==============================

Ostrzegam: Ujawnianie potworności. Osoby o delikatnej psychice nie powinny tego czytać. M. Dakowski

========================

Wiele kobiet opisuje zorganizowane nadużycia, w tym rytualne ceremonie przeprowadzane przez osoby, które znały – nawet bliskich członków rodziny. Po miesiącach rozmów z ofiarami, ich rodzinami, terapeutami i ekspertami w Izraelu i za granicą wyłania się wstrząsający obraz, a opisy są trudne do czytania.

Autor: Noam Barkan
*Opublikowano: 23-04-2025

https://www.israelhayom.com/2025/04/23/bottom-of-darkness-children-raped-in-ritual-ceremonies-expose-the-horrors

===========================

„Bogowie, których pamiętam, to Baal Peor i Asztarte

==================================

„Czułam bolesne sodomowanie, gwałcenie, naprawdę czułam, jakbym rozdzielała się na pół. To straszne doświadczenie, ale jest w tym coś, może w ich dziwaczności, co sprawia, że… Może najtrudniejsze jest to, że jeśli opowiesz o tym ludziom, pomyślą, że oszalałaś. Pamiętam wiele rodzajów ciężkiego wykorzystywania seksualnego, ale jest coś w tym rytualnym wykorzystywaniu, co sprawia, że to jest dno ciemności.”

Tymi bezpośrednimi słowami, wyraźnym głosem, Emuna (pseudonim, podobnie jak wszystkie imiona ofiar w tym artykule) opisuje ciężkie nadużycia, których podobno doświadczyła w dzieciństwie. Zorganizowane wykorzystywanie seksualne, które obejmowało „ceremonie” o rzekomym religijnym znaczeniu. Przerażające rytuały, w których religijni ludzie, niektórzy z jej własnej rodziny, składali ją w ofierze dla duchowego transcendowania lub odkupienia.

Emuna nie jest osamotniona. Ponad dziesięć kobiet w wieku 20-45 lat, z którymi rozmawialiśmy, opisuje poważne zjawisko, które budzi poważny niepokój: w Izraelu, podobnie jak w wielu krajach na świecie, zorganizowane wykorzystywanie seksualne dzieci dzieje się na oczach wszystkich.

„Świat może wie, że gwałt istnieje, że kazirodztwo istnieje, ale tego świat nie zna” – mówi Emuna. „Te akty były utrzymywane w tajemnicy przez lata, może z powodu ich szaleństwa… to zawsze było bardzo, bardzo dziwne. Jakby była w tym wewnętrzna logika, ale tak szalona… bardzo dziwne rzeczy tam się dzieją, normalizowane w rytualny i uporządkowany sposób. Jest określony czas, jest moment, kiedy mówić ten wers, a kiedy tamten, jest porządek, jakby rzeczy miały być robione właśnie tak…”

Każda z kobiet, z którymi rozmawialiśmy podczas śledztwa, ma inną historię życia. Pochodzą z różnych części kraju, z północy i z południa. Każda jest w innym momencie życia. Niektóre są studentkami, inne pracują i prowadzą kariery oraz życie rodzinne, są też młode kobiety, które ledwo trzymają się życia.

Te kobiety wcześniej się nie znały, wychowały się w różnych społecznościach, pochodzą z różnych sektorów i nurtów religijnych. A jednak ich opowieści o rytualnych nadużyciach są podobne w sposób, który zmusza nas do słuchania i nie odwracania wzroku. Niektóre były krzywdzone w placówkach edukacyjnych dla małych dzieci lub w szkołach dla dziewcząt, inne w domach rodzinnych, jesziwach lub synagogach. W tym artykule przedstawiamy tylko bardzo mały fragment z wielu godzin rozmów i informacji, a niektóre opisy są trudne do czytania. Wielki strach, który wyrażają wszyscy, z którymi rozmawialiśmy, jest taki, że zorganizowane wykorzystywanie seksualne dzieci trwa nawet dziś.

„Błogosławiony, który uwalnia związanych”

Ofiara. Ofiara. Kara. Naprawa. Transcendencja. Odkupienie. Te pojęcia powtarzają się w zeznaniach. Modlitwy, mamrotania, ekstaza otaczająca ofiary. Ekstremalny ból, upokorzenie i tortury. Zgniecenie osobowości i duszy. Zeznanie za zeznaniem kobiet, które doświadczyły zorganizowanego wykorzystywania w dzieciństwie, w tym grupowych gwałtów w ramach ceremonii i rytuałów.

Spotkaliśmy te kobiety w ciągu ostatnich miesięcy. Rozmawialiśmy z członkami rodzin niektórych ofiar, z terapeutami, z ekspertami w Izraelu i za granicą specjalizującymi się w traumie i dysocjacji (zakres stanów od emocjonalnego odłączenia do całkowitego odcięcia od uczuć, wrażeń, wspomnień i więcej). Zebraliśmy informacje o zorganizowanym rytualnym wykorzystywaniu dzieci – zjawisku rozpoznawanym na całym świecie.

Obraz, który wyłania się ze wszystkich zebranych informacji, jest niepokojący i trudny. Wymaga, przynajmniej, głębokiego i znaczącego śledztwa przez organy ścigania. „To religijno-narodowa misja, aby ujawnić to zjawisko i odkryć prawdę” – powiedział Israel Hayom terapeuta ze społeczności religijnej, który zna szczegóły tego zjawiska.

Większość kobiet, z którymi rozmawialiśmy, pochodzi ze społeczności religijno-syjonistycznych lub ultra-ortodoksyjnych, chociaż  Shishabbat  otrzymało dodatkowe zeznania o podobnych przypadkach w społeczeństwie świeckim. Dlatego ważne jest podkreślenie, że te ustalenia nie są skierowane przeciwko konkretnemu sektorowi, ale rzucają światło na podejrzenia przestępstw najcięższego rodzaju – przestępstw popełnianych w równoległym świecie, niewidocznym dla oczu, choć głęboko mrocznym i złowrogim.

Kilka imion rabinów wielokrotnie pojawiało się w niektórych zeznaniach. Wiele skarg złożonych na różnych komisariatach w kraju zostało stosunkowo szybko zamkniętych. Nawet gdy wcześniej pojawiały się podejrzenia o istnienie sieci krzywdzącej dzieci w Jerozolimie, śledczy policji, w najlepszym przypadku, nie mieli wystarczających narzędzi lub wiedzy, aby właściwie zbadać sprawę.

W tej sprawie, szeroko ujawnionej w 2019 roku w programie telewizyjnym The Source, pojawiły się podejrzenia o istnienie sieci pedofilskiej, która skrzywdziła dziesiątki dzieci w dzielnicy Nahlaot. Śledczy mieli tendencję do uznawania tego za „wymysł”, „przesadę” lub „panikę” rodziców i terapeutów, i zamknęli sprawę prawie bez żadnych istotnych aktów oskarżenia.

Mężczyzna o imieniu Benjamin Satz został skazany w 2013 roku na karę więzienia za dopuszczenie się czynów nierządnych i sodomii wobec dziewczynek i chłopców w wieku 5-8 lat. Inny podejrzany został uniewinniony z powodu wątpliwości. W praktyce dziesiątki dzieci pozostały z traumą i wymagały lat terapii emocjonalnej.

„Nie są outsiderami w społeczności”

„Pamiętam pentagram na podłodze, zazwyczaj czerwony. Kiedy ceremonia odbywała się w lesie, pentagram był zaznaczony motyką i otoczony kręgiem zapalonych świec. Rabin błogosławił: 'Błogosławiony, który uwalnia związanych’, mężczyźni wokół modlili się w tałesach, czasem ubrani na czarno, podczas gdy rabin nosił białą szatę. Było kilku mężczyzn i chłopców w wieku około 16-17 lat, którzy uczestniczyli w ceremoniach dla duchowego transcendowania.”

„Był taki raz, kiedy kazali mi wykopać dziurę i położyć się w niej. Innym razem wstrzyknęli mi coś i powiedzieli: 'Teraz poczujesz się lepiej’, po czym moje ciało stało się bezwładne. Powtarzali psalmy, takie jak 'Psalm Dawida, Pan jest moim pasterzem, nie braknie mi niczego’. Mówili mi: 'jesteś wyjątkowa, jesteś wybrana’, a potem wkładali… pamiętam gałązkę palmową, chanukowe świece, szofar.”

Limor (pseudonim) dorastała w religijno-ultraortodoksyjnym domu. Jej ojciec, jak mówi, zawsze zachowywał się wobec niej i jej matki brutalnie. Przez lata wymagała leczenia w szpitalu i była pod opieką specjalisty z powodu obrażeń spowodowanych przemocą, której doświadczyła.

Według jej zeznań, to jej ojciec zabierał ją na te „ceremonie”. To, że ofiary były przyprowadzane przez członków rodziny, jest charakterystyczne dla wielu zeznań, które zebraliśmy. Limor mówi, że czasami ceremonia odbywała się w lesie, innym razem w odosobnionym mieszkaniu. Były przypadki, kiedy widziała i słyszała, jak krzywdzone są inne dzieci. Zeznania dotyczące dodatkowych ofiar wśród dzieci powtarzają się w wielu przypadkach. W wielu zeznaniach, które udokumentowaliśmy, w ceremoniach i nadużyciach uczestniczą również kobiety.

„Zorganizowany gwałt na dzieciach to jedno z najbardziej przerażających zjawisk, z jakimi się spotykam” – powiedziała dr Anat Gur, psychoterapeutka specjalizująca się w leczeniu kobiet i traumy, kierująca Programem Psychoterapii dla Leczenia Traumy Seksualnej na Uniwersytecie Bar-Ilan i w Centrum Kryzysowym ds. Gwałtu w Tel Awiwie.

 „To zjawisko prawdopodobnie znacznie bardziej rozpowszechnione, niż sobie wyobrażamy. Występuje w wielu miejscach, gdzie nie spodziewalibyście się go znaleźć.”

Boaz (pseudonim), starszy terapeuta w społeczności religijnej, zgadza się: „Sprawcy zazwyczaj nie są outsiderami w społeczności. Jedna pacjentka powiedziała mi: 'Zrozum, to ten, który dmie w szofar w Rosz Ha-Szana’. Szofar symbolizuje kanał – osoba uważana za najbardziej godną duchowo dmie w szofar, bo jest najbliżej Boga. A to on mówi jej, że jest zła, że pomaga jej w pokucie w tym życiu. Rozumiesz to wypaczenie?”

„Przestępstwo bez świadków”

Poza kobietami, które odważyły się spotkać i rozmawiać z Israel Hayom, specjaliści posiadają informacje o dodatkowych ofiarach, które zgłaszają sadystyczne rytualne nadużycia w dzieciństwie. Treść tych relacji wykazuje uderzające podobieństwa. Ze wszystkich zebranych informacji wynika, że w większości przypadków wykorzystywanie seksualne zaczynało się w bardzo wczesnym dzieciństwie w domu, a sprawcami byli ojciec, dziadek lub inny członek rodziny. W innych przypadkach nadużycia miały miejsce w placówkach edukacyjnych lub terapeutycznych.

„To, co zaobserwowałam na przestrzeni lat” – mówi dr Gur – „to że ci, którzy przeżyli te rzeczy, doznają katastrofalnych szkód. To też jedno z wyzwań związanych z ujawnieniem – ofiary są tak złamane, że trudno im uwierzyć. Im bardziej okrutni i sadystyczni są sprawcy, im młodsze są ofiary i im bardziej przerażające są nadużycia, tym mniejsza szansa, że sprawcy staną przed sprawiedliwością, bo nie ma już kto zeznawać. Sprawcy tak całkowicie niszczą dusze ofiar, że staje się to przestępstwem bez świadków, co oczywiście służy społeczeństwu, które nadal nadużywa lub podtrzymuje te rytuały.”

Dr Joanna Silberg, międzynarodowa ekspertka w leczeniu zaburzeń dysocjacyjnych u dzieci i młodzieży oraz była prezes Międzynarodowego Towarzystwa ds. Traumy i Dysocjacji, kierowała leczeniem 70 dzieci, które podobno padły ofiarą zorganizowanych nadużyć w Izraelu w ciągu pięciu lat. W rozdziale 14 swojej książki „The Child Survivor”opisuje ciężkie objawy, na które cierpiały dzieci, „z powodu wielu form nadużyć – fizycznych, seksualnych, emocjonalnych i duchowych.”

Dr Silberg zauważa kilka źródeł licznych zeznań o przypadkach zorganizowanych nadużyć w Jerozolimie. W jednym przypadku opisanym w literaturze fachowej dziecko, które było krzywdzone w Izraelu i leczone w USA, opisało, jak kilku mężczyzn je torturowało, i przypomniało sobie incydent, w którym zanurzali jego głowę pod wodą.

Opisy sadystycznych nadużyć konsekwentnie pojawiają się we wszystkich zeznaniach, które zebraliśmy, jak w historii Emuny: „Była ceremonia jak obrzezanie, którą przeszłam. Miałam 10 lub 11 lat. Odbyła się w synagodze osady. Związali mnie, podobnie jak ofiarowanie Izaaka, i zranili moje genitalia.”

„Mój ojciec tam był, moja matka tam była, rabin z osady. Jestem przywiązana do stołu, patrzę na okno i wyobrażam sobie, jak mogłabym przez nie wyskoczyć, jak mogłabym zawiązać linę i zjechać na kamienie. Ciągle chciałam, żeby to się nie działo. To właśnie to charakteryzuje… Ciągle myślałam o tym, jak to się nie dzieje, jak mogłabym uciec. Wciąż mówiłam sobie, że mnie tam nie ma. To niezwykle trudne zrozumieć, że naprawdę tam byłam. Że to ja – związane dziecko.”

„Najmłodsi i najbardziej bezbronni”

Zorganizowane wykorzystywanie seksualne występuje, jak zauważono, na całym świecie. Badacz Michael Salter definiuje je jako „spisek kilku napastników, aby krzywdzić wiele ofiar.”

Rabbi dr Udi Furman cytuje w swoim artykule „Ritual Abuse in Israel” definicję Saltera dotyczącą nadużyć rytualnych jako ideologicznego oprawiania w zorganizowanych kontekstach seksualnego wykorzystywania dzieci, „funkcjonujących jako strategiczne praktyki, poprzez które grupy nadużywające wpajają ofiarom przemocą mizoginistyczny światopogląd, aby je kontrolować.”

„Innymi słowy” – pisze rabin Furman w swoim artykule – „nadużycia rytualne mają miejsce, gdy religijna, polityczna lub duchowa władza wykorzystuje swoją pozycję, aby manipulować systemem wierzeń ofiar i tym samym je kontrolować.” Według niego „nadużycia rytualne to przede wszystkim strategia stosowana przez grupy zaangażowane w produkcję obrazów wykorzystywania dzieci, prostytucji dziecięcej i innych form zorganizowanych nadużyć, i nie stanowią odrębnej kategorii przemocy.”

Rabbi Furman przedstawia również badania Johanny Schröder i innych badaczy z Niemiec, którzy zbadali postawy wśród 165 dorosłych, którzy zeznali, że byli ofiarami zorganizowanego rytualnego wykorzystywania seksualnego, a także postawy 174 specjalistów, którzy wspierali ofiary tego typu nadużyć. W 88% relacji obu grup – terapeutów i ofiar – pojawił się identyczny wyraz ideologiczny. Treść i cele ideologiczne były również przedstawiane w podobnej kolejności: „usprawiedliwianie przemocy”, „usprawiedliwianie wykorzystywania seksualnego” i „utrzymywanie władzy i kontroli”, a następnie „utrzymywanie zaangażowania grupy i zapewnienie odkupienia.”

„Badacze wnioskują, że ideologie są przede wszystkim środkami do usprawiedliwiania zorganizowanej przemocy seksualnej” – powiedział rabin Froman. Jednak w swoim artykule Froman argumentuje, że niektóre doniesienia w Izraelu sugerują, że ideologia nie była tylko środkiem do usprawiedliwiania zorganizowanej przemocy seksualnej, ale stanowiła podstawę nadużyć.

Rabbi Furman odnosi się na przykład do sprawy Nahlaot, która „jest tylko jedną z wielu podobnych spraw, z których większość ma miejsce w dzielnicach ultra–ortodoksyjnych. Na przykład prywatny sąd ultraortodoksyjny pisze, że rytualne wykorzystywanie seksualne jest okrutne i częste, towarzyszą mu traumatyczne, oskarżycielskie i dezorientujące ceremonie. Nadużycia są popełniane przez duże organizacje przestępcze i/lub kulty i/lub tajne organizacje, z finansowymi inwestycjami i rekrutacją pomocniczego personelu. Nadużycia przynoszą sprawcom znaczne zyski, takie jak zaspokojenie dewiacyjnych pragnień, handel i pornografia, groźby i wymuszenia, i więcej.”

Według Furmana dokument sądu opisuje praktykę zorganizowanych nadużyć: „Od przygotowania sceny, przez rekrutację współpracowników z instytucji edukacyjnych i kierowców transportu, po same ceremonie… Ceremonia odbywa się pod przewodnictwem ważnego rabina. Po lekcji Tory, mniej więcej co dwa tygodnie, rodzice gromadzą się z dziećmi na tak zwaną 'naprawę duszy’. Wszystkie pary recytują razem Psalmy, śpiewają wersety wielokrotnie z melodią, wszyscy stojąc nago. Stoją w kręgu, nadzy, modląc się, zapalając świece. Dzieci są umieszczane w środku kręgu, również nago.”

W dokumencie, przeznaczonym dla rodziców, edukatorów i rabinów, ultraortodoksyjny sąd „Shaarei Mishpat” w Jerozolimie szczegółowo opisuje liczne metody i działania podejmowane przez sprawców, mające na celu ostrzeżenie i podniesienie świadomości o tym rozprzestrzeniającym się zjawisku oraz ochronę dzieci. Wśród innych rzeczy dokument stwierdza, że aby chronić się przed ujawnieniem, sprawcy celowo działają w sposób skrajnie sprzeczny z logiką, „tak, że nawet jeśli dzieci opowiedzą, będą brzmieć całkowicie urojeniowo.”

W „częściowej” liście opisane są działania, w tym używanie przez sprawców przebrania i masek, wraz z sadystycznymi torturami, takimi jak zmuszanie dzieci do wkładania rąk do wrzącej wody, zanurzanie ich pod wodą na kilka sekund lub straszenie ich agresywnymi zwierzętami, aby je przestraszyć i wzmocnić efekt traumy. Wśród dodatkowych wymienionych działań są wkładanie przedmiotów i narzędzi kuchennych do naturalnych otworów dzieci.

Aby upokorzyć dzieci i wzbudzić w nich poczucie winy i wstydu, sprawcy pokazują im ich własne nagie zdjęcia lub dają im jedzenie, mówiąc, że zjadły „padlinę”, organizują pozorowane „śluby” między dziećmi, zmuszają je do jedzenia kału i inscenizują ich pogrzeby.

„Niszczą całe zaufanie do siebie i zdolność do oporu” – powiedział rabin Froman. „Regularne i częste nadużycia są tak destrukcyjne, że dzieci rozpaczają o 'normalności’, a nadużycia stają się ich życiową rutyną. Psychiatrzy zdiagnozowali całkowite 'złamanie osobowości’ w normalnej części, pozwalając dziecku na dalsze normalne funkcjonowanie w szkole.”

Według dr Silberg w każdej grupie poszczególni uczestnicy mogą mieć własne motywy, takie jak dewiacje seksualne, dziwaczne powiązania ideologiczne, które obejmują przeprowadzanie ceremonii, lub wzbogacenie ekonomiczne, na przykład poprzez handel ludźmi w celu wykorzystywania seksualnego lub produkcję obrazów seksualnego wykorzystywania dzieci. Te motywy niekoniecznie są wspólne dla wszystkich członków.

Dr Silberg zauważa również, że sieci zajmujące się produkcją i dystrybucją pornografii dziecięcej, w tym zorganizowanymi nadużyciami, zostały ujawnione na całym świecie, i „pomimo powtarzającego się, niemal ideologicznego sceptycyzmu, było kilka udanych skazań członków sieci zorganizowanych nadużyć na całym świecie.”

Na przestrzeni lat było wiele przykładów przypadków, w których władzom udało się ujawnić i skazać członków takich sieci. Według dr Silberg, a także innych badaczy, od czasu rozwoju internetu, a zwłaszcza pojawienia się sieci peer-to-peer i dark webu, zjawisko napaści seksualnych na dzieci znacznie się nasiliło.

„To najmłodsi i najbardziej bezbronni ofiary w społeczeństwie” – twierdzi się. „Platformy transmitujące na żywo z domu pozwalają na wykorzystywanie dzieci przed kamerą i przesyłanie nagrań z tych czynów na całym świecie, bez pozostawiania śladów.”

Po drugiej stronie ekranu specjaliści od śledztw cybernetycznych rozpoznają wysokie zapotrzebowanie wśród konsumentów na najbardziej przerażające filmy, w tym sadystyczne wykorzystywanie dzieci. W rozmowie z Israel Hayom dr Silberg podkreśla ogromne trudności w śledzeniu członków takich organizacji, ponieważ większość działań odbywa się w dark webie.

„Miałam nadzieję, że w Izraelu zrozumieją, że to międzynarodowe zjawisko i że będzie współpraca między izraelskimi władzami a innymi krajami” – powiedziała, ale w praktyce „kiedy wpływa skarga i sprawa jest otwierana w Izraelu – policja nie przeprowadziła śledztwa właściwie. Śledczy traktowali każdy przypadek, jakby był odosobniony. Jeśli oddzielisz każdy przypadek i nie spojrzysz na cały obraz, nie zapytasz, dokąd prowadzą wszystkie kropki. A może zrobili, co w ich mocy, a napastnicy byli po prostu bardziej wyrafinowani.”

Dysocjacja

„Nie chcę iść do szkoły, nie chcę!” – mówi płacząc Ajala (pseudonim).  „Nigdy więcej nie chcę. Nigdy. Nie chcę! Nie! Nie! W szkole nauczyciele są straszni. Nie chcę, żeby zabierali mnie ze szkoły. Nie chcę już chodzić na tę lekcję.”

Słowa Ajali mieszają się z łzami. W tych właśnie chwilach cofa się z atakiem pamięci. Choć chronologicznie ma 25 lat, teraz ma 9 i nic nie może jej przekonać, że niebezpieczeństwo minęło. Nawet gdy jej partner przypomina jej: „Wiesz, że jesteś już dorosła?”, próbując przywrócić ją do teraźniejszości, ona pozostaje przerażona. Drżąca, głęboko w przeszłości.

Podobnie jak wiele ofiar, które spotkaliśmy, Ajala również zmaga się z wyzwaniami dysocjacji. To mechanizm rozłączenia przetrwania, który chroni psychikę dziecka podczas nadużyć, co zostanie wyjaśnione później. Ajala dorastała w religijnej osadzie w rodzinie z wieloma dziećmi. „W wielu osadach wspólnotowych dzieci wędrują same” – powiedziała. Po latach ostrego pogorszenia się jej stanu psychicznego, w tym ciężkich ataków lękowych, samookaleczeń, myśli samobójczych, poważnych prób samobójczych i ciągłego cierpienia – rozwinęła wewnętrzną pewność, że została zgwałcona.

Wspomnienia zaczęły wypływać w ciężkich flashbackach, w których do dziś ponownie przeżywa incydenty nadużyć, których doświadczyła. To również znane zjawisko, które powtarza się w niektórych przypadkach, z którymi się zetknęliśmy.

Profesor Daniel Brom, psycholog kliniczny i menedżer oraz założyciel „Metiv”, Izraelskiego Centrum Psychotraumy w Jerozolimie, wysłuchał nagrania, w którym Ajala jest słyszana podczas ataku pamięci, opisując, jak zabierają ją ze szkoły do przerażającego miejsca, gdzie ją biją, wiążą i prowadzą do miejsca, gdzie dzieją się rzeczy, które sprawiają jej ból.

„Mówi o rabinach, którzy ją wykorzystują i kontrolują ją stwierdzeniami o bezpośrednim połączeniu z Bogiem” – napisał profesor Brom. „Forma rozmowy jest mi znana jako rozmowa z kobietą z zaburzeniem dysocjacyjnym tożsamości. Widziałem takie zjawiska w klinice dość często. Od 1990 roku wielokrotnie spotykałem dzieci i dorosłych, którzy opowiadają o zorganizowanych nadużyciach przez mężczyzn, którzy nie tylko seksualnie nadużywają, ale także filmują swoje czyny.”

„Milczenie, ukrywanie, wymazywanie, przemieszczanie”

„Część nadużyć miała miejsce w budynku, a część w lesie” – kontynuuje Ajala, „część na cmentarzu, a część w synagodze, w różnych nietypowych miejscach. W budynku schodzi się na dół i dociera do bardzo zagraconego pokoju z wieloma narzędziami, puszkami farby i wieloma deskami. Na środku pokoju jest łóżko, bardziej jak drewniany stół. Wydaje się, że jest tam więcej pokoi, bo są incydenty, kiedy wyraźnie pamiętam, że byłam w jednym pokoju i słyszałam, jak w innym pokoju krzywdzą dziecko, a wtedy wiem, co zrobią ze mną.”

„Słyszę krzyki dzieci, płacz. To zawsze jest ciemne miejsce. Jest tam od sześciu do dziewięciu mężczyzn. Przywiązują mnie do łóżka za ręce i nogi, stoją w kręgu, mamroczą modlitwy lub błogosławieństwa, i jest rabin, który zawsze prowadzi sytuację i mówi wszystkim, co robić, a wszyscy go słuchają. Jest ceremonia i każdy z nich mnie gwałci.”

„Czasami przychodzi wielki rabin i wtedy on prowadzi ceremonię. Rozmawia z Bogiem, a Bóg mówi mu, co ma robić. Kładzie jedną rękę na moim sercu, jedną rękę na moich genitaliach i boli, kiedy rozmawia z Bogiem. Są chwile, kiedy krzyczę, i są sytuacje, kiedy przestaję, bo wiem, że uderzą mnie w głowę. Były przypadki, kiedy nie współpracowałam lub płakałam i wiedziałam, że zasługuję na karę. Były różne kary, dziwne rzeczy: wkładali mi głowę do wiadra z wodą na długo, bili mnie kablem, jest też rytualna kąpiel i oczyszczenie, gdzie dokładnie mnie myją, a potem zanurzają w źródle wody i tłumaczą mi, że muszę być czysta.”

„Był raz, kiedy wyjęli zwój Tory i otworzyli na ofiarowaniu Izaaka. Jeden z nich czytał, a oni po prostu robili mi to, co czytali. Związali mnie, przyłożyli nóż do mojej szyi, a Bóg powiedział, żeby opuścili nóż. Potem był gwałt.”

„Było wydarzenie na cmentarzu i widziałam miejsce z kamieniami, na których było napisanych wiele słów, a potem kazali mi wejść do dziury i zasypali mnie piaskiem. Nie jest dla mnie jasne, jak przeżyłam.”

Noja była seksualnie wykorzystywana przez osoby związane z edukacją, które opiekowały się nią w dzieciństwie. Ci ludzie, jak mówi, zapraszali dodatkowych mężczyzn do placówki, którzy uczestniczyli w rytualnych nadużyciach. Sprawcy działali z dużą przemocą i używali skrajnych i silnych bodźców sensorycznych, co pomogło jej świadomości się rozdzielić.

„Zawsze miałam objawy zespołu stresu pourazowego” – mówi. „Byłam hospitalizowana, miałam koszmary i zaburzenia odżywiania. Miałam też flashbacki małych fragmentów chwil z nadużyć, ale nie rozumiałam ich znaczenia. W wieku nastoletnim zaczęły się ataki dysocjacyjne, które wyglądały jak napady padaczkowe. Kiedy wracałam do domu pobita i posiniaczona po nadużyciach, na przykład z urazem głowy lub krwawiącymi ustami, mówiłam, że miałam atak na schodach.”

Nikt nie zadawał zbyt wielu pytań, a w starszym wieku, kiedy nadużycia się skończyły, Noja świadomie postanowiła zapomnieć. „Mówiłam sobie, że nic mi się nie stało. Miałam mantrę, którą ciągle powtarzałam: ’milczenie, ukrywanie, wymazywanie, przemieszczanie, maskowanie, wyłączanie, ukrywanie, wyrzucanie, odłączanie, zapominanie.’ I naprawdę zapomniałam, na kilka lat.”

W tych latach Noja spełniała marzenia i budowała swoje życie – aż trudne wspomnienia zaczęły bombardować jej świadomość. Z biegiem lat, a później także w terapii, zaczęły wypływać „postacie”, które powstały podczas nadużyć, postacie, które przechowywały trudne wspomnienia w jej imieniu.

„Kiedy jest tak masowe i ekstremalne nadużycie, objawy są najcięższe, zwłaszcza dysocjacja” – mówi Silvia, terapeutka z centralnego Izraela, która leczy ofiary złożonego zespołu stresu pourazowego z powodu długotrwałego wykorzystywania w dzieciństwie. „To mechanizm obronny psychiki, który wyraża się w odłączeniu na różnych poziomach. Może to być odłączenie od doznań ciała, od emocji, od myśli i od wspomnień. Dysocjacja pozwala ofierze wstać następnego ranka i prowadzić życie jak zwykle – iść do szkoły, bawić się z przyjaciółmi, uczyć się i budować swoją osobowość pomimo masywnego zagrożenia, na którym się znajduje. Mechanizm aktywuje się podczas nadużyć jako reakcja na zagrożenie egzystencjalne lub nieznośny ból, lub w wyniku użycia przez sprawców substancji zmieniających świadomość.”

Dr. Sagit Blumrosen-Sela, psycholog kliniczna specjalizująca się w terapii traumy po wykorzystywaniu seksualnym, zaburzeniu dysocjacyjnym tożsamości (DID) i autyzmie, w swojej praktyce klinicznej obserwuje przypadki dysocjacyjnego odłączenia i pacjentów zmagających się z zaburzeniem dysocjacyjnym tożsamości.

„Obecnie odkrywamy, że zaburzenie dysocjacyjne tożsamości występuje częściej, niż wcześniej sądzono. Wiele osób dotkniętych tym zaburzeniem nie jest diagnozowanych – albo je ukrywają, albo sami przed sobą nie przyznają się do jego istnienia. Wielu z nich trafia do szpitali z błędnymi diagnozami. Wielu psychiatrów nie jest wystarczająco zaznajomionych z tym zjawiskiem, a ważne jest, aby zrozumieli, że ci pacjenci mogą prowadzić normalne życie – pracować, studiować, wychowywać dzieci. Istnieją realne przepaści między ich normatywnym funkcjonowaniem a otchłaniami, które nie są widoczne na zewnątrz.”

Według niej:
„To mechanizm obronny powstający w odpowiedzi na intensywny ból fizyczny lub emocjonalny, gdy nie ma możliwości walki lub ucieczki, a części doświadczenia zostają wyodrębnione ze strumienia świadomości. Gdy nadużycia są powtarzalne, może uformować się system tożsamości, który przechowuje traumy, jednocześnie odłączając związane z nimi wspomnienia i uczucia od normalnej świadomości.”

Na podstawie zeznań z całego świata z ostatnich lat istnieją sytuacje, w których sprawcy są świadomi możliwości wywołania takiego zaburzenia u małych dzieci.
„Jedna z pacjentek doświadczyła powtarzających się sadystycznych ataków, podczas których sprawcy celowo dążyli do rozszczepienia jej świadomości, aby nie pamiętała i nie opowiadała. Gdy była dorosła, spotkała jednego z napastników w centrum handlowym i nawet go nie rozpoznała” – mówi dr Blumrosen-Sela.

„Jakby samo zło miało intuicję”

„Panowała atmosfera podniecenia, jakbyśmy dokonywali najświętszego i najbardziej wzniosłego aktu na świecie” – opowiada Nurit. „Byłam bardzo młoda. W moich wspomnieniach pojawiają się obrazy ludzi i wersety… Mam blizny na genitaliach. Zostały zranione i zniekształcone. To było połączone z ogromnym okrucieństwem, przemocą, upokorzeniem, kontrolą i poczuciem własności – wszystko podszyte religią i rzekomo duchową pracą. To zawłaszczenie Boga, by służył popędom. To wciąż jest centralnym punktem mojej traumy. Choć konkretne zdarzenia mogły się zdarzyć raz, samo wykorzystywanie stało się sposobem na życie… powodując ogromne wewnętrzne zniszczenia. Tak, szkody i konsekwencje są straszne.”

Boaz, dzięki swojemu doświadczeniu, spotkał dziesiątki osób ocalałych z kultów, które doznały krzywd podczas ceremonii, ale także wielu pacjentów skrzywdzonych przez domowe rytuały, „zwykle przez ojców lub wujków, którzy latami stosowali wymyślone przez siebie ceremonie, wplatając w nie religijne teksty i treści.”

Według niego:
„To kontrola świadomości. Dziecko jest wtłaczane w określoną rolę. Mówi mu się na przykład, że przyszło na świat, aby go naprawić, dlatego musi cierpieć, albo że jego cierpienie musi się nasilać, bo jest wybraną ofiarą. Dziecku mówi się, że jeśli nie ono, to inne dziecko z rodziny zostanie wybrane na ofiarę.”

„Ceremonie obejmują wymyślone modlitwy, mamrotania i pieśni z religijnymi tekstami. Wierzę, że przez te mantry i szepty nie tylko ofiara się dysocjuje, ale sprawca również wprowadza się w stan rozszczepienia. Zaraz potem może pójść do synagogi i zadąć w szofar. Na całym świecie istnieją zinstytucjonalizowane organizacje, w których techniki wywoływania dysocjacji u dzieci są stosowane według spójnych schematów.”

„Myślę, że sprawcy, których spotkałem przez moich pacjentów, byli diabolicznie wyrafinowani, ale nie uczyli się tych metod z żadnego podręcznika – rozwinęli je intuicyjnie. To tak, jakby samo zło miało intuicję. W jednym przypadku pacjentka doświadczyła tak potwornych nadużyć, które spowodowały fizyczne obrażenia, skrajne upokorzenie i pogardę, że nawet dziś, dekady później, wierzy, iż jest istotą z innego świata. Choć intelektualnie rozumie, że to nieprawda, emocjonalnie czuje, że jest przeznaczona do tej roli.”

„Pomyślcie, jak łatwo jest wmówić dziecku, że urodziło się z mocy nieczystości i dlatego musi cierpieć. Te mantry wnikają głęboko, szczególnie gdy dziecko jest maltretowane i doprowadzane na skraj śmierci – zwłaszcza śmierci psychicznej. W kilku przypadkach, które poznałem, część rytuałów polegała na niemal zabiciu ofiary, zanim pozwolono jej przeżyć. W takich stanach świadomość się przekształca, a wszczepione przekonania stają się częścią istnienia. Bo co tworzy silniejszą więź niż bycie na granicy śmierci – i ocalenie?”

„Zorganizowana, zaplanowana ceremonia”

Gdy przygotowujemy się do pożegnania, matka Eden pokazuje mi zdjęcie córki z szerokim uśmiechem i śmiejącymi się oczami.
„Zobacz, jakie dziecko straciłam” – mówi boleśnie. „Pisz dla niej.”

„Gdy Eden miała 25 lat, zaczęła przypominać sobie gwałty z dzieciństwa”  – mówi Corinne, jej matka. „To było wyjątkowo przerażające. Opisała to jako grupowy gwałt przeprowadzony jak teatralne przedstawienie, gdzie każdy miał przypisaną rolę. Gdy nawiedzały ją retrospekcje, ujawniała szokujące szczegóły. Mężczyźni z osady działali wspólnie, dokonując grupowych gwałtów z użyciem skrajnej przemocy, narkotyków i nagości. W jakiś sposób potem wracała do domu czysta i nietknięta – nie wiadomo jak. Złożyła skargę na policję, którą później umorzono. Całkowicie się załamała.”

Według matki Eden zaczęła cierpieć na ciężkie ataki lękowe i doświadczała stanów klasyfikowanych jako psychotyczne, choć w rzeczywistości wyrażała głęboki terror, przekonana, że główny sprawca chce ją zamordować.
„Czuła, że jest śledzona. Tutaj cała społeczność ukrywa prawdę, wielu ludzi ma coś do ukrycia, a inni przymykają oczy lub są zbyt słabi, by działać. Eden mówiła o sześciu mężczyznach biorących udział w gwałcie – takie rzeczy wymagają tajemnicy. Walka z całym środowiskiem jest niezwykle trudna. Niektórzy po prostu nie mogą uwierzyć, że to możliwe.”

Wiele kobiet, z którymi rozmawialiśmy, opisywało ceremonie nawiązujące do biblijnych historii. Na przykład „ofiara Izaaka” pojawiła się w pięciu różnych zeznaniach.

Nurit opisuje:
„Związali mnie, tworząc imitację 'ofiarowania Izaaka’, choć nie do końca taką samą, bo jestem kobietą. Wzięli konkretny symbol, użyli go, jak chcieli, i połączyli z formą obrzezania… W prawie żydowskim nie ma niczego, co wymagałoby takiego przeprowadzenia tej sceny. Mimo to czułam, że czytali teksty, recytowali fragmenty, prowadzili świadomie zorganizowaną, zaplanowaną ceremonię z określonym procesem. To służyło uprawomocnieniu zła.”

Arnon, starszy psycholog kliniczny, który szkoli terapeutów zajmujących się traumą, natknął się na oznaki nadużyć rytualnych cztery dekady temu, a w ostatnich latach na kilka wyraźnych przypadków, co skłoniło go do obaw, że „to może być jakaś sieć.”

Według niego:
„Ci ludzie wypaczają źródła kabalistyczne przez błędną interpretację. Uważam, że to psychopaci, którzy używają Kabały, by uprzedmiotowić i wykorzystywać ofiary. Gdy 'kabalistyczne’ siły łączą się z żądzą seksualnej eksploatacji, tworzy się wybuchowa mieszanka. Każdy, kto naprawdę boi się Boga, powinien trzymać się od tego z daleka.”

„Jestem pewien, że podobne praktyki istnieją w świeckich kontekstach. Ramy duchowe mogą być wypaczone, by usprawiedliwiać dewiacje, żądając ślepej wiary. Celowo wybierają synagogi, konfrontując nas z najświętszymi przestrzeniami. Wykonują te akty w świętych szatach, wymawiając imiona Boga, wykorzystując koncept, że niektórym osobom wolno – a nawet nakazano – zachowywać się wbrew normalnym oczekiwaniom.”

„Ale przekonanie, że zakazy nie dotyczą konkretnych osób, jest całkowicie obce autentycznej tradycji religijnej. Niebezpieczeństwo polega na tym, że w końcu sami wierzą w swoje usprawiedliwienia, wykonując te potworne rytuały, które słyszeliście. To najbardziej wstrząsające relacje, z jakimi się zetknąłem w całym życiu, i obawiam się, że naprawdę wierzą, że przez to zbliżają się do Boga.”

„Odkraść wiarę”

„Aby przeżyć, dzieci często wiążą się ze swoimi oprawcami z konieczności” – mówi Boaz. „To przypomina syndrom sztokholmski. Wierzą w zapewnienia sprawców, że służą jakiemuś kosmicznemu celowi. Część katastrofalnego procesu zdrowienia następuje, gdy po 30 latach osoba nagle uświadamia sobie: 'Co? Nigdy nie miałam specjalnej roli? To po prostu było zło?’ To powoduje ogromne, potencjalnie samobójcze załamanie, bo niszczy cały światopogląd. Ich wewnętrzna wiara zostaje całkowicie skradziona.”

„W szkole modlą się i mówią o boskiej opatrzności – że wszystko ma cel, a Bóg zarządza światem – ale On nie był tam dla nich. To głęboka kontrola umysłu, wymagająca lat terapii, by przepracować ten ból. Dlatego każda relacja, którą słyszycie, to tylko ułamek tego, co się naprawdę wydarzyło. Duchowa krzywda jest nie do zniesienia. Tak jak wykorzystywanie seksualne niszczy zaufanie do ludzi, tak duchowa krzywda odbiera dziecku wiarę. Z mojego zawodowego doświadczenia – wiara pełni fundamentalną funkcję w ludzkiej duszy. A ten, komu ją odebrano, będzie nosił tę ranę na zawsze.”

Noga, która twierdzi, że była w „kulcie” praktykującym zorganizowane rytualne nadużycia wobec dzieci aż do późnego dzieciństwa, wyjaśnia:
„Istnieje jakieś porozumienie z bogami. Cała teoria kręci się wokół 'naprawy’. Zwrot 'wielka naprawa’ powtarza się ciągle. Aby osiągnąć wielką naprawę, trzeba cierpieć, bo cierpienie oczyszcza i przybliża odkupienie…”

„Bogowie, których pamiętam, to Baal Peor i Asztarte. Słabo pamiętam posągi. Pamiętam, jak mówili: 'nasz pan Peor i nasza pani Asztarte’. Najbardziej niepokojące jest to, że to pobożni Żydzi, skrupulatnie przestrzegający micw, zarówno tych małych, jak i wielkich – nie na pokaz. Naprawdę trzymają się przykazań Tory zgodnie z tradycją ortodoksyjną. Okazują pogardę wobec Żydów reformowanych, a jednocześnie, w równoległym życiu, praktykują dosłownie bałwochwalstwo.”

„Miałam w sobie połączenie z czymś, czego nie potrafię wytłumaczyć. Miałam silną wiarę i niewinną więź z Bogiem, którą wykorzystali. Dla dziecka, które jest duchowo otwarte i połączone, łatwo jest wszczepić przekazy i stworzyć wypaczone zniekształcenia.”

Pytanie: Jakie przekazy?

„Przekazy wynikające z celowego pomieszania podstawowych wartości – między niebem a ziemią, ciemnością a światłem, złem a dobrem. Twierdzą, że dotrą do korzenia istnienia przez najbardziej splugawione, najniższe miejsca, rzekomo podnosząc je do świętości. Przez tę koncepcję tworzą liczne wypaczenia. W zasadzie zacierają granice między dobrem a złem, między seksualnością a miłością, rodziną. Cokolwiek da się wymieszać, oni to robią. Ich ceremonie obejmowały przebieranie się za płeć przeciwną, ekstremalnie rozwiązłą seksualność – mężczyzn z dziećmi, mężczyzn z kobietami, nawet w obrębie rodzin.”

„Zarówno religijny, jak i narodowy obowiązek”

W trakcie naszego śledztwa napotkaliśmy trudne, przerażające i niezrozumiałe opisy. Jak to możliwe, że tak potworne zbrodnie wobec dzieci trwają latami na oczach wszystkich, zwłaszcza organów ścigania?

„Nawet my, profesjonaliści od leczenia, mamy egzystencjalną potrzebę zaprzeczania” – mówi dr Gur. „Gdy słyszysz, że kobieta współpracująca z oprawcami myła dziecko, by usunąć ślady gwałtu, cała twoja dusza krzyczy – to nie może być prawdziwe.”

„Tak jak dziecko się dysocjuje, bo wie, że pamiętanie uniemożliwiłoby dalsze istnienie, tak my, świadkowie, musimy dokonać wyboru – świadomie lub nie – czy jesteśmy gotowi uwierzyć, że takie okropności się dzieją. To podważa nasze osobiste istnienie, tworząc imperatyw milczenia, który działa nie tylko na zewnątrz, ale na głębokim, wewnętrznym poziomie.”

„W religijnych kategoriach to najcięższe możliwe przestępstwa. Ujawnienie tego zjawiska jest kluczowe, szczególnie ujęcie sprawców i postawienie ich przed wymiarem sprawiedliwości. Poza fizyczną i seksualną krzywdą, to głęboka duchowa przemoc” – wyjaśnia postać religijna znająca relacje ofiar, głęboko poruszona informacjami, z którymi zetknął się w ostatnich latach.

„Trzeba zrozumieć – to najcięższe możliwe przestępstwa w judaizmie” – kontynuuje. „Z religijnej perspektywy to profanacja imienia Boga. Wiele ofiar rytuałów jest przyprowadzanych na ceremonie przez członków rodziny, którzy również je wykorzystują seksualnie – to grzech kazirodztwa. Jeśli sprawcy mają motywację religijną, uprawiają bałwochwalstwo. Dlatego ujawnienie tego zjawiska i odkrycie prawdy to zarówno religijny, jak i narodowy obowiązek. Każdy, kto ceni religię, powinien domagać się dokładnego śledztwa.”

Obok mechanizmu obronnego w postaci wątpliwości, który naturalnie pojawia się w konfrontacji z terrorem śmierci tkwiącym w kościach ofiar, wobec miażdżących głazów zmowy milczenia i szatańskich łańcuchów gróźb, które krępują ofiary – odmowa zbadania staje się przywilejem, na który nie możemy sobie pozwolić.

Domniemane zbrodnie opisane w zeznaniach zebranych przez Israel Hayom nigdy nie trafiły na salę sądową ani nie zostały dokładnie zbadane. Choć te poważne przestępstwa mogą nie mieć konkretnego zapisu prawnego, istniejące ramy prawne – w tym przepisy o handlu ludźmi i gwałcie – zobowiązują organy ścigania do zbadania skarg na potworne zło, które wymyka się opisowi.

Odpowiedzi

Policja Izraela oświadczyła:
„Każda skarga jest dokładnie i profesjonalnie badana, a śledczy pracują w miarę potrzeby, by zidentyfikować możliwe powiązania między podobnymi sprawami, zgodnie z ustaleniami podczas dochodzenia. Temat wspomniany w zapytaniu jest znany policji i jest w trakcie badania; naturalnie na tym etapie nie możemy się dalej wypowiadać.”

Dr Naama Goldberg, dyrektor generalna organizacji „Not Standing By – Assisting Women in the Prostitution Circle”, powiedziała:
„Niestety, od lat słyszę podobne zeznania opisujące identyczne wzorce nadużyć. Czasami są tak szokujące, że budzą wątpliwości co do wiarygodności. Jednak ponieważ te relacje konsekwentnie się powtarzają wśród ofiar, które niekoniecznie się znają i pochodzą z różnych regionów kraju, wydają się dobrze ugruntowane.”

„Co więcej, z mojego zawodowego doświadczenia w pracy z ofiarami przestępstw, osoby, które do mnie trafiły na przestrzeni lat, wykazują wzorce zachowań zgodne z profilami ludzi sadystycznie krzywdzonych w dzieciństwie. Elementy dysocjacji, luki czasowe przed ujawnieniem i inne czynniki potwierdzają, że skarżący doświadczyli takiej przemocy w młodym wieku. To straszna historia, która musi zostać głośno i wyraźnie usłyszana oraz dokładnie zbadana przez władze.”

Orit Sulitzeanu, dyrektor generalna Stowarzyszenia Centrów Kryzysowych ds. Gwałtu w Izraelu, powiedziała:
„W ostatnich latach nasze Stowarzyszenie otrzymywało zapytania dotyczące rytualnego wykorzystywania seksualnego. Te naruszenia zwykle występują w zamkniętych społecznościach pod pretekstem ceremonii religijnych. Niewątpliwie zmowa milczenia w społeczeństwie religijnym często uniemożliwia ujawnienie poważnych przypadków eksploatacji i nadużyć, dlatego niezwykle ważne jest wydobycie tych naruszeń na światło dzienne, danie słowa temu, co się dzieje, i umożliwienie ofiarom uwolnienia swoich tajemnic.”

Dno ciemności: Dzieci gwałcone podczas rytualnych ceremonii odsłaniają horror.

==============================

Ostrzegam: Ujawnianie potworności. Osoby o delikatnej psychice nie powinny tego czytać. M. Dakowski

========================

Wiele kobiet opisuje zorganizowane nadużycia, w tym rytualne ceremonie przeprowadzane przez osoby, które znały – nawet bliskich członków rodziny. Po miesiącach rozmów z ofiarami, ich rodzinami, terapeutami i ekspertami w Izraelu i za granicą wyłania się wstrząsający obraz, a opisy są trudne do czytania.

Autor: Noam Barkan
*Opublikowano: 23-04-2025

https://www.israelhayom.com/2025/04/23/bottom-of-darkness-children-raped-in-ritual-ceremonies-expose-the-horrors

===========================

„Bogowie, których pamiętam, to Baal Peor i Asztarte

==================================

„Czułam bolesne sodomowanie, gwałcenie, naprawdę czułam, jakbym rozdzielała się na pół. To straszne doświadczenie, ale jest w tym coś, może w ich dziwaczności, co sprawia, że… może najtrudniejsze jest to, że jeśli opowiesz o tym ludziom, pomyślą, że oszalałaś. Pamiętam wiele rodzajów ciężkiego wykorzystywania seksualnego, ale jest coś w tym rytualnym wykorzystywaniu, co sprawia, że to jest dno ciemności.”

Tymi bezpośrednimi słowami, wyraźnym głosem, Emuna (pseudonim, podobnie jak wszystkie imiona ofiar w tym artykule) opisuje ciężkie nadużycia, których podobno doświadczyła w dzieciństwie. Zorganizowane wykorzystywanie seksualne, które obejmowało „ceremonie” o rzekomym religijnym znaczeniu. Przerażające rytuały, w których religijni ludzie, niektórzy z jej własnej rodziny, składali ją w ofierze dla duchowego transcendowania lub odkupienia.

Emuna nie jest osamotniona. Ponad dziesięć kobiet w wieku 20-45 lat, z którymi rozmawialiśmy, opisuje poważne zjawisko, które budzi poważny niepokój: w Izraelu, podobnie jak w wielu krajach na świecie, zorganizowane wykorzystywanie seksualne dzieci dzieje się na oczach wszystkich.

„Świat może wie, że gwałt istnieje, że kazirodztwo istnieje, ale tego świat nie zna” – mówi Emuna. „Te akty były utrzymywane w tajemnicy przez lata, może z powodu ich szaleństwa… to zawsze było bardzo, bardzo dziwne. Jakby była w tym wewnętrzna logika, ale tak szalona… bardzo dziwne rzeczy tam się dzieją, normalizowane w rytualny i uporządkowany sposób. Jest określony czas, jest moment, kiedy mówić ten wers, a kiedy tamten, jest porządek, jakby rzeczy miały być robione właśnie tak…”

Każda z kobiet, z którymi rozmawialiśmy podczas śledztwa, ma inną historię życia. Pochodzą z różnych części kraju, z północy i z południa. Każda jest w innym momencie życia. Niektóre są studentkami, inne pracują i prowadzą kariery oraz życie rodzinne, są też młode kobiety, które ledwo trzymają się życia.

Te kobiety wcześniej się nie znały, wychowały się w różnych społecznościach, pochodzą z różnych sektorów i nurtów religijnych. A jednak ich opowieści o rytualnych nadużyciach są podobne w sposób, który zmusza nas do słuchania i nie odwracania wzroku. Niektóre były krzywdzone w placówkach edukacyjnych dla małych dzieci lub w szkołach dla dziewcząt, inne w domach rodzinnych, jesziwach lub synagogach. W tym artykule przedstawiamy tylko bardzo mały fragment z wielu godzin rozmów i informacji, a niektóre opisy są trudne do czytania. Wielki strach, który wyrażają wszyscy, z którymi rozmawialiśmy, jest taki, że zorganizowane wykorzystywanie seksualne dzieci trwa nawet dziś.

„Błogosławiony, który uwalnia związanych”

Ofiara. Ofiara. Kara. Naprawa. Transcendencja. Odkupienie. Te pojęcia powtarzają się w zeznaniach. Modlitwy, mamrotania, ekstaza otaczająca ofiary. Ekstremalny ból, upokorzenie i tortury. Zgniecenie osobowości i duszy. Zeznanie za zeznaniem kobiet, które doświadczyły zorganizowanego wykorzystywania w dzieciństwie, w tym grupowych gwałtów w ramach ceremonii i rytuałów.

Spotkaliśmy te kobiety w ciągu ostatnich miesięcy. Rozmawialiśmy z członkami rodzin niektórych ofiar, z terapeutami, z ekspertami w Izraelu i za granicą specjalizującymi się w traumie i dysocjacji (zakres stanów od emocjonalnego odłączenia do całkowitego odcięcia od uczuć, wrażeń, wspomnień i więcej). Zebraliśmy informacje o zorganizowanym rytualnym wykorzystywaniu dzieci – zjawisku rozpoznawanym na całym świecie.

Obraz, który wyłania się ze wszystkich zebranych informacji, jest niepokojący i trudny. Wymaga, przynajmniej, głębokiego i znaczącego śledztwa przez organy ścigania. „To religijno-narodowa misja, aby ujawnić to zjawisko i odkryć prawdę” – powiedział Israel Hayom terapeuta ze społeczności religijnej, który zna szczegóły tego zjawiska.

Większość kobiet, z którymi rozmawialiśmy, pochodzi ze społeczności religijno-syjonistycznych lub ultra-ortodoksyjnych, chociaż  Shishabbat  otrzymało dodatkowe zeznania o podobnych przypadkach w społeczeństwie świeckim. Dlatego ważne jest podkreślenie, że te ustalenia nie są skierowane przeciwko konkretnemu sektorowi, ale rzucają światło na podejrzenia przestępstw najcięższego rodzaju – przestępstw popełnianych w równoległym świecie, niewidocznym dla oczu, choć głęboko mrocznym i złowrogim.

Kilka imion rabinów wielokrotnie pojawiało się w niektórych zeznaniach. Wiele skarg złożonych na różnych komisariatach w kraju zostało stosunkowo szybko zamkniętych. Nawet gdy wcześniej pojawiały się podejrzenia o istnienie sieci krzywdzącej dzieci w Jerozolimie, śledczy policji, w najlepszym przypadku, nie mieli wystarczających narzędzi lub wiedzy, aby właściwie zbadać sprawę.

W tej sprawie, szeroko ujawnionej w 2019 roku w programie telewizyjnym The Source, pojawiły się podejrzenia o istnienie sieci pedofilskiej, która skrzywdziła dziesiątki dzieci w dzielnicy Nahlaot. Śledczy mieli tendencję do uznawania tego za „wymysł”, „przesadę” lub „panikę” rodziców i terapeutów, i zamknęli sprawę prawie bez żadnych istotnych aktów oskarżenia.

Mężczyzna o imieniu Benjamin Satz został skazany w 2013 roku na karę więzienia za dopuszczenie się czynów nierządnych i sodomii wobec dziewczynek i chłopców w wieku 5-8 lat. Inny podejrzany został uniewinniony z powodu wątpliwości. W praktyce dziesiątki dzieci pozostały z traumą i wymagały lat terapii emocjonalnej.

„Nie są outsiderami w społeczności”

„Pamiętam pentagram na podłodze, zazwyczaj czerwony. Kiedy ceremonia odbywała się w lesie, pentagram był zaznaczony motyką i otoczony kręgiem zapalonych świec. Rabin błogosławił: 'Błogosławiony, który uwalnia związanych’, mężczyźni wokół modlili się w tałesach, czasem ubrani na czarno, podczas gdy rabin nosił białą szatę. Było kilku mężczyzn i chłopców w wieku około 16-17 lat, którzy uczestniczyli w ceremoniach dla duchowego transcendowania.”

„Był taki raz, kiedy kazali mi wykopać dziurę i położyć się w niej. Innym razem wstrzyknęli mi coś i powiedzieli: 'Teraz poczujesz się lepiej’, po czym moje ciało stało się bezwładne. Powtarzali psalmy, takie jak 'Psalm Dawida, Pan jest moim pasterzem, nie braknie mi niczego’. Mówili mi: 'jesteś wyjątkowa, jesteś wybrana’, a potem wkładali… pamiętam gałązkę palmową, chanukowe świece, szofar.”

Limor (pseudonim) dorastała w religijno-ultraortodoksyjnym domu. Jej ojciec, jak mówi, zawsze zachowywał się wobec niej i jej matki brutalnie. Przez lata wymagała leczenia w szpitalu i była pod opieką specjalisty z powodu obrażeń spowodowanych przemocą, której doświadczyła.

Według jej zeznań, to jej ojciec zabierał ją na te „ceremonie”. To, że ofiary były przyprowadzane przez członków rodziny, jest charakterystyczne dla wielu zeznań, które zebraliśmy. Limor mówi, że czasami ceremonia odbywała się w lesie, innym razem w odosobnionym mieszkaniu. Były przypadki, kiedy widziała i słyszała, jak krzywdzone są inne dzieci. Zeznania dotyczące dodatkowych ofiar wśród dzieci powtarzają się w wielu przypadkach. W wielu zeznaniach, które udokumentowaliśmy, w ceremoniach i nadużyciach uczestniczą również kobiety.

„Zorganizowany gwałt na dzieciach to jedno z najbardziej przerażających zjawisk, z jakimi się spotykam” – powiedziała dr Anat Gur, psychoterapeutka specjalizująca się w leczeniu kobiet i traumy, kierująca Programem Psychoterapii dla Leczenia Traumy Seksualnej na Uniwersytecie Bar-Ilan i w Centrum Kryzysowym ds. Gwałtu w Tel Awiwie.

 „To zjawisko prawdopodobnie znacznie bardziej rozpowszechnione, niż sobie wyobrażamy. Występuje w wielu miejscach, gdzie nie spodziewalibyście się go znaleźć.”

Boaz (pseudonim), starszy terapeuta w społeczności religijnej, zgadza się: „Sprawcy zazwyczaj nie są outsiderami w społeczności. Jedna pacjentka powiedziała mi: 'Zrozum, to ten, który dmie w szofar w Rosz Ha-Szana’. Szofar symbolizuje kanał – osoba uważana za najbardziej godną duchowo dmie w szofar, bo jest najbliżej Boga. A to on mówi jej, że jest zła, że pomaga jej w pokucie w tym życiu. Rozumiesz to wypaczenie?”

„Przestępstwo bez świadków”

Poza kobietami, które odważyły się spotkać i rozmawiać z Israel Hayom, specjaliści posiadają informacje o dodatkowych ofiarach, które zgłaszają sadystyczne rytualne nadużycia w dzieciństwie. Treść tych relacji wykazuje uderzające podobieństwa. Ze wszystkich zebranych informacji wynika, że w większości przypadków wykorzystywanie seksualne zaczynało się w bardzo wczesnym dzieciństwie w domu, a sprawcami byli ojciec, dziadek lub inny członek rodziny. W innych przypadkach nadużycia miały miejsce w placówkach edukacyjnych lub terapeutycznych.

„To, co zaobserwowałam na przestrzeni lat” – mówi dr Gur – „to że ci, którzy przeżyli te rzeczy, doznają katastrofalnych szkód. To też jedno z wyzwań związanych z ujawnieniem – ofiary są tak złamane, że trudno im uwierzyć. Im bardziej okrutni i sadystyczni są sprawcy, im młodsze są ofiary i im bardziej przerażające są nadużycia, tym mniejsza szansa, że sprawcy staną przed sprawiedliwością, bo nie ma już kto zeznawać. Sprawcy tak całkowicie niszczą dusze ofiar, że staje się to przestępstwem bez świadków, co oczywiście służy społeczeństwu, które nadal nadużywa lub podtrzymuje te rytuały.”

Dr Joanna Silberg, międzynarodowa ekspertka w leczeniu zaburzeń dysocjacyjnych u dzieci i młodzieży oraz była prezes Międzynarodowego Towarzystwa ds. Traumy i Dysocjacji, kierowała leczeniem 70 dzieci, które podobno padły ofiarą zorganizowanych nadużyć w Izraelu w ciągu pięciu lat. W rozdziale 14 swojej książki „The Child Survivor”opisuje ciężkie objawy, na które cierpiały dzieci, „z powodu wielu form nadużyć – fizycznych, seksualnych, emocjonalnych i duchowych.”

Dr Silberg zauważa kilka źródeł licznych zeznań o przypadkach zorganizowanych nadużyć w Jerozolimie. W jednym przypadku opisanym w literaturze fachowej dziecko, które było krzywdzone w Izraelu i leczone w USA, opisało, jak kilku mężczyzn je torturowało, i przypomniało sobie incydent, w którym zanurzali jego głowę pod wodą.

Opisy sadystycznych nadużyć konsekwentnie pojawiają się we wszystkich zeznaniach, które zebraliśmy, jak w historii Emuny: „Była ceremonia jak obrzezanie, którą przeszłam. Miałam 10 lub 11 lat. Odbyła się w synagodze osady. Związali mnie, podobnie jak ofiarowanie Izaaka, i zranili moje genitalia.”

„Mój ojciec tam był, moja matka tam była, rabin z osady. Jestem przywiązana do stołu, patrzę na okno i wyobrażam sobie, jak mogłabym przez nie wyskoczyć, jak mogłabym zawiązać linę i zjechać na kamienie. Ciągle chciałam, żeby to się nie działo. To właśnie to charakteryzuje… Ciągle myślałam o tym, jak to się nie dzieje, jak mogłabym uciec. Wciąż mówiłam sobie, że mnie tam nie ma. To niezwykle trudne zrozumieć, że naprawdę tam byłam. Że to ja – związane dziecko.”

„Najmłodsi i najbardziej bezbronni”

Zorganizowane wykorzystywanie seksualne występuje, jak zauważono, na całym świecie. Badacz Michael Salter definiuje je jako „spisek kilku napastników, aby krzywdzić wiele ofiar.”

Rabbi dr Udi Furman cytuje w swoim artykule „Ritual Abuse in Israel” definicję Saltera dotyczącą nadużyć rytualnych jako ideologicznego oprawiania w zorganizowanych kontekstach seksualnego wykorzystywania dzieci, „funkcjonujących jako strategiczne praktyki, poprzez które grupy nadużywające wpajają ofiarom przemocą mizoginistyczny światopogląd, aby je kontrolować.”

„Innymi słowy” – pisze rabin Furman w swoim artykule – „nadużycia rytualne mają miejsce, gdy religijna, polityczna lub duchowa władza wykorzystuje swoją pozycję, aby manipulować systemem wierzeń ofiar i tym samym je kontrolować.” Według niego „nadużycia rytualne to przede wszystkim strategia stosowana przez grupy zaangażowane w produkcję obrazów wykorzystywania dzieci, prostytucji dziecięcej i innych form zorganizowanych nadużyć, i nie stanowią odrębnej kategorii przemocy.”

Rabbi Furman przedstawia również badania Johanny Schröder i innych badaczy z Niemiec, którzy zbadali postawy wśród 165 dorosłych, którzy zeznali, że byli ofiarami zorganizowanego rytualnego wykorzystywania seksualnego, a także postawy 174 specjalistów, którzy wspierali ofiary tego typu nadużyć. W 88% relacji obu grup – terapeutów i ofiar – pojawił się identyczny wyraz ideologiczny. Treść i cele ideologiczne były również przedstawiane w podobnej kolejności: „usprawiedliwianie przemocy”, „usprawiedliwianie wykorzystywania seksualnego” i „utrzymywanie władzy i kontroli”, a następnie „utrzymywanie zaangażowania grupy i zapewnienie odkupienia.”

„Badacze wnioskują, że ideologie są przede wszystkim środkami do usprawiedliwiania zorganizowanej przemocy seksualnej” – powiedział rabin Froman. Jednak w swoim artykule Froman argumentuje, że niektóre doniesienia w Izraelu sugerują, że ideologia nie była tylko środkiem do usprawiedliwiania zorganizowanej przemocy seksualnej, ale stanowiła podstawę nadużyć.

Rabbi Furman odnosi się na przykład do sprawy Nahlaot, która „jest tylko jedną z wielu podobnych spraw, z których większość ma miejsce w dzielnicach ultra–ortodoksyjnych. Na przykład prywatny sąd ultraortodoksyjny pisze, że rytualne wykorzystywanie seksualne jest okrutne i częste, towarzyszą mu traumatyczne, oskarżycielskie i dezorientujące ceremonie. Nadużycia są popełniane przez duże organizacje przestępcze i/lub kulty i/lub tajne organizacje, z finansowymi inwestycjami i rekrutacją pomocniczego personelu. Nadużycia przynoszą sprawcom znaczne zyski, takie jak zaspokojenie dewiacyjnych pragnień, handel i pornografia, groźby i wymuszenia, i więcej.”

Według Furmana dokument sądu opisuje praktykę zorganizowanych nadużyć: „Od przygotowania sceny, przez rekrutację współpracowników z instytucji edukacyjnych i kierowców transportu, po same ceremonie… Ceremonia odbywa się pod przewodnictwem ważnego rabina. Po lekcji Tory, mniej więcej co dwa tygodnie, rodzice gromadzą się z dziećmi na tak zwaną 'naprawę duszy’. Wszystkie pary recytują razem Psalmy, śpiewają wersety wielokrotnie z melodią, wszyscy stojąc nago. Stoją w kręgu, nadzy, modląc się, zapalając świece. Dzieci są umieszczane w środku kręgu, również nago.”

W dokumencie, przeznaczonym dla rodziców, edukatorów i rabinów, ultraortodoksyjny sąd „Shaarei Mishpat” w Jerozolimie szczegółowo opisuje liczne metody i działania podejmowane przez sprawców, mające na celu ostrzeżenie i podniesienie świadomości o tym rozprzestrzeniającym się zjawisku oraz ochronę dzieci. Wśród innych rzeczy dokument stwierdza, że aby chronić się przed ujawnieniem, sprawcy celowo działają w sposób skrajnie sprzeczny z logiką, „tak, że nawet jeśli dzieci opowiedzą, będą brzmieć całkowicie urojeniowo.”

W „częściowej” liście opisane są działania, w tym używanie przez sprawców przebrania i masek, wraz z sadystycznymi torturami, takimi jak zmuszanie dzieci do wkładania rąk do wrzącej wody, zanurzanie ich pod wodą na kilka sekund lub straszenie ich agresywnymi zwierzętami, aby je przestraszyć i wzmocnić efekt traumy. Wśród dodatkowych wymienionych działań są wkładanie przedmiotów i narzędzi kuchennych do naturalnych otworów dzieci.

Aby upokorzyć dzieci i wzbudzić w nich poczucie winy i wstydu, sprawcy pokazują im ich własne nagie zdjęcia lub dają im jedzenie, mówiąc, że zjadły „padlinę”, organizują pozorowane „śluby” między dziećmi, zmuszają je do jedzenia kału i inscenizują ich pogrzeby.

„Niszczą całe zaufanie do siebie i zdolność do oporu” – powiedział rabin Froman. „Regularne i częste nadużycia są tak destrukcyjne, że dzieci rozpaczają o 'normalności’, a nadużycia stają się ich życiową rutyną. Psychiatrzy zdiagnozowali całkowite 'złamanie osobowości’ w normalnej części, pozwalając dziecku na dalsze normalne funkcjonowanie w szkole.”

Według dr Silberg w każdej grupie poszczególni uczestnicy mogą mieć własne motywy, takie jak dewiacje seksualne, dziwaczne powiązania ideologiczne, które obejmują przeprowadzanie ceremonii, lub wzbogacenie ekonomiczne, na przykład poprzez handel ludźmi w celu wykorzystywania seksualnego lub produkcję obrazów seksualnego wykorzystywania dzieci. Te motywy niekoniecznie są wspólne dla wszystkich członków.

Dr Silberg zauważa również, że sieci zajmujące się produkcją i dystrybucją pornografii dziecięcej, w tym zorganizowanymi nadużyciami, zostały ujawnione na całym świecie, i „pomimo powtarzającego się, niemal ideologicznego sceptycyzmu, było kilka udanych skazań członków sieci zorganizowanych nadużyć na całym świecie.”

Na przestrzeni lat było wiele przykładów przypadków, w których władzom udało się ujawnić i skazać członków takich sieci. Według dr Silberg, a także innych badaczy, od czasu rozwoju internetu, a zwłaszcza pojawienia się sieci peer-to-peer i dark webu, zjawisko napaści seksualnych na dzieci znacznie się nasiliło.

„To najmłodsi i najbardziej bezbronni ofiary w społeczeństwie” – twierdzi się. „Platformy transmitujące na żywo z domu pozwalają na wykorzystywanie dzieci przed kamerą i przesyłanie nagrań z tych czynów na całym świecie, bez pozostawiania śladów.”

Po drugiej stronie ekranu specjaliści od śledztw cybernetycznych rozpoznają wysokie zapotrzebowanie wśród konsumentów na najbardziej przerażające filmy, w tym sadystyczne wykorzystywanie dzieci. W rozmowie z Israel Hayom dr Silberg podkreśla ogromne trudności w śledzeniu członków takich organizacji, ponieważ większość działań odbywa się w dark webie.

„Miałam nadzieję, że w Izraelu zrozumieją, że to międzynarodowe zjawisko i że będzie współpraca między izraelskimi władzami a innymi krajami” – powiedziała, ale w praktyce „kiedy wpływa skarga i sprawa jest otwierana w Izraelu – policja nie przeprowadziła śledztwa właściwie. Śledczy traktowali każdy przypadek, jakby był odosobniony. Jeśli oddzielisz każdy przypadek i nie spojrzysz na cały obraz, nie zapytasz, dokąd prowadzą wszystkie kropki. A może zrobili, co w ich mocy, a napastnicy byli po prostu bardziej wyrafinowani.”

Dysocjacja

„Nie chcę iść do szkoły, nie chcę!” – mówi płacząc Ajala (pseudonim).  „Nigdy więcej nie chcę. Nigdy. Nie chcę! Nie! Nie! W szkole nauczyciele są straszni. Nie chcę, żeby zabierali mnie ze szkoły. Nie chcę już chodzić na tę lekcję.”

Słowa Ajali mieszają się z łzami. W tych właśnie chwilach cofa się z atakiem pamięci. Choć chronologicznie ma 25 lat, teraz ma 9 i nic nie może jej przekonać, że niebezpieczeństwo minęło. Nawet gdy jej partner przypomina jej: „Wiesz, że jesteś już dorosła?”, próbując przywrócić ją do teraźniejszości, ona pozostaje przerażona. Drżąca, głęboko w przeszłości.

Podobnie jak wiele ofiar, które spotkaliśmy, Ajala również zmaga się z wyzwaniami dysocjacji. To mechanizm rozłączenia przetrwania, który chroni psychikę dziecka podczas nadużyć, co zostanie wyjaśnione później. Ajala dorastała w religijnej osadzie w rodzinie z wieloma dziećmi. „W wielu osadach wspólnotowych dzieci wędrują same” – powiedziała. Po latach ostrego pogorszenia się jej stanu psychicznego, w tym ciężkich ataków lękowych, samookaleczeń, myśli samobójczych, poważnych prób samobójczych i ciągłego cierpienia – rozwinęła wewnętrzną pewność, że została zgwałcona.

Wspomnienia zaczęły wypływać w ciężkich flashbackach, w których do dziś ponownie przeżywa incydenty nadużyć, których doświadczyła. To również znane zjawisko, które powtarza się w niektórych przypadkach, z którymi się zetknęliśmy.

Profesor Daniel Brom, psycholog kliniczny i menedżer oraz założyciel „Metiv”, Izraelskiego Centrum Psychotraumy w Jerozolimie, wysłuchał nagrania, w którym Ajala jest słyszana podczas ataku pamięci, opisując, jak zabierają ją ze szkoły do przerażającego miejsca, gdzie ją biją, wiążą i prowadzą do miejsca, gdzie dzieją się rzeczy, które sprawiają jej ból.

„Mówi o rabinach, którzy ją wykorzystują i kontrolują ją stwierdzeniami o bezpośrednim połączeniu z Bogiem” – napisał profesor Brom. „Forma rozmowy jest mi znana jako rozmowa z kobietą z zaburzeniem dysocjacyjnym tożsamości. Widziałem takie zjawiska w klinice dość często. Od 1990 roku wielokrotnie spotykałem dzieci i dorosłych, którzy opowiadają o zorganizowanych nadużyciach przez mężczyzn, którzy nie tylko seksualnie nadużywają, ale także filmują swoje czyny.”

„Milczenie, ukrywanie, wymazywanie, przemieszczanie”

„Część nadużyć miała miejsce w budynku, a część w lesie” – kontynuuje Ajala, „część na cmentarzu, a część w synagodze, w różnych nietypowych miejscach. W budynku schodzi się na dół i dociera do bardzo zagraconego pokoju z wieloma narzędziami, puszkami farby i wieloma deskami. Na środku pokoju jest łóżko, bardziej jak drewniany stół. Wydaje się, że jest tam więcej pokoi, bo są incydenty, kiedy wyraźnie pamiętam, że byłam w jednym pokoju i słyszałam, jak w innym pokoju krzywdzą dziecko, a wtedy wiem, co zrobią ze mną.”

„Słyszę krzyki dzieci, płacz. To zawsze jest ciemne miejsce. Jest tam od sześciu do dziewięciu mężczyzn. Przywiązują mnie do łóżka za ręce i nogi, stoją w kręgu, mamroczą modlitwy lub błogosławieństwa, i jest rabin, który zawsze prowadzi sytuację i mówi wszystkim, co robić, a wszyscy go słuchają. Jest ceremonia i każdy z nich mnie gwałci.”

„Czasami przychodzi wielki rabin i wtedy on prowadzi ceremonię. Rozmawia z Bogiem, a Bóg mówi mu, co ma robić. Kładzie jedną rękę na moim sercu, jedną rękę na moich genitaliach i boli, kiedy rozmawia z Bogiem. Są chwile, kiedy krzyczę, i są sytuacje, kiedy przestaję, bo wiem, że uderzą mnie w głowę. Były przypadki, kiedy nie współpracowałam lub płakałam i wiedziałam, że zasługuję na karę. Były różne kary, dziwne rzeczy: wkładali mi głowę do wiadra z wodą na długo, bili mnie kablem, jest też rytualna kąpiel i oczyszczenie, gdzie dokładnie mnie myją, a potem zanurzają w źródle wody i tłumaczą mi, że muszę być czysta.”

„Był raz, kiedy wyjęli zwój Tory i otworzyli na ofiarowaniu Izaaka. Jeden z nich czytał, a oni po prostu robili mi to, co czytali. Związali mnie, przyłożyli nóż do mojej szyi, a Bóg powiedział, żeby opuścili nóż. Potem był gwałt.”

„Było wydarzenie na cmentarzu i widziałam miejsce z kamieniami, na których było napisanych wiele słów, a potem kazali mi wejść do dziury i zasypali mnie piaskiem. Nie jest dla mnie jasne, jak przeżyłam.”

Noja była seksualnie wykorzystywana przez osoby związane z edukacją, które opiekowały się nią w dzieciństwie. Ci ludzie, jak mówi, zapraszali dodatkowych mężczyzn do placówki, którzy uczestniczyli w rytualnych nadużyciach. Sprawcy działali z dużą przemocą i używali skrajnych i silnych bodźców sensorycznych, co pomogło jej świadomości się rozdzielić.

„Zawsze miałam objawy zespołu stresu pourazowego” – mówi. „Byłam hospitalizowana, miałam koszmary i zaburzenia odżywiania. Miałam też flashbacki małych fragmentów chwil z nadużyć, ale nie rozumiałam ich znaczenia. W wieku nastoletnim zaczęły się ataki dysocjacyjne, które wyglądały jak napady padaczkowe. Kiedy wracałam do domu pobita i posiniaczona po nadużyciach, na przykład z urazem głowy lub krwawiącymi ustami, mówiłam, że miałam atak na schodach.”

Nikt nie zadawał zbyt wielu pytań, a w starszym wieku, kiedy nadużycia się skończyły, Noja świadomie postanowiła zapomnieć. „Mówiłam sobie, że nic mi się nie stało. Miałam mantrę, którą ciągle powtarzałam: ’milczenie, ukrywanie, wymazywanie, przemieszczanie, maskowanie, wyłączanie, ukrywanie, wyrzucanie, odłączanie, zapominanie.’ I naprawdę zapomniałam, na kilka lat.”

W tych latach Noja spełniała marzenia i budowała swoje życie – aż trudne wspomnienia zaczęły bombardować jej świadomość. Z biegiem lat, a później także w terapii, zaczęły wypływać „postacie”, które powstały podczas nadużyć, postacie, które przechowywały trudne wspomnienia w jej imieniu.

„Kiedy jest tak masowe i ekstremalne nadużycie, objawy są najcięższe, zwłaszcza dysocjacja” – mówi Silvia, terapeutka z centralnego Izraela, która leczy ofiary złożonego zespołu stresu pourazowego z powodu długotrwałego wykorzystywania w dzieciństwie. „To mechanizm obronny psychiki, który wyraża się w odłączeniu na różnych poziomach. Może to być odłączenie od doznań ciała, od emocji, od myśli i od wspomnień. Dysocjacja pozwala ofierze wstać następnego ranka i prowadzić życie jak zwykle – iść do szkoły, bawić się z przyjaciółmi, uczyć się i budować swoją osobowość pomimo masywnego zagrożenia, na którym się znajduje. Mechanizm aktywuje się podczas nadużyć jako reakcja na zagrożenie egzystencjalne lub nieznośny ból, lub w wyniku użycia przez sprawców substancji zmieniających świadomość.”

Dr. Sagit Blumrosen-Sela, psycholog kliniczna specjalizująca się w terapii traumy po wykorzystywaniu seksualnym, zaburzeniu dysocjacyjnym tożsamości (DID) i autyzmie, w swojej praktyce klinicznej obserwuje przypadki dysocjacyjnego odłączenia i pacjentów zmagających się z zaburzeniem dysocjacyjnym tożsamości.

„Obecnie odkrywamy, że zaburzenie dysocjacyjne tożsamości występuje częściej, niż wcześniej sądzono. Wiele osób dotkniętych tym zaburzeniem nie jest diagnozowanych – albo je ukrywają, albo sami przed sobą nie przyznają się do jego istnienia. Wielu z nich trafia do szpitali z błędnymi diagnozami. Wielu psychiatrów nie jest wystarczająco zaznajomionych z tym zjawiskiem, a ważne jest, aby zrozumieli, że ci pacjenci mogą prowadzić normalne życie – pracować, studiować, wychowywać dzieci. Istnieją realne przepaści między ich normatywnym funkcjonowaniem a otchłaniami, które nie są widoczne na zewnątrz.”

Według niej:
„To mechanizm obronny powstający w odpowiedzi na intensywny ból fizyczny lub emocjonalny, gdy nie ma możliwości walki lub ucieczki, a części doświadczenia zostają wyodrębnione ze strumienia świadomości. Gdy nadużycia są powtarzalne, może uformować się system tożsamości, który przechowuje traumy, jednocześnie odłączając związane z nimi wspomnienia i uczucia od normalnej świadomości.”

Na podstawie zeznań z całego świata z ostatnich lat istnieją sytuacje, w których sprawcy są świadomi możliwości wywołania takiego zaburzenia u małych dzieci.
„Jedna z pacjentek doświadczyła powtarzających się sadystycznych ataków, podczas których sprawcy celowo dążyli do rozszczepienia jej świadomości, aby nie pamiętała i nie opowiadała. Gdy była dorosła, spotkała jednego z napastników w centrum handlowym i nawet go nie rozpoznała” – mówi dr Blumrosen-Sela.

„Jakby samo zło miało intuicję”

„Panowała atmosfera podniecenia, jakbyśmy dokonywali najświętszego i najbardziej wzniosłego aktu na świecie” – opowiada Nurit. „Byłam bardzo młoda. W moich wspomnieniach pojawiają się obrazy ludzi i wersety… Mam blizny na genitaliach. Zostały zranione i zniekształcone. To było połączone z ogromnym okrucieństwem, przemocą, upokorzeniem, kontrolą i poczuciem własności – wszystko podszyte religią i rzekomo duchową pracą. To zawłaszczenie Boga, by służył popędom. To wciąż jest centralnym punktem mojej traumy. Choć konkretne zdarzenia mogły się zdarzyć raz, samo wykorzystywanie stało się sposobem na życie… powodując ogromne wewnętrzne zniszczenia. Tak, szkody i konsekwencje są straszne.”

Boaz, dzięki swojemu doświadczeniu, spotkał dziesiątki osób ocalałych z kultów, które doznały krzywd podczas ceremonii, ale także wielu pacjentów skrzywdzonych przez domowe rytuały, „zwykle przez ojców lub wujków, którzy latami stosowali wymyślone przez siebie ceremonie, wplatając w nie religijne teksty i treści.”

Według niego:
„To kontrola świadomości. Dziecko jest wtłaczane w określoną rolę. Mówi mu się na przykład, że przyszło na świat, aby go naprawić, dlatego musi cierpieć, albo że jego cierpienie musi się nasilać, bo jest wybraną ofiarą. Dziecku mówi się, że jeśli nie ono, to inne dziecko z rodziny zostanie wybrane na ofiarę.”

„Ceremonie obejmują wymyślone modlitwy, mamrotania i pieśni z religijnymi tekstami. Wierzę, że przez te mantry i szepty nie tylko ofiara się dysocjuje, ale sprawca również wprowadza się w stan rozszczepienia. Zaraz potem może pójść do synagogi i zadąć w szofar. Na całym świecie istnieją zinstytucjonalizowane organizacje, w których techniki wywoływania dysocjacji u dzieci są stosowane według spójnych schematów.”

„Myślę, że sprawcy, których spotkałem przez moich pacjentów, byli diabolicznie wyrafinowani, ale nie uczyli się tych metod z żadnego podręcznika – rozwinęli je intuicyjnie. To tak, jakby samo zło miało intuicję. W jednym przypadku pacjentka doświadczyła tak potwornych nadużyć, które spowodowały fizyczne obrażenia, skrajne upokorzenie i pogardę, że nawet dziś, dekady później, wierzy, iż jest istotą z innego świata. Choć intelektualnie rozumie, że to nieprawda, emocjonalnie czuje, że jest przeznaczona do tej roli.”

„Pomyślcie, jak łatwo jest wmówić dziecku, że urodziło się z mocy nieczystości i dlatego musi cierpieć. Te mantry wnikają głęboko, szczególnie gdy dziecko jest maltretowane i doprowadzane na skraj śmierci – zwłaszcza śmierci psychicznej. W kilku przypadkach, które poznałem, część rytuałów polegała na niemal zabiciu ofiary, zanim pozwolono jej przeżyć. W takich stanach świadomość się przekształca, a wszczepione przekonania stają się częścią istnienia. Bo co tworzy silniejszą więź niż bycie na granicy śmierci – i ocalenie?”

„Zorganizowana, zaplanowana ceremonia”

Gdy przygotowujemy się do pożegnania, matka Eden pokazuje mi zdjęcie córki z szerokim uśmiechem i śmiejącymi się oczami.
„Zobacz, jakie dziecko straciłam” – mówi boleśnie. „Pisz dla niej.”

„Gdy Eden miała 25 lat, zaczęła przypominać sobie gwałty z dzieciństwa”  – mówi Corinne, jej matka. „To było wyjątkowo przerażające. Opisała to jako grupowy gwałt przeprowadzony jak teatralne przedstawienie, gdzie każdy miał przypisaną rolę. Gdy nawiedzały ją retrospekcje, ujawniała szokujące szczegóły. Mężczyźni z osady działali wspólnie, dokonując grupowych gwałtów z użyciem skrajnej przemocy, narkotyków i nagości. W jakiś sposób potem wracała do domu czysta i nietknięta – nie wiadomo jak. Złożyła skargę na policję, którą później umorzono. Całkowicie się załamała.”

Według matki Eden zaczęła cierpieć na ciężkie ataki lękowe i doświadczała stanów klasyfikowanych jako psychotyczne, choć w rzeczywistości wyrażała głęboki terror, przekonana, że główny sprawca chce ją zamordować.
„Czuła, że jest śledzona. Tutaj cała społeczność ukrywa prawdę, wielu ludzi ma coś do ukrycia, a inni przymykają oczy lub są zbyt słabi, by działać. Eden mówiła o sześciu mężczyznach biorących udział w gwałcie – takie rzeczy wymagają tajemnicy. Walka z całym środowiskiem jest niezwykle trudna. Niektórzy po prostu nie mogą uwierzyć, że to możliwe.”

Wiele kobiet, z którymi rozmawialiśmy, opisywało ceremonie nawiązujące do biblijnych historii. Na przykład „ofiara Izaaka” pojawiła się w pięciu różnych zeznaniach.

Nurit opisuje:
„Związali mnie, tworząc imitację 'ofiarowania Izaaka’, choć nie do końca taką samą, bo jestem kobietą. Wzięli konkretny symbol, użyli go, jak chcieli, i połączyli z formą obrzezania… W prawie żydowskim nie ma niczego, co wymagałoby takiego przeprowadzenia tej sceny. Mimo to czułam, że czytali teksty, recytowali fragmenty, prowadzili świadomie zorganizowaną, zaplanowaną ceremonię z określonym procesem. To służyło uprawomocnieniu zła.”

Arnon, starszy psycholog kliniczny, który szkoli terapeutów zajmujących się traumą, natknął się na oznaki nadużyć rytualnych cztery dekady temu, a w ostatnich latach na kilka wyraźnych przypadków, co skłoniło go do obaw, że „to może być jakaś sieć.”

Według niego:
„Ci ludzie wypaczają źródła kabalistyczne przez błędną interpretację. Uważam, że to psychopaci, którzy używają Kabały, by uprzedmiotowić i wykorzystywać ofiary. Gdy 'kabalistyczne’ siły łączą się z żądzą seksualnej eksploatacji, tworzy się wybuchowa mieszanka. Każdy, kto naprawdę boi się Boga, powinien trzymać się od tego z daleka.”

„Jestem pewien, że podobne praktyki istnieją w świeckich kontekstach. Ramy duchowe mogą być wypaczone, by usprawiedliwiać dewiacje, żądając ślepej wiary. Celowo wybierają synagogi, konfrontując nas z najświętszymi przestrzeniami. Wykonują te akty w świętych szatach, wymawiając imiona Boga, wykorzystując koncept, że niektórym osobom wolno – a nawet nakazano – zachowywać się wbrew normalnym oczekiwaniom.”

„Ale przekonanie, że zakazy nie dotyczą konkretnych osób, jest całkowicie obce autentycznej tradycji religijnej. Niebezpieczeństwo polega na tym, że w końcu sami wierzą w swoje usprawiedliwienia, wykonując te potworne rytuały, które słyszeliście. To najbardziej wstrząsające relacje, z jakimi się zetknąłem w całym życiu, i obawiam się, że naprawdę wierzą, że przez to zbliżają się do Boga.”

„Odkraść wiarę”

„Aby przeżyć, dzieci często wiążą się ze swoimi oprawcami z konieczności” – mówi Boaz. „To przypomina syndrom sztokholmski. Wierzą w zapewnienia sprawców, że służą jakiemuś kosmicznemu celowi. Część katastrofalnego procesu zdrowienia następuje, gdy po 30 latach osoba nagle uświadamia sobie: 'Co? Nigdy nie miałam specjalnej roli? To po prostu było zło?’ To powoduje ogromne, potencjalnie samobójcze załamanie, bo niszczy cały światopogląd. Ich wewnętrzna wiara zostaje całkowicie skradziona.”

„W szkole modlą się i mówią o boskiej opatrzności – że wszystko ma cel, a Bóg zarządza światem – ale On nie był tam dla nich. To głęboka kontrola umysłu, wymagająca lat terapii, by przepracować ten ból. Dlatego każda relacja, którą słyszycie, to tylko ułamek tego, co się naprawdę wydarzyło. Duchowa krzywda jest nie do zniesienia. Tak jak wykorzystywanie seksualne niszczy zaufanie do ludzi, tak duchowa krzywda odbiera dziecku wiarę. Z mojego zawodowego doświadczenia – wiara pełni fundamentalną funkcję w ludzkiej duszy. A ten, komu ją odebrano, będzie nosił tę ranę na zawsze.”

Noga, która twierdzi, że była w „kulcie” praktykującym zorganizowane rytualne nadużycia wobec dzieci aż do późnego dzieciństwa, wyjaśnia:
„Istnieje jakieś porozumienie z bogami. Cała teoria kręci się wokół 'naprawy’. Zwrot 'wielka naprawa’ powtarza się ciągle. Aby osiągnąć wielką naprawę, trzeba cierpieć, bo cierpienie oczyszcza i przybliża odkupienie…”

„Bogowie, których pamiętam, to Baal Peor i Asztarte. Słabo pamiętam posągi. Pamiętam, jak mówili: 'nasz pan Peor i nasza pani Asztarte’. Najbardziej niepokojące jest to, że to pobożni Żydzi, skrupulatnie przestrzegający micw, zarówno tych małych, jak i wielkich – nie na pokaz. Naprawdę trzymają się przykazań Tory zgodnie z tradycją ortodoksyjną. Okazują pogardę wobec Żydów reformowanych, a jednocześnie, w równoległym życiu, praktykują dosłownie bałwochwalstwo.”

„Miałam w sobie połączenie z czymś, czego nie potrafię wytłumaczyć. Miałam silną wiarę i niewinną więź z Bogiem, którą wykorzystali. Dla dziecka, które jest duchowo otwarte i połączone, łatwo jest wszczepić przekazy i stworzyć wypaczone zniekształcenia.”

Pytanie: Jakie przekazy?

„Przekazy wynikające z celowego pomieszania podstawowych wartości – między niebem a ziemią, ciemnością a światłem, złem a dobrem. Twierdzą, że dotrą do korzenia istnienia przez najbardziej splugawione, najniższe miejsca, rzekomo podnosząc je do świętości. Przez tę koncepcję tworzą liczne wypaczenia. W zasadzie zacierają granice między dobrem a złem, między seksualnością a miłością, rodziną. Cokolwiek da się wymieszać, oni to robią. Ich ceremonie obejmowały przebieranie się za płeć przeciwną, ekstremalnie rozwiązłą seksualność – mężczyzn z dziećmi, mężczyzn z kobietami, nawet w obrębie rodzin.”

„Zarówno religijny, jak i narodowy obowiązek”

W trakcie naszego śledztwa napotkaliśmy trudne, przerażające i niezrozumiałe opisy. Jak to możliwe, że tak potworne zbrodnie wobec dzieci trwają latami na oczach wszystkich, zwłaszcza organów ścigania?

„Nawet my, profesjonaliści od leczenia, mamy egzystencjalną potrzebę zaprzeczania” – mówi dr Gur. „Gdy słyszysz, że kobieta współpracująca z oprawcami myła dziecko, by usunąć ślady gwałtu, cała twoja dusza krzyczy – to nie może być prawdziwe.”

„Tak jak dziecko się dysocjuje, bo wie, że pamiętanie uniemożliwiłoby dalsze istnienie, tak my, świadkowie, musimy dokonać wyboru – świadomie lub nie – czy jesteśmy gotowi uwierzyć, że takie okropności się dzieją. To podważa nasze osobiste istnienie, tworząc imperatyw milczenia, który działa nie tylko na zewnątrz, ale na głębokim, wewnętrznym poziomie.”

„W religijnych kategoriach to najcięższe możliwe przestępstwa. Ujawnienie tego zjawiska jest kluczowe, szczególnie ujęcie sprawców i postawienie ich przed wymiarem sprawiedliwości. Poza fizyczną i seksualną krzywdą, to głęboka duchowa przemoc” – wyjaśnia postać religijna znająca relacje ofiar, głęboko poruszona informacjami, z którymi zetknął się w ostatnich latach.

„Trzeba zrozumieć – to najcięższe możliwe przestępstwa w judaizmie” – kontynuuje. „Z religijnej perspektywy to profanacja imienia Boga. Wiele ofiar rytuałów jest przyprowadzanych na ceremonie przez członków rodziny, którzy również je wykorzystują seksualnie – to grzech kazirodztwa. Jeśli sprawcy mają motywację religijną, uprawiają bałwochwalstwo. Dlatego ujawnienie tego zjawiska i odkrycie prawdy to zarówno religijny, jak i narodowy obowiązek. Każdy, kto ceni religię, powinien domagać się dokładnego śledztwa.”

Obok mechanizmu obronnego w postaci wątpliwości, który naturalnie pojawia się w konfrontacji z terrorem śmierci tkwiącym w kościach ofiar, wobec miażdżących głazów zmowy milczenia i szatańskich łańcuchów gróźb, które krępują ofiary – odmowa zbadania staje się przywilejem, na który nie możemy sobie pozwolić.

Domniemane zbrodnie opisane w zeznaniach zebranych przez Israel Hayom nigdy nie trafiły na salę sądową ani nie zostały dokładnie zbadane. Choć te poważne przestępstwa mogą nie mieć konkretnego zapisu prawnego, istniejące ramy prawne – w tym przepisy o handlu ludźmi i gwałcie – zobowiązują organy ścigania do zbadania skarg na potworne zło, które wymyka się opisowi.

Odpowiedzi

Policja Izraela oświadczyła:
„Każda skarga jest dokładnie i profesjonalnie badana, a śledczy pracują w miarę potrzeby, by zidentyfikować możliwe powiązania między podobnymi sprawami, zgodnie z ustaleniami podczas dochodzenia. Temat wspomniany w zapytaniu jest znany policji i jest w trakcie badania; naturalnie na tym etapie nie możemy się dalej wypowiadać.”

Dr Naama Goldberg, dyrektor generalna organizacji „Not Standing By – Assisting Women in the Prostitution Circle”, powiedziała:
„Niestety, od lat słyszę podobne zeznania opisujące identyczne wzorce nadużyć. Czasami są tak szokujące, że budzą wątpliwości co do wiarygodności. Jednak ponieważ te relacje konsekwentnie się powtarzają wśród ofiar, które niekoniecznie się znają i pochodzą z różnych regionów kraju, wydają się dobrze ugruntowane.”

„Co więcej, z mojego zawodowego doświadczenia w pracy z ofiarami przestępstw, osoby, które do mnie trafiły na przestrzeni lat, wykazują wzorce zachowań zgodne z profilami ludzi sadystycznie krzywdzonych w dzieciństwie. Elementy dysocjacji, luki czasowe przed ujawnieniem i inne czynniki potwierdzają, że skarżący doświadczyli takiej przemocy w młodym wieku. To straszna historia, która musi zostać głośno i wyraźnie usłyszana oraz dokładnie zbadana przez władze.”

Orit Sulitzeanu, dyrektor generalna Stowarzyszenia Centrów Kryzysowych ds. Gwałtu w Izraelu, powiedziała:
„W ostatnich latach nasze Stowarzyszenie otrzymywało zapytania dotyczące rytualnego wykorzystywania seksualnego. Te naruszenia zwykle występują w zamkniętych społecznościach pod pretekstem ceremonii religijnych. Niewątpliwie zmowa milczenia w społeczeństwie religijnym często uniemożliwia ujawnienie poważnych przypadków eksploatacji i nadużyć, dlatego niezwykle ważne jest wydobycie tych naruszeń na światło dzienne, danie słowa temu, co się dzieje, i umożliwienie ofiarom uwolnienia swoich tajemnic.”