, gdy ich przekraczanie wpisane jest w ideologiczny fundament przemian cywilizacyjno-kulturowych Zachodu.
Takim przypadkiem jest dokumentacja Epsteina. Nie można jej rozpatrywać w wymiarze wyłącznie polityczno-prawnym. O wiele ważniejszy jest jej wymiar antropologiczny – widoczny na poziomie cywilizacyjno-kulturowym. Miliony stron tej dokumentacji to zderzenie nowoczesnych technologii zapisu z upadkiem moralnym Zachodu na obecnym etapie rewolucji kulturalnej – dehumanizacji ludzkości. Wiodącą rolę w tym procesie odegrały elity. Ich liderzy w sferze polityki, biznesu, nauki, kultury mają w dokumentacji amoralne twarze – korzystają z usług przestępcy, aby się nurzać w rozpuście, robić karierę, pogrążyć konkurencję, otrzymać pieniądze na tajne programy naukowe, etc.
Niektórzy korzystali jedynie z umocowań Epsteina w służbach specjalnych i kontaktów ze środowiskami decydenckimi, aby osiągnąć cel niemożliwy do zrealizowania na gruncie obowiązującego prawa – poprzez spisek, który pojawia się w ujawnianych aktach w różnorodnych formach. Jego najdobitniejszym przykładem było planowane zniszczenie – z pomocą siatki Epsteina – papieża Franciszka. Zaproponował je temu przestępcy Steve Bannon, bliski współpracownik Donalda Trumpa z pierwszej kampanii wyborczej i współtwórca MAGA. „Zniszczymy (papieża) Franciszka” – pisał Bannon do Epsteina w czerwcu 2019 roku, określając ówczesnego ojca świętego jako osobę „godną pogardy” i namawiając do ataku na nią przywódcę włoskiej prawicy Matteo Salviniego [i].
[Zostawiam te dziwaczne rozważania o Franciszku. Zadziwiają mnie jednak. Nie będę polemizował… md]
W tym samym materiale (www.polsatnews.pl/2026002-14) cytowana jest trafna ocena współpracy Bannona z Epsteinem w sprawie głowy Kościoła Katolickiego, przedstawiona przez watykanistę. Można ją uznać za jeden z głównych celów przestępczej działalności najgłośniejszego amerykańskiego wip-sutenera: „Ksiądz Antonio Spadaro, urzędnik watykański i bliski współpracownik papieża Franciszka, powiedział CNN, że zachowanie Bannona świadczy o chęci połączenia ‘władzy duchowej z władzą polityczną dla osiągnięcia strategicznych celów’”. Chodzi tu nie tylko o władzę nad Watykanem, ale również o władzę nad całym światem. Nadal, niestety, nie mamy pewności, o czyją władzę chodzi. [Czyżby?? Pani nie chce wymienić ich Pana, Szatana?? md]
Z punktu widzenia cywilizacyjno-kulturowego najistotniejsza na tym styku dwóch rodzajów władzy jest ta, która dotyczy ducha. Gdyby taki rząd dusz po amerykańsku – zapośredniczony przez przestępcę – był planem odrodzenia duchowego i zarazem moralnego ludzkości, mógłby stanowić pewną formę usprawiedliwienia człowieka Trumpa.
Okazało się jednak, że w tej formie antywatykańskiego spisku szło czołowemu amerykańskiemu konserwatyście tylko o zwycięstwa polityczne jego partii. Co więcej, ani Bannon, ani żaden przedstawiciel amerykańskiej elity nie ma zamiaru kajać się przed swoim narodem, przepraszać za kontakty z przestępcą, domagać ukarania jego wspólników. W szoku są jedynie uczciwi, przeciętni ludzie, nad którymi skompromitowane elity nadal panują i z szatańską pychą demonstrują swoją nietykalną amoralność. Materiały Epsteina pozwalają sformułować tezę, iż elity te stały się – paradoksalnie – awangardą upadku Zachodu, zapoczątkowanego już na pierwszym etapie rewolucji kulturalnej 1968 roku.
Nihil novi sub sole
Amoralność jako podstawową zasadę europejskiej rewolucji odczytał genialnie już w XIX wieku Fiodor Dostojewski w Biesach (1872). Pisarz pokazał ideę rewolucyjną jako produkt zachodniej cywilizacji, który pochłonął umysły ówczesnej inteligencji rosyjskiej i pchnął ją na bezdroża nie tylko polityki i kultury, ale również antropologii i aksjologii. Przedstawiony w powieści nosiciel tej idei Piotr Wierchowieński mówi otwarcie, na czym będzie polegał przewrót w Rosji: na chaosie i wszechogarniającym zepsuciu moralnym. Ten dziewiętnastowieczny rosyjski zwolennik zachodnich idei jest literackim archetypem wszystkich późniejszych rewolucjonistów. Dostojewski jak nikt inny potrafił uchwycić istotę ich mentalności: obłędną fascynację złem. Oni wzniecają wielkie rewolucje po to, aby się upajać ich destrukcyjną siłą.
„Przede wszystkim – wykrzykuje Wierchowieński w amoku – będziemy szerzyć zamęt. Przenikniemy w lud. Czy pan wie, że już teraz jesteśmy strasznie silni? Nasi ludzie – to nie tylko ci, którzy rżną i podpalają, nie tylko ci, którzy strzelają czy gryzą. (…) Nauczyciel, który wraz z dziećmi drwi z ich Boga i z ich kołyski – jest nasz. Adwokat, który broni wykształconego zabójcy, powołując się na to, że tamten, stojąc wyżej intelektualnie od ofiary, musiał zabić, gdyż potrzebował pieniędzy – także nasz. Sztubacy, którzy zabijają chłopa, aby poznać wrażenia zabójcy – są nasi. Przysięgli, którzy uniewinniają zbrodniarzy – nasi. Prokurator, który drży przed sądem, czy nie spadnie nań zarzut braku liberalizmu – nasz, nasz. Administratorzy, literaci, o, naszych jest dużo, strasznie dużo, chociaż sami oni o tym nie wiedzą” [ii].
Ukazany rewolucjonista upaja się szczególną formą totalnego zniszczenia moralnego – rozpustą. „Teraz – kusi Stawrogina, duchowego nauczyciela tytułowych biesów – niezbędne są ze dwa pokolenia rozpusty. Niesłychanej rozpusty, najpodlejszej, która robi z człowieka plugawą, tchórzliwą, okrutną, samolubną istotę. To jest niezbędne. I potrzeba świeżej krwi, aby się człowiek przyzwyczaił” [iii]. Ten obraz rewolucji zamyka odsłona będąca szyderstwem nie tylko z dobra i sprawiedliwości, ale również z prawdy. Na czele przewrotu ma bowiem stanąć najbardziej zdemoralizowany bohater powieści, jakim jest właśnie Stawrogin. Aby lud mu uwierzył i poszedł za nim, rewolucjoniści puszczą pogłoskę, że jest on cudownie pojawiającym się Iwanem Carewiczem – mitycznym bohaterem rosyjskich baśni, dokonującym heroicznych czynów w imię wielkiego dobra.
Przedstawiony 154 lata temu w powieści rosyjskiego pisarza antydekalog rewolucyjnej świadomości jako jej antychrześcijańska determinanta – jawi się w XXI wieku jako aktualny ideowy i aksjologiczny fundament rewolucji kulturalnej. Uległ jedynie rozwinięciu i swego rodzaju „udoskonaleniu” na bazie rozwoju cywilizacyjnego i postępu naukowo-technologicznego. Promowane w kulturze od czasów renesansu przekraczanie chrześcijańskich norm moralnych było stałym impulsem myślenia rewolucyjnego. Drogę tej promocji amoralności łatwo odtworzyć, sięgając do historii literatur europejskich – rosyjska, na swoje szczęście nie miała w tym wypadku żadnego znaczącego udziału.
Od Decamerona do J. Epsteina
Temat przekraczania obowiązujących w określonej epoce norm moralnych jest stałą daną literatury światowej od jej zarania. W kulturze Zachodu nabiera szczególnego znaczenia, gdy staje się programowym elementem przemian cywilizacyjnych. Tak było w przypadku Decamerona Giovanniego Boccaccio – powstałego w połowie XIV wieku zbioru 100. nowel, umieszczonego w 1559 roku w Indeksie ksiąg zakazanych.(Indeks librorum prohibitorum). Dlaczego? Ponieważ te opowieści dziesięciorga „szlachetnie urodzonych” mieszkańców (pań i panów) Florencji – chroniących się przed dżumą na wsi – zawierają wątki erotyczne stanowiące tabu w epoce średniowiecza, m.in. zmysłową miłość pozamałżeńską. „Szlachetne urodzeni”, zabijając w ten sposób nudę kwarantanny, odsłaniają jednocześnie mroki swej moralności.
W innej sytuacji nie zdobyliby się na takie opowieści, bo wiedzą o istnieniu czerwonych linii w obowiązującym wówczas kodeksie moralnym, mają świadomość grzechu i zgorszenia. Tę świadomość ma nade wszystko Boccaccio, który wymyślił dla swoich narratorów kwarantannę, izolującą ich od ludzi. Pierwszy na gruncie literatury krok w odejściu od obowiązujących norm moralnych został już jednak uczyniony. Decameron okrzyknięto zwiastunem nowej epoki – renesansu, który maksymę rzymskiego dramatopisarza Terencjusza „Człowiekiem jestem i nic, co ludzkie, nie jest mi obce” uczynił hasłem ponadczasowym.
Niestety, to właśnie hasło otwarło kulturową puszkę Pandory. Stało się bowiem zaczynem degrengolady renesansowego humanizmu, który rozpoczął długie dzieje tolerancji dla różnych wynaturzeń erotyczno-seksualnych człowieka, skazując go tym samym na chaos moralny i powrót pod tym względem do epoki pogaństwa.
Kolejnym wybuchem z tej puszki była twórczość Donatiena A. F. de Sade, występującego w historii kultury jako Markiz de Sade. Ten skandalista, kryminalista, rewolucjonista, filozof libertynizmu i nade wszystko pisarz drugiej połowy XVIII i początku XIX wieku epatował w swojej twórczości przestępstwami seksualnymi, które łączył z okrucieństwem – noszącym pochodzącą od niego nazwę sadyzmu. Najbardziej reprezentatywne dla jego poglądów są dwie pozycje: Sto dwadzieścia dni Sodomy, czyli szkoła libertynizmu oraz Justyna, czyli nieszczęścia cnoty – będące swego rodzaju katalogiem zboczeń seksualnych i jednocześnie credo amoralizmu, sprowadzającego się do negacji Boga, moralności i wszelkich wyższych wartości.
Jego twórczość literacką i libertyńską filozofię można ująć wspólnym mianownikiem: w służbie rewolucji. Nade wszystko francuskiej 1789 roku, która pokazała nie tylko swoje amoralne, ale również antychrześcijańskie oblicze. Sam Markiz de Sade wziął w niej bezpośredni udział jako sekretarz Maksymiliana Robespierre’a. Jego twórczość odegrała na tym polu o wiele większą rolę: ukształtowała amoralną mentalność, bez której idea rewolucji nie znalazłaby swojego urzeczywistnienia.
Co łączy Epsteina z Markizem de Sade? Bardzo wiele: obaj byli skandalistami, przestępcami, kryminalistami. Obaj przyczynili się do zwycięstwa rewolucji swoich czasów poprzez utrwalanie czy wręcz narzucanie amoralizmu jako fundamentu rewolucyjnych zmian w cywilizacji Zachodu. Różni ich jedynie forma zapisu demoralizującej działalności. Francuski pisarz posługuje się literackimi formami. Amerykański wip-sutener, nazywany eufemistycznie finansistą, zostawił „surowy” zapis, nade wszystko elektroniczny, stanowiący materiał faktograficzny dla ewentualnych różnorodnych literackich ujęć. Ponadto dla ukrycia zbrodniczej działalności używał szyfrów, o których Markiz nawet nie myślał.
Afera Epsteina i jej dokumentacja to punkt zwrotny w cywilizacji Zachodu. Istotne jest, kto i jak rozstrzygnie o jego przyszłości w tym wymiarze. Współczesną politykę zachodnią, a także kulturę, naukę, edukację zdeterminowała bowiem koncepcja tzw. tolerancji represywnej, będącej de facto formą bezwzględnego zwalczania wszelkiej prawicy i wszelkich konserwatyzmów. Jedynie te bowiem mogą domagać się ujawnienia wszystkich aspektów afery i ukarania wszystkich wspólników jej organizatora, nade wszystko utajnionych jego zleceniodawców. Chronić ich będzie wymyślona –m.in. dla takich sytuacji – przez niemiecko-amerykańskiego filozofa i socjologa żydowskiego pochodzenia – Herberta Marcuse owa tolerancja represywna.
Ten marksista szkoły frankfurckiej – głównie okresu tzw. zachodnio-europejskiego – guru rewolty 1968 roku, nadal uważany jest za ideologa nowej lewicy, która patronuje obecnemu etapowi rewolucji kulturowej, narzucającej współczesnemu człowiekowi amoralizm i kształtującej jego antychrześcijańską mentalność. Uznanie eseju Marcuse’go Tolerancja represywna (1965) przez ideologów trwającej rewolucji za podstawowy punkt ich programu polityczno-społecznego nadaje im specyficzny immunitet przed odpowiedzialnością – m.in. prawną – za dehumanizacyjną działalność w sferze cywilizacyjno-kulturowej. Marcuse z myślą o obronie czy wręcz uprzywilejowaniu takiej działalności pisał swój „represywny” manifest.
„Wyzwalająca tolerancja (tolerancja represywna) – pisał – oznaczałaby zatem nietolerancję wobec prawicy i tolerancję dla ruchów lewicowych. Jeśli chodzi o zakres tej tolerancji i nietolerancji, musiałaby się ona rozciągnąć zarówno na płaszczyznę działania, jak i też dyskusji i propagandy, na słowa i czyny (…) Brak tolerancji dla ruchów reakcyjnych, zanim jeszcze staną się one aktywne, nietolerancja skierowana również przeciw myśleniu, poglądom i słowom (przede wszystkim nietolerancja wobec konserwatystów i politycznej prawicy)” [iv].
Niestety, zniewolona fałszywym mitem Ameryki konserwatywna prawica na razie nie znajduje dość odwagi ani w USA, ani w Europie, a tym bardziej w proamerykańskiej Polsce, aby podjąć walkę z elitą, która działała w różnych sferach naszej rzeczywistości pod wpływem Epsteina i jego utajnionych promotorów. Dlatego tkwimy nadal w trującej mieszance cywilizacyjnej – zanikającej chrześcijańskiej i dominującej nad nią antychrześcijańskiej.
Po kilkunastoletniej przerwie zawitała wreszcie do naszego kraju, jak to drzewiej bywało, prawdziwie solidna i mroźna zima. Fakt ten przeczy w oczywisty sposób tezom głoszonym wszem i wobec przez różnorodnych klimatystów, ponieważ według nich narastający w tempie około 2 ppm rocznie poziom dwutlenku węgla w ziemskiej atmosferze powinien powodować, że każda kolejna zima powinna być już nieco cieplejsza od poprzedniej, skoro dwutlenek węgla według powszechnie głoszonego przez nich dogmatu o charakterze wręcz religijnym jest tutaj czynnikiem absolutnie dominującym, niwelującym całkowicie wpływ wszelkich pozostałych czynników.
Natomiast w ostatnim czasie w sposób empiryczny mieliśmy właśnie okazję przekonać się, że to nie prawda (bądź mówiąc bardziej dosadnie, według ks. prof. Tischnera mamy w tym wypadku do czynienia z trzecią kategorią prawdy…), co świadczy o tym, że temperatura atmosfery ziemskiej zależy od bardzo wielu czynników, a sam dwutlenek węgla jest tylko jednym z elementów znacznie większej i zapewne o wiele bardziej skomplikowanej układanki i z całą pewnością w żadnym wypadku nie jest jej elementem najważniejszym.
Jednak gdyby nawet i z tym dwutlenkiem węgla było w ogóle cokolwiek na rzeczy, to warto zauważyć, że antropogeniczna emisja CO2 stanowi zaledwie około 4 proc. całkowitej naturalnej emisji tego gazu cieplarnianego. Tymczasem wkład Unii Europejskiej do antropogenicznej emisji CO2 stanowi jedynie około 7 proc. [z tych 4%.. md] Wypływa stąd istotny wniosek, że emisja CO2 przez Unię Europejską stanowi jedynie niecałe 3 promile jego emisji naturalnej, wywołanej głównie przez procesy związane z oddychaniem organizmów żywych, a zwłaszcza jednokomórkowych bakterii i grzybów, które nieustannie rozkładają na czynniki pierwsze martwe szczątki organizmów żywych.
Zresztą spora część szczątków roślinnych trafia i tak ostatecznie do wilgotnej gleby bądź na dno zbiorników wodnych, gdzie nieustannie zachodzą procesy gnilne, w wyniku których zawarty w nich węgiel zostaje uwięziony w tworzącej się warstwie próchnicy bądź torfu.[A ogromną większość CO2 z atmosfery pochłaniają oceany. md] Tak czy inaczej, jego naturalny bilans krążenia w przyrodzie jest zdecydowanie ujemny, a dopiero eksploatacja surowców kopalnych sprawiła, że uwięziony przez miliony lat pod ziemią węgiel mógł ponownie zostać włączony w naturalny obieg w przyrodzie.
Warto także wiedzieć, że w samej tylko epoce trzeciorzędu jego stężenie spadło z ponad 1000 ppm do około 400 ppm, a następnie w czwartorzędzie, w którym obecnie żyjemy, zmniejszyło się do zaledwie 280 ppm i gdyby w ten sposób nadal malało, osiągając wartość 150 ppm, to nieuchronnie nastąpiłaby śmierć roślin i w efekcie koniec życia na Ziemi, ponieważ w ten sposób przerwane zostałyby wszelkie łańcuchy pokarmowe (no może przetrwałby jakieś prymitywne beztlenowe bakterie).
Czy zatem, będąc w pełni władz umysłowych, ktoś może nadal twierdzić, że zmniejszenie ogólnej światowej emisji CO2 o zaledwie niecałe 3 promile, w wyniku wprowadzania w Unii Europejskiej Zielonego Ładu, może przynieść jakikolwiek pozytywny skutek?
Wręcz przeciwnie, ostateczny efekt osiągnięcia przez Unię Europejską założonej zeroemisyjności będzie całkowicie niezauważalny i absolutnie niemierzalny. Samotna walka Unii Europejskiej z dwutlenkiem węgla pozbawiona jest obecnie jakiegokolwiek sensu, skoro wydobycie węgla na świecie sięga już 9 miliardów ton, USA planują w przyszłości istotnie zwiększyć jego wydobycie, a same tylko Chiny wydobywają go prawie 5 miliardów ton i zapewne śmieją się głośno z Unii Europejskiej, na której zbijają obecnie niezły interes, będąc producentem około 80 proc. wytwarzanych na świecie paneli fotowoltaicznych i 75 proc. akumulatorów litowych, na które to produkty znalazły sobie świetny rynek zbytu w zarażonej zieloną ideologią naszej części świata.
Warto także zdawać sobie sprawę z faktu, że wprowadzenie w Unii Europejskiej mitycznej zeroemisyjności poprzez dosłowne zaoranie, zniszczenie istniejącego na jej terytorium przemysłu, energetyki, górnictwa, transportu i rolnictwa ostatecznie spowoduje, że gros tego rodzaju działalności przeniesie się po prostu w inne rejony świata, a takie Chiny, Indie, Indonezja czy Wietnam zapewne tylko na to czekają. Zatem wspomniana światowa redukcja emisji dwutlenku węgla w rzeczywistości nie będzie wynosiła wspomnianych niecałych trzech promili jego podaży naturalnej, tylko będzie to znacznie miej, może około jednego promila, ponieważ wspomniany gaz cieplarniany i tak będzie ostatecznie do atmosfery ziemskiej wypuszczany, tyle że poza obszarem eurokołchozu.
Czy da się zastąpić węgiel podczas mroźnej zimy
Na rys. 1 przedstawiono polski miks energetyczny, który został wyliczony za grudzień 2025 roku, a tego rodzaju zestawienie informuje nas, z jakiego rodzaju źródeł pochodziła wytworzona w tym miesiącu w naszym kraju energia elektryczna.
Rys. 1. Miks energetyczny Polski wyliczony za grudzień 2025 roku (źródło: https://www.rynekelektryczny.pl/produkcja-energii-elektrycznej-w-polsce/)
Ogółem z węgla kamiennego i brunatnego pochodziło 66,46 proc. wytwarzanej w Polsce w grudniu 2025 roku energii elektrycznej. Natomiast łącznie ze spalania różnego rodzaju paliw kopalnych (węgiel i gaz) pochodziło 81,52 proc. energii elektrycznej.
Problem polega na tym, że zdecydowana większość polskich elektrowni węglowych, które w grudniu ubiegłego roku wytworzyły aż 2/3 zużywanej w naszym kraju energii elektrycznej, jest już bardzo stara, ponieważ powstały głównie w epoce Edwarda Gierka, a nawet i w czasach towarzysza Wiesława, a według Krajowego Planu w dziedzinie Energii i Klimatu po roku 2035 węgla w polskiej elektroenergetyce ma już w zasadzie w ogóle nie być albo też jego udział ma być wręcz szczątkowy, co i tak w sumie na jedno wychodzi (rys. 2). W tym kontekście można zadać retoryczne pytanie, czym sobie mamy ten węgiel po roku 2035 w grudniu podczas mroźnej zimy w zasadzie zastąpić?
Zastąpienie w znacznym stopniu węgla gazem ziemnym w krajowej elektroenergetyce jest całkowicie nierealne, głównie ze względu na ograniczoną dostępność na światowych rynkach potrzebnych do tego turbin gazowych i problemy związane następnie z zaopatrzeniem w tak wielkie ilości skroplonego gazu ziemnego.
To niby czym mamy w zasadzie sobie ten niechciany węgiel u nas zastąpić? Może hydroenergią, której w Polsce prawie w ogóle nie mamy (udział w miksie 1,59 proc.), gdyż nie jesteśmy położeni nad rzeką Jangcy bądź Nilem, a nasz kraj jest w przeważającej mierze nizinny i nie ma w związku tym żadnego sposobu na uzyskanie większej wartości spadu wód.
A może węgiel mamy sobie zastąpić innymi źródłami odnawialnymi, takimi jak fotowoltaika, biomasa i biogaz, które w grudniu 2025 roku wyprodukowały łącznie jedynie 2,40 %wytwarzanej w Polsce energii?
Pozostaje nam jeszcze wiatr, którego udział w polskim miksie energetycznym jest już istotny, na poziomie 14,49 proc. Niestety dalsze zwiększenie tego udziału nie jest bynajmniej sprawą prostą, a podwojenie mocy zainstalowanej w siłowniach wiatrowych w żadnym wypadku nie spowoduje podwojenia udziału energii wiatrowej w krajowym miksie energetycznym.
Rys. 2. Krajowy Plan w dziedzinie Energii i Klimatu
W przypadku Danii udział energii wiatrowej w miksie energetycznym sięga prawie 50 proc., ale gdy popatrzmy na mapę wietrzności Europy, przedstawioną na rys. 3, to wystarczy już pierwszy rzut oka, aby stwierdzić, że pod względem wietrzności Polska to w żadnym wypadku nie Dania.
Rys. 3. Mapa poziomu wietrzności wyznaczonego dla obszaru Europy. (źródło: https://elektrykapradnietyka.com/wp-content/uploads/2017/08/mapy-wietrzno%C5%9Bci-europa.jpg)
Należy przy tym pamiętać, że energia kinetyczna wiatru zależy aż od trzeciej potęgi jego prędkości, a zatem zmniejszenie się prędkości wiatru zaledwie o połowę (przykładowo z 8 m/s na wybrzeżu Jutlandii do zaledwie do 4 m/s w południowej Polsce) automatycznie powoduje, że moc siłowni wiatrowej maleje aż ośmiokrotnie. W związku z tym choćbyśmy zastawili nawet cały obszar naszego kraju wiatrakami, to i tak nigdy nie bylibyśmy w stanie osiągnąć takiego udziału energii wiatrowej jak Dania w naszym miksie energetycznym. Z pewnością nie jesteśmy pod tym względem w stanie prześcignąć także i Niemców, w przypadku których udział energii wiatrowej w ich miksie energetycznym przekracza nieco 30 proc., ale trzeba koniecznie mieć świadomość, że osiągnięte zostało to gigantycznym wręcz przewymiarowaniem farm wiatrowych, w których nasz zachodni sąsiad zainstalował już zawrotną wartość mocy elektrycznej w wysokości ponad 75 GW, czyli około 7 razy więcej niż Polska, mając roczne zużycie energii elektrycznej zaledwie 2,5 razy większe od nas.
Wniosek z tego wszystkiego jest taki, że w naszych warunkach, tzn. przy takiej wietrzności i nasłonecznieniu w ciągu roku, jakie mamy w naszej lokalizacji geograficznej, dla węgla nie ma obecnie żadnej realnej alternatywy. Teoretycznie można byłoby go zastąpić gazem ziemnym bądź atomem, ale obie wymienione opcje są dla nas obecnie całkowicie nieosiągalne, ponieważ nie jesteśmy w stanie w realistycznie przyjętym przedziale czasu zainstalować około 20 GW mocy ani w blokach gazowo-parowych, ani tym bardziej w blokach jądrowych.
W tab. 1 zamieszczone zostały dane dotyczące pracy krajowego systemu elektroenergetycznego (KSE) w kolejnych dniach stycznia 2026 roku podczas tzw. wieczornego szczytu obciążenia, gdy instalacje fotowoltaiczne generują wówczas dokładnie zero watów, a nawet same pobierają wtedy z sieci pewną moc elektryczną potrzebną do zasilania ich sterowników i urządzeń pomiarowych.
Kolejny dzień stycznia 2026 roku
Zapotrzebowanie mocy w KSE [GW]
Generacja mocy w elektrowniach cieplnych [GW]
Udział procentowy elektrowni cieplnych w pokryciu zapotrzebowania mocy w KSE
1
17,114
11,052
64,6%
2
20,519
13,096
63,8%
3
20,424
13,217
64,7%
4
19,288
13,842
71,8%
5
22,712
18,755
82,6%
6
20,953
17,745
84,7%
7
25,443
22,163
87,1%
8
26,097
21,788
83,5%
9
23,335
19,253
82,5%
10
23,215
18,268
78,7%
11
21,158
16,318
77,1%
12
26,165
23,410
89,5%
13
26,047
22,473
86,3%
14
25,645
21,773
84,9%
15
25,068
20,748
82,8%
16
24,739
20,125
81,3%
17
22,292
17,206
77,2%
18
20,782
15,448
74,3%
19
25,671
18,658
72,7%
20
25,541
20,951
82,0%
21
25,653
21,224
82,7%
22
25,154
19,510
77,6%
23
25,266
21,813
86,3%
24
22,700
18,115
79,8%
25
20,954
18,383
87,7%
26
24,605
21,652
86,7%
27
24,975
21,942
87,9%
28
25,199
21,472
85,2%
29
23,633
22,126
93,6%
30
25,499
21,937
86,0%
31
21,823
17,258
79,1%
Tab. 1. Dane dotyczące zapotrzebowania mocy i generacji elektrowni cieplnych podczas szczytu wieczornego w kolejnych dniach stycznia 2026 roku
Jak wynika z zawartości tab. 1, w styczniu 2026 roku elektrownie cieplne w czasie trwania wieczornego szczytu obciążenia pokrywały średnio aż 80,8 proc. zapotrzebowania mocy w krajowym systemie elektroenergetycznym. Rekordowy pod tym względem był dzień 29 stycznia 2026, gdy w okresie wieczornym elektrownie cieplne pokrywały aż 93,6 proc. zapotrzebowania mocy. Pozostała część zapotrzebowania mocy pokrywana była przez import energii elektrycznej od krajów ościennych, a także przez siłownie wiatrowe oraz elektrownie wodne i szczytowo-pompowe, przy czym należy mieć świadomość, że elektrownie szczytowo-pompowe jako takie nie są bynajmniej żadnym źródłem energii, lecz jedynie wspomnianą energię magazynują (ze sprawnością wynoszącą około 70 proc.), w związku z czym pozyskana z elektrowni szczytowo-pompowych w okresie wieczornym energia i tak w zdecydowanej większości pochodzi pierwotnie z pracujących w systemie elektroenergetycznym elektrowni cieplnych.
Przetrwaliśmy dzięki… Gierkowi?
Wniosek końcowy jest taki, że relatywnie mroźną zimę 2025/26 byliśmy w stanie przetrwać, egzystując na poziomie cywilizacji technicznej, a nie na poziomie jakichś osiemnastowiecznych chłopów pańszczyźnianych, tylko i wyłącznie dzięki temu, że w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku towarzysz Edward Gierek zainstalował w węglowych blokach o mocy 200 MW łącznie prawie 10 GW mocy elektrycznej (wybudowano wtedy nowe bloki w elektrowniach, takich jak Dolna Odra, Pątnów, Ostrołęka, Kozienice, Połaniec, Jaworzno, Rybnik i Turów).
Dodatkowo wspomniany Pierwszy Sekretarz wybudował w elektrowni Kozienice dwa bloki o mocy 500 MW, a następnie rozpoczął budowę elektrowni w Bełchatowie (12 bloków o mocy 360 MW). Niestety w najbliższych latach wszystkie te elektrownie będą[mają być.. md] sukcesywnie likwidowane, a powstały w wyniku tego ubytek mocy dyspozycyjnej nie będzie mógł zostać skutecznie skompensowany budową nowych bloków gazowo-parowych, co w nadchodzących latach wymusi bezwzględnie wprowadzenie w okresie zimowym stopni zasilania, a nawet i wyłączeń rotacyjnych wybranych grup odbiorców. Zatem niezależnie od tego, czy jakiekolwiek zmiany klimatu będą u nas w ogóle mieć miejsce, nadchodzące, najbliższe już zimy będą dla nas pod tym względem wyjątkowo ciężkie.
Próby relatywizowania praktyk homoseksualnych, także w niektórych środowiskach kościelnych, skłaniają nas do szukania odpowiedzi u źródeł: w Piśmie Świętym i Katechizmie Kościoła Katolickiego.
„Nie będziesz obcował z mężczyzną, tak jak się obcuje z kobietą – to jest obrzydliwość”. Jednoznaczny sens tego zapisu Księgi Kapłańskiej (18, 22) współcześni sofiści próbują zrelatywizować twierdzeniem, że nie jest to zakaz moralny, ale jedynie obrzędowy. Obrzędowe zaś przepisy Starego Testamentu, jak wiadomo, w Nowym Testamencie już nie obowiązują. Twierdzenie to łatwo poprzeć cytatami z Pisma Świętego, gdzie obrzydliwością nazwane jest jedzenie żab, ślimaków czy wieprzowiny (np. Kpł 11, 9-42).
Przerzucanie się cytatami biblijnymi po to, żeby postawić na swoim, jest typowo sekciarską metodą posługiwania się Pismem Świętym. Kto chce naprawdę usłyszeć zawarte w Biblii Słowo Boże, stara się badany przez siebie temat zobaczyć w Piśmie Świętym całościowo. Stara się też pamiętać o tym – jak napisał apostoł Piotr – „że żadne proroctwo Pisma nie jest do prywatnego wyjaśniania” (2 P 1, 20), toteż należy je czytać w Kościele i razem z Kościołem.
Jeżeli zatem chcemy rzetelnie wiedzieć, co na temat czynów homoseksualnych mówi Pismo Święte, trzeba sobie postawić i szukać odpowiedzi na trzy następujące pytania. Po pierwsze: Czy argument, że czegoś nie wolno, gdyż to jest obrzydliwość, dotyczy jedynie zakazów obrzędowych? Po wtóre: Czy temat homoseksualizmu obecny jest na kartach Nowego Testamentu? I wreszcie po trzecie: Skoro Kościół został ustanowiony przez Boga „filarem i podporą prawdy” (1 Tm 3, 15), nie może nas nie obchodzić pytanie, jaka jest nauka Kościoła na ten temat.
MORALNOŚĆ, NIE OBRZĘDOWOŚĆ
Jeśli chodzi o pytanie pierwsze, dość przypomnieć fragment Księgi Powtórzonego Prawa (18, 9-11), w którym obrzydliwością nazwano cały szereg niewątpliwie ciężkich grzechów, m.in. zabijanie w ofierze dla bożków swojego własnego dziecka. Zatem powiedzmy krótko: to naprawdę karkołomna i kompletnie bezwartościowa interpretacja, ażeby na tej podstawie, że zachowania homoseksualne są w Biblii nazwane obrzydliwością, wnioskować, jakoby były one zakazane jedynie na mocy prawa obrzędowego. Chyba że również dzieciobójstwo nie było w Starym Testamencie zabronione prawem moralnym, ale było zakazane jedynie na mocy przemijalnego prawa obrzędowego…
Pytanie drugie: Co na temat homoseksualizmu mówi się w Nowym Testamencie? Dwa razy wśród ludzi popełniających najcięższe grzechy wymienieni są „mężczyźni współżyjący z sobą” (1 Kor 6, 9; 1 Tm 1, 10). Grecki termin użyty w obu tych tekstach – arsenokoitai, co w staropolskim przekładzie ks. Jakuba Wujka oddano dosłownie jako „mężołożcy” – precyzyjnie wskazuje, że nie chodzi tu o ludzi mających skłonności homoseksualne, ale o osoby, które dopuszczają się homoseksualnych czynów.
Szczególnie obszerny wywód na ten temat znajduje się w pierwszym rozdziale Listu do Rzymian.
Apostoł Paweł wyjaśnia tam, że ludzie uznający Boga dlatego podejmują zachowania homoseksualne, że nie potrafią samych siebie do końca zawierzyć Bogu, lecz faktycznie stali się bałwochwalcami: „Ponieważ, choć Boga poznali, nie oddali Mu czci jako Bogu ani Mu nie dziękowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach i zaćmione zostało bezrozumne ich serce. Podając się za mądrych, stali się głupimi. I zamienili chwałę niezniszczalnego Boga na podobizny i obrazy śmiertelnego człowieka, ptaków, czworonożnych zwierząt i płazów. Dlatego wydał ich Bóg poprzez pożądania ich serc na łup nieczystości, tak iż dopuszczali się bezczeszczenia własnych ciał. Prawdę Bożą przemienili oni w kłamstwo i stworzeniu oddawali cześć, i służyli jemu, zamiast służyć Stwórcy, który jest błogosławiony na wieki. Dlatego to wydał ich Bóg na pastwę bezecnych namiętności: mianowicie kobiety ich przemieniły pożycie zgodne z naturą na przeciwne naturze. Podobnie też i mężczyźni, porzuciwszy normalne współżycie z kobietą, zapałali nawzajem żądzą ku sobie, mężczyźni z mężczyznami uprawiając bezwstyd i na samych sobie ponosząc zapłatę należną za zboczenie. A ponieważ nie uznali za słuszne zachować prawdziwe poznanie Boga, wydał ich Bóg na pastwę nic niezdatnego rozumu, tak że czynili to, co się nie godzi” (Rz 1, 19-28).
Otóż nawet tę wypowiedź, która tak jednoznacznie odrzuca możliwość aprobaty dla zachowań i związków homoseksualnych, niektórzy próbują relatywizować. Przecież – argumentują – apostołowie wypowiadali się krytycznie również o takich zwyczajach, które we współczesnym Kościele raczej nie budzą zastrzeżeń. Apostoł Paweł pisał, że nie wypada, aby „kobieta modliła się z odkrytą głową”, oraz że „dla mężczyzny hańbą jest nosić długie włosy” (1 Kor 11, 13-14). Z kolei apostoł Piotr zachęcał kobiety, żeby ich ozdobą było wnętrze serca, a „nie to, co zewnętrzne: uczesanie włosów i złote pierścienie czy strojenie się w suknie” (1 P 3, 3-4).
Nie sądzę, żeby ludzi, którzy posługują się takimi argumentami, naprawdę interesowało to, co Pismo Święte mówi na temat aktywności homoseksualnej. Im chodzi raczej o to, żeby przekonać siebie albo innych, jakoby w Nowym Testamencie wcale nie była ona potępiona. Nie wierzę, by nie zauważali tego, iż apostoł Paweł otwarcie twierdził, że mężczyźni współżyjący ze sobą „królestwa Bożego nie odziedziczą” (1 Kor 6, 9-10), natomiast twierdzenia, jakoby nie mogła być zbawiona strojnisia czy długowłosy mężczyzna, w Nowym Testamencie nie tylko nie znajdziemy, ale kompletnie kłóciłoby się ono z duchem Nowego Testamentu.
Podświadomie wiedzą to również przeciwnicy moralności biblijnej. Toteż coraz częściej się zdarza, że występując z apologią homoseksualizmu, wypowiadają się z pogardą na temat moralności biblijnej jako takiej, a nieraz nie cofają się nawet przed bluźnieniem samemu Bogu.
ZŁY CZYN, NIE CZŁOWIEK
Na koniec podejmijmy pytanie trzecie: Jaka jest nauka Kościoła na ten temat? Niekiedy wmawia się Kościołowi, jakoby nienawidził homoseksualistów albo miał ich w pogardzie. Trudno udowadniać, że nie jest się wielbłądem. Może jednak warto przypomnieć ten fragment Katechizmu Kościoła Katolickiego, w którym wyraźnie mówi się jedno i drugie: że czyny homoseksualne Kościół uważa za moralnie naganne, natomiast osobom homoseksualnym należy się szacunek, współczucie i delikatność.
Zresztą, oceńmy sami: „Homoseksualizm oznacza relacje między mężczyznami lub kobietami odczuwającymi pociąg płciowy, wyłączny lub dominujący, do osób tej samej płci. Przybierał on bardzo zróżnicowane formy na przestrzeni wieków i w różnych kulturach. Jego psychiczna geneza pozostaje w dużej części niewyjaśniona. Tradycja, opierając się na Piśmie Świętym, przedstawiającym homoseksualizm jako poważne zepsucie, zawsze głosiła, że «akty homoseksualizmu z samej swojej wewnętrznej natury są nieuporządkowane». Są one sprzeczne z prawem naturalnym; wykluczają z aktu płciowego dar życia. Nie wynikają z prawdziwej komplementarności uczuciowej i płciowej. W żadnym wypadku nie będą mogły zostać zaaprobowane” (KKK 2357).
I dalej: „Pewna liczba mężczyzn i kobiet przejawia głęboko osadzone skłonności homoseksualne. Skłonność taka, obiektywnie nieuporządkowana, dla większości z nich stanowi trudne doświadczenie. Powinno się traktować te osoby z szacunkiem, współczuciem i delikatnością. Powinno się unikać wobec nich jakichkolwiek oznak niesłusznej dyskryminacji. Osoby te są wezwane do wypełniania woli Bożej w swoim życiu i – jeśli są chrześcijanami – do złączenia z ofiarą krzyża Pana trudności, jakie mogą napotykać z powodu swojej kondycji. Osoby homoseksualne są wezwane do czystości. Dzięki cnotom panowania nad sobą, które uczą wolności wewnętrznej, niekiedy dzięki wsparciu bezinteresownej przyjaźni, przez modlitwę i łaskę sakramentalną, mogą i powinny przybliżać się one – stopniowo i zdecydowanie – do doskonałości chrześcijańskiej” (KKK 2358-2359).
Choć migranci stanowią od 10 do kilkunastu procent ludności Włoch, to udział obcokrajowców wśród kryminalistów jest wyjątkowo duży. Wedle danych z 2024 roku cudzoziemcy popełnili na Półwyspie Apenińskim ponad połowę przestępstw z użyciem przemocy.
Jak podał portal lanuovabq.it, statystyki sprzed dwóch lat świadczą, że migranci odpowiadali za 34, 7 procent popełnionych przestępstw. Dane tym wyraźniej ukazują nadreprezentację obcokrajowców wśród kryminalistów, gdy wziąć pod uwagę naruszenia prawa związane z przemocą. Cudzoziemcy to sprawcy 60 procent z nich.
Migranci dominują szczególnie wśród kradzieży kieszonkowych, są sprawcami 60,1 procent przypadków rozbojów ulicznych oraz 43 procent incydentów na tle seksualnym.
Znaczny odsetek z cudzoziemców popełniających przestępstwa przebywa we Włoszech nielegalnie. Wieloletnie badanie prowadzone przez resort spraw wewnętrznych śródziemnomorskiego kraju do 2009 roku stwierdziło, że 70 procent winnych obcokrajowców nie posiada uprawnień do pobytu.
The USS Gerald R Ford, the world’s largest warship, is deployed in West Asia amid rising threats of the US striking Iran. However, for the 4,600-strong crew on board, the biggest problem is not the enemy, but blocked toilets
USS Gerald R Ford aircraft carrier is at Souda Bay on the island of Crete, Greece, February 24, 2026. Reuters
=============================================
The United States is preparing for a potential war with Iran, with the largest military build-up in West Asia in decades. The world’s largest warship has been deployed in the region to support any future American airstrikes on Iran.
The USS Gerald R Ford reportedly passed through the Strait of Gibraltar on Friday (February 20), heading east towards the Mediterranean. However, the enemy missile is not the biggest problem for the sailors on board the warship; it is the blocked toilets.
We take a look.
Toilet troubles on USS Ford
The USS Gerald R Ford’s toilet troubles were first reported by NPR in January.
Last June, after the aircraft carrier left its home port in Norfolk, several toilets went out of commission.
According to a 2025 internal engineering memo, dated 18 March, over 205 toilet breakdowns were recorded on the vessel in just four days last year.
The crisis on the US Navy’s $13 billion aircraft carrier reached a point where sailors were forced to wait for 45 minutes in queues to use the toilets.
Ford’s sewage system uses vacuum technology to transport waste from roughly 650 toilets on board, as per The Wall Street Journal (WSJ).
The problem stems from a design and engineering flaw in the vacuum system. Any issue with one head (toilet) can lead to all the toilets in that part of the ship losing suction, reported NPR.
USS Gerald R Ford aircraft carrier arrives at Souda Bay on the island of Crete, Greece, February 23, 2026. Reuters
From T-shirts to rope, the crew found different items clogging the toilet. The most common problem was the back of the toilet coming loose.
Any temporary fixes while the ship remains in enemy waters are not possible.
Temporary repairs, such as acid flushes to dispose of calcium build-ups, can be performed when the vessel is safely docked in US shipyards.
With the warship currently deployed in hostile waters, there is “no prospect” of a permanent fix, as per ThePrint.
The mechanical failure has triggered heated arguments between the crew and the sewage specialists, known as hull technicians.
An engineering head has reportedly complained that sailors are “mistreating and damaging” the system every day.
These hull technicians were working 19 hours a day to detect and fix leaks.
A Navy official told WSJ that the situation is improving and the problems have not obstructed the carrier’s ability to carry out its mission.
Why Gerald R Ford is facing toilet woes
The aircraft carrier USS Gerald R Ford has been at sea since last June. Once it left Norfolk, the problem appeared to have worsened.
In October, the Pentagon rerouted the warship to the Caribbean to support the US seizure of oil-carrying vessels near Venezuela.
Later, the ship was deployed for the US operation to capture Nicolás Maduro, then Venezuela’s president.
The Ford was reportedly slated for repairs at the US Navy’s public shipyard— Norfolk Naval Shipyard, Virginia — this year.
However, earlier this year, the crew was told that their deployment would be extended again, taking them back across the Atlantic Ocean to West Asia, reported WSJ.
During peacetime, carrier deployments are usually six months long, with planners considering a few months of potential overrun if needed, Mark Montgomery, a retired rear admiral, told the American newspaper.
The Ford sailors have been away from home for eight months already, leading to a possible deployment of 11 months, he said.
This would break the record for a continuous deployment by a US Navy ship.
How long deployment affects sailors
With 4,600 sailors on board and multiple toilets not functioning, compounded by a long deployment, the unfavourable conditions are bound to affect the crew.
Many sailors on the Ford are men and women in their early 20s. Some have missed the funeral of close ones, others the birth of their children.
A sailor on board the Ford told WSJ that many crew members are “angry and upset”, with some even considering leaving the Navy at the end of the deployment.
The sailor said she was also strongly thinking about quitting, adding that she misses her toddler daughter.
Weary crews can hurt the entire Navy’s fleet, beyond just the Ford. Last year, the aircraft carrier USS Harry S Truman lost several jet fighters while countering Houthi rebel attacks in the Red Sea. This happened in April and May 2025, near the end of an eight-month deployment. A Navy investigation blamed the increased operational tempo of the operation.
Long deployments can also impact the ships themselves. After eight months at sea, equipment starts to break, while long-planned maintenance and upgrades have to be deferred, disrupting schedules at the shipyards, Montgomery told WSJ. That has a ripple effect on the maintenance and training cycles of other ships.
„Memento, homo, quia pulvis es, et in pulverem reverteris” („Pamiętaj człowiecze, że prochem jesteś i w proch się obrócisz”). Tymi słowami, wypowiadanymi przez kapłana posypującego głowy wiernych popiołem, w Środę Popielcową rozpoczyna się w rycie rzymskim Wielki Post.
Źródło tej formuły liturgicznej sięga trzeciego rozdziału Księgi Rodzaju, gdy Pan po grzechu Adama powiedział do niego: „W pocie więc oblicza twego będziesz musiał zdobywać pożywienie, póki nie wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz!!” (Rdz 3,19).
Wszyscy Ojcowie Kościoła komentują ten fragment biblijny, przypominając, że skutkiem upadku Adama stało się skażenie i śmiertelność natury ludzkiej, a owo skażenie zostało przekazane całej ludzkości, ponieważ Adam, stawszy się śmiertelny, zrodził śmiertelnych potomków. Święty Augustyn mówi: „Śmierć ciała, która następuje, gdy dusza opuszcza ciało, nie dotknęłaby człowieka, gdyby nie zgrzeszył. Powiedziano bowiem: prochem jesteś i w proch się obrócisz” (De Genesi ad litteram VI, 25, 36).
Człowiek, zrodzony z ziemi, powraca do niej na skutek buntu. Tekst Księgi Rodzaju zawiera wezwanie do pokory, przypominając, że człowiek nie jest autorem samego siebie, oraz stanowi przestrogę, by nie przywiązywać się do rzeczy materialnych, ponieważ słowo „proch” oznacza przemijalność wszystkiego, co ziemskie. Święty Ambroży z Mediolanu komentuje ten werset następująco: „Uznaj, człowiecze, swoją naturę; niech twoje ciało się nie wynosi. Z ziemi jesteś i do ziemi powrócisz” (De Paradiso, XI, 51). Pokora rodzi się z uznania własnego pochodzenia: człowiek nie dał sobie istnienia sam, we wszystkim i całkowicie zależy od Boga.
To samo przypomnienie o prawdzie ludzkiej kondycji rozbrzmiewa u wielkich mistrzów duchowości średniowiecznej. Święty Bernard z Clairvaux, z właściwą sobie siłą ascetyczną, stawia człowiekowi trzy pytania, które obnażają wszelką pychę: „Quid fuisti? Quid es? Quid eris?” („Kim byłeś? Kim jesteś? Kim będziesz?”). Odpowiedź jest zawsze ta sama: prochem. Proch nie jest jedynie biologicznym przeznaczeniem ciała, lecz znakiem radykalnej zależności stworzenia. Człowiek nie jest wytworem spontanicznej przemiany materii, lecz został ukształtowany z prochu ziemi bezpośrednim aktem Boga. I właśnie dlatego, że został stworzony bezpośrednio przez Boga, jego powrót do prochu jest w Piśmie Świętym przedstawiony jako skutek winy, a nie naturalny etap procesu ewolucyjnego. Sentencja „Memento, homo, quia pulvis es, et in pulverem reverteris” posiada gęstość teologiczną wykraczającą daleko poza zwykłe moralne przypomnienie o przemijalności życia. Zawiera wizję pochodzenia człowieka przeciwstawną ujęciu ewolucjonistycznemu.
W poprzedzających wersetach Pismo Święte opisuje stworzenie człowieka w następujących słowach: „Wtedy Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, tak iż człowiek stał się istotą żyjącą” (Rdz 2,7). Tekst jest jednoznaczny: człowiek, złożony z duszy i ciała, nie pochodzi od hominidów, małp ani innych niższych form zwierząt, lecz został bezpośrednio ukształtowany przez Boga z prochu ziemi. Temu opisowi odpowiada wyrok po grzechu: jesteś prochem i w proch się obrócisz. Ciało pierwszej kobiety zostało bezpośrednio uformowane przez Boga z żebra Adama (Rdz 2,21–24) i również w tym przypadku nie ma możliwości dostosowania słów Pisma do narracji ewolucjonistycznej.
Kardynał Ernesto Ruffini w swoim studium poświęconym książce „La teoria dell’Evoluzione secondo la scienza e la fede” (Centro Librario Sodalitium, Verrua Savoia 2023) przytacza liczne cytaty potwierdzające jednomyślną zgodę Ojców w tej kwestii: od Ireneusza z Lyonu po Cyryla Jerozolimskiego, od Grzegorza z Nyssy po Jana Chryzostoma, od Hieronima ze Strydonu po Augustyna z Hippony. Według tego ostatniego „Adam został ukształtowany z prochu ziemi w doskonałej dojrzałości męskiej”, to znaczy jako człowiek w pełni uformowany, a nie w stanie embrionalnym (De Genesi ad litteram 6, 18, 29).
Święty Tomasz z Akwinu w Summa Theologiae (I, q. 91) wyjaśnia teologiczną stosowność ukształtowania człowieka z prochu ziemi, podkreślając, że akt ten ukazuje zarazem pokorę materii i szlachetność formy duchowej wszczepionej przez Boga. Jego mistrz, święty Albert Wielki, stawiając pytanie, „czy ciało człowieka mogło zostać uformowane przez kogoś innego niż Bóg”, odpowiada: „Należy powiedzieć, że ciało pierwszego człowieka, według nauki Świętych i zgodnie z wiarą katolicką, ani nie wypadało, ani nie mogło być uczynione inaczej jak tylko przez samego Boga” (Summa Theologiae, II, Tract. XIII, q. 85).
Jedność tej tradycji patrystycznej i scholastycznej znajduje wyraz w stałym nauczaniu Magisterium Kościoła dotyczącym bezpośredniego pochodzenia ciała pierwszego człowieka. Dekret Papieska Komisja Biblijna z 30 czerwca 1909 roku potwierdził zasadniczo historyczny charakter pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju, wykluczając ich redukcję do czysto symbolicznego mitu.
Ewolucjoniści odrzucają biblijne objawienie o Adamie i Ewie jako jedynych prarodzicach ludzkości, przyjmując ewolucjonistyczny poligenizm, który zakłada równoczesne pojawienie się ludzi w różnych częściach ziemi jako rezultat długiej transformacji biologicznej, poczynając od gatunków niższych. Nauka Kościoła głosi natomiast, że ciało Adama nie wyłoniło się z uprzednio istniejącej formy cielesnej, lecz zostało bezpośrednio stworzone przez Boga z prochu ziemi, a Adam i Ewa byli pierwszą i jedyną parą, z której wywodzi się cały rodzaj ludzki. Wraz z negacją historyczności Adama i Ewy, zredukowanych do zbiorowej metafory, upada nauka o grzechu pierworodnym, a wraz z nią konieczność Wcielenia Chrystusa, Odkupiciela ludzkości.
Proch z Księgi Rodzaju nie jest pozostałością ewolucji zwierzęcej, lecz materią nieożywioną bezpośrednio ukształtowaną przez Stwórcę. Dlatego teoria ewolucji pozostaje sprzeczna z wiarą katolicką. I dlatego słowa Wielkiego Postu: „Pamiętaj, człowiecze, że jesteś prochem i w proch się obrócisz”, mogą być odczytane jako manifest anty-ewolucjonistyczny, wzywający do refleksji nad pochodzeniem i przeznaczeniem człowieka.
I wbrew temu, co mówią główne media , nie produkował Kompromatu dla swoich towarzyszy z KGB, lecz raczej handlował na zlecenie swoich przyjaciół, Izraelczyków.
Oprócz licznych powiązań z Izraelem, które wymieniłem w moim artykule redakcyjnym „10 rzeczy, których dowiedziałem się z akt Epsteina” , pojawia się coraz więcej danych pokazujących, jak Epstein współpracował ze swoim kumplem (i byłym premierem Izraela) Ehudem Barakiem, aby zdobywać kontrakty i osiągać cele dyplomatyczne dla Izraela. Dane te obejmują informacje o tym, jak Epstein:
przygotował i zorganizował pierwszą wizytę premiera Indii w Izraelu i poproszono go o ułatwienie kontaktów między indyjskimi przywódcami a osobami z administracji Trumpa, takimi jak Jared Kushner i Steve Bannon;
Tak, bez względu na to, co jeszcze robił Epstein, wydaje się, że działał za kulisami jako agent wpływu, promując interesy Izraela na całym świecie.
Ale Epstein nie żyje, jak zapewne słyszeliście. Jak więc Izrael będzie sprawował władzę i wywierał wpływ na zagranicznych dyplomatów i biznesmenów, skoro nie mogą już polegać na swoim ulubionym pośredniku?
Okazuje się, że w aktach Epsteina możemy znaleźć także fragmenty odpowiedzi na to pytanie…
ZAŁOGA CARBYNE’A
W listopadzie ubiegłego roku gazeta San Francisco Standard opublikowała artykuł „ Wewnątrz długotrwałych zalotów łączących Jeffreya Epsteina, Petera Thiela i izraelskich urzędników ”. W artykule szczegółowo opisano, w jaki sposób Handala („powiązana z Iranem grupa hakerska”) uzyskała e-maile od izraelskich urzędników, które pokazują, że Epstein po raz kolejny był smarem ułatwiającym manewry izraelskiemu państwu głębokiemu w ich próbie uwiedzenia broligarchów z Doliny Krzemowej.
Najpierw Epstein zabiegał o względy Thiela:
Do 2014 roku Epstein utrzymywał relacje z Thielem. Według kopii kalendarza Epsteina, do których dotarł„The New York Times”, we wrześniu tego roku mieli zaplanowane co najmniej trzy spotkania.
Z perspektywy czasu widać, że zaczynali razem biznes: w ciągu roku lub dwóch po tych spotkaniach Epstein zainwestował 40 milionów dolarów w Valar Ventures, firmę, którą Thiel współzałożył,według „The New York Times”. Thiel nie został oskarżony o żadne przestępstwo w związku ze swoją relacją z Epsteinem.
Następnie przedstawił Thiela Barakowi:
W 2014 roku Epstein chciał połączyć swoje dwa kontakty, namawiając Baraka mailowo do spotkania z Thielem na kolacji. Barak ostatecznie przystał na propozycję Epsteina i, według e-maili, które wysłał do znajomych, w czerwcu 2014 roku spotkał się na kolacji ze współzałożycielem Palantir.
Co więc stało się z tym związkiem?
Jak donosił w zeszłym miesiącu portal Drop Site News , Epstein natychmiast wykorzystał to powiązanie, aby sprzedać Thielowi firmę Carbyne, izraelską firmę dostarczającą „oprogramowanie do przesyłania strumieniowego wideo i geolokalizacji dla służb ratunkowych” na całym świecie.
Pierwotnie nazywana „Reporty”, firma Carbyne nie tylko otrzymała finansowanie od Epsteina. Firmą nie tylko kierował Barak. Nie tylko chwaliła się, że wśród jej inwestorów znalazł się Sultan Ahmed bin, który „ uwielbiał film z torturami ” Sulayem. Co więcej , została założona przez Amira Elichię, weterana izraelskiej jednostki wywiadowczej ds. cyberprzestępstw, Unit 8200.
Sulayem przesłał e-mail od Elichaia, weterana izraelskiej jednostki wywiadu radioelektronicznego Unit 8200, proponując udział Sulayema w rundzie finansowania serii B Carbyne w tym samym roku. Po spotkaniu z Epsteinem i Barakiem, Peter Thiel również zainwestował w tę rundę. Epstein przedstawił Barakowi i Elichaiowi jeden z funduszy venture capital Thiela, pomagając jednocześnie Barakowi w nawiązywaniu relacji z wysokimi rangą urzędnikami ds. bezpieczeństwa w Mongolii. (Rozmowy te przerodziły sięwformalne porozumienie w sprawie bezpieczeństwa między Izraelem a Mongolią w 2017 roku, które obejmowało plany integracji Carbyne z mongolskimi służbami ratunkowymi).
Innymi słowy, Epstein okazuje się być łącznikiem między Izraelczykami, finansistami, kartelem Big Tech i różnymi rządami zagranicznymi.
Oczywiście, nie jest to żadna nowość dla tych, którzy śledzili doniesienia Whitney Webb na ten temat w 2019 roku .
Historia Carbyne – izraelskiej firmy wywiadowczej założonej i wspieranej przez Izrael, która dąży do wkręcenia się w systemy reagowania kryzysowego krajów na całym świecie, w tym w USA – jest ważna sama w sobie. Osoby zainteresowane zgłębieniem tematu powinny przeczytać oryginalny artykuł Webba na ten temat z 2019 roku.
Ale saga Carbyne jest interesująca nie tylko sama w sobie. Jest interesująca ze względu na to, co mówi nam o naturze szpiegostwa w XXI wieku.
Po pierwsze, daje wgląd w historię Jednostki 8200, niesławnej izraelskiej grupy cyberszpiegów.
GANG 8200
Jak wspomniano powyżej, założycielem i dyrektorem generalnym Carbyne był Amir Elichai.
Strona firmy „ O nas ” pomocnie wyjaśnia moment olśnienia, który skłonił Elichaia do założenia firmy:
Firma Carbyne została założona w 2015 roku przez Amira Elichaia po tym, jak osobiste doświadczenie ujawniło krytyczną lukę w komunikacji w sytuacjach kryzysowych. Po napadzie na plaży Amir zadzwonił do lokalnych służb ratunkowych, ale okazało się, że nie były one w stanie zweryfikować jego lokalizacji ani wysłać natychmiastowej pomocy. Ten moment uwypuklił rozdźwięk między nowoczesną technologią komunikacyjną a przestarzałymi systemami reagowania kryzysowego.
Strona „O nas” Carbyne’a niefortunnie pomija jednak przeszłość Elichaia. Nie była to przypadkowa ofiara napadu (zakładając, że taki napad w ogóle miał miejsce). Przeciwnie, jak donosił Adam Bensaid dla TRT World w 2019 roku, Elichai był „wybitnym członkiem elitarnej izraelskiej grupy wywiadowczej”. Nie był też jedynym „byłym” izraelskim funkcjonariuszem wywiadu w zarządzie firmy. Współzałożyciel firmy, Lital Leshem, był jeszcze rezerwistą w Siłach Obronnych Izraela, gdy pomagał w zakładaniu Carbyne; Alex Dizengof, dyrektor ds. technologii w firmie, był wcześniej odpowiedzialny za cyberbezpieczeństwo w biurze premiera Izraela; a, jak donosi również Bensaid, pierwszy dyrektor firmy miał własne powiązania z izraelskim wywiadem.
Pinchas Berkus, były generał brygady elitarnej Jednostki 8200, był członkiem izraelskiego korpusu wywiadowczego, gdzie odpowiadał za wywiad radiowy i deszyfrowanie, dopóki nie objął stanowiska dyrektora kompanii w Carbyne.
Dla tych, którzy nie wiedzą, Jednostka 8200 to jednostka Sił Obronnych Izraela odpowiedzialna za wywiad elektroniczny – czyli izraelski odpowiednik NSA. Jednostka, rzekomo założona w 1952 roku (a może w latach 30. XX wieku?), została oficjalnie uznana dopiero na początku XXI wieku, kiedy to zaczęły ukazywać się doniesienia o niewiarygodnych (i niewiarygodnie nielegalnych) aktach cybernetycznego szpiegostwa, których dopuściła się na przestrzeni dekad.
A w jakie konkretnie akty cybernetycznego szpiegostwa zaangażowana była Jednostka 8200? A co z takimi aktami jak:
opracowanie Stuxnetu, cyberbroni o charakterze wojskowym, której celem był irański zakład wzbogacania uranu w Natanz i nad którą – jak potwierdzono – pracowała Jednostka 8200;
pomaganie izraelskiemu wywiadowi w mordowaniu licznych cywilów w Libanie i Syrii poprzez umieszczanie ładunków wybuchowych w tysiącach pagerów, krótkofalówek i innych urządzeń elektronicznych, a następnie ich zdalne detonowanie ;
nawiązano współpracę z firmą Microsoft w celu stworzenia systemu do przechowywania danych osobowych milionów Palestyńczyków — danych, które następnie wykorzystywano do uzasadniania szantażu, zatrzymań administracyjnych i zabójstw.
Niewątpliwie istnieje wiele innych przykładów perfidii i zbrodni wojennych popełnionych lub umożliwionych przez Jednostkę 8200, ale biorąc pod uwagę fakt, że jest to agencja wywiadowcza, tego typu działania są nadal ściśle tajne.
Można jednak argumentować, że ważniejsze od działań podejmowanych przez członków Jednostki 8200, którzy nadal są aktywnymi członkami organizacji, są firmy, które zakładają po opuszczeniu jednostki szpiegowskiej. Jak powiedział Forbesowi w 2016 roku jeden z weteranów Jednostki 8200, Avishai Abrahami, nie sposób już zignorować rozpowszechnienia „byłych” członków Jednostki 8200 w Dolinie Krzemowej: „Tylko z mojego pokolenia znam osobiście ponad 100 osób z jednostki, które zbudowały startupy i sprzedały je za duże pieniądze”.
Od firm komunikacyjnych, takich jak AudioCodes i Viber, przez firmy zajmujące się cyberbezpieczeństwem, takie jak Argus i CheckPoint, po usługi oprogramowania do nawigacji GPS, takie jak Waze, popularność absolwentów Jednostki 8200 w prywatnym sektorze technologicznym byłatakszeroko komentowana wprasie, że nawet branżowe czasopisma zmuszone zostały donapisania o tej sprawie, zauważając, że izraelskie wojsko coraz częściej zleca projekty z zakresu cyberbezpieczeństwa i wywiadu firmom, „które w niektórych przypadkach powstały właśnie w tym celu”.
Firmy założone przez tych „byłych” agentów 8200 to nie tylko Carbyne, ale także Comverse Infosys (tak, ten Comverse Infosys), Cybereason (tak, ten Cybereason), Toka (tak, ta Toka) i oczywiście NSO Group (tak, ta NSO Group).
Fakt, że tak wiele izraelskich firm high-tech, stanowiących trzon amerykańskiego (i światowego) systemu reagowania kryzysowego, infrastruktury komunikacyjnej, systemów płatności i narzędzi do analizy cyfrowej, zostało założonych przez izraelskich oficerów cyberwywiadu przeszkolonych w wojsku, powinien nam o czymś powiedzieć. Mianowicie, że te aplikacje, urządzenia i systemy szpiegujące są niezbędnymi narzędziami dla potencjalnych szpiegów w XXI wieku.
Tak, jak informują nas powiązania Epsteina/Thiela/Baraka/Elichaia odnalezione w samych aktach Epsteina, rosnące znaczenie gangu Jednostki 8200 w sercu globalnego sektora cyberbezpieczeństwa odzwierciedla fundamentalną zmianę, jaka zaszła w wywiadzie w ostatnich dekadach. Krótko mówiąc, szpiedzy i informatorzy odchodzą od staromodnych pułapek na seksbomby z krwi i kości, które charakteryzowały szpiegostwo ery Epsteina, i zmierzają w kierunku panoptikonu, tylnego wejścia do inwigilacji, charakterystycznego dla ery szpiegostwa po Epsteinie.
OD PUŁAPEK MIODOWYCH DO PANOPTYKONU
Każdy, kto choć pobieżnie śledził działania kakistokracji w ciągu ostatniego stulecia, wie, że staromodny szantaż zapewniał kontrolę państwa głębokiego nad marionetkami w państwie powierzchniowym przez dekady, jeśli nie wieki (jeśli nie tysiąclecia). I żaden szantaż nie działa tak skutecznie, jak szantaż seksualny.
Wiemy, że KGB wykorzystało pułapkę, aby szantażować Johna Vassalla , brytyjskiego urzędnika, i zmusić go do szpiegowania na rzecz Związku Radzieckiego.
Czytelnicy książki Whitney Webb „One Nation Under Blackmail” dowiedzą się o licznych sposobach, w jakie osoby sprawujące władzę w amerykańskiej polityce były wciągane w kompromitujące sytuacje w celu podporządkowania sobie różnych grup przestępczych.
Oczywiście, to tylko kilka przykładów szantażu seksualnego, o których wiemy i które udokumentowano. Jest ich o wiele, wiele więcej, o których znamy jedynie zarys historii.
Jednak w całej długiej, haniebnej historii szantażu, potencjalni szantażyści zawsze musieli znaleźć, zwabić, nagrać i zrekrutować ofiarę. Dotychczas wymagało to od potencjalnych szantażystek stosowania skomplikowanych zasadzek, w tym sprowadzania ofiar do placówek podsłuchiwanych za pomocą urządzeń nagrywających.
Choć takie taktyki okazywały się w przeszłości skuteczne, są niewątpliwie trudne, uciążliwe i zawodne. Cel, który choć trochę rozeznał się w sytuacji lub posiada podstawowe przeszkolenie w zakresie szpiegostwa, prawdopodobnie zorientowałby się, że wpada w pułapkę na długo przed jej uruchomieniem.
Jak pokazują również akta Epsteina, choć Epstein i Maxwell często udawało się zwabić bogate i wpływowe osobistości w swoje kręgi i namówić je na wyspę, ranczo czy apartament na Manhattanie, równie często nie udawało im się wbić szponów w cel. Wiele potencjalnych ofiar szantażu Epsteina wyczuło, że coś jest nie tak i odrzuciło jego lub Ghislaine zaloty. Takie są właśnie kaprysy tych bezpardonowych operacji szantażu.
Ale w naszej obecnej cyfrowej dystopii takie taktyki nie są konieczne. W tej chwili każdy nosi przy sobie urządzenie śledzące i nagrywające 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Każdy agent wywiadu, który mógłby monitorować te urządzenia za pomocą backdoorów oprogramowania szpiegującego i nagrywać rozmowy dowolnego celu w dowolnym momencie za pomocą jednego kliknięcia, byłby w stanie znaleźć mnóstwo materiałów szantażujących ten cel, bez konieczności przeprowadzania skomplikowanej operacji typu honeypułap na wzór Epsteina.
I jak można się domyślić, izraelski wywiad intensywnie pracuje nad rozwojem właśnie takiej technologii szpiegowskiej .
Dzięki Comverse InfoSys, izraelskiej firmie z siedzibą w Izraelu, wspieranej i zarządzanej przez Izrael, udało się przez dziesięciolecia podsłuchiwać rozmowy telefoniczne w USA.
Dzięki Pegasusowi izraelska firma zajmująca się oprogramowaniem szpiegującym mogła pomóc rządom wielu krajów śledzić działania dysydentów za pośrednictwem smartfonów.
Oczywiście, istnieje jeden oczywisty sposób na zmniejszenie wpływu tych izraelskich szpiegów internetowych: rządy mogłyby zaprzestać przyznawania kontraktów firmom założonym przez byłych izraelskich agentów wywiadu.
W następstwie skandalu z oprogramowaniem szpiegującym Pegasus w 2021 roku nadszedł moment, w którym wydawało się, że UE faktycznie zrobi absolutne minimum, aby przekroczyć ten niezwykle niski próg „działania” w kwestii oprogramowania szpiegującego. Po tym, jak komisja Parlamentu Europejskiego badająca wykorzystanie oprogramowania szpiegującego w Europie wydała miażdżący raport potępiający NSO Group (firmę, która opracowała oprogramowanie szpiegujące Pegasus) i Black Cube (prywatną izraelską agencję wywiadowczą złożoną z byłych członków Mossadu), Parlament Europejski podjął śmiały krok… „ Ustanowienia standardów oprogramowania szpiegującego ”, które państwa UE będą mogły naśladować. Jeśli tylko będą miały na to ochotę. Nawet zwolennicy UE musieli przyznać , że całkowicie nieskuteczna reakcja Parlamentu oznacza, że (głównie izraelski) przemysł oprogramowania szpiegującego będzie kontynuował swoją działalność bez zmian.
I – kto wie? – ci krytycy mieli rację. Zaledwie zeszłego lata UE została dotknięta kolejnym skandalem związanym z oprogramowaniem szpiegującym . Tym razem Paragon Solutions, „izraelska firma wspierana przez USA”, została przyłapana na pomaganiu włoskiemu rządowi w szpiegowaniu trzech prominentnych europejskich dziennikarzy.
A co z Wujkiem Samem? W ruchu, który nikogo nie zaskoczy, rząd USA podwoił swoje uzależnienie od izraelskiego oprogramowania szpiegującego. Jak donosił w zeszłym miesiącu Reuters , administracja Trumpa aktywnie pracuje nad zniesieniem sankcji nałożonych na izraelskich dyrektorów powiązanych z oprogramowaniem szpiegującym.
Administracja prezydenta Donalda Trumpa zniosła sankcje nałożone na trzech dyrektorów powiązanych z konsorcjum oprogramowania szpiegowskiego Intellexa, zgodnie zinformacją opublikowaną na stronie internetowej Departamentu Skarbu USA. Decyzja ta częściowo cofa sankcje nałożone w zeszłym roku przez administrację ówczesnego prezydenta Joe Bidenana siedem osób powiązanych z Intellexą. Departament Skarbu opisał wówczaskonsorcjum, powołane przez byłego izraelskiego urzędnika wywiadu Tala Diliana, jako „złożoną międzynarodową sieć zdecentralizowanych firm, które stworzyły i skomercjalizowały kompleksowy pakiet wysoce inwazyjnych produktów szpiegujących”.
Ale nie martwcie się, Amerykanie. Zamiast zlecać cały szpiegostwo Izraelowi, amerykańskie firmy chcą teraz włączyć się do inwigilacji po aferze Epsteina… wykupując izraelskie firmy produkujące oprogramowanie szpiegowskie objęte sankcjami.
W artykule z ubiegłego roku na temat tego, jak „ Ameryka jest obecnie światowym liderem w inwestycjach w oprogramowanie do inwigilacji ”, The Register poinformował o jednej z izraelskich firm zajmujących się oprogramowaniem do inwigilacji, Saito Tech Ltd, która została objęta sankcjami przez Departament Handlu USA w 2021 r. „na podstawie dowodów, że podmioty te opracowywały i dostarczały zagranicznym rządom oprogramowanie szpiegujące, które wykorzystywały te narzędzia do złośliwego atakowania urzędników rządowych, dziennikarzy, przedsiębiorców, aktywistów, naukowców i pracowników ambasad”.
Po nałożeniu sankcji amerykańscy inwestorzy nie zrezygnowali z objętej sankcjami firmy. Zamiast tego ją wykupili.
Nie powstrzymało to jednak amerykańskiej firmy Integrity Partners przed zakupem firmy stojącej za [zatwierdzonym oprogramowaniem szpiegującym] za 30 milionów dolarów w kwietniu, po tym jak firma zreorganizowała swoje prawa własności intelektualnej, dzięki czemu sprzedaż stała się technicznie legalna w świetle amerykańskiego prawa.
Tak, oprogramowanie szpiegujące to wielki biznes i każdy rząd chce mieć z tego swój udział. Tak się składa, że izraelski wywiad praktycznie zmonopolizował rynek. Zatem każdy rząd, który chce szpiegować swoich obywateli, musi wciągnąć Izrael w ten interes.
Biorąc pod uwagę wszystkie te informacje, nie dziwi fakt, że w aktach Epsteina można znaleźć oznaki przejścia metod wywiadowczych od rzeczywistych pułapek na cyber-inwigilację. Być może jedynym prawdziwym zaskoczeniem jest to, że tak długo zajęło osobom, które nie powinny mieć władzy, zorientowanie się, że Epstein staje się bardziej obciążeniem niż atutem, i podjęcie działań w celu rozwiązania tego problemu.
„Konserwatywna Rosja” – ów mocno kontrowersyjny pojęciowy zlepek funkcjonował dotychczas w narracji odnajdywanej raczej u ideologów, analityków czy publicystów z krajów Zachodu. Patriotyczni Polacy, doświadczeni sowieckim opresyjnym reżimem, przez lata byli odporni na pokusy upatrywania cywilizacyjnego ratunku w Moskwie. Coś zaczęło się jednak w tej kwestii zmieniać, i to musi budzić obawy. Rosja jest bowiem zarówno dla nas, jak i dla całego, dziś zepsutego Zachodu alternatywą fałszywą i niebezpieczną.
Powyższemu zagadnieniu poświęcona będzie już niebawem konferencja naukowa w Zamościu, pod hasłem „Konserwatywna Rosja. Fantasmagoria czy rzeczywistość?”. Wydarzenie to objęła swym honorowym patronatem Kancelaria Prezydenta RP. Jeden z prelegentów, historyk i publicysta Piotr Doerre z zarządu Stowarzyszenia im. Ks. Piotra Skargi, był gościem red. Krystiana Kratiuka w studiu PCh24TV.
–Z pewnością to, że obecnie poruszamy temat konserwatyzmu w Rosji czy wizerunku Rosji jako konserwatywnego kraju, jest spowodowane faktem, iż w ostatnich latach coś się zmieniło w świadomości przynajmniej części Polaków. Kiedy na łamach magazynu „Polonia Christiana” zaczynaliśmy pisać o problemie takiego konserwatywnego zwrotu – nawet używając określenia „manewr Putina” w odniesieniu do przyjęcia przez prezydenta Rosji tej nowej ideologii, tego tak zwanego nowoczesnego konserwatyzmu, i wpływu tego wszystkiego na politykę Kremla – to mieliśmy świadomość, że jest to zwrot i polityka obliczone przede wszystkim na użytek Zachodu. To była próba pozyskania sobie przez Rosję części konserwatywnej opinii publicznej w krajach zachodnich, szczególnie anglosaskich, a zwłaszcza w Ameryce, z uwagi na to, że pod wpływem ofensywy ruchów rewolucyjnych owa opcja została tam w pewnym momencie zepchnięta do głębokiej defensywy, wręcz na margines. Zatem w oczywisty sposób poszukiwała wszędzie w świecie jakichś sojuszników – zauważył Piotr Doerre.
Wesprzyj nas już teraz!
25 zł
50 zł
100 zł
Jak wskazał historyk, takim sprzymierzeńcem miał okazać się – albo raczej chciał się okazać – właśnie Putin wraz ze swoim państwem. To oblicze, ta idea mówiąca o konserwatywnej Rosji, w głębokim przekonaniu środowiska SKCh nie jest zgodna z prawdą. Faktycznie trafiła jednak do zachodniej opinii publicznej – przynajmniej do jej konserwatywnej części albo wręcz nawet do obydwu stron tamtejszego polityczno-ideowego sporu. Bo cała liberalna i lewacka strona owej konfrontacji zaczęła podkreślać to, iż rzeczywiście istnieje związek pomiędzy konserwatyzmem, prawicą a Rosją, która jest jednak państwem niedemokratycznym, gwałcącym różne swobody obywatelskie etc. I to miał być dla zachodnich konserwatystów wizerunkowy „pocałunek śmierci”.
W ocenie gościa PCh24TV, przez dłuższy czas analizowaliśmy powyższy proces z „bezpiecznych” pozycji, ponieważ wydawało się, że w Polsce raczej nikt specjalnych złudzeń co do Rosji nie ma. Dostrzegaliśmy, że jest to kraj rządzony w dalszym ciągu przez post-kagiebowską elitę władzy, traktującej chrześcijaństwo i konserwatyzm czysto instrumentalnie – jako narzędzia w jej polityce, której celem jest restytucja mocarstwowej pozycji Rosji. Dla realizacji tego zamierzenia owa władza może popierać rozmaite środowiska. W jednym kraju konserwatystów – tam gdzie dla interesów Moskwy istotne jest, aby osłabić rządzących liberałów. Z kolei na innym gruncie sprzyjać może skrajnym lewicowcom – na przykład pokroju obalonego ostatnio przez Amerykanów w Wenezueli Nicolása Maduro. Dla Rosji nie ma w tym żadnej sprzeczności, bo istotny jest nadrzędny cel, który stanowi dla niej potęga jej państwa.
I wydawało się, że tak naprawdę czymkolwiek byłby reżim panujący na Kremlu – czy byłby liberalny, czy socjalistyczny, czy też komunistyczny, konserwatywny i tak dalej – to i tak z punktu widzenia Polski jest to obojętne. Z zasadniczych, geopolitycznych przyczyn Rosja zawsze będzie naszym rywalem. Nieodmiennie będzie patrzeć na Polskę jako pomost, po którym należy przejść, aby w zwycięskim marszu dotrzeć na Zachód. Tak jak dążyła do tego w czasach stalinowskich czy wcześniej – w okresie walki z Napoleonem. Drugą ewentualność stanowi chęć nawiązania z Zachodem współpracy – jak w 1939 roku – i podziału Polski, wówczas pomiędzy dwa imperia: Związek Sowiecki oraz III Rzeszę.
– Jak powiedział słynny myśliciel i geopolityk rosyjski Aleksander Dugin, Rosja w żadnym wypadku nie będzie zainteresowana istnieniem silnej i niepodległej Polski. A chyba takiej Polski każdy polski patriota sobie życzy. Było dla naszego środowiska oczywiste, że niezależnie od tego, jak identyfikujemy ów reżim (…), Polacy powinni w bardzo ostrożny sposób odnosić się do wszelkich perspektyw współpracy i otwarcia na Rosję. Tymczasem okazuje się, że ta idea zaczyna w Polsce, także na polskiej prawicy, zyskiwać coraz większą rzeszę zwolenników – ocenił Piotr Doerre.
Jak zauważył Krystian Kratiuk, jawnie fałszywa narracja o rosyjskim konserwatyzmie okazała się dość skuteczna i kusząca. Ma w tym udział sam Zachód – pod względem moralnym coraz bardziej zdegenerowany i zgniły oraz porzucający wiarę. Nic dziwnego, że do wyobraźni tamtejszych konserwatystów trafiały pokazówki z Putinem w uroczystość Chrztu Pańskiego czy też inne obrazy z cerkwi. Tyle tylko, że ten wizerunek to złudzenie.
– Rosja nie jest chrześcijańskim krajem, od tego trzeba zacząć. Tamtejsze społeczeństwo wcale nie jest prawosławne, jak się powszechnie sądzi. Jest prawosławne w sensie identyfikacyjno-narodowym, tam gdzie jego tradycyjna wiara oznacza identyfikację z rosyjskością, z kulturą rosyjską, z „rosyjskim mirem”. Jednak nie w tym sensie, który wiążemy z pojęciem społeczeństwa chrześcijańskiego, a więc respektującego prawa Ewangelii, próbującego urządzić swoje życie wspólnotowe właśnie w oparciu o Chrystusowe Prawo – zaznaczył Piotr Doerre.
Jak dodał prelegent konferencji poświęconej rosyjskiemu złudzeniu, należy więc porzucić ową tytułową fantasmagorię. Określenie to pojawiło się w haśle nadchodzącego wydarzenia nieprzypadkowo. Ma francuskie pochodzenie, sięga przełomu XVIII i XIX stulecia i oznaczało wówczas popularne w owym czasie spektakle,podczas których używano tak zwanej latarni magicznej. Jej światło poprzez grę cieni prowokowało u widzów wrażenie,że wśród nich poruszają się przeróżne, nieistniejące w rzeczywistości stwory.–I to bardzo dobrze oddaje sens naszej konferencji, powiemy bowiem o fantasmagorii, a więc o pewnym wytworzonym w wielu umysłach obrazie, którego w rzeczywistości po prostu nie ma – wskazał gość PCh24TV.
W ocenie historyka, można próbować zrozumieć patrzących na Rosję z pewną nadzieją, estymą, z uwagi na kryzys zachodniego świata i jego cywilizacji. Im bardziej diagnoza tego stanu jest dojmująca, tym mocniej może wywoływać u niektórych obrońców tradycyjnego porządku poczucie osaczenia, osamotnienia, nawet może i rozpaczy. Takie osoby patrząc na Wschód dostrzegają coś innego, a w złudnej nadziei – jakościowo lepszego i bliższego. Tyle tylko, że to po prostu fatamorgana.
– Widzą to, bo taki obraz usiłuje im się sprzedać, bo jest to pewna strategia rządu rezydującego w Moskwie i w Petersburgu. Ale należy podkreślić, że nawet gdyby ten obraz był prawdziwy, to i tak nie byłaby to żadna prawdziwa alternatywa, bo właśnie taka jest istota tej polityki, którą prowadzi w stosunku do nas, katolików, Rewolucja. Drąży ona naszą cywilizację już od wieków, usiłuje nam prezentować różne zakłamane alternatywy i skłaniać do wyboru jednego zła przeciw innemu złu; do szukania patrona czy sojusznika tam, gdzie chcemy uciec od innego opresora. Otóż ta putinowska, rosyjska alternatywa malowana przed naszymi oczami, jest niewątpliwie fałszywa. Chociażby z tego powodu, że nie może być opcją dla odrodzenia cywilizacji zachodniej, łacińskiej coś, co tą cywilizacją nie jest. Obcość cywilizacyjna Rosji w stosunku do naszego świata jest oczywista. Rzecz jasna nie wszyscy muszą to wiedzieć i rozumieć, ale też właśnie od tego są intelektualiści, profesorzy, wykładowcy, żeby im to uświadomić. Staramy się takich myślicieli, badaczy i mówców gromadzić na tego typu konferencjach, żeby do opinii publicznej mógł docierać przekaz wynikający z ich wiedzy – wyjaśnił Piotr Doerre ideę zamojskiej sesji.
Cała rozmowa o Rosji jako fałszywej alternatywie, dostępna jest na PCH24TV:
============================
Ponieważ Autor używa pojęcia „cywilizacji łacińskiej”, sądzę że zna dorobek prof. Feliksa Konecznego. Ale chyba powierzchownie.
Bo Koneczny ułatwia diagnozę: W Rosji była – i jest – mieszanka cywilizacyj: turańskiej, bizantyjskiej, żydowskiej, arabskiej – i domieszka łacińskiej. Co dawało i daje – stan a-cywilizacyjny. Czyli Latrocinium Magnum.
Dlatego pytanie: Dlaczego Rosja nigdy nie będzie drogą do odrodzenia cywilizacji łacińskiej? jest nie tylko głupio postawione, lecz wręcz głupie.
Myśliciele Rosji starają się z tego bagna kraj wyprowadzić – i chwała im za to. Mirosław Dakowski
W 2022 roku kardynał Hollerich stwierdził, że uważa naukę Kościoła o grzeszności związków homoseksualnych za fałszywą: „Uważam, że społeczno-naukowe korzenie tej nauki nie są już prawdziwe”. W 2023 roku dodał na ten sam temat: „Jeśli powiemy, że wszystko, co robią, jest z natury złe, to będzie to równoznaczne z powiedzeniem im, że ich życie nie ma wartości”. it/tutti-i-peccatori-sono-uguali-ma-alcuni-sono-piu-uguali-degli-altri Najniebezpieczniejsze jest to, że ci rewizjoniści Nauczania Chrystusowego przebrani są w owcze skóry i jako dostojnicy Kościoła, do woli mogą mieszać w głowach maluczkich. Jezuita Jean-Claude Hollerich od 2011 r. jest arcybiskupem luksemburskim, w latach 2018 – 2023 przewodniczącym Komisji Episkopatów Wspólnoty Europejskiej.
Emisja 25 lutego 2026
Katolicy muszą bojkotować heretyka, ekumenistę kardynała Grzegorza Rysia. Katolik nie ma obowiązku posłuszeństwa wobec heretyka wroga Kościoła Katolickiego nawet ze statusem “kardynała”.
Encyklika papieska Papieża Piusa IX “Quanta cura” z “Syllabus Errorum”, “Spisem Błędów” potępia błąd nr 21: „Kościół (Katolicki) nie ma władzy definiowania dogmatycznie, że religia katolicka jest jedyną prawdziwą”20 kwietnia 1875 r. Papież Pius IX: “Nie dość jest wyznawać szacunek dla Stolicy Świętej, trzeba jeszcze koniecznie być posłusznym Syllabusowi i dogmatowi o Nieomylności”.Leon XIV,
Ryś popiera ten błąd powołując się na “Lumen gentium”, które relatywizuje jedność Kościoła Katolickiego , mówiąc o „elementach zbawienia” poza Kościołem Katolickim, co jest sprzeczne z dogmatem „extra Ecclesiam nulla salus”.“
Jasną rzeczą więc jest, Czcigodni Bracia, dlaczego Stolica Apostolska swym wiernym nigdy nie pozwalała, by brali udział w zjazdach niekatolickich. Pracy nad jednością chrześcijan (tj katolików) nie wolno popierać inaczej, jak tylko działaniem w tym duchu, by odszczepieńcy powrócili na łono jedynego, prawdziwego Kościoła Chrystusowego (tj Katolickiego), od którego kiedyś, niestety, odpadli.”Encyklika Papieska Mortalium Animos, o popieraniu prawdziwej jedności religii, Papież Pius XI“
To jest ten jedyny Kościół Chrystusowy, który wyznajemy w Symbolu wiary jako jeden, święty, katolicki i apostolski, który Zbawiciel nasz po zmartwychwstaniu swoim powierzył do pasienia Piotrowi (J 21,17), zlecając jemu i pozostałym Apostołom, aby go krzewili i nim kierowali (por. Mt 28,18 nn), i który założył na wieki jako „filar i podwalinę prawdy” (1 Tm 3,15). Kościół ten, ustanowiony i zorganizowany na tym świecie jako społeczność, trwa w Kościele katolickim, rządzonym przez następcę Piotra oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie (communio), choć i poza jego organizmem znajdują się liczne pierwiastki uświęcenia i prawdy, które jako właściwe dary Kościoła Chrystusowego nakłaniają do jedności katolickiej.” LUMEN GENTIUM – KONSTYTUCJA DOGMATYCZNA O KOŚCIELE, Paweł VI, Sobór Watykański 2Sobór Watykański 2 podobno jest s. pastoralnym a nie dogmatycznym:)
Emisja 25 lutego 2026
Grzegorz Ryś wykorzystuje zakompleksienie Polaków wobec Zachodu. Co może Niemiec-Luksemburczyk powiedzieć o katolicyzmie Polakom jak na Zachodzie nie ma wiary katolickiej. W drugą stronę byłoby to nie do pomyślenia dla Niemca żeby Polak nauczał wiary katolickiej Niemców – Luksemburczyków.
CzarnaLimuzyna 26 lutego 2026
Dotychczasowe obserwacje skłaniają mnie do hipotezy badawczej, że w przypadku takich zachowań i bredni typu “To jest białe, ale może jest też czarne” oraz wypowiadania herezji – to w takich przypadkach mamy do czynienia z mało lotnym lewakiem (przypadek Franciszka) albo ze zboczeńcem albo z wyrachowanym, świadomym satanistą. Również promotorzy dni bez Jezusa i Maryi, od Zbysia do Rysia, mają bardzo podobne poglądy. Jak jest w tym przypadku, nie wiem. Skłaniam się do przypuszczenia, że Hollerich nie jest debilem, a jego przypadek może być związany z pozostałymi przypadłościami.
Na głoszone, identyczne lub podobne, brednie odpowiedział w jednym aspekcie w roku 2023 Jacek Salij OP – link.
Kiedy miliony stron akt Epsteina stają się dostępne, wiele osób jest zszokowanych ich ogromną objętością i rozległą siecią powiązań, jaką utrzymuje ten znany przestępca seksualny.
Wiele prominentnych osobistości z elity miało z nim przynajmniej jakiś kontakt. Ci przywódcy społeczni popadają teraz w niełaskę z powodu tych powiązań. Skandale nie oszczędzają nikogo.
Choć te pliki mogą być przerażające, ich istnienie sugeruje, że w ukryciu kryje się coś jeszcze gorszego. Takie sieci nie powstają z dnia na dzień. Dynamiczny charakter tego zła sugeruje, że ujawnione pliki były jedynie wierzchołkiem ogromnej góry lodowej.
Wierzchołek góry lodowej
Skandal Epsteina jest możliwy tylko dlatego, że skorumpowana liberalna kultura zawiera już w sobie tak wiele z deprawacji, które można znaleźć w aktach. Jest to mainstream i przenika wiele sektorów.
Filmy i media wszędzie przedstawiają i celebrują niemoralne związki. Moda i popkultura przedstawiają, a nawet gloryfikują najbardziej zwyrodniałe zachowania. Memy i media społecznościowe przekraczają granice przyzwoitości, publikując szokujące treści łamiące wszelkie zasady. Opinia publiczna wykazuje apetyt na drastyczne szczegóły tych skandali, sugerujące ukryty współudział w tego typu rozwiązłości.
Kiedy góra lodowa Epsteina pojawiła się na horyzoncie, grunt był przygotowany. Ludzie są przyciągani do tych rewelacji, które promują wszystko, co irracjonalne, zepsute i nieczyste.
Pod wodami
Wierzchołek góry lodowej zakłada istnienie ogromnej masy lodu pod zamarzniętą powierzchnią. Zatem głośna rozwiązłość, która trafia na pierwsze strony gazet, zakłada [sugeruje] istnienie złowrogiego podziemnego świata, który czerpie z wszystkich warstw społecznych i deprawuje całe społeczeństwo.
Lokalne sieci nieprawości muszą również istnieć równolegle do sieci Epsteina. Sieci te muszą mieć swoje postacie podobne do Epsteina, które ułatwiają szerzenie się rozpusty i niemoralności. Mają swoje mroczne sekrety. Jedyna różnica polega na tym, że ich charaktery pozostają ukryte.
Rzeczywiście, wielu próbowało przedstawić debatę o Epsteinie jako walkę klasową między skorumpowanymi elitami a nieskorumpowanym zwykłymi ludźmi. Prawda jest jednak taka, że całe społeczeństwo jest zepsute i pogrążone w powszechnym upadku. Każdy powrót do porządku musi wiązać się z powszechną odnową moralną.
Stan moralności publicznej
Dowodem degradacji całego społeczeństwa jest ewidentny katastrofalny stan moralności publicznej, który uległ drastycznemu pogorszeniu od czasu rewolucji seksualnej w latach sześćdziesiątych.
Jest to szczególnie widoczne w rozpadzie rodziny. Tam, gdzie jej brakuje, można spodziewać się najbardziej poniżających związków, najbardziej rozwiązłych obyczajów i najbardziej rozbitych domów. Dewastacja związana z rozwodami i związkami partnerskimi przygotowuje grunt pod najgorsze skandale na miarę Epsteina.
Drugim wskaźnikiem jest rozprzestrzenianie się deprawujących wpływów, które podważają moralność. Można je znaleźć w sieciach narkotykowych, przestępczości i handlu ludźmi. Wpływy te przenikają szkoły publiczne, dzielnice i przemysł. Niszczą one więzi społeczne, które spajają społeczeństwo.
Na osobną wzmiankę zasługuje trzeci element destrukcji społecznej. W masowy rozrost twórców i odbiorców pornografii musi być zaangażowany ogromny podziemny świat agentów. Ten nikczemny deprawator jest powszechnie dostępny za jednym kliknięciem myszy, w zaciszu każdego małego ekranu. Ludzie mogą tworzyć takie treści za pomocą aparatów w telefonach, a teraz także programów opartych na sztucznej inteligencji .
Wszystkie te czynniki sprawiły, że świat stał się coraz większym siedliskiem zła, dziś ukrytego, lecz czekającego na swój czas, by zostać ujawnionym.
Zanieczyszczenie narodu
Sprawa Epsteina to nie tylko rewelacje na temat osób w nią zamieszanych. Wszyscy powinni zostać oskarżeni o popełnienie przestępstw przed sądem, a nie w procesie medialnym.
Najgorsze w tym wszystkim jest jednak to, że eksplozja brudu splamiła wszystko wokół tych prominentnych postaci. Cały naród jest splamiony, a media zamieniły się w gigantyczny tabloid, który szerzy najohydniejsze sekrety.
Ta afera jest katalizatorem, który ma na celu włączenie tych bulwersujących tematów do dyskursu narodowego. Jej celem jest zniszczenie zaufania społecznego i przywództwa.
Ludzie z natury skłonni są podążać za elitami , które nadają ton społeczeństwu. Jeśli ci przywódcy wiernie podążają ścieżką cnoty, całe społeczeństwo się rozwija.
Kiedy jednak schodzą na manowce, odgrywają odwrotną rolę, spadając wraz ze swoimi wielbicielami w przepaść ku zagładzie, zarówno w życiu doczesnym, jak i przyszłym.
Uznając z przekonaniem historię za nauczycielkę życia, starożytni nie mogli przewidzieć, że w przyszłości powstanie taki kraj jak Polska, starający się ze wszystkich sił tej zasadzie zaprzeczyć. W państwie szanującym własną przeszłość, o wyrobionej kulturze politycznej, dyskusja o SAFE, o ile w ogóle by się rozpoczęła, trwałaby kilka godzin. Naganiacze i lobbyści dostali by propozycję nie do odrzucenia, aby w podskokach zwijali swoje manele, a publiczność cieszyłaby się ze skuteczności okazanej przez własne służby i administrację.
Plastyczność języka pozostawiła nam w zasobach zwrot „sumy bajońskie”, choć co do zasady nierozpoznawalny w zakresie swojej treści, to jednoznacznie kojarzący się z kwotami monstrualnymi, nierealnymi w normalnym obrocie. I słusznie, bo „sumy bajońskie” tym właśnie były. Niemożliwym do spłacenia długiem obciążającym wiele pokoleń, „poczętym” w wyniku bezwzględnej polityki pruskiej, z jednoznacznym celem, w postaci wywłaszczenia polskości z jakiegokolwiek majątku.
Historia tych zobowiązań, choć powinna być centralnym punktem wykładu na wszystkich wydziałach kształcących narodowe elity, jest zupełnie nieznana nawet najbardziej utytułowanym historykom, prawnikom, politologom. Coś im się tam o uszy obiło, ale, żeby zrozumieli cały mechanizm i potrafili go przystępnie objaśnić – to nie. Polscy historycy wolą opowiadać o krzywiznach bagnetów, którymi walczyliśmy za wolność waszą, naszą i cudze interesy, o krągłościach menażek, z których jedli polscy bohaterowie, niż próbować objaśnić mechanizmy, mające największe i realne znaczenia dla zasobów narodowych.
W konsekwencji, gdy dochodzi do dyskusji o SAFE, czyli chytrym planie pozbawienia Polski niepodległości, nikt nie umie zdemaskować oszustwa, na podstawie doświadczeń, będących dojmującą raną naszej przeszłości, która tylko cudem nie okazała się śmiertelna.
W sprawie powstania „sum bajońskich” mamy wybitnego świadka, w postaci Fryderyka hrabiego Skarbka, nie tylko ojca chrzestnego Fryderyka Chopina, ale też polskiej ekonomii politycznej: „Przybyło do Warszawy i innych miast wielu ajentów, bądź banku berlińskiego, bądź prywatnych bankierów pruskich, którzy wchodzili w układy z nierozmyślnymi właścicielami względem summ, jakie oni na te dobra zaciągnąć chcieli, a ułatwiając im nabycie pieniędzy na własną zgubę, zbogacali się sami, wyłudzając od nich tak zwane dusery za trudy przy tych pośredniczych czynnościach podjęte”.
Jedną z ofiar tych „finansistów” był ojciec Fryderyka, Kacper Skarbek, którego fortuna przepadła w gorączce kredytowej, a status rodziny ratował majątek matki, Ludwiki z Fengerów, spadkobierczyni bogatych toruńskich bankierów, do których należała m.in. Żelazowa Wola.
Mając takie świadectwo i znając dalsze losy owych zobowiązań, najpierw przejętych przez Napoleona, następnie odsprzedanych królowi saskiemu, właścicielowi Księstwa Warszawskiego, a potem zwróconych Hohenzollernom, powinniśmy obficie z tego doświadczenia korzystać. Niestety tak się nie dzieje, pewnie dlatego, że uratowanie polskich właścicieli przez księcia Druckiego – Lubeckiego w wyniku fenomenalnie przeprowadzonych negocjacji z Prusakami, nie pasuje do „ogólnej koncepcji” naszej wizji historii. W każdym razie, po kongresie wiedeńskim, średnie zadłużenie polskich majątków ziemskich, które znalazły się w granicach Królestwa Polskiego, a po trzecim rozbiorze należały do Prus, wynosiło 86,7% ich wartości.
Gdyby nie powstało Królestwo Polskie, a ziemie te znalazły by się w granicach państwa Hohenzollernów ( zgodnie z tzw. linią Knesebecka ), polscy ziemianie zostaliby zlicytowani i wyzuci ze swojego dziedzictwa. Tak się na szczęście nie stało, ratunek przyszedł najpierw w wyniku podpisanej w 1819r. konwencji likwidacyjnej z Prusami, a później dzięki powołaniu w Królestwie Polskim Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. Ta instytucja trwała formalnie do 1950r. i pozostał po niej ślad w postaci ulicy Kredytowej w Warszawie, z dawną siedzibą, obecnie mieszczącą Muzeum Etnograficzne. Jeśli nie chcemy, aby polskość stała się takim muzealnym eksponatem, to musimy w końcu zacząć uczyć się historii realnej. O wekslach, listach zastawnych, szlakach handlowych, cłach i kredytach, a nie wyłącznie o tym, kto gdzie i po co szablą machał, z sensem, czy częściej bez sensu.
Oddłużanie majątków, których właściciele padli ofiarą pruskiej akcji kredytowej, trwało całe dziesięciolecia. Przystępujący do Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego dostawali ochronę przed wierzycielami i sensowne oprocentowanie, ale też świadomość, że spłata zobowiązań jest rozłożona na 48 lat. Ten stan rzeczy miał ogromne konsekwencje społeczne, bo uniemożliwiał prawidłową regulację stosunków ekonomicznych na wsi, wstrzymując oczynszowanie i uwłaszczenie chłopów. Miał też doniosłe skutki polityczne, bo Prusacy chcący wrócić do linii Knesebecka i odzyskać bezpośredni dostęp do ofiar, podsycali w Królestwie Polskim nastroje insurekcyjne.
Zresztą, w trakcie wojny 1831r. ośmieleni porażkami armii rosyjskiej, kilkakrotnie proponowali pomoc i podzielenie się Królestwem Polskim „po przyjacielsku”, czyli z zabraniem czterech po-pruskich województw: Kaliskiego, Mazowieckiego, Augustowskiego i Płockiego.
Dramatyczna historia „sum bajońskich” odświeżona całkiem niedawno przez pułapkę „kredytów frankowych” będących umową zakładu o nikłej szansie na wygraną, znów odżywa w formule SAFE. Wszystkim polskim patriotom pozostaje wiara, że Karol Nawrocki, bądź co bądź historyk z wykształcenia, sięgnie do odpowiednich lektur i przypomni sobie o sidłach jakie na nas nieodmiennie zastawiają „sojusznicy” z zachodu. I zareaguje odpowiednio. Oby.
„To nie jest zarządzanie państwem – to dryfowanie bez planu, bez odpowiedzialności i bez elementarnej logiki finansowej” – stwierdził poseł Konfederacji Grzegorz Płaczek po zapoznaniu się z tajnymi dokumentami dot. programu SAFE.
Mimo ogromnych wątpliwości podnoszonych przez opozycję i prezydenta, rządzący dotychczas nie zdecydowali się ujawnić dokumentacji dot. programu SAFE. Tak więc nie wiadomo dokładnie, na co zaciągnięte zostaną pożyczki, które Polacy będą spłacać przez dziesięciolecia. Nie wiadomo też, czy środki te w ogóle trafią do Polski, czy zostaną zablokowane przez Komisję Europejską w ramach mechanizmu warunkowości.
Dostęp do dokumentów z klauzulą „zastrzeżone” mają parlamentarzyści. Swoimi wnioskami po lekturze dokumentów dot. SAFE podzielił się poseł Nowej Nadziei Grzegorz Płaczek.
– „Jestem na świeżo po szczegółowej analizie dokumentów oznaczonych klauzulą zastrzeżone, dotyczących wniosku Polski o pomoc finansową w ramach instrumentu SAFE. To jest jakieś szaleństwo!”
– pisze parlamentarzysta na X.com.
– „Chaos, uzależnienie się od Brukseli, brak długofalowej wizji i finansowanie polityki na kredyt – kosztem przyszłych pokoleń Polaków. Kolejne zobowiązania, kolejne miliardy długu, brak twardych priorytetów rozwojowych i realnej kalkulacji interesu narodowego, improwizacja, rozdawnictwo (głównie na rzecz Ukrainy) bez jasno określonych celów strategicznych”
Polityk przekonuje, że „to nie jest zarządzanie państwem – to dryfowanie bez planu, bez odpowiedzialności i bez elementarnej logiki finansowej!”.
Większość z nas nie popiera karteli narkotykowych. Dobrze wiemy, jak tragiczne w skutkach może być korzystanie z usług handlarzy białym i nie tylko białym proszkiem.
Nie po raz pierwszy rząd USA popełnił klasyczny błąd strategiczny, uważając błędnie, że zabicie kilku przywódców syndykatu narkotykowego zniszczy raz na zawsze ten problem. Otwarto w ten sposób drogę dla następcy zamordowanego bandyty. Ot, taki prezent od CIA. Naprawa świata nigdy się nie powiedzie, jeśli nie zaczniesz od siebie. Czy wiecie jakie pozabudżetowe metody finansowania tajnych akcji stosuje od dekad Centralna Agencja Wywiadowcza? Wystarczy wspomnieć organizowanie przez 20 lat dróg przerzutowych na zachód z okupowanego przez USA Afganistanu — największego na świecie producenta opium.
Na pytanie zadane w Google, który kraj jest największym producentem narkotyków, otrzymałem zabawną odpowiedź:
Stany Zjednoczone dominują w światowym przemyśle farmaceutycznym, dysponując największą wartością produkcji i bazą badawczą. To tutaj działają główni producenci leków, tacy jak Pfizer, Merck i Johnson & Johnson.
Naturalnie, że jest to nieporozumienie językowe, ponieważ po angielsku zarówno do narkotyku, jak i lekarstwa używa się słowo – drug.
Zapewne ktoś już złożył wniosek o te 15 milionów dolarów za uciętą głowę szefa meksykańskiego kartelu Jasico New Generation Cartel.
Narkotykowy król umarł, niech żyje król.
Po tej akcji powstało to, co USA potrafi kreować najlepiej – chaos. W Libii po kradzieży złota Kaddafiego, jankesi porzucili kraj na pastwę wojny domowej. Najważniejsze, że już nie grozi nikt stworzeniem pieniądza autentycznie opartego na złocie, zamiast na FED – Fałszywej Ewidencji Dłużników.
W reakcji na zlikwidowanie ich lidera „El Mencho” kartel wypowiedział rządowi wojnę. Ludzie kartelu Jalisco wrzucają granaty do supermarketu pełnego ludzi. Za kilka miesięcy w Meksyku ma odbyć się Mundial. Źródło: Telegram 23.02.2026 r. 16:55.
Dla nowego bosa bandy narkotykowej ważnym czynnikiem w walce o schedę po zamordowanym poprzedniku jest terror na ulicach meksykańskich miast. Kto ma największą kontrolę nad bojówkami kartelu, ten przejmie królestwo. Te ugrupowania są silne i nieraz stawiały czoło meksykańskiej armii.
CJNG otwarcie wypowiedział wojnę siłom rządowym, przejmując militarną kontrolę nad licznymi obszarami, zwłaszcza w stanach Jalisco, Michoacán, Guanajuato oraz Colima, gdzie posiada silne struktury zbrojne i własne formacje specjalne.
Naturalnie, że zwalczanie przestępców narkotykowych nie jest zadaniem dla ugodowców. To jest niezwykle brutalna i bezwzględna wojna, w której konieczne jest zastosowanie nadzwyczajnych środków.
Żeby jednak przyniosła efekty, musi być prowadzona na wielu frontach i jak wspomniałem na wstępie także we własnych służbach specjalnych USA. Inaczej będzie to jedynie pokazówka, jak to było z porwaniem prezydenta Maduro w Caracas. Nie zwalczysz bezprawia, samemu łamiąc prawo.
Jeżeli na tych łodziach były jakiekolwiek narkotyki, co jest bardzo wątpliwe, to zapewne w gramach, a nie tonach jak to robią kartele. Źródło: Telegram 18.02.2026 r. 10:02.
Władze wojskowe USA poinformowały o trzech celowych atakach na statki, które rzekomo miały powiązania ze znanymi organizacjami terrorystycznymi zajmującymi się handlem narkotykami. Ataki miały miejsce na wschodnim Pacyfiku i Morzu Karaibskim. Wywiad ustalił, że statki poruszały się po znanych szlakach handlu narkotykami. W wyniku ataków zginęło 11 domniemanych terrorystów narkotykowych:
4 na pierwszym statku na wschodnim Pacyfiku;
4 na drugim statku na tym samym oceanie;
3 na trzecim statku na Morzu Karaibskim.
Nie pływaj statkiem, gdyż może się okazać, że tę samą trasę wybrali handlarze białej śmierci i dlatego zasłużyłeś na karę.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Grzegorz Ryś, w jednej osobie kardynał i rabin, zaprosił do Polski wybitnego specjalistę od mikstur. Nie jest to nic zaskakującego z uwagi na to, że w Kościele ostatnio bulgocze i syczy. Od synodalności.
Zaproszonym jest Jean-Claude Hollerich, który ma wyszkolić krakowskich księży z prawidłowego pojmowania synodalności. Dopiero po takim szkoleniu będą mogli oni włączyć się w proces proponowanych zmian.
Jean-Claude Hollerich i jego zmiany
Aby przybliżyć Czytelnikowi kierunki i cele tego procesu skorzystałem z kwerendy jaką zrobił Paweł Chmielewski z PCh24, cytując brednie Hollericha – mianowanego jeszcze przez Franciszka na stanowisko „relatora generalnego Synodu o Synodalności”.
Wywar z diabelskości – receptura
Zniesienie dotychczasowej definicji moralności
Kapłaństwo kobiet osiągane stopniowo „krok po kroku”
Zniesienie obowiązku celibatu
Rewizja nauczania św. Pawła o homoseksualizmie; błogosławienie par homoseksualnych
Zniesienie logiki dwuwartościowej
Cytaty
“To jest białe, ale może jest też czarne”
W Japonii poznałem inne myślenie. Japończycy nie myślą tak, jak w europejskiej logice przeciwieństw. My mówimy: to jest czarne, nie jest zatem białe. Japończycy mówią: To jest białe, ale może jest też czarne. W Japonii można łączyć przeciwieństwa, bez zmiany stanowiska.
Nie definiowałbym moralności – zwłaszcza moralności seksualnej – tak wąsko, jak czyni to Kościół dzisiaj.
W Nowym Testamencie w ogóle nie ma mowy o homoseksualizmie. Mowa jest tylko o czynach homoseksualnych, które częściowo były pogańskimi praktykami kultowymi. To było oczywiście zakazane. Sądzę, że nadszedł czas, aby dokonać zasadniczej rewizji nauczania.
W maju 2024 roku powiedział, że w sprawie święceń dla kobiet należy działać ostrożnie, idąc „krok po kroku”.
Kościół zawsze szedł z czasem i zawsze się dopasowywał.
Artykuł Thierry’ego Meyssana o sprawie Epsteina i iluzjoniście Andriju Jermaku, politycznym mentorze Wołodymyra Zełenskiego, wywołał u nas mnóstwo maili. Publikujemy tutaj dalsze informacje na temat działalności sutenerskiej pani Zełenskiej.
Sieć Voltaire | Paryż (Francja) |23 lutego 2026 r.
W nawiązaniu do mojego artykułu z 17 lutego 2026 r. pt. „Epstein, Jermak i Zełenski ” podajemy następujące informacje dodatkowe:
Ponad 510 sierot z internatów w obwodzie dniepropietrowskim – w tym osoby niepełnosprawne – ewakuowanych do Turcji przez Fundację Rusłana Szostaka na początku rosyjskiej operacji specjalnej, nie miało dostępu do edukacji ani opieki zdrowotnej i było poddawanych przemocy fizycznej i psychicznej.
W marcu 2024 roku jedenastu ukraińskich urzędników Rzecznika Praw Obywatelskich i władz obwodu dniepropietrowskiego odwiedziło hotel Larysa w Beldebie w Turcji, gdzie przebywały dzieci. Ustalono, że Fundacja Rusłana Szostaka zorganizowała specjalne sesje zdjęciowe i nagrała filmy. Uczestniczące w akcji dzieci były dobrze nakarmione i ubrane, a te, które odmówiły, zostały wychłostane.
Opublikowano fragmenty oficjalnego raportu. Stwierdzono w nim: „Według konsula Ukrainy, liczba wniosków o zakwaterowanie w hotelach składanych przez osoby nieupoważnione znacznie wzrosła w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Fundacja wyjaśniła to, powołując się na potrzebę „prezentowania ukraińskich dzieci” w kampaniach zbierania funduszy”.
Brak kryteriów doboru personelu, monitorowania jego pobytu oraz kontroli ruchu w hotelu i okolicy doprowadził do szeregu poważnych naruszeń praw dziecka. Personel ma codzienny kontakt z dziećmi i ma nieograniczony dostęp do ich miejsc nauki i życia. Sprzyja to popełnianiu przestępstw seksualnych i stosowaniu przemocy wobec dzieci.
„Pedagog [Ołeksandr Titow] osobiście bił, zastraszał i znęcał się nad dziećmi. Istnieją zeznania świadków i nagrania wideo, które potwierdzają te fakty:”
„Dwie dziewczynki zaszły w ciążę i urodziły dzieci w hotelu.”
W grudniu 2025 r. wszystkie dzieci wróciły na Ukrainę.
Portal internetowy Slidstvo.Info wyprodukował film zatytułowany „Dzieci państwa: co stało się z sierotami podczas ewakuacji do Turcji”, który został opublikowany 28 listopada 2025 r. [ 1 ] . Przedstawiono w nim ustalenia Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, zilustrowane zeznaniami siedmiorga dzieci. Przedstawiciele Fundacji Rusłana Szostaka, nie negując faktów, podkreślili, że nie powinno to przesłaniać „niezwykłej” pracy fundacji.
Dopiero ponad rok po kontroli Rzecznika Praw Obywatelskich, 10 grudnia 2025 roku, w momencie powrotu dzieci, Fundacja Ołeny Zełeńskiej odpowiedziała na te oskarżenia. „Pierwsza Dama Ukrainy, Ołena Zełeńska, nie była zaangażowana w realizację projektu „Dzieciństwo bez wojny”, a zatem nie miała dostępu do informacji na jego temat. Nie otrzymała również raportu od Rzecznika Praw Człowieka Parlamentu Ukrainy”.
Biznesmen Rusłan Szostak, właściciel sklepów Eva i supermarketów Varus, jest jednym z najbogatszych przedsiębiorców na Ukrainie. Zebrał kilka milionów euro darowizn na swój program „wsparcia” dla sierot. Opracował plan medialny, aby obalić rewelacje portalu Slidstvo.Info.
Choć dziś temu zaprzecza, Olena Zelenska poparła program Fundacji Rusłana Szostaka, zwłaszcza podczas spotkania z pierwszą damą Turcji Emine Erdoğan [ 2 ] . Olena Zelenska i Brigitte Macron opracowały program powrotu dzieci porwanych przez Rosję. Do tej pory uratowano 1859 dzieci [ 3 ] .
Prokuratura Generalna Ukrainy wszczęła postępowanie karne w sprawie hotelu Larysa, ale zostało ono umorzone z powodu braku dowodów, gdyż zdarzenia miały miejsce za granicą.
Jednocześnie, według artykułu z 2023 roku w cieszącym się dużym zainteresowaniem rosyjskim tygodniku „Argumenty i fakty” (Аргументы и Факты), fundacja pani Zełenskiej przewiozła sieroty do Londynu, Paryża i Berlina. Miały one być ofiarami przestępców seksualnych [ 4 ] . Data ujawnienia tej informacji pozwala wykluczyć wszelkie manipulacje, jakie mogłyby sugerować obecne okoliczności.
Jednak wszystkie te dane prowadzą do przypuszczenia, że małżeństwo Zełenskich, Andrij Jermak (polityczny mentor Zełenskiego), Timur Mindicz (najważniejszy partner biznesowy Zełenskiego) i Rusłan Stefanczuk (konstytucyjny następca Zełenskiego) znajdują się w centrum międzynarodowej siatki prostytucji dziecięcej.
Te wnioski muszą być powiązane z tym, co już wiemy: Jeffrey Epstein pracował dla Mossadu. Prowadził siatkę prostytucji, praktykował czarną magię i kanibalizm, a wszystko po to, by szantażować swoich „przyjaciół” dla dobra Izraela.
Artykuły Réseau Voltaire można swobodnie kopiować, pod warunkiem podania źródeł, nie wprowadzania zmian w treści artykułów i niewykorzystywania ich w celach komercyjnych ( licencja CC BY-NC-ND ).
Źródło: „Dodatek: Fundacja Ruslana Szostaka i Oleny Zelenskiej”, autorstwa Thierry’ego Meyssana , tłumaczenie Horsta Frohlicha, korekta Wernera Leuthäussera, Voltaire Network , 23 lutego 2026 r., voltairenet.org/article223756
Sąd w Dublinie był wyjątkowo łagodny dla 26-letniego Kongijczyka, który w pociągu pobił 11-letniego chłopca z Polski.
Mimo, że imigrant z Afryki był już wcześniej karany, wymiar sprawiedliwości dał mu „ostatnią szansę”.
Do zdarzenia doszło w lipcu 2024 roku. 26-letni Bakuani Diasivi z Konga podróżował pociągiem ze swoją partnerką. Bardzo nie spodobało mu się zachowanie polskiej rodziny. Cóż takiego strasznego robili? 11-latek, jego starsza siostra oraz matka po prostu rozmawiali po polsku i się śmiali.
Kongijczyk zwrócił się do dziecka wulgarnymi słowami. Starsza siostra i matka stanęły w jego obronie. Mówiły, że chłopiec ma 11 lat, więc niech przestanie. Nie spodobało się to partnerce mężczyzny, która zaczęła się szarpać z kobietami.
Wtedy imigrant z Konga postanowił… pobić 11-latka. Wyprowadził kilka ciosów w twarz.
Sytuacja została opanowana dzięki reakcji innych pasażerów. Gdy pociąg zatrzymał się na kolejnej stacji, czekali tam już funkcjonariusze policji. Diasivi przyznał się do pobicia. Śledczym tłumaczył później, że działał w emocjach i chciał chronić swoją partnerkę, gdyż rzekomo sądził, że chłopiec zamierza ją uderzyć.
Sprawa wylądowała w sądzie, a na wyrok trzeba było czekać ponad półtora roku. Jak się okazało, Kongijczyk pobił chłopca w momencie, gdy przebywał na zwolnieniu warunkowym. Na swoim koncie ma już 24 wyroki – za wykroczenia drogowe, naruszanie porządku publicznego oraz posiadanie narkotyków.
Za pobicie 11-latka, a także z uwagi na wcześniejsze przestępstwa, sąd wymierzył Kongijczykowi karę 18 miesięcy pozbawienia wolności, ale wykonanie kary zawiesił. Oznacza to, że mężczyzna pozostanie na wolności.
Jako okoliczność łagodzącą uznano, że partnerka spodziewa się dziecka, a on sam pracuje dorywczo i próbuje zaistnieć na scenie muzycznej. Diasivi zapewniał przed sądem, że bardzo żałuje „podłego czynu”, a na dowód swojej skruchy wpłacił 1000 euro zadośćuczynienia pokrzywdzonej rodzinie.
Szpital w Olsztynie planuje aborcję na 15-tygodniowym dziecku, którego matka cierpi na silne wymioty. Chcą zabić dziecko, żeby… matka przestała wymiotować.
Młoda Gruzinka o imieniu Lela, matka poczętego dziecka, jest od miesiąca w szpitalu, nie mówi po polsku i słabo komunikuje się z otoczeniem, jest zdezorientowana, nie reprezentuje jej mąż, ale obcy mężczyzna „pan Paweł”, któremu udzieliła pełnomocnictwa, a który naciska na aborcję, a do sprawy wciągnął proaborcyjną organizację Federę.
Aktywiści Federy dyktują szpitalowi, co ma robić i żądają zabicia dziecka Leli.
Właśnie teraz potrzebna jest Pańska pomoc.
W tej chwili szpital bombardowany jest pismami i telefonami od zwolenników aborcji, a dziecko nie ma znikąd żadnej pomocy.
Bardzo Pana proszę o wykonanie telefonu i/lub napisanie do szpitala – aby nie zabijali swojego maleńkiego pacjenta.
Nie ma czasu do stracenia. Działajmy. Aborterzy się spieszą, bo to już 15 tydzień i wymioty u matki mogą lada chwila ustać. Dlatego chcą zabić dziecko jak najszybciej. Proszę dzwonić tam najlepiej teraz – to kilkadziesiąt sekund rozmowy, a może uratować życie dziecku.
NUMER RACHUNKU BANKOWEGO: 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 NAZWA ODBIORCY: FUNDACJA ŻYCIE I RODZINA TYTUŁEM: DAROWIZNA NA CELE STATUTOWE DLA PRZELEWÓW Z ZAGRANICY: IBAN:PL 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 KOD SWIFT: BIGBPLPW
MOŻNA TEŻ SKORZYSTAĆ Z SYSTEMÓW DO SZYBKICH PRZELEWÓW, BLIKA LUB PŁATNOŚCI KARTAMI POD LINKIEM: https://ratujzycie.pl/wesprzyj/
)
?im=FitAndFill=(596,336))
Kaja Godek
Katolik nie ma obowiązku posłuszeństwa wobec heretyka wroga Kościoła Katolickiego nawet ze statusem “kardynała”.
LUMEN GENTIUM – KONSTYTUCJA DOGMATYCZNA O KOŚCIELE, Paweł VI, Sobór Watykański 2Sobór Watykański 2 podobno jest s. pastoralnym a nie dogmatycznym:)
Co może Niemiec-Luksemburczyk powiedzieć o katolicyzmie Polakom jak na Zachodzie nie ma wiary katolickiej.
W drugą stronę byłoby to nie do pomyślenia dla Niemca żeby Polak nauczał wiary katolickiej Niemców – Luksemburczyków.