[Uważam argumenty autora za anty-ludzkie, anty-moralne. ukazują jednak satanizm strony Izrael – USA, md]
„Scenariusz Putina”: Czy Iran powtarza strategiczne błędy Rosji?
Feliks Abt
Analiza strategicznych paraleli między działaniami Władimira Putina na Ukrainie a zachowaniem Iranu w konflikcie z Izraelem i USA ujawnia uderzające podobieństwo:
Oba państwa wielokrotnie wymieniały inicjatywę militarną na ostrożność dyplomatyczną. Obserwatorzy geopolityczni i zagraniczni krytycy – zwłaszcza amerykański ekonomista polityczny Paul Craig Roberts – twierdzą, że Teheran systematycznie powiela kluczowe błędy geopolityczne Moskwy.
Według Robertsa, zarówno Moskwa, jak i Teheran wplątały się w cykl reaktywny, pozwalając wrogim koalicjom z czasem się umacniać. Dopóki Iran nie porzuci tego niepewnego, defensywnego nastawienia, ryzykuje, że podąży dokładnie tą samą trajektorią strategiczną, którą przypisuje się Rosji: permanentnie przedłużający się konflikt, rosnące wrogie koalicje i stale kurczący się obszar bezpieczeństwa.
Paul Craig Roberts jest amerykańskim ekonomistą politycznym, autorem i byłym urzędnikiem państwowym. Uzyskał doktorat z ekonomii na Uniwersytecie Wirginii i pełnił funkcję zastępcy sekretarza skarbu ds. polityki gospodarczej za prezydentury Reagana, gdzie był jednym z głównych architektów ekonomii podaży („Reaganomiki”). Później pracował jako zastępca redaktora naczelnego i felietonista w „The Wall Street Journal” oraz publikował liczne felietony w „Business Week” , „Scripps Howard News Service” i „Creators Syndicate”. Obecnie jest wybitnym niezależnym analitykiem geopolitycznym i krytykiem zachodniej polityki zagranicznej.
Sednem krytyki Robertsa – którą często podzielają krajowi obserwatorzy w Moskwie i Teheranie, często niesłusznie określani przez zachodnie media mianem „twardogłowych” – jest wskazanie siedmiu strukturalnych słabości wspólnych dla obu krajów:
1. „Negocjacje zamiast zwycięstwa” Roberts twierdzi, że zarówno Moskwa, jak i Teheran regularnie wybierają negocjacje, zawieszenia broni i sygnały dyplomatyczne zamiast zdecydowanych działań militarnych.
Rosyjski schemat : Putin wielokrotnie zabiegał o rozwiązania dyplomatyczne (np. porozumienia mińskie i rozmowy o bezpieczeństwie z NATO). Te przerwy pozwoliły Ukrainie i Zachodowi na zbrojenia, podczas gdy Rosja nie egzekwowała własnych „czerwonych linii”.
Paralela irańska : Teheran rutynowo akceptuje zawieszenia broni, prowadzi długie rozmowy i wydaje ostrzeżenia zamiast podejmować zdecydowane i dynamiczne działania.
Cena strategiczna : Negocjacje dają przeciwnikom czas na wzmocnienie swojej pozycji i nakładają ograniczenia polityczne na stronę skłonną do negocjacji.
2. Mentalność defensywna. Kluczowym błędem obu rządów jest fundamentalnie defensywna postawa, która pozbawia je strategicznej inicjatywy.
Postawy reaktywne : Rosja konsekwentnie reaguje na eskalację działań Zachodu, zamiast przejąć kontrolę nad narracją. Podobnie Iran przygotowuje się do przyjęcia ciosów, zamiast proaktywnie ponosić koszty.
Metafora nożyczek : Roberts zauważa, że Iran dysponuje tylko „jednym ostrzem nożyczek” – zdolnością obronną – nie posiadając jednocześnie ostrza ofensywnego, które mogłoby wymusić korzystny wynik konfliktu.
3. Moralna powściągliwość, która szkodzi samym sobie: Oba narody kładą zbyt duży nacisk na międzynarodową legitymację moralną – postawę, którą ich przeciwnicy postrzegają jako strategiczną słabość.
Wyrachowana powściągliwość Rosji : Moskwa opowiada się za przedłużającą się wojną na wyniszczenie i strukturalnie ogranicza swoje działania, aby chronić własnych żołnierzy i uniknąć masowych ofiar wśród ludności cywilnej po stronie przeciwnika. Co więcej, Rosja konsekwentnie sięga po środki dyplomatyczne i prawne; na przykład Moskwa wezwała do międzynarodowego śledztwa w sprawie masakry w Buczy – za którą została uznana za odpowiedzialną – ale spotkała się z odmową ze strony mocarstw zachodnich.
Kontrastujące stanowisko wroga na Ukrainie : Z kolei siły ukraińskie – w pełni uzbrojone, wyszkolone i wspierane logistycznie przez NATO – nie przywiązują wagi do infrastruktury cywilnej. Po zamachu stanu w 2014 roku, który doprowadził do obalenia demokratycznie wybranego rządu Ukrainy, nowy reżim w Kijowie regularnie ostrzeliwał głównie rosyjskojęzyczny region Donbasu, atakując rynki i osiedla mieszkaniowe.
Ideologiczne ograniczenia Iranu : Teheran przestrzega surowych ograniczeń religijnych i etycznych, które ograniczają jego skuteczność militarną. Iran z wyprzedzeniem ostrzegł Katar przed atakiem na wspólne złoże gazu, aby umożliwić ewakuację cywilnych pracowników, a także wydał podobne ostrzeżenia przed atakami na północny Izrael, aby umożliwić ucieczkę ludności. Teheran celowo unika ataków na infrastrukturę krytyczną, taką jak zakłady odsalania wody – które natychmiast sparaliżowałyby Izrael i państwa Zatoki Perskiej – ponieważ uważa taką wojnę totalną za grzech. Jest to zgodne z oficjalną fatwą religijną Iranu, która surowo zabrania produkcji i używania broni jądrowej.
Historyczny precedens powściągliwości : Ta religijna powściągliwość sięga czasów wojny iracko-irańskiej. Kiedy wspierany przez Zachód reżim Saddama Husajna użył niemieckiej broni chemicznej, zabijając lub okaleczając ponad 100 000 irańskich żołnierzy i cywilów, irańscy przywódcy religijni kategorycznie odrzucili wezwania do odwetu chemicznego, kierując się względami moralnymi.
Kontrastujące podejście przeciwnika na Bliskim Wschodzie : W jaskrawym kontraście, przeciwnicy Iranu działają bez takich operacyjnych skrupułów. Maksymalizują zniszczenia kinetyczne zarówno w celach wojskowych, jak i cywilnych, niszcząc całe bloki mieszkalne, szkoły, placówki medyczne i miejsca kultu.
Retoryka powściągliwości : Roberts odrzuca defensywne banały, takie jak irańskie stwierdzenie: „Nie atakujemy ludzi, jedynie się bronimy”, jako zasadniczo nieproduktywne w kontekście nowoczesnej wojny.
Negatywny efekt : mocarstwa zachodnie i ich przedstawiciele w żadnym wypadku nie są pod wrażeniem asymetrycznej powściągliwości moralnej. Rezygnując z dominacji eskalacji, aby uchodzić za odpowiedzialnych, Putin i irańscy przywódcy osiągają dokładnie odwrotny skutek – zachęcają swoich przeciwników do dalszych działań.
4. Brak konieczności narzucania niemożliwych do udźwignięcia kosztów: Podstawową zasadą strategii wojskowej jest to, że konflikty kończą się dopiero wtedy, gdy przeciwnikowi narzucono niemożliwy do udźwignięcia koszt. Oba reżimy nie spełniają tego standardu.
Błędy Iranu : Teheran zapowiada ataki rakietowe z wyprzedzeniem, minimalizuje liczbę ofiar wśród ludności cywilnej, atakuje odizolowane bazy amerykańskie zamiast bezpośrednio atakować Izrael i pozostawia infrastrukturę Arabii Saudyjskiej nienaruszoną. Pozwala to Izraelowi działać przy minimalnych kosztach bezpośrednich.
Błędy Rosji : Putin konsekwentnie unika agresywnych, asymetrycznych działań, które mogłyby znacznie zwiększyć koszty dla NATO lub Ukrainy.
5. Opóźnienie wzmacnia wroga. Czas jest ograniczonym zasobem strategicznym. Oba rządy marnują go na swoją niekorzyść.
Koalicja antyrosyjska : Dłuższe opóźnienia pozwalają NATO na większe zaangażowanie, dostarczenie Kijowowi najnowocześniejszej broni i wzmocnienie determinacji politycznej Zachodu.
Koalicja antyirańska : Opóźnienia zbliżają państwa arabskie do Waszyngtonu i pozwalają na rozwój regionalnych systemów obrony powietrznej. Tę podatność na ataki podkreślają potencjalne manewry dyplomatyczne, takie jak przekazanie przez Turcję rosyjskich systemów S-400 Zjednoczonym Emiratom Arabskim – de facto sojusznikowi Izraela. Co więcej, przedłużający się konflikt daje adwersarzom czas na mobilizację Arabii Saudyjskiej i Pakistanu przeciwko Iranowi.
6. Ograniczenia ze strony oligarchii. W swoich pracach i wywiadach Roberts wprowadza wewnętrzny wymiar ekonomiczny, aby wyjaśnić strategiczny paraliż Rosji. Twierdzi, że Kreml jest silnie ograniczony przez interesy oligarchiczne. Elity te wciąż mają nadzieję, że Zachód zniesie sankcje i pozwoli im powrócić do biznesu międzynarodowego. Chociaż Roberts sugeruje, że ta dynamika może mieć analogie w innych krajach objętych silnymi sankcjami, krytycy twierdzą, że przecenia on ich obecne wpływy; ogromna, jawna władza polityczna rosyjskich oligarchów w latach 90. znacznie zmalała pod rządami Putina. Niemniej jednak jego analiza wskazuje na potencjalnie silne ograniczenie wewnętrzne:
Wpływ elit : Roberts twierdzi, że Putin często stawia interesy finansowe i handlowe rosyjskiej elity gospodarczej ponad osiągnięcie bezwarunkowego zwycięstwa militarnego.
Motywy ekonomiczne : Plotki o sprzedaży broni – takie jak ewentualny transfer systemów obrony powietrznej S-400 do państw Zatoki Perskiej – sugerują, że kluczowe elity gospodarcze wciąż mają nadzieję, że strategiczne ustępstwa utorują drogę do złagodzenia sankcji i odzyskania dostępu do rynków zachodnich. Zdaniem Robertsa, opcje militarne Putina pozostają powiązane z tymi krajowymi interesami finansowymi.
7. Zwycięstwo wymaga inicjatywy. Ostatecznie strategię militarną można sprowadzić do prostej rzeczywistości: strona gotowa do użycia zdecydowanej, prewencyjnej i przytłaczającej siły decyduje o wyniku geopolitycznym.
Podział geopolityczny : Stany Zjednoczone i Izrael całkowicie dominują w tej proaktywnej dynamice. Rosja i Iran z kolei kurczowo trzymają się błędnego przekonania, że dyplomacja, apelacje prawne i strategiczna powściągliwość mogą zastąpić absolutną inicjatywę militarną.
Droga do porażki : Roberts przewiduje, że dopóki Teheran nie porzuci „scenariusza Putina”, będzie cierpieć dokładnie z powodu tej samej strategicznej erozji, która obecnie dotyka Rosję: trwale przedłużającego się konfliktu, rosnących wrogich koalicji i stale kurczącego się obwodu bezpieczeństwa.
Koszt rosyjskiego opóźnienia : Wahanie Moskwy już doprowadziło do poważnych niepowodzeń geopolitycznych. Wyrazistym przykładem są Finlandia i Szwecja, które przystąpiły do NATO i zgodziły się na rozmieszczenie broni jądrowej na swoim terytorium – tym samym sprowadzając egzystencjalne zagrożenie bezpośrednio na granice Rosji.
Koszt irańskiej zwłoki : Podobnie niechęć Teheranu do natychmiastowej eskalacji pozwala jego przeciwnikom zneutralizować jego podstawową architekturę obronną. Gdyby Turcja ostatecznie dostarczyła zaawansowane systemy obrony powietrznej S-400 państwom Zatoki Perskiej, takim jak ZEA, najważniejszy strategiczny środek odstraszania Iranu – arsenał rakiet balistycznych – mógłby okazać się w dużej mierze nieskuteczny.
Ostatecznie ta strategiczna krytyka zasługuje na poważną uwagę: podczas gdy USA i Izrael prowadzą wojny, by demonstrować swoją siłę, Rosja i Iran stoją na geopolitycznym rusztowaniu. Muszą nauczyć się walczyć o przetrwanie – ponieważ ich przeciwnicy mają na myśli wyłącznie ich całkowite zniszczenie lub rozczłonkowanie.
W poniedziałek 13 lipca naloty uderzyły w pas startowy międzynarodowego lotniska w Sanie , wkrótce po powrocie delegacji Huti z pogrzebu zmarłego ajatollaha Alego Chameneiego w Iranie. Minister obrony Jemenu, generał Taher al-Aqili, powiedział w programie X, że atak na pas startowy miał na celu zatrzymanie samolotu z delegacją Huti powracającą z pogrzebu Chameneiego. Ministerstwo obrony IRG oświadczyło, że wyczerpało środki dyplomatyczne, aby przekonać Iran i Huti do trzymania się z dala od jemeńskiej przestrzeni powietrznej, i że zareaguje na wrogie samoloty „wszelkimi dostępnymi środkami” oraz pociągnęło Iran do odpowiedzialności.
Jednak izraelski rzecznik na portalu Axios , Barak Ravid, powołując się na dwóch amerykańskich urzędników, poinformował, że Trump udzielił saudyjskiemu przywódcy MBS poparcia dla ataku w rozmowie telefonicznej – MBS poprosił o wsparcie dla działań militarnych przeciwko Huti i je otrzymał. Biały Dom odmówił bezpośredniego komentarza, a ambasada Arabii Saudyjskiej nie odpowiedziała.
Bezpośrednią przyczyną jest lotnictwo, a nie wojna lądowa. Około dziesięciu dni temu samolot Mahan Air wylądował w Sanie – pierwszy lot Iran-Sana od ponad dekady – i zabrał delegację Hutich udającą się na pogrzeb byłego Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego. Arabia Saudyjska zablokowała kolejne loty, obawiając się, że zostaną one wykorzystane do transportu broni lub irańskich doradców wojskowych dla Hutich. (Należy zauważyć, że samo lotnisko jest w dużej mierze zniszczone i wyłączone z użytku od czasu izraelskich ataków w maju).
Po ataku Arabii Saudyjskiej na Sanę, Huti odpowiedzieli, ostrzeliwując rakietami balistycznymi i dronami międzynarodowe lotnisko Abha w południowo-zachodnim regionie Asir w Arabii Saudyjskiej – górzystym obszarze w pobliżu granicy z Jemenem i letniskowym kurorcie w kraju. Sari przyznało się do ataku. Rzecznik koalicji pod przewodnictwem Arabii Saudyjskiej poinformował, że obrona powietrzna „zapobiegła zagrożeniu ze strony rakiet balistycznych” wystrzelonych w kierunku południowego regionu. Nie zgłoszono żadnych ofiar.
Ta wymiana zdań była pierwszym atakiem Arabii Saudyjskiej na Hutich od czasu wejścia w życie nieformalnego rozejmu w marcu 2022 roku . Myślałem, że Saudyjczycy odpowiedzą we wtorek lub środę za poniedziałkowy atak Hutich… Na szczęście się myliłem. Saudyjczycy nie kontynuowali ataków na pozycje Hutich.
Atak Arabii Saudyjskiej był głupi i lekkomyślny. Obecnie Saudyjczycy mogą eksportować trochę ropy z Janbu, saudyjskiego miasta położonego nad Morzem Czerwonym. Ten atak na Jemen – choć był to jedynie port lotniczy – niósł ze sobą ryzyko, że Huti zaatakują saudyjski terminal naftowy w Janbu i zamkną cieśninę Bab al-Mandab. Biorąc pod uwagę podatność Arabii Saudyjskiej na zagrożenia, gdyby ich operacje na Morzu Czerwonym zostały zawieszone lub zamknięte, można by pomyśleć, że rząd MBS będzie angażował się w dalsze ćwiczenia mające na celu budowanie zaufania z Jemenem. Nic z tego! Saudyjczycy niemal doprowadzili do wznowienia wojny z Huti.
Nie wiem, kto przekonał MBS do całkowitego zaprzestania ataków na kontrolowaną przez Huti część Jemenu, ale Saudyjczycy nie zaatakowali ponownie. Saudyjczycy nie są w stanie finansowo poradzić sobie z jednoczesnym zamknięciem Cieśniny Ormuz i cieśniny Bab al-Mandab. Wygląda na to, że w Królestwie Arabii Saudyjskiej zwyciężył rozsądek… przynajmniej na razie.
Uwaga dotycząca zdjęcia na górze artykułu. Zamieściłem je, ponieważ stanowi ono doskonały obraz infrastruktury naftowej i LNG w Zatoce Perskiej i pomaga docenić geografię energetyczną Zatoki Perskiej.
Pepe, ja i dr Z. przedstawiliśmy kolejny świetny materiał podsumowujący obecną sytuację w Zatoce Perskiej za pośrednictwem naszego kanału Transition Protocol :
Pułkownik Wilkerson powrócił z zasłużonego urlopu, a my z Dannym Haiphongiem omówiliśmy najnowsze wydarzenia w wojnie USA z Iranem:
Nima i ja rozmawialiśmy o groźbach Trumpa dotyczących ataku na Iran:
Ze wszystkich komentarzy dotyczących Czwartego Lipca, jakie przeczytałem w tym roku, artykuł Kita Knightly’ego dla Off-Guardian.org zatytułowany „Ameryka nigdy nie była problemem” okazał się najbardziej zaskakujący.
Mówię „zaskakująco”, ponieważ większość artykułów o Dniu Niepodległości została napisana przez Amerykanów i dla Amerykanów i generalnie stanowią one odmianę skargi, że „dzisiejsza młodzież nie wie, o co tak naprawdę chodzi w Dniu Niepodległości !”. Knightly z kolei jest Brytyjczykiem piszącym dla międzynarodowej (ale prawdopodobnie głównie brytyjskiej) publiczności i chce wyrazić coś zupełnie innego.
Mianowicie:
Ameryka nigdy nie była imperium; była jedynie miejscem, w którym imperium przez pewien czas rezydowało.
Miał już inne domy i będzie miał ich więcej w przyszłości. Jak krab pustelnik, który zrzuca skorupę, gdy rośnie.
Naród Stanów Zjednoczonych – jakkolwiek by nie definiować pojęcia narodowości – był ofiarą, tak jak każdy z nas.
Powinieneś przeczytać cały artykuł. Jest krótki, dobrze napisany i porusza ważną kwestię. Imperium globalistyczne (globalistyczne) z pewnością ma swoją siedzibę w Waszyngtonie od 80 lat, ale nie jest to zjawisko typowo amerykańskie. To raczej pasożytnicza istota, która istnieje od wieków – a może nawet tysiącleci – i z biegiem czasu zarażała różnych nosicieli.
Teraz wygląda na to, że globaliści zamierzają porzucić swoją amerykańską skorupę i przenieść się w cieplejsze rejony gdzie indziej.
Ale jeśli planują taki ruch, rodzi to interesujące pytanie: Dokąd imperium przeniesie się następnym razem? Który kraj te pasożyty zaatakują następnym razem i gdzie będzie ich kolejna baza operacyjna, gdy Ameryka pogrąży się w chaosie i przemocy?
Dzisiaj zamierzam przedstawić kilka możliwości, w jakim kierunku mogłoby pójść imperium po opuszczeniu USA.
Jesteście gotowi? Załóżmy czapki myślicieli i spójrzmy.
HALIFAX
Dobrze, proszę o cierpliwość. Wiem, że myśl o tym, że Halifax wkrótce stanie się siedzibą „Imperium Zła”, rozbawi Kanadyjczyków, a osoby spoza Kanady sięgną po atlasy. W końcu nikt przy zdrowych zmysłach nie pomyślałby o ulokowaniu czegokolwiek ważnego w Halifaxie, a co dopiero siedziby globalnego imperium, prawda?
Prawidłowy.
Nie możemy jednak zapominać, że kiedy mówimy o złych, drapieżnych psychopatach, którzy od stuleci przewodzą temu globalistycznemu spiskowi, mówimy o ludziach, którzy z definicji nie są przy zdrowych zmysłach.
Typowy przykład: Mark Carney.
Na początku tego miesiąca kanadyjski premier (i główny konspirator w Bilderberg, Banku Anglii, ONZ i Epsteinie) Mark Carney ogłosił utworzenie nowego globalnego banku obronnego. Nowa instytucja, oficjalnie nazywana „Bankiem Obrony, Bezpieczeństwa i Odporności” (DSRB), definiuje się jako „wielostronny bank, którego wyłączną własnością są państwa narodowe, mający na celu mobilizację kapitału potrzebnego do wspierania podobnie myślących sojuszników i partnerów w finansowaniu ich potencjału na rzecz obrony, bezpieczeństwa i odporności demokratycznego świata”.
Bank był w fazie planowania od ponad roku, ale jakimś sposobem Kanada objęła prowadzenie w tym projekcie. Być może to właśnie niesławne przemówienie Carneya o „Mocarstwach Średniego Szczebla” na Światowym Forum Ekonomicznym w 2026 roku postawiło Kanadę na czele tego projektu, jak spekulują niektórzy.
Jeśli taki był cel tyrady Carneya w Davos, najwyraźniej przyniosła ona skutek. Na zeszłotygodniowym szczycie NATO Carney oficjalnie powołał DSRB i ogłosił dziesięciu członków założycieli.
… Załóżmy, że jest ich dziewięciu członków założycieli.
… Jak powiedziałem: ośmiu członków założycieli.
Jak się dowiedzieliśmy, bank zamierza pozyskać ponad 134 miliardy dolarów taniego finansowania od państw członkowskich, aby zasilić giganta przemysłu zbrojeniowego, „wzmocnić bezpieczeństwo sojuszników” i pomóc im w wypełnianiu zobowiązań wobec NATO poprzez długoterminowe, tanie finansowanie. Lokalizacja nowego banku nie została jeszcze ustalona, ale podobno w szranki są Toronto, Montreal, Ottawa, Halifax i Vancouver.
Mimo to wątpliwe jest, aby nawet ktoś tak oderwany od rzeczywistości jak Carney naprawdę wierzył, że DSRB przekształci kanadyjskie miasto w bazę operacyjną nowego porządku świata, na którego czele staną średnie mocarstwa.
Po pierwsze, dość skromna lista członków-założycieli banku oznacza, że będzie on miał trudności z finansowaniem całego projektu. Albania, Belgia, Kanada, Grecja, Łotwa, Luksemburg, Rumunia, Turcja i Ukraina mogą, ale nie muszą, być atrakcyjnymi destynacjami turystycznymi, ale nie są potęgami gospodarczymi.
Po drugie, i to chyba jeszcze bardziej trafia w sedno: prawdziwa idea stojąca za koncepcją „państw centralnych” Carneya polega na tym, że nie opowiada się on za tym, aby Kanada lub podobne państwa centralne przejęły przywództwo w Nowym Porządku Świata. Argumentuje jedynie, że muszą one zasiąść przy stole negocjacyjnym.
Niemniej jednak, nie można winić Kanadyjczyka za to, że zestawienie „Kwatery Głównej Rządu Światowego” i „Halifaxu” uważa za zbyt zabawne, by nie wspomnieć o nim w artykule redakcyjnym tego typu.
PEKIN
Trzeba przyznać, że dla zorientowanego czytelnika Pekin od razu wyda się bardziej prawdopodobnym kandydatem do (nie)zaszczytu stania się „przyszłą stolicą globalistów” niż Halifax. Właściwie, znajduje się on na szczycie mojej listy kandydatów na siedzibę globalistów, zaraz po Waszyngtonie.
Oczywiście istnieją historyczne przesłanki pozwalające przypuszczać, że Chiny są faworytem globalistów i że Pekin będzie ich pierwszym wyborem na nową bazę operacyjną, jeśli (a raczej: kiedy?) Ameryka pogrąży się w chaosie.
Jak wiecie z mojej pracy o Chinach i Nowym Porządku Świata, stworzenie chińskiego straszaka XXI wieku to proces zapoczątkowany przez klikę globalistów na początku XX wieku. To właśnie wtedy rodzina Rockefellerów zaczęła rozwijać „bardzo pozytywne uczucia wobec tego kraju”, które – jak otwarcie przyznaje nawet propaganda niesławnej rodziny oligarchów naftowych – były „przekazywane z pokolenia na pokolenie”, dzięki czemu „Chiny pod pewnymi względami nie były dla nas [Rockefellerów] tak obcym miejscem, jak mogły się wydawać wielu Amerykanom”.
W tym czasie Yale uratował również nieznanego wówczas Mao Zedonga przed zapomnieniem w Chinach i zaprosił go do objęcia stanowiska redaktora naczelnego gazety studenckiej. Nawet „Yale Daily News” chwalił się, że „Mao Zedong mógłby nigdy nie wyjść z ukrycia i nie stać na czele Chin bez wsparcia Yale”. Ta więź przetrwała aż do końca XX wieku; na przykład w raporcie z 1990 roku w „The New Federalist” odnotowano, że „każdy ambasador USA w Pekinie od czasu porozumienia Kissingera z Mao Zedongiem był członkiem tej samej małej sekty Yale”.
Ponadto miał miejsce ukierunkowany rozwój chińskiej gospodarki – począwszy od spotkania Ronga Yirena i Davida Rockefellera w 1980 r., które ustanowiło powiązania finansowe umożliwiające powstanie chińskiego smoka, poprzez napływ inwestycji z listy Fortune 500 do kraju, po przeniesienie amerykańskiego potencjału przemysłowego do Chin i transfer amerykańskiej technologii wojskowej do rzekomego wroga.
Tak, Chiny od dawna były planowaną przyszłą siedzibą nowego, wielobiegunowego rządu światowego. Właśnie z tego powodu skompromitowany globalista ekonomiczny Maurice Strong postanowił uciec tam po swoim politycznym upadku w aferze korupcyjnej „ropa za żywność” w ONZ.
A teraz Chiny wydają się oczywistym wyborem na kolejną siedzibę globalnego imperium, podczas gdy Ameryka zaczyna rozrywać stary porządek świata od środka.
Twierdzono, że prawdziwym zwycięzcą wojny z Iranem były Chiny.
Nie ulega wątpliwości, że geopolityczne wpływy Chin stale rosną, gdyż państwo to zyskuje coraz ważniejszą pozycję na Bliskim Wschodzie i w Afryce.
Dominacja Chin na rynku metali ziem rzadkich znana jest od pewnego czasu, a wiele szumu narobiło to, że znaczna część potencjału militarnego Zachodu (nie wspominając o potencjale przemysłowym) zależy od kaprysów chińskiego rządu.
Chiny nadal umacniają swoją dominację w dziedzinie nowatorskich badań, od szeroko komentowanego wyścigu o sztuczną inteligencję po rekrutację wybitnych naukowców. Nie chodzi tylko o prawdziwie dziwaczną historię Charlesa Liebera i równie absurdalną opowieść o przemycie robaków, ale właśnie w tym tygodniu Omar Yaghi – laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley – oficjalnie objął stanowisko na Uniwersytecie Tsinghua w Pekinie, aby kierować instytutem wykorzystującym sztuczną inteligencję do przyspieszenia odkrywania nowych materiałów.
Tak, wygląda na to, że (starannie skoordynowany) transfer władzy do Chin już się rozpoczął. Kto może wątpić, że w przypadku upadku Stanów Zjednoczonych mocarstwa, które nie powinny istnieć, po prostu wsiadłyby do najbliższego samolotu do Pekinu?
BRUKSELA
…Ale zanim ci potencjalni oligarchowie spakują walizki i wyruszą do Chin, jest jeszcze jeden ważny kandydat do roli „globalistycznego miasta-gospodarza”, którego powinniśmy wziąć pod uwagę: Bruksela.
Tak, to malownicze europejskie miasto, słynące z gofrów i czekolady, okazało się również niezawodną bazą dla dyktatorów Unii Europejskiej i natowskich przemytników narkotyków. To kolejny logiczny wybór na lokalizację, w której globalna mafia może założyć swój przyczółek.
Jeśli gospodarz globalnego imperium potrzebuje udowodnionej zdolności do bezwzględnego uciskania swoich obywateli i musi świadomie lekceważyć wolność człowieka, któż mógłby zaprzeczyć, że Bruksela, siedziba UE, spełnia te wymagania? W istocie, UE ciężko pracowała w ostatnich latach, aby wdrożyć każdy kluczowy punkt globalistycznej agendy.
Oczywiście, UE stoi za naciskami na zakończenie szyfrowanej komunikacji między swoimi obywatelami. Jak donosi Kit Knightly w Off-Guardian, po podjęciu niezwykłego kroku i zagłosowaniu przeciwko ustawie, która zezwalałaby firmom technologicznym na masowe skanowanie komunikacji online wszystkich obywateli, Parlament Europejski – w prawdziwie unijnym stylu – po prostu powtórzył głosowanie. Tym razem wprowadzono specjalne przepisy, aby zapewnić, że ustawa zostanie przyjęta niezależnie, chyba że większość kwalifikowana w Parlamencie zagłosuje przeciwko. (Demokracja, panie i panowie!)
Oczywiście, UE wpędza swoich obywateli w sidła całodobowej sieci cyfrowego nadzoru. Zaledwie w zeszłym tygodniu UE wprowadziła obowiązek instalowania „zaawansowanych systemów ostrzegania o rozproszeniu uwagi” we wszystkich nowych samochodach sprzedawanych w Europie, rzekomo w celu poprawy bezpieczeństwa na drodze poprzez wykrywanie, kiedy kierowcy odrywają wzrok od drogi.
W rzeczywistości, jak donosi „All About Cookies”, przepisy po prostu zamieniają wszystkie samochody w UE w urządzenia stale aktywnego nadzoru i nie zapewniają żadnej przejrzystości w kwestii tego, co dzieje się z danymi gromadzonymi przez system.
Oczywiście UE wprowadza skanery biometryczne umożliwiające wjazd i wyjazd, a także środki ograniczające wolność słowa i politykę promującą „wielką wymianę”.
Bruksela nie tylko gości eurokratów, ale jest również schronieniem dla widm NATO i aspiruje do stania się siedzibą nowej europejskiej armii, którą tak bardzo pragną utworzyć globaliści.
Można więc śmiało stwierdzić, że ta skądinąd niepozorna europejska stolica jest kandydatką na przyszłą siedzibę aspirujących globalnych oligarchów.
GDZIE INDZIEJ?
Halifax? Pekin? Bruksela?
Dlaczego nie Kijów? (Przepraszam, „Kijew”.)
Albo Turcja? (Przepraszam, „Turkiye”).
Albo Timbuktu? (Przepraszam, „ⵜⵏⵀⵗⵜ”).
A tak na poważnie, co powiesz na Buenos Aires, gdzie Peter Thiel podobno zakłada drugi dom, być może z zamiarem przeprowadzki do Argentyny?
A co powiecie na Astanę, kandydatkę na przyszłą siedzibę globalistów, której masońska architektura od dawna sprawia, że miasto to jest scenerią dla makabrycznych filmów o wpływach Illuminati?
A może „imperium zła” jednak nie opuści Ameryki. Może po prostu przeniesie swoją siedzibę z Waszyngtonu do Denver, które szczyci się nie tylko bliskością bunkra przeciwatomowego w Cheyenne Mountain, ale także upiornym dziełem sztuki przedstawiającym „Nowy Porządek Świata” na międzynarodowym lotnisku w Denver.
Jasne, spekulowanie na takie tematy jest zabawne. Ale czy to naprawdę ma znaczenie?
Ostatecznie wiemy już, że chociaż Londyn był kiedyś stolicą globalnego imperium, samo imperium nie było z natury angielskie. A w dobie „Pax Americana” globalistyczne imperium nie jest z natury amerykańskie.
W rzeczywistości należy pamiętać, że bez względu na to, gdzie globaliści ostatecznie się wycofają – a nawet jeśli ostatecznie pozostaną w Waszyngtonie – nie zmienia to natury samego systemu globalistycznego, ani nie zmienia zasadniczo naszej pozycji jako niewolników na ich globalnej plantacji.
Z pewnością porządek świata pod przewodnictwem Pekinu wyglądałby inaczej niż porządek świata pod przewodnictwem Brukseli, Buenos Aires czy jakiegokolwiek innego porządku świata. Odczuwalny byłby inaczej. Mówiłby innym językiem, miałby inny charakter kulturowy i byłby osadzony w innej narracji historycznej. Ostatecznie jednak nadal byłby porządkiem świata.
Ostatecznie nasza rola jest taka sama jak zawsze: nadal bić w dzwon wolności, promować sprawę ludzkiej wolności i wskazywać na głupotę tych, którzy twierdzą, że inny rodzaj światowego imperium (wielobiegunowy porządek świata!) byłby dobry dla ludzkości.
„Wierzę, że połączenie talentów naszych dwóch wspaniałych krajów wzmocniłoby pozycję konkurencyjną Ameryki – zarówno na rynku gospodarczym, jak i na polu walki, i to na wiele sposobów”.
Po śmierci swojego starego i długoletniego przyjaciela Lindsey’a Grahama, premier Izraela Benjamin Netanjahu ogłosił w wywiadzie dla Fox Newsplany połączenia izraelskich służb wywiadowczych i armii ze służbami Stanów Zjednoczonych. Jak sam przyznał, był to jego pomysł.
Premier Izraela nawiązuje do poprawki zawartej w ustawie o autoryzacji wydatków na obronę narodową na rok 2027 (NDAA) – rekordowego pakietu wydatków wojskowych o wartości 1,5 biliona dolarów – zatytułowanej „Sekcja 224 – Inicjatywa Stanów Zjednoczonych i Izraela w sprawie współpracy technologicznej w zakresie obronności”. Niektórzy senatorowie próbowali uchylić ten zapis, ale ostatecznie się to nie udało, o czym szczegółowo donosił The WinePress w zeszłym miesiącu.
Ustawa NDAA jest nadal rozpatrywana przez Kongres.
Podczas wywiadu dla Fox News, w którym ubolewał nad śmiercią Grahama, Netanjahu został zapytany o ten zapis w NDAA.
Netanjahu początkowo próbował tłumaczyć, że chce zmniejszenia amerykańskiej pomocy finansowej dla Izraela w nadchodzących latach, aby Izrael mógł uniezależnić się od amerykańskiego wsparcia – o czym Netanjahu wspominał już w tym roku – choć premier stwierdził, że Graham zawsze naciskał na zwiększenie pomocy.
Ale potem Rachel Campos-Duffy z Fox News poruszyła kwestię artykułu 224 ustawy NDAA. Zapytała: „Czy to ograniczenie amerykańskiej pomocy zagranicznej dla Izraela zostanie zrekompensowane propozycją utworzenia jakiejś formy fuzji między naszym Pentagonem a waszym wojskiem?”
Netanjahu wyjaśnił, że opisuje to jako „przejście od pomocy do partnerstwa”.
„Inwestujemy i współinwestujemy po równo w nowe technologie, które są potrzebne, aby dać naszemu wojsku, a także waszemu wojsku, przewagę – mamy kilka niesamowitych projektów”.
„Przechodzą od pomocy do partnerstwa i myślę, że to ucieleśnia istotę Izraela”.
„I pamiętajcie: Kolejną kwestią jest to, że dzielimy się z Ameryką niesamowitymi informacjami wywiadowczymi, aby ratować amerykańskie życie”.
„[…] Wkład Izraela w obronę Ameryki jest istotny. Nasza technologia jest niesamowita. […] „Myślę, że połączenie talentów naszych dwóch wielkich krajów wzmocniłoby pozycję konkurencyjną Ameryki; zarówno na rynku gospodarczym, jak i na polu bitwy, i to na wiele sposobów”.
„Należy zlikwidować pomoc jednostronną i przekształcić ją w inwestycje dwustronne…”
Campos-Duffy przerwała mu i odpowiedziała: „[To] z pewnością rodzi pewne pytania na temat suwerenności, ale do tego będziemy musieli wrócić później”, po czym zakończyła segment i podziękowała Bibiemu za rozmowę.
WP szczegółowo opisała, co oznacza ten zapis w NDAA – projekt ustawy, który wyraźnie nosi podpis Netanjahu.
Artykuł 224 został wyraźnie opracowany przez rząd Izraela, co premier Benjamin Netanjahu ogłosił przed głosowaniem. W liście do posła Marlina Stutzmana (R-IN), który nie jest członkiem HASC, nazwał tę nową inicjatywę „swoim planem” i wyraził „zachętę” dla poparcia Stutzmana dla propozycji budżetu. Pochwalił również Stutzmana za „walkę z plagą antysemityzmu”.
List podpisany 1 czerwca został opublikowany przez Stutzmana 3 czerwca.
Middle East Monitor donosi, że „Netanjahu spotkał się ze Stutzmanem w Jerozolimie 27 maja 2026 roku, tydzień przed przedstawieniem rezolucji. Biuro Stutzmana oświadczyło, że rezolucja została przedstawiona po spotkaniu i po tym, jak Netanjahu wyraził swoje „entuzjastyczne poparcie” dla ustawy”.
„Chronologia wskazuje, że projekt ustawy nie był po prostu inicjatywą Kongresu popieraną przez Izrael, lecz raczej inicjatywą Izraela przekazaną przez Kongres”.
Jaki więc dokładnie jest „plan” Netanjahu?
Zgodnie z ustawą NDAA, paragraf 224 opisuje się następująco:
„Ta sekcja zobowiązałaby Sekretarza Obrony do wyznaczenia urzędnika odpowiedzialnego za koordynację współpracy między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem, w tym dwustronnych badań, rozwoju, testowania, oceny i integracji w dziedzinie technologii obronnych, a także współpracy przemysłowej”.
Szczegóły sekcji 224 przedstawiają się następująco:
(a) POWOŁANIE— Sekretarz Obrony wyznaczy „agenta wykonawczego” w rozumieniu dyrektywy Departamentu Obrony 5101.01 (dotyczącej „agenta wykonawczego DoD”, wydanej 7 lutego 2022 r.) odpowiedzialnego za koordynację współpracy między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem w celu rozszerzenia i przyspieszenia dwustronnej współpracy w zakresie badań, rozwoju, testowania, oceny, integracji i przemysłu technologii obronnych poprzez:
(1)w celu identyfikacji wspólnie opracowanych lub pochodzących z Izraela technologii o korzyściach operacyjnych, które potencjalnie mogłyby zostać zintegrowane z systemami Stanów Zjednoczonych i oficjalnymi programami;(2)w celu zapewnienia, że wspólne inicjatywy badawcze z udziałem agencji rządowych, sektora prywatnego i instytucji akademickich w Stanach Zjednoczonych i Izraelu są prowadzone w sposób chroniący wrażliwe technologie i informacje oraz interesy bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych i Izraela;
(3)ułatwianie transferu technologii z badań i rozwoju do procesów zamówień publicznych i nabywania;
(4)Ustanowić warunki ramowe dla wspólnych przedsięwzięć, umów licencyjnych oraz partnerstw koprodukcyjnych lub produkcyjnych z siedzibą w Stanach Zjednoczonych i przemysłem izraelskim;
(5)Koordynacja z właściwymi agencjami Departamentu Obrony, w tym Dyrekcją Pomocy Technicznej w Działaniach Nieregularnych, Dywizjami Rozwoju Zdolności i Innowacji, Podsekretarzem Obrony ds. Badań i Technologii, Jednostką Innowacji Obronnych, Grupą Roboczą Stanów Zjednoczonych i Izraela ds. Technologii Operacyjnych, Agencją Zaawansowanych Projektów Badawczych w Dziedzinie Obrony, Agencją Obrony Przeciwrakietowej, Dowództwem Kosmicznym Stanów Zjednoczonych, agencjami wojskowymi oraz, w stosownych przypadkach, innymi agencjami Departamentu Obrony, w celu skoordynowania wysiłków i uniknięcia powielania wysiłków; oraz
(6)Promowanie wspólnych ćwiczeń szkoleniowych i mechanizmów wymiany informacji w celu poprawy gotowości do korzystania ze wspólnie opracowanych technologii.
(b) DZIAŁANIA WSPÓŁPRACY.— Uzgodnione działania współpracy zgodnie z podpunktem (a) mogą być wdrażane w następujących obszarach:
(1)Zwalczanie systemów bezzałogowych, w tym platform powietrznych, morskich i naziemnych.(2)Zwalczanie zagrożeń związanych z drążeniem tuneli i zagrożeniami podziemnymi.
(3)Technologie rakietowe i obrony powietrznej.
(4)Sztuczna inteligencja, obliczenia kwantowe, uczenie maszynowe i systemy autonomiczne.
(5)Energia promienista i zaawansowana technologia czujników.
(6)Cyberobrona, wojna elektroniczna i odporność cyfrowa.
(7)Biotechnologia, produkcja biologiczna i obrona medyczna.
(8)Integracja sieci, łączenie danych i logistyka w warunkach operacyjnych.
(9)Współpraca w zakresie bazy przemysłu obronnego, produkcji i koprodukcji.
(10)Inne powstające technologie, zgodnie z wspólnymi ustaleniami Stanów Zjednoczonych i Izraela.
(c)ŚRODKI WSPÓŁPRACUJĄCE Z INNYMI MINISTRAMI I AGENCJAMI FEDERALNYMI.—Minister Obrony, w stosownych przypadkach, koordynuje środki z Ministrem Spraw Zagranicznych, Ministrem Handlu i szefami innych właściwych ministerstw i agencji federalnych w celu zapewnienia zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.
(d) TYMCZASOWY RAPORT O POSTĘPACH— Najpóźniej w ciągu 180 dni od wejścia w życie niniejszej ustawy Sekretarz Obrony przedstawi komisjom obrony Kongresu tymczasowy raport na temat —
(1)Dyrektor Wykonawczy wyznaczony zgodnie z ust. a) oraz wysiłki podejmowane przez tego Dyrektora Wykonawczego w celu kierowania wdrażaniem przez Ministerstwo Obrony środków współpracy zsynchronizowanej opisanych w niniejszym podpunkcie;
(2)stan koordynacji resortowej z partnerami izraelskimi;
(3)Wstępnie zidentyfikowane obszary technologii, na których przyspieszono współpracę, a także technologie zapewniające korzyści operacyjne w zakresie integracji z istniejącymi systemami i programami Stanów Zjednoczonych; oraz
(4)wszelkie wczesne działania przejściowe, prace nad prototypem lub działania integracyjne podjęte w okresie objętym sprawozdaniem.
(e) SPRAWOZDANIE ROCZNE.— Nie później niż w ciągu roku od wejścia w życie niniejszej Ustawy, a następnie corocznie do 2030 r., Sekretarz Obrony przedkłada komisjom obrony Kongresu sprawozdanie z wdrażania środków współpracy opisanych w podpunkcie (a). Każde z tych sprawozdań musi zawierać następujące elementy:
(1)opis prowadzonych działań;
(2)ocena postępów w promowaniu wspólnych interesów bezpieczeństwa narodowego;
(3)ocena współpracy z innymi odpowiednimi programami federalnymi;
(4)opis technologii włączonych do programów zamówień publicznych Stanów Zjednoczonych lub do systemów operacyjnych;
(5)opis partnerstw nawiązanych z przemysłem w Stanach Zjednoczonych i Izraelu; oraz
(6)Zalecenia dotyczące przyszłych możliwości promowania długoterminowej integracji wspólnych zdolności między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem.
(f) FORMA— Wszelkie sprawozdania wymagane na mocy ust. (e) należy składać w formie jawnej i mogą one zawierać załącznik o charakterze niejawnym.
(g) PRZEJRZYSTOŚĆ PUBLICZNA.— Sekretarz Obrony, w najszerszym możliwym zakresie, będzie udostępniał na publicznie dostępnej stronie internetowej Departamentu Obrony regularne, jawne aktualizacje dotyczące zsynchronizowanych działań w ramach współpracy podejmowanych zgodnie z podpunktem (a), w tym opis, w jaki sposób działania te przyczyniają się do przewagi technologicznej i militarnej Stanów Zjednoczonych. Aktualizacje te będą dokonywane w sposób zapewniający, że nie zostaną ujawnione żadne informacje niejawne ani inne informacje, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu operacyjnemu, kontroli eksportu lub wrażliwym technologiom.
KOMENTARZ AUTORA
Kiedy Trump podpisał tę pozorną deklarację o zamiarze zawieszenia wojny w Iranie, powiedzieliśmy już, że jest to ewidentnie nieszczere i że nagłe przedstawienie Izraela jako złoczyńcy to nic więcej niż teatralny występ administracji Trumpa, mający na celu tymczasowe pozbycie się tego problemu – ale że to nie potrwa długo, tym bardziej że znaliśmy treść tej ustawy NDAA i dogłębnie ją przeanalizowaliśmy.
Teraz sprawa wyszła na jaw, ponieważ większość ludzi nadal nie wiedziała, co się dzieje, większość nadal nie ma o tym pojęcia i celowo nie chce się dowiedzieć – ale teraz coraz więcej Amerykanów dowiaduje się o tym po tym, jak Bibi złożył swoje oświadczenia w Fox News.
Zatem atak na Izrael zostanie uznany za atak na Stany Zjednoczone. Oczywiście, można by z łatwością argumentować, że de facto jest to polityka obowiązująca od dziesięcioleci, ale teraz zostałaby ona wyraźnie zapisana w prawie.
To nie jest wniosek: to stuprocentowy dowód na to, że siły zbrojne Stanów Zjednoczonych, wraz z ich mężczyznami i kobietami, synami i córkami oraz zasobami, są rozmieszczane, wyczerpujone i wyczerpywane w celu osiągnięcia wszystkiego, czego pragną niegodziwi przywódcy Izraela.
Co więcej, wykracza to daleko poza zwykłe operacje wojskowe, w ramach których Stany Zjednoczone prowadzą niekończące się wojny na Bliskim Wschodzie w imieniu Izraela, ale dotyka również polityki wewnętrznej. Kiedy Bibi mówi o „informacji wywiadowczej” i tych wspaniałych „technologiach”, od razu przychodzi mi na myśl państwo nadzoru, które zapobiega przestępstwom z wyprzedzeniem, a także wszystko, co służy egzekwowaniu technokratycznego panoptikonu oraz uciszaniu i prześladowaniu dysydentów.
To nieco ułatwia zrozumienie, jak wyglądałoby publiczne egzekwowanie praw Noachidów, ponieważ, moim zdaniem, pełna integracja sił zbrojnych oznacza po prostu głębszą integrację filozofii. Wystarczy sprzymierzyć korporacje Big Tech z Mosadem i CIA (co już się dzieje) oraz dalej rozwijać system oceny zaufania społecznego i tokenomikę.
„[To] z pewnością rodzi pewne pytania o suwerenność, ale będziemy musieli to później rozstrzygnąć” – Naprawdę? Rozwiązać to później? Nie ma „rozwiązać to później”: to całkowita utrata suwerenności jako narodu.
Jak napisałem w moim wstępnym raporcie dotyczącym sekcji 224, Kongres i Senat, po obu stronach sceny politycznej, kłaniają się bezkrytycznie temu, co każą im Bibi i izraelscy urzędnicy. Nie spodziewajcie się żadnego sprzeciwu; a jeśli taki się pojawi, zostanie on na jakiś czas odroczony, a następnie wywołany zostanie nowy kryzys, aby poprawka mogła zostać szybko uchwalona, gdy wszyscy panikują.
Ten kraj [USA] jest skończony. Zostaliśmy całkowicie przejęci. Jesteśmy niczym więcej niż strefą ekonomiczną i machiną wojenną. Konstytucja nadaje się teraz tylko na papier toaletowy.
Gdy Stany Zjednoczone rozpoczęły atak militarny na Iran, nikogo w Waszyngtonie nie zdziwiło, że Teheran wykorzysta Cieśninę Ormuz i regionalne szlaki energetyczne jako środek zaradczy.
Niebezpieczeństwo nie było tajemnicą. Komentatorzy odkryli je nie dopiero po rozpoczęciu wojny. Amerykańskie akademie wojskowe, agencje rządowe, czasopisma marynarki wojennej i instytuty badawcze badały ten scenariusz od dziesięcioleci: wojna z Iranem mogłaby wywołać ataki na tankowce, zaminowanie szlaków morskich, ataki na instalacje naftowe, wzrost składek ubezpieczeniowych oraz częściowe lub całkowite zablokowanie żeglugi przez Cieśninę Ormuz.
Każdy, kto planuje taką wojnę, nieuchronnie uwzględnia Ormuz w swoich planach.
Żadna niespodzianka, ale to znajomy scenariusz wojenny.
Cieśnina Ormuz to jeden z najważniejszych szlaków energetycznych na świecie. Poważne utrudnienia w ruchu dotknęłyby nie tylko Iran i Stany Zjednoczone, ale także państwa Zatoki Perskiej, Azję i Europę. Nawet samo zagrożenie atakami może skłonić firmy żeglugowe, ubezpieczycieli i załogi do unikania tego obszaru.
Iran nie musi nawet trwale i całkowicie blokować cieśniny. Wystarczyłoby to do uszkodzenia poszczególnych tankowców, postawienia min, zagrożenia dla statków lub drastycznego zwiększenia ryzyka ubezpieczeniowego. Ta strategia jest od dawna opisywana w amerykańskich analizach.
Publikacja amerykańskiego Narodowego Uniwersytetu Obrony z 1995 roku ostrzegała przed długoterminowymi ambicjami Iranu, zmierzającymi do przejęcia kontroli nad Cieśniną Ormuz. Wśród wspomnianych zasobów znalazły się rakiety, artyleria, miny i motorówki w pobliżu strategicznie ważnego szlaku wodnego. ( NDU Press )
Pod koniec lat 90. czasopismo „Joint Force Quarterly”odnotowało, że Iran twierdził, iż może zamknąć Cieśninę Ormuz w przypadku zagrożenia. Ataki na statki w odpowiedzi na amerykańską presję ekonomiczną były również omawiane w tekstach wojskowych. ( NDU Press )
Amerykańskie gry wojenne szczegółowo zbadały blokadę Iranu.
Badanie RAND z 2004 r. udokumentowało nawet konkretne scenariusze planowania i obliczenia dotyczące zamknięcia Cieśniny Ormuz przez Iran.
W badaniu przeanalizowano scenariusz, w którym Iran używa pocisków rakietowych, min morskich i innych tzw. broni antydostępowej, aby ograniczyć dostęp do Zatoki Perskiej. Autorzy przeanalizowali, w jaki sposób zamknięcie Cieśniny Ormuz mogłoby zakłócić amerykańskie operacje wojskowe, przemieszczanie wojsk i zaopatrzenie regionu. Scenariusz opracowano w 2002 roku. ( rand.org )
Oznacza to, że już ponad dwie dekady przed dzisiejszą eskalacją, w ramach amerykańskiego planowania bezpieczeństwa i wojska, rozważano, w jaki sposób Iran mógłby zablokować Ormuz i jakie konsekwencje mogłoby to mieć dla USA i ich sojuszników.
Army War College ostrzega przed reakcją na atak
W publikacji US Army War College z 2005 roku wyraźnie stwierdzono, że Iran mógłby odpowiedzieć kontratakiem na otwarty atak militarny. To samo badanie dotyczyło również sposobów osłabienia motywacji Iranu do zamknięcia Cieśniny Ormuz. ( press.armywarcollege.edu )
Army War College w 2014 roku jeszcze wyraźniej to wykazało. W badaniu dotyczącym współpracy USA z państwami Zatoki Perskiej stwierdzono, że Iran wielokrotnie groził zamknięciem Cieśniny Ormuz, jeśli zostaną nałożone dalsze sankcje lub jeśli kraj zostanie zaatakowany militarnie . ( press.armywarcollege.edu )
Oto oficjalny opis tego połączenia:
Atak militarny na Iran – możliwa odpowiedź Iranu na Ormuz.
Nie jest to zatem wyjaśnienie retrospektywne. Ten scenariusz był powszechnie dostępny od lat.
Rząd USA obliczył skutki gospodarcze już w 2006 roku.
Znane były również konsekwencje ekonomiczne.
W 2006 roku amerykańskie Biuro Odpowiedzialności Rządu (GAO) zbadało katastrofalny scenariusz, w którym Cieśnina Ormuz została zamknięta na trzy miesiące. Agencja założyła, że w ciągu pierwszego miesiąca może dojść do utraty nawet 17 milionów baryłek ropy dziennie.
GAO doszło do wniosku, że nawet strategiczne rezerwy ropy naftowej USA i innych krajów uprzemysłowionych nie wystarczą, aby w pełni zrekompensować tak duży niedobór. ( GAO )
Potencjalne konsekwencje były zatem znane na długo przed obecną wojną:
Ceny ropy naftowej i gazu mogą wzrosnąć drastycznie.
Koszty transportu i ubezpieczenia wzrosną.
Łańcuchy dostaw mogą zostać zakłócone.
Kraje uzależnione od importu byłyby szczególnie dotknięte.
Obywatele i przedsiębiorstwa będą musieli ponieść wyższe koszty.
Wstrząs gospodarczy nie był nieprzewidzianym efektem ubocznym. Był częścią oficjalnych amerykańskich kalkulacji.
RAND określił Ormuz jako najskuteczniejszą broń Iranu.
W 2012 roku RAND opublikował analizę zatytułowaną „Czy Iran zamknie Cieśninę Ormuz?”
W raporcie blokada cieśniny została opisana jako centralny element asymetrycznej strategii militarnej Iranu. Blokada mogłaby mieć daleko idące konsekwencje dla bezpieczeństwa regionalnego i globalnych rynków ropy naftowej, a potencjalnie mogłaby stanowić najskuteczniejszy sposób wywierania presji przez Iran.
Analiza wskazała na obecność łodzi motorowych, pocisków nadbrzeżnych i min morskich. Nawet jeśli Iran nie będzie w stanie trwale utrzymać cieśniny, miny i ataki mogą spowolnić lub tymczasowo zatrzymać żeglugę. Co więcej, Teheran zasygnalizował, że w przypadku ataku podejmie również działania przeciwko siłom amerykańskim w Zatoce Perskiej. ( rand.org )
Inne badanie RAND z tego samego roku opisało irańską doktrynę jeszcze bardziej bezpośrednio: irańskie siły rakietowe i morskie mogłyby zostać użyte do odwetu przeciwko Stanom Zjednoczonym lub ich regionalnym sojusznikom oraz do zakłócenia żeglugi w Zatoce Perskiej. Celem mogłoby być zmuszenie Waszyngtonu do zakończenia konfliktu na warunkach korzystniejszych dla Iranu. ( rand.org )
Znane były nawet środki: miny, rakiety i małe łodzie.
Wiadomo było również, jakie kroki podejmie Iran.
Analiza RAND dotycząca roli armii amerykańskiej w pokonywaniu barier dostępu wroga opisała irański scenariusz bitwy pod Ormuz z:
Miny morskie,
pociski nadbrzeżne,
Artyleria,
szybkie łodzie szturmowe,
Samoloty i drony.
Zgodnie z tym planem, amerykańskie siły zbrojne podejmą próbę zniszczenia tych systemów za pomocą precyzyjnych ataków powietrznych. ( rand.org )
Badanie RAND z 2017 r. poszło jeszcze dalej, analizując amerykańskie ataki na irańskie obiekty, które mogłyby zostać wykorzystane do zamknięcia cieśniny — w niektórych przypadkach nawet przed pełnym wdrożeniem blokady przez Iran. ( rand.org )
W 2019 roku RAND opublikował kolejny konkretny scenariusz militarny: podczas kryzysu politycznego Iran atakuje statki handlowe i próbuje zakłócić ruch w Cieśninie Ormuz. W badaniu przeanalizowano następnie niezbędną reakcję militarną USA. ( rand.org )
Znana była również reakcja na uduszenie gospodarcze.
W 2021 r. Narodowy Uniwersytet Obrony opisał irańską czerwoną linię, która od dawna obowiązuje: jeśli Iran nie może eksportować ropy naftowej, to zgodnie z irańską logiką inne państwa Zatoki Perskiej również nie powinny móc eksportować swojej ropy bez przeszkód.
W badaniu przypomniano, że Teheran groził zamknięciem Cieśniny Ormuz w 2012 roku. Kiedy w 2019 roku Waszyngton próbował zredukować eksport ropy naftowej z Iranu do zera, Iran odpowiedział atakami na transporty ropy i infrastrukturę energetyczną w Zatoce Perskiej, jak wynika z analizy. ( NDU Press )
Ekonomiczna logika stojąca za tym jest znana od czasów wojny iracko-irańskiej: Iran nie musi na stałe zamykać Ormuzu. Nawet miny, groźby i odosobnione ataki mogą podnieść składki ubezpieczeniowe, odstraszyć tankowce i podnieść ceny ropy.
Kluczowe pytanie: Co powiedziano opinii publicznej?
Dokumenty te nie dowodzą, że Waszyngton zamierzał zamknąć Ormuz . Nie dowodzą też, że każdy decydent przewidział dokładny przebieg wojny.
Jednakże udowadniają coś jeszcze:
Administracja Trumpa i armia amerykańska nie mogły poważnie traktować reakcji Iranu jako nieoczekiwanej.
Pentagon dysponował dziesięcioleciami analiz, ćwiczeń planistycznych i kalkulacji. Wiadomo było, że atak na Iran:
będzie zagrażać Cieśninie Ormuz,
Atakując bazy USA i sojuszników w regionie,
Tankowce i obiekty naftowe stanowią zagrożenie,
zakłócić dostawę energii
Ceny ropy naftowej i koszty transportu rosną,
i może wywołać wojnę regionalną.
Jeżeli przed rozpoczęciem ataków opinia publiczna odniosła wrażenie, że wojnę można ograniczyć, kontrolować i prowadzić bez poważnych konsekwencji dla światowej gospodarki, to taki obraz był co najmniej bardzo mylący.
Ponieważ ich własne amerykańskie dokumenty od dziesięcioleci mówią co innego.
Świadomie podjęli znane ryzyko.
Prawdziwym skandalem nie jest zatem to, że Iran reaguje na atak.
Skandalem jest to, że Waszyngton rozpoczął wojnę, mimo że jego właśni stratedzy wojskowi ostrzegali przed taką właśnie reakcją od dziesięcioleci.
Decydenci polityczni wiedzieli, że Ormuz jest najsilniejszym atutem gospodarczym Iranu. Wiedzieli, że Iran nie musi przeciwstawiać się przeważającym militarnie Stanom Zjednoczonym konwencjonalnymi siłami powietrznymi. Zamiast tego Teheran mógł zaatakować słaby punkt całego zachodniego i azjatyckiego systemu gospodarczego: szlaki energetyczne i handlowe.
Gdyby Waszyngton udawał teraz, że wynikający z tego kryzys energetyczny jest wyłącznie dziełem nieracjonalnego Iranu, historia zostałaby zignorowana.
Iran podjął decyzję o ataku na statki i szlaki energetyczne. Jednak Stany Zjednoczone już wcześniej podjęły decyzję o rozpoczęciu wojny, mimo że właśnie ta reakcja była opisywana w ich własnych badaniach od dziesięcioleci.
Wiedzieli, co jest stawką. Byli świadomi scenariuszy. A jednak akceptowali konsekwencje dla dostaw energii, światowej gospodarki i populacji.
Interesująca seria raportów rzuciła światło na „ciche”, ale rewolucyjne przygotowania Chin do konfliktu ze Stanami Zjednoczonymi.
Chiny opanowały sztukę cichego obserwatora. Liczne rzesze komentatorów latami krytykowały Chiny za brak większej aktywności i zaangażowania w globalne teatry geopolityczne, takie jak wojna rosyjsko-ukraińska, zwłaszcza gdy przechylenie tych konfliktów na swoją korzyść przyniosłoby Chinom ogromne korzyści.
Jednak teraz pewne elementy strategii Chin w końcu wychodzą na jaw, ujawniając wyjątkowo skryte podejście tego kraju do zachowania pozorów równowagi, podczas gdy w rzeczywistości podejmuje on bezprecedensowe, ukryte przygotowania na wypadek najgorszych scenariuszy.
Analiza rosyjska:Chiny przyspieszyły budowę kompleksowego systemu odporności narodowej, który ma przetrwać sankcje, blokady, załamanie się łańcucha dostaw, klęski żywiołowe, a potencjalnie także wojnę na dużą skalę.
Raport rozpoczyna się od następującego przełomowego odkrycia:
Na początku lat dwudziestych XXI wieku Chiny rozpoczęły serię działań mobilizacyjnych, które pod względem spójności i skali nie mają precedensu od początku lat 70., a pod pewnymi względami od przygotowań Związku Radzieckiego do II wojny światowej. W literaturze chińskiej są one wprost porównywane z dużymi programami mobilizacyjnymi podjętymi w czasie, gdy Chiny przygotowywały się do wojny z ZSRR w latach 60. i 70. XX wieku, a konkretnie z budową trzeciego frontu.
Fakt, że raport ten pochodzi z rosyjskiego czasopisma patriotycznego, a nie z czasopisma prozachodniego z wyraźnym nastawieniem antychińskim, oznacza, że zawarte w nim rewelacje są szczególnie godne uwagi.
Przyznają, że te ogromne środki są wprowadzane pod powierzchnią, co – możemy jedynie założyć – jest celowym wyborem mającym na celu ukrycie prawdziwej postawy Chin, polegającej na przeprowadzeniu gruntownej restrukturyzacji kraju w celu umożliwienia im przetrwania wojny hybrydowej:
Środki te nie są zauważalne, ale stanowią ważny element ogólnej tendencji do całkowitego sekurytyzacji wszystkich aspektów chińskiej polityki (nawet np. kultury i ekologii), zgodnie z Holistyczną Koncepcją Bezpieczeństwa Xi Jinpinga.
Autorzy zauważają, że taka polityka stoi w sprzeczności z „zewnętrzną” fasadą optymizmu Chin wobec ludzkości, pokazując, że w swej istocie chińscy przywódcy są pragmatycznymi zwolennikami realpolitik:
Ekstremalnie kosztowne środki wskazują, że chociaż chińskie władze promują optymistyczne koncepcje, takie jak Wspólnota Wspólnego Przeznaczenia Ludzkości i „uniwersalnie korzystna, inkluzywna globalizacja gospodarcza”, w rzeczywistości trzymają się wyjątkowo ponurej prognozy dla świata w XXI wieku.
Rosyjscy autorzy uważają, że środki te wskazują, iż Chiny przygotowują się wewnętrznie na najgorszy scenariusz:
Przygotowuje się – co najmniej – na poważny kryzys militarny i polityczny, w tym na zerwanie wszelkich normalnych więzi gospodarczych i stanięcie na skraju wojny.W najgorszym razie przygotowuje się na jeszcze bardziej koszmarne scenariusze.
W rzeczywistości Chiny po cichu obserwują i wyciągają wnioski z błędów wszystkich swoich partnerów, szczególnie Rosji i Iranu, i restrukturyzują swoją politykę wewnętrzną oraz aparat ochronny, aby uniknąć dokładnie takich samych pułapek, w jakie Rosja wpadła na Ukrainie.
Jaką konkretnie „pułapkę” mamy na myśli? Wystarczy jedno słowo – pułapka podatności .
Chiny najwyraźniej starają się pilnie przebudować swoją infrastrukturę, aby jak najmniej narażać się na działanie wszelkich możliwych zachodnich wektorów wojny hybrydowej — od kinetycznych po ekonomiczne.
Jak podchodzą do tego Chiny?
Przenosząc strategiczne gałęzie przemysłu dalej w głąb kraju, „na tyły”, aby uniknąć dokładnie takich rzeczy, jakie obecnie obserwuje się w Rosji; wzmacniając krajową sieć energetyczną, aby uniknąć słabości widocznych zarówno na teatrach działań wojennych w Rosji, jak i w Iranie; i wiele więcej.
W raporcie podsumowano:
Do takich wniosków prowadzą różne udokumentowane działania chińskiego rządu, w tym:
program relokacji strategicznego przemysłu w głąb kraju w celu stworzenia tam „strategicznego zaplecza”;
duże projekty w zakresie obrony cywilnej i odporności infrastruktury miejskiej, w tym w oparciu o doświadczenia wyniesione z rosyjskiej specjalnej operacji wojskowej;
środki wzmacniające odporność krajowego systemu energetycznego;
udoskonalenie ustawodawstwa krajowego w celu wyjaśnienia warunków służby wojskowej i zapewnienia terminowego wsparcia rodzinom poległych żołnierzy i funkcjonariuszy organów ścigania;
pilne gromadzenie rezerw żywności i surowców.
Wchodzą w szczegóły, wymieniając konkretne kroki podjęte przez chińskie władze od początku rosyjskiej SMO. Na przykład przyspieszona rozbudowa wzmocnionych stanowisk dowodzenia, czystki w siłach zbrojnych, szczególnie po inspekcjach, które wykazały braki w warunkach logistycznych:
Działania Chin niekoniecznie wskazują na zamiar zainicjowania konfliktu zbrojnego na dużą skalę,ale z pewnością wskazują, że chińskie władze uważają taki konflikt za bardzo prawdopodobny, a być może nieunikniony, pod koniec lat dwudziestych XXI wieku lub na początku lat trzydziestych XXI wieku.Wydaje się, że rozważane scenariusze obejmują zarówno surowe sankcje i blokadę morską, jak i poważną wojnę z atakami rakietowymi na chińskie miasta.
Przygotowania do tak ekstremalnego scenariusza wydają się kluczowe dla planowania chińskiej polityki militarnej – a także zagranicznej i wewnętrznej. Przygotowania te odbywają się równolegle zprzyspieszoną rozbudową strategicznych sił nuklearnych i wzmocnieniem stanowisk dowodzenia.
Jednocześniew 2023 roku Chiny przeprowadziły czystki wśród swoich sił zbrojnych, kadr polityki zagranicznej i struktur mobilizacyjnych:Ministerstwa Zarządzania Kryzysowego, Państwowego Biura Rezerw Zbożowych, Chińskiej Korporacji Rezerw Zbożowych (obecnie Chińskiej Grupy Rezerw Zbożowych) itd.
Niektóre z tych posunięć były następstwem inspekcji stanu i stanu infrastruktury mobilizacyjnej. Na przykład, wysocy rangą urzędnicy Chińskiej Korporacji Rezerw Zbożowych zostali oskarżeni.
Jednym z kluczowych aspektów jest przeniesienie ważnych przedsiębiorstw i gałęzi przemysłu do „strategicznego zaplecza”, co – jak zauważa artykuł – jest nowym terminem używanym przez prezydenta Xi w okresie po SMO:
Termin „strategiczne zaplecze” (战略腹地)został oficjalnie wprowadzony przez prezydenta Xi Jinpinga podczas wizyty inspekcyjnej w prowincji Syczuan w lipcu 2023 roku. Xi zauważył, że prowincja jest „strategicznym zapleczem”, ponieważ zajmuje „wyjątkową i ważną pozycję w rozwoju kraju oraz w Wielkiej Strategii Rozwoju Zachodu”. Status ten nakłada na prowincję szereg obowiązków, takich jak zapewnienie produkcji, łańcucha dostaw, energii i bezpieczeństwa żywnościowego (Xinhua, 2023a).Regiony Syczuan i Chongqing mają zasadniczo za zadanie budowę narodowych strategicznych rezerw zasobów i przemysłu.
Poniżej widać Syczuan i Chongqing, oddalone od wybrzeża o prawie 1000 km – odległość ta nie jest dużo mniejsza niż 1200 km dzielące strategiczną strefę Uralu (gdzie ukryte są tak ważne przedsiębiorstwa jak Uralwagonzawod) od Ukrainy:
Jednak jedną z głównych zmian, które wyznaczają wizję Xi, jest powiązanie „strategicznego zaplecza” z koncepcją rozwoju cywilnego o podwójnym przeznaczeniu dla wybranych regionów. Całą inicjatywę porównano do słynnego chińskiego projektu „Trzeciego Frontu” z lat 60. XX wieku , który również dążył do rozwoju potencjału przemysłowego w „wnętrzu” kraju, kierując się „naczelną zasadą : blisko gór, rozproszenie, ukrycie” .
Mówiono jednak, że projekt Trzeciego Frontu był realizowany w pośpiechu i chaotycznie, co prowadziło do ogromnej nieefektywności i niemożliwej do utrzymania integracji. Nowa interpretacja Xi wydaje się być bardziej ambitna: rozwój tych „zapleczy” w strategiczne zaplecze i „wysokiej jakości” rozwój dla cywilnych celów gospodarczych:
Współczesną strategię postrzega się jako odejście od wyłącznie defensywnej Trzeciej Linii, dążąc do integracji bezpieczeństwa z wysokiej jakości rozwojem. Rezerwy powinny być „żywe” i służyć jako centra wzrostu dla „nowych, wysokiej jakości sił wytwórczych”. W czasie pokoju mają one generować innowacje i w pełni uczestniczyć w konkurencji rynkowej.
Na sesji plenarnej, która odbyła się w lipcu 2024 r., chińska Komunistyczna Partia Chin ponownie podkreśliła tę inicjatywę, wymieniając kluczowe gałęzie przemysłu przeznaczone do tej równoległej realizacji:
…w którym po raz pierwszy wspomniano o potrzebie „budowania krajowego strategicznego zaplecza i rezerw dla kluczowych gałęzi przemysłu” (Xinhua, 2024b). To sformułowanie, które stało się już powszechnym wyrażeniem, oznaczało wzmocnienie bezpieczeństwa łańcuchów produkcji i dystrybucji, stworzenie systemu oceny i zapobiegania ryzyku, przeniesienie kluczowych gałęzi przemysłu w głąb kraju w celu zapewnienia jego odporności oraz rozwój krajowych rezerw zasobów. Do kluczowych gałęzi przemysłu należą układy scalone, sprzęt medyczny, urządzenia przemysłowe i obrabiarki, oprogramowanie podstawowe i przemysłowe oraz materiały zaawansowane (tamże).
Rezolucja Trzeciej Sesji Plenarnej wywołała również dyskusję w chińskim środowisku akademickim na temat znaczenia „strategicznego zaplecza”. Co ciekawe, skupiono się w niej na porównaniach z programem budowy Trzeciej Linii z lat 60. i 70. XX wieku, czyli masowym przenoszeniem przemysłu zbrojeniowego i innych gałęzi przemysłu w głąb lądu.
W raporcie stwierdzono, że mimo skupienia się na nadmiarze sił ekonomicznych na tyłach, Chińczycy jasno dali do zrozumienia, że najważniejszy jest cel wojskowy:
Niemniej jednak, pomimo nacisku na efektywność ekonomiczną, akademicka dyskusja na temat „strategicznego zaplecza” wyraźnie ujawnia jego rolę jako zaplecza w sensie militarnym. Syczuan jest opisywany jako „głębokie strategiczne zaplecze bezpieczeństwa narodowego” (国家战略安全大后方).
Dopiero specjalna operacja wojskowa skłoniła go do stopniowej rewizji swojego światopoglądu. Przewodniczący Rosyjskiej Rady ds. Międzynarodowych, Dmitrij Trenin, opublikował artykuł zatytułowany ‚Niebezpieczna logika NATO 3.0’.
W jego ocenie: „Europejczycy marzą o wyeliminowaniu Rosji jako poważnego czynnika geopolitycznego w Eurazji. Dla nich byłoby to ‚ostateczne rozwiązanie’ od dawna budzącej obawy ‚kwestii rosyjskiej’. – Podstawowym błędem myślenia Europy jest przekonanie, że Rosja woli pogodzić się z porażką, upokorzeniem i rozpadem, niż wykorzystać posiadany arsenał”.
Kontynuuje: „Ten arsenał nie ogranicza się do broni jądrowej, choć może nadejść czas, gdy będzie trzeba jej użyć. Kreml jak dotąd zachowywał nadzwyczajną powściągliwość – zarówno w wykorzystaniu swojej przewagi w zakresie broni konwencjonalnej, jak i w atakach na cele o wysokiej wartości i znaczeniu symbolicznym. Istnieje wiele wyjaśnień tej powściągliwości. Ale przekonanie, że rosyjskie władze lub naród kiedykolwiek skapitulują przed NATO, jest naiwne – wręcz katastrofalne w skutkach”.
Trenin – jak wyżej już wzmiankowano – nie jest jastrzębiem jak cieszący się międzynarodową sławą Siergiej Karaganow. Nie należy też do tych, których Putin ostro skrytykował w zeszłym miesiącu po tym, jak wezwali Rosję do ataku na Europę.
Właśnie z tego powodu zachodni decydenci powinni zwrócić uwagę na to, że właśnie Trenin ostrzega przed eskalacją ze strony Rosji.
Dmitrij Miedwiediew i Władimir Putin
Odnosząc się do ostrzeżenia o zagrożeniu, jakie Europa stwarza obecnie dla Rosji, Dmitrij Miedwiediew napomknął o tym już na początku maja, ostrzegając przed intensywnym zbrojenie się Niemiec. Niemcy stały się ostatnio najważniejszym sojusznikiem Ukrainy w toczącej się wojnie, zaraz po Stanach Zjednoczonych.
Wtedy wyciągnięto już wniosek, że Niemcy i Unia Europejska jako całość mogą wkrótce być postrzegane przez Rosję jako większe zagrożenie niż Stany Zjednoczone. Trenin potwierdza teraz, że z perspektywy wielu Rosjan rzeczywiście tak jest. Jak powiedział: „Podczas zimnej wojny NATO wydawało się Rosji ‚Ameryką w Europie’, ale dziś Rosjanie postrzegają NATO jako Europę – wspieraną przez Amerykę”.
Biorąc pod uwagę kierowaną przez Niemcy Unię Europejską i jej konfrontacyjne stanowisko wobec Rosji, dodatkowo wzmocnione koncepcją ‚NATO 3.0’ – NATO, które ma samodzielnie konfrontować się z Rosją, podczas gdy Stany Zjednoczone pełnią rolę ‚kierowcy z tylnego siedzenia’, jak opisuje to Trenin – nie dziwi fakt, że Rosja przygotowuje się do potencjalnej konfrontacji z NATO około 2030 roku.
Tylko większa powściągliwość ze strony UE mogłaby zapobiec takiemu scenariuszowi. Nowa ‚wojna na wyniszczenie’ Ukrainy z Rosją, którą Europa, wspólnie z USA, dodatkowo podsyca, wspierając dalekosiężne ataki, może w dłuższej perspektywie przynieść Rosji znaczne straty. Może to ostatecznie doprowadzić Moskwę do eskalacji nowych ‚systematycznych ataków’ na Ukrainę – nawet z użyciem taktycznej broni jądrowej – aby powstrzymać dalsze straty.
Jak pisze Trenin, Rosja nigdy nie skapituluje przed NATO. A Putin nie uczyni ze swego kraju nowego ‚Chrystusa narodów’, pozwalając mu zginąć, mimo swojej wcześniejszej, niemal Chrystusowej powściągliwości.
Iran pokazał, że Stany Zjednoczone i Izrael potrafią niszczyć, nakładać sankcje i grozić, ale nie mogą automatycznie dyktować wyniku politycznego. Autor argumentuje, że to właśnie jest porażka, którą Donald Trump próbuje ukryć. (Zdjęcie: Shutterstock)
PROFESOR JUNAID S. AHMAD twierdzi, że nielegalna wojna Stanów Zjednoczonych z Iranem obnażyła ograniczenia amerykańskiej potęgi, a późniejsze działania dyplomatyczne służą reinterpretacji strategicznych niepowodzeń jako zwycięstw politycznych.
Donald Trump nie negocjuje z Iranem.
On godzi się z upokorzeniem wynikającym z tego, że go nie złamał.
Pod zawieszeniami broni, memorandami, zorganizowanymi dyskusjami panelowymi i biernymi apelami o „stabilizację” kryje się fakt, którego Waszyngton nie może przyznać: Stany Zjednoczone przystąpiły do tej konfrontacji spodziewając się uległości, a teraz stanęły w obliczu własnych ograniczeń.
Chcieli odizolować, rozbroić i podporządkować sobie politycznie Iran. Chcieli zniszczyć jego potencjał odstraszający, zlikwidować jego wpływy regionalne i sprowadzić jego suwerenność do flagi, hymnu i niczego więcej.
Ponieśli porażkę.
Iran wytrzymał presję, utrzymał swoją strategiczną pozycję i zmusił najpotężniejsze imperium na Ziemi do negocjacji z krajem, który rzekomo chciał postawić na kolana.
To nie jest zwycięstwo Ameryki.
To zarządzanie amerykańską porażką.
Prawdziwa dyplomacja zaczyna się, gdy obie strony uznają, że druga strona ma interesy, prawa, granice i władzę. Wersja Trumpa zaczyna się od teologii imperialnej: Waszyngton ma interesy; Izrael ma prawa; wszyscy inni mają obowiązki.
Amerykański przymus nazywa się odstraszaniem. Izraelska agresja nazywa się samoobroną. Irański opór nazywa się eskalacją.
Suwerenność jest święta, gdy domaga się jej amerykański klient, i nie do zniesienia, gdy domaga się jej amerykański wróg.
To właśnie to oszustwo jest teraz sprzedawane w Zatoce Perskiej jako pokój: zawieszenie broni przedstawiane jako kapitulacja, tymczasowe porozumienie sprzedawane jako poddanie się i wznowiona kampania nacisków przedstawiana jako deeskalację.
Trump nie wygrał konfrontacji. Nie osiągnął obiecanego rezultatu. Iran nie został zbombardowany i zmuszony do poddania się. Jego rząd nie upadł. Jego pozycja strategiczna nie została zniszczona. Jego wrogowie po raz kolejny odkryli, że zniszczenie nie oznacza kontroli, a przewaga militarna nie jest równoznaczna z dominacją polityczną.
Dla imperium uzależnionego od rozkazywania niemożność wymuszenia kapitulacji jest porażką.
Reakcją Trumpa nie jest zatem honorowanie porozumienia, lecz jego podważanie. Akceptacja dokumentu. Zmienienie jego znaczenia. Naruszenie jego logiki. Wysunięcie nowych żądań. A następnie oskarżenie Iranu o sabotowanie pokoju.
To dyplomacja z taranem. Cieśnina Ormuz to miejsce, w którym ten rewizjonizm staje się geografią. Próba zmiany trasy szlaków żeglugowych przez wody Omanu nie jest neutralną korektą administracyjną. To próba pozbawienia Iranu siły nacisku, która w pierwszej kolejności zmusiła Waszyngton do negocjacji.
„Wolność nawigacji” to tylko pozory.
Prawdziwe żądanie jest takie, aby Iran tolerował wrogi porządek wojskowy u swojego granic, porzucił swój najważniejszy strategiczny punkt nacisku i zaakceptował, że jego suwerenność istnieje tylko wtedy, gdy jest politycznie bezużyteczna.
Iran może posiadać prawa, pod warunkiem, że nigdy ich nie wykorzysta.
Może zachować wpływy, pod warunkiem, że Waszyngton zdecyduje, kiedy można je wykorzystać.
Może pozostać suwerenny, pod warunkiem, że będzie zachowywał się jak podwładny.
To nie jest pokój. To przymus, tłumaczony na język dyplomacji.
Metoda jest dobrze znana: prowokować, kontratakować, moralizować, eskalować. Ekonomicznie dusić przeciwnika. Zagrozić mu militarnie. Wyczerpać go politycznie. Następnie przedstawić ustępstwa wymuszone pod przymusem jako triumf umiarkowania.
Waszyngton nazywa to „kontrolowaną eskalacją”.
Sformułowanie jest wulgarne.
Nie ma nic kontrolowanego w doprowadzeniu całego regionu do katastrofy, a potem gratulowaniu sobie opanowania tempa.
A strategia nie kończy się na Ormuzie.
W Libanie amerykańsko-izraelski projekt polega na przekształceniu izraelskiej doktryny bezpieczeństwa w libańskie przeznaczenie narodowe: odizolowaniu Iranu, ograniczeniu Hezbollahu i nazwaniu powstałego w ten sposób podporządkowania „suwerennością”.
W Syrii fragmentacja pozostaje użyteczna, ponieważ suwerenne, spójne terytorialnie państwo utrudniałoby nieustanne tworzenie punktów nacisku. Zraniony kraj łatwiej jest penetrować, dzielić i karać.
Region ten nigdy nie będzie mógł się zagoić, ponieważ jego rany nadal są dochodowe.
Różne kraje. Różne instrumenty. Ten sam imperialny cel: odwrócenie politycznej rzeczywistości stworzonej przez wojnę i przywrócenie pozorów amerykańsko-izraelskiej hegemonii po tym, jak jej materialne granice zostały ujawnione.
Rola Izraela nie jest drugorzędna. Jest centralna, nieustępliwa i toksyczna. Jego machina polityczna w Waszyngtonie traktuje każdą trwałą władzę Iranu jako niedopuszczalne naruszenie regionalnej hierarchii. Nie dąży do bezpieczeństwa w sensie wzajemnym. Dąży do trwałej przewagi: powstrzymywania Iranu, narażania Libanu na niebezpieczeństwo, rozbijania Syrii i nieustannej militaryzacji Zatoki Perskiej.
Wstrzemięźliwość może czasami służyć interesom Ameryki.
Ciągła konfrontacja służy izraelskiemu projektowi.
Trump jest idealnym sprzedawcą tego układu, ponieważ jego największym talentem politycznym nie jest zwycięstwo, lecz teatralna przemiana porażek w triumfy.
Potrzebuje kamery, hasła i posłusznej prasy. Jeśli pole bitwy nie doprowadzi do kapitulacji, konferencja prasowa musi ją sfingować.
Dokument został podpisany.
Trump ogłasza zwycięstwo.
Media powtarzają ten wyrok.
Przymus trwa.
Występ staje się polityką.
Ale Iranowi udało się już osiągnąć to, czemu Waszyngton tak bardzo chciał zapobiec: przetrwał, utrzymał siłę odstraszania i zmusił imperium do stawienia czoła granicom swojej potęgi.
To jest zwycięstwo strategiczne.
Nie dlatego, że Iran nie poniósł żadnej szkody. Nie dlatego, że konfrontacja była bezkosztowa. Ale dlatego, że cel Ameryki Środkowej – podporządkowanie – został udaremniony.
Iran nie tylko odparł atak. Ujawnił przepaść między imperialnym spektaklem a imperialną zdolnością.
Pokazał, że Stany Zjednoczone i Izrael mogą siać spustoszenie, nakładać sankcje i grozić, ale nie mogą automatycznie dyktować wyniku politycznego.
To jest właśnie ta porażka, którą Trump próbuje ukryć.
Teheran musi zatem traktować każde porozumienie nie jako prezent od Waszyngtonu, ale jako pole bitwy, którego warunki pozostają sporne. Porozumienie, które wiąże tylko Iran, podczas gdy Stany Zjednoczone zachowują swobodę jego reinterpretacji, wywierania nacisku i karania, nie jest dyplomacją.
To ultimatum pod przykrywką dyplomacji.
Powściągliwość bez wzajemności nie jest mądrością.
To jest pozwolenie.
Zezwolenie na zmianę warunków.
Możliwość eskalacji bez ponoszenia kosztów.
Zezwolenie na żądanie kapitulacji po złożeniu obietnicy pokoju.
Centralnym pytaniem nie jest to, czy Trump może zorganizować kolejną ceremonię. Pytanie brzmi, czy Stany Zjednoczone mogą zerwać każde porozumienie, które nie wymusza posłuszeństwa.
Pokoju nie da się zbudować na wymuszonej uległości i narzuconej stabilności. Zwycięstwa nie da się wykreować na podium, gdy równowaga sił wskazuje na coś innego.
Trump chce, aby Iran pozbył się narzędzia, które udaremniło jego strategię, i aby mógł ogłosić zwycięstwo.
Zadaniem Iranu jest pozbawienie go tej fikcji.
Aby zachować swoje prawa, skonsolidować swoje sukcesy i dać jasno do zrozumienia, że deklaracja utworzenia imperium nie jest rzeczywistością.
To po prostu imperium wydające rozkazy historii – i odkrywające po raz kolejny, że historia jej nie słucha.
*
Profesor Junaid S. Ahmad wykłada prawo, religię i politykę globalną oraz jest dyrektorem Centrum Studiów nad Islamem i Dekolonizacją (CSID – https://csidpk.org) w Islamabadzie w Pakistanie. Jest członkiem Międzynarodowego Ruchu na rzecz Sprawiedliwego Świata (JUST – https://just-international.org/), Ruchu na rzecz Wyzwolenia od Nakby (MLN – https://nakbaliberation.com/) oraz organizacji Saving Humanity and Planet Earth (SHAPE – https://www.theshapeproject.com/).
Ponieważ suwerenność obywatelska i demokracja od dawna są już tylko fasadą, „elity” próbują teraz definitywnie ustanowić rządy przestępczości.
Europejska kolonizacja świata znajduje swój odpowiednik w intelektualnej kolonizacji własnych obywateli. Ideolodzy klas rządzących, zwolenników głębokiego państwa, Nowego Porządku Świata i Wielkiego Resetu, zdemontowali demokrację, jaką znaliśmy, i przekształcili ją w pole bitwy zorganizowanego chaosu. Ten konglomerat ideologii i władzy, dla własnej korzyści i ze szkodą dla ludzkości, umieścił się na szczycie samozwańczej hierarchii i przejął kontrolę nad naszymi państwami. Chaotyczna transformacja świata, dokonująca się krok po kroku na naszych oczach, nie jest przypadkowa; przebiega ona według scenariusza.
Punkt widzenia Ullricha Miesa.
Przez wieki państwo było areną i polem walki sprzecznych interesów (klasowych), a jego początki sięgają bezprecedensowych w historii aktów przemocy, w tym najazdów, grabieży, podbojów, transferów własności, wojen domowych i wojen prowadzonych przez podmioty jeszcze przed powstaniem państwa. Kluczowym elementem państwa jest jego zalegalizowany monopol na siłę, zarówno w kraju, jak i za granicą. Z jednej strony służy on łagodzeniu wewnętrznych konfliktów i walk; z drugiej strony manifestuje się wewnętrznie jako opresyjny przywilej klas rządzących/establishmentu oraz jako przywilej prowadzenia wojny w zewnętrznej walce o hegemonię. Ponadto państwo przekształciło się w byt społeczny ze wszystkimi swoimi osiągnięciami kulturowymi i technologicznymi dla swoich obywateli, zapewniając im kluczowe ramy identyfikacji i bezpieczeństwa psychologicznego. Jednakże, drugą stroną medalu jest duma narodowa, szowinizm i rasizm.
Na długo przed kryzysem związanym z koronawirusem rozpoczął się masowy atak „globalistów” na państwo narodowe. Jak wiedzą wtajemniczeni: koronawirus był przede wszystkim skierowaną do wewnątrz operacją militarną przeciwko powstańcom i wypowiedzeniem wojny narodom, połączonym z testowaniem stanu wyjątkowego jako nowej „normy rządzenia”. „Globaliści” (= globalni faszyści) uznali państwo narodowe za fundamentalną przeszkodę na drodze do scentralizowanej, kompleksowej reorganizacji świata. Konsensus przeciwko masom, represje i rozpad mniejszości sprzeciwiających się temu zjawisku charakteryzują trwającą wewnętrzną wojnę domową.
Ewolucja UE w totalitarne podcentrum globalistów, które nie cofnie się przed niczym – od terroru wobec własnych obywateli po imperialistyczną „ekspansję” i kompleksowe planowanie wojny – również wpisuje się w ten kontekst.
Gwarancją wszystkich tych patologicznych warunków jest państwo-partyjne według zachodniego projektu. Zinstytucjonalizowała się jako wylęgarnia, z jednej strony, osób zaangażowanych i zainteresowanych politycznie, a z drugiej – i stało się to normą – oportunistów, karierowiczów, przestępców i żądnych władzy, pozbawionych empatii psychopatów.
W najwyższych kręgach partii rządzących i ich aparatów miał miejsce autoreferencyjny, żądny władzy, a nawet złośliwy proces selekcji negatywnej. Proces ten, mający na celu zdobycie własnej przewagi i utrzymanie władzy, nęka, terroryzuje, grabieży i dzieli społeczeństwo według własnych kaprysów, a w oparciu o dziesięciolecia doświadczeń w walce z rebelią, trzyma wszystkich „krytyków” w ryzach.
Ideologicznie splecione klany partyjne współpracują w sposób głęboko powiązany z międzynarodowym sektorem finansowym i korporacyjnym, wywiadem wojskowo-przemysłowym, systemami bezpieczeństwa, farmaceutycznymi i cyfrowymi, organizacjami międzynarodowymi, tysiącami rządowych i filantropijnych organizacji pozarządowych oraz kartelami propagandowymi międzynarodowego przemysłu medialnego, współpracując z coraz bardziej faszystowskimi syndykatami rządowymi.
Wspólnie przejęły kontrolę nad państwem i zinfiltrowały jego instytucje ze szkodą dla społeczeństwa. Co więcej, klany partyjne organizują własne wsparcie i systematycznie infiltrują proces legislacyjny, ministerstwa sprawiedliwości, prokuratury i sądy, aby zapewnić sobie ochronę przed oskarżeniami. Nadużywają również wymiaru sprawiedliwości jako broni politycznej przeciwko swoim wewnętrznym wrogom. Jednocześnie demokracja, rządy prawa i legitymizacja państwa ulegają rozpadowi. Rządy prawa stają się arbitralne, a suwerenność ludu przekształca się w rację stanu. Podobne procesy zachodzą w całym „kolektywnym Zachodzie”.
Długoterminowym celem jest zniesienie państw narodowych i przekształcenie ich w scentralizowany, globalny system zarządzania, kontrolowany przez niewybieralnych „interesariuszy”. Oznacza to, że ONZ, WHO, Światowe Forum Ekonomiczne, NATO, potężni aktorzy gospodarczy, rządy, wybrane organizacje pozarządowe i uznane za godne jednostki mają decydować o losie ludzkości.
To jest „nowy faszyzm”, który twierdzi, że nie jest faszyzmem.
Jeśli chodzi o Niemcy, najpóźniej od zjednoczenia, negatywna selekcja klanów partyjnych przejęła władzę i postanowiła nie reprezentować już woli narodu. Zamiast tego, ten „establishment” mianował się strażnikiem suwerena. W rezultacie rządy Schrödera, Merkel i Scholza przekształciły Niemcy w ciągu jednego pokolenia z w miarę funkcjonującej demokracji parlamentarnej w państwo wojenne, skupione zarówno na sprawach wewnętrznych, jak i zewnętrznych – w przededniu możliwej III wojny światowej.
Innymi słowy: 36 lat po zjednoczeniu cztery niemieckie rządy, z coraz większą częstotliwością, „odniosły sukces” w rządzenia krajem ku otchłani i na skraj wojny nuklearnej z Rosją. To historia sukcesu politycznej i medialnej pandemii o zasięgu ogólnokrajowym. Kiedy ponownie wszystko zrównają z ziemią, jeśli jeszcze będą mieli okazję, ponownie wygłoszą przemówienia dziękczynne kobietom, które po wojnie uprzątnęły gruzy, a być może nawet postawią pomniki bohaterkom.
Pod butem USA, w geopolitycznej walce o globalną dominację, klika kanclerza Merza demontuje obecnie Niemcy i Europę, przekształcając kraj i państwa członkowskie UE w orwellowską tyranię.
Powstał nieznany dotąd miszmasz rządów, złożony z pozostałości formalnej demokracji, zorganizowanej przestępczości politycznej, totalitaryzmu, neofeudalizmu i faszyzmu, który utrzymuje władzę za pomocą kłamstw, manipulacji, oszustw, propagandy, represji, wojen i grabieży własnych obywateli.
Właściwym terminem dla tego syndykatu jest ZBRODNIOKRACJA – rządy zbrodni. (w oryginale Autor używa tu angielskiego słowa Crimocracy -przyp. tłumacza) A europejskie rządy, które odmawiają pokoju z Rosją, są już zbrodniarzami wojennymi przyszłości.
Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.
Uwikłani w pułapkę „Bezpieczeństwa Światowego” i szczytów NATO
Opinia Wolfganga Effenbergera
Słynny cytat lorda Ismaya o celu NATO brzmiał: „trzymać Związek Radziecki na dystans, Amerykanów w środku, a Niemców pod kontrolą”. Argumentują oni, że ta dynamika uległa paradoksalnemu odwróceniu: same Niemcy finansują gigantyczne zbrojenia, które niegdyś miały je powstrzymać. Wydarzenia związane ze szczytem NATO w Ankarze i odrzucona kandydatura do Rady Bezpieczeństwa ONZ nadają temu stwierdzeniu konkretny kształt.
Pierwotny cel: „Powstrzymanie” Niemiec
Wcześniej tajne dokumenty amerykańskie z lat 60. dowodzą, że bon mot Ismaya był całkiem poważny. Wewnętrzne notatki Departamentu Stanu USA z lat 1965/66 otwarcie stwierdzały, że sojusz miał na celu „powstrzymanie siły i dominacji Niemiec Zachodnich na kontynencie”. Obecność wojskowa USA służyła również „odstraszaniu od wszelkich dwustronnych porozumień o bezpieczeństwie” między Bonn a Moskwą. Termin „powstrzymywanie” – używany zazwyczaj wyłącznie w odniesieniu do Związku Radzieckiego – był wyraźnie stosowany również do Niemiec. (1)
Na początku lipca 2026 roku wysoko postawieni politycy, ministrowie i prezesi firm obronnych spotkali się w budynku Axel Springer w Berlinie na Szczycie Bezpieczeństwa WELT, spotkaniu zamaskowanym jako chwyt marketingowy. (2)
Sprzedawany przez dział wydarzeń i reklamy firmy Axel Springer (Media Impact) (3) jako poważna debata na temat bezpieczeństwa, szczyt poświęcony bezpieczeństwu okazał się w rzeczywistości etycznie nieetycznym produktem komercyjnym, reklamowanym jako „ekskluzywne grono gości”, „najwyższej klasy SIEĆ” i „chroniona przestrzeń do otwartych i poufnych debat”.
Firmy płacą za spotkania z ministrami i osobami decyzyjnymi na zamkniętych sesjach, za umieszczanie swojej marki w artykułach i filmach WELT, a w końcu za to, by być postrzeganym jako poważny uczestnik „debaty o bezpieczeństwie”.
Na czele sieci Springer stoi rodzina właścicieli. Mathias Döpfner, prezes i współwłaściciel Axel Springer, którego syn Moritz zarządza funduszem Döpfner Capital. Peter Thiel zainwestował w ten fundusz ogromne sumy. Fundusz z kolei zainwestował w STARK Defence – berliński startup zajmujący się dronami, którego prezes, Uwe Horstmann, przemawiał na szczycie WELT Security Summit! (4)
Konglomerat medialny sprzedaje polityczny dostęp do przemysłu zbrojeniowego, a rodzina będąca jego właścicielem jednocześnie inwestuje w ten przemysł.
To nie przypadek. To sprawnie działający system władzy medialnej, bliskich powiązań z polityką i handlu bronią. Rodzina właścicieli czerpie zyski z rozwoju firm, które działają na własnym szczycie. Nic więc dziwnego, że rodzina Döpfnerów inwestuje w STARK. Sieć działa bez zarzutu.
To nie ma już nic wspólnego z niezależnym dziennikarstwem; to wpływ komercyjny podszywający się pod redakcyjny nadzór. Chociaż wszystkie fakty są jawne, media głównego nurtu w dużej mierze milczą. Nic dziwnego, biorąc pod uwagę powiązania kapitału, polityki i mediów, które przenikają całą sieć. Minister Katherina Reiche przez lata była stałym gościem i prelegentem na Szczycie Ludwiga Erharda w Tegernsee – gdzie firmy otrzymywały wyłączny dostęp do ministrów federalnych za wygórowane opłaty, w tym możliwość „wpływania na decydentów politycznych”. Teraz jest stałym elementem Szczytu Bezpieczeństwa WELT w Tegernsee. Stara sieć polityki, konserwatywnego biznesu i mediów w Tegernsee po prostu się przeniosła. Związek z rodziną Weimer staje się jeszcze bardziej bezpośredni: Valentin Weimer, syn Wolframa Weimera, jest szefem sztabu Grupy WELT. Skandal wokół jego ojca prowadzi bezpośrednio do zarządu firmy, która sprofesjonalizowała właśnie ten rodzaj biznesu!
Skandal wokół ministra stanu ds. kultury Wolframa Weimera
W 2012 roku dziennikarz i wydawca Wolfram Weimer wraz z żoną założyli Weimer Media Group (WMG), do której należy magazyn internetowy „The European” oraz wydarzenia takie jak szczyt Ludwig-Erhard w Tegernsee.
W 2025 roku Weimer został bezpartyjnym ministrem stanu ds. kultury w rządzie, odpowiedzialnym również za politykę medialną. Nadal posiadał 50 procent udziałów w spółce WMG, a jego żona posiadała pozostałe 50 procent.
Oznaczało to, że od początku jego kadencji istniał konflikt interesów: przedsiębiorca medialny i eventowy zostaje członkiem rządu odpowiedzialnym za kulturę i media, podczas gdy jego firma nadal pracuje w formatach politycznych, w których występują ministrowie i czołowi politycy.
Skandal wybuchł w związku z zaproszeniami i materiałami prezentacyjnymi od WMG na doroczny Szczyt Ludwiga Erharda w Tegernsee, które uzyskał i opublikował młody portal informacyjny (Apollo News). Dokumenty te obiecywały firmom pakiety cenowe sięgające nawet 80 000 euro, a także zawierały sformułowania takie jak możliwość „zdobycia wpływu na decydentów politycznych” i nawiązania kontaktów z członkami rządu w „swobodnej atmosferze”.
Szczyt publicznie określano mianem „niemieckiego Davos”, gdzie spotykają się wysocy rangą politycy, menedżerowie i przedstawiciele mediów; premier Bawarii Markus Söder wielokrotnie pełnił funkcję patrona. Połączenie ekskluzywnych pakietów biletów, wyraźnej retoryki „wpływów” oraz faktu, że organizator jest obecnie ministrem stanu ds. kultury i ekspertem ds. polityki medialnej, wywołało oskarżenia o oferowanie dostępu do członków rządu i wpływów politycznych jako modelu biznesowego.
W odpowiedzi na rosnącą krytykę, medialne doniesienia i presję społeczną, Weimer ogłosił, że przekaże swoje 50% udziałów w WMG powiernikowi na czas trwania swojej kadencji, aby uniknąć „jakichkolwiek pozorów konfliktu interesów”. Krytycy twierdzą jednak, że oznacza to, iż własność ekonomiczna pozostaje w rękach Weimera, grupa pozostaje de facto własnością rodziny, a strukturalny konflikt interesów nie znika całkowicie. (5)
Rząd federalny podkreślił, że kluczowe jest, aby Weimer nie pełnił już żadnych funkcji kierowniczych; jednocześnie w Bawarii nakazano przeprowadzenie audytu zgodności dotacji wypłacanych WMG.
Część partii opozycyjnych domagała się rezygnacji Weimera, postrzegając tę sprawę jako przykład braku dystansu między urzędami politycznymi a sektorem wpływów sektora prywatnego.
W debacie publicznej „skandal weimarski” jest zatem uważany za przykład tego, jak wydarzenia medialne, lobbing i urzędy rządowe mogą się ze sobą wiązać – i jak niewystarczające są istniejące regulacje, jeśli chodzi o zapobieganie takim związkom lub uczynienie ich przejrzystymi. (6)
Skandal weimarski najwyraźniej nie przyczynił się do wzrostu świadomości krytycznej mediów i opinii publicznej. Spirala korupcji wciąż się nakręca.
Ulf Poschardt, wieloletni redaktor naczelny i wydawca Grupy WELT, aktywnie wspierał i promował format Szczytu Światowego. Kandydatem Poschardta na stanowisko ministra gospodarki miał być Alex Karp. W 2022 roku sam Poschardt otrzymał ukraiński Order Zasługi III Klasy za to, że jego reportaże przekonały niemiecki rząd do dostarczenia broni. Człowiek, który wspiera szczyt i odrzuca krytyków donośnym „X”, został uhonorowany właśnie za to, co przynosi korzyści przemysłowi zbrojeniowemu – przemysłowi zbrojeniowemu, który generuje znaczne dochody dla Springera.
Julian Röpcke, wieloletni ekspert BILD ds. wojska i Ukrainy, w 2026 roku przeniósł się do United Unmanned Systems , niemiecko-ukraińskiego producenta dronów, który od 2023 roku dostarczył na Ukrainę tysiące dronów. (7) Z reportera stał się marketingowcem broni, o której pisał wcześniej. Röpcke otrzymał wcześniej ukraiński Order Zasługi. I pisał o tym z wielką dumą:
„Za tę pracę zostałem niedawno odznaczony przez Prezydenta Ukrainy i otrzymałem od Ołeksija Makiejewa Ukraiński Order Zasługi. Zaszczytu, którego nie postrzegam jako celu, lecz jako mandat na przyszłość”. (8)
Sieć rozciąga się zatem od zamówienia na Ukrainę autorstwa Poschardta, przez wejście Röpcke w branżę dronów, aż po inwestycje rodziny Döpfnerów w firmy, które znajdują się na szczycie. System, który przyćmiewa aferę weimerską – tyle że bardziej profesjonalną i na poziomie korporacyjnym.
Szczyt bezpieczeństwa to nie miły dodatek, ale element, który zapewnia zasięg, miejsce w redakcji, a przede wszystkim płatny dostęp do polityki i biznesu. Partnerzy tacy jak Mercedes-Benz, Rolls-Royce Power Systems, SAP i Vodafone Business finansują jego realizację.
Pouczający artykuł Alexandra Wallascha pt. „War Profiteers: 'World’ Security Summit – Springer Markets Secret Meeting Between Government and Arms Industry” (9), opublikowany na początku lipca 2026 r., krytykuje szczyt WELT Security Summit, który odbył się w budynku Axel Springer, jako reklamowane, odosobnione wydarzenie networkingowe między politykami, aparatem bezpieczeństwa i przemysłem zbrojeniowym. Opierając się na jasnych faktach, artykuł opisuje, jak szczyt WELT Security Summit, który odbył się w budynku Axel Springer, odbył się poufnie i za zamkniętymi drzwiami, w ekskluzywnym gronie polityków, personelu wojskowego, organów bezpieczeństwa i przedstawicieli przemysłu zbrojeniowego, zgodnie z zasadami Chatham House. Pozycjonowanie szczytu przez Media Impact jako wydarzenia i produktu marketingowego („ekskluzywne grono gości”, „sieć najwyższego szczebla”, „przestrzeń chroniona”) jest zgodne z powszechną terminologią stosowaną w przypadku wydarzeń korporacyjnych i formatów sponsoringu. (10)
W tym zamkniętym pomieszczeniu, najpotężniejszy niemiecki menedżer zbrojeniowy, prezes Rheinmetall, Papperger, mógł publicznie skrytykować brak wiarygodności rządu federalnego w zakresie kontraktów zbrojeniowych i domagać się większej pewności planowania – bezpośredniego lobbingu, który normalnie podlegałby nadzorowi parlamentarnemu. Podczas tego tajnego, globalnego spotkania, niemieckie elity zbrojeniowe i medialne mogły skierować swoje żądania bezpośrednio do ministrów – na wydarzeniu zorganizowanym przez firmę medialną, która sama steruje polityką wojenną i zbrojeniową, wspierając w ten sposób interesy mocarstw, które ostatecznie dążą do zniszczenia Niemiec.
Szczyt NATO w Ankarze (7–8 lipca 2026 r.) stworzył podwaliny pod dalszą eskalację.
Podczas niedawnego szczytu NATO w Ankarze prezydent USA Trump zgodził się na bardzo jasny pokaz solidarności z Ukrainą i sojuszem – jednocześnie nadał szczytowi charakter retorycznych antyeuropejskich i antyunijnych wypowiedzi, wysunął żądania Grenlandii i de facto zakończył zawieszenie broni z Iranem.
Na szczycie przyjęto deklarację końcową, w której wszyscy sojusznicy – w tym Stany Zjednoczone – potwierdzili „niezachwiane” zaangażowanie NATO we wzajemną obronę i wsparcie dla Ukrainy. Trump nie tylko się z tym zgodził, ale także zapisał, że Stany Zjednoczone nadal wspierają Ukrainę i zobowiązują się do dostarczenia dodatkowych systemów obrony powietrznej („Patriots”, między innymi), co znacznie wykracza poza znacznie bardziej powściągliwe oświadczenia składane na poprzednich spotkaniach – takich jak to w Hadze.
Jednocześnie Trump wielokrotnie atakował europejskich partnerów i całą UE, na przykład nazywając kraje takie jak Hiszpania „straconą sprawą” i opisując Europejczyków jako darmozjadów korzystających z amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa. (11) Ostro krytykował również „biurokratów w Brukseli” i przedstawiał polityczny projekt zjednoczonej Europy jako obciążenie dla USA, wielokrotnie odwracając w ten sposób zamierzony przekaz szczytu od jedności, kierując go ku nastrojom antyeuropejskim. (12)
Podobnie jak rok wcześniej, Trump ożywił starą ideę zakupu Grenlandii przez USA i przedstawił ją na marginesie szczytu jako quasi-geopolityczne żądanie wobec Danii. Dania i inni partnerzy europejscy jasno wówczas dali do zrozumienia, że Grenlandia „nie jest na sprzedaż” i odrzucili te żądania jako nie do przyjęcia, co doprowadziło do dalszych napięć w sojuszu. (13)
W kwestii Iranu, Trump oświadczył w Ankarze, że jego zdaniem dotychczasowy kurs wobec Teheranu – w tym elementy późniejszej polityki deeskalacji po wycofaniu się z porozumienia nuklearnego – dobiegł końca. Mówił o ogromnym zagrożeniu ze strony Iranu, wskazywał na bardziej zdecydowane podejście, w tym opcje militarne, i przedstawiał to sojusznikom jako „zakończenie” zbyt łagodnego status quo, które w istocie stanowiło zawieszenie broni. (14)
Chociaż Trump podkreślał, że Stany Zjednoczone będą nadal wspierać Ukrainę, faktyczne wycofanie amerykańskiego finansowania dla Ukrainy jest rzeczywistością. Waszyngton w dużej mierze wstrzymał finansowanie Ukrainy. Główny ciężar spoczywa teraz na Europejczykach, a zwłaszcza na Niemczech. Kanclerz Merz świętował to jako niemiecki pokaz siły: „Nie robimy tego pokazu siły, żeby komuś wyświadczyć przysługę. Robimy to, ponieważ jest to konieczne dla naszej obrony, dla naszego bezpieczeństwa”. (15)
Merz ogłosił ponadto plany podwojenia wydatków w ciągu czterech lat i osiągnięcia celu 3,5% do 2029 r. — sześć lat przed celem NATO.
Niemieckie duszenie fiskalne
Na szczycie NATO w Hadze (czerwiec 2025 r.) z inicjatywy prezydenta USA Trumpa przyjęto już nowy cel na rok 2035: 5% PKB na infrastrukturę związaną z obronnością i bezpieczeństwem. (16)
Wyrażenie wydatków na obronę jako procent PKB bagatelizuje dramatyczną sytuację. Budżet federalny na rok 2024 wynosił około 10,9% PKB! Proponowany cel 5% stanowiłby mniej więcej połowę budżetu na rok 2024! Każdy, kto chce uczciwie ocenić znaczenie wydatków na obronę, musi zawsze rozważyć ich związek z budżetem federalnym. Biorąc pod uwagę coraz bardziej katastrofalną sytuację gospodarczą, PKB nie rośnie, lecz raczej spada.
Szacuje się, że produkt krajowy brutto (PKB) Niemiec w 2026 r. wyniesie około 4,47 biliona euro w cenach bieżących. (17) Budżet federalny na 2026 r. przewiduje podstawowe wydatki budżetowe w wysokości około 524–525 miliardów euro, przy czym zadłużenie netto wyniesie prawie 98 miliardów euro.
Dzień przed szczytem NATO rząd zatwierdził projekt budżetu na rok 2027, który obejmuje rekordowe nowe pożyczki w wysokości ponad 200 miliardów euro. (18) To ponad dwukrotnie zwiększy płatności odsetkowe rządu federalnego, z 30 miliardów euro (2024) do 61,9 miliarda euro (2029). Płatności odsetkowe będą wówczas stanowić prawie 11% całkowitego budżetu federalnego. W swoim oświadczeniu z kwietnia 2026 roku Federalny Trybunał Obrachunkowy wydał jednoznaczne ostrzeżenie: „Obecnie wysokie tempo wzrostu zadłużenia może zagrozić długoterminowej stabilności finansów federalnych”. (19)
Bundesbank prognozuje, że zreformowane zasady fiskalne mogą spowodować, że wskaźnik zadłużenia wzrośnie do prawie 90% PKB do 2040 r., a w dłuższej perspektywie nawet powyżej 100% PKB.
Minister finansów Klingbeil bronił zwiększenia zadłużenia, które jego zdaniem było konieczne przede wszystkim ze względu na przygotowania do wojny, powołując się na zagrożenie ze strony Rosji, podczas gdy krytycy ze wszystkich stron sceny politycznej określili plan jako nieodpowiedzialny pod względem fiskalnym. (20)
Zgodnie z obecnym planem finansowym, rząd federalny zaciągnie ponad 800 miliardów euro nowego długu w latach 2025-2029. Sama obronność ma otrzymać w tym samym okresie 378,1 miliarda euro w formie pożyczek. Przewiduje się, że dług federalny wzrośnie do 2,7 biliona euro do 2029 roku (w porównaniu z obecnym 1,84 biliona euro). Całkowity dług publiczny Niemiec, obejmujący rząd federalny, krajowy i samorządowy oraz fundusze ubezpieczeń społecznych, wynosi obecnie około 2,84 biliona euro. W budżecie na 2027 rok prawie co trzecia euro będzie finansowana z pożyczek.
Federalny Trybunał Obrachunkowy zidentyfikował trzy obszary wydatków, które dominują w budżecie federalnym: emerytury, obronność i spłata odsetek stanowią łącznie prawie połowę całkowitych wydatków w budżecie federalnym na rok 2026. Projekt budżetu na rok 2027 odzwierciedla to: więcej pieniędzy na wojsko, mniej na wszystko inne. Od wydatków socjalnych i edukacji, po ochronę klimatu i cyfryzację – cięcia są potrzebne wszędzie.
Analiza Niemieckiej Rady Stosunków Zagranicznych (DGAP) mówi w tym kontekście o przejściu od „dzielenia się obciążeniami” do „przerzucania obciążeń”: Stany Zjednoczone zmniejszają swój udział w europejskiej obronie, wnosząc do sojuszu mniej żołnierzy i zdolności. Niemcy wkraczają na tę ścieżkę: przejmują również drugi co do wielkości pakiet zdolności w sojuszu. (21) Według DGAP, ten rozwój sytuacji wpisuje się w podejście Trumpa „America First”, ale ma dłuższą historię i pozostanie istotny nawet po jego śmierci.
Kraj, który pierwotnie miał być „utrzymywany w ryzach” przez sojusz, teraz dobrowolnie i niezależnie finansuje gigantyczną remilitaryzację sojuszu – i czyni to za pomocą ogromnego długu. Trzy elementy formuły Ismaya uległy zmianie:
Amerykanie w środku : USA pozostają obecne, ale Trump wymusił podział obciążeń — płacą Niemcy.
Rosja na zewnątrz : Ten temat pozostaje aktualny jak nigdy dotąd.
Niemcy „w dole”: Zamiast być utrzymywanymi „w dole”, Niemcy dobrowolnie utrzymują swoją pozycję militarną powyżej — co pociąga za sobą konsekwencje fiskalne, które ciągną gospodarkę w dół.
Pomimo historycznie wysokich wydatków na obronność, Niemcy poniosły klęskę dyplomatyczną w ONZ zaledwie kilka tygodni przed szczytem NATO, przegrywając z sąsiadami, Austrią i Portugalią. W wyborach do Zgromadzenia Ogólnego ONZ na początku czerwca 2026 roku, Republika Federalna nie zdobyła miejsca w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Niemcy uzyskały zaledwie 104 głosy, znacznie poniżej wymaganej większości dwóch trzecich głosów; dwa dostępne miejsca przypadły Austrii (131 głosów) i Portugalii (134 głosy). Oznaczało to pierwszą od dziesięcioleci porażkę niemieckiej kandydatury do tego organu. Minister spraw zagranicznych Wadephul prowadził kampanię na rzecz poparcia do ostatniej chwili, ale nie zdołał go przechylić na swoją stronę. (22)
Rozwój sił zbrojnych nie koreluje ze wzrostem wpływów dyplomatycznych – wręcz przeciwnie. Niemniej jednak Niemcy nie zwalniają tempa. Budżet na 2027 rok jest skonstruowany w taki sposób, że mniej pieniędzy jest dostępnych na niemal wszystkie obszary z wyjątkiem obronności, a tendencja ta będzie się utrzymywać ze względu na rosnące stopy procentowe. Niemieckie fundamenty gospodarcze nie są w stanie udźwignąć tego ciężaru w dłuższej perspektywie. (23)
Od szczytu NATO w Hadze (czerwiec 2025 r.) i późniejszego szczytu w Ankarze (lipiec 2026 r.) Niemcy stały się wiodącą potęgą militarną europejskiego filaru NATO — z radykalnie rozszerzonymi strukturami dowodzenia, największym wkładem wojsk w nowy Model Sił NATO i wydatkami, które spełniają cele sojuszu sześć lat przed terminem.
Niemcy dostarczają około 35 000 żołnierzy oraz ponad 200 samolotów i okrętów, które muszą być gotowe do użycia w ciągu 30 dni od aktywacji. Koncentrujemy się na Europie Środkowej i Północno-Wschodniej – zwłaszcza w Polsce i na Litwie. W razie potrzeby dostępne są dodatkowe siły wsparcia, dlatego Model Sił obejmuje niemal całe niemieckie siły zbrojne. Ponadto na Litwie stacjonować będzie stała brygada Bundeswehry licząca około 5000 żołnierzy, której gotowość operacyjna planowana jest na 2027 rok. (24)
Historycznie problematyczne centralne położenie geograficzne Niemiec pozostało niezmienione od 1871 roku: dziś leżą one w samym sercu rozszerzonego obszaru NATO. To z kolei przekłada się na ich nową rolę jako węzła logistycznego: znaczna część dostaw z USA i Europy Południowej skupia się na terytorium Niemiec, a następnie jest rozprowadzana na linie frontu.
„Plan operacyjny Niemiec” – strategiczny plan na wypadek sytuacji nadzwyczajnych – reguluje przyjmowanie, zakwaterowanie i transfer żołnierzy, broni i amunicji. W sytuacji nadzwyczajnej wszyscy obywatele muszą współpracować zgodnie z postanowieniami planu. (25)
Podczas swojej wizyty w Berlinie 30 czerwca 2026 r. Sekretarz Generalny NATO Rutte potwierdził sukces Niemiec: „Niemcy przewodzą i Niemcy wywiązują się ze swoich obowiązków”. (26)
NATO dostosowało swoją strukturę dowodzenia do tej sytuacji, aby „ustawić Niemcy i Europę w pozycji umożliwiającej przejęcie głównej odpowiedzialności za konwencjonalną obronę Europy”, podczas gdy Stany Zjednoczone będą odgrywać „ograniczoną rolę”. Wszystkie trzy operacyjne dowództwa czterogwiazdkowe będą zatem w przyszłości dowodzone przez Europejczyków. Niemcy będą na zmianę dowodzić Połączonym Dowództwem Sił w Brunssum – odpowiedzialnym za wschodnią flankę od Morza Bałtyckiego do Morza Czarnego – z Polską. (27)
Niemiecko-Holenderski Korpus przejmie dowództwo nad wszystkimi siłami lądowymi NATO w państwach bałtyckich – z nową siedzibą w Valdze, tuż przy granicy Estonii i Łotwy, zaledwie kilkaset kilometrów od Rosji. Decyzja ta zapadła pod koniec czerwca 2026 roku, tydzień przed szczytem NATO w Ankarze. (28)
Niemcy bronią teraz Inicjatywy Trójmorza (3SI)
Inicjatywa Trójmorza nie została wymieniona jako osobny punkt programu szczytu, ale jako format regionalny państw członkowskich UE z Europy Środkowej i Wschodniej jest ściśle powiązana z tematami szczytu. Wschodnia flanka NATO – czyli wiele państw 3SI – to obszar, na którym w praktyce wdrażane są wzmocnione środki odstraszające wobec Rosji, rozbudowa arsenału nuklearnego i wsparcie dla Ukrainy; ich infrastruktura, projekty energetyczne i potencjał wojskowy stanowią część ogólnej strategii. (29)
Inicjatywa Trójmorza (Morze Bałtyckie, Morze Czarne i Morze Adriatyckie) została zainicjowana w 2016 r. przez Polskę i Chorwację, między innymi w celu zmniejszenia zależności od Rosji i Chin, a także wzmocnienia relacji transatlantyckich.
Dalsze cele obejmują rozbudowę połączeń północ-południe w transporcie, a także w sektorach energetycznym i cyfrowym, dywersyfikację źródeł energii i wzmocnienie konkurencyjności regionu, wyraźnie w ramach UE i w celu jej wzmocnienia.
Krytycy wskazują jednak, że motywy geopolityczne (oddzielenie Niemiec od Rosji) i silne zaangażowanie USA wykazują paralelę do „Inicjatywy Dwóch Mórz” (Międzymorza) Piłsudskiego z 1919 roku. Był to projekt siłowo-polityczny, podjęty bezpośrednio po I wojnie światowej, mający na celu stworzenie pod polskim przewodnictwem bloku między Morzem Bałtyckim a Morzem Czarnym, jako bufora między Niemcami a Rosją. Ponieważ nierozwiązane kwestie historyczne mają tendencję do powracania, nie można wykluczyć, że ta „ciągłość Międzymorza” może potencjalnie stworzyć nowe linie podziału w UE. (30)
Koncepcja Piłsudskiego była silnie uwarunkowana polskimi interesami narodowymi i troską o bezpieczeństwo, a jej celem były roszczenia hegemoniczne wobec narodów sąsiednich, co zaostrzało konflikty z litewskimi, ukraińskimi i białoruskimi ruchami narodowymi i podważało jej wykonalność. Z perspektywy krytycznej Międzymorze jawi się jako klasyczny projekt międzywojenny: słabo rozwinięty instytucjonalnie, silnie personalizowany (Piłsudski) i osadzony w logice rywalizacji między państwami narodowymi. (31)
Zarówno wówczas, jak i obecnie, region między Morzem Bałtyckim a Morzem Czarnym ma charakter centralny i stanowi obszar strategiczny, na którym Polska jest szczególnie aktywna. Ciągłość leży w dążeniu do zmniejszenia zależności od głównych mocarstw wschodnich i wzmocnienia własnej zdolności do działania. Inicjatywa Trójmorza, w jej obecnym kształcie, ma nadal charakter bardziej technokratyczno-gospodarczy i wielostronny, a także mniej otwarcie hegemoniczny niż Międzymorze Piłsudskiego. (32) Może się to jednak zmienić w toku wojny na Ukrainie.
Szczyt NATO 2026: eskalacja zamiast dyplomacji
Szczyt NATO w Ankarze, który odbył się w dniach 7-8 lipca 2026 r., oficjalnie uznano za sukces: 140 miliardów euro pomocy wojskowej dla Ukrainy, zdecydowane zaangażowanie w realizację Artykułu 5 i uznanie Rosji za zagrożenie.
Gospodarz Turcji apeluje o „perspektywę 360 stopni”, uwzględniającą również jej południowych sąsiadów (Bliski Wschód, Afrykę Północną i Sahel), wojnę z Iranem oraz bezpieczeństwo kluczowych szlaków morskich, takich jak Cieśnina Ormuz. Niemcy zadeklarowały gotowość do aktywnego udziału w międzynarodowych działaniach na rzecz bezpieczeństwa Cieśniny Ormuz.
Jednak po bliższej analizie wyniki ujawniają głębokie braki, luki i sprzeczności.
Choć formalnie Trump wzmocnił jedność NATO i wsparcie dla Ukrainy, politycznie zdominował spotkanie konfrontacyjną retoryką wobec Europy i żądaniami, które podważyły zaufanie do niego jako sojusznika. (33)
Dziennik „TAZ” skrytykował Sekretarza Generalnego NATO Rutte za spędzenie ostatnich 24 godzin „w równoległym świecie”, chwaląc szczyt jako sukces i Trumpa jako człowieka rozwiązującego problemy (34), a także opisując go jako „poltergeista”, który wielokrotnie publicznie oczernia sojusz i kwestionuje jego wartość (35).
Krytyka szczytu skupia się na zasadniczej sprzeczności między deklarowaną chęcią zawarcia pokoju a rzeczywistą logiką eskalacji:
W dziale poświęconym NATO gazety taz w artykule „Szczyt NATO w Ankarze: wszystko kręci się wokół eskalacji” (36) krytykuje się fakt, że na szczycie dominują kwestie zbrojeń, celu 5% i programów wartych miliardy dolarów, podczas gdy konkretne inicjatywy dyplomatyczne na rzecz pokoju i strategie deeskalacji są praktycznie nieobecne.
Tak więc wyniki z Ankary wskazują na kontynuację wojny w niepewnych warunkach: eksperci opisują, jak europejski przemysł zbrojeniowy będzie musiał być przez lata rozbudowywany, aby niezawodnie zaopatrywać Ukrainę w amunicję, sprzęt przeciwlotniczy i ciężki sprzęt na dużą skalę; jest to opisane jako długotrwały proces, który może trwać do końca tej dekady. (37) Podczas gdy kanclerz Merz mówił po szczycie o pozytywnym sygnale, silnym i zjednoczonym NATO oraz „duchu Ankary”, który wzmocniłby sojusz, (38) autor może zidentyfikować tylko trzy trendy stojące za „duchem Ankary”: strategiczne częściowe wycofanie się USA, europeizację wojny na Ukrainie bez jasnej perspektywy pokoju oraz sojusz skupiający się na zbrojeniach, podczas gdy dyplomacja pozostaje zaniedbywana.
Stanowiska USA w sprawie możliwego zawieszenia broni lub scenariuszy pokojowych są interpretowane w komentarzach jako presja na Kijów, ponieważ nie wykluczają jednoznacznie akceptacji rosyjskich zdobyczy terytorialnych. (39)
Dlaczego mieszkańcy Donbasu nie mogą sami zdecydować, pod jakim dachem chcą mieszkać? Ale które mocarstwo kiedykolwiek bierze pod uwagę interesy ludzi – zawsze byli i pozostają jedynie zbędni. Międzynarodowe terminy prawne, takie jak „separacja” czy „aneksja”, są często interpretowane w praktyce zgodnie z geopolitycznymi interesami wielkich mocarstw. W szczególności mocarstwa imperialne postrzegają prawo do samostanowienia jako „cierń w boku społeczności międzynarodowej”.
Popierają żądania samostanowienia tylko wtedy, gdy przynosi im to korzyści geopolityczne (np. w przypadku niektórych ruchów niepodległościowych).
Oni z kolei podkreślają „nienaruszalność granic”, gdyby secesja miała zaszkodzić ich interesom lub stworzyć niebezpieczne precedensy.
Kosowo i Camp Bondsteel są tego szczególnie widocznym przykładem: międzynarodowa debata prawna (samostanowienie kontra integralność terytorialna) toczyła się równolegle z rzeczywistą obecnością militarną USA, którą trudno zignorować z geostrategicznego punktu widzenia.
Oficjalna reakcja Rosji na szczyt w Ankarze
Ambasador Rosji w Turcji, Siergiej W. Wierszynin, oświadczył pod koniec czerwca, że Moskwa oczekuje, iż szczyt NATO uwzględni „nowe realia” świata. Zapytany, co ma na myśli, Wierszynin odpowiedział: „Należy teraz zrozumieć, że interwencje wojskowe nie są rozwiązaniem. Nie ma miejsca na rozwiązania militarne”. Jednocześnie podkreślił, że Rosja szanuje Turcję jako członka NATO i „uważnie” śledzi rozwój sytuacji. (40)
Doniesienia rosyjskich mediów postrzegały szczyt NATO w Ankarze jako kolejne potwierdzenie zamiaru NATO przedłużenia wojny z Rosją i zwiększenia kosztów dla Rosji. (41) Rosyjscy komentatorzy odebrali miliardowe obietnice pomocy i uzbrojenia złożone na szczycie jako dowód na to, że NATO eskaluje „wojnę z Rosją” i wykorzystuje Ukrainę jako swojego pełnomocnika. (42) Jednocześnie Moskwa stara się utrzymać swoją linię wewnętrzną: podkreśla zdolność Rosji do reagowania na długoterminową rozbudowę NATO, wskazuje na współpracę z Chinami i innymi partnerami oraz przedstawia decyzje Ankary jako kolejne potwierdzenie przewidywanego wrogiego kursu.
Uzbrojenia, media i polityka: przykład szczytu bezpieczeństwa WELT i szczytu NATO w Ankarze 2026
Ogólnie rzecz biorąc, trzy poziomy łączą się, tworząc pełny obraz:
(1) doktryna historyczna NATO według lorda Ismaya,
(2) instytucjonalizacja kompleksu broni, mediów i polityki poprzez szczyt bezpieczeństwa WELT oraz
(3) ramy polityki zagranicznej określone na szczycie NATO w Ankarze.
Teza główna: Choć pierwotnie, według Ismaya, Niemcy miały być „trzymane w ryzach”, obecnie dobrowolnie finansują własne zbrojenia, a konglomerat medialny wykorzystuje kontakty między politykami, którzy przekazują pieniądze z podatków, a przemysłem dostarczającym broń.
Podsumowując, wyłania się następujący ciąg zdarzeń:
NATO podejmuje decyzję o drastycznym zwiększeniu wydatków na obronność (Haga 2025, Ankara 2026). (43)
Niemcy finansują ten proces za pomocą rekordowego zadłużenia (ponad 200 mld euro nowego długu w budżecie na rok 2027).
Axel Springer za pośrednictwem Media Impact organizuje „szczyt bezpieczeństwa”, który przyznaje firmom płacącym wyłączny dostęp do ministrów decydujących o tym, jak wydawane są pieniądze podatników. (44)
Prezesi firm obronnych (Rheinmetall, Airbus, Palantir) spotykają się bezpośrednio z ministrami i domagają się większej pewności planowania kontraktów. (45)
WELT informuje o polityce obronnej, na której podmioty sama wpływa jako płatny uczestnik szczytu.
Tak jak Anglia i Francja w 1914 roku zwróciły się o pomoc do autorytarnej Rosji, aby trwale osłabić Niemcy, tak dziś Niemcy – a przynajmniej to, co z nich pozostało – mogą pomóc Anglii i Francji w zniszczeniu Rosji. Historia zdaje się być zapomniana, a potencjalne konsekwencje wojny zdają się umknąć uwadze opinii publicznej. W tym miejscu warto przypomnieć dwa ważne cytaty:
Berthold Brecht napisał w 1951 roku słynne słowa w swoim „Liście otwartym do niemieckich artystów i pisarzy”:
„Wielka Kartagina stoczyła trzy wojny. Nadal była potężna po pierwszej, nadal nadawała się do zamieszkania po drugiej. Po trzeciej już jej nie było.” (46)
Thomas Mann, przebywając na amerykańskim wygnaniu, dostrzegł tendencję USA do traktowania „Europy jako kolonii gospodarczej, bazy wojskowej, glacis [preludium, MY] w przyszłej krucjacie atomowej przeciwko Rosji, jako starożytnego, interesującego i wartego podróży kawałka ziemi, którego całkowita ruina nie byłaby dla nich żadnym problemem, gdy chodzi o walkę o dominację nad światem” (47).
Jeśli stratedzy nieuchronności rzeczywiście osiągną swój nieludzki cel, nikt nie będzie mógł usprawiedliwiać się powoływaniem na niewiedzę.
+++
Notatki i źródła
Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w niemieckich oddziałach saperskich. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i edukację średnią (budownictwo/matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w uczelni technicznej budownictwa. Od tego czasu publikował prace na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki USA. Do jego najnowszych publikacji należą: „Czarna księga UE i NATO” (2020), „Niedoceniana potęga” (2022) oraz „Od wojny do porządku światowego” (2026).
Bunt Szatana objawia się w odwróceniu porządku stworzonego przez Stwórcę, piękno zastępuje brzydotą, zmienia znaczenie znaczeń, wartości – wszystko na przeciwieństwo Bożego porządku. Sprowadza człowieka do aktu nie posłuszeństwa – wypowiedzenia przyjaźni z Bogiem. Ponieważ Stwórca szanuje wybór człowieka, akt wypowiedzenia posłuszeństwa musi być świadomy. Widać że Francja jako kraj upadła – jednym z z punktów zwrotnych w historii tego kraju, prowadzących do tego czym się stała, jest przejmująco opisane w powieści Sire przez Jean Raspail’a, zbezczeszczenie grobowców w Saint-Denis.
Książkę można nabyć tu: Jean Raspail, Sire;
też jest ten opis w jego KRÓL ZZA MORZA, Klub Książki Katolickiej , ul. Dąbrówki 7, 62-006 Dębogóra, e-mail: klub@kkk.com.pl MD]
—————————————
Oto zatem odczytujemy znamienną kartę naszej rewolucji – zbezczeszczenie grobów Saint-Denis, dokonane z rozkazu Konwentu, w dniach 12-25 października 1793 roku. Trzynaście dni hańby. W śród zachęcających okrzyków podnieconego tłumu rozpoczęto w pobliżu bazyliki kopanie dwóch kwadratowych dołów. Pierwszy był przeznaczony na kości Burbonów, drugi zaś na szczątki Walezjuszy i Kapetyngów oraz innych królów spokrewnionych z tymi dwoma rodami, o ile by takowych znaleziono. Potem taranem wyważono drzwi krypty, w której na kilku różnych poziomach rzędami leżały trumny królów.
Pierwszym „tyranem” wyrwanym z wiecznego odpoczynku był dobry król Henryk IV. Kiedy odbito wieko trumny, jego ciało zdało się niemal nietknięte. W rozrzedzonym powietrzu krypty rozszedł się silny, aromatyczny zapach. Pięknie pachniał ten król. Czego nie można powiedzieć o pozostałych. Jego twarz zachowała się w niemal idealnym stanie broda śnieżnobiała, rysy niezmienione. Trupa wywleczono z trumny i postawiono – niczym manekina opierając go o kolumnę. Otaczający go tłum z wrażenia wstrzymał oddech. Czy upadnie na kolana na znak należnego władcy szacunku? Ale prawo tłumu nie zna wyjątków – ton nadaje zawsze najpodlejszy z podłych. Przepchnąwszy się do pierwszego rzędu, jakiś zuchwały żołdak „)’ciągnął z pochwy szablę i odciął pukiel królewskiej brody, po czym – przy wtórze śmiechów i oklasków – uczynił z niej sobie sztuczne wąsy. Po nim do króla zbliżyła się jakaś megiera, która z całej siły spoliczkowała władcę i ciało upadło na ziemię. Po kilku godzinach obelg i poniewierki, doprowadzone do niewyobrażalnego stanu zwłoki króla bez ceremonii wrzucono – jako pierwsze – do przeznaczonego dla Burbonów dołu.
Ludwik XIII trafił doń nie poczęstowany nawet obelgą – za bardzo cuchnął. Za to z Ludwikiem XIV lud miał swoje porachunki. Jego ciało zostało rozprute nożem z brzucha wydostały się pakuły, którymi zastąpiono wnętrzności. Potem oprawca, tym samym nożem, siłą otworzył królowi usta, rozwierając zaciśnięte od siedemdziesięciu lat szczęki. Wyrwawszy stamtąd spróchniały pieniek zęba, ukazał go tłumowi niczym trofeum. Tym razem, obojętny na wydostający się z królewskich ust smród, lud zawył z rozkoszy. Do dołu wrzucono też królową Marię Teresę – małżonkę Ludwika XIV i córkę Filipa IV Hiszpańskiego. Wpadła tam z głową wykręconą do tyłu i rozrzuconymi, uniesionymi ku górze nogami – ona, tak cnotliwa za życia – co tłum powitał wulgarnym rechotem.
Nie lepiej potraktowano Marię Medycejską. Ciśnięto ją do dołu bardzo szybko, ponieważ jej ciało miało konsystencję starego, lejącego się sera. Patrioci wydzierali sobie z rąk kilka włosów, które unosiły się na powierzchni tej smrodliwej mazi. Anna Austriaczka, dumna Anna, królowa płaszcza i szpady, została wrzucona do dołu w wielkim pośpiechu. Jej członki nie trzymały się już ciała, a zgromadzony wokół cuchnących jam motłoch zatykał sobie nosy.
Do dołu zwalono Burbonów, delfinów, następców tronu – dojrzałych i małoletnich, dorosłe i niepełnoletnie królewny, kilku Orleańczyków, paru książąt Burgundii, Andegawenii, Akwitanii, Bretanii i Montpensier, kilkoro zmarłych przy narodzinach, których oklaskiwały zgromadzone megiery, bowiem „ci przynajmniej długo nie pożyli”, jedną zabłąkaną tutaj księżniczkę z rodu Stuartów, księżne Parmy, Artois, Berry, Palatynatu i Turenne, Wielkiego Kondeusza, a także wiele cór Francji, noszących imiona Maria, Maria Zefiryna, Maria Adelajda, Ludwika Maria, Maria Elżbieta, Maria Anna, których ciała wypływały z ołowianych trumien niczym zdroje śmierci. W bazylice trudno już było oddychać. Motłoch dyszał wściekle.Wtedy odkryto ciało Ludwika XV.
Bóg jeden wie, jak bardzo na niego czekano, by pokazać, jak ów „umiłowany” król straszliwie był znienawidzony! Czyż nie mówiono, że umarł na syfilis, że zgnił za życia, a po śmierci nie został nawet zabalsamowany, gdyż balsamiści padali jak muchy, ledwie-się go dotknęli? Wszystkich rozczarował. Jego trumna nawet nie cuchnęła. Ciało było dobrze zakonserwowane, skóra biała i świeża – zupełnie jakby dopiero go pochowano. Można by rzec, że król bierze kąpiel, gdyż ciało jego unosiło się na powierzchni obficie wypełniającego trumnę roztworu morskiej soli. Gdy jednak wodę wylano, stała się rzecz straszna. Ciało „Umiłowanego” zaczęło się błyskawicznie rozkładać, aż został z niego jakby cień na dnie trumny, z której unosił się obłok potwornego smrodu. Podpalono mnóstwo prochu, wystrzelono nawet kilka salw w nadziei na oczyszczenie powietrza – jak podczas epidemii dżumy. Tak oddano hołd królowi Ludwikowi XV. Było to dnia 16 października 1793 roku, dokładnie w godzinie, w której na rozklekotanym wózku wieziono na szafot królową Marię Antoninę, stojącą tyłem do konia, z rękoma związanymi za plecami i włosami luźno opadającymi na kark. . .
Czy mam mówić dalej, Miłościwy Panie? Przyznaję, że to bardzo nieprzyjemny sposób wspominania dziejów Twego rodu w tamtych dniach 1793 roku, gdy Francja i Francuzi przestali kochać swoich królów. A może ta nienawiść ludu była tak naprawdę rodzajem hołdu złożonego sponiewieranemu Majestatowi? Znienawidzono was tak bardzo, bo tak długo byliście wszystkim. Wasza kaźń była ceną za dobro, które kraj był wam winien, i wielkość, którą mu zapewniliście. Gdy dnia 21 stycznia 1793 roku, o dziesiątej dwadzieścia dwie, głowa Ludwika XVI spadła do wiklinowego kosza, nad Paryżem, aż po ogrody Tuileries, zawisła wielka cisza i spoczęła na nieprzebranym tłumie. Nienawiść na chwilę zwolniła biegu i dokonała się ostateczna komunia Francji i jej królów. Tej komunii już nie ma, Miłościwy Panie. Jej miejsce zajęły obojętność i ignorancja, a w najlepszym razie – u tych Francuzów, którzy wiedzą o Twoim istnieniu (powinienem napisać: o tym, że przeżyłeś) – ta odrobina współczucia i wzruszenia, które wywołują sprawy z góry spisane na niepowodzenie. Sprawy przegrane. Czy to Ci wystarczy na całe życie?
Ale wróćmy do bezczeszczenia grobów Saint-Denis. Może właśnie stamtąd mógłbyś czerpać siły i wolę bycia czymś więcej niż tylko wspomnieniem… Kiedy dół Burbonów się zapełnił, zajęto się tym przeznaczonym dla Walezjuszy. W tej samej upiornej atmosferze przez dwa dni wrzucano doń ciała, których stos rósł tak szybko, że jeden z robotników zauważył, iż „zabraknie miejsca dla wszystkich”. Potem sprawy się skomplikowały. By znaleźć wejście do grobowca Franciszka l, potrzeba było wielu próbnych wykopów i kreciego pełzania. Twórca College de France spoczywał tam wraz ze swą rodziną – matką, królową Ludwiką, żoną Klaudią i trójką spośród ich dzieci. W zetknięciu z powietrzem ich ciała zmieniły się w kleistą i cuchnącą maź, którą wiadrami – niczym ekskrementy – przeniesiono do dołu. To był ostatni władca, który śmierdział i wielu bardzo tego żałowało, gdyż smród podżegał do nienawiści.
Ale od XVI wieku nie robiono już ołowianych trumien, zastępując je kamiennymi sarkofagami. Ciała zmarłych obracały się w nich w proch. Niektóre zostały wygotowywane, by w ten sposób oddzielić kości od mięsa i pochować tylko szkielety obciągnięte skórą. Teraz kości i czaszki zagęszczały tę zupę w nieokreślonym kolorze, zmieszaną z gaszonym wapnem, niemal przelewającą się przez brzegi dołu i będącą swego rodzaju koncentratem, kwintesencją naszych królów. Przedstawiciele ludu pluli do niej, gdyż łup w postaci drogocennych przedmiotów nie spełnił ich oczekiwań. Nasi książęta często chowani byli w samej koszuli, bez biżuterii ani insygniów władzy królewskiej – na znak chrześcijańskiej pokory. Wraz z nimi do dołu wrzucono cały tłum dygnitarzy, opatów, ministrów, konetabli, szambelanów, seneszala de Beaucaire, kawalera de Barbazan, wielkiego Sugera, opata Saint-Denis, Bernarda Duguesclin i Leona de Lusignan, ostatniego frankońskiego króla Armenii i pierwszego z długiej listy chrześcijańskich uchodźców we Francji.. .Nigdy nie odnaleziono grobu Ludwika Świętego, także pochowanego w Saint-Denis. Łatwo sobie wyobrazić, jak gorliwie szukano tego króla – znienawidzonego podwójnie: jako władca i jako święty – drążąc tunele z jednej krypty do drugiej. Na próżno. Jego wielki, opiekuńczy cień wciąż pochylał się nad starą, plądrowaną bazyliką. A najeźdźcy nie przestawali kopać. Było coś przerażająco świętego – jakaś świętość ludu, która przeciwstawia się świętości Boga i każe w Niego wątpić – w tym zapamiętaniu rabusiów cmentarnych, ryjących niczym termity w fundamentach pierwszych wieków, jakby nad przeszłością panowało teraz nowe prawo życia i śmierci, prawo wynikające w sposób naturalny z Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela.
Wyczerpani, plujący i dławiący się padlinożercy zaczęli przekopywać tunel ku najstarszym poziomom nekropolii. Szło im ciężko. Dnia 21 października 1793 roku, załatwiwszy się z grobowcem zmarłego w 1223 roku Filipa Augusta, natrafili na teren zupełnie nieznany, po którym poruszali się bez planu i punktów orientacyjnych, kopiąc tunele, które trzeba było stemplować i napowietrzać. Być może, prócz ciężaru wieków, zaczęli czuć na swych barkach ciężar wstydu. Trudno im odmówić zadziwiającej odwagi. Na światło dnia wywleczono i ciśnięto do dołu króla Ludwika VII Młodego i jego ojca, Ludwika IV Grubego, z którego została jedynie garstka jasnego prochu, potem Henryka I i jego małżonkę Annę, córkę króla wikingów z Kijowa, i jeszcze wielu innych, aż po Roberta II Pobożnego, drugiego z Kapetyngów, urodzonego w roku 970. Wraz z nim łupieżcy grobów przekroczyli próg tysiąclecia, zmieniając jednocześnie dynastię, i zapuścili się w labirynt wąskich i pochyłych korytarzy nekropolii, leżących pod płytami chóru bazyliki.
Tutaj na wielu poziomach tłoczyli się Karolingowie i Merowingowie. Napisy na grobach były zatarte. W kamiennych korytkach odnaleziono stosy kości, których anonimowość nie uchroniła przed wylądowaniem w dole Walezjuszy. Zidentyfikowano natomiast szczątki Karola Łysego, odnalezione wewnątrz małego, drewnianego i świetnie zachowanego kuferka, na którym widniał wyraźny monogram. Wszystko to spoczywało wewnątrz kamiennego sarkofagu. Karol II Łysy, król Francji, sygnatariusz słynnego traktatu z Verdun podpisanego w 843 roku, być może prawdziwy twórca Twojego królestwa po podziale cesarstwa Karola Wielkiego… Jego kuferek pływał przez kilka chwil na powierzchni wypełniającej dół mazi, wśród wielkich i smrodliwych bąbli, po czym zakołysał się niczym tonący okręt i zniknął w odmętach królewskiej magmy.
Jednak ostatecznym tryumfem podłości stało się odnalezienie szczątków Dagoberta I. Nareszcie! Zniszczono opactwo, zdewastowano bazylikę, unicestwiono nekropolię – wszystko po to, by teraz móc radośnie rozprawić sięz despotą, który dał ternu wszystkiemu początek, twórcą opactwa podniesionego do rangi królewskiego grobowca, Dagobertem, Salomonem Franków! Gdy po długiej, podziemnej harówce synowie ludu dotarli wreszcie do jego sarkofagu, ze zdurnieniem stwierdzili, że nie spoczywał tam samotnie. Jego małżonka, królowa Nantylda, którą w tak romantycznych okolicznościach porwał z klasztoru, leżała obok niego w dwudzielnej skrzyni, teraz już będąc tylko małą kupką kości zawiniętych w kawałek jedwabnej tkaniny. Na skrzyni dało się jeszcze odczytać dwie wyryte inskrypcje: Hic jacet corpus Dagoberti oraz Hic jacet corpus Nantildis. Tryumf szybko przerodził się we frustrację, gdyż ten lubujący się w zbytku władca Merowingów kazał się pochować jak ostatni żebrak. Kości obojga rozłożono na kamiennych płytach posadzki. Ani jednego klejnotu, ani jednego złotego pierścienia! Łopatą i miotłą połączono Dagoberta z Nantyldą i bez ceremonii wrzucono do dołu.
Dół Burbonów został zasypany dnia 16 października 1793 roku. Dół Walezjuszy i innych władców – dnia 25 tego samego miesiąca. W ten oto sposób dokonała się druga śmierć naszych królów, druga śmierć, Miłościwy Panie, wszystkich władców, których jesteś potomkiem. Oba doły wypełniono po brzegi. Oba zasypano ziemią. Oba starannie udeptano. Po obu przejechały ciągnięte przez konie walce. Przy obu postawiono straże, by uniknąć ewentualnych manifestacji niewczesnej ludowej żarliwości. Niepotrzebnie. Lud utracił pamięć. I do tej pory jej nie odzyskał. Na skutek licznych i przemyślanych zamachów na ciągłość historii Francji, po przeszło stu latach walczącego laicyzmu republikańskiego i gorliwego niszczenia wszystkiego, co święte, pamięć ludu zapadła w ciemną otchłań, skąd wydobyć ją może jedynie cud. Czy wierzysz w cuda, Miłościwy Panie?
Co łączy okrojony w polskiej szkole spis lektur z głową Krzysztofa Kolumba leżącą na bostońskim bruku? Na pierwszy rzut oka – nic. W istocie rzeczy to jednak taki sam impuls, który w 1793 roku kazał jakobinom rozbijać królewskie groby, dziś pcha ich ideowych spadkobierców do niszczenia przeszłości. To pycha i ślepe przeświadczenie, że lepszą przyszłość można zbudować dopiero wtedy, gdy doszczętnie zrówna się z ziemią wszystko, co było wcześniej.
Kiedy zatrzymano zegar
Już raz historia miała wystartować na nowo. Jesienią 1793 roku rewolucyjny konwent we Francji uznał, że świat trwał dotąd na próżno, a wszystko, co wydarzyło się wcześniej, nie ma żadnego znaczenia. Nakazał więc liczyć lata od samej rewolucji, jakby stwarzając świat ex nihilo. Wrzesień 1792 roku ogłoszono „rokiem pierwszym”. Miesiącom nadano inne nazwy, a tydzień rozciągnięto do dziesięciu dni, żeby w nowej rachubie czasu zabrakło miejsca na niedzielę.
Po zmianie kalendarza rozpoczęto brutalną walkę z materialnymi przejawami religii. W listopadzie 1793 roku pod sklepieniem katedry Notre Dame wywrotowcy tańczyli ku czci Rozumu. Z fasad strącano figury, z wież zdejmowano dzwony, a krzyże przetapiano. Najbardziej wymowna była jednak czystka w bazylice Saint-Denis. Tam, w grobach królów rewolucjoniści rozłupali trumny liczące sobie setki lat. Wywlekli szczątki monarchów, cisnęli je do wspólnego dołu i przysypali wapnem. Nie zależało im na złocie. Chodziło o to, by Francja obudziła się w nowej rzeczywistości, bez przodków.
Jak zauważa historyk sztuki François Souchal w książce Wandalizm rewolucji, obsesję równości za wszelką cenę rozszerzono nawet na zabytki. Irytujące stały się iglice kościołów wskazujące na niebo i swymi rozmiarami rażące wzrok obywatela, niemogącego tolerować takiego „wywyższania się”.
Nie oszczędzono także żywych. Już we wrześniu 1792 roku tłum wdarł się do paryskich więzień i w kilka dni wymordował około tysiąca trzystu ludzi. Później w ruch poszła gilotyna. Pracowała nieustannie, miarowo, niczym wytrawny rzemieślnik dumny ze swego fachu. Do Wandei, gdzie chłopi ujęli się za Bogiem i królem, republika posłała „kolumny piekielne”. Pod Nantes zaś topiła skazańców w nurtach Loary, całymi barkami naraz. Dziesiątki tysięcy ludzi zginęły tylko dlatego, że nie chciały wyrzec się własnej przeszłości.
Prawdziwe zawołanie rewolucji nie brzmiało: „wolność, równość, braterstwo”. Głosiło natomiast – „wolność, równość, braterstwo albo śmierć”. A gilotyna była najlepszą przyjaciółką rewolucjonisty.
Czystki w ministerstwie
A jak przejawia się ten jakobiński, rewolucyjny duch dzisiaj? Otóż współcześni neo-jakobini nie próżnują. Nie mając gilotyny, stosują bardziej wyrafinowane metody, by zniszczyć tradycję. Jedną z nich jest choćby… systematyczne okrajanie spisu lektur.
Podstawą prawną stało się podpisane 11 marca rozporządzenie, które wejdzie w życie wraz z nowym rokiem szkolnym. Przesuwa ono akcent z lektur obowiązkowych na uzupełniające. Lista tych pierwszych topnieje, druga zaś rośnie i otwiera się na reportaż czy literaturę współczesną, podczas gdy z dawnych dzieł pozostają jedynie fragmenty. Nauczyciel ma odtąd wybierać swobodniej, a zestaw książek dostrajać do gustu i możliwości poszczególnych klas. Brzmi to z pozoru rozsądnie, ale tak naprawdę jest karygodne.
Weźmy na przykład Pana Tadeusza. Epopeja, którą całe pokolenia czytały w całości, od Inwokacji „Litwo, Ojczyzno moja”, po koncert Jankiela, zostaje ograniczona do materiału czytanego na wyrywki. Z obligatoryjnych elementów utworu pozostaje wspomniany wstęp i kilka scen. Cała reszta zaś przechodzi do sekcji nieobowiązkowej.
To tylko jeden z licznych przykładów modyfikacji na liście lektur – zmian zmierzających do wyplenienia tradycji i maksymalnego uproszczenia kanonu. Zamiast pełnego poznawania dziedzictwa pisanego, uczniowie – przyzwyczajeni do mediów społecznościowych – mają otrzymać materiał łatwy i niewymagający dłuższego skupienia. W dobie TikToka odcina się więc uczniów od przeszłości i kształtuje „nowego człowieka”. To logiczny skutek metody neo-jakobinów zasiadających w resorcie zwanym dla niepoznaki Ministerstwem Edukacji Narodowej.
Sąd nad żywymi i umarłymi
Pokrewne zjawisko, równie bliskie rewolucyjnemu szaleństwu, widać także na Zachodzie. W 2023 roku wydawnictwo Puffin ogłosiło „poprawienie” książki Roalda Dahla – zmarłego przed trzydziestu z górą laty autora Charliego i fabryki czekolady czy Matyldy. Z ich kart zniknęły słowa „gruby”, „brzydki” i „szalony”, a opisy bohaterów przykrojono na miarę tzw. dzisiejszej wrażliwości.
Ofiarami padają także żyjący twórcy. Przykładowo autorkę cyklu o Harrym Potterze, za jej poglądy na płeć obłożono publiczną anatemą. Odcięli się od niej nawet aktorzy filmowi zawdzięczający sławę ekranizacjom jej twórczości. Doszło nawet do tego, że fani zaczęli palić książki J.K. Rowling, a samo jej nazwisko stało się w pewnych kręgach słowem zakazanym.
Z kolei Mel Gibson za swoje nieprawomyślne tyrady trafił na całą dekadę na czarną listę, bez procesu i bez prawa do obrony. Chodzi o to, że ukarał go tłum, a nie sąd. Piętno pariasa miało być już dla niego niemożliwe do zdjęcia.
Przypadki Dahla, Rowling i Gibsona nie są bynajmniej odosobnione. Metoda jest zawsze ta sama: nie obala się argumentu, lecz usuwa człowieka. Nie odpowiada się na słowo, lecz odbiera prawo do jego wypowiedzenia. To sąd, w którym oskarżenie wystarcza za dowód, wyrok zapada przez aklamację, a kara polega na całkowitym wykluczeniu ze środowiska.
Argument siły zamiast siły argumentu
Niekiedy Rewolucja ucieka się do nawet ostrzejszych działań.
I tak w 2020 roku w Kalifornii tłum obalił posąg Junipera Serry, osiemnastowiecznego franciszkanina, który zakładał tam pierwsze misje. Jego wizerunek plamiono, ciągnięto na linach, deptano i opluwano.
Atakowano także pomniki Kolumba. Jedne potraktowane zostały czerwoną farbą, inne zerwano z cokołów przy użyciu lin. W Bostonie posągowi odkrywcy odcięto głowę, która o świcie leżała na bruku obok cokołu. Z kolei w Richmond inny monument wielkiego podróżnika obalono, podpalono i wrzucono do jeziora.
W Bristolu natomiast tłum strącił z cokołu pomnik Edwarda Colstona – zasłużonego kupca i filantropa, choć przy tym handlarza niewolnikami. Przeciągnął go ulicami i wrzucił do portowej wody.
Te gesty nie są bynajmniej przypadkowe.
Ścięcie.
Ogień.
Woda.
Po te same trzy żywioły sięgała Wielka Rewolucja. Pod ostrzem ginęli ludzie, w płomieniach znikały świątynie, a pod Nantes republika topiła skazańców w rzece.
Dwa i pół wieku później rozgrywa się podobny scenariusz, tyle że tym razem obiektem ataku są symbole. Tłum, który topi Kolumba w jeziorze i ścina jego głowę z brązu, robi to samo, co konwent czynił żywym ludziom.
Historia nie powtarza się, lecz rymuje.
Pycha, która sądzi przeszłość
Za szaleństwem rewolucjonistów francuskich i metodą współczesnych neo-jakobinów stoi ta sama zgubna pycha człowieka, który uważa się za lepszego tylko dlatego, że żyje dziś, a wobec przeszłości uzurpuje sobie prawo do bycia sędzią i katem naraz.
Dlatego warto pamiętać o 14 lipca 1789 roku. Nie po to, by po raz kolejny świętować zdobycie Bastylii, w której przebywało wówczas tylko siedmiu więźniów. Warto pamiętać tę datę jako przestrogę, dokąd prowadzi pokusa rozpoczynania świata od nowa. Zegar bowiem łatwo jest zatrzymać. Znacznie trudniej jest go potem prawidłowo nastawić.
Prezydent USA Donald Trump spotkał się z prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełenskim na szczycie NATO w Ankarze (Turcja) 8 lipca.
Pułapka Patriota
Scott Ritter
Autorstwa Scotta Rittera
Donald Trump dał Ukrainie zielone światło na licencjonowanie produkcji pocisków Patriot. To pułapka, która nie skończy się dobrze dla tych, którzy widzą w nich ratunek.
Wytrwałość popłaca – a przynajmniej tak się wydaje. Niecały tydzień przed dorocznym szczytem NATO w Ankarze, prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski ponowił żądanie budowy krajowego zakładu produkcyjnego pocisków przeciwlotniczych Patriot. Apel Zełenskiego nastąpił po jednym z największych rosyjskich ataków rakietowych na Kijów. W przeciwieństwie do poprzednich ataków rosyjskich, w których strona ukraińska twierdziła, że zdecydowana większość rosyjskich pocisków została przechwycona przez systemy obrony przeciwlotniczej dostarczone przez Zachód, ten atak uwypuklił brutalną rzeczywistość, że Ukraina nie miała możliwości obrony przed rosyjskimi atakami.
Ukrainie skończyły się rakiety.
„Aby niezawodnie chronić życie, potrzebujemy własnej produkcji” – powiedział Zełenski.
Prezydent Ukrainy powtórzył apel, który wygłaszał od miesięcy. W maju Zełenski oświadczył: „Zwróciłem się do poprzedniego rządu i proszę obecny rząd: Udzielcie Ukrainie licencji. Zwiększymy produkcję pocisków Patriot. To będzie bardzo pomocne dla nas, dla Bliskiego Wschodu i dla wszystkich, którym Stany Zjednoczone chcą pomóc”.
8 lipca, podczas spotkania z prezydentem USA Donaldem Trumpem na marginesie szczytu w Ankarze, życzenie Zełenskiego zostało spełnione.
„Damy ci licencję na produkcję Patriotów” – powiedział Trump do rozpromienionego Zełenskiego. „To całkiem fajne, prawda? Dzięki temu nie będziesz mógł narzekać, że nie dajemy ci ich wystarczająco dużo”.
Trump zaznaczył, że musi jeszcze poinformować „firmę”, ale dodał: „Ale wszystko się ułoży”.
Problem rozwiązany?
Ani trochę.
Trump i Zełenski wpadli w pułapkę, którą można określić wyłącznie jako „pułapkę patriotyzmu” – wierzą, że pojedyncza technologia może w jakiś sposób zmienić losy narodu.
Problemu, z którym boryka się Ukraina i jej zachodni sojusznicy – w tym pozornie odradzające się Stany Zjednoczone pod wodzą Trumpa – nie da się rozwiązać, przeznaczając jeszcze więcej środków na wojnę na wyniszczenie, która działa na korzyść Rosji. Oznaczałoby to, że Ukraina miałaby potencjał, by zyskać przewagę w toczącej się wojnie zastępczej między kolektywnym Zachodem a Rosją.
Nie, nie zrobiła tego.
Celem Zachodu zawsze było wciąganie Rosji w niekończący się konflikt, który podważa siłę ekonomiczną, militarną i moralną kraju i jego obywateli.
Problem, z którym zmaga się Zachód jako całość, polega na tym, że przewidywany przez niego upadek gospodarczy, militarny i moralny nie następuje w Rosji, lecz na Ukrainie i wśród jej europejskich partnerów.
Drugim problemem jest to, że Stany Zjednoczone są więcej niż skłonne pozwolić zarówno Ukrainie, jak i Europie na dalsze wyczerpywanie resztek sił, jakie im pozostały – w nadziei, że w ten sposób Rosja zostanie jeszcze bardziej osłabiona.
Równolegle z wnioskiem Zełenskiego o prawo do produkcji pocisków Patriot, trwa zakrojona na szeroką skalę kampania wojny informacyjnej. Jej rdzeniem jest ofensywa dronów wymierzona w krytyczną infrastrukturę Rosji; kampanii tej towarzyszy bezprecedensowa ofensywa propagandowa, której celem jest przekształcenie drastycznych obrazów płonącej rosyjskiej infrastruktury naftowej, zniszczonych ciężarówek i długich kolejek na stacjach benzynowych w niekończącą się narrację przedstawiającą Rosję jako niezdolną do obrony – a tym samym osłabioną i desperacko poszukującą wyjścia z wojny, której nie mogą wygrać.
Cel tej kampanii jest jasny: uzbroić Ukrainę.
Aby zapewnić Ukrainie broń niezbędną do samoobrony.
Ignorowanie kosztów, jakie Ukraina dotychczas poniosła w postaci ofiar śmiertelnych i zmarnowanych zasobów.
Jeśli zignorujemy fakt, że Rosja zachowuje strategiczną przewagę w szerokim spektrum kwestii definiujących ten konflikt – na polu bitwy, w fabrykach broni, w salach konferencyjnych korporacji i na korytarzach globalnego podejmowania decyzji – oznacza to, że Rosja dominuje pod każdym względem.
Zignorujmy fakt, że ani Ukraina, ani jej zachodni sojusznicy nie mogą wygrać tej wojny.
Po prostu stwórz wrażenie, że potrafią to zrobić.
Ponieważ percepcja tworzy swoją własną rzeczywistość.
Zwłaszcza jeśli Rosja padnie ofiarą tej kampanii wojny informacyjnej i zacznie wątpić w siebie.
Problem polega na tym, że – przynajmniej jeśli chodzi o kwestię ukraińskiej produkcji rakiety Patriot – wrażenie, jakie próbują stworzyć twórcy tego planu, nie ma szans na realizację.
Jest skazany na porażkę z powodu niekompetencji tych, którzy pierwotnie go opracowali.
Biorąc pod uwagę obecny stan produkcji systemu Patriot, pociski przechwytujące MIM-104F Guidance Enhanced Missile-Tactical (GEM-T) są najbardziej prawdopodobnymi kandydatami do licencjonowanej produkcji na Ukrainie. W normalnych warunkach produkcja pocisku GEM-T kosztuje od 3 do 4 milionów dolarów za sztukę. Przyspieszenie produkcji mogłoby zwiększyć koszt jednostkowy do 6-7 milionów dolarów. Produkcja licencjonowana, która wymagałaby budowy nowych zakładów, mogłaby zwiększyć koszt do ponad 10 milionów dolarów za sztukę.
Pocisk, który nie jest przeznaczony do zestrzeliwania współczesnych rosyjskich pocisków hipersonicznych, startujących z okrętów podwodnych, takich jak „Iskander-M”, „Kinżał”, „Cyrkon” czy „Oresznik”.
Oznacza to, że umowa licencyjna między USA a Ukrainą nie została od początku zaprojektowana z myślą o rzeczywistej poprawie zdolności obronnych Ukrainy, lecz raczej po to, aby stworzyć wśród osób podatnych na takie fantazje wrażenie, że Ukraina faktycznie jest w stanie tego dokonać.
Gdyby tylko dano jej środki, żeby to zrobić.
Ukraińska licencja prawdopodobnie będzie kontynuacją istniejącej licencjonowanej produkcji pocisków GGEM-T w Niemczech, gdzie w Schrobenhausen wybudowano nowy zakład produkcyjny pocisków GEM-T. Zakład jest zarządzany przez COMLOG, spółkę joint venture Raytheon i MBDA Niemcy. COMLOG jest przeznaczony do produkcji i modernizacji pocisków Patriot PAC-2 GEM-T dla użytkowników europejskich, w tym Ukrainy.
Jest wysoce prawdopodobne, że ukraińska licencja będzie rozszerzeniem istniejącej niemieckiej licencji. Takie rozwiązanie uprościłoby wiele kwestii kontroli eksportu.
Pociski przechwytujące GEM-T zawierają elektronikę naprowadzającą, komponenty napędowe, zespoły głowic bojowych oraz wyposażenie interfejsu do wyrzutni, które pochodzą od dostawców działających na podstawie niemieckiej licencji. Czas dostawy niektórych z tych komponentów przekracza sześć miesięcy.
Prace budowlane w Schrobenhausen rozpoczęto w 2022 roku. Plan zakładał budowę sześciu nowych budynków na tym terenie do 2026 roku: hali montażowej, magazynu, zakładu przygotowania komór spalania, centrum technologicznego, rozbudowy istniejącego budynku dla serwisu technicznego oraz nowego skrzydła biurowego. Według MBDA, stworzy to powierzchnię użytkową 6500 metrów kwadratowych. Zakład w Schrobenhausen jest wyłącznie zakładem montażowym; ponad 50 bawarskich i niemieckich dostawców bierze udział w fazach kwalifikacji i produkcji seryjnej wszystkich komponentów używanych do wytworzenia produktu końcowego. Wśród dostawców jest Bayern-Chemie, którego zakład w Aschau otrzymał kontrakt na produkcję silników rakietowych na paliwo stałe do pocisków przechwytujących GEM-T. Bayern-Chemie produkował silniki Patriot w latach 1987-1996 i posiada infrastrukturę umożliwiającą wznowienie tej wcześniejszej działalności.
System sterowania sterem kierunku niemieckich pocisków GEM-T nie będzie już hydrauliczny, lecz elektromechaniczny. Modyfikacje górnej części pocisku, tzw. stożka nosowego, a także instalacja nowego komputera, który zostanie dostarczony z Europy, podkreślają fakt, że niemiecki GEM-T jest produktem niezależnym, niezależnym od dostępności amerykańskich komponentów – to kolejny powód, dla którego zmiana licencji COMLOG jest najbardziej prawdopodobnym kierunkiem działań USA wobec Ukrainy.
Modele Patriot GEM-T w zakładzie produkującym silniki rakietowe na paliwo stałe Bayern-Chemie w Aschau w Niemczech
Ale wszystko to jest częścią szumu informacyjnego, mającego na celu przekonanie, że taka umowa jest możliwa i że pojawi się nadzieja dla Ukrainy, gdy tylko ukraińskie rakiety zejdą z linii produkcyjnej.
W idealnych warunkach GEM-T zmontowany na Ukrainie mógłby stać się rzeczywistością nie wcześniej niż w 2028 roku.
Oczywiście pod warunkiem, że Kongres zatwierdzi to przeniesienie.
Ale żeby tak się stało, trzeba by założyć, że Rosja będzie biernie przyglądać się, jak Ukraina buduje od podstaw nowy obiekt o powierzchni 6500 metrów kwadratowych lub przekształca istniejące obiekty, aby umożliwić montaż rakiet GEM-T Patriot.
? Rosja nie zidentyfikuje ani nie będzie siłą blokować tej fabryki montażowej, ani licznych zakładów pomocniczych zajmujących się importem i/lub produkcją podzespołów.
Krótko mówiąc, Rosja nie pozostanie bezczynna.
Każda fabryka GEM-T wybudowana na Ukrainie będzie miała żywotność mierzoną w dniach – lub w najlepszym wypadku tygodniach.
Ukraiński Patriot GEM-T nigdy nie ujrzy światła dziennego.
I każdy, kto sprzedaje tę fantazję – w tym Zełenski i Trump – wie, że to prawda.
Ukraiński GEM-T to mit – chimera – mająca na celu złamanie ducha narodu rosyjskiego poprzez szerzenie mitu niekończącego się konfliktu.
Ale jest to pułapka, w którą nie wpadną ani naród rosyjski, ani jego przywódcy.
Niestety, nie można tego samego powiedzieć ani o Zełenskim, ani o Trumpie.
A cena za ich błąd będzie mierzona krwią ofiar, zarówno rosyjskich, jak i ukraińskich.
Najnowsze wiadomości: Ataki USA na Iran nasilają się – Ciężkie bombardowania i doniesienia o trafieniach w obiekty nuklearne – Wywiad z byłym analitykiem CIA Larrym Johnsonem
W szczegółowym wywiadzie były analityk CIA Larry Johnson przeanalizował najnowsze wydarzenia w konflikcie amerykańsko-irańskim. Skupiono się na trwających amerykańskich atakach powietrznych i rakietowych na cele irańskie – w tym na doniesieniach o kolejnym ataku na reaktor ciężkowodny w pobliżu Kondab.
Johnson, który przez dziesięciolecia pracował jako analityk CIA, ocenia obecną eskalację jako kontynuację schematu, który obserwował w ostatnich miesiącach: ataki USA w piątek lub sobotę, po których w niedzielę lub poniedziałek rano Trump podejmuje dyplomatyczne próby uspokojenia sytuacji.
Ciężkie bombardowanie Iranu przez USA
Według Johnsona, ostatnie amerykańskie ataki rozpoczęły się intensywnie około dwie godziny temu. Cele znajdowały się głównie na południowym wybrzeżu Iranu oraz w prowincji Chuzestan. Wśród wymienionych lokalizacji znalazły się Bandar-Abbas, Bandar-Kangan, Minab, Buszehr, Ahwaz i inne.
Szczególnie podkreślono doniesienia o eksplozjach w obiekcie Kondab (znanym również jako iracki reaktor ciężkowodny). Obiekt ten został już trafiony w 2025 roku oraz podczas wcześniejszej wojny i uważa się, że nie jest już w pełni funkcjonalny. Johnson postrzega ponowny atak jako w dużej mierze symboliczny, ale stanowiący jasny przekaz.
Dodatkowo pojawiły się doniesienia o ataku na rafinerię w Behbahan i wynikających z tego przerwach w dostawie prądu w niektórych częściach miasta. Johnson podkreślił jednak, że przerwy w dostawie prądu były jak dotąd lokalne i niekoniecznie oznaczały rozległy atak na irańską infrastrukturę energetyczną.
Irańskie ataki odwetowe na bazy USA
Równocześnie Iran zaatakował amerykańskie i powiązane z USA instalacje wojskowe w regionie. Johnson przytoczył ataki na:
Baza lotnicza King Hussein i baza lotnicza Muwaffaq al-Salti w Jordanii
Baza morska USA w Omanie (Duke Port)
Baza lotnicza Al-Udeid w Katarze
Miejsca docelowe w Bahrajnie i Kuwejcie
Iran celowo zaatakował systemy, które wcześniej były używane do ataków na cele irańskie – takie jak system HIMARS w Kuwejcie. Johnson postrzega to jako jasną strategię Iranu: każdy, kto udostępnia swoje terytorium do ataków na Iran, musi liczyć się z konsekwencjami.
Cieśnina Ormuz: zamknięta czy otwarta?
Centralnym tematem dyskusji była Cieśnina Ormuz. Podczas gdy agencje amerykańskie (CENTCOM) i brytyjskie Morskie Operacje Handlowe (UK MTO) twierdzą, że cieśnina jest otwarta, a ruch statków odbywa się normalnie, według Johnsona dane z bieżącego śledzenia (VesselFinder, MarineTraffic) pokazują zupełnie inny obraz: bardzo niewiele statków – w tym prawdopodobnie amerykańskie jednostki rozpoznawcze – jest w ruchu.
Iran, za pośrednictwem Urzędu Cieśniny Zatoki Perskiej (PGSA), wydał jasne zasady dotyczące żeglugi. Statki ignorujące te zasady zostały ostrzeżone, a niektóre zostały trafione. Johnson określił oświadczenia USA i Wielkiej Brytanii dotyczące otwartej cieśniny jako „obiektywnie fałszywe” i będące częścią trwającej kampanii dezinformacyjnej.
Ograniczone zasoby USA i ryzyko eskalacji
Johnson ostrzegał przed ograniczonymi zapasami amunicji w USA. Rakiet Tomahawk i JASSM brakowało, a możliwości zaopatrzenia przemysłu USA były poważnie ograniczone przez problemy z łańcuchem dostaw (w tym pierwiastków ziem rzadkich). Przedłużający się konflikt uderzyłby zatem w USA mocniej niż w Iran.
Obecne podejście określił jako „polowanie i opryskiwanie” – w dużej mierze bezładne ataki na domniemane cele, ponieważ Stany Zjednoczone najwyraźniej nie posiadają już żadnych nowoczesnych, precyzyjnych systemów namierzania. Jednocześnie podkreślił, że Iran reagował dotychczas ostrożnie, ale może zareagować znacznie bardziej stanowczo, jeśli sytuacja się pogorszy.
Możliwe błędne oszacowanie reakcji Iranu
Johnson skrytykował stronę amerykańską za domniemane założenie, że Iran również zaprzestanie ataków, jeśli amerykańskie ataki zostaną wstrzymane. Uważa on, że Teheran prawdopodobnie mógłby kontynuować proaktywne ataki na amerykańskie cele w regionie – zwłaszcza jeśli siły wewnętrzne domagające się twardszego stanowiska zdobędą przewagę.
Jego zdaniem, wojna na pełną skalę nie jest obecnie celem administracji Trumpa. Niebezpieczeństwo tkwi jednak w błędnej ocenie sytuacji przez obie strony.
Inne tematy: Śmierć Lindsey Graham
W wywiadzie poruszono również kwestię nagłej śmierci senatora USA Lindseya Grahama. Johnson zwrócił uwagę na nieścisłości w chronologii wydarzeń: Graham przybył do Kijowa w piątek, spotkał się z Zełenskim i odwiedził fabrykę dronów. Jego podróż powrotna pociągiem i samolotem, o ile odbył standardową trasę, nie pokrywała się z oficjalną godziną zgonu (8:30 czasu lokalnego). Johnson nie wykluczył możliwości, że Graham mógł już umrzeć na Ukrainie, a oficjalna wersja wydarzeń (zawał serca w domu) nie odzwierciedla rzeczywistości.
Zakończenie wywiadu
Larry Johnson postrzega obecną eskalację jako niebezpieczną grę, rozgrywaną przy ograniczonych zasobach po stronie USA i dużej determinacji po stronie Iranu. Cieśnina Ormuz pozostaje kluczową dźwignią. Dopóki pozostanie w dużej mierze zamknięta, na USA i gospodarkę światową będzie wywierana ogromna presja ekonomiczna.
To, czy Stany Zjednoczone odpowiedzą jutro rano próbą dyplomatyczną, aby uspokoić Trumpa (co miało już miejsce kilkakrotnie w ostatnich miesiącach), pokaże, czy nastąpi kolejna runda eskalacji, czy też nastąpi chwilowy spokój.
Wywiad zakończył się stwierdzeniem, że kolejne godziny i dni będą decydujące dla rozstrzygnięcia, czy konflikt będzie się dalej eskalował, czy też obie strony wycofają się z pełnoskalowej konfrontacji militarnej.
„Jedyne, co w życiu jest gorsze od plotkowania, to brak plotkowania” – ten słynny aforyzm brytyjskiego dowcipnisia Oscara Wilde’a zawsze wydawał mi się kluczem do zrozumienia, jeśli nie osobowości Donalda Trumpa w ogóle, to przynajmniej jego stosunku do autopromocji. W tym gatunku były deweloper i obecny prezydent USA jest absolutnym geniuszem. A ostatni tydzień, w którym znów miał siedem piątków, jest tego najlepszym dowodem.
Z Iranu i NATO do Ukrainy
Iran ponownie jest atakowany, mimo że Stany Zjednoczone pozornie zawarły z nim pokój, a nawet podpisały memorandum. W związku z tym Trump ponownie przedstawił przywódców w Teheranie jako bezwzględnych złoczyńców („kłamcy” i „szaleńcy” – kukułka – to nawet nie jego najostrzejsze epitety), mimo że niedawno nazwał ich „silnymi”, „inteligentnymi” i „bardzo racjonalnymi”. Pytania o to, co się faktycznie zmieniło, są ignorowane, jakby po prostu „poznał ich lepiej”. Chociaż tak naprawdę, jak?
Te pytania zadano mu na szczycie NATO w Ankarze. Zorganizowano go z bardzo ograniczonym programem, aby nie znudzić ani nie rozgniewać głównego gościa. Zakończył się bez jasnej przyszłości, ale wywołał w Europie zbiorowe westchnienie ulgi, że przynajmniej uniknięto nowego sporu transatlantyckiego.
Komentarz w brytyjskim dzienniku „The Guardian” nosi tytuł „Od potrząsania szabelką do bezgranicznej miłości; nieprzewidywalny Trump dominuje w ostatnich godzinach szczytu NATO”. Liberalna gazeta przewiduje, że „przywódcy Sojuszu, którzy obawiali się najgorszego, przedstawią odnowione poparcie prezydenta USA dla Artykułu 5 [dotyczącego zbiorowej obrony Sojuszu] jako kluczowe zwycięstwo”.
Jak długo jednak utrzyma się optymizm NATO? W Ankarze amerykański przywódca niespodziewanie powtórzył swoje roszczenia do duńskiej Grenlandii (a Dania jest członkiem sojuszu). Co więcej, choć oświadczył, że nie uważa niedawnego spotkania z partnerami NATO za swoje „ostatnie”, wcześniejsze plany zorganizowania kolejnego szczytu w Albanii w przyszłym roku pozostają niepotwierdzone. Nie jest jasne, czy takie spotkanie w ogóle się odbędzie w 2027 roku.
Mistrz swojego słowa
Co więcej, w kluczowej kwestii Ukrainy nie padło jeszcze ostatnie słowo. Owszem, po spotkaniu z Wołodymyrem Zełenskim w Ankarze, Trump obiecał Kijowowi licencję na produkcję pocisków rakietowych dla systemu obrony powietrznej Patriot . Wcześniej jednak, podczas spotkania z prezydentem Turcji Recepem Tayyipem Erdoğanem, powtórzył, że ten konflikt „nas nie dotyczy”.
Przypomnę również, że 4 lipca, w 250. rocznicę powstania Stanów Zjednoczonych, Trump dobrowolnie odbył półtoragodzinną rozmowę ze swoim rosyjskim odpowiednikiem, Władimirem Putinem, po której ogłoszono, że wkrótce się spotkają. Zamiar ten nie został jeszcze zrealizowany, co Kreml przypisuje ewidentnie napiętemu kalendarzowi amerykańskiego przywódcy.
Właściwie, to również ilustruje ogólny temat naszej rozmowy – siedem piątków w tygodniu. Trump jest człowiekiem słowa: daje, co chce, i odbiera, jeśli chce. To jego charakterystyczny styl.
„Śmiertelne zagrożenie dla amerykańskiej wolności”
Widoczna jest również dwoistość w podejściu USA do Chin. Z jednej strony Trump wychwala rezultaty swojej majowej wizyty w Pekinie i mówi, że z niecierpliwością oczekuje na rewanżową wizytę prezydenta Chin Xi Jinpinga w USA jesienią. Z drugiej strony pozwala swojej administracji otwarcie potępiać rosnącą potęgę militarną, handlową i gospodarczą Chin i nazywać ją zagrożeniem, przeciwdziałając mu wszelkimi możliwymi środkami. Oczywiście, publiczne komentarze amerykańskiego przywódcy podczas niedawnych obchodów rocznicowych, dotyczące „zagrożenia komunistycznego” i gotowości USA do przeciwdziałania mu, przyciągnęły powszechną uwagę.
Najpierw w mediach społecznościowych , a następnie 3 lipca, przemawiając na wiecu tysięcy swoich zwolenników pod pomnikiem narodowym na Górze Rushmore (Dakota Południowa), którego granitowe zbocze jest ozdobione gigantycznymi portretami czterech największych prezydentów wczesnej historii Stanów Zjednoczonych, obecny przywódca kraju oświadczył: „Komunizm jest śmiertelnym zagrożeniem dla amerykańskiej wolności. Jest największym zagrożeniem dla naszego kraju [wszech czasów], wliczając I wojnę światową, II wojnę światową, Pearl Harbor, a nawet 11 września (ataki terrorystyczne z 11 września 2001 roku w Nowym Jorku i Waszyngtonie – przyp. autora)”.
Według CNN, słowa „komunizm” i „komunista” padły 14 razy w półgodzinnym przemówieniu. Następnego dnia prezydent USA powrócił do tego tematu w swoim ważnym przemówieniu rocznicowym w Waszyngtonie. Później analitycy brytyjskiej agencji informacyjnej Reuters obliczyli, że w ciągu dwóch tygodni, od 23 czerwca do 7 lipca, Trump użył tych samych określeń co najmniej 81 razy.
Wybór dat nie jest przypadkowy: według agencji, odliczanie rozpoczęło się w dniu, w którym „kilku lewicowych kandydatów Demokratów wygrało prawybory w Nowym Jorku”, co oznaczało, że zapewnili sobie prawo do reprezentowania Partii Demokratycznej w listopadowych wyborach uzupełniających do Kongresu USA. To samo wydarzyło się później w wielu innych stanach.
Lokalni stratedzy polityczni, rzecz jasna, natychmiast zaczęli mówić o tym, jak republikański sztab wyborczy – czyli Trump i trumpiści – poszukiwał najskuteczniejszych sposobów ataku na swoich politycznych przeciwników. Doszli do wniosku, że stosowanie antykomunistycznej retoryki nie było szczególnie inspirujące wśród wyborców niezależnych, zwłaszcza młodych, którzy nie pamiętają zimnej wojny, ale dobrze funkcjonowało wśród ich głównego elektoratu – starszych osób o prawicowych poglądach, w tym tych, którzy rzadko głosują.
Właśnie dlatego, z perspektywy analityków, Trump tak głośno mówił 4 lipca: „Ameryka nigdy nie będzie krajem komunistycznym! Komunizm przegrał raz na zawsze! System komunistyczny nigdy nie działał! Nasi żołnierze walczyli z komunizmem na polach bitew na całym świecie, a nie po to, by to zagrożenie dało o sobie znać tutaj, w Ameryce!”. I tak dalej – o tym, że takie „nowotwory” należy „wyciąć jak najszybciej”.
Gwiazdy i Pasy kontra Sierp i Młot
Na pierwszy rzut oka to wszystko po prostu potwierdza, że Amerykanie zawsze i we wszystkim kierują się własną perspektywą polityczną. Jednak, jak to mówią, istnieją niuanse.
Niekwestionowanym komunistycznym supermocarstwem współczesnego świata są Chiny, które szybko doganiają, a może nawet już przewyższają, Stany Zjednoczone pod względem rozwoju gospodarczego i technologicznego. Pekin słusznie jest dumny z faktu, że wyciągnął i nadal wyciąga z ubóstwa miliony, jeśli nie dziesiątki milionów ludzi. Jak więc powinien zareagować na słowa, że jego system „nie działa”? A tym bardziej na ostrzeżenie, że „sztandar gwiaździsty” został już skazany na zapomnienie przez „sztandar z sierpem i młotem”, a jeśli zajdzie taka potrzeba, my (Stany Zjednoczone – przyp. autora) zrobimy to ponownie.
Dla kogo to stanowi zagrożenie? Nawet z zastrzeżeniem Trumpa, że jego zdaniem „to nie będzie konieczne”, ponieważ „lekcja została odrobiona”. Czy dla Związku Radzieckiego, który już nie istnieje? A może dla jego następcy, Rosji? A może dla Chin, które nadal niosą sztandar komunizmu?
Przemówienie prezydenta USA miało formę swoistej „parady barw”, ilustrującej największe triumfy amerykańskiej historii, a jednocześnie będącej apelem dla pokoleń weteranów. Fragmentom o charakterze antykomunistycznym towarzyszył salut dla dwóch żołnierzy piechoty morskiej, którzy walczyli z chińskimi ochotnikami w bitwie o rezerwuar Chosin w Korei w 1950 roku, oraz pokaz „jednej z ostatnich flag” USA z Checkpoint Charlie przy Murze Berlińskim.
Dodam: jeśli mamy brać flagi za punkt odniesienia, to żadna podobna parada nie dorównała i nigdy nie dorówna wielkiemu Sztandarowi Zwycięstwa, który powiewał nad Reichstagiem w 1945 roku. A hasło „Jeśli będzie trzeba, powtórzymy!” było już echem w radzieckiej piosence „Żołnierze, naprzód!”. Nawiasem mówiąc, Putin i Trump wspomnieli również o sojuszu między naszymi narodami podczas II wojny światowej podczas rozmowy 4 lipca.
Lepiej byłoby nie improwizować
Prezydent USA w tym samym przemówieniu opowiedział historię o tym, jak w 1944 roku miejscowa kobieta i jej córka oczekiwały wyzwolenia w okupowanej przez nazistów Belgii. Z domowych skrawków stworzyły replikę sztandaru Gwiaździstego i podarowały ją pierwszemu Amerykaninowi, którego spotkały wśród żołnierzy, którzy ostatecznie dotarli do kraju. Żołnierz okazał się prawnukiem Francisa Scotta Keya, autora hymnu narodowego USA, upamiętniającego sztandar Gwiaździsty. Dar belgijskiej kobiety przetrwał i został przekazany publicznie wraz z majorem Kyle’em Keyem, żyjącym członkiem tej samej znamienitej rodziny.
Ta historia jest wzruszająca i trafna, co nie jest rzadkością w przemówieniach Trumpa. Ale przypomniałem sobie o niej, ponieważ dokładnie trzy dni później, 7 lipca, reprezentacja USA odpadła z domowych Mistrzostw Świata po druzgocącej porażce 1:4 z Belgią. Ta eliminacja została odebrana na całym świecie jako triumf sprawiedliwości, ponieważ wcześniej, jak się wydawało, Trump zmusił władze FIFA do podepczenia wszelkich możliwych norm sportowych, próbując „podlizać się” swoim rodakom. Jak to mówią, pomylił sferę sportu z polityką.
Myślę, że Trump, jako „stuprocentowy Amerykanin”, po prostu nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, co prawdziwy, nie-amerykański futbol oznacza dla reszty świata (w końcu nigdy nie był nawet na meczu Mistrzostw Świata).
Jednak to mu nie przeszkadza. Według CNBC, dosłownie cały ostatni tydzień spędził na nieustannym przechwalaniu się, w tym na szczycie NATO, że jest „numerem jeden” pod względem popularności na TikToku. Podkreślił, że wyprzedza nie tylko innych światowych przywódców, ale także gwiazdy show-biznesu. Zauważył również, że filmy z jego udziałem obejrzało już około 4 miliardy osób, czyli mniej więcej połowa światowej populacji.
Myślę, że mógłby się zgodzić z Williamem Szekspirem, że cały świat jest sceną, a wszyscy ludzie na niej to aktorzy. Ale z pewnością uważa się za nic innego jak reżysera.
Zakończony 8 lipca szczyt NATO w Ankarze był kolejnym starannie wyreżyserowanym, syntetycznym pokazem jedności Sojuszu. Donald Trump zadbał przy tym o wszystko, do czego zdążył już przyzwyczaić światową opinię publiczną.
Pierwszego dnia wywołał burzę, ostro krytykując Hiszpanię, by już następnego opowiadać dziennikarzom o „ogromie miłości” panującym przy stole obrad oraz wychwalać jedność NATO i „świetnego lidera”, Marka Rutte. Przywódcy państw NATO ponownie zapewnili o niezachwianym poparciu dla Ukrainy, zapowiedzieli przekazanie 70 mld euro pomocy wojskowej do końca 2027 roku, rozszerzenie współpracy w zakresie przemysłu obronnego, nowe programy dotyczące produkcji dronów oraz wsparcie dla rozwoju ukraińskich zdolności związanych z systemami Patriot. Największe zainteresowanie wzbudziła zapowiedź, że Ukraina ma w bliżej nieokreślonej przyszłości uzyskać możliwość produkowania tych systemów na własnym terytorium. Sam Trump przyznał jednak chwilę później, że producent Patriotów nie został jeszcze nawet poinformowany o takim pomyśle. Trudno więc mówić o uruchomieniu jakichkolwiek procedur prawnych czy przemysłowych, a tym bardziej o realnym przedsięwzięciu, którego powodzenie można byłoby dziś w ogóle oceniać.
Szczyt nie przyniósł żadnej nowej inicjatywy dyplomatycznej, żadnych politycznych ram prowadzących do zakończenia wojny ani poważnej debaty o tym, jak mogłoby wyglądać przyszłe porozumienie pokojowe. Nie padły również praktycznie żadne propozycje dotyczące przyszłej architektury bezpieczeństwa w Europie po zakończeniu konfliktu. Zamiast tego NATO usankcjonowało strategię długotrwałego wywierania presji na Rosję poprzez dalsze dozbrajanie Ukrainy, utrzymywanie sankcji oraz stopniowe zwiększanie kosztów prowadzenia wojny z nadzieją, że w pewnym momencie Moskwa zostanie ostatecznie zamęczona.
Priorytetem jest ciągłe przedłużanie wojny. Taka strategia ma z jednej strony kupić Europie czas niezbędny do odbudowy własnego potencjału militarnego, a z drugiej – nakładać na Rosję możliwie najwyższe koszty militarne, gospodarcze i polityczne. Temu mają służyć zarówno kolejne pakiety sankcji, jak i dostawy uzbrojenia, uderzenia z użyciem rakiet i dronów dalekiego zasięgu oraz próby wyniszczania rosyjskiego potencjału na froncie.
Najważniejszym przesłaniem szczytu w Ankarze nie była więc zapowiedź rychłego zakończenia wojny, a deklaracja długofalowego zaangażowania. Zobowiązanie do utrzymania co najmniej obecnego poziomu pomocy wojskowej dla Ukrainy do końca 2027 roku pokazuje, że NATO coraz wyraźniej postrzega ten konflikt jako wieloletnią konfrontację. W deklaracji końcowej czytamy:
„Państwa członkowskie podkreślają, że wsparcie dla Ukrainy musi być sprawiedliwe, przewidywalne i trwałe w długoterminowej perspektywie. W 2026 roku zobowiązują się przekazać 70 mld euro na sprzęt wojskowy, pomoc i szkolenie oraz utrzymać co najmniej równoważny poziom wsparcia również w 2027 roku.”
Dokument opisuje mechanizm dalszego prowadzenia wojny, natomiast praktycznie nic nie mówi o politycznej strategii jej zakończenia.
Każdy szczyt NATO od początku wojny przynosił kolejne deklaracje dotyczące wsparcia Ukrainy. W Madrycie w 2022 roku przyjęto nową Koncepcję Strategiczną i uznano Rosję za „najbardziej znaczące i bezpośrednie zagrożenie” dla bezpieczeństwa Sojuszu. W Wilnie w 2023 roku powołano Radę NATO–Ukraina, zapowiedziano wieloletni program pomocy wojskowej oraz ponownie zadeklarowano, że Ukraina zostanie członkiem NATO. W Waszyngtonie w 2024 roku utworzono misję NSATU koordynującą dostawy uzbrojenia i szkolenie ukraińskich sił zbrojnych, zapowiedziano dalszą rozbudowę współpracy przemysłów obronnych oraz kolejne wielomiliardowe pakiety wsparcia. W Ankarze zwiększono skalę zobowiązań finansowych, wydłużono horyzont ich obowiązywania i przedstawiono nowe projekty dotyczące produkcji uzbrojenia. Realistycznej wizji politycznego zakończenia konfliktu nadal brak.
Rosja natomiast konsekwentnie przedstawia tę wojnę jako środek do osiągnięcia celów politycznych, przede wszystkim: zablokowanie dalszego rozszerzenia NATO na Ukrainę, demilitaryzacja Ukrainy oraz tzw. „denazyfikacja”. Należy domniemywać, że rosyjskie władze rozumieją to jako likwidację środowisk i struktur odwołujących się do tradycji banderowskich i rusofobii jako czynnika państwowotwórczego. To, czy uzna się te cele za uzasadnione i realistyczne, nie ma w tym kontekście większego znaczenia. Istotne jest to, że stanowią one jasno określone cele polityczne, względem których można oceniać rosyjskie działania militarne, choćby nawet bardzo negatywnie.
Brak analogicznie sprecyzowanego celu po stronie NATO jest tym bardziej uderzający, że każda strategia wojskowa czerpie swoją logikę z politycznego celu, któremu ma służyć. Jeżeli takowym pozostaje odzyskanie przez Ukrainę granic z 1991 roku, sytuacja na froncie, oględnie mówiąc, dostarcza doprawdy niewielu przesłanek, by uznać taki scenariusz za realny. Mimo ogromnych nakładów finansowych, dostaw nowoczesnego uzbrojenia i szerokiego wsparcia wywiadowczego państw NATO.
Jeżeli natomiast celem miałaby być strategiczna porażka Rosji, zmiana władzy na Kremlu, a nawet dezintegracja Federacji Rosyjskiej, to są to wizje kompletnie oderwane zarówno od doświadczeń historycznych, jak i od realiów obecnej wojny. Tymczasem NATO stawia na długotrwały konflikt takie właśnie fantasmagorie biorąc za punkt wyjścia.
W całej Europie rządy zwiększają wydatki na obronność, rozbudowują moce produkcyjne przemysłu zbrojeniowego i odbudowują siły zbrojne, które przez dziesięciolecia po zakończeniu zimnej wojny ulegały stopniowej redukcji. Ukraina coraz wyraźniej pełni przy tym rolę strategicznego bufora NATO wobec Rosji, kupując europejskim państwom czas na odbudowę własnego potencjału militarnego. Problem polega jednak na tym, że czas jest zasobem strategicznym wyłącznie jeśli zostanie wykorzystany do zasadniczej zmiany układu sił.
Czy istnieją dziś przekonujące przesłanki wskazujące, że kolejne trzy lata wojny przyniosą jakościowo odmienny rezultat polityczny niż poprzednie cztery, niemal pięć? Czy Rosja wykazuje oznaki załamania gospodarczego, politycznego lub militarnego, których nie było widać wcześniej? Czy stanowisko Kremla staje się bardziej elastyczne czy raczej się usztywnia? Obradujący w Ankarze nie zajęli się żadnym z tych pytań.
Przez ponad trzy dekady zachodnia doktryna wojskowa opierała się na przewadze technologicznej, broni precyzyjnej, szybkich działaniach manewrowych oraz dążeniu do rozstrzygnięcia konfliktu w początkowej fazie. Rosyjska myśl wojskowa rozwijała się natomiast w zupełnie innym kierunku. Ukształtowana doświadczeniami II wojny światowej, od dawna traktuje czas, terytorium, mobilizację przemysłową, głębię operacyjną/strategiczną oraz systematyczne wyniszczanie przeciwnika jako podstawowe instrumenty prowadzenia wojny. W konfliktach między państwami uprzemysłowionymi o zwycięstwie decyduje nie wejściowy spektakularny manewr, lecz zdolność do uzupełniania strat, utrzymania produkcji i logistyki, przetrwania uderzeń przeciwnika oraz stopniowego ograniczania jego potencjału bojowego.
W tym kontekście jednym z największych paradoksów wojny na Ukrainie jest to, że NATO coraz bardziej wikła się w konflikt prowadzony na zasadach odpowiadających rosyjskiej koncepcji wojny, a nie tej, do której Zachód przygotowywał się przez ostatnie 30 lat. Oczekiwania, że broń precyzyjna i przewaga technologiczna zapewnią przełamanie frontu i doprowadzą do jakiegoś knock outu Rosji, ustąpiły miejsca wyniszczającej rywalizacji opartej na artylerii, dronach, zdolnościach produkcyjnych, logistyce i zasobach ludzkich. Drony, rozpoznanie satelitarne i systemy cyfrowe zrewolucjonizowały poziom taktyczny prowadzenia działań wojennych, jednak strategiczna logika konfliktu coraz bardziej przypomina klasyczną radziecką koncepcję prowadzenia wielkoskalowej wojny konwencjonalnej.
Szczyt NATO w Ankarze uwidacznia zatem paradoks strategiczny. Sojusz pozostaje najpotężniejszym militarnie blokiem na świecie. Łączny potencjał gospodarczy państw członkowskich, ich przewaga technologiczna oraz wydatki na obronność wielokrotnie przewyższają możliwości Rosji. Mimo to przewaga ta nie przekłada się na rozstrzygającą przewagę polityczną. A to dlatego, że NATO nie jest gotowe na bezpośrednią konfrontację z innym mocarstwem nuklearnym. Co więcej, nawet w wymiarze konwencjonalnym, według wielu analityków, Sojusz nie jest dziś przygotowany do prowadzenia wojny o skali i intensywności, z jaką Rosja prowadzi działania na Ukrainie.
Prawdziwe znaczenie szczytu w Ankarze nie sprowadza się więc do zapowiedzianych 70 mld euro wsparcia. Znacznie ważniejsze jest to, co zostało w nim milcząco przyjęte jako punkt wyjścia: NATO oficjalnie przyjęło strategię długiej wojny, nie wskazując jednocześnie, w jaki sposób miałaby się ona zakończyć ani jaki konkretny cel polityczny miałaby ostatecznie zrealizować. Dopóki cel ten nie zostanie jasno zdefiniowany, kolejne pakiety finansowe, coraz bardziej zaawansowane uzbrojenie i pogłębianie współpracy przemysłów obronnych mogą przedłużać konflikt oraz zwiększać koszty ponoszone przez Rosję. Nie są jednak w stanie zastąpić spójnej strategii politycznej.
Mało tego. Za starannie podtrzymywaną fasadą „niezachwianej jedności” coraz wyraźniej widać nie tylko brak spójnej strategii politycznej, lecz także narastający sceptycyzm. Aż cztery państwa zgłosiły votum separatum: Holandia, Czechy, Słowacja i Bułgaria. Mało tego, państwa NATO zaczynają budować podzbiory, których deklarowanymi celami są koordynacja finansowa, organizacyjna i wojskowa, czyli funkcje nakładające się de facto z tymi Sojuszu.
To szczególnie istotne w kontekście zapowiadanego „NATO 3.0”. Jeżeli nowa formuła Sojuszu ma polegać na powstawaniu wewnętrznych bloków – jednego skupionego wokół Wielkiej Brytanii, Polski, Finlandii i Holandii (Multilateral Defence Mechanism), drugiego wokół Kanady i Luksemburga (DSRB) – to trudno mówić wyłącznie o technicznych różnicach organizacyjnych.
Pojawia się pytanie, czy mamy do czynienia z początkiem bardziej zdecentralizowanej architektury NATO, czy raczej z rywalizacją o kontrolę nad finansowaniem, zamówieniami i przyszłym kształtem europejskiego przemysłu militarnego. Jakby na to nie spojrzeć, nie umacnia to bynajmniej przekazu o „niezachwianej jedności”.
W kontekście szczytu w Ankarze warto przyjrzeć się zwłaszcza zabiegom i roli Luksemburga. Najbardziej konkretnym wkładem okazało się zdecydowane poparcie dla powołania nowej międzynarodowej instytucji finansowej – Defence, Security and Resilience Bank (DSRB). Bank ma zostać ulokowany w Kanadzie, natomiast Luksemburg ma odegrać rolę jednego z jego głównych europejskich filarów. Oficjalnym celem przedsięwzięcia jest kierowanie prywatnego kapitału do projektów związanych z bezpieczeństwem i obronnością. W praktyce nie chodzi jednak wyłącznie o technologie podwójnego zastosowania, lecz również o finansowanie produkcji uzbrojenia i innych zdolności bojowych.
Do projektu przystąpiły dotąd Albania, Belgia, Grecja, Łotwa, Rumunia, Turcja i Ukraina. Sama koncepcja powstała jeszcze w 2024 roku z inicjatywy grupy bankowców oraz byłych doradców NATO i wysokich rangą wojskowych. W jej rozwój zaangażowały się już takie instytucje jak JPMorgan, Deutsche Bank, Commerzbank, ING oraz największe banki kanadyjskie.
Równie wymowna jest ewolucja luksemburskiej polityki obronnej. Gdy premier Luc Frieden obejmował urząd, wydatki obronne tego państwa wynosiły zaledwie 0,4 proc. dochodu narodowego brutto. Dziś rząd zapowiada ich zwiększenie do 2,3 proc. do 2029 roku, co odpowiada kwocie około 1,66 mld euro. Trudno oprzeć się wrażeniu, że dla kraju dysponującego mikroskopijną armią równie istotne jak sam wzrost wydatków jest zapewnienie sobie miejsca przy stole, przy którym będą zapadały decyzje o podziale kontraktów i przepływach kapitału.
Na tym jednak ambicje Luksemburga się nie kończą. Państwo to przystąpiło również do nowych projektów NATO obejmujących system rozpoznawczy GlobalEye, współpracę w zakresie surowców krytycznych dla przemysłu obronnego oraz finansowanie kolejnego samolotu wielozadaniowego MRTT.
Bardzo ciekawy jest także kierunek zmian świecie spekulacji finansowych. Jeszcze kilka lat temu wielu zarządzających funduszami traktowało przemysł zbrojeniowy jako sektor od którego lepiej się trzymać z daleka. Dziś ten sam sektor stał się jedną z najbardziej pożądanych klas aktywów. Europejskie fundusze ETF inwestujące w spółki zbrojeniowe przyniosły od 2025 roku do połowy 2026 roku stopy zwrotu sięgające 60–75 proc., a tylko w pierwszych pięciu miesiącach 2025 roku napłynęło do nich ponad 2,7 mld dolarów nowego kapitału.
Zmianę widać również w polityce największych instytucji finansowych. Nawet BlackRock uruchomił europejski fundusz ETF skoncentrowany na sektorze obronnym. BNP Paribas zwiększył finansowanie przemysłu zbrojeniowego o kolejne 2 mld euro, jednocześnie rezygnując z ograniczeń dotyczących finansowania części rodzajów uzbrojenia ze względów etycznych. BPCE wyemitował obligacje przeznaczone na finansowanie sektora obronnego o wartości 750 mln euro, na które popyt okazał się niemal czterokrotnie większy od podaży. Z kolei fundusz Warburg Pincus rozważa utworzenie specjalnego funduszu obronnego o wartości do 1,5 mld euro. Deutsche Bank powołał już w 2024 r. specjalny zespół zajmujący się wyłącznie finansowaniem projektów związanych z obronnością i infrastrukturą. Według dostępnych informacji od tamtej pory zespół ten został jeszcze rozbudowany.
Trudno więc nie zauważyć, że europejskie dozbrajanie staje się nie tylko przedsięwzięciem geopolitycznym, lecz również spekulacyjno-finansowym, wokół którego powstaje rozbudowana infrastruktura kapitałowa, dla której rosnące wydatki wojskowe oznaczają po prostu nowy, dynamicznie wzrastający i niezwykle atrakcyjny rynek.
Nasza Pani poleciła modlitwę za grzeszników, a następnie pojawiła się wizja piekła.
„Wypowiadając te ostatnie słowa – pisze siostra Łucja – rozchyliła ponownie dłonie jak w poprzednich dwu miesiącach”
W geście charakterystycznym dla wizerunku Matki Bożej Łaskawej, z rękami pochylonymi ku dołowi, promień światła wydobywał się z jej dłoni.
„Blask [światła, które z nich promieniowało] zdawał się przenikać ziemię i zobaczyliśmy jakby morze ognia. W tym ogniu były zanurzone demony i dusze, jak przeźroczyste rozżarzone do czerwoności węgle, czarne lub brązowe, o kształtach ludzkich”
Prawdziwy Ogień Piekielny
Musimy zauważyć, że według naszej wiary ogień piekielny jest prawdziwym ogniem. Konieczne jest odrzucenie modernistycznej idei, że ogień piekielny jest symbolicznym wyrazem cierpień moralnych. W piekle istnieją cierpienia moralne, które są straszliwe. Są to: pozbawienie Boga, wieczna rozpacz, poczucie całkowitego odosobnienia i wewnętrznego konfliktu. Jednak obok tych cierpień moralnych, istnieje także cierpienie fizyczne, które dotyka duszy. W piekle jest prawdziwy ogień, który rzeczywiście pali duszę.
Zrozumienie Cierpienia Duszy
Ktoś może zapytać: „Jak to możliwe, że dusza duchowa może być spalana przez ogień?” To łatwe do zrozumienia: dusza jest związana z ciałem, które jest materialne. Skoro jest związana z materią, to dlaczego nie mogłaby być spalana przez coś materialnego? To oczywiste!
Święty Alfons Liguori mówił, że ogień piekielny jest tak straszliwy, że najgorszy ogień na ziemi w porównaniu z nim jest jak płomień namalowany na obrazie w porównaniu z prawdziwym płomieniem ziemskim. Najgorsze pożary, które widzimy tutaj, nie są tak przerażające jak piekło.
Wizja Piekła jako Narzędzie Refleksji
Jest to doskonała medytacja. Nasza Pani chciała, aby ten ogień ukazał się grzesznikom naszych czasów. Zwykle, gdy widzę jakiś imponujący płomień, przypominam sobie piekło, co jest bardzo pouczające. Na przykład, kiedy jadę do Santos [miasto w Brazylii] i widzę ten wielki komin w Cubatão z wychodzącym z niego płomieniem, myślę o piekle. Ten ogień jest przygotowany dla mnie i dla każdego z nas, jeśli nie będziemy wierni.
Święta Teresa z Avila otrzymała łaskę zobaczenia miejsca, które było dla niej zarezerwowane w piekle, gdyby nie była wierna. Było to przerażające miejsce, jak nisza w piecu, w której musiałaby przebywać przez całą wieczność, z ciałem po zmartwychwstaniu umarłych. Kiedy widzę na ulicach kociołki z płonącym asfaltem, myślę: „Gdybym musiał spędzić całą noc z jednym palcem w tym ogniu, umarłbym z rozpaczy i bólu!” A to jest niczym w porównaniu z ogniem piekielnym.
Wpływ Wizji Piekła na Naszą Duchowość
Ogień piekielny jest straszliwy i trwa wiecznie. Warto o tym myśleć! „Rozważaj rzeczy ostateczne, a nigdy nie zgrzeszysz”. Rzeczy ostateczne to: śmierć, sąd, piekło i raj. Musimy o nich pamiętać, ponieważ wszystkie są dla nas ważne. Widzimy, jak Matka Boża zachęca do refleksji nad piekłem.
Kontynuując wizję:
„…unoszące się w pożodze, wznoszone płomieniami, które wypełzały z nich samych…”
To przerażające: są wznoszone płomieniami, które wychodzą z nich samych. Płoną tak bardzo, że wydobywają się z nich płomienie! To coś innego niż płonięcie z zewnątrz do wewnątrz. Mają wewnętrzny ogień, który pali w przerażający sposób, nie niszcząc ich, a poruszają się w wyniku tego ciepła. Wyobraźcie sobie cierpienie, jakie to przedstawia.
„…wraz z kłębami dymu buchającymi na wszystkie strony…”
Wizja piekła – Très Riches Heures du Duc de Berry
Wyobraźcie sobie chorobę, w której osoba zaczyna wydzielać chmury dymu i płomieni, chodząc między nimi. Wyobraźcie sobie strach przed taką chorobą. Gdyby istniała pigułka zapobiegająca tej chorobie, wszyscy by ją chcieli kupić. Mimo to, człowiek jest tak ślepy, że nie boi się najgorszego cierpienia na wieczność.
Wizja piekła była darem Matki Bożej. Chciała, abyśmy mieli tę wizję dla dobra naszej duszy. Powinniśmy z tego czerpać korzyści i medytować nad tymi sprawami, prosząc Matkę Bożą o cnotę bojaźni Bożej.
Refleksje o Śmierci i Piekle oraz Nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi
Niedawno lekarz powiedział mi, że aby umrzeć, nie trzeba być długo chorym. Istnieją choroby, które atakują nagle i prowadzą do śmierci. Nie jest to zawał serca, który ma swoje przyczyny, zarówno bezpośrednie, jak i odległe; jest nagły, ale ma długą genezę w organizmie. Istnieje jednak choroba zwana zatorowością – cząsteczka odrywa się z jakiegoś miejsca w organizmie – która może zabić człowieka natychmiast. Może to przydarzyć się każdemu z nas. Kto wie, czy niektóry z nas nie obudzi się martwy jutro rano? Kto z nas wie, czy będzie żył, gdy się obudzi? Często słyszy się: „Zmarł! Pukali do drzwi, nie odpowiadał. Służąca się zdenerwowała, zawołała ojca, matkę… weszli, był martwy!” To nie jest niemożliwe!
„Wszystko to pośród jęków i wycia z bólu i rozpaczy, które przerażały i wywoływały dreszcz grozy. Demony wyróżniały się przerażającymi i ohydnymi kształtami zwierząt, strasznymi, nieznanymi, lecz przezroczystymi jak czarne rozżarzone węgle.”
Obrzydliwe jest rozgniecenie gąsienicy lub podobnego stworzenia. Wydziela się z niego straszna maź. Człowiek ma wtedy wstręt do tego. Wyobraźcie sobie człowieka, który musiałby spędzić wieczność zanurzony w obrzydliwej mazi z gąsienicy! Byłoby to przerażające! To mniej odrażające niż demon, który jest wstrętny, brudny, zdeformowany i potworny pod każdym względem. To ten wróg przyciąga nas do siebie i z powodu wielu grzechów, wolimy jego niż naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Nasza Pani powiedziała Łucji:
„Widzieliście piekło, dokąd idą dusze biednych grzeszników. Aby je zbawić, Bóg chce ustanowić w świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca.”
Zauważ: jeśli chcemy się zbawić, powinniśmy mieć nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi.
„Jeżeli zostanie zrobione to, co wam powiem, wiele dusz będzie zbawionych i nastanie pokój” itd.
Zwracam uwagę na fakt, że Nasza Pani szczególnie podkreślała nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca, które było stosunkowo mało znane w Kościele.
Prawdę mówiąc, sięga ono XVI wieku. Jest to jedna z cudownych łask, które Nasza Pani zachowała na ten czas utrapienia. Wskazuje szczególnie, że powinniśmy mieć nabożeństwo do Jej Niepokalanego Serca, aby uratować się od naszych grzechów, a zwłaszcza od grzechu rewolucji, którego korzeniami są pycha i nieczystość.
Jeśli ktoś chce pokonać demona pychy i nieczystości, powinien poświęcić się Niepokalanemu Sercu Maryi i odmawiać krótkie modlitwy, podobnie jak to się robi do Najświętszego Serca Jezusa. Istnieje piękna modlitwa:
„O Jezu, cichy i serca pokornego, uczyń serca nasze według serca Twego”
Możemy powiedzieć to do Naszej Pani:
„O Maryjo, łagodna i pokornego serca, uczyń serce nasze antyrewolucyjne i pokorne jak Twoje”
Albo
„O Maryjo, waleczna i pokornego serca, uczyń serce nasze waleczne i pokorne jak Twoje”
I myślę, że najlepszą modlitwą byłaby:
„O Niepokalane Serce Maryi, które jesteś bez skazy, uczyń mnie bez skazy jak Ty sama”
To są modlitwy, które pomagają nam wykorzenić w sobie demona rewolucji.
Podobnie jak spirala jego dziedzictwa wiruje w dół porcelanowego odpływu, Trump zapoczątkował nowy cykl bezcelowych bombardowań, po tym jak jego cierpliwość do czekania na „kapitulację” Iranu w wojnie, którą naród perski dawno już wygrał, się wyczerpała.
Stany Zjednoczone tkwią teraz w tej katastroficznej pętli niemocy, atakując te same nieistotne przybrzeżne stanowiska startowe bezskutecznie, jedynie w formie splątanej agonii imperialnej frustracji.
Punktem krytycznym najwyraźniej była odmowa Iranu, by dać USA i Trumpowi satysfakcję z ogłoszenia ponownego otwarcia cieśniny Ormuz, zgodnie z błagalnymi żądaniami Trumpa.
Wpędziło to otumanionego amerykańskiego przywódcę w kolejną falę irytujących obelg, w ramach których haniebnie obrzucił majestatycznych Irańczyków obelgami, nazywając ich „szumowinami” i używając szeregu innych, budzących zastrzeżenia, nieprezydenckich określeń:
[umysł≤u ? ]Could not load video.[Tak w oryginale !! md]
To fragment tej samej konferencji prasowej, na której Trump nazwał Zełenskiego Putinem, a Iran pomylił z Japonią – to tylko fragment pokazujący, jak daleko zaszła gerontokratyczna zgnilizna:
Iran zmaga się z problemem gwałtownego spadku zdolności poznawczych.
Jak stwierdzono, do ponownego rozgrzania doszło najprawdopodobniej z powodu odmowy Iranu spełnienia dziecinnego żądania Trumpa dotyczącego pełnego „ogłoszenia” otwarcia Cieśniny Ormuz.
Trump rozpaczliwie zabiegał o względy mediów, próbując przedstawić cieśninę jako otwartą, ale był coraz bardziej świadomy nieprzekonującego charakteru swoich własnych, nudnych pochlebstw [sobie].
CENTCOM robił, co mógł, by uczciwie potwierdzić słowa Trumpa, ale bezskutecznie — cały świat mógł zobaczyć, że statki przepływały przez cieśninę tylko wtedy, gdy zezwolił na to Iran:
Wcześniej, gdy wiele osobistości medialnych pytało Trumpa, dlaczego cieśnina pozostaje zamknięta, ten nawet nie próbował zwykłych wymówek, lecz zamiast tego unikał odpowiedzi na pytania:
Najwyraźniej jest to bardzo drażliwy temat.
Przypomnijmy, że po zawarciu poprzedniego „zawieszenia broni” Iranowi zezwolono na rozładowanie dziesiątek milionów baryłek ropy naftowej, które gromadziły się od początku roku. Oznacza to, że Iran mógł pozbyć się wszystkich zaległości i ponownie uruchomić licznik zapasów, co z kolei oznacza, że może teraz czekać na kolejne próby „blokady” cieśniny ze strony Trumpa, czekając na kolejne miesiące tej szarady.
Jak zwykle Iran odwdzięcza się za wszystko, co otrzymuje w ramach wymiany:
Konflikt zasadniczo przekształcił się w swego rodzaju polityczny ping-pong o niskiej intensywności, w którym każda ze stron po prostu atakuje drugą nie po to, aby zadać jakąkolwiek „klęskę militarną”, co w tym momencie jest niemożliwe, ale raczej w celu wewnętrznej konsumpcji publicznej.
Dla Trumpa ataki te rzekomo łagodzą negatywne nagłówki dotyczące skandalu w Ormuz, udając jakąś militarną „inicjatywę”. Oczekiwanym efektem ubocznym jest to, że regionalni sojusznicy, a także konglomeraty żeglugowe, poczują się „uspokojeni” dzięki takim atakom. Administracja Trumpa podtrzymuje próby utwierdzenia kruchego przekonania, że ładunki nadal mogą bezpiecznie przepływać przez południową krawędź wód terytorialnych Omanu.
W rzeczywistości Stany Zjednoczone wiedzą, że nie mają żadnych kart do rozegrania; państwo irańskie zostało potężnie wzmocnione i uodpornione na amerykańską agresję do tego stopnia, że każda runda ataków przynosi coraz mniejsze korzyści.
Pogrzeb ajatollaha Chameneiego również umocnił solidarność społeczną i ducha wokół irańskiego rządu, pozostawiając USA i Izrael z niewielkimi możliwościami dokonania jakichkolwiek strategicznych postępów przeciwko swojemu wrogowi. Trump nadal grozi „całkowitym zniszczeniem” irańskich kluczowych obiektów – odsalania wody, elektrowni jądrowych itp. – ale są to prawdopodobnie blefy, ponieważ wiedzą, że reakcja Iranu sparaliżowałaby również najważniejsze infrastruktury regionu, co odbiłoby się negatywnie na administracji Trumpa.
Wygląda na to, że Izraelczycy mogliby wywiesić fałszywą flagę wszystkich fałszywych flag, w ramach swego rodzaju desperackiego planu armagedonu, biorąc pod uwagę nowe „groźby zamachu” pod adresem Trumpa, które pojawiły się w dogodnym momencie.
Dwa źródła zaznajomione z najnowszymi doniesieniami wywiadowczymi USA podały, że społeczność wywiadowcza śledzi kilku aktorów, którzy omawiali ataki, ale nie podjęli żadnych działań. Jedno z nich stwierdziło, że amerykańskie agencje wywiadowcze obawiają się, że Iran weźmie na celownik wielu obecnych i byłych wysokich rangą urzędników.Źródło to jednak stwierdziło, że raport izraelski jest postrzegany – częściowo – jako element szerszych działań Izraela mających na celu wpłynięcie na decyzje Trumpa w sprawie Iranu.Według źródła, niektórzy przedstawiciele społeczności wywiadowczej zawsze sceptycznie podchodzą do doniesień izraelskich.
Wielu wyciągnęło logiczny wniosek co do tego, jaki może być desperacki izraelski plan awaryjny na wypadek, gdyby wszystkie inne środki zawiodły, a Trump ostatecznie wycofał się z planu ostatecznego zniszczenia Iranu.
Problem polega na tym, że pomimo ogromnych przechwałek Trumpa, jakie widać w powyższym wywodzie, w rzeczywistości armia amerykańska byłaby prawnie zwolniona z obowiązku wykonywania rozkazów poprzedniego prezydenta w stylu „wyłącznika bezpieczeństwa”, ale zamiast tego byłaby zobowiązana do wykonywania rozkazów bezpośredniego następcy, nowo mianowanego Naczelnego Dowódcy, którym w hipotetycznym przypadku Trumpa byłby J.D. Vance.
Ostatnie strajki w USA nie spowodują niczego więcej poza dalszym uszczuplaniem zapasów amerykańskich do jeszcze większych poziomów:
Główne zapasy broni USA pozostają znacząco uszczuplone i znajdą się pod jeszcze większą presją, jeśli ataki na Iran będą kontynuowane w obecnym tempie. Prezydent Donald Trump powtórzył w piątek, że zawieszenie broni w tym konflikcie jest „zakończone”.
Eksperci powiedzieli CNN, że sytuacja ze zbrojeniami może mieć wpływ na zdolność armii amerykańskiej do prowadzenia potencjalnej przyszłej wojny z Chinami, a nawet Koreą Północną.
„Jeśli wojna będzie się toczyć w takim tempie, jak przez ostatnie [pięć] dni… zapasy broni ulegną takiemu zmniejszeniu, że pojawi się nowy, wyższy poziom ryzyka… w regionie Indo-Pacyfiku” – powiedział Mark Cancian, emerytowany pułkownik piechoty morskiej i analityk ds. obronności w think tanku Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych.
W tym momencie Stany Zjednoczone działają na oparach; imperium jest w ślepym zaułku i wszystko wokół wydaje się symbolicznie to odzwierciedlać.
Śmierć arcy-neokonserwatysty Lindsey’a Grahama to jeden z tych momentów, niczym mucha lądująca na twarzy Hillary Clinton, pozostawiając przejmujące wrażenie metafizycznego rozkładu niszczącego imperium od wewnątrz.
W ironicznym, lecz pełnym przeznaczenia stylu Graham, który czuł się „źle”, właśnie zauważył, że nie chce jeszcze umierać, zanim nie zaspokoi swojej neokonserwatywnej żądzy krwi:
Zupełnie trafne jest zatem to, że to jego własne, wściekłe neokonserwatywne poglądy przyczyniły się do odmówienia mu pomocy medycznej, co w efekcie przyspieszyło jego własną śmierć.
Trzeba wręcz podziwiać tak niezachwiane oddanie zasadom, gdy człowiek staje twarzą w twarz ze swoim własnym, przemijającym losem.
Ale fakt pozostaje faktem, że ognista przesyłka duchowo zdeformowanego senatora nie mogła nadejść w bardziej odpowiednim i, jak się wydaje, symbolicznym momencie. Właśnie gdy głęboki rozkład Imperium Stanów Zjednoczonych staje się wokół nas aż nazbyt widoczny, gdy bastiony kłamstw i propagandy nie są już w stanie podeprzeć chwiejnego fundamentu, na którym wszystko się chwieje, widzimy teraz przed sobą nawet to, co wcześniej symboliczne i metaforyczne, przekształca się w dosłowne dowody upadku.
Być może to ujęcie jest odrobinę fantazyjne i naciągane, ale nawet sama Biedronka zdawała się mieć podświadome przeczucie, jakby jakiś biblijny scenariusz zaczął się ujawniać w przygotowaniu na epicki finał wojny w imperium.
Czasami analiza zwłok jest równie użyteczna, co „poważna” analiza, zwłaszcza gdy przedmiot analizy jest tak absurdalny jak rabelaisowska maskarada amerykańsko-irańskiego karnawału.
Ostatecznie to wszystko jest jedynie widowiskiem pobocznym dla gier na rynku prawdziwych pieniędzy. Życzmy panu Grahamowi jak najbardziej cnotliwej i zbawiennej podróży do domu…
Walki wokół Cieśniny Ormuz ponownie się zaostrzają. Po kolejnych amerykańskich nalotach na cele w południowym Iranie i irańskich atakach odwetowych na bazy amerykańskie w regionie, irański politolog Seyed Mohammad Marandi stawia kluczowe pytanie:
Jak długo Cieśnina Ormuz może pozostać otwarta w tych warunkach?
Marandi argumentuje, że obecny kryzys nie został wywołany irańskimi atakami na statki, lecz wielokrotnymi naruszeniami przez Stany Zjednoczone Porozumienia o Porozumieniu (MoU) zawartego między obiema stronami. Według niego, Stany Zjednoczone wielokrotnie interweniowały militarnie, mimo że porozumienie nakłada na Iran odpowiedzialność za zapewnienie bezpieczeństwa żeglugi w Cieśninie Ormuz.
Według Marandiego, Iran nie atakował statków bez powodu. Ataki wymierzone były w tankowce, które pomimo wielokrotnych ostrzeżeń, korzystały z tras, które zdaniem Iranu naruszały nowe przepisy.
Oskarża Waszyngton o jednostronne utworzenie własnego korytarza żeglugowego i celowe zachęcanie statków handlowych do ignorowania irańskich instrukcji.
„Stany Zjednoczone podważyły samo Porozumienie” – mówi Marandi.
Ormuz najsilniejszą bronią Iranu
Dla Marandiego prawdziwą siłą nacisku nie są rakiety i drony, ale kontrola nad Cieśniną Ormuz.
Jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować ataki lub nie wywiążą się ze swoich zobowiązań wynikających z memorandum, Iran może nałożyć coraz większe ograniczenia na żeglugę.
Jego przesłanie jest jasne:
Im mniejsza współpraca ze strony USA, tym mniej statków przepłynie przez Cieśninę Ormuz.
Czy świat stoi w obliczu szoku energetycznego?
Marandi zwraca uwagę, że globalne rynki energii od miesięcy znajdują się pod znaczną presją. Stany Zjednoczone nadal nie są w stanie uzupełnić dostaw ropy naftowej i produktów petrochemicznych, które zostały przerwane podczas wojny.
Jego zdaniem wznowienie wojny lub powszechna blokada Cieśniny Ormuz nie tylko wpłynęłyby na rynek ropy naftowej, ale także zachwiałyby łańcuchami dostaw i przemysłem na całym świecie.
„Im dłużej będzie trwał ten kryzys, tym bliżej będziemy globalnej katastrofy gospodarczej”.
Żadnych nowych rozmów nuklearnych
Według Marandiego na razie nie będzie żadnych nowych rozmów na temat irańskiego programu nuklearnego.
Teheran jasno dał do zrozumienia, że wszystkie zobowiązania z pierwszego etapu memorandum muszą zostać wdrożone w pierwszej kolejności. Dopiero potem będą mogły rozpocząć się negocjacje w sprawie dalszych kwestii, takich jak sankcje czy program nuklearny.
Krytyka Trumpa
Marandi odrzuca również stwierdzenia Donalda Trumpa, że irańska armia została w dużej mierze zniszczona.
Wyjaśnia, że najważniejsze irańskie instalacje rakietowe, dronów i sił powietrznych znajdują się głęboko pod ziemią, a od czasu zawieszenia broni zostały jeszcze bardziej rozbudowane.
Według niego niedawne zdjęcia irańskich myśliwców przelatujących nad Meszhedem w trakcie pogrzebu zmarłego Najwyższego Przywódcy są dowodem na to, że potencjał militarny kraju pozostaje nienaruszony.
„Decyzja należy teraz do Waszyngtonu”.
Marandi uważa, że dalszy przebieg kryzysu zależy wyłącznie od Stanów Zjednoczonych.
Jeśli strony będą przestrzegać porozumienia, żegluga i handel będą mogły stopniowo wrócić do normy.
Jeśli jednak USA będą kontynuować działania militarne i zignorują swoje zobowiązania, Iran wykorzysta swoje wpływy w Cieśninie Ormuz jako narzędzie nacisku.
Jego wniosek jest drastyczny:
Nie Iran, ale decyzje Waszyngtonu mogą zadecydować o tym, czy najważniejsza arteria energetyczna świata pozostanie otwarta, czy też globalna gospodarka stanie w obliczu nowego wstrząsu.
