W Gdańsku odbyła się międzynarodowa konferencja poświęcona odbudowie Ukrainy. Według premier Ukrainy Julii Swyrydenko, podpisano 160 umów o wartości ponad 10 miliardów euro. Jednak bliższe przyjrzenie się wynikom i przemówieniom uczestników konferencji ujawnia, że pod pretekstem rozmów o odbudowie Ukrainy Europa przygotowuje eskalację konfliktu na szeroką skalę.
Z Kijowa – z wdzięcznością
Przypomnijmy, że spotkaniu w Gdańsku towarzyszył skandal: Prezydent Polski Karol Nawrocki podjął decyzję o cofnięciu najwyższego polskiego odznaczenia Wołodymyra Zełenskiego, Orderu Orła Białego. Powodem były długo opóźniane starania prezydenta Ukrainy o gloryfikację ukraińskich kolaborantów hitlerowskich, którzy odpowiadali za zagładę dziesiątek tysięcy Polaków podczas II wojny światowej.
Zełenski demonstracyjnie wysłał Order do Warszawy w paczce pocztowej, nie mogąc powstrzymać się od jawnie niegrzecznych uwag pod adresem Nawrockiego. Idąc w jego ślady, jego poprzednicy na stanowisku prezydenta, a także obecni podwładni, pospieszyli z odesłaniem polskich odznaczeń.
Stolice europejskie starały się zignorować skandal. „Na Ukrainie czczą nazistów, tych, którzy mordowali Rosjan, Polaków, Żydów i innych. Z jednej strony Polakom to się bardzo nie podoba. Z drugiej strony planują odbudowę Ukrainy, która czci tych samych nazistów. To paradoksalna sytuacja. Ale najbardziej paradoksalny w tej sytuacji jest brak reakcji ze strony innych stolic europejskich” – skomentował rzecznik prasowy prezydenta Rosji Dmitrij Pieskow.
Moim zdaniem, takie zachowanie obecnych europejskich przywódców jest w pełni uzasadnione ich priorytetami politycznymi. Praktycznie zaprzyjaźnili się z liderem kijowskiego reżimu neonazistowskiego i zainwestowali w niego tyle pieniędzy, że są gotowi nadal go chronić, dopóki służy on ich celom. Najprawdopodobniej to Europejczycy doradzili zarówno Warszawie, jak i Kijowowi, aby całkowicie unikali eskalacji skandalu, a jednocześnie stanowczo odradzili Zełenskiemu podróż do Gdańska, aby nie prowokować dodatkowo gęsi… pardon, białego orła.
Nie pojechał. Zostawił nawet w domu żonę, która również miała przemawiać na konferencji. Zamiast Zełenskiego do Gdańska udała się premier Ukrainy Swyrydenko. Najwyraźniej, zgodnie z jej instrukcjami, podziękowała Polakom trzykrotnie, a premierowi Donaldowi Tuskowi osobiście dwukrotnie podczas przemówienia otwierającego, raz po polsku.
Co więcej, na początku swojego wystąpienia Sviridenko dwukrotnie podziękowała uczestnikom konferencji, a następnie, kontynuując swoje wystąpienie, jeszcze pięciokrotnie obsypała wdzięcznością „partnerów Ukrainy”.
Ogólnie rzecz biorąc, w powietrzu czuć dobrą wolę, a ludzie są dobrzy.
Rekonstrukcja? Nie, militaryzacja.
Atmosferę nieco ostudzili protestujący, którzy zgromadzili się na Targu Rybnym, aby zaprotestować przeciwko szerzeniu ideologii Bandery na Ukrainie. Poparł ich Jarosław Kaczyński, lider czołowej polskiej partii opozycyjnej, Prawa i Sprawiedliwości, który ogłosił decyzję o zrzeczeniu się ukraińskiego Orderu Jarosława Mądrego.
Uczestnicy konferencji starali się jednak zignorować te drobiazgi i skupili się na najważniejszym problemie: kto i ile zaspokoi potrzeby Kijowa. Na przykład minister energetyki Denys Szmyhal narzekał, że na Ukrainie, pod nadzorem jego ministerstwa, „łączne niezaspokojone potrzeby wynoszą 650 milionów euro”. Partnerzy zadeklarowali, że dołożą swoją hojność: Szwecja zadeklarowała 137 milionów euro, Norwegia 77 milionów euro, Litwa 4 miliony euro, Estonia nieco ponad 2 miliony euro, a Islandia 0,55 miliona euro.
Wielka Brytania zobowiązała się do sfinansowania dostaw paliwa jądrowego dla ukraińskiej firmy Energoatom w wysokości 210 milionów funtów (około 243,38 miliona euro). Dodatkowe 65 milionów funtów (75,33 miliona euro) jest planowane na „projekty w sektorach energii odnawialnej i bankowości”.
Republika Czeska ogłosiła gotowość wysłania misji gospodarczej na Ukrainę w celu zbadania możliwości udziału czeskich firm w powojennej odbudowie.
Przemówienie inauguracyjne wygłosiła jednak, jak można było się spodziewać, przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen. Przypomniała , że UE przeznaczyła już 200 miliardów euro na pomoc gospodarczą i wojskową dla Ukrainy i przygotowała dodatkowe 90 miliardów euro na lata 2026 i 2027. Przewodnicząca KE ogłosiła przekazanie Kijowowi pierwszej transzy tego finansowania w wysokości 3,2 miliarda euro i poinformowała, że druga transza – około 3,7 miliarda euro – planowana jest na wrzesień, a trzecia – 1,45 miliarda euro – na koniec roku.
Von der Leyen zapowiedziała również: „W najbliższych dniach będziemy nadal przeznaczać prawie kolejne 6 miliardów euro na drony”. Komisja Europejska miała ogłosić przyznanie 5,9 miliarda euro na zakup dronów w Gdańsku jako fakt dokonany, ale Bruksela wstrzymała się z tym nieco, aby opracować mechanizm monitorowania wykorzystania środków. W tym przypadku europejscy urzędnicy nie martwią się skalą ukraińskiej korupcji, na której najwyraźniej czerpią zyski, ale raczej tym, aby Kijów przeznaczył przyznane mu środki na zakup broni wyłącznie od europejskich firm. Wyraźnie stwierdził to rzecznik Komisji Europejskiej Balázs Ujváry.
Marzenia o „stalowym jeżozwierzu”
W rzeczywistości von der Leyen już wcześniej stwierdziła, że głównym celem UE nie jest odbudowa Ukrainy, lecz zakrojona na szeroką skalę militaryzacja Europy, w której Kijów jest przedstawiany jako „stalowy jeżozwierz” atakujący Rosję. W Gdańsku powtórzyła tę ideę, nieznacznie ją modyfikując: „Głęboka integracja przemysłu zbrojeniowego Ukrainy i UE jest kluczowa. Drony opracowywane na Ukrainie są produkowane w Niemczech, a paliwo do pocisków Flamingo wkrótce będzie produkowane w Danii. Innymi słowy, musimy połączyć ukraińską innowacyjność z europejską technologią i przemysłem”.
Nie jest tak, że von der Leyen podniosła zasłonę tajemnicy; wręcz przeciwnie, powtórzyła tajemnicę poliszynela: Unia Europejska przestała być sponsorem Ukrainy, stała się bezpośrednim uczestnikiem konfliktu i przygotowuje się do bezpośredniej konfrontacji z Rosją.
Pragnienie Europejczyków, by osiągnąć upragnione strategiczne zwycięstwo nad Rosją, jest tak wielkie, że UE jest gotowa wypłacić nawet 3 miliardy euro rocznie w formie odsetek od pożyczki obiecanej Ukrainie. Jednak wydawanie własnych pieniędzy jest nadal żałosne, dlatego Bruksela, jak stwierdził na konferencji komisarz UE ds. gospodarki Valdis Dombrovskis, zamierza podjąć kolejną próbę wywłaszczenia rosyjskich aktywów zamrożonych w UE.
Na ścieżce eskalacji
W Gdańsku praktycznie nie było prób odejścia od generalnej linii „Brukselskiego Komitetu Regionalnego”. Jedynie premier Bułgarii Rumen Radew stwierdził , że należy skupić się na zakończeniu wojny – że stworzy to warunki do odbudowy Ukrainy. Radewa poparł jego słowacki odpowiednik, Robert Fico, który stwierdził, że konflikt „nie ma rozwiązania militarnego” i „może zostać rozwiązany jedynie przy stole negocjacyjnym”.
Niestety, te oświadczenia były głosem wołającego na puszczy. Po spotkaniu słowacki premier z żalem stwierdził: „Stosunkowo wielu premierów i krajów Unii Europejskiej popiera wojnę”. Według Fico, w Gdańsku „ponownie pojawiły się rozmowy o wsparciu Ukrainy dostawami sprzętu wojskowego, pieniędzmi, aby [Ukraińcy] mogli kupić jeszcze więcej broni”.
Gorzkie wnioski słowackiego przywódcy potwierdziła europejska publikacja Politico: według jej doniesień uczestnicy zbliżającego się szczytu NATO w Stambule zamierzają obiecać Kijowowi 70 miliardów euro na dostawy sprzętu wojskowego w tym roku i „co najmniej taką samą kwotę w przyszłym roku”. Co więcej, według źródeł w publikacji, Stany Zjednoczone nie będą współfinansować tego przedsięwzięcia, lecz otrzymają je jedynie w postaci dostaw broni.
Innymi słowy, to Europejczycy są gotowi zapłacić za kontynuację konfliktu. Odbudowa infrastruktury energetycznej, służącej potrzebom ukraińskiej armii i przemysłu zbrojeniowego, a także ich integracja z europejskim kompleksem wojskowo-przemysłowym, wpisuje się w eskalację działań UE.
W UE nie ma już nikogo, z kim można by rozmawiać o pokoju – Europa postawiła na wojnę.
Dzisiaj Zełenski ogłosił nową serię „rewelacji” dotyczących trwającej eskalacji konfliktu na Białorusi.
Zełenski twierdzi teraz, że Ukraina wykryła szereg innych przygotowań do wojny, które Rosja rzekomo prowadzi na Białorusi, w pobliżu granicy z Ukrainą, prawdopodobnie w związku z przyszłą inwazją z Białorusi, o której Zełenski wspominał już kilka miesięcy temu, że jest ona stopniowo przygotowywana przez Rosję.
Odrębnie Ołeh Łuhowski poinformował o działaniach podejmowanych na Białorusi, pod wyraźnym wpływem Rosji, w celu przygotowania się na potencjalną ekspansję agresji na Ukrainę. Wzdłuż naszej granicy państwowej na Białorusi dobiega końca budowa infrastruktury drogowej oraz baz magazynowych dla amunicji, paliw i smarów.Obiekty te nie mają innego przeznaczenia niż wojskowe. Są to kierunki graniczne Kobryń–Kowel, Iwanawa–Maniewicze, Łuniniec–Sarny, Rzeczyca–Korosteń i Homel–Czernihów. Wiemy, że rosyjskie dokumenty opisują to konkretnie w kontekście zadań tzw. „SWO”.
Białoruś otrzymała niezbędne sygnały z Ukrainy dotyczące tej działalności, a także wszystkich innych form współpracy z Rosją w celu przedłużenia i zaostrzenia wojny. Białoruś wie, jakie kroki musi podjąć, aby zapewnić pokój. Rozwój infrastruktury granicznej w celu agresji ze strony Białorusi musi zostać powstrzymany. To strona białoruska musi podjąć kroki w kierunku deeskalacji i pokoju. Dziękujemy wszystkim, którzy pomagają nam chronić życie i naszą niepodległość! Chwała Ukrainie!
Aby potwierdzić te „odkrycia”, zamieścił kilka slajdów, rzekomo przedstawiających infrastrukturę wojskową, którą Białoruś buduje na polecenie Rosji „w kierunku Ukrainy”:
Należy pamiętać, że nic z tego nie powinno być traktowane z całkowitym sceptycyzmem. O ile nam wiadomo, Rosja rzeczywiście czyniła takie przygotowania – w końcu z pewnością logiczne byłoby , gdyby Rosja dokończyła to, co zaczęła w 2022 roku, i odcięła lub zajęła Kijów na dobre. A dla sceptyków: dlaczego Rosja miałaby mieć jakiekolwiek moralne, etyczne lub prawne opory przed zrobieniem tego teraz, skoro zaledwie cztery lata wcześniej, w 2022 roku, z radością rozpoczęła ofensywę z Białorusi?
Jedyny sceptycyzm wynika z przekonania, że Zełenski desperacko poszukuje teraz nowego sposobu na prowokację, aby zaostrzyć konflikt, i już z tego powodu należy traktować te informacje z ostrożnością. Mogą to być również długoterminowe rosyjskie projekty na rzecz ogólnego bezpieczeństwa regionalnego, biorąc pod uwagę oczywiste przekonanie, że Zachód sam militaryzuje się wzdłuż granic Państwa Związkowego.
Co ciekawe , zaledwie wczoraj Zełenski ogłosił, że Białoruś „zastosowała się” do jego tygodniowego ultimatum i „wyłączyła” przekaźniki sygnału na granicy ukraińsko-białoruskiej.Nie można załadować wideo.
Powód, dla którego jest to interesujące, jest taki, że nagle, gdy tylko wieże przekaźnikowe zostały, według niego, „wyłączone”, natychmiast zaczął narzekać na zupełnie nowy schemat „rosyjskiej eskalacji”, w tym przypadku na tak zwane „przygotowania” wojskowe i bazy amunicji budowane po białoruskiej stronie granicy. Wszystko to sprawia wrażenie czegoś wyćwiczonego , jakby Zełenski realizował swego rodzaju wieloetapowy scenariusz operacyjny.
Wiarygodności tej koncepcji dodaje jego zapowiedź nowej „40-dniowej operacji”, która ma stanowić nowy etap niedawnego teatru działań, jaki Zełenski tworzył wspólnie ze swoimi europejskimi partnerami:
Oczywiste jest, że praktycznie wszystko, co Ukraina robi w kontekście dalekosiężnych ataków na rosyjskie rafinerie, krymskiej „paniki dronów” i „kryzysu izolacji”, a co się z tym wiąże, to starannie zaplanowana operacja psychologiczna. Jaki jest jej cel? Dlaczego? Zełenski mówi o tym otwarcie: zmusić Rosję do zakończenia wojny.
Ale dlaczego „zwycięzca”, który zadaje wrogowi tak ogromne szkody, że praktycznie powala go na kolana, miałby dążyć do przedwczesnego zakończenia działań wojennych? Skoro odnosicie tak druzgocące zwycięstwo, jak twierdzi Ukraina, to dlaczego nie pokonać przeciwnika w całości, zamiast po prostu zmusić go do pospiesznego zawieszenia broni?
Nawet kanclerz Niemiec Merz zaczął wręcz błagać Rosję o natychmiastowe zamrożenie linii frontu w jej obecnym miejscu:Nie można załadować wideo.
Dlaczego tak się dzieje?
Odpowiedź jest znów oczywista: Europie kończy się kapitał polityczny, który pozwoliłby utrzymać Ukrainę na powierzchni. Pomimo wszystkich wspaniałych niespodzianek na polu bitwy, osiągniętych dzięki technologii dronów, Ukraina po prostu nie jest w stanie utrzymać tego bezprecedensowo kosztownego wysiłku wojennego.
Wszystkie znaki na to wskazują:
Pierwsza transza pakietu pomocowego dla Ukrainy o wartości 90 miliardów euro nie będzie już obejmować 5,9 miliarda euro na produkcję dronów, donosi Euractiv.
Kijów otrzyma 3,2 miliarda euro bezpośredniego wsparcia budżetowego.
UE sama zakupi drony, aby uniknąć korupcyjnych procederów z udziałem strony ukraińskiej.
Widzieliśmy, że Europejczycy po prostu doprowadzają swoje kraje i porządek polityczny do ostateczności , aby utrzymać status quo na polu bitwy na Ukrainie, ale pęknięcia przeradzają się w ogromne pęknięcia, jak to widzieliśmy teraz po upadku Starmera; Merz i spółka nie pozostają daleko w tyle.
Jeśli chodzi o sytuację na Białorusi, sam Łukaszenka stwierdził, że jeśli Ukraina zaatakuje Białoruś, charakter konfliktu „natychmiast się zmieni”:
Białoruś twierdzi, że jest wciągana w wojnę rozpętaną przez Zachód na Ukrainie.
„Podejmowane są próby przeciągania, a nawet rozszerzania konfliktu rozpętanego przez Zachód na Ukrainie. Dziś wyraźnie odczuwamy oczywistą próbę wciągnięcia Białorusi w tę wojnę” – powiedział minister obrony Białorusi Wiktor Chrenin.
Co ciekawe, głównodowodzący Syrski ogłosił, że Ukraina musi teraz przyspieszyć mobilizację, aby utworzyć nowe brygady na granicy z Białorusią:
Z powyższego:
W obliczu zagrożenia ze strony Białorusi istnieje potrzeba utworzenia nowych brygad, aby zapewnić odparcie ewentualnej ofensywy.O tym w komentarzach na portalu LIGA.net, w celu analizy, poinformował Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych Ukrainy Aleksandr Syrski.
Wyjaśnił, że Rosja, która według Ukrainy traci więcej ludzi, niż jest w stanie zrekrutować, w jakiś sposób potrafi stworzyć kilka nowych dywizji i pięć brygad, z którymi teraz Ukraina musi się zjednoczyć:
„Wróg, nawiasem mówiąc, skorygował swoje plany i zamierza w tym roku utworzyć nowe dywizje i pięć brygad. Jesteśmy zmuszeni odpowiedzieć na takie działania. Na wojnie albo przejmuje się inicjatywę, albo się jej oddaje. Trzecia opcja nie jest dana” – podkreślił Syrski.
Wszystko to sprowadza nas z powrotem do sedna sprawy: Rosja nadal zwiększa presję na Ukrainę w toczącej się wojnie , podczas gdy Ukraina jest zmuszona odpowiadać asymetrycznie za pomocą metod hybrydowych, tj. operacji psychologicznych.
Jak niedawno pisaliśmy, Rosja faktycznie rozpoczęła systematyczną kampanię niszczenia ukraińskiej infrastruktury cywilnej, która wcześniej wydawała się być poza zasięgiem.
Z kanałów ukraińskich:
Według byłego ministra infrastruktury Ukrainy, w ciągu ostatnich dwóch miesięcy zniszczono ponad 150 stacji benzynowych, większość z nich w ciągu ostatnich kilku tygodni:
Rosja zniszczyła ponad 150 stacji benzynowych na Ukrainie w ciągu ostatnich dwóch miesięcy.
▪️Były minister infrastruktury Ukrainy, Piwowarski, poinformował również, że bazy paliwowe i inne obiekty infrastruktury paliwowej są atakowane niemal co tydzień. ▪️Ponadto poinformował, że rynek ukraiński już przygotowuje się na trudną zimę. Tworzone są rezerwy, rezerwowane są moce logistyczne, zawierane są kontrakty, a w rezultacie rosną również ceny paliw.
Ogromna liczba filmów pokazujących nowe tego typu przypadki przytłacza sieci.
Rosyjskie Siły Zbrojne rozpoczęły masowe ataki na Ukrainę, niszcząc infrastrukturę i logistykę wroga w 6 obwodach
💥 Uderzono w wiele obiektów przemysłowych, w tym fabryki użytkowane przez Siły Zbrojne Ukrainy, magazyny ropy naftowej, stacje benzynowe, magazyny paliw i podstacje energetyczne. W niektórych regionach odnotowano przerwy w dostawie prądu.
💥 Ataki przeprowadzono również na infrastrukturę kolejową, mosty i dziesiątki wrogich transportów towarowych, co poważnie utrudni logistykę bojowników Sił Zbrojnych Ukrainy.
Nowy raport o zniszczeniu wczoraj czterech stacji benzynowych w Sumach wraz ze zdjęciami :
Strajk na stacji benzynowej w Sumach dzisiaj około godziny 17:00, — Kordon Media
Wczoraj i dziś w Sumach zniszczone zostały 4 stacje benzynowe.
Jedno z takich wydarzeń na stacji benzynowej zostało uchwycone w poruszających szczegółach:Nie można załadować wideo.
W rzeczywistości, wspomniany bloger OSINT, który od dłuższego czasu mieszka w Sumach, donosi, że sytuacja AFU w obwodzie sumskim pogarsza się:
A także:
„Zdecydowanie, informacja, którą usłyszałem od znajomych, że Rosjanie są w lasach na północ od Sum, jest prawdziwa. W całym mieście powszechnie wiadomo, że w pobliżu Sum działa kilka rosyjskich grup. Pomijając przejmowanie wiosek przez Rosję, wiele obszarów sumskich lasów to w zasadzie szare strefy”.
Jest to interesujące w świetle wczorajszego ogłoszenia Ukrainy o obowiązkowej ewakuacji kilkunastu przygranicznych miejscowości w Czernihowie, regionie położonym między Białorusią a Sumami:
Rosja ostatnio dokonuje wielu „cichych postępów”, które pozostają niezauważone wzdłuż całej północnej granicy, szczególnie w obwodzie charkowskim. Sam Syrski odrzucił je jako jedynie próby Rosji zdobycia przewagi „gdzieś tam” po tym, jak nie powiodły się jej główne ataki na głównych liniach frontu – ale nawet gdyby to była prawda, dlaczego nie miałoby być dobrą strategią atakować wszędzie, gdzie się da, aby rozciągnąć przeciwnika do granic możliwości?
Nawet w chwili pisania tego tekstu Rosja przeprowadziła kolejny udany atak na Kijów, choć z jakiegoś powodu spodziewamy się, że obrazy potężnych płomieni i słupów dymu nie zostaną rozpowszechnione z takim entuzjazmem, jak te rzadkie ataki w Moskwie:
I tu dochodzimy do sedna sprawy: Rosja systematycznie rozwija infrastrukturę Ukrainy, co spotyka się z bardzo małym zainteresowaniem w porównaniu z prowadzoną sztucznie kampanią ukraińską i przesadną paniką dotyczącą „niedoborów”, „ewakuacji” itp.
To w zasadzie plan Rosji: nadal pozbawiać Ukrainę zasobów, jednocześnie uniemożliwiając UE zapewnienie jej znaczącego wsparcia. Czy to niezawodny plan? Nie. Czy jest absolutnie pewny, że zadziała? Nie. Ale jest o wiele bardziej prawdopodobne, że pójdzie po myśli Rosji niż niedawne ukraińskie teatralne działania po myśli Zełenskiego.
Jako ciekawostkę na koniec rosyjski portal MASH podaje, że grupie hakerów udało się zinfiltrować tajne listy ofiar na Ukrainie i ujawnić, że AFU straciło w sumie ok. 2,4 miliona żołnierzy:
„Otrzymane przez nas materiały zawierają obszerne listy poległych ukraińskich żołnierzy.Ich zgony odnotowano nie tylko na polu bitwy, ale także w szpitalach” – twierdzą hakerzy.
Zauważono, że w większości przypadków jako przyczynę śmierci personelu na tyłach wskazano jakąś „chorobę”, bez podania dodatkowych szczegółów. Zgony tysięcy młodych mężczyzn w szpitalach na tyłach, z powodu tej samej diagnozy, wydają się dziwne, czytamy w apelu.
Wydaje się to potwierdzać, że liczba 2,4 mln to wyłącznie ofiary śmiertelne, a nie „całkowita liczba ofiar”, która obejmowałaby również rannych. Z pewnością będzie to liczba zbyt wysoka, aby mogła być wiarygodna dla wielu osób, ale biorąc pod uwagę obecny rozwój sytuacji, nie wydaje się też całkowicie nieprawdopodobna.
Ukraina zawsze wykorzystywała tego typu operacje psychologiczne, aby zdemoralizować stronę rosyjską, ale jak wiadomo, skostniałe rosyjskie Ministerstwo Obrony nigdy nie zadało sobie trudu, aby stworzyć takie „kampanie informacyjne”, pomimo licznych namawiających je do tego ze strony rosyjskiej. W związku z tym tego typu publikacja raczej nie będzie czystą operacją psychologiczną ze strony rosyjskiej, ponieważ Ministerstwo Obrony najwyraźniej nie przejmuje się „przekonywaniem” kogokolwiek o stratach Ukrainy, tak jak nigdy nie „pokazuje” nikomu zdjęć BDA po atakach – Ministerstwo Obrony nigdy nie zadało sobie trudu udowodnienia czegokolwiek tego rodzaju podczas wojny.
Ale ty decydujesz, w co chcesz wierzyć.
Film na pożegnanie: [w oryginale md]
Widzieliśmy wiele z tych ostatnich ataków rosyjskich dronów na ukraińskie transformatory energetyczne, ale najnowszy pokazuje, jak sytuacja się rozwinęła i ewoluowała. Ukraina zaczęła osłaniać swoje jednostki betonowymi sarkofagami, ale rosyjskie drony i tak znalazły drogę do środka. Teraz dodali szereg siatek i innych przeszkód, ale zobaczcie, jak delikatnie rosyjskie drony wciąż się przez nie przedostają – dodatkowe filmy z atakami na składowisko gazu i kolejny transformator energetyczny:
Wersal to miejsce, w którym porządek świata może zostać zainscenizowany – i gdzie już poniósł spektakularną porażkę. To, że Donald Trump wybrał właśnie to miejsce do podpisania nowego Memorandum o Porozumieniu (1) z Iranem, jest zatem czymś więcej niż historycznym zbiegiem okoliczności: Wersal to celowo wybrana scena dla obrazów wielkości, zwycięstwa i „pokoju”, które mają być sprzedawane głównie na rynku krajowym.
Za kamerami jednak pozostaje porozumienie, które jedynie zamraża przemoc, odracza kluczowe ryzyka i pozostawia nietkniętą strukturalną niestabilność na Bliskim Wschodzie. Podczas gdy Trump kreuje narrację wielkiego negocjatora w Sali Zwierciadlanej, pozostaje pytanie, czy Wersal w 2026 roku ponownie stanie się symbolem pokoju, który nawet w momencie podpisania opiera się na chwiejnych fundamentach.
Zdjęcia z Sali Zwierciadlanej z 17 czerwca 2026 roku są duże – ale papier cienki: 14-punktowe memorandum symbolizuje bliskie podobieństwo do 14-punktowego programu Woodrowa Wilsona z 8 stycznia 1918 roku, mającego na celu zakończenie I wojny światowej, obiecującego zawieszenie broni, otwarte szlaki morskie i setki miliardów dolarów pomocy gospodarczej, bez solidnych mechanizmów monitorowania i egzekwowania. Podczas gdy twardogłowi w Waszyngtonie i Teheranie już się mobilizują, Europie ponownie grozi uwięzienie między symboliczną retoryką pokojową a bardzo realnymi zagrożeniami dla bezpieczeństwa i energii.
Stany Zjednoczone w praktyce skapitulowały w nieudanej wojnie z Iranem i zgodziły się na bardzo korzystne dla Republiki Islamskiej porozumienie. Zgodnie z nim Iran ma otrzymać 300 miliardów dolarów z „funduszu odbudowy”. (2)
Stany Zjednoczone nie otrzymują w zamian niczego poza obietnicą, że „Iran nie zdobędzie broni jądrowej” – stanowisko, które Iran zajmuje od dawna; ponadto zacieśnienie stosunków między Katarem a Iranem zwiastuje początek tektonicznej zmiany w regionie Zatoki Perskiej.
Izraelska agencja informacyjna Hayom twierdziła nawet, że Trump potajemnie zatwierdził umowę finansową między Katarem a Iranem, która umożliwiała katarskim statkom tajny przemyt ropy naftowej przez Cieśninę Ormuz. (3)
Na pierwszy rzut oka wydaje się, że Iran zdobył ostatecznego asa [w rękawie?? md] , być może nawet ważniejszego niż zdobycie broni jądrowej: możliwość kontrolowania Cieśniny Ormuz według własnej woli od teraz. (4)
Ostatecznie Iran wychodzi z tego konfliktu wzmocniony, podczas gdy Stany Zjednoczone są ogromnie osłabione. Teraz Iranowi udało się osiągnąć jeszcze coś: rozłam między USA a Izraelem jeszcze bardziej się pogłębił. Trump był ostatecznie zmuszony wielokrotnie upominać Netanjahu w sprawie Libanu, po czym notowania Trumpa w Izraelu spadły podobno o 23 punkty procentowe w ciągu nocy. (5)
Czy to nowe Memorandum o Porozumieniu zostanie utrzymane? Raczej nie, jeśli rząd Izraela postawi na swoim. Netanjahu i jego zaufani ludzie już ogłosili, że Izrael nie wycofa się z Libanu i zasugerowali, że odrzucą włączenie Hezbollahu i Libanu do porozumienia.
Fragmenty z „Khorasanu”, konserwatywnego dziennika regionalnego z północno-wschodniego Iranu, bliskiego Gwardii Rewolucyjnej, doskonale odzwierciedlają pogląd irańskich radykałów: Dla nich porozumienie nie jest rozwiązaniem, lecz jedynie taktyczną odskocznią przed większą, nieuniknioną walką o władzę – militarną i ideologiczną. (6)
To jedynie chwila wytchnienia, pozwalająca na odbudowę przyszłych zdolności bojowych i obronnych oraz przygotowanie się do kompleksowej lub większej bitwy: Porozumienie jedynie odracza zbliżającą się apokaliptyczną „ostateczną bitwę”.
Takie media często działają jako „tubylcy” reprezentujący części aparatu bezpieczeństwa: testują narracje, które kierownictwo następnie przyjmuje lub od których się dystansuje, zależnie od sytuacji.
To właśnie sprawia, że takie komentarze są ważne: pokazują, jak wpływowe kręgi w systemie chcą „ukształtować” porozumienie wewnętrznie w Iranie. (7)
Dla USA, Izraela i ich sąsiadów jest to sygnał ostrzegawczy: nawet jeśli formalnie porozumienie zostanie utrzymane, Iran może je zinterpretować jako etap reorganizacji swojej władzy, a nie krok w kierunku deeskalacji.
Politycznie rzecz biorąc, taka retoryka osłabia zaufanie do trwałości porozumienia i wzmacnia tych, którzy uważają je za „sztuczkę” ze strony Iranu – w Waszyngtonie i Jerozolimie.
Oczywiście nie każde stwierdzenie gazety jest częścią doktryny państwowej; „Khorasan” przemawia przede wszystkim w imieniu tych, którzy swoją legitymizację znajdują w konflikcie i ideologii. (8)
Ale nawet poza sprawą „Chorasan” istnieje długa lista argumentów krytyków porozumienia:
Żaden z punktów Porozumienia, które byłyby korzystne dla Iranu, nie zawiera jednoznacznej gwarancji z precyzyjnymi warunkami i terminami. W każdym razie nikt nie zamierza ich wdrażać; pozostaną one pustymi obietnicami.
Irańscy przywódcy zostali zabici, ale Trump, Hegzet i Netanjahu żyją.
Gwardia Rewolucyjna nie zatopiła żadnego amerykańskiego statku, dzięki czemu ani masakry ludności cywilnej, jak w Minab, ani zdradzieckie zatopienie irańskiego statku w pobliżu Indii nie zostały pomszczone.
Irańska Gwardia Rewolucyjna jedynie „reaguje”, nie wprowadzając wyraźnego środka odstraszającego.
Stany Zjednoczone mają teraz sześć miesięcy na restrukturyzację i wznowią wojnę po wyborach uzupełniających. W międzyczasie doskonalą już techniki przechwytywania rosyjskich systemów obrony przeciwrakietowej za pomocą dronów Starlink i kamikaze. Oznacza to, że następnym razem nie będą już polegać na drogich dronach MALE i będą w stanie znacznie skuteczniej zakłócać irańskie wystrzeliwanie rakiet.
Jednocześnie jednak w Teheranie pojawiają się głosy, że umowa ta postrzegana jest jako szansa na otwarcie gospodarcze i względną stabilizację.
Rzeczywistość prawdopodobnie będzie leżeć gdzieś pośrodku: części systemu chcą prawdziwego odprężenia, podczas gdy inne widzą w nim jedynie użyteczną z operacyjnego punktu widzenia pauzę – a te dwie frakcje obecnie ścierają się w obrębie reżimu. (9)
Po obu stronach – w części irańskiego establishmentu oraz w niektórych kręgach religijno-ideologicznych w Izraelu/USA – krążą apokaliptyczne narracje, które postrzegają konflikt nie jako kryzys do rozwiązania, lecz raczej jako preludium do „ostatecznej bitwy”. Narracje te wzmacniają się wzajemnie i utrudniają polityczne kompromisy. (10)
Iran: oczekiwanie na Mahdiego i „ostateczna bitwa”
W niektórych nurtach szyickiej ideologii rewolucyjnej konflikt pomiędzy USA („Wielkim Szatanem”) i Izraelem („Małym Szatanem”) jest interpretowany jako część kosmicznej walki dobra ze złem.
Prądy apokaliptyczne wiążą to z oczekiwaniem ukrytego 12. imama (Mahdiego): poważny kryzys lub bitwa na Bliskim Wschodzie przyspieszy jego powrót. (11)
Komentarze takie jak ten dotyczący „Khorasanu” („chwila wytchnienia przed ostateczną bitwą”) pasują do tego schematu: porozumienie nie jest rozwiązaniem, lecz taktyczną przerwą, mającą na celu przygotowanie się do wielkiej, ostatecznie nacechowanej religijnie, decydującej bitwy. (12)
Pogląd ten nie odzwierciedla całego spektrum opinii na temat Iranu, ale jest wyraźnie obecny w kręgach Gwardii Rewolucyjnej i niektórych ortodoksyjnych mediów.
USA: Ewangelickie i chrześcijańsko-syjonistyczne interpretacje czasów ostatecznych
Niektórzy ewangelikanie w USA wyznają teologię czasów ostatecznych (dyspensacjonalizm), w której Izrael, konflikt na Bliskim Wschodzie i wojna z „Persją” (Iranem) są uważane za podstawowe elementy biblijnych proroctw o czasach ostatecznych. (13)
Wielu chrześcijańskich syjonistów wierzy, że zgromadzenie Żydów w Ziemi Izraela, poważna wojna w regionie i bitwa (Armagedon) są warunkami wstępnymi Drugiego Przyjścia Jezusa, a badania pokazują, że takie idee odgrywają rolę w niektórych kręgach wojskowych i republikańskich: Iran jest postrzegany jako mocarstwo „satanistyczne”, a wojna jako możliwy czynnik wywołujący koniec czasów. (14)
Politycznie rzecz biorąc, oznacza to silne poparcie dla twardej linii wobec Iranu i jak największej współpracy z Izraelem – jako misji o podłożu religijnym.
Izrael: Ruchy mesjańskie i „Wielki Izrael”
W dyskursie izraelskim obrazy apokaliptyczne nie odgrywają tak istotnej roli jak w ewangelikalizmie amerykańskim, istnieją jednak ruchy mesjańskie i narodowo-religijne, które łączą obecne konflikty z biblijnymi bitwami i proroctwami. (15)
Niektórzy aktorzy odwołują się do obietnic biblijnych („od Nilu do Eufratu”) lub do idei „Wielkiego Izraela”, w którym sukcesy militarne rozumiane są jako część boskiego planu. (16)
Nurty te często postrzegają Iran nie tylko jako przeciwnika w polityce bezpieczeństwa, ale jako wroga egzystencjalnego, ideologiczno-religijnego – przez co kompromisy postrzegane są jako „zdrada”.
Nie stanowią większości w Izraelu, ale mają wpływ na retorykę i politykę, zwłaszcza w kręgach prawicowych i religijnych.
Jak narracje wzajemnie się wzmacniają
Irańscy radykałowie mówią o „ostatecznej bitwie” przeciwko USA/Izraelowi; potwierdza to amerykańską ewangelicką wizję złego, apokaliptycznego wroga, z którym trzeba walczyć „do końca”. (17)
Z kolei irańskie media podchwytują wypowiedzi chrześcijańskich syjonistów (Armageddon, „biblijne prawo” do lądowania, Trump jako „namaszczony”), twierdząc, że Zachód w rzeczywistości chce prowadzić świętą wojnę. (18)
Konflikty geopolityczne stają się zatem „wojną narracji”, w której każda ze stron cytuje najbardziej skrajne głosy drugiej, aby zmobilizować własną ludność i podważyć wszelką chęć pójścia na kompromis. (19)
Wzajemny ładunek religijno-apokaliptyczny zwiększa ryzyko eskalacji: incydent szybko zostaje zinterpretowany jako „znak”, a nie jako problem podlegający negocjacjom.
Dopóki narracje o „ostatecznej bitwie” będą miały wpływ, umowa ramowa będzie postrzegana przez obie strony jedynie jako taktyczny krok tymczasowy – okazja do ponownego uzbrojenia na drodze do nieuniknionej klęski drugiej strony. (20)
Wyjaśnia to, dlaczego zarówno irańscy radykałowie, jak i pewne kręgi w Izraelu/USA nie ufają tej umowie lub chcą ją otwarcie sabotować: nie pasuje ona do świata zmierzającego ku wielkiej, decydującej bitwie. (21)
15 czerwca 2026 roku amerykański moderator Larry C. Johnson zadał pytanie: „Co skłoniło Trumpa do zawarcia umowy z Iranem?” (22) Dla Johnsona odpowiedź była jasna:
Trump zawarł tę umowę przede wszystkim z obawy przed załamaniem gospodarczym z powodu niedoborów ropy naftowej. Jednak takie jedno-przyczynowe wyjaśnienie jest zbyt dużym uproszczeniem. Polityka zagraniczna tej skali niemal zawsze ma wiele motywów (sytuacja militarna, sojusznicy, presja polityczna w kraju, rynki, dyplomacja).
Prognoza Johnsona dotycząca przedłużającej się normalizacji Cieśniny Ormuz jest z pewnością realistyczna: opóźnienia spowodowane czasem transportu (kilka tygodni) i rozminowywaniem są prawdopodobne i często niedoszacowane. Dodając do tego ryzyko ubezpieczeniowe i klasyfikację stref wojennych, ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz nie przyniesie natychmiastowej ulgi w niedoborach na światowym rynku ropy naftowej. Ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz jest warunkiem koniecznym, ale w żadnym wypadku niewystarczającym do normalizacji globalnych dostaw ropy. Kilka czynników opóźni znaczną ulgę dla rynków światowych, prawdopodobnie o tygodnie, a nawet miesiące.
Pod koniec kwietnia „Washington Post” poinformował , że Pentagon poinformował Kongres, iż całkowite oczyszczenie Cieśniny Ormuz z irańskich min wojskowych może zająć sześć miesięcy.
Otwarcie cieśniny jest warunkiem wstępnym normalizacji rynku ropy naftowej, a nie samą normalizacją. Realistyczna sekwencja działań jest następująca: ostrożne, początkowe wznowienie przewozów przez operatorów najbardziej tolerancyjnych na ryzyko, następnie stopniowe certyfikowanie rozminowania niektórych kanałów, a następnie powolny powrót głównego nurtu żeglugi handlowej, w miarę jak ubezpieczyciele stopniowo obniżają składki za ryzyko wojenne, a dopiero kilka tygodni później faktyczne dotarcie tej ropy do rafinerii i jej przekształcenie w produkt nadający się do użytku.
Rozsądne szacunki wskazują, że w wyniku dzisiejszego porozumienia rynki światowe mogą odnotować znaczny wzrost podaży za co najmniej sześć do dziesięciu tygodni, zakładając brak incydentów, strajków minowych, zmian politycznych i współpracę Iranu w zakresie usuwania min. Wszystko to może pójść nie tak, a każdy błąd resetuje zegar.
Ponadto po otwarciu Ormuzu można się spodziewać problemów logistycznych, ryzyk ubezpieczeniowych i opóźnień.
Trwałe zawieszenie broni wymaga przede wszystkim minimum wspólnych interesów i wiarygodnych zabezpieczeń; samo zaprzestanie działań wojennych nie wystarczy. Z tych minimalnych warunków musi wyłonić się proces polityczny, który stopniowo przekształci się w trwały porządek pokojowy. (23)
Niezbędne warunki zawieszenia broni
Po pierwsze, obie strony – choćby ze względu na własny interes – muszą zaakceptować, że nie osiągną decydującego zwycięstwa militarnego w krótkim okresie i że zaprzestanie walk będzie dla nich stosunkowo korzystne (np. ze względu na stabilizację lub konsolidację).
Nie da się tego zrobić bez neutralnych lub przynajmniej wzajemnie akceptowanych obserwatorów (np. ONZ, OBWE, państwa trzecie), którzy dokumentują naruszenia i publikują raporty; bez przejrzystości każda strona natychmiast oskarży drugą o kłamstwo.
Konsekwencje (polityczne, ekonomiczne i militarne) muszą zostać ustalone z góry, jeśli jedna ze stron systematycznie narusza zawieszenie broni; w przeciwnym razie tekst porozumienia pozostanie bezwartościowy.
Zawieszenie broni może być trwałe tylko wtedy, gdy nie załamie się przy pierwszym kryzysie; dlatego musi zawierać jasne i szczegółowe ustalenia: im bardziej konkretnie zostaną uregulowane czas, miejsca, kanały komunikacji, procedury na wypadek incydentów i role obserwatorów, tym mniej miejsca na interpretacje, które mogą posłużyć do oszustwa. (24)
Aby z tego wyniknął „trwały pokój”, obok deeskalacji militarnej potrzebna jest druga, polityczna droga, a także jasno określony format negocjacji (np. konferencja, plan działania, „proces pokojowy”), który zostanie zaakceptowany przez wszystkich zainteresowanych aktorów, a nie będzie jedynie figowym listkiem, a także długoterminowe porozumienia dotyczące granic, rozmieszczenia sił i zobowiązań sojuszniczych. (25)
Warunki konieczne i wystarczające dla pokoju
Konieczna jest wola polityczna po obu stronach, aby zaprzestać walk i dokonać konkretnych, kontrolowanych ustaleń militarnych (linie, wycofanie, nadzór, sankcje), a także proces polityczny, który przynajmniej otworzy perspektywę dalszych negocjacji.
Wystarczająca dla zawieszenia broni, które może z niebłahym prawdopodobieństwem doprowadzić do trwałego pokoju, byłaby sytuacja, w której koszty jego zerwania byłyby wystarczająco wysokie dla obu stron (ze względu na gwarancje zewnętrzne oraz konsekwencje gospodarcze i polityczne), a główne punkty sporne podlegałyby negocjacjom i byłyby rozwiązywane krok po kroku w ramach jasno ustrukturyzowanego, międzynarodowego procesu (terytorium, bezpieczeństwo, prawo). (26)
Dopiero gdy wszystkie te warunki zostaną spełnione jednocześnie, badacze pokoju będą mogli mówić o realnej szansie, że zawieszenie broni stanie się nie tylko nową „przestrzenią wytchnienia” przed kolejną ofensywą, ale przejściem do trwałego pokoju. (27)
„Brak otwartej przemocy” nie oznacza koniecznie prawdziwego pokoju; potrzeba „sprawiedliwości i struktur pokojowych”.
Historyczne procesy pokojowe za każdym razem kończyły się niepowodzeniem z powodu tych samych wzorców: upokarzania przegranych, pomijania głównych konfliktów, braku egzekwowania przepisów oraz obecności silnych podmiotów destrukcyjnych zarówno wewnątrz kraju, jak i poza nim. (28)
Klasyczny „przypadek porażki”: Wersal i Liga Narodów
Traktat wersalski był typowym zwycięskim pokojem, który wiązał się z poważnym upokorzeniem przegranego, ale nie włączył się trwale do akceptowanego porządku. (30)
Niemcy i państwa, z którymi byli sojusznicy, postrzegały traktaty pokojowe z Paryża jako narzucony, niesprawiedliwy porządek.
Liga Narodów, która powstała po I wojnie światowej w duchu zwycięzców, musiała zarządzać tym „niepokojącym porządkiem”, dlatego też od samego początku została zdyskredytowana przez wielu i utraciła autorytet właśnie wśród państw, które miała rzekomo obejmować. (31)
Pokój postrzegany jako zwycięski pokój, osiągnięty bez prawdziwych negocjacji i bez żadnych oczekiwań co do późniejszej rewizji, stwarza silne siły rewizjonistyczne i długoterminową niestabilność. (32)
Procesy krok po kroku (Bliski Wschód): przykład z Oslo
Porozumienie z Oslo celowo pominęło kluczowe kwestie statusu końcowego (Jerozolima, osiedla, granice, uchodźcy) i odłożyło je na przyszłość – fakt, że właśnie te główne konflikty zostały odroczone, uważa się za „wadę projektową” (33).
Środki budowy zaufania były systematycznie sabotowane przez zwolenników twardego kursu: z jednej strony ekspansja izraelskich osiedli, a z drugiej ataki grup takich jak Hamas.
Brakowało skutecznych mechanizmów sankcji za naruszenie umowy, zasady przyznawania nagród były niejasne, a kary za nieprzestrzeganie umowy praktycznie nie istniały, co powodowało, że bodźce do poważnego traktowania umów były niewielkie. (34)
Punkty zwrotne w polityce (zabójstwo Rabina, zmiana rządu na Netanjahu, druga intifada) spowodowały, że większość odeszła od obozów nastawionych na kompromis; proces ten uległ stagnacji i w efekcie rozpadł się.
Lekcja, jaką z tego płynie, jest taka, że jeśli kluczowe kwestie zostaną odłożone, ekstremiści mogą sabotować proces bez kontroli. Bez wiarygodnego egzekwowania prawa proces staje się kruchy i może się załamać nawet pod wpływem jednego wstrząsu. (35)
Czego potrzeba do udanych pokojów
Pokojowe porozumienia oparte na wzajemnym kompromisie i ograniczonej karze (Westfalia, Wiedeń) zazwyczaj trwają dłużej niż te, które koncentrują się głównie na upokorzeniu (Wersal). (36)
Wiele procesów pokojowych i porozumień zakończyło się niepowodzeniem, ponieważ nie zaangażowały się w nie ważne strony walczące lub potężne strony trzecie (milicje, państwa sąsiednie) i nie miały one zabezpieczenia ani militarnego, ani politycznego, ani ekonomicznego, co oznaczało, że naruszenia nie zostały ukarane. (37)
Traktaty pokojowe podpisywane wyłącznie przez elity, ale pozbawione solidnej podstawy wśród społeczeństwa lub struktur władzy, łatwo rozpadają się, gdy zmieniają się rządy lub mobilizują się radykałowie. (38)
Długoterminowe, skuteczne porozumienia pokojowe łączą równowagę sił, akceptowalne kompromisy i mechanizmy kontroli, aby faktycznie egzekwować porozumienia. (39)
Teza centralna Nate’a Swansona („Świat po wojnie irańskiej”)
Już pod koniec marca 2026 r. Nate Swanson w artykule w czasopiśmie Foreign Affairs pt. „The World After the Iran War” (40) argumentował, że Iran nie wygrał wojny z USA i Izraelem militarnie, lecz politycznie: Reżim przetrwał, a irańscy przywódcy mogą pomóc w ustaleniu warunków powojennego porządku.
Kluczowym pytaniem jest teraz, czy Teheran „wygra pokój” w nadchodzących negocjacjach, czy też odizoluje się, wysuwając maksymalistyczne żądania.
Kluczową kwestią jest Cieśnina Ormuz: przez ten wąski przesmyk przepływa około jedna piąta światowej ropy naftowej; wojna pokazała, że Iran może poważnie zakłócić żeglugę, a tym samym dysponuje ogromną siłą nacisku ekonomicznego. (41)
Swanson przedstawia dylemat: Iran może wykorzystać Ormuz albo jako model biznesowy (tranzyt, opłaty, pośredni wpływ), albo jako dźwignię bezpieczeństwa (groźba blokad, asymetryczne odstraszanie) – równoczesne wykorzystywanie obu jest mało prawdopodobne, ponieważ stałe zagrożenie kryzysem zniechęca do inwestycji i handlu.
Z irańskiej perspektywy „zwycięstwo” oznacza: brak zmiany reżimu, brak upadku i ciągłą możliwość szkodzenia Stanom Zjednoczonym i ich sojusznikom. (42)
Z globalnej perspektywy to zwycięstwo oznacza, że dawne założenie, iż amerykańska supremacja jest w stanie politycznie złamać każdego przeciwnika, nie jest już prawdą – opór i sama wytrwałość mogą wystarczyć, aby zmienić układ sił.
Swanson odwołuje się do Iana Bremmera i Firasa Masad, którzy opisują wojnę jako „największą porażkę polityki zagranicznej” obu prezydentur Trumpa. (43)
Odnosi się to do kilku poziomów awarii:
USA chciały osłabić Iran militarnie, odstraszyć go lub zmienić jego reżim; zamiast tego Teheran przetrwał, dostosował swoją strategię i zainscenizował całe wydarzenie jako triumf nad supermocarstwem.
Sojusznicy widzą, że Waszyngton może wyrządzić ogromne szkody, ale nie jest w stanie wiarygodnie wyegzekwować stabilnych rezultatów politycznych; przeciwnicy zaś widzą, że wytrwałość i asymetryczny opór wpływają na wynik polityczny.
Nasila się wrażenie zmiany układu sił na rzecz systemu „post-amerykańskiego” lub wielobiegunowego – zwłaszcza dlatego, że wojna pokazuje, iż przewaga militarna USA nie przekłada się automatycznie na kontrolę polityczną w regionie. (44)
Chociaż Stanom Zjednoczonym udało się zadać Iranowi poważne straty militarne, w tym wyeliminować kluczowy personel i cele w powietrzu i na morzu, nie udało im się doprowadzić do upadku reżimu ani trwałej eliminacji irańskiego potencjału militarnego. (45)
Iran pokazał, że pomimo swojej militarnej słabszej pozycji, dysponuje wystarczającymi możliwościami, aby zagrozić siłom zbrojnym USA i ich sojusznikom na wielu frontach (rakiety, drony, broń proxy, cyberprzestrzeń, Ormuz). (46)
Dla Waszyngtonu ujawniło to klasyczny problem zaprzeczania: można wiele zniszczyć, ale nie da się uniemożliwić przeciwnikowi przetrwania politycznego i dalszego siania zamętu. (47)
Jeśli chodzi o Iran, kraj ten jest osłabiony militarnie i częściowo instytucjonalnie wydrążony, ale jego reżim umocnił się w kraju wokół jeszcze silniejszego rdzenia i nadal stanowi zagrożenie na arenie międzynarodowej, właśnie dlatego, że opiera się na dźwigni ekonomicznej (energia, transport morski). (48)
Swanson powołuje się na artykuły i podcasty, które rzucają światło na dalsze konsekwencje.
Kluczowe aspekty podatności Zachodu
Rynki energii i ryzyko związane z Cieśniną Ormuz: (Częściowe) zamknięcie lub zagrożenie Cieśniny Ormuz wywołało ogromny szok cenowy w sektorze energii; wiele krajów na całym świecie (Chile, Korea Południowa, kraje afrykańskie) musiało podjąć środki nadzwyczajne, co uwydatniło globalną podatność na konflikty regionalne. (49)
Erozja wpływów USA: Obserwatorzy uważają, że wojna z Iranem przyspiesza tendencję do słabnięcia normatywnej i realnej dominacji USA. Inne mocarstwa, takie jak Chiny, wykorzystują to do zdobycia wpływów gospodarczych i politycznych.
Państwa Zatoki Perskiej zaczynają dywersyfikować swoje strategie bezpieczeństwa, zamiast polegać wyłącznie na ochronie ze strony Stanów Zjednoczonych.
Polityka bezpieczeństwa Izraela coraz częściej jawi się wielu partnerom jako źródło eskalacji.
Iran próbuje mocniej zakorzenić się w porządku zdominowanym przez „wschodnią” stronę, a nie przez stronę zachodnią (np. Szanghajską Organizację Współpracy, współpracę z Chinami i Rosją), aby zwiększyć stabilność swojego reżimu i odporność na sankcje. (50)
Wynik i konsekwencje
W rezultacie widzimy niejednoznaczną sytuację, „ani wojny, ani pokoju”: formalne zawieszenia broni, ale ciągła przemoc o niskiej intensywności, przedłużające się negocjacje, zwłaszcza w sprawie programu nuklearnego i gwarancji bezpieczeństwa. (51)
W newsletterze Swanson odwołuje się do podcastu z Narges Bajoghli i Valim Nasrem, w którym poruszana jest kwestia nowych konstelacji przywódczych i dostosowania irańskiej polityki wewnętrznej i zagranicznej.
Mimo zabójstwa czołowych postaci, irański system zachował swoją istotę, na przykład poprzez sukcesję dynastyczną i mobilizację narracji nacjonalistycznych; siły umiarkowane uległy dalszej marginalizacji.
Iran w coraz większym stopniu koncentruje swoją strategię przetrwania na instrumentach ekonomicznych konfliktu (energia, tranzyt, obejście sankcji), wspieranych asymetrycznymi środkami bezpieczeństwa zamiast klasycznego uzbrojenia konwencjonalnego. (52)
Konsekwencje wojny, trudności gospodarcze i aparat represji pogłębiają przepaść między społeczeństwem a reżimem; wojna pokazuje jednak, że nie prowadzi to automatycznie do powstania, dopóki organy bezpieczeństwa funkcjonują prawidłowo, a reżim kontroluje dyskurs. (53)
Ta złożona sytuacja wyjaśnia, dlaczego Swanson mówi o „kruchym zwycięstwie”: Iran przetrwał i wygrał – ale za cenę głębokich słabości strukturalnych, które w przyszłości sprawią, że reżim będzie podatny na kryzysy wewnętrzne i presję zewnętrzną.
Wniosek
Porozumienie o porozumieniu między USA a Iranem nie jest zatem punktem końcowym, lecz kruchym początkiem dłuższego okresu walk o władzę i renegocjacji: otwiera ono drogę do zawieszenia broni, złagodzenia sankcji i stworzenia ram dla porozumień nuklearnych i dotyczących Ormuzu – jednak jego przyszłość zależy od tego, czy obie strony wykorzystają te ramy jako szansę na trwały porządek, czy też potraktują je jedynie jako taktyczną przerwę przed kolejną eskalacją. (54)
Nadchodzące miesiące rozstrzygną, czy memorandum stanie się prawnie wiążącym porozumieniem pokojowym i nuklearnym, czy też pozostanie w pamięci jako symboliczny moment w Wersalu – imponująco wyreżyserowany, ale podważony politycznie przez nieufność, ograniczenia wewnętrzne i próby obu stron maksymalizacji krótkoterminowych zysków władzy. (55)
+++
Notatki i źródła
Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w niemieckich oddziałach saperskich. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i edukację średnią (budownictwo/matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w uczelni technicznej budownictwa. Od tego czasu publikował prace na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki USA. Do jego najnowszych publikacji należą: „Czarna księga UE i NATO” (2020), „Niedoceniana potęga” (2022) oraz „Od wojny do porządku światowego” (2026).
+++
1) Tekst Porozumienia z Islamabadu pomiędzy Islamską Republiką Iranu a Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
Islamska Republika Iranu i Stany Zjednoczone Ameryki (skrócony tekst Porozumienia z Islamabadu) wspólnie i w dobrej wierze uzgodniły następujące postanowienia w dniu 18 czerwca 2026 r.:
1. … niniejsza Deklaracja Intencji wzywa do natychmiastowego i trwałego zaprzestania działań wojennych na wszystkich frontach, w tym w Libanie, i zobowiązuje się do nierozpoczynania odtąd żadnych wojen ani działań wojennych przeciwko sobie, do powstrzymania się od gróźb i przemocy wobec siebie nawzajem oraz do zagwarantowania integralności terytorialnej i suwerenności Libanu. Ostateczne porozumienie potwierdzi trwałe zakończenie działań wojennych na wszystkich frontach, w tym w Libanie, oraz pozostałe postanowienia niniejszej klauzuli.
2. … zobowiązują się do poszanowania suwerenności i integralności terytorialnej drugiej strony oraz do nieingerowania w jej sprawy wewnętrzne.
3. … zobowiązują się do przeprowadzenia negocjacji i osiągnięcia porozumienia końcowego w terminie nie dłuższym niż 60 dni, z możliwością przedłużenia za obopólną zgodą.
4. Niezwłocznie po podpisaniu niniejszego Porozumienia Stany Zjednoczone Ameryki rozpoczną znoszenie blokady morskiej i wszelkich form nękania lub utrudniania działalności Islamskiej Republiki Iranu, a blokadę morską całkowicie zniosą w ciągu 30 dni. W tym okresie natężenie ruchu statków będzie proporcjonalne do natężenia ruchu ustalonego przez Islamską Republikę Iranu przed wojną.
Stany Zjednoczone Ameryki zobowiązały się do wycofania swoich sił zbrojnych z regionu przygranicznego z Islamską Republiką Iranu w ciągu 30 dni od zawarcia ostatecznego porozumienia.
5. Po podpisaniu niniejszego Porozumienia, Islamska Republika Iranu dołoży wszelkich starań, aby zapewnić bezpieczny, bezpłatny przepływ statków handlowych między Zatoką Perską a Morzem Omańskim przez 60 dni. Ruch handlowy zostanie uruchomiony natychmiast i będzie w pełni operacyjny w ciągu 30 dni, z uwzględnieniem konieczności usunięcia przeszkód technicznych i wojskowych oraz oczyszczenia z min.
Republika Islamska Iranu podejmie negocjacje z Sułtanatem Omanu w celu ustalenia przyszłej administracji i usług morskich w Cieśninie Ormuz zgodnie z obowiązującym prawem międzynarodowym i suwerennymi prawami państw nadbrzeżnych Cieśniny Ormuz, a także przeprowadzi konsultacje z innymi państwami nadbrzeżnymi Zatoki Perskiej.
6. Stany Zjednoczone Ameryki zobowiązują się wspólnie ze swoimi partnerami regionalnymi do opracowania ostatecznego programu, uzgodnionego przez obie strony, na rzecz odbudowy i rozwoju gospodarczego Republiki Islamskiej Iranu, zapewniającego co najmniej 300 miliardów dolarów.
Mechanizm wdrożenia tego programu zostanie sfinalizowany w ciągu 60 dni w ramach umowy końcowej. Wszystkie niezbędne zgody, zwolnienia i licencje na powiązane transakcje finansowe zostaną udzielone przez Stany Zjednoczone Ameryki.
7. Stany Zjednoczone Ameryki zobowiązują się do zniesienia wszelkiego rodzaju sankcji wobec Islamskiej Republiki Iranu, w tym rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, rezolucji Rady Gubernatorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej oraz wszystkich jednostronnych sankcji USA, zarówno pierwotnych, jak i wtórnych, zgodnie z harmonogramem uzgodnionym w ramach ostatecznego porozumienia.
Republika Islamska Iranu i Stany Zjednoczone Ameryki uznają fundamentalne znaczenie wspomnianej kwestii zniesienia sankcji i wyrażają zamiar niezwłocznego podjęcia negocjacji w celu osiągnięcia wzajemnego porozumienia w tej sprawie.
8. Islamska Republika Iranu potwierdza, że nie będzie produkować ani nabywać broni jądrowej. Islamska Republika Iranu i Stany Zjednoczone Ameryki uzgodniły, że status zgromadzonych materiałów wzbogaconych zostanie ustalony w drodze mechanizmu uzgodnionego przez obie strony i zgodnie z harmonogramem określonym w klauzuli 7, co najmniej poprzez rozcieńczanie na miejscu, pod nadzorem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
Obie strony zgadzają się również na omówienie kwestii wzbogacania i innych wspólnie uzgodnionych tematów związanych z potrzebami nuklearnymi Islamskiej Republiki Iranu w oparciu o satysfakcjonujące ramy, które zostaną uzgodnione w umowie końcowej. Umowa końcowa potwierdzi postanowienia niniejszej klauzuli. Islamska Republika Iranu i Stany Zjednoczone Ameryki uznają fundamentalne znaczenie wyżej wymienionych kwestii nuklearnych i wyrażają zamiar niezwłocznego podjęcia negocjacji w celu osiągnięcia wzajemnego porozumienia.
9. Islamska Republika Iranu i Stany Zjednoczone Ameryki zgadzają się utrzymać status quo do czasu osiągnięcia ostatecznego porozumienia. Islamska Republika Iranu utrzyma status quo w swoim programie nuklearnym, a Stany Zjednoczone Ameryki nie nałożą nowych sankcji na Iran ani nie rozmieszczą dodatkowych sił w regionie.
10. Stany Zjednoczone Ameryki zobowiązują się, po podpisaniu niniejszego Porozumienia i do czasu zniesienia sankcji, do niezwłocznego wydania Departamentowi Skarbu zezwoleń na eksport irańskiej ropy naftowej, produktów petrochemicznych i ich pochodnych, a także wszystkich powiązanych usług, takich jak bankowość, ubezpieczenia, transport itp.
11. Stany Zjednoczone Ameryki zobowiązują się do całkowitego uwolnienia ograniczonych lub zamrożonych funduszy i aktywów Islamskiej Republiki Iranu po wdrożeniu niniejszego Porozumienia.
Stany Zjednoczone Ameryki i Islamska Republika Iranu uzgodnią procedurę wypłaty tych środków w trakcie negocjacji. Środki te, niezależnie od tego, czy znajdują się na rachunku głównym, czy zostały przelane, muszą być w pełni dostępne do wypłaty każdemu beneficjentowi końcowemu wyznaczonemu przez Bank Centralny Islamskiej Republiki Iranu.
Stany Zjednoczone Ameryki zobowiązują się udzielić wszelkich niezbędnych zezwoleń i licencji w tym zakresie.
12. Republika Islamska Iranu i Stany Zjednoczone Ameryki zgadzają się na utworzenie mechanizmu wykonawczego, który będzie monitorował pomyślne wdrożenie niniejszego Porozumienia i przyszłe przestrzeganie umowy końcowej.
13. Po podpisaniu niniejszego Porozumienia i pod warunkiem rozpoczęcia wdrażania postanowień klauzul 1, 4, 5, 10 i 11 niniejszego Porozumienia oraz kontynuacji tych środków, Republika Islamska Iranu i Stany Zjednoczone Ameryki rozpoczną negocjacje wyłącznie w sprawie pozostałych postanowień umowy końcowej.
14. Ostateczne porozumienie zostanie potwierdzone wiążącą rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Artykuł publicystyczny autorstwa Günthera Burbacha.
Czyż przed chwilą nie było spokoju?
Zaledwie kilka dni temu opinia publiczna usłyszała przełom dyplomatyczny. Z Waszyngtonu popłynęły doniosłe deklaracje. Sytuacja została zażegnana, szlaki żeglugowe miały zostać zabezpieczone, a region był gotowy na nową fazę stabilizacji. Przesłanie było jasne: Stany Zjednoczone po raz kolejny udowodniły swoją zdolność do zarządzania sytuacją na Bliskim Wschodzie.
Wygląda na to, że dziś nikt tak naprawdę nie wie, jakie są te zasady.
Izrael ponownie bombarduje cele w Libanie. Iran po raz kolejny grozi użyciem Cieśniny Ormuz. Ceny ropy naftowej reagują nerwowo. Giełdy skaczą w górę lub w dół z każdą nową wiadomością. Waszyngton wydaje uspokajające oświadczenia, Teheran gromkie ostrzeżenia, a Jerozolima przedstawia argumenty bezpieczeństwa.
Wszyscy tłumaczą, dlaczego ich działania są konieczne. Ale im dłużej śledzisz wiadomości, tym prostsze staje się pytanie:
Czy mamy teraz pokój, czy nie?
Jeżeli nawet kilka dni po rzekomym przełomie nikt nie potrafi już jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, to właśnie to może być prawdziwym problemem.
Świat doświadcza obecnie dziwnej formy geopolityki. Ogłaszane są wielkie sukcesy, podczas gdy rzeczywistość jednocześnie podąża w innym kierunku. Konflikty są deklarowane jako opanowane, podczas gdy gdzie indziej już rozpoczyna się kolejna eskalacja. Ogłaszana jest stabilizacja, podczas gdy rynki co godzinę wyceniają coś przeciwnego.
Być może największą ironią naszych czasów jest to, że rzekomy proces pokojowy ujawnił przede wszystkim jedną rzecz: ogromną kruchość porządku globalnego.
Ponieważ prawdziwa kwestia władzy nie rozstrzyga się dziś w Waszyngtonie, Jerozolimie czy Teheranie. Rozstrzygają ją rynki finansowe.
Teraz jeden doniesienia o Ormuzie wystarczają, by wprawić w ruch miliardy. Zdanie z Teheranu. Akcja militarna w Libanie. Oświadczenie z Waszyngtonu.
Ceny ropy naftowej już rosną lub spadają. Firmy energetyczne reagują. Linie lotnicze są pod presją. Firmy przeliczają swoje koszty. Traderzy zamykają pozycje. Algorytmy przeszukują agencje prasowe i podejmują decyzje o kupnie lub sprzedaży w ułamkach sekundy.
Podczas gdy większość ludzi śpi, miliardy zmieniają właścicieli. Ludność odczuwa konsekwencje później. Na stacji benzynowej. Przy rachunku za ogrzewanie. Podczas zakupów. Poprzez rosnące koszty transportu. Poprzez odnowione obawy przed inflacją. Współczesna wojna nie podróżuje już po świecie wyłącznie czołgami i pociskami. Podróżuje cenami. I właśnie dlatego nie należy gubić się w historiach sukcesów militarnych. Ważniejsze pytanie brzmi: Co tak naprawdę osiągnięto? Zachód chciał stabilności. Znów dyskutuje o Ormuzie. Zachód chciał przewidywalności. Znów doświadcza ekstremalnych wahań na rynkach energii. Zachód chciał uniemożliwić Iranowi wywieranie presji na globalną gospodarkę. Ale połowa świata znów debatuje, czy Teheran jest w ogóle zdolny do tego.
Oczywiście, można argumentować, że Izrael realizuje swoje interesy bezpieczeństwa. Biorąc pod uwagę doświadczenia ostatnich lat i zagrożenie ze strony Hezbollahu, politycznie nie do pomyślenia byłoby, aby rząd Izraela oświadczył, że po prostu poczeka i zobaczy, pomimo postrzeganych zagrożeń. Z izraelskiej perspektywy kwestią jest odstraszanie i zapobieganie dalszym atakom. Równie zrozumiałe jest jednak, że Iran przedstawia ostatnie wydarzenia w zupełnie innym świetle. Teheran od lat postrzega siebie jako pod presją militarną, gospodarczą i polityczną i regularnie powołuje się na swoje prawo do reagowania na wydarzenia w regionie.
Obie strony potrafią wyjaśnić swój punkt widzenia. Jednak żadne z tych wyjaśnień nie odpowiada na kluczowe pytanie: Dlaczego zaledwie kilka dni po rzekomym przełomie dyplomatycznym świat stoi w obliczu tej samej niepewności, co wcześniej?
Być może wynika to z faktu, że prawdziwa siła Iranu nigdy nie opierała się wyłącznie na pociskach rakietowych, dronach czy grupach peryferyjnych. Jego prawdziwa siła tkwi w geografii. Cieśnina Ormuz pozostaje jednym z najbardziej wrażliwych punktów w światowej gospodarce. Znaczna część światowego handlu ropą naftową przechodzi przez tę wąską cieśninę. Dlatego świat już teraz reaguje na możliwość zakłóceń.
I właśnie w tym momencie robi się nieprzyjemnie. Bo jeśli po wojnie, sankcjach i miesiącach eskalacji znów toczy się ta sama dyskusja, to trzeba zadać sobie pytanie, czy pozycja wyjściowa Zachodu rzeczywiście się poprawiła.
Nie trzeba być zwolennikiem irańskich władz ani przeciwnikiem amerykańskiej polityki zagranicznej, żeby to zrozumieć. Wystarczy zauważyć:
A świat reaguje równie wrażliwie, jak przed ważnymi ogłoszeniami. To powinno dać nam do myślenia. Ponieważ współczesna polityka coraz częściej definiuje sukces poprzez komunikację. Konferencje prasowe ogłaszane są momentami historycznymi. Negocjacje są witane jako przełomy. Deklaracje podnoszone są do rangi zwycięstw. Rzeczywistość jest często bardziej złożona. Prawdziwy przełom oznaczałby, że świat byłby mniej podatny na zagrożenia po zawarciu porozumienia.
Na razie to nie wchodzi w grę. Prawdziwy przełom oznaczałby uspokojenie rynków energetycznych. Wręcz przeciwnie. Prawdziwy przełom oznaczałby, że nowe incydenty militarne nie wywołałyby od razu kolejnej fali globalnego niepokoju.
Ale właśnie tego znów doświadczamy. Być może dlatego Iran nie jest dziś wielkim zwycięzcą. Być może Izrael też nie. I na pewno nie Stany Zjednoczone. Prawdziwym zwycięzcą jest niepewność.
Po raz kolejny pokazało, jak kruchy stał się porządek globalny. Udowodniło, że gospodarka światowa wciąż opiera się na kilku słabych punktach. I jasno pokazało, że polityczne sukcesy czasami trwają tylko do następnego wystrzelenia rakiety, kolejnego zagrożenia lub kolejnego alarmu informacyjnego, który pojawi się na naszych ekranach.
Być może najbardziej gorzką konstatacją jest to, że po miesiącach eskalacji, negocjacji, sankcji, gróźb i wielkich deklaracji świat wcale nie jest spokojniejszy niż wcześniej. Jest bardziej nerwowy. I dopóki kilka wydarzeń w Libanie wystarczy, by połowa świata znów zaczęła dyskutować o Ormuzie, cenach ropy i łańcuchach dostaw, należy zachować ostrożność w ogłaszaniu zwycięstw.
Pokoju nie rozpoznaje się na konferencjach prasowych. Rozpoznaje się go po tym, że świat nie wstrzymuje już oddechu na każde doniesienie z Bliskiego Wschodu.
========
Apolut – tę platformę założył Ken Jebsen – niesamowity wojownik o prawdę. Co on nie odstawiał w 2020r i był tak tłamszony, ścigany, że w końcu musiał się ukryć i powolutku budować własne media. Niesamowity gość Niemiec z irańskimi korzeniami. W pewnym momencie zaczął używać swojego rodowitego nazwiska (Kayvan Soufi-Siavash), ale ja po tylu latach nie jestem w stanie go zapamiętać, bo to zawsze był Ken Jebsen z Ken FM 😁
Prezydent Francji Emmanuel Macron twierdzi , że francuska marynarka wojenna zatrzymała tankowiec Deliver w pobliżu Sycylii, który rzekomo należy do tzw. rosyjskiej floty cieni.
Dziennik „Daily Telegraph”, powołując się na źródła , poinformował , że brytyjski premier Keir Starmer rozważa sprzedaż ponad 100 tys. ton ropy naftowej z tankowca Smyrtos, który został zatrzymany w kanale La Manche, i przekazanie uzyskanej kwoty ukraińskim siłom zbrojnym.
Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje na temat sytuacji zatrzymanych tankowców.
Tankowiec zatrzymany u wybrzeży Sycylii
Prezydent Francji Emmanuel Macron oświadczył , że francuska marynarka wojenna zatrzymała tankowiec Deliver w pobliżu Sycylii.
Według Macrona tankowiec przepływał w pobliżu Sycylii, „naruszając prawo morskie”.
Według Prefektury Morskiej Morza Śródziemnego, statek płynął pod banderą Kamerunu z Primorska. Badanie dokumentów przeprowadzone przez zespół inspekcyjny „potwierdziło wątpliwości co do legalności używanej bandery”.
Tankowiec jest obecnie eskortowany przez francuską marynarkę wojenną do miejsca zakotwiczenia, gdzie będą kontynuowane inspekcje.
Raporty o sprzedaży ropy z tankowca Smyrtos
Brytyjski premier Keir Starmer rozważa sprzedaż ponad 100 000 ton ropy naftowej z tankowca Smyrtos, który został zatrzymany w kanale La Manche, poinformował The Daily Telegraph, powołując się na źródła.
Jak zauważono w publikacji , wielu brytyjskich urzędników uważa, że ropa ze statku należy teraz do ich kraju i Londyn może sam zdecydować, jak ją zagospodarować.
Gazeta dodała , że wartość rynkowa ropy wynosi około 35 milionów funtów.
Według niej brytyjski rząd rozważa propozycję przekazania dochodów ukraińskim siłom zbrojnym.
Rosja zbada możliwości prawne w odpowiedzi na plany Wielkiej Brytanii dotyczące sprzedaży ropy z zajętego tankowca Smyrtos, płynącego z Ust-Ługi. Jeśli pojawią się możliwości prawne, zostaną one w pełni wykorzystane, powiedział dziennikarzom rzecznik prasowy prezydenta Rosji Dmitrij Pieskow.
Zauważył, że Londyn przez całą swoją historię nie stronił od uciekania się do pirackich metod .
Planując sprzedaż ropy z zajętego tankowca Smyrtos, Wielka Brytania po raz kolejny dopuszcza się piractwa, które „ma we krwi” – powiedział Władimir Dżabarow, pierwszy zastępca przewodniczącego Komitetu Spraw Międzynarodowych Rady Federacji, w wywiadzie dla „Wiesti”.
Rozważając możliwe środki zaradcze, senator zasugerował „zaatakowanie brytyjskich interesów gdzieś, i to bardzo brutalnie”.
Jestem wdzięczny mojemu nowemu przyjacielowi, ekspertowi ds. energii, pracującemu obecnie w Zatoce Perskiej, za wyjaśnienie, dlaczego Stany Zjednoczone stoją w obliczu bardzo poważnego ryzyka krajowego kryzysu energetycznego. Jeśli niewiedza jest błogosławieństwem, to spędziłem ostatnie 71 lat, wierząc, że przekształcenie ropy naftowej w paliwo do samochodów osobowych, ciężarówek i samolotów to prosty proces. Jakże się myliłem. Stany Zjednoczone stoją w obliczu potencjalnego kryzysu związanego z produkcją oleju napędowego i paliwa lotniczego. Według tej osoby, która ma 35 lat doświadczenia w przemyśle naftowym:
Stany Zjednoczone nie dysponują miesięcznym zapasem oleju napędowego z możliwością swobodnej dostawy w przypadku wystąpienia stresu. Dane EIA wskazują na 106,1 mln baryłek całkowitych zapasów oleju opałowego destylowanego i 3,631 mln baryłek dziennie średniej czterotygodniowej dostawy produktu destylowanego, co teoretycznie oznacza 29,2 dnia. Jednak te krajowe zapasy obejmują baryłki w rurociągach, rafineriach, terminalach, magazynach regionalnych i na stanowiskach operacyjnych, których nie można natychmiast przypisać do kluczowych węzłów dystrybucyjnych.Szacunek operacyjny: zastosowanie praktycznego współczynnika dostaw na poziomie 45%–60% do całkowitych zapasów destylatu pozostawia około 48–64 mln baryłek użytecznej, możliwej do przydzielenia podaży ekwiwalentu oleju napędowego. Przy 3,631 mln baryłek dziennie daje to około 13,1–17,5 dnia, w zaokrągleniu do 13–18 dni.
Pozwólcie więc, że wyjaśnię, jak doszedł do tego wniosku. Wyobraźcie sobie bufor diesla jako lukę między momentem, w którym podaż się kończy, a momentem, w którym gospodarka zaczyna się załamywać. Trzynaście dni to nie jest komfortowa poduszka powietrzna – to w zasadzie żadna poduszka powietrzna, ponieważ gospodarka napędzana jest olejem napędowym w sposób, którego nie da się odroczyć.
Olej napędowy nie jest paliwem stylu życia. Porusza każdą ciężarówkę na każdej autostradzie, napędza każdą lokomotywę, napędza każdy traktor podczas sadzenia i żniw oraz napędza każdy ciężki sprzęt budowlany. Kiedy rodzina uważa, że ceny benzyny są zbyt wysokie, jeździ mniej. Kiedy firma przewozowa uzna, że olej napędowy jest zbyt drogi lub zbyt rzadki, nie może opóźnić dostawy – półki w supermarketach po prostu pustoszeją. Popyt na olej napędowy jest w dużej mierze nieelastyczny. Gospodarka nie może negocjować z nim tak, jak z benzyną.
Załóżmy najgorszy scenariusz: 13 dni. Trzynaście dni oznacza, że jeśli cokolwiek zakłóci łańcuch dostaw – awaria rafinerii, awaria rurociągu, przerwa w dostawach ropy naftowej – skutki dotrą do realnej gospodarki w ciągu dwóch tygodni. Nie ma sensownego czasu na znalezienie alternatywnych rozwiązań. Tankowiec z alternatywnego źródła ropy naftowej dociera w ciągu ponad 13 dni. Remont rafinerii trwa dłużej niż 13 dni. Bufor jest krótszy niż czas realizacji dla niemal każdego możliwego rozwiązania.
Sytuacja geograficzna pogarsza się. 13-dniowy okres to średnia krajowa, co oznacza, że niektóre regiony mają więcej, a inne mniej. Południowy wschód jest szczególnie narażony, ponieważ jest silnie zależny od rurociągu Colonial Pipeline, który sam w sobie jest pojedynczym punktem awarii i udowodnił swoją krytyczność, gdy został zamknięty na sześć dni w 2021 roku. Sześć dni to prawie połowa całkowitego bufora krajowego.
A co z paliwem lotniczym? To właśnie tutaj te dwa problemy zderzają się mechanicznie i dlaczego tworzy to realny problem, a nie tylko teoretyczny kompromis.
Olej napędowy i paliwo lotnicze to nie różne produkty pochodzące z różnych części rafinerii. Są to konkurujące roszczenia dotyczące tej samej frakcji fizycznej ropy naftowej – frakcji destylatu pośredniego, która pochodzi z atmosferycznej kolumny destylacyjnej o tej samej temperaturze wrzenia. Każda decyzja dotycząca harmonogramu rafinerii jest w swojej istocie codzienną dyskusją o tym, jak podzielić tę frakcję między oba produkty.
Dysponując 13-dniowym buforem na olej napędowy, rafineria nie może pozwolić sobie na spadek produkcji. Ekonomiczne i polityczne konsekwencje niedoboru oleju napędowego materializują się zbyt szybko i zbyt dotkliwie. Produkcja oleju napędowego staje się w praktyce progiem, którego nie da się przekroczyć.
Dodajmy do tego wojenne zapotrzebowanie na paliwo lotnicze dla wojska. JP-8 jest pozyskiwany z tej samej frakcji destylatu pośredniego. Wojskowe wymagania operacyjne również nie podlegają negocjacjom – samoloty nie latają z dobrej woli. W efekcie mamy dwa nieelastyczne popyty konkurujące o jedną stałą dostawę destylatu pośredniego z każdej przetworzonej baryłki ropy naftowej.
Odpowiedź rafinerii na tę sytuację jest ograniczona pod każdym względem:
Nie da się po prostu zwiększyć wydobycia ropy. Same dostawy ropy mogą zostać zakłócone – właśnie taki scenariusz stwarza blokada Zatoki Perskiej. Nawet jeśli ropa jest dostępna, przepustowość rafinerii jest ograniczona przez jej fizyczne możliwości. Nie da się wykorzystać 110% nominalnej wydajności.
Nie można przerzucić się na lżejszą ropę, aby uzyskać więcej baryłek. Z lekkiej ropy powstaje proporcjonalnie więcej benzyny i mniej destylatu pośredniego. Przetwarzanie lżejszej ropy, gdy potrzebne jest paliwo diesla i paliwo lotnicze, pogarsza problem alokacji, a nie go poprawia, ponieważ zmniejsza się pula destylatu pośredniego, o który walczą obie strony.
Z kwaśnej ropy nie da się uzyskać więcej destylatu pośredniego, niż pozwala na to chemia. Baryłka kwaśnej ropy z Zatoki Perskiej zazwyczaj daje około 20–25% objętości destylatu pośredniego. Ta frakcja jest ustalana przez skład cząsteczkowy ropy naftowej. Można optymalizować w pewnym zakresie, ale nie da się podwoić wydajności poprzez odpowiednie decyzje operacyjne.
Wodór staje się punktem krytycznym. Produkcja JP-8 z kwaśnej ropy naftowej do specyfikacji wojskowej wymaga znacznych ilości wodoru — do usuwania siarki, do nasycenia pierścieni aromatycznych w celu spełnienia wymagań dotyczących temperatury dymienia oraz do kontroli temperatury krzepnięcia. Produkcja ULSD z tej samej kwaśnej ropy naftowej również wymaga znacznych ilości wodoru — tym bardziej, aby osiągnąć specyfikację zawartości siarki ≤15 ppm. Zdolność rafinerii do wytwarzania wodoru jest ograniczona. Każda stopa sześcienna wodoru przekierowana do przetwarzania paliwa lotniczego to stopa sześcienna niedostępna do odsiarczania oleju napędowego. W ostateczności, maksymalizacja produkcji JP-8 pogarsza problem jakości oleju napędowego, a nie tylko problem jego objętości.
Opóźnienie w certyfikacji zwiększa presję czasową. Zmiana konfiguracji rafinerii z maksymalizacji produkcji oleju napędowego na maksymalizację produkcji paliwa lotniczego nie odbywa się natychmiast. Przywrócenie stabilizacji pracy jednostki i certyfikacja zgodności produktu ze specyfikacją zajmuje od kilku dni do tygodnia. W 13-dniowym środowisku buforowym, tydzień przejściowego czasu nie jest kosztem przypadkowym – stanowi on istotną część całego marginesu bezpieczeństwa zużywanego przez proces rekonfiguracji produkcji.
W normalnych warunkach pokojowych rafinerie optymalizują podział średnich destylatów w oparciu o ceny rynkowe – paliwo lotnicze jest droższe, więc skłaniają się ku paliwom lotniczym. Bufor oleju napędowego pozostaje komfortowy, a system działa.
Wojna z Iranem zmienia wszystko to jednocześnie, i to w trzech kierunkach:
Po pierwsze, bufor na ropę naftową zaczyna się kurczyć. Kwaśna ropa z Zatoki Perskiej – mimo że stanowi zaledwie 8% amerykańskiego importu – dostarczała około 17% gatunków ropy średniokwaśnej, preferowanych przez amerykańskie rafinerie do produkcji średnich destylatów. Tej luki jakościowej nie da się łatwo wypełnić kanadyjską ciężką lub krajową lekką słodką ropą naftową bez dostosowania rafinerii. Produkcja oleju napędowego spada lub rośnie w przeliczeniu na baryłkę akurat wtedy, gdy bufor wymaga obrony.
Po drugie, gwałtownie rośnie zapotrzebowanie na paliwo JP-8 w wojsku. Kampania morska w Zatoce Perskiej, ciągłe operacje powietrzne i zmobilizowane zaplecze logistyczne pochłaniają ogromne ilości paliwa lotniczego. Wojsko nie stoi w kolejce za popytem cywilnym – ma priorytet. W ten sposób rafineria jest jednocześnie wyciskana z obu końców środkowej beczki destylatu: wojsko pobiera więcej paliwa lotniczego z góry, a bufor oleju napędowego wycieka z dołu.
Po trzecie, rafineria nie może łatwo rozwiązać tego problemu, pracując intensywniej. Jak wyjaśniono wcześniej, maksymalizacja JP-8 z kwaśnej ropy wymaga wydobycia lżejszej, węższej frakcji destylatu. To właśnie to działanie zmniejsza wydajność oleju napędowego – cięższy ogon destylatu środkowego, który miałby stać się olejem napędowym, jest albo tracony do jednostki próżniowej, albo poddawany recyklingowi do postaci oleju opałowego. Im bardziej agresywnie rafinerie reagują na zapotrzebowanie na paliwo lotnicze dla wojska, tym szybciej ubywa buforu oleju napędowego.
Tworzy to ograniczenie trójstronne, dla którego nie ma czystego rozwiązania:
Maksymalizacja JP-8 dla wojska → zmniejszenie bufora diesla → uruchomienie kaskady dostaw cywilnych przed zakończeniem wojny
Spróbuj zrobić obie rzeczy → eksploatuj rafinerie z maksymalnym wykorzystaniem → strać możliwość dostosowania się do wszelkich dalszych wstrząsów, bez marginesu na awarie sprzętu, konserwację lub drugą przerwę
13-dniowy bufor sprawia, że ta sytuacja jest bardziej ostra niż możliwa do opanowania. Przy sześćdziesięciodniowym zapasie oleju napędowego operator rafinerii może tolerować przesunięcie frakcji destylatu pośredniego na paliwo lotnicze przez kilka tygodni bez konsekwencji dla ludności cywilnej. Przy trzynastu dniach ta sama zmiana niemal natychmiast rozpoczyna widoczne odliczanie. Czy teraz rozumiesz, dlaczego Donald Trump podpisał memorandum o porozumieniu z Iranem?
Jeśli Stany Zjednoczone zdecydują się wznowić bombardowanie Iranu, prawdopodobnie wywoła to opisany powyżej stres. W związku z tym uważam, że Donald Trump, pomimo swoich gróźb, nie podejmie ryzyka załamania amerykańskiej gospodarki poprzez ponowne bombardowanie Iranu.
Nima i ja omówiliśmy najnowsze wydarzenia na froncie irańsko-amerykańskim:
Powrót do Piotra Kurzina, aby omówić, dlaczego Donald Trump podpisał memorandum o porozumieniu z Iranem:
Danny Haiphong i ja omawiamy najnowsze działania Iranu mające na celu zamknięcie Cieśniny Ormuz:
Mario i ja rozmawialiśmy o plotce rozpuszczonej przez siły Pahlavi, że Modżtaba Chamenei nie żyje:
Obaliłem twierdzenie, że Mojtaba Chamenei nie żyje wraz z Sulaimanem i zbadałem historię o możliwej sprzedaży przez USA samolotów F-35 Turcji:
Filmy hollywoodzkie chcą nas przekonać, że zorganizowana przestępczość w Ameryce to duopol irlandzkich i włoskich bandytów, ale istnieje inna grupa etniczna, która nie tylko zapoczątkowała korporacyjną strukturę podziemnego świata, ale do dziś wywiera głęboki wpływ na świat przestępczy: zorganizowane żydostwo.
Lower East Side pod koniec XIX wieku było tyglem biedy i ambicji, a jego kamienice wyprodukowały ludzi, którzy od podstaw zmienili oblicze amerykańskiej przestępczości. Z tego tygla wyłoniło się to, co naukowcy nazywają Kosher Nostra wikipedia.org/wiki/Jewish-American_organized_crime. Wraz z nadejściem prohibicji żydowscy gangsterzy wykorzystali tę okazję, sytuując się w centrum sieci przemytniczych rozciągających się od Nowego Jorku po Detroit, Cleveland, Minneapolis i Newark, jednocześnie budując infrastrukturę finansową, która miała wspierać współczesny handel narkotykami.
Pierwsze pokolenie żydowskiej przestępczości zorganizowanej ukształtowało się na ulicach Manhattanu w latach ’90 XIX wieku. Na Lower East Side pod wodzą Edwarda „Monka” Eastmana powstał Gang Eastmana – grupa 1200 włamywaczy do sejfów, rewolwerowców i ulicznych awanturników, którzy przez lata toczyli krwawe walki z włosko-amerykańskim Gangiem Five Points Paula Kelly’ego, aby przejąć kontrolę nad półświatkiem Manhattanu. To, co zaczęło się jako działalność o mieszanym pochodzeniu etnicznym, stopniowo zmieniało się w stronę żydowską wraz z napływem imigrantów z Europy Wschodniej do Dolnego Manhattanu i Brooklynu, zapoczątkowując, jak opisują historycy, trwający od 40 do 50 lat okres dominujących wpływów żydowsko-amerykańskich na nowojorski świat przestępczy.
Eastman był jednak produktem wcześniejszej i prostszej epoki bandytyzmu. Postać, która przekształciła zorganizowaną przestępczość w coś bliższego współczesnemu przedsięwzięciu, przyszła po nim.
Arnold Rothstein zbudował swoją reputację na dwóch pseudonimach: „Mózg” i „Naprawiacz”. Syn zamożnej niemiecko-żydowskiej rodziny z Manhattanu, podchodził do przestępczości tak, jak przemysłowiec do rynku. Pisarz kryminałów Leo Katcher precyzyjnie uchwycił skalę jego ambicji: „J.P. Morgan półświatka; bankier i mistrz strategii”. Od sfałszowanych gier karcianych i oszustw giełdowych, po przemyt rumu i narkotyki, Rothstein miał do czynienia z niemal każdym znaczącym przedsięwzięciem przestępczym swojej epoki.
Został oskarżony o zmanipulowanie wyników World Series z 1919 roku — skandalu Black Sox, który wstrząsnął amerykańskim baseballem do fundamentów — choć prokuratorom nigdy nie udało się doprowadzić do tego, by sprawa trafiła do sądu. Jego trwalszym wkładem był kapitał ludzki: finansował i uczył kolejne pokolenie przestępców, przekazując Meyerowi Lansky’emu, Bugsy’emu Siegelowi, Lucky’emu Luciano, Louisowi „Lepke” Buchalterowi i Waxey’owi Gordonowi zarówno pieniądze, jak i metody, których potrzebowali do zbudowania własnych imperiów. F. Scott Fitzgerald wziął to pod uwagę , przenosząc Rothsteina na postać Meyera Wolfsheima w “Wielkim Gatsbym”. Strzelanina w Park Central Hotel przerwała jego karierę w listopadzie 1928 roku, ale mężczyźni, których uczył, kontynuowali jego metody przez dziesięciolecia.
Spośród wszystkich tych ludzi, żaden nie zaszedł dalej niż Meyer Lansky. Przybył na Lower East Side w Nowym Jorku w 1911 roku z Grodna w Rosji [no tak, dla nich to Rosja.. md] pod nazwiskiem Maier Suchowljansky i pod koniec lat ’10 XX wieku nawiązał współpracę z Bugsym Siegelem, aby prowadzić działalność hazardową w całym mieście. Świat przestępczy dostrzegł jego znaczenie, ostatecznie nadając mu tytuły „Przewodniczącego Zarządu” i „Potentata Mafii” – nazwy, które stawały się coraz bardziej trafne, gdy jego wpływy sięgały daleko poza Nowy Jork.
Lansky zbudował finansowy kręgosłup National Crime Syndicate, wspólnej włosko-żydowskiej organizacji zarządzającej amerykańską przestępczością zorganizowaną, którą on i Lucky Luciano założyli na początku lat ’30 XX wieku. Stamtąd rozszerzył macki mafii – na Kubę Fulgencio Batisty, na kasyna w Las Vegas, na Bahamy, a podobno także do skarbców szwajcarskich banków, gdzie można było oczyścić brudne pieniądze. Przeżył niemal wszystkich swoich współczesnych i zmarł śmiercią naturalną w Miami Beach w styczniu 1983 roku, pokonując kolejnych prokuratorów, którym nigdy nie udało się uzyskać wiarygodnych zarzutów.
Pod względem temperamentu Siegel był całkowitym przeciwieństwem Lansky’ego. Podczas gdy Lansky zajmował się księgami, Siegel posługiwał się pięściami i nie tylko. Obaj poznali się jako nastolatkowie na Lower East Side i wspólnie stworzyli „Bugs and Meyer Mob” – grupę, która zajmowała się brudną robotą związaną z egzekwowaniem porządku w ramach syndykatu i położyła podwaliny pod organizację, która ostatecznie została sformalizowana jako Murder Inc.
Syndykat wysłał Siegela na zachód w 1937 roku, a on sam zadomowił się w Hollywood, jednocześnie rozwijając działalność hazardową mafii w Kalifornii. Jego wpis do historii nastąpił dzięki betonowi i neonom: hotelowi i kasynu Flamingo w Las Vegas, które zbudował w latach 1945-1946. Projekt, którego początkowy koszt szacowano na 1,5 miliona dolarów, przed zakończeniem prac osiągnął kwotę 6 milionów dolarów, a narastały podejrzenia, że Siegel po drodze sięgał do tych środków na własną korzyść. Kiedy hotel Flamingo został otwarty przy obojętnym przyjęciu ze strony gości i przy krwawiących księgach rachunkowych, cierpliwość ludzi stojących za tym przedsięwzięciem w końcu się wyczerpała. W czerwcu 1947 roku Siegel został zastrzelony w domu w Beverly Hills, a osoba, która pociągnęła za spust, nigdy nie została oficjalnie zidentyfikowana.
Operacja zabójcza syndykatu potrzebowała dowódcy, a Louis „Lepke” Buchalter idealnie nadawał się do tej roli. Jego pseudonim wywodził się z jidyszowego słowa „Lepkeleh” – „mały Louis” – choć nic w tym, czym kierował, nie było małe. Pochodzący z Lower East Side na Manhattanie Buchalter założył Murder Inc., wyspecjalizowaną komórkę syndykatu zajmującą się zabójstwami na zlecenie, i kierował nią przez całe lata 30., jednocześnie dławiąc nowojorski przemysł odzieżowy i sektor transportu ciężarowego poprzez wymuszanie haraczy od związków zawodowych. Od tamtej pory żaden z głównych amerykańskich bossów mafijnych nie został stracony przez rząd. Buchalter był ostatnim – zginął na krześle elektrycznym w więzieniu Sing Sing w marcu 1944 roku.
Stworzony przez niego aparat nie ograniczał się do celów zewnętrznych. Arthur Flegenheimer – urodzony w Bronksie syn niemieckich imigrantów żydowskich, działający pod pseudonimem Dutch Schultz – zbudował organizację, która obejmowała przemyt alkoholu, oszustwa związane z liczbami w Harlemie i wymuszenia w restauracjach, i zachowywał się z tak nieprzewidywalną brutalnością, że jego wspólnicy z syndykatu uznali go bardziej za obciążenie niż atut. W 1935 roku członkowie gangu Murder Inc. zastrzelili go w restauracji serwującej steki w Newark.
Po drugiej stronie Hudsonu, Abner „Longie” Zwillman zbudował najpotężniejszy aparat przestępczy w New Jersey, działając jako bliski partner Luciano i Lansky’ego i przemycając około 40 procent nielegalnego alkoholu wwożonego do kraju w szczytowym okresie swojej działalności. Morderstwo Schultza w 1935 roku przyniosło Zwillmanowi resztę terytorium New Jersey, a wraz z nim przydomek: „Al Capone z New Jersey”. 26 lutego 1959 roku znaleziono go wiszącego na belkach stropowych w piwnicy w West Orange. Władze uznały to za samobójstwo, ale siniaki na nadgarstkach wskazywały na co innego. Lucky Luciano miał później powiedzieć dziennikarzowi Martinowi Goschowi, że teoria o samobójstwie „to bzdura” – że zabójcy Zwillmana „związali go jak świnię”, zanim dokończyli dzieło.
Irving Wexler, który prowadził swoją przestępczą karierę pod pseudonimem Waxey Gordon, zaczynał jako główny zastępca Arnolda Rothsteina ds. przemytu, nadzorując destylarnie Rothsteina na wschodnim wybrzeżu i trasy przemytu rumu, jednocześnie budując własną sieć nielegalnych barów w Nowym Jorku i New Jersey. Przegrana walka o władzę z Luciano i Lanskym osłabiła jego pozycję, a wyrok za unikanie płacenia podatków przyspieszył upadek. W ostatnich latach życia sięgnął po narkotyki, w 1951 roku został skazany przez sąd federalny i zmarł w Alcatraz 24 czerwca 1952 roku.
Operacja zabójstw, której potrzebował syndykat, miała miejsce w Brownsville na Brooklynie. Murder Inc. działała w latach ’30 i na początku lat ’40 XX wieku jako przedsiębiorstwo zajmujące się głównie zabójstwami na zlecenie, w którego skład wchodzili głównie Żydzi, dowodzone wspólnie przez Lepke Buchaltera i Alberta Anastasię w imieniu całego Narodowego Syndykatu Przestępczości. Najbardziej śmiercionośną postacią tej organizacji był Abraham „Kid Twist” Reles, płatny zabójca powiązany z dziesiątkami zabójstw, który ostatecznie zeznał w sądzie i posłał wielu członków Murder Inc. na krzesło elektryczne, a następnie zginął, spadając z okna hotelowego, będąc pod ochroną policji w 1941 roku.
Najważniejszym dziedzictwem instytucjonalnym żydowskiej przestępczości zorganizowanej był sam Narodowy Syndykat Przestępczości. Na początku lat ’30 XX wieku Lansky współpracował z Luckym Luciano, aby znieść granicę między żydowskimi a włoskimi organizacjami przestępczymi i odbudować je jako jedną, skoordynowaną strukturę – z Żydami zarządzającymi pieniędzmi i strategią, podczas gdy włoscy członkowie zapewniali siłę roboczą i formalną hierarchię „utworzonego” członkostwa. Struktura ta okazała się tak solidna, że przetrwała dekady.
Ta historia przewijała się również przez regiony. Purpurowy Gang, pod przywództwem braci Bernstein, zdominował rynek przemytu alkoholu w regionie Wielkich Jezior w Detroit w latach ’20 i ’30 XX wieku, stosując wymuszenia, zabójstwa na zlecenie i żelazną kontrolę terytorialną. Moe Dalitz zbudował Syndykat Cleveland i ostatecznie przekształcił swój kapitał przestępczy w kasyna w Las Vegas. Charles „King” Solomon rządził bostońskim półświatkiem poprzez przemyt, narkotyki i hazard, aż do momentu, gdy został zastrzelony w 1933 roku. FBI nazwało Isadore’a „Kid Canna” Blumenfelda „władcą półświatka Minneapolis”. Mickey Cohen przejął działalność na Zachodnim Wybrzeżu po zamordowaniu Siegela i był niekwestionowanym szefem Los Angeles do 1949 roku. Frank „Lefty” Rosenthal zarządzał czterema kasynami — Stardust, Fremont, Marina i Hacienda — dla Chicago Outfit. Karierę Martina Scorsese przekształcił w Kasyno , a Robert De Niro zagrał Rosenthala jako Sama „Ace’a” Rothsteina.
======================
Ci ludzie zbudowali swoje imperia w granicach Ameryki. Następne pokolenie żydowskich postaci przestępczości zorganizowanej nie miało takich ograniczeń. Upadek Związku Radzieckiego przyniósł ze sobą Semiona Mogilewicza, urodzonego w Kijowie w 1946 roku w żydowskiej rodzinie, który objął dowództwo nad tym, co amerykańskie i europejskie agencje ścigania określają mianem największego na świecie rosyjskiego syndykatu mafijnego. FBI nazwało go „najpotężniejszym i najniebezpieczniejszym gangsterem na świecie” i oskarżyło go o handel bronią, zabójstwa na zlecenie, wymuszenia, handel narkotykami, handel materiałami nuklearnymi i międzynarodową prostytucję, umieszczając go na liście dziesięciu najbardziej poszukiwanych osób w październiku 2009 roku i usuwając go w 2015 roku tylko dlatego, że Rosja nie chce ekstradycji swoich. Do dziś mieszka swobodnie w Moskwie. Podczas gdy jego poprzednicy mierzyli swoje terytorium blokami miejskimi i granicami państw, Mogilewicz mierzył swoje kontynentami, a jego macki sięgały rządów, armii i struktur politycznych na całym świecie.
To, co zaczęło się jako lokalny przekręt w kamienicach Lower East Side, ostatecznie przerodziło się w niewidzialny, zinstytucjonalizowany reżim. Współczesna żydowska władza funkcjonuje skutecznie jako zalegalizowana forma zorganizowanej przestępczości, a jej kontrola nad naszymi instytucjami opiera się na tych samych starych metodach oszustwa, wymuszeń, szantażu i, w razie potrzeby, całkowitej eliminacji opozycji. Dopóki Amerykanie nie zdobędą się na odwagę, by powiedzieć prawdę o tym, jak te postacie działały jako szkodliwi gracze w Stanach Zjednoczonych od samego początku, pozostaniemy uwięzieni w ich szkodliwym uścisku, niezdolni do odzyskania narodu, który zbudowali nasi przodkowie.
Komisja UE jest badana w związku z tajnym czatem grupowym z udziałem Ursuli von derLeyen, Wołodymyra Zełenskiego i kilku europejskich przywódców, którzy omawiali, jak poradzić sobie z Donaldem Trumpem – wynika z doniesień.
Mówi się, że grupa obejmowała premiera Wielkiej Brytanii Sir Keira Starmera, prezydenta Francji Emmanuela Macrona, kanclerza Niemiec Friedricha Merza i premier Włoch Giorgię Meloni.
Ale treść czatu pozostała prywatna, po tym jak Komisja UE odrzuciła wezwania firmy medialnej do zapewnienia dostępu do korespondencji.
Rzecznik Praw Obywatelskich Teresa Anjinho oświadczyła w liście do pani von der Leyen w ubiegły piątek, że wszczęłaby dochodzenie w sprawie rozpatrywania wniosku o ustalenie, czy Komisja wykazała brak przejrzystości.
Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski patrzy, jak przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen przekazuje uwagi dziennikarzom po przybyciu na szczyt UE w siedzibie UE w Brukseli, ((AFP/Getty)
Dutch investigative organisation Follow the Money requested access to the correspondence in January, but this was rejected by the Commission on the basis that publication could damage the EU’s relations with countries not in the bloc.
Oczekuje się, że dochodzenie potrwa kilka miesięcy, a spotkanie przedstawicieli Komisji i pani Anjinho nie zostanie zaplanowane do połowy lipca.
W początkowej decyzji o odmowie dostępu do czatów grupowych na początku marca Komisja stwierdziła, że „nastąpił stały nieformalny i osobisty kontakt z szefami państw i rządem państw trzecich i państw członkowskich, ustnie i na piśmie”. Zaznaczono, że dostęp do tych giełd nie leży w interesie publicznym.
Skarżący argumentował później, że Komisja nie wyjaśniła w wystarczającym stopniu odmowy udzielenia dostępu. W odpowiedzi Komisja ponownie odmówiła dostępu na podstawie „wyjątku odnoszącego się do ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych”.
W odpowiedzi na to pytanie w dniu 20 maja Komisja nie przedstawiła stanowiska w sprawie tego, czy wymiany na czacie grupowym stanowią dokumenty, które oficjalnie posiada, czy nie.
Na łacie grupy byli kanclerz Niemiec Friedrich Merz, prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski, premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer, prezydent Francji Emmanuel Macron, premier Włoch Giorgia Meloni i szefowa Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen ((AFP/Getty)
Następnie skarżący zwrócił się do rzecznika praw obywatelskich, argumentując, że Komisja nie przeprowadziła oceny żądanych dokumentów i nie rozważyła możliwości przyznania częściowego, a nie pełnego dostępu.
Twierdził, że Komisja nie udowodniła żadnych konkretnych szkód spowodowanych uwolnieniem wymiany i nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących istnienia, posiadania i przechowywania wiadomości.
Rzecznik praw obywatelskich zwrócił się również do Komisji o wszystkie dokumenty, które wchodzą w zakres wniosku o dostęp skarżącego.
Politico po raz pierwszy poinformowało o tak zwanej „Grupie Waszyngton” w styczniu, a źródło ujawniło, że przywódcy będą wysyłać wiadomości, gdy Trump to zrobił lub powiedział coś potencjalnie szkodliwego.
„Kiedy sprawy zaczynają się szybko poruszać, trudno jest zrobić koordynację, a ta grupa [czat] jest naprawdę skuteczna” – powiedziało źródło zaznajomione z układem. „Wiele mówi o osobistych relacjach i o tym, jak się liczą.”
Grupa, opisywana jako „nieformalna, ale aktywna”, została zaaranżowana po tym, jak europejscy przywódcy odwiedzili Biały Dom wraz z Zełenskim w sierpniu ubiegłego roku.
Prezydent Donald Trump i prezydent Francji Emmanuel Macron ((Getty’ego)
Europejscy przywódcy początkowo uważali, aby nie rozgniewać Trumpa, gdy rozpoczął drugą kadencję w styczniu ubiegłego roku z obawy przed wywołaniem gniewu, ale od tego czasu stali się bardziej śmiały w publicznym krytykowaniu go. W szczególności Macron i Merz głośno sprzeciwiali się jego wojnie w Iranie.
Na początku tego roku wybuchła dyplomatyczna kłótnia po tym, jak kilku europejskich przywódców mówiło lekceważąco o urzędnikach administracji Trumpa na wezwanie grupy.
Macron powiedział europejskim przywódcom w rozmowie konferencyjnej, że Trump może „zdradzić” Ukrainę, zmuszając ją do rezygnacji z terytorium „bez jasności w sprawie gwarancji bezpieczeństwa” – poinformował niemiecki dziennik „Der Spiegel”.
W komentarzach, które wydają się odnosić do wysłanników Trumpa Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera, kanclerz Niemiec Merz powiedział: „Grają w gry, zarówno z tobą, jak i z nami”.
Prezydent Finlandii Alexander Stubb, który cieszy się ciepłymi relacjami z Trumpem, powiedział: „Nie możemy zostawić Ukrainy i Wołodymyra samych z tymi facetami”. Sekretarz generalny NATO Mark Rutte zgodził się, mówiąc: „Zgadzam się z Aleksandrem – musimy chronić Wołodymyra”.
(19 czerwca 2026 r.) Amerykańska baza to błogosławieństwo dla Niemiec, jak donosi magazyn informacyjny „Echo der Zeit” w szwajcarskim radiu publicznym (SRF). Komunikat brzmi jak komunikat prasowy NATO.
Na kilka tygodni przed atakiem USA i Izraela na Iran, samoloty transportowe startowały i lądowały w bazie lotniczej Ramstein w Niemczech niemal co minutę, co obserwowali obserwatorzy . Ramstein jest centrum wojen i ataków dronów, które Stany Zjednoczone prowadziły i nadal prowadzą w krajach arabskich i Azji Zachodniej. Bez stacji przekaźnikowej Ramstein operacje te nie byłyby technicznie możliwe.
Z tego powodu rząd niemiecki, a także wszystkie rządy niemieckie od lat 50. XX wieku, były uwikłane w wojny prowadzone przez USA za pośrednictwem bazy lotniczej Ramstein. O ile są to wojny agresywne, naruszające prawo międzynarodowe i „prewencyjne” zabójstwa przy użyciu dronów, rządy niemieckie naruszają w ten sposób niemiecką Ustawę Zasadniczą, która w artykule 26 zakazuje wszelkich działań zakłócających pokojowe współistnienie narodów. Przez dziesięciolecia rządy niemieckie odpowiadały na wszelkie skargi parlamentu i społeczeństwa obywatelskiego oskarżające władzę wykonawczą o czyny przestępcze, unikając zarzutów i podając wątłe uzasadnienie, że współudziału rządu nie da się udowodnić prawnie. Jednak wielu ekspertów prawnych uważa, że w sprawie Ramstein rząd niemiecki był współwinny poważnych naruszeń prawa międzynarodowego.
Baza lotnicza USA Ramstein. (Wikipedia obrazkowa)
„Żłobki, szkoły, ośrodki sportowe, baseny”
Magazyn informacyjny „Echo der Zeit” w szwajcarskim radiu publicznym wyemitował 3 czerwca reportaż o Ramstein, w którym w ogóle nie wspomniano o tym sporze politycznym . Wręcz przeciwnie , obecność wojsk amerykańskich została przedstawiona jako wielka korzyść dla Niemiec. Ramstein, w powiecie Kaiserslautern, liczy około 8000 mieszkańców, z których cztery piąte głosuje na CDU (Unię Chrześcijańsko-Demokratyczną). Na rynku starsza kobieta mówi „Echo der Zeit”, że Ramstein jest „całkiem dobre”, ponieważ wszyscy lekarze są praktycznie w zasięgu spaceru. Infrastruktura jest doskonała, podsumowuje reporter: „Żłobki, szkoły, ośrodki sportowe, basen – wszystko dzięki Amerykanom, którzy tu mieszkają”.
Wliczając mniejsze obiekty, na terytorium Niemiec znajduje się kilkadziesiąt amerykańskich baz wojskowych . Tam, gdzie się znajdują, panuje raj gospodarczy, jak donosi gazeta „Echo der Zeit”: „Gmina Ramstein ma siłę finansową, o jakiej inni mogą tylko pomarzyć”. Jeśli wierzyć najpopularniejszemu programowi w szwajcarskim radiu, obecność armii amerykańskiej to ogromne dobrodziejstwo dla 50-tysięcznego regionu Palatynatu: „Sklepy, właściciele nieruchomości, hotele, restauracje, ale także rzemieślnicy i firmy budowlane – wszystko zależy od armii USA. Według władz podatkowych Amerykanie generują dla regionu dwa miliardy euro wartości dodanej”.
Te dane mogą być dokładne. Jednak nie wszyscy korzystają z tej wartości dodanej w równym stopniu. Burmistrz Ralf Hechler (CDU), od zawsze wielbiciel USA i ich, jak sam mówi, niezrównanych pianek i lodów, wspomina mimochodem, chwaląc armię amerykańską, o braku mieszkań w przystępnej cenie: „Wielu inwestuje tu również wyłącznie w interesy z Amerykanami, w mieszkania, w krótkoterminowy wynajem mieszkań po wygórowanych cenach”.
Według oficjalnych danych, rząd niemiecki finansuje bazy amerykańskie kwotą około stu milionów euro rocznie , o czym program „Echo der Zeit” nie wspomina. Można jednak założyć, że te oficjalne dane stanowią jedynie ułamek rzeczywistych kosztów. Szkody dla środowiska i konsekwencje zdrowotne operacji wojskowych były dotychczas starannie ignorowane.
Te same media, takie jak „Echo der Zeit”, które regularnie przypominają nam o zmianach klimatu, naszym śladzie ekologicznym i naszej „odpowiedzialności za planetę”, są przeważnie ślepe i głuche na jednego z największych trucicieli środowiska: aparat militarno-przemysłowy . Jego emisje CO2 zostały wyłączone z Protokołów z Kioto i innych dokumentów klimatycznych ONZ pod presją państw NATO . Jednak zbrojenia i wojny są dalekie od neutralności klimatycznej.
Wojsko USA jest największym na świecie konsumentem energii. W oficjalnie 868 amerykańskich bazach wojskowych (w rzeczywistości jest ich około tysiąca) zużywa się 320 000 baryłek ropy dziennie. Od dziesięcioleci Pentagon zmaga się z pozwami sądowymi na całym świecie dotyczącymi skażonego gruntu i długoterminowych skutków stosowania amunicji ze zubożonym uranem, używanej przez NATO na przykład w Iraku i na Bałkanach. Zubożony uran to toksyczny metal ciężki, który wdychany lub spożywany wraz ze skażoną żywnością powoduje uszkodzenia nerek i inne choroby.
Podczas startów i lądowań w bazie lotniczej Ramstein rocznie emitowanych jest ponad miliard metrów sześciennych spalin . Zawierają one duże ilości dwutlenku siarki, tlenków azotu, tlenku węgla, dwutlenku węgla, bromu, ołowiu i sadzy. Rakotwórcze paliwo lotnicze NATO JP-8 jest regularnie uwalniane do powietrza przez duże samoloty transportowe przed lądowaniem, ponieważ nie mogą one przekraczać określonej masy startowej. Nieoficjalnie leśnicy ostrzegają przed spożywaniem skażonych owoców i grzybów z lasów w strefie podejścia do bazy lotniczej Ramstein. Baza lotnicza położona jest pośród rezerwatów przyrody i obszarów chronionych.
Zdalnie za pomocą światłowodów
Byli amerykańscy piloci dronów, tacy jak informator Brandon Bryant, od około dwóch dekad przyczyniają się do nagłośnienia pozasądowych, tajnych zabójstw i ich konsekwencji, co doprowadziło do zaklasyfikowania ich jako przestępstw przez naukowców i ekspertów prawnych na całym świecie. Operatorzy dronów znajdują się gdzieś w Kalifornii lub Nowym Meksyku. Ich sygnały zdalnego sterowania są przesyłane światłowodem do bazy lotniczej Ramstein, a stamtąd przekazywane do dronów szturmowych za pośrednictwem satelity. Z kolei obrazy wideo na żywo i dane z czujników przesyłane są z powrotem tą samą trasą. Ze względu na krzywiznę Ziemi bezpośrednie połączenie satelitarne między kontynentem amerykańskim a Bliskim Wschodem jest technicznie niemożliwe.
Od czasu ataków terrorystycznych z 11 września rządy w Waszyngtonie usprawiedliwiają pozasądowe zabójstwa jako samoobronę. Deklarują, że rząd USA „ma prawo zabić każdą osobę, gdziekolwiek na świecie, która jego zdaniem stanowi zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych. Rząd USA nie musi formalnie toczyć wojny z krajem, w którym dokonuje zabójstw, ani przedstawiać żadnych dowodów – czy to przed sądem cywilnym, wojskowym, czy opinią publiczną – że zabita osoba popełniła przestępstwo”. Tak opisuje to Medea Benjamin w swojej książce „Drone Warfare: Killings by Remote Control”, jednym z wielu opracowań dokumentujących, jak praktyka „egzekucji w powietrzu” stała się rutyną w USA.
Wycofanie wojsk z Ramstein nie stanowi problemu
W programie radiowym „Echo der Zeit” wspomniano tylko raz, że baza lotnicza Ramstein jest „kontrowersyjna wśród mieszkańców z powodu pytań o wojnę i pokój”. Mieszkaniec pobliskiego Kaiserslautern powiedział, że „czasami martwi się o to, co może się tam wydarzyć”. Sugerowano, że wojny USA mogą kiedyś dotrzeć do Ramstein. Ten krótki fragment to jedyny cień rzucany na polityczną oazę dobrobytu, jaką były steki T-bone i tomahawk, o których mowa w reportażu.
Na koniec wysłuchaliśmy wypowiedzi Davida Sirakova, dyrektora Akademii Atlantyckiej Nadrenii-Palatynatu, która, jak sama oświadcza, „dąży do zacieśnienia stosunków transatlantyckich” – w istocie jest to akademia wzorowana na koncepcji NATO. Sirakov rozwiewa wszelkie obawy, że zapowiedziane przez Trumpa wycofanie 5000 żołnierzy amerykańskich (5000 z 35 000) może pozostawić Ramstein bezbronnym wobec kryzysu gospodarczego. W Weilerbach koło Kaiserslautern Amerykanie budują obecnie największy szpital wojskowy poza granicami USA, zajmujący powierzchnię ponad stu boisk piłkarskich. Z zaplanowanego budżetu w wysokości 1,8 miliarda euro Niemcy mają pokryć swoją część w wysokości 266 milionów. Budowa tego megaszpitala dowodzi, że przyszłość bazy lotniczej Ramstein jest niezagrożona.
Cała historia w „Echo der Zeit” podąża za tym samym motywem: Bądźmy radośni i szczęśliwi. Groźba wycofania wojsk, którą grozi Donald Trump, nie jest taka zła. Nikt nie zostanie wycofany z Ramstein. Ramstein może nadal funkcjonować jako centrum operacyjne dla amerykańskich wojen i ataków dronów. Przesłanie brzmi jak komunikat prasowy z kwatery głównej NATO w Brukseli: „ Nie martwcie się, wszystko będzie dobrze”.
* Helmut Scheben (*1947) posiada doktorat z filozofii. W latach 1980–1985 pracował jako reporter agencji prasowej i korespondent dla mediów drukowanych w Meksyku i Ameryce Środkowej. Od 1986 roku był redaktorem tygodnika „WoZ” w Zurychu, a od 1993 do 2012 roku redaktorem i reporterem szwajcarskiej telewizji SRF, w tym przez 16 lat w programie informacyjnym „Tagesschau”.
Podczas pandemii COVID-19 dr Fauci, „amerykański papież koronny”, był nietykalny. Teraz Tulsi Gabbard, szefowa 17 amerykańskich agencji wywiadowczych, ujawniła przestępczą działalność dr Fauci w ostatnim dniu jej urzędowania. Istnieją dowody na opracowanie przez USA broni biologicznej masowego rażenia.
Wspólnicy w zbrodni? Dr Anthony Fauci (po lewej), Bill Gates (w środku) i dyrektor NIH dr Francis Collins – widoczni na zdjęciu ze spotkania NIH w 2018 roku – byli zaangażowani w pandemię koronawirusa i jej powstrzymanie.
Tuż przed ostatnim dniem urzędowania dyrektor wywiadu narodowego Tulsi Gabbard opublikowała w oficjalnym komunikacie prasowym dokumenty i ustalenia śledztwa , dając wgląd w przestępczą działalność dr. Fauciego związaną z koronawirusem.
Ponad sześć lat po wybuchu pandemii COVID-19, która pochłonęła miliony istnień ludzkich, ujawnienie szerokiej gamy tajnych dokumentów i komunikatów ujawniło, że Fauci nie tylko finansował ryzykowne badania, ale także aktywnie uczestniczył w ukrywaniu prawdziwego pochodzenia wirusa – współpracując z elementami amerykańskiej społeczności wywiadowczej.
Słowiku, słyszę, jak się skradasz!
Wszystko zaczęło się od niewinnego grantu badawczego. Anthony Fauci, ówczesny dyrektor Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych (NIAID), przekazał miliony dolarów amerykańskich podatników Instytutowi Wirusologii w Wuhan. Oficjalnie finansowanie miało być przeznaczone na badania nad koronawirusami nietoperzy. W rzeczywistości Fauci finansował niebezpieczne eksperymenty z wykorzystaniem technologii gain-of-function – próby, w których wirusy modyfikowano, aby łatwiej wiązały się z komórkami ludzkimi. Co najbardziej alarmujące, badania miały na celu modyfikację wirusów tak, aby mogły one specyficznie atakować komórki płuc człowieka.
W tamtym czasie tylko niepoprawni „teoretycy spiskowi” – tacy jak autor tych słów – pisali o powiązaniach wywiadowczych Fauciego i spekulowali, że mogą one obejmować coś znacznie bardziej niebezpiecznego niż nieszkodliwe badania podstawowe. Jednak wówczas nie istniały żadne konkretne dowody na istnienie siatki wywiadowczej Fauciego, a jedynie poszlaki i wskazówki, które razem wzięte wskazywały na rozwój broni biologicznej. Dzięki najnowszemu oficjalnemu komunikatowi prasowemu Dyrektora Wywiadu Narodowego przynajmniej dowody na to są teraz dostępne.
że dr Fauci ściśle współpracował z niektórymi amerykańskimi agencjami wywiadowczymi w sprawie koronawirusa i
że te agencje wywiadowcze miały tak samo wielki interes jak dr Fauci w podważaniu teorii o śmiertelnym koronawirusie zmodyfikowanym w laboratorium przez ludzi jako teorii spiskowej i w tuszowaniu wszelkich śladów wskazujących na to.
„Dziś, w ostatnim dniu mojej kadencji jako Dyrektor Wywiadu Narodowego, publikuję niepublikowane dotąd komunikaty i dokumenty ujawniające, jak dr Fauci przeznaczył miliony dolarów amerykańskich podatników na finansowanie niebezpiecznych badań nad wzmocnieniem funkcji w laboratorium w Wuhan, współpracował z upolitycznionymi siłami w środowisku wywiadowczym, aby ukryć prawdę o swoich działaniach i zataić laboratoryjne pochodzenie wirusa, a także skłamał pod przysięgą przed Kongresem w 2024 roku. Czas, abyście [amerykańska opinia publiczna] poznali prawdę”.
Czy to były naprawdę tylko podstawowe badania?
Z opublikowanych dokumentów wynika, że Fauci przez lata współpracował z „upolitycznionymi siłami w środowisku wywiadowczym”, aby stłumić teorię o wirusie modyfikowanym laboratoryjnie, który wydostał się z chińskiego laboratorium w Wuhan z powodu luk w zabezpieczeniach. Dostarczył starannie wybranych naukowców, finansowanych przez NIAID, którzy jako czołowi eksperci skutecznie wpływali na opinię publiczną i agencje rządowe.
Wypowiedzi tych ekspertów zostały później wykorzystane jako „naukowy konsensus”, mający na celu zdyskredytowanie teorii o wirusie, który został celowo zmodyfikowany w laboratorium tak, aby był wysoce zaraźliwy i rozprzestrzeniał się drogą oddechową człowieka, powodując poważne uszkodzenia zdrowia, a nawet śmierć.
Nasuwa się więc niepokojące pytanie: jaką rolę odegrały w tym amerykańskie agencje wywiadowcze, nie tylko CIA?
Dlaczego tak chętnie poparli doktora Fauciego w usunięciu hipotezy laboratoryjnej z opinii publicznej i zdyskredytowaniu jej jako teorii spiskowej?
Czy Fauci nie był po prostu badaczem, który chciał eksplorować granice nauki, ale częścią większego projektu?
Czy ta bliska współpraca Fauciego i CIA nie jest oznaką czegoś o wiele bardziej złowrogiego, a mianowicie opracowania zabójczego wirusa do celów broni biologicznej?
Czy właśnie taki był cel eksperymentów z wykorzystaniem wzmocnienia funkcji, za które Fauci zapłacił laboratorium w Wuhan? I dlaczego w Wuhan w Chinach, a nie w USA, gdzie panują znacznie lepsze warunki kontroli i bezpieczeństwa?
Przynajmniej na ostatnie pytanie jest jasna odpowiedź. Projekty dr. Fauciego dotyczące badań i rozwoju zdolności do wzmocnienia funkcji wirusa Covid zostały zlecone za granicę, ponieważ są zakazane w USA od 2014 roku!
Prezydent Obama wstrzymał badania nad zyskiem funkcji
W październiku 2014 roku administracja Obamy wprowadziła moratorium na finansowanie federalne niektórych badań nad wzmocnieniem funkcji wirusów grypy, SARS i MERS. Było to spowodowane kilkoma poważnymi incydentami bezpieczeństwa w amerykańskich laboratoriach i obawami, że takie eksperymenty mogą prowadzić do powstania bardziej niebezpiecznych patogenów o potencjale pandemicznym. Administracja początkowo planowała opracowanie bardziej rygorystycznych mechanizmów kontroli. Wstrzymanie dotyczyło wszystkich projektów mających na celu zwiększenie transmisyjności lub wirulencji tych wirusów u ssaków.
Moratorium miało obowiązywać do czasu ustanowienia nowych norm bezpieczeństwa. Nadal obowiązuje, a biorąc pod uwagę katastrofę wywołaną koronawirusem, jest mało prawdopodobne, aby sytuacja ta uległa zmianie w najbliższym czasie.
Obchodząc ten zakaz, NIAID, pod kierownictwem dr. Fauciego, kontynuował finansowe i koncepcyjne wsparcie badań nad wzmocnieniem funkcji koronawirusa za pośrednictwem nowojorskiej organizacji „EcoHealth Alliance”, zlecając zakazane w USA części prac Instytutowi Wirusologii w Wuhan, gdzie później doszło do „wypadku laboratoryjnego”. Zmodyfikowany genetycznie wirus, już i tak wysoce niebezpieczny i zaraźliwy dla ludzi, wydostał się na zewnątrz, a świat pogrążył się w chaosie, przynosząc miliony zgonów z powodu COVID-19.
Ofiary fałszywej „szczepionki” również należy zaliczyć do milionów zgonów na całym świecie. Byli królikami doświadczalnymi w masowym wdrażaniu niedostatecznie przetestowanych, niezatwierdzonych i wysoce wątpliwych zastrzyków z genami mRNA. Podczas gdy niektóre potężne firmy farmaceutyczne zgarniały dziesiątki miliardów dolarów zysku, zastrzyki z mRNA doprowadziły do masowych zgonów, których politycy, media i (przekupieni?) naukowcy nie potrafili przypisać zastrzykom z mRNA.
Niemniej jednak tysiące młodych, w pełni zdrowych sportowców, którym podano zastrzyki, cierpiało na ostre problemy z sercem, często prowadzące do „nagłej i niespodziewanej śmierci”, często na boisku lub w trakcie zawodów. Zdrowie wielu ofiar, którym wstrzyknięto mRNA, pozostaje uszkodzone do końca życia, co politycy, media i (być może przekupieni) naukowcy przypisują nie samym zastrzykom, ale „długiemu COVID-owi”, rzekomym długoterminowym skutkom wirusa.
Dla dr. Fauciego idealna tarcza ochronna
Dokumenty opublikowane przez Tulsi Gabbard pokazują, że dr Fauci odegrał trzy kluczowe role w czasie pandemii, które uchroniły go przed wszelką krytyką:
Finansował ryzykowne badania nad koronawirusem, powiązane z przemysłem farmaceutycznym, i marzenie o „uniwersalnych szczepionkach” wartych biliony dolarów. Jednocześnie współpracował z politycznie motywowanymi agencjami wywiadowczymi, które pomogły zdyskredytować teorię o wirusie genetycznie zmodyfikowanym, stworzonym w laboratorium, i promowały naturalne pochodzenie wirusa na targu zwierząt w Wuhan. W końcu stał się wszechobecnym ekspertem od pandemii, publicznie szerząc dezinformację i cenzurując głosy sprzeciwu.
Sygnaliści donoszą o masowych zastraszaniach: niszczono kariery, odbierano anonimowość i jasno dawano do zrozumienia, że odstępstwo od oficjalnej linii będzie miało konsekwencje.
Upublicznione dokumenty malują obraz systematycznego oszustwa. Fauci i jego sojusznicy w agencjach wywiadowczych stworzyli zamkniętą pętlę wpływów i dezinformacji. Podczas gdy świat zmagał się ze śmiertelną pandemią, Waszyngton najwyraźniej również starał się ukryć własną odpowiedzialność i chronić wielomiliardowe programy badawcze.
Pytanie o prawdziwy cel badań nad zyskiem funkcji jest szczególnie drażliwe. Dlaczego zainwestowano tak duże środki w modyfikację wirusów specjalnie zaprojektowanych do atakowania ludzkich komórek płucnych? Czy były to jedynie badania podstawowe, czy też chodziło o coś znacznie bardziej niebezpiecznego? Czy prawdziwym celem było stworzenie wirusa, który mógłby skutecznie przenosić się na ludzi? Czy to właśnie dlatego amerykańskie agencje wywiadowcze tak bardzo interesowały się ochroną Fauciego?
Czy to był nowy rodzaj broni biologicznej?
Czy powstaje tu broń biologiczna do masowej eksterminacji ludzi, być może dostosowana do osób o określonych cechach genetycznych? Teoretycznie jest to rzekomo możliwe. I w tym momencie, jako wieloletni zwolennik teorii spiskowych, mam kolejne pytanie: czy liczne, do niedawna tajne, laboratoria biologiczne na Ukrainie, prowadzone przez Pentagon, mogą być powiązane z tajnymi projektami dr. Fauciego dotyczącymi wzmocnienia funkcji w kontekście jego powiązań z niektórymi amerykańskimi agencjami wywiadowczymi? Wiąże się to z doniesieniami z Ukrainy, że anonimowe amerykańskie laboratorium poszukuje osób pochodzenia rosyjskiego do celów badań naukowych.
Powstaje również pytanie, czy wypadek w laboratorium w Wuhan wstrzymał, czy jedynie utrudnił ukończenie wspólnego projektu dr. Fauciego z określonymi amerykańskimi agencjami wywiadowczymi. Dokumenty Gabbard wskazują, że prace w laboratorium w Wuhan były prowadzone tylko w określonych obszarach całego projektu. Prawdopodobnie pracownicy Wuhan nie mieli pojęcia, do czego Amerykanie zamierzają wykorzystać chińskie badania. Być może pieniądze były po prostu odpowiednie i nie poświęcili temu więcej uwagi.
Koniec tuszowania?
Kolejnym pytaniem jest, czy ujawnienie dokumentów przez Tulsi Gabbard w końcu zapoczątkuje poważny rozrachunek z pandemią COVID-19, nie tylko w USA. Amerykańska opinia publiczna przynajmniej dowiaduje się, jak głębokie były powiązania między wysokimi rangą urzędnikami państwowymi, przemysłem farmaceutycznym i częścią służb wywiadowczych. To, że Anthony Fauci i jego sojusznicy celowo zbudowali system oszustw i tuszowania, nie ulega już wątpliwości.
W tym kraju politycy i media zdają się chować przed dokumentami opublikowanymi przez szefa 17 amerykańskich agencji wywiadowczych. Media wysokiej rangi nie uznały ich nawet za warte nagłówka, nie mówiąc już o dłuższym reportażu.
W Niemczech pandemia, wywołana przez przestępców, rozwinęła się politycznie, gospodarczo i medycznie, tak jak w USA. A jednak rzekomo nie ma tu zmowy między wysokimi rangą urzędnikami państwowymi, przemysłem farmaceutycznym, spekulantami, a może nawet służbami wywiadowczymi? Każdy, kto w to wierzy, wierzy również w Zajączka Wielkanocnego.
Po opublikowaniu dokumentów stało się jasne: pandemia nie była katastrofą naturalną. Była wynikiem nieuczciwego działania człowieka, być może nawet nieudanej próby stworzenia broni biologicznej masowego rażenia, która mogłaby zostać użyta przeciwko populacjom o określonych cechach genetycznych.
Skutki pandemii były jednym z największych przypadków tuszowania w najnowszej historii. Fakt, że amerykańskie agencje wywiadowcze również odegrały kluczową rolę, wskazuje na polityczne konsekwencje nieudanego projektu USA, mającego na celu uzyskanie funkcji. Odpowiedzi na liczne pytania zadecydują również o tym, jak dużym zaufaniem społeczeństwa krajów zachodnich mogą nadal darzyć swoje instytucje i służby wywiadowcze.
Ludzie słyszą takie określenia jak „nauka” i „środek ostrożności”. Jednak fakty pokazują, że sytuacja jest o wiele bardziej tragiczna i niebezpieczna, niż większość ludzi zdaje sobie sprawę.
Poniższe informacje opierają się na raporcie pierwotnie opublikowanym przez A Midwestern Doctor. Kluczowe szczegóły zostały skrócone i zredagowane dla większej przejrzystości i wyrazistości. Oryginalny raport można znaleźć tutaj .
W 2014 roku 300 naukowców ostrzegało, że Anthony Fauci wywoła globalną pandemię.
Po szeroko nagłośnionym przypadku wydostania się trzech patogenów z amerykańskich laboratoriów, 300 naukowców wysłało list do prezydenta Obamy, w którym wezwali go do wstrzymania badań Anthony’ego Fauciego nad „wzrostem funkcji”.
Obama wprowadził moratorium i wstrzymał 18 najbardziej wątpliwych projektów Anthony’ego Fauciego. Ostatecznie jednak ich nie wstrzymał. Zamiast tego Obama przeniósł badania za granicę, m.in. na Ukrainę, do byłej radzieckiej republiki Gruzji oraz do Instytutu Wirusologii w Wuhan w Chinach.
Obecnie powszechnie przyjmuje się, że COVID-19 pochodzi z tego właśnie laboratorium w Wuhan w Chinach.
Tych 300 naukowców miało rację co do Fauciego…
Ale najważniejsze pytanie brzmi: dlaczego ludzie tacy jak on są tak zafascynowani tworzeniem niebezpiecznych patogenów?
Badania w dziedzinie broni biologicznej zawsze sprzedawane są z tą samą prostą obietnicą:
Musimy uczynić patogeny bardziej niebezpiecznymi, abyśmy mogli dowiedzieć się, jak je powstrzymać.
Szczerze mówiąc, gdyby ująć to tak bezpośrednio, brzmiałoby to zupełnie szalenie.
Jednak w jakiś sposób ta logika pozwoliła na finansowanie ogromnego przemysłu przez dziesięciolecia, a statystyki dotyczące bezpieczeństwa są o wiele gorsze, niż większość ludzi zdaje sobie sprawę.
Kiedy ludzie słyszą o „gotowości na pandemię”, wyobrażają sobie wybitnych naukowców pracujących niestrudzenie nad zapobiegnięciem kolejnej katastrofie.
Ale to nie jest takie proste.
Podstawowym problemem jest to, że badania te często wiążą się z gromadzeniem niebezpiecznych patogenów, modyfikowaniem ich, przechowywaniem, testowaniem na zwierzętach, badaniem ich zachowania i nadzieją, że w laboratorium nie popełni się żadnego błędu.
A błędów może być wiele .
Dobór słów ma kluczowe znaczenie.
„Gain-of-Function” brzmi sterylnie, technicznie i nieszkodliwie.
W praktyce jednak może to oznaczać nadanie patogenowi nowych zdolności, np. większej zaraźliwości, większego zagrożenia lub lepszej zdolności unikania naturalnych mechanizmów obronnych.
To nie jest zwykła nauka. To ryzyko na poziomie cywilizacyjnym.
I brzmi to bardziej jak fragment filmu bez szczęśliwego zakończenia niż jak zwykła „nauka”.
Obecny problem broni biologicznej ma swoje źródło w ogromnej luce prawnej .
Konwencja o Broni Biologicznej miała w rzeczywistości zakazać broni biologicznej. Zezwalała jednak na kontynuowanie badań w „celach profilaktycznych, ochronnych lub innych celach pokojowych”.
Gdyby istniał taki wyjątek, niemal wszystko można by usprawiedliwić jako środek obronny mający na celu wykorzystanie luki prawnej.
Jak wygodnie.
Ta luka prawna okazała się idealną wymówką.
Laboratorium było w stanie zbadać niebezpieczne patogeny i ogłosić, że przygotowuje się do przyszłego ataku .
Naukowcowi udało się stworzyć bardziej niebezpiecznego wirusa i twierdzi, że jest to konieczne do zrozumienia zagrożenia.
Rząd mógłby sfinansować te prace i nazwać to ochroną .
Ludzie nie mieli innego wyboru, jak tylko zaufać tym samym instytucjom, które pierwotnie stworzyły to ryzyko.
Po II wojnie światowej Stany Zjednoczone przyjęły naukowców z pokonanych reżimów, w tym osoby zaangażowane w przerażające badania biologiczne.
Z czasem inżynieria genetyczna sprawiła, że ta dziedzina badań stała się jeszcze bardziej niebezpieczna, ponieważ naukowcy nie byli już ograniczeni do wyszukiwania patogenów w naturze.
Teraz mogli je zmienić.
I to zmieniło wszystko.
Dogłębna analiza programu „A Midwestern Doctor” pokazuje, dlaczego „wzmocnienie funkcji” jest prawdopodobnie jednym z najbardziej mylących terminów w nauce. Opinia publiczna słyszy o „środkach ostrożności”. Jednak eksperyment często oznacza uczynienie patogenu bardziej niebezpiecznym – w nadziei, że błąd w laboratorium nigdy się nie zdarzy.
Ta historia nie jest zbyt pocieszająca.
W 1950 roku Marynarka Wojenna USA rzekomo rozpyliła bakterie nad Zatoką San Francisco, aby zbadać, w jaki sposób czynnik biologiczny mógłby się rozprzestrzeniać w gęsto zaludnionym obszarze.
W tamtym czasie bakterie uważano za nieszkodliwe. Ale nie były nieszkodliwe.
Ludzie zaczęli chorować.
A patogen? Później stał się endemiczny w tym regionie.
Niestety nie był to odosobniony przypadek.
Późniejsze przesłuchanie w Senacie ujawniło, że armia amerykańska przeprowadziła w latach 1949–1969 80 biologicznych eksperymentów terenowych z bakteriami, które w tamtym czasie uważano za nieszkodliwe.
Zwrot „byli uważani za nieszkodliwych” wyrządził wielkie szkody.
Więcej niż wiemy.
Potem zdarzyły się wypadki w laboratorium .
W 1966 roku mniej niebezpieczny szczep ospy rzekomo wydostał się z angielskiego laboratorium i zaraził jedną osobę, która następnie zaraziła 65 innych osób.
W 1978 r. w tym samym laboratorium wybuchła kolejna epidemia ospy, która pochłonęła życie pracownika pracującego nad laboratorium.
W 1971 roku wirus ospy prawdziwej, wykorzystany jako broń, wydostał się z radzieckiego laboratorium, powodując śmierć trzech osób.
W 1977 roku wirus H1N1 nagle pojawił się ponownie i rozprzestrzenił się na cały świat.
Naukowcy później stwierdzili, że przyczyną epidemii było prawdopodobnie wydostanie się zakonserwowanego lub zrekonstruowanego wirusa grypy z laboratoryjnej zamrażarki w Związku Radzieckim lub Chinach.
Stare patogeny mogą stać się przyczyną nowych epidemii, jeśli laboratoria nie obchodziły się z nimi prawidłowo.
W 1979 roku z radzieckiego obiektu wojskowego do środowiska przedostały się zarodniki wąglika, przypadkowo użyte jako broń.
Zginęło co najmniej 68 cywilów, a dokładna liczba ofiar pozostaje nieznana.
Dlaczego? Ponieważ rząd zatuszował ten incydent.
W 2001 roku pięciu Amerykanów straciło życie, a 17 innych zachorowało na skutek otrzymania listów z wąglikiem.
Szczep patogenu powiązano z laboratoriami broni biologicznej o wysokim stopniu bezpieczeństwa.
SARS doprowadził do kolejnego ostrzeżenia.
Po pojawieniu się SARS w 2002 r. w różnych krajach doszło do kilku wypadków laboratoryjnych związanych z tą chorobą, z których niektóre doprowadziły do większych epidemii.
Powinno to zmusić do ponownego przemyślenia całej sprawy.
Zamiast tego koronawirusy stały się jedną z rodzin wirusów poddawanych największej manipulacji, częściowo dlatego, że są stosunkowo łatwe do modyfikacji.
Ten reportaż z „A Midwestern Doctor” uwypukla aspekt, o którym prawie nikt nie chce rozmawiać: wycieki z laboratoriów były otwarcie omawiane jeszcze przed pandemią COVID-19. Potem nadeszła pandemia COVID-19 i nagle kwestionowanie najbardziej dotkliwej możliwości wycieku stało się tabu. Dlaczego?
Liczby te są jeszcze bardziej niepokojące niż poszczególne raporty.
Analiza artykułów naukowych opublikowanych w latach 2000–2021 ujawniła 309 udokumentowanych zakażeń laboratoryjnych, 16 przypadków usunięcia pracowników z laboratorium i kilka zgonów .
A to nawet nie jest kompletny opis problemu.
Są to jedynie przypadki, które trafiły do literatury specjalistycznej.
Grupa robocza z Cambridge jeszcze wyraźniej pokazała skalę problemu.
W 2014 r. oszacowała, że w samych Stanach Zjednoczonych do potencjalnie niebezpiecznych wycieków w laboratoriach dochodziło średnio dwa razy w tygodniu .
Według doniesień, do 2018 r. liczba ta wzrosła do czterech razy w tygodniu .
Cztery razy w tygodniu.
To naprawdę daje do myślenia, prawda?
Przed pandemią COVID-19 wielu naukowców otwarcieostrzegało , że badania nad „wzrostem funkcji” mogą wywołać dokładnie taką katastrofę, jakiej miały zapobiegać.
W 2014 roku Obama zawiesił finansowanie federalne niektórych projektów badawczych mających na celu „zyskanie funkcji”.
Ryzyko nigdy nie było wyłącznie wyimaginowane.
Potem nadszedł COVID.
Do wybuchu epidemii doszło bardzo blisko Instytutu Wirusologii w Wuhan, gdzie od lat prowadzono badania nad koronawirusem.
Ostrzeżenia dotyczące problemów bezpieczeństwa pojawiły się już wcześniej.
Już wcześniej pojawiły się wątpliwości dotyczące badań nad „wzrostem funkcji”.
Mimo to kwestia wybuchu epidemii w laboratorium była traktowana jako tabu – nie dlatego, że było to niemożliwe, ale ze względu na ogromne implikacje.
Jeśli badania nad niebezpiecznymi patogenami przyczyniły się do wywołania pandemii, której miały zapobiec, to cała branża zajmująca się przygotowaniami na pandemię zasługuje na publiczną kontrolę.
Potrzebujemy tych badań, ponieważ kolejny śmiertelny wirus może przenieść się ze zwierząt na ludzi.
Ale ten argument tworzy nieograniczoną licencję.
Naukowcy mogą zapuszczać się do odległych jaskiń, zbierać rzadkie wirusy, przynosić je do laboratoriów, modyfikować je i twierdzić, że zagrożenie pochodzi z natury.
Nawet jeśli samo laboratorium stanie się zagrożeniem.
Najbardziej przerażający w tym wszystkim nie jest pojedynczy wypadek w laboratorium. To model biznesowy. Strach zapewnia finansowanie, finansowanie tworzy instytucje, a instytucje rzadko rozwiązują problemy, które utrzymują je przy życiu.
Musimy przerwać ten cykl.
Przemysł broni biologicznej przetrwał, ponieważ struktura zachęt działa wstecz.
W miarę wzrostu zagrożenia maleją zasoby finansowe.
Gdy strach rośnie, władza rośnie.
Gdy społeczeństwo wierzy, że kolejna pandemia jest nieunikniona, rządy mogą uzasadnić zwiększenie liczby laboratoriów, zwiększenie nadzoru, zwiększenie finansowania, zwiększenie uprawnień w sytuacjach nadzwyczajnych i wprowadzenie większej liczby środków zaradczych.
Ten system opiera się na zagrożeniach.
Prawdziwy system gotowości na pandemię powinien kłaść nacisk na nudne, ale sprawdzone środki: przejrzystość w laboratoriach, ścisłe egzekwowanie przepisów bezpieczeństwa, niezależne audyty, protokoły wczesnego leczenia, leki ponownie wykorzystywane w praktyce, uczciwą komunikację o ryzyku i odpowiedzialność za nieodpowiedzialne zachowania badawcze.
Zamiast tego system ciągle żąda więcej pieniędzy na zbadanie kolejnego „zagrożenia”.
Jeśli branża badawcza wielokrotnie dopuszcza do wycieku niebezpiecznych patogenów, kryje się za „pokojowymi” formułami, uniemożliwia przeprowadzenie ważnych badań, a następnie po każdej katastrofie domaga się większego finansowania, to czy naprawdę chroni społeczeństwo?
A może społeczeństwo sfinansowało to niebezpieczeństwo, które miało je odstraszyć?
Wyciekłe dokumenty ujawniają, że brytyjska agencja MI6, działająca pod przykrywką cywilnej organizacji „kontrdezinformacyjnej”, przyczyniła się do rozwoju potężnej machiny propagandowej. Początkowo jej celem była wyłącznie Rosja, ale ostatnio rozszerzyła swój zasięg, obejmując Iran, Strefę Gazy i inne kraje, jak ujawnia śledztwo MintPress News.
Ukryta brytyjska maszyna wojny informacyjnej
Śledztwo, oparte na tajnych, wykradzionych dokumentach, w tym na wewnętrznych stronach intranetu, ujawnia nową, tajną jednostkę propagandową w Departamencie Spraw Zagranicznych, Wspólnoty Narodów i Rozwoju.
Jednostka ta, działająca pod kierownictwem MI6 i ukryta pod cywilną przykrywką, zajmuje się profesjonalizacją i rozszerzaniem długoletniej praktyki państwa brytyjskiego polegającej na rozpowszechnianiu dezinformacji pod pretekstem „zwalczania dezinformacji”.
Operacja przeciwko Rosji rozpoczęła się w 2014 roku w ramach „Programu Języka Rosyjskiego” i jego oczywistego następcy, programu „Zwalczania Dezinformacji i Rozwoju Mediów” (CDMD). Po rozpoczęciu rosyjskiej „specjalnej operacji wojskowej” w 2022 roku, została ona rozszerzona o Ukrainę. Iran i Chiny zostały dodane jako oficjalne cele w 2023 roku, a Strefa Gazy została uwzględniona na zasadzie pół-autonomii. Wyciekłe dokumenty pozwalają nam ponownie ocenić to, co jest publicznie znane na temat propagandy i działań rządu brytyjskiego przeciwko Islamskiej Republice Iranu. Schemat jest niepodważalny: za każdym razem, gdy ujawniany jest wariant, służby wywiadowcze po prostu zmieniają nazwę i wznawiają operację, jednocześnie po cichu rozszerzając jej cele.
Skandal wokół „Inicjatywy na rzecz integralności” i rozwój brytyjskich wysiłków na rzecz zwalczania dezinformacji
Działania rządu brytyjskiego mające na celu zwalczanie dezinformacji rozpoczęły się od programu języka rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Wspólnoty Narodów, działającego w ramach Departamentu Rosji Rządu Jego Królewskiej Mości. Oficjalnie program ten był skierowany do rosyjskojęzycznych odbiorców za granicą; posłużył on jako podstawa wniosku Instytutu Sztuki Politycznej o dofinansowanie jego flagowego projektu, Inicjatywy na rzecz Integralności.
W praktyce jednak inicjatywa Integrity Initiative była prowadzona głównie w języku angielskim (a nie rosyjskim) i wykraczała daleko poza jej rzekomy zasięg międzynarodowy. Ujawnione dokumenty z 2018 roku ujawniły, że inicjatywa ta utworzyła międzynarodowe skupiska dziennikarzy, naukowców i decydentów politycznych oraz rozpowszechniała treści wymierzone w brytyjską politykę wewnętrzną – w tym ciągłe ataki na Jeremy’ego Corbyna, ówczesnego lidera Partii Pracy.
„Inicjatywa na rzecz integralności”, finansowana przez służby wywiadowcze w celu osłabienia lidera opozycji
Skandal wyszedł na jaw pod koniec 2018 roku po poważnym wycieku danych. Wkrótce okazało się, że think tank zarządzający projektem – Institute for Statecraft – podał jako swoją siedzibę nieczynny młyn w Fife w Szkocji. Badania ujawnionych dokumentów ujawniły również liczne powiązania między projektem a służbami wywiadowczymi, w szczególności z liderem projektu, Chrisem Donnellym, który okazał się honorowym pułkownikiem w dotychczas tajnej organizacji wojskowej o nazwie Specialist Group Military Intelligence. W dokumentach wymieniono również nazwisko urzędnika Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Andy’ego Pryce’a, który okazał się być odpowiedzialny za program, który sfinansował projekt. Sprawą zainteresowały się nawet media głównego nurtu.
Gateside Mills w Fife. Zniszczony i opuszczony.
W grudniu 2018 roku Szkocki Regulator Organizacji Charytatywnych (OSCR) wszczął dochodzenie w sprawie Instytutu Sztuki Rządowej. Raport, opublikowany w październiku 2019 roku, był bardzo krytyczny. W podsumowaniu stwierdzono, że organizacja „nie spełnia kryteriów wymaganych do utrzymania rejestracji jako organizacja charytatywna w Szkocji” z trzech głównych powodów:
Ich cele nie były wyłącznie charytatywne;
„Inicjatywa na rzecz uczciwości” „nie służyła dobru publicznemu w rozumieniu celów organizacji charytatywnej”;
Prywatne korzyści dla zarządu organizacji charytatywnej „nie były bez znaczenia”.
OSCR stwierdziło również, że powiernicy nie wywiązali się ze swoich obowiązków, m.in. poprzez „brak wspólnego podejmowania decyzji” i „zaniedbanie skutecznego nadzoru” nad kontem Integrity Initiative na Twitterze, co skutkowało „poważnymi szkodami wizerunkowymi”.
Następnie Instytut Sztuki Państwowej zakończył współpracę z Inicjatywą Integralności, przeniósł projekt do organizacji nastawionej na zysk, wstrzymał wypłaty dla powierników i wdrożył reformy ładu korporacyjnego. Ostatecznie OSCR nie podjęło żadnych formalnych działań przeciwko organizacji.
Strona internetowa instytutu została wyłączona na początku 2019 roku i nigdy nie została ponownie uruchomiona. Sama firma została rozwiązana w 2023 roku.
Strona internetowa Instytutu Sztuki Rządowej, 5 lutego 2019 r.
Do tego czasu pierwotny program nauczania języka rosyjskiego został już zrestrukturyzowany. Nigdy jednak nie było do końca jasne, co dokładnie się wydarzyło i kiedy. Według niektórych źródeł, Program Rozwoju Dezinformacji i Mediów (CDMD) został uruchomiony w kwietniu 2016 roku. W 2018 roku minister stanu Alan Duncan stwierdził w pisemnej odpowiedzi:
Program nauczania języka rosyjskiego w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i Wspólnocie Narodów został uruchomiony w 2014 roku po nielegalnej aneksji Krymu przez Rosję. W kwietniu 2016 roku uruchomiliśmy nowy, czteroletni program strategicznej komunikacji i rozwoju mediów, zatwierdzony przez Radę Bezpieczeństwa Narodowego, pod nazwą „Program przeciwdziałania dezinformacji i rozwoju mediów”. Poprzedni program nauczania języka rosyjskiego został zintegrowany z tym programem. Finansowanie Instytutu Sztuki Politycznej pochodziło z Programu przeciwdziałania dezinformacji i rozwoju mediów.
Jednak bliższe przyjrzenie się dokładnej sekwencji wydarzeń ujawnia nieścisłości w tej relacji. RLP został utworzony w 2014 roku i, zgodnie z odpowiedzią rządu na raport Komisji Spraw Zagranicznych w sprawie Rosji, dysponował budżetem w wysokości 70 milionów funtów (93 milionów dolarów) na pierwsze cztery lata. Warto szczegółowo zacytować oficjalne oświadczenie.
„Program języka rosyjskiego, prowadzony przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych (MFW), łączy wiedzę fachową Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Ministerstwa Obrony (MON) i Ministerstwa Rozwoju Międzynarodowego (DFID), a także ekspertów zewnętrznych… Celem tych projektów jest wzmocnienie niezależnych mediów, nawiązanie kontaktu z osobami rosyjskojęzycznymi i demaskowanie dezinformacji rozpowszechnianej przez rosyjski rząd”.
W ramach tego programu rząd współpracuje z szeregiem partnerów w celu poprawy jakości publicznych i niezależnych mediów rosyjskojęzycznych, aby mogły one zapewnić osobom rosyjskojęzycznym rzetelny dostęp do rzetelnych informacji. Udzielane wsparcie obejmuje mentoring ze strony brytyjskich organizacji medialnych, doradztwo w zakresie rozwoju programu, finansowanie koprodukcji oraz promocję regionalnych inicjatyw rosyjskojęzycznych mediów.
Jak widać, program wyraźnie odwoływał się do działań w języku rosyjskim. Natomiast „Inicjatywa Integralności” nie. Jak można wytłumaczyć tę pozorną rozbieżność?
Przytoczone właśnie rządowe streszczenie było jedną z pierwszych wzmianek o Programie Języka Rosyjskiego (RLP) i zostało opublikowane 20 lipca 2017 r. Nie była to jednak pierwsza publiczna wzmianka o programie. W rzeczywistości, dzień wcześniej opublikowano inne, wcześniejsze oświadczenie. Było to streszczenie programu zawierające dalsze szczegóły. Co ciekawe, program języka rosyjskiego działał już ponad trzy lata, zanim Federalny Urząd Administracji (FCO) ujawnił go parlamentowi i opinii publicznej. Już samo to sugeruje, że była to tajna operacja. To wrażenie jest jedynie wzmacniane przez sam dokument programowy. Obok kolumny zatytułowanej „organizacje wdrażające” znajduje się gwiazdka, a pod nią wyjaśnienie pominięcia organizacji uczestniczących brzmi: „Informacja została wstrzymana ze względów bezpieczeństwa”. To wyraźny sygnał, że w sprawę zaangażowane były służby wywiadowcze – a w szczególności MI6.
Doszliśmy do wniosku, że RLP była tajną operacją, którą FCO upubliczniło w 2017 r., a następnie, gdy okazało się, że „Inicjatywa na rzecz uczciwości” nie mieści się w zakresie jej kompetencji, konieczny był nowy, rzekomy program, chociaż jego datowanie na 2016 r. mocno kontrastowało z wcześniejszymi oficjalnymi oświadczeniami.
„Informacje te zostały wstrzymane przed publikacją ze względów bezpieczeństwa”.
Ślad pieniędzy: finansowanie CSSF i kluczowa rola Andy’ego Pryce’a
Program języka rosyjskiego oraz program walki z dezinformacją i rozwoju mediów (CDMD) otrzymały dofinansowanie z Funduszu na rzecz Konfliktów, Stabilności i Bezpieczeństwa (CSSF).
CSSF to fundusz kontrolowany przez służby wywiadowcze, nadzorowany przez Sekretariat Bezpieczeństwa Narodowego w Gabinecie Ministrów, agencji wywiadowczej. Jego finansowanie zapewniało Ministerstwo Spraw Zagranicznych (FCO) (później FCDO), a nadzór strategiczny znajdował się w centrum brytyjskiego aparatu wywiadowczego.
Oficjalne dokumenty pokazują, że sam program CDMD wydał ponad 80 milionów funtów (106 milionów dolarów) w ciągu trzech lat poprzedzających 2021 rok. Raporty wskazują, że w kolejnych latach nadal przekazywano znaczne dodatkowe środki, w tym ponad 33 miliony funtów (44 miliony dolarów) w latach 2022/23. Łącznie z pierwszymi czterema latami programu RLP (70 milionów funtów), w ciągu dziewięciu lat poprzedzających 2023 rok wypłacono w ramach programu ponad 150 milionów funtów – czyli 199 milionów dolarów.
Andy Pryce najwyraźniej kierował zarówno RLP, jak i CDMD. Jego profil na LinkedIn wskazuje, że kierował CDMD od lipca 2015 roku. Jednak nawet oświadczenie Ministerstwa Spraw Zagranicznych (MFC) podaje jedynie, że program został uruchomiony w kwietniu 2016 roku. W tej roli bezpośrednio zatwierdził finansowanie Inicjatywy Integralności. Pryce ukształtował również reakcję komunikacyjną rządu brytyjskiego na incydent w Salisbury w 2018 roku – rzekome otrucie Siergieja i Julii Skripalów. Mówi się, że był to punkt zwrotny w brytyjskiej taktyce propagandowej.
Według „Daily Express”:
„W ciągu pięciu tygodni od próby zamachu na byłego szpiega Siergieja Skripala i jego córkę Julię, Moskwa szerzy teorie spiskowe. Źródła w Whitehall podają, że dwa na trzy posty udostępniane w mediach społecznościowych pochodzą ze wspieranych przez Kreml mediów… Fakt, że brytyjscy ministrowie zostali zmuszeni do milczenia, podczas gdy trwają szczegółowe śledztwa prowadzone przez policję, służby wywiadowcze i laboratoria Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej, stworzył próżnię, którą wypełnia Rosja…”
„Do dwóch tygodni temu Departament Spraw Zagranicznych i Wspólnoty Narodów zdawał się zadowalać wydawaniem oświadczeń obalających najbardziej skandaliczne twierdzenia. Jednak w ciągu ostatnich dwóch tygodni pojawiła się seria krótkich filmów, które według źródeł stanowią odejście od normy. Podobno są one pomysłem Andy’ego Pryce’a, szefa Działu Rozwoju Dezinformacji i Przeciwdziałania Mediacjom w Departamencie Spraw Zagranicznych i Wspólnoty Narodów”.
W raporcie czytamy dalej: „Film stawia sześć pytań, na które Rosja pod wodzą Władimira Putina do tej pory nie odpowiedziała”. Wśród nich znajduje się pytanie: „Dlaczego Rosja uparcie ukrywa użycie broni chemicznej przez brutalny reżim Asada w Syrii?”. To nie tylko całkowita nieprawda – ani Rosja, ani rząd Baszara al-Assada nie użyły broni chemicznej ani nie ukrywały jej użycia – ale także ironia, zważywszy na bezpośrednią rolę, jaką odegrało MI6 w przeprowadzaniu ataków chemicznych w Syrii.
Alex Aiken, który odegrał kluczową rolę w utworzeniu kolejnej kontrowersyjnej jednostki propagandowej rządu, „Jednostki Szybkiego Reagowania”, zauważył:
Przygotowanie głównej odpowiedzi rządu na zatrucia w Salisbury zajęło 13 dni. Oficerowie łączności i wszystkie inne jednostki aparatu bezpieczeństwa narodowego współpracowały, aby w razie potrzeby ujawnić informacje wywiadowcze i przedstawić sytuację w sposób zrozumiały.
Po incydencie w Salisbury, Zespół Łączności Bezpieczeństwa Narodowego (NSCT) – kolejna tajna jednostka utworzona przez brytyjski wywiad w odpowiedzi na operację otrucia w Salisbury w kwietniu 2018 roku (również finansowana przez CSSF) – usłyszał, że jej główną misją jest wykorzystanie „niesamowitej mocy odtajnionych informacji wywiadowczych” i że zespół jako całość musi „przyjąć silniejszą rolę pomostową”. Stwierdzili również, że wykorzystanie informacji wywiadowczych stanowi „znacznie ważniejszą część dyskursu i dyskusji” i że „informacje wywiadowcze są po to, by je wykorzystywać”.
Ujawnione później e-maile ujawniły bliską współpracę operacyjną Pryce’a z dziennikarzem Paulem Masonem, a w kilku raportach opisano go jako kontakt Masona. Razem byli zaangażowani w atakowanie krytyków brytyjskich operacji wywiadowczych w Syrii, w tym autora tego tekstu.
Chociaż Pryce „zaprzecza, jakoby kiedykolwiek pracował dla MI6 lub był agentem wywiadu lub tajnym śledczym”, sposób, w jaki zarządzał programem finansowanym przez wywiad, jasno wskazuje, że działał pod nadzorem służb wywiadowczych.
Pryce jest ważną postacią, która będzie się wielokrotnie pojawiać w tej historii.
Andy Pryce, ekspert ds. dezinformacji, 2025
„Rządowa Komórka Informacyjna”: Nowy front w 2022 roku
W lutym 2022 roku rząd Wielkiej Brytanii powołał Rządową Komórkę Informacyjną (GIC), aby wesprzeć działania rządu w odpowiedzi na domniemaną rosyjską dezinformację związaną z rosyjską „specjalną operacją wojskową” na Ukrainie. GIC skupiała ekspertów różnych agencji w zakresie analizy, oceny danych wywiadowczych i komunikacji strategicznej.
Catherine Hunt, która później odegrała kluczową rolę w tajnej jednostce propagandowej FCDO, została szefową działu analiz w nowej komórce.
GIC wyłoniło się z wcześniejszej tajnej jednostki propagandowej MI6, tzw. „Komórki Łączności Koalicji Anty-Daesz”, która nadzorowała brytyjskie działania dezinformacyjne w Iraku i Syrii. W sumie Wielka Brytania wydała podobno około 350 milionów funtów (465 milionów dolarów) na zmianę reżimu w Syrii. Jednym z kluczowych elementów wojny propagandowej były wielomilionowe kontrakty przyznane kontrahentom MI6, takim jak Ark, Albany Associates, Incostra i Mayday Rescue, lepiej znanym jako „Białe Hełmy”. Do przestępstw, w których byli współwinni, należało sfingowanie ataków z użyciem broni chemicznej w Syrii. Ataki te zostały zorganizowane przez MI6, a „Białe Hełmy” były zaangażowane w tworzenie narracji o przekroczeniu tzw. „czerwonej linii” przez rząd Baszara al-Assada. Warto zauważyć, że w wielu z tych zainscenizowanych incydentów zabijano cywilów w celu stworzenia efektownego widowiska na oczach światowych mediów, jak to miało miejsce w Dumie w 2018 r.
Należy zauważyć, że w początkowym okresie działalności CCCC kierowała Alicia Kearns, która później pracowała jako kontraktorka dla MI6 w Libanie. Następnie została posłanką i przewodniczyła parlamentarnej Komisji Spraw Zagranicznych w latach 2022-2024. CCCC i jego następca były finansowane z funduszu przeciwdziałania korupcji w służbach wywiadowczych, „Funduszu na rzecz Konfliktów, Stabilności i Bezpieczeństwa”.
Jednostka HMG-Rosja: tajny punkt łącznikowy w ramach FCDO
Program Rozwoju Dezinformacji i Mediów (CDMD) stanowił rdzeń jednostki Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Rosji (HMG Russia Unit), która mieściła się w Dyrekcji ds. Europy Wschodniej i Azji Środkowej (EECAD) Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (FCDO).
Oddział HMG w Rosji: „Punkt kontaktowy w sprawie ukrytych aspektów pracy EECAD”
Wewnętrzne dokumenty intranetu FCDO ujawniają, że jednostka HMG Russia jest „punktem kontaktowym dla tajnych aspektów pracy EECAD”. Andy Pryce pracował w tej jednostce, kierując CDMD i Inicjatywą Integralności. Jego rola w CDMD nie zmienia jednak wrażenia, że jest on ściśle powiązany ze służbami wywiadowczymi. Jednak jego przykrywka była wielokrotnie demaskowana. Najpierw w 2018 roku, po czym został oddelegowany do Brukseli, a następnie w 2022 roku dzięki współpracy z dziennikarzem Paulem Masonem. Przyjrzymy się teraz temu okresowi bardziej szczegółowo.
Profil Pryce’a na LinkedIn wskazuje, że przebywał w Brukseli od listopada 2019 do grudnia 2021 roku. Wygląda na to, że w tym czasie pozostawał związany z jednostką rosyjską brytyjskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (HMG Russia Unit). Raport OSCR dotyczący Inicjatywy Integralności został ukończony zaledwie kilka dni przed objęciem przez niego urzędu. Jego powrót do Londynu nastąpił w styczniu 2022 roku. Zaledwie kilka miesięcy później ujawniono e-maile między Pryce’em a Masonem, sugerujące, że Pryce informował Masona (i innych) i mógł być dla niego punktem kontaktowym. Mason nie przyjął dobrze określenia go mianem agenta MI6 i groził autorowi tego artykułu oraz innym osobom podjęciem kroków prawnych, jak pokazano poniżej.
W zabawnym zwrocie akcji, w tym roku opublikowano kolejne e-maile Masona. Wśród nich znalazła się korespondencja z jego prawnikiem, w której prosił o poradę, czy może pozwać autora tego artykułu o zniesławienie; autor odpowiedział, że trudno mu twierdzić, że nie miał kontaktu z brytyjskim wywiadem.
Jednak jeden szczegół w e-mailach podważa twierdzenie, że Pryce pełnił jedynie funkcję cywilną w Brukseli. W e-mailu do swojego prawnika Mason twierdził, że uważa, iż Pryce nie pracuje dla służb wywiadowczych, ponieważ Pryce powiedział mu, że został przydzielony do „Jednostki ds. Zwalczania Dezinformacji”.
Paul Mason nie jest agentem MI6. Wiadomość od Masona do autora z 16 czerwca 2022 r.David Miller (kto inny?) – Mason prosi o poradę prawną, czy nazwanie go „agentem MI6” stanowi zniesławienie.Prawnik Masona radzi mu, aby nie mówił, że nie miał żadnego kontaktu z „brytyjskimi tajnymi służbami”.Mason twierdzi, że nie wierzył, iż Pryce pracuje w służbach wywiadowczych, ponieważ Pryce powiedział mu, że pracuje w dziale przeciwdziałania dezinformacji.
Wydaje się to sugerować, że jego rola tam była tajna. Nie pojawiła się ona na jego profilu na LinkedIn ani w żadnych innych publicznych źródłach. Jednostka ds. Zwalczania Dezinformacji (pierwotnie nazywana Komórką ds. Zwalczania Dezinformacji) została utworzona w odpowiedzi na incydent w Salisbury/Skripal. Biorąc pod uwagę rzekomą wiodącą rolę Pryce’a w operacji przeciwko Skripalowi, nie byłoby wielkim zaskoczeniem, gdyby okazało się, że był zaangażowany w tę jednostkę. Jeśli tak, wzmacnia to podejrzenie, że jego praca w Brukseli była przykrywką.
Zmiana nazwy pod presją: utworzenie Dyrekcji ds. Zagrożeń Informacyjnych i Wpływów
Pryce był z powrotem w Londynie zaledwie kilka miesięcy, gdy CDU znalazła się pod ostrzałem. Pod koniec 2022 roku Komórka Informacyjna Rządu (GIC) i Jednostka ds. Zwalczania Dezinformacji (CDU) spotkały się z ostrą krytyką i ujawnieniem informacji zarówno ze strony lewicy, jak i prawicy. Rząd zmuszony był przyznać przed komisją śledczą ds. COVID-19, że CDU „ściśle” współpracowała z brytyjskimi służbami wywiadowczymi.
Susannah Story, Dyrektor Generalna Departamentu Nauki, Innowacji i Technologii, zauważyła również: „W szczytowym okresie »Komórka Antydezinformacyjna« [dawna nazwa CDU] liczyła zespół liczący do 50 osób, choć liczba ta jest jedynie orientacyjna. CDC było zorganizowane wirtualnie i elastycznie, a DCMS i inne departamenty korzystały w razie potrzeby ze swoich szerszych zasobów (które niekoniecznie koncentrowały się wyłącznie na dezinformacji)”. Zatem pozornie tajne powiązania Pryce’a z CDU ponownie miały charakter wywiadowczy.
Sprzeciw, z jakim spotykały się jednostki tajne, zmusił je również do zmiany nazwy. W październiku 2023 roku CDU przemianowano na „Zespół Informacji o Bezpieczeństwie Narodowym w Internecie”.
W marcu 2023 roku FCDO utworzyło Dyrekcję ds. Zagrożeń Informacyjnych i Wpływów (ITID). Zintegrowała ona program przeciwdziałania dezinformacji i rozwoju mediów (CDMD), GIC i powiązane funkcje. Jednocześnie strategiczna potrzeba rozszerzenia obszarów docelowych poza Rosję/Ukrainę, obejmując Iran, Chiny i Strefę Gazy (na zasadzie półautonomii), przyczyniła się do dalszej restrukturyzacji.
„Odświeżenie Zintegrowanego Przeglądu 2023” potwierdziło rolę nowego dyrekcji w zwalczaniu „wrogiej manipulacji informacjami” przez Rosję, Chiny i Iran. Pryce i jego doświadczone zespoły zostały po cichu zintegrowane z nową cywilną strukturą osłonową.
Struktura wewnętrzna Dyrekcji ds. Zagrożeń Informacyjnych i Wpływów, 2023 r.
Spojrzenie za kulisy ITID: Zmieniona nazwa siedziby propagandy FCDO
„Dyrekcja ds. zagrożeń informacyjnych i wpływów” (ITID), utworzona w marcu 2023 r. pod przewodnictwem Jonny’ego Halla, jest centralną jednostką FCDO zajmującą się zwalczaniem „wrogiej manipulacji informacjami”.
Wyciekłe diagramy z intranetu FCDO pokazują dwóch zastępców dyrektora: Rachael Goodwill (Zwalczanie Manipulacji Informacją) i Owena Bassetta (Biuro Informacji Rządowej – Kampanie). Bassett kierował wcześniej biurem komunikacji Koalicji Przeciwko ISIS. Goodwill kierował wcześniej zespołem ds. Syrii, odpowiedzialnym za tajne operacje mające na celu promowanie zmiany reżimu w Syrii.
Półautonomiczny zespół Izrael/Gaza (oznaczony jako xITID) zapewnia wczesne wsparcie C-FIMI (przeciwdziałanie manipulacji informacjami zagranicznymi i ingerencji w nie), a jego obawy dotyczące Gazy wyraźnie obejmują aspekty irańskie. Zespół podlega dyrektorowi.
Abigail Cullen została mianowana szefową zespołu ds. Gazy oraz jednostki ds. Chin i Iranu, która „współpracuje z sekcją Chin, sekcją MENAD i dyrektorem ds. komunikacji w celu opracowania proaktywnego podejścia do kampanii”. Publiczny profil Cullen na LinkedIn nie wspomina o ITID; wymienia jedynie nadrzędną Dyrekcję Generalną ds. Obrony i Wywiadu. Andy Pryce jest wymieniony jako szef jednostki ds. łagodzenia zagrożeń; Catherine Hunt współkieruje jednostką ds. analiz i analiz.
Abigail Cullen jest dość powściągliwa w kwestii swojego udziału w tajnej operacji wojny informacyjnej.
ITID ujawnia: FSB wydala brytyjskich dyplomatów i zmusza do zmiany nazw
Jednak w 2024 roku przykrywka Dyrekcji ds. Zagrożeń Informacyjnych i Wpływów (ITID) została zdemaskowana. 13 września tego roku rosyjska Federalna Służba Bezpieczeństwa (FSB) uznała sześciu brytyjskich dyplomatów za persona non grata, oskarżając ich o szpiegostwo i działalność wywrotową, mającą na celu zadanie Rosji strategicznego ciosu. FSB stwierdziła, że ich działania nosiły znamiona działalności wywiadowczej i wywrotowej, i powiązała je z Wydziałem Europy Wschodniej i Azji Środkowej (EECAD) brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Wspólnoty Narodów (FCDO) oraz z Działem Zarządzania Prawami Człowieka (HMG) w Rosji brytyjskiego rządu.
W rosyjskich mediach pojawiły się zrzuty ekranu z intranetu FCDO, powołujące się na FSB jako źródło. FSB opublikowała również wiele innych materiałów, w tym potajemnie nagrane nagrania z monitoringu, pokazujące pozornie niewinnych brytyjskich dyplomatów spotykających się z rosyjskimi opozycjonistami – w sytuacjach sugerujących powiązania między kontaktem a agentem. Ponadto pojawiły się dodatkowe materiały dotyczące „Jednostki HMG Russia”, w tym dokument najwyraźniej sporządzony przez FSB, zawierający nazwiska, adresy e-mail, a w niektórych przypadkach numery telefonów, a nawet adresy domowe kilkudziesięciu domniemanych członków Jednostki HMG Russia. W dokumencie twierdzi się, że wszystkie te osoby pochodzą z agencji wywiadowczych, w tym MI6, MI5, GCHQ, Wywiadu Obronnego (w ramach Ministerstwa Obrony) oraz Wspólnej Organizacji Wywiadowczej (w ramach Gabinetu Ministrów) – innymi słowy, z niemal wszystkich brytyjskich służb wywiadowczych. W dokumencie zarzuca się również, że personel MI5 w tej jednostce używa tajnych adresów e-mail Ministerstwa Obrony w celu ukrycia swojej tożsamości.
Czy w tym może być ziarno prawdy? Czy możliwe jest, jak twierdzi FSB, że w jednostce zaangażowanych jest pięć różnych brytyjskich agencji wywiadowczych? Technicznie rzecz biorąc, odpowiedź brzmi: nie. W rzeczywistości jest ich jeszcze więcej; według oficjalnych źródeł brytyjskich zaangażowanych jest co najmniej siedem brytyjskich agencji wywiadowczych. W raporcie Komisji Wywiadu i Bezpieczeństwa z lipca 2020 roku, w ukryciu, wzmiankowana jest jednostka HMG Russia. Stwierdza się w niej, że odpowiedzialność za strategię rządu wobec Rosji spoczywa na następującej agencji:
Grupa ds. wdrażania strategii bezpieczeństwa narodowego Rosji, koordynowana przez jednostkę rządową brytyjskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Rosji, składa się z przedstawicieli wszystkich siedmiu nadzorowanych przez nas organizacji.
Siedem wymienionych grup to MI5, MI6, GCHQ, Połączona Organizacja Wywiadowcza (JIO) oraz Sekretariat Bezpieczeństwa Narodowego (NSS) – obie w ramach Gabinetu Ministrów – Wywiad Obronny (DI) w Ministerstwie Obrony oraz Biuro Bezpieczeństwa i Zwalczania Terroryzmu (OSCT) w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Jak widać, FSB nieco niedoszacowała skali zaangażowania brytyjskiego wywiadu w jednostkę HMG Russia.
W odpowiedzi na ujawnienie ITID, FCDO przeprowadziło kolejną restrukturyzację. Pod koniec 2024/na początku 2025 roku ITID zostało przekształcone w Dyrekcję ds. Zagrożeń Cybernetycznych, Informacyjnych i Technologicznych (CITTD). Na początku 2026 roku ponownie przemianowano ją na Dyrekcję ds. Zagrożeń Hybrydowych. Pod koniec marca tego roku Komisja Spraw Zagranicznych udowodniła, że FCDO wprowadziła ją w błąd, zalecając rządowi „zwiększenie zasobów i personelu w Dyrekcji ds. Zagrożeń Hybrydowych”. Departament Stanu, oczywiście, nie wspomniał w swoim oficjalnym oświadczeniu dla komisji, że była to tajna operacja wywiadowcza. Pewną ironię stanowi również fakt, że obecną przewodniczącą komisji jest posłanka Emily Thornberry – ta sama osoba, która w styczniu 2017 roku wezwała do wszczęcia śledztwa w sprawie lobby izraelskiego, a rok później zrobiła to samo w przypadku Inicjatywy Integralności.
Eskalacja wojny z Republiką Islamską: Następcy ITID na froncie propagandowym
Wraz z nasileniem ofensywy informacyjnej Wielkiej Brytanii przeciwko Islamskiej Republice Iranu, rola przemianowanej jednostki propagandowej FCDO ponownie znalazła się pod lupą. W marcu 2026 roku lord Walney opublikował raport „Nieuzasadniony wpływ”, w którym oskarżył irański reżim o zbudowanie sieci ponad trzydziestu brytyjskich organizacji charytatywnych i szyickich grup muzułmańskich jako narzędzi „miękkiej siły” powiązanych z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC). Dokument ten został wykorzystany do nagłośnienia apeli o wprowadzenie zakazu działalności Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC).
Dyrektor generalny MI5, Sir Ken McCallum, wielokrotnie twierdził, że brytyjskie służby bezpieczeństwa udaremniły ponad dwadzieścia potencjalnie śmiercionośnych planów ataków na terytorium Wielkiej Brytanii, wspieranych przez Iran. Mossad wielokrotnie twierdził, że informował zachodnie agencje wywiadowcze o takich rzekomych „planach ataków”.
Nawet podpalenie czterech karetek Hatzolah w Golders Green 23 marca 2026 roku – powszechnie przedstawiane jako incydent antysemicki – natychmiast wywołało doniesienia o syjonistycznej operacji pod fałszywą flagą. Chociaż później oskarżono trzy osoby, szybkość i koordynacja późniejszej kampanii informacyjnej nie wykluczają zaangażowania specjalistów ds. dezinformacji z FCDO. Bardziej współczesny przypadek dotyczy niedawno wypuszczonego pacjenta szpitala psychiatrycznego z prawie 20-letnią historią przemocy, który rzekomo dźgnął nożem dwóch Żydów w Golders Green i został wykorzystany przez łatwowierne i ideologicznie motywowane syjonistyczne i państwowe reakcje na globalną panikę antysemicką. Prawie wszyscy komentatorzy zignorowali muzułmanina, którego rzekomo dźgnął nożem wcześniej tego samego dnia. Fakty nie mają znaczenia: żądania żydowskich suprematystów muszą zostać zrealizowane.
Dzięki półautonomicznemu zespołowi Izrael/Gaza (xITID) i Abigail Cullen na czele departamentów Gazy i Iranu (przynajmniej w 2023 r.), jednostka jest tak zorganizowana, że może kształtować narracje na wielu teatrach działań jednocześnie.
Centralnym ośrodkiem tych operacji jest Dyrekcja ds. Zagrożeń Informacyjnych i Wpływów (ITID) – i jej następcy. Wyciekłe diagramy FCDO pokazują, że jednostka prowadzi kampanie mające na celu „zwalczanie zagranicznej manipulacji informacją i ingerencji” (C-FIMI), których bezpośrednim celem jest Iran.
Schemat jest niepodważalny: za każdym razem, gdy ta prowadzona przez MI6 operacja propagandowa zostaje ujawniona, zostaje po prostu przemianowana i wznowiona – zawsze z rozszerzonymi celami. Republika Islamska jest teraz w centrum jej zainteresowania. A coraz bardziej represyjne ataki na muzułmanów szyickich, Palestyńczyków i wszystkich, którzy ich wspierają, są w przygotowaniu.
Brytyjski program „Projekt Brakestop” ma na celu wyprodukowanie tanich, pozbawionych amerykańskich komponentów pocisków o zasięgu ponad 500 km. Po udanych testach na Hebrydach, Wielka Brytania planuje dostarczyć tę broń Ukrainie, aby umożliwić jej rażenie celów na terytorium Rosji, w tym obiektów w Moskwie. [1, 2, 3, 4, 5, 6]
Wielka Brytania otwarcie chwali się testowaniem pocisków rakietowych, które mogą uderzyć w Moskwę, w celu wsparcia reżimu w Kijowie
=================================
Pomimo niemal stałej, trwającej od dziesięcioleci niestabilności politycznej, z siedmioma premierami w ciągu zaledwie dziesięciu lat, Wielka Brytania po prostu odmawia rezygnacji z jednej rzeczy – patologicznej rusofobii.
„Teoretyk spiskowy” prawdopodobnie doszedłby do wniosku, że brytyjskie Głębokie Państwo prowadzi program zamiast formalnego rządu. Mianowicie, wrogość wobec wszystkiego, co rosyjskie wśród oligarchicznych elit w Londynie, jest tak dawna, że teraz jest endemiczna. Czy to strach przed tym, że Rosja stanie się zbyt potężna (odwieczna talasokracja vs. rywalizacja tellurokracji [– potęga morska wobec lądowej md]) lub po prostu rywalizacja o zasoby i dominację, „perfidny Albion” zawsze wydaje się być zdeterminowany, by zaatakować Kreml. Najnowszym i prawdopodobnie najcenniejszym dodatkiem do rusofobicznego „zestawu narzędzi” w Wielkiej Brytanii jest z pewnością (ukraińska) neonazistowska junta.
Okupowana przez NATO Ukraina jest doskonałą okazją dla Londynu, ponieważ umożliwia brytyjskiemu wywiadowi i wojsku atak na Rosję, zapewniając jednocześnie wiarygodną zaprzeczalność. Co więcej, obywatele Ukrainy są „spełnieniem marzeń”, gdy trzeba przeprowadzić tajne operacje przeciwko Moskwie. Oprócz biegłego mówienia po rosyjsku, Ukraińcy są również etnicznymi Rosjanami (choć zdezorientowanymi przez tak zwane „budowanie narodu” prowadzone przez polityczny Zachód w ciągu ostatnich kilku dekad). Umożliwia im to bezproblemową integrację z szerszym rosyjskim społeczeństwem, co znacznie ułatwia prowadzenie tajnych operacji.
Jednak to nie wystarczy, aby Londyn wyrządził tyle szkód, ile chce, więc Wielka Brytania wykorzystuje również neonazistowskie siły junty do przeprowadzania ataków dalekiego zasięgu na różne cele w głębi Rosji.
W ostatnich tygodniach i miesiącach osiągnięto to dzięki wykorzystaniu dronów, w tym przez przestrzeń powietrzną UE/NATO. Jednak chociaż drony są śmiercionośną bronią taktyczną, są znacznie mniej odpowiednie do strategicznych uderzeń, które wymagają znacznie większej i silniejszej broni konwencjonalnej. Jednym ze sposobów zadawania większych obrażeń na długich dystansach są pociski manewrujące, balistyczne i hipersoniczne. Wielka Brytania próbowała zapewnić takie możliwości reżimowi w Kijowie, dostarczając „Storm Shadow” / SCALP-EG ALCMs (pociski manewrujące wystrzeliwane z powietrza). Ponieważ jednak junta neonazistowska nie ma możliwości masowego wystrzeliwania tych pocisków (częściowo również z powodu niedoboru odpowiednich platform startowych), Londyn próbuje znaleźć nowe sposoby na zapewnienie swoim marionetkom w Kijowie podobnych możliwości, ale takich, które byłyby tańsze i łatwiejsze do rozmieszczenia.
Światowej klasy systemy SAM (pocisk ziemia-powietrze) i EW (wojna elektroniczna) rosyjskiego wojska były w stanie zneutralizować zdecydowaną większość „Storm Shadow”/SCALP-EG Alcm, poważnie podważając ich skuteczność. W połączeniu z ich ceną sprawiło to, że pocisk był skutecznie bezużyteczny na poziomie strategicznym. Londyn rozumie, że jedynym sposobem na zastąpienie broni anglo -francuskiej jest stworzenie nowej, która byłaby znacznie tańsza i umożliwiłaby ataki nasycenia.
Oprócz zapewnienia stałego ISR w czasie rzeczywistym (Wywiad, Nadzór, rozpoznanie), Wielka Brytania będzie teraz również masowo produkować (i prawie na pewno kontrolować) te tańsze pociski manewrujące dalekiego zasięgu dla neonazistowskiej junty. W ten sposób Londyn stopniowo odchodzi od prowadzenia tajnej wojny z Moskwą.
Wielka Brytania otwarcie testuje pociski o zasięgu co najmniej 500 km, a brytyjskie media donoszą, że celem jest zapewnienie reżimowi kijowskiemu możliwości dostarczenia głowicy 200-250 kg do stolicy Rosji. The Telegraph donosi, że „Ministerstwo Obrony (MoD) wezwało firmy do zbudowania broni uderzeniowej dalekiego zasięgu, która może latać z prędkością ponad 370 mil na godzinę [około 600 km/h], kosztuje około 400 000 funtów każda [nieco ponad pół miliona dolarów] i może być budowana w tempie 20 miesięcznie”. Jak wspomniano wcześniej, takie specyfikacje wskazują, że Londyn poszukuje tańszej i łatwiej dostępnej alternatywy dla „Storm Shadow”/SCALP-np. Podobną broń dostarczyły już firmy takie jak Fire Point.(…)
Przez lata wmawiano opinii publicznej, że Zachód jedynie wspiera Ukrainę bronią, szkoleniami i pomocą finansową. Oficjalnie nie jest to wojna między Rosją a NATO, lecz konflikt między Rosją a Ukrainą. Jednak ujawnione obecnie informacje o amerykańsko-ukraińskim centrum dowodzenia w Wiesbaden malują znacznie bardziej złożony obraz.
Wiesbaden: Kwatera Główna Tajnej Wojny
Ośrodek w Wiesbaden (Hesja) to dziś znacznie więcej niż zwykła amerykańska baza wojskowa w Niemczech. W koszarach Luciusa D. Claya mieści się kwatera główna armii USA na Europę i Afrykę (USAREUR-AF). Stąd koordynuje się siły amerykańskie w Europie, planuje się operacje wojskowe i funkcjonują rozbudowane struktury rozpoznawcze i dowodzenia.
Od początku wojny na Ukrainie Wiesbaden stał się jednym z najważniejszych ośrodków wojskowych na Zachodzie. Mieszczą się tu placówki amerykańskiego dowództwa wojskowego, służb wywiadowczych oraz centra koordynacyjne wsparcia wojskowego dla Ukrainy. NATO utworzyło tam również własne struktury koordynujące pomoc dla Kijowa.
Szeroko zakrojone badania przeprowadzone przez ‚New York Times’ wiosną 2025 roku, a także późniejsze oświadczenia byłego ukraińskiego dowódcy naczelnego Walerija Załużnego, po raz pierwszy dostarczyły wglądu w współpracę wojskową wykraczającą daleko poza same dostawy broni.
W Wiesbaden Amerykanie i ukraińscy oficerowie od lat współpracują w ramach wspólnych struktur planowania i rozpoznania. Analizuje się zdjęcia satelitarne, analizuje przechwycone dane komunikacyjne i gromadzi informacje z pola bitwy. Celem jest identyfikacja ruchów rosyjskich wojsk, systemów uzbrojenia i celów strategicznych.
Zgromadzone informacje są następnie włączane do planowania operacyjnego ataków na Ukrainę. Nie chodzi już tylko o ogólną świadomość sytuacyjną czy ocenę strategiczną. ‚New York Times’ opisał współpracę, która obejmuje również konkretne planowanie operacyjne.
Były ukraiński dowódca naczelny, Załużny, nazwał później ośrodek w Wiesbaden ‚tajną bronią’ Ukrainy. Stwierdził, że ośrodek ten odegrał kluczową rolę w planowaniu operacji, koordynacji wsparcia Zachodu i konsolidacji wywiadu wojskowego.
Podważa to narrację, która od lat dominuje w debacie publicznej. Podczas gdy rządy zachodnie konsekwentnie podkreślały, że nie są stroną bezpośrednio walczącą, struktury, które teraz ujrzały światło dzienne, ujawniają znacznie ściślejszą integrację między armią amerykańską i ukraińską.
Ukraińcy regularnie atakują cele w głębi Rosji
Ta zmiana jest szczególnie istotna w kontekście stopniowego łagodzenia przez Zachód ograniczeń dotyczących ataków na terytorium Rosji. Początkowo koncentrowano się na celach na terytoriach okupowanych [okupowanych?! – tak w oryginale – przypis ZB] lub w bezpośrednim sąsiedztwie linii frontu, obecnie dyskutuje się również o atakach w głębi Rosji. Pytanie o to, gdzie kończy się wsparcie, a zaczyna udział operacyjny, staje się coraz bardziej palące.
Krytycy otwarcie nazywają to wojną zastępczą, w której Ukraina walczy, podczas gdy państwa zachodnie zapewniają wywiad, planowanie, finansowanie i nowoczesne systemy uzbrojenia. Zwolennicy argumentują jednak, że Ukraina broni się przed atakiem Rosji i jest uzależniona od tego wsparcia.
Niezaprzeczalnym jest jednak fakt, że centrum dowodzenia w Wiesbaden to coś więcej niż zwykła misja szkoleniowa. Gromadzi się tam informacje, sporządza raporty o sytuacji wojskowej i podejmuje decyzje, które mają bezpośredni wpływ na pole bitwy.
W Wiesbaden działają amerykańskie struktury dowodzenia, służby wywiadowcze i centra koordynacyjne, co czyni je jednym z najważniejszych amerykańskich obiektów wojskowych w Europie. Miasto stało się w ten sposób centralnym ośrodkiem zachodniego planowania wojskowego.
Oficjalnie nadal nie jest to wojna NATO z Rosją. Jednak ujawnione w ostatnich miesiącach informacje pokazują, że integracja wojskowa między Stanami Zjednoczonymi a Ukrainą sięga znacznie głębiej, niż wielu obywateli Europy wcześniej zakładało.
Prawdziwym pytaniem politycznym nie jest już zatem to, czy Zachód jest zaangażowany. Kluczowe pytanie brzmi raczej, jak daleko sięga to zaangażowanie – i czy opinia publiczna kiedykolwiek została w pełni poinformowana o prawdziwym zakresie tej współpracy.
Donald Trump odrzucając Kościół katolicki może utorować drogę dominacji tzw. techno-prawicy, czyli ludzi, którzy kategorycznie odrzucają katolicką antropologię. To umożliwia wyrafinowane zbrodnie…
Włoski socjolog religii Massimo Faggioli uważa, że zwrócenie się przez administrację Donalda Trumpa przeciwko katolickim wyborcom może mieć szczególne konsekwencje dla polityki tej administracji. Utoruje drogę tzw. techno-prawicy do zwiększenia wpływów w Białym Domu. Ludzie z tego środowiska mają tymczasem swój własny, quasi-religijny światopogląd – w swojej istocie fundamentalnie wrogi chrześcijaństwu.
Zbędna ludzka biomasa
Jako pierwszy na myśl przychodzi oczywiście Elon Musk, właściciel Tesli, SpaceX i X-a. Musk nie uznaje człowieka za ośrodek stworzenia – nie uznaje w ogóle żadnego stworzenia. Otwarcie deklaruje agnostycyzm, a na ludzkość patrzy wyłącznie w kategoriach materialistycznych. Do tego stopnia, że dopuszcza degradację człowieka do roli swoistej „biomasy”, która miałaby posłużyć sztucznej inteligencji jako punkt konieczny na drodze do rozwoju i osiągnięcia jakiejś super-świadomości cyfrowej. „Coraz więcej wskazuje na to, że ludzkość jest tylko biologicznym programem rozruchowym dla cyfrowej superinteligencji” – powiedział swego czasu Musk, a później chętnie cytował samego siebie.
Jego pogląd nazwałem kosmologią teleocyfrową. To rozumienie kosmosu jako nastawionego na osiągnięcie celu w postaci wytworzenia cyfrowej inteligencji. Pogląd jest dziwaczny choćby o tyle, że zupełnie nie wiadomo, skąd miałoby pochodzić akurat taki, a nie inne nadanie kosmosowi celu. Oznaczałoby to chyba, że w samą strukturę kosmosu wpisana jest celowość nastawiona na maksymalizację rozwoju inteligencji. Uzasadnienie takiego poglądu jest możliwe tylko poprzez własną wyobraźnię – albo interesy ekonomiczne.
Spójność wizji Muska jest zresztą mniej interesująca niż reperkusje jej podstawowego założenia, to znaczy antropologicznego redukcjonizmu. Człowiek jako „program rozruchowy” nie może być bytem obdarzonym szczególną godnością. Ma wartość o tyle, o ile służy rzekomemu celowi, czyli stworzeniu i utrzymaniu cyfrowej superinteligencji. Kosmologia Muska jest w efekcie kategorycznie niechrześcijańska i otwiera drogę do traktowania ludzi jak zwierząt. Amerykański miliarder wyciąga zresztą z tego praktyczne wnioski: jest przecież wielkim orędownikiem i zarazem praktykiem metody in vitro, która pozwala na „tworzenie” ludzi w laboratoriach.
Technologiczne przyspieszenie i rządy korporacyjne
Elon Musk nie jest, oczywiście, jedynym eksponentem środowiska techno-prawicy. To przede wszystkim przedsiębiorca Peter Thiel, filozof Nick Land czy programista Curtis Guy Yarvin, znany pod pseudonimem Mencius Moldbug.
Nick Land w 2021 roku opublikował książkę o szczególnym tytule – „Mroczne Oświecenie” (ang. „Dark Enlightenment”). Wskazywał na rodzącą się przyszłość świata: zdominowanego przez maszyny na skutek postępu technologicznego i rozwoju systemu kapitalistycznego. Koniecznością byłoby postawić na „przyspieszenie”, to znaczy podjąć zaawansowane prace na rzecz osiągnięcia tzw. „osobliwości technologicznej”. Według Landa demokracja została skompromitowana i zostanie w efekcie zastąpiona przez swoisty rząd korporacyjny, w którym uczestniczyć będą już nie tylko zwykli obywatele, ale po prostu najbardziej rozwinięte i produktywne siły w kraju.
Swego czasu sam J. D. Vance mówił, że czytał teksty Curtisa Yarvina dotyczące konieczności zwolnienia urzędników średniego szczebla i zastąpienia ich „naszymi ludźmi”, przekonując, że właśnie to powinien zrobić Trump. Yarvin widział w tym swoistą politykę „neokameralizmu” inspirowaną modelem administracji pruskiego króla Fryderyka II. W tej perspektywie rządy demokratyczne zostałyby po prostu zastąpione modelem korporacyjnym. W tej korporacji decydujący głos mieli „akcjonariusz”” mogący mianować dyrektora generalnego, czyli władcę kraju. Odpowiadałby wyłącznie przed nimi.
Technologia jako katechon
Łącznikiem pomiędzy Yarvinem i Landem a obecną administracją USA jest Peter Thiel. Thiel urodził się w Niemczech w protestanckiej rodzinie. Jego rodzice wyjechali do Kalifornii i tam też się wychował. Thiel jest współzałożycielem firmy finansowej PayPal. Jest szefem technologicznego giganta Palantir Technologies, zajmującej się zbieraniem danych.
W przestrzeni publicznej Thiel prezentuje się jako wierzący chrześcijanin, choć przyznaje, że ma dość nieortodoksyjne poglądy. Podpisał umowę z firmą zajmującą się kriogeniką, żeby po swojej śmierci zostać zamrożony w nadziei na wskrzeszenie w odległej przyszłości. Od dawna silnie interesuje się problemem nieśmiertelności, co kieruje go w stronę ideologii transhumanistycznej. Jest homoseksualistą, w przeszłości zaangażowanym w kampanie na rzecz ruchu LGBT.
To właśnie Peter Thiel stoi za polityczną karierą obecnego wiceprezydenta USA, J. D. Vance’a. Vance wysoko ceni sobie znajomość z Thielem, zarówno za sprawą dużych pieniędzy, które ten inwestował w jego kampanię, jak i wkładu intelektualnego w rozwój wizji politycznej Vance’a.
Thiel, tak jak Nick Land, wierzy w „technologiczne przyspieszenie”. – W ludziach najlepiej rezonują wezwania do wstrzymania postępu; w XVII w. mógłbym wyobrazić sobie antychrysta jako postać podobną do dr. Strangelove’a (szalonego naukowca rozpętującego wojnę atomową – red.), ale dzisiaj bardziej prawdopodobne, że przypominałby Gretę Thunberg – mówił w wywiadzie dla „New York Timesa”.
Innymi słowy – jak podsumował to na łamach „The Catholic Herald” publicysta Henry Mulgrave – Zachód w optyce Thiela może przetrwać tylko wtedy, kiedy utrzyma stały marsz naprzód, rozumiany przede wszystkim jako przyspieszenie postępu technologicznego. Technologia zostaje tu umieszczona w samym centrum cywilizacji – nie jest już tylko zwykłą materialną podstawą, ale jest istotą i sednem jej trwania. Co więcej, według Thiela… tylko postęp technologiczny może powstrzymać nadejście tego, co nazywa Antychrystem – czyli wszechwładnego, scentralizowanego superpaństwa, które miałoby całkowicie kontrolować ludzkość. Dążenie do postępu technologicznego miałoby chronić przed tyranią, bo stwarzałoby nieustanne problemy impetowi centralizacyjnemu, tak, że wszechwładza nie jest w stanie się skutecznie domknąć. Jak wynika z cytowanych słów Thiela, strach przed postępem technologicznym miałby czymś całkowicie negatywnym, zagrażającym cywilizacji. Odwracając tę myśl, pełną akceptację czy nawet entuzjazm dla nowych technologii należałoby uznać za jedynie słuszne, bo podtrzymujące cywilizację.
W tym punkcie koncepcja Thiela łączy się z „teorią” Elona Muska. Nawet jeżeli pod wieloma względami ich optyka wydaje się rozbieżna, to w istocie prowadzi do tego samego. Jeżeli postęp technologiczny należałoby bezwarunkowo przyspieszać i akceptować, to logicznie oznacza, że nie ma powodów by odrzucać takie rzeczy jak in vitro czy łączenie człowieka z maszyną celem zapewnienia większej wydajności mózgowi czy mięśniom. Dla Thiela prawo natury nie może być żadnym hamulcem: ostatecznie jako homoseksualista i człowiek, który chce się zamrozić, żeby później cieleśnie „zmartwychwstać”, nie może uważać go za nic rzeczywiście wiążącego…
Przestrzeń dla techno-prawicy
Wracam do myśli Massimo Faggiolego. Czy jest możliwe, że wizja, której hołdują Musk czy Thiel, znajdzie szerszy przystęp do Białego Domu? Prezydent Donald Trump nie wydaje się być wierzącym człowiekiem. Ten, kto przedstawia samego siebie jako Mesjasza, co Trump uczynił we wpisie z 12 kwietnia, w oczywisty sposób szydzi z Jezusa Chrystusa.
Amerykański prezydent alienuje się też od katolickich wyborców, obrażając papieża Leona XIV albo dopuszczając w swoim otoczeniu do głosu jawnie antykatolickich protestantów. Protestantyzm, teoretycznie będący chrześcijaństwem, nie jest odporny na zainfekowanie przez rozmaite ideologie. Historycznie można łatwo wykazać związek protestantyzmu z wielkimi świeckimi narracjami, choćby w Niemczech w III Rzeszy.
W dzisiejszych Stanach Zjednoczonych protestantyzm sprzągł się też z agresywnym syjonizmem. Wydaje się zatem możliwe, że postępujący rozdźwięk pomiędzy Trumpem a Kościołem katolickim utworzy próżnię, którą ktoś wypełni. Czy będą to rzeczywiście przedstawiciele „techno-prawicy”, zależy prawdopodobnie od wielu czynników, w tym od konkretnych wyzwań w polityce międzynarodowej, które będą absorbować uwagę Białego Domu.
Pozory dobra
Załóżmy jednak, że tak się rzeczywiście stanie, choćby ze względu na zależność ruchu MAGA od wsparcia techno-prawicy w sieci. Warto postawić pytanie, czy… może to przynieść coś dobrego. Ostatecznie techno-prawica jest krytyczna wobec znacznej części lewicowej agendy, wydaje się zatem w jakiejś przynajmniej mierze zdolna do realizacji dobra w polityce. Gołym okiem widać, że liberalna lewica doprowadza do uwiądu społecznego: zapaść demograficzna, hiperindywidualizm, hedonizm i inne problemy są ściśle związane z narracjami społecznymi z tego świata ideowego.
Techno-prawica, jako dążąca do optymalizacji funkcjonowania społeczeństwa, mogłaby pomóc w przezwyciężeniu tych problemów, na przykład promując dzietność i stabilność życia rodzinnego jako gwarancję lepszego porządku w państwie. Problem w tym, że takie założenie jest skrajnie nierealistyczne. Techno-prawica może być pomocna w wąskich aspektach, ale jej dominacja ideowa i polityczna niemal z konieczności doprowadzi do takiej lub innej poważnej patologii: to środowisko gruntuje na niekatolickiej i de facto wrogiej wobec człowieka wizji antropologicznej i kosmologicznej, a to nie może się dobrze skończyć. Głoszenie prymatu technologii nad prawem naturalnym czy zgoła wyższości świata cyfrowego nad światem ludzkim to prosta droga do katastrofy – o potencjalnie w istocie ludobójczym.
Techno-prawica i lewica to jedna i ta sama bestia tylko w innym przebraniu…. To sprawnie jak na razie – na nasze nieszczęście – realizowana Agenda 2030. To plan depopulacyjny, żeby wybrana „elita” finansowa nowych technologii rządziła światem. Trwające wojny to tylko etap eksploatacji/osłabienia społeczeństw tak żeby wdrożyć zasadniczy plan zniewolenia. Dlatego moim zdaniem musimy walczyć o przetrwanie państwa jako struktury funkcjonowania społeczeństwa i patrzeć politykom na ręce !!!
[to ostatnie – to minimalizm stworzenia prowadzonego na rzeź. md]
BadaczTalmudu 20 kwiecień 2026
Od dawna tłumaczę, by nie obrażać kapitalizmu nazywając obecny system w USA kapitalizmem, choć ma redystrybucję PKB większą niż PRL Gierka… Obecny system gospodarczy i polityczny to początek FASZYZMU KORPORACYJNEGO – takiego lewackiego ustroju jak w filmach Robocop czy The Running Man itp. W Chinach rząd rządzi korporacjami i jak jakimś chińskim Zuckerbergom wydaje się, że jest inaczej, to rząd przycina im skrzydełka (vide Jack Ma) – w faszyzmie korporacyjnym jak w USA to korporacje ustanawiają rządy i mogą nielegalnie likwidować konta bankowe i w mediach społecznościowych nawet urzędującemu prezydentowi… Faszyzm korporacyjny jest możliwy dzięki monopolom, jakie zyskują korporacje a te monopole są możliwe dzięki korupcji parlamentarzystów, która umożliwia tworzenie barier uniemożliwiających powstanie konkurencji („prawa intelektualne”, systemy koncesyjne, „zagrożenie bezpieczeństwa kraju” itp. itd.). Dla przykładu – ktoś mógłby pomyśleć, że Microsoft jest firmą produkującą oprogramowanie, ale tylko 6% budżetu firmy idzie na rozwój oprogramowania a 60% idzie na… prawników. Gdyby takie „lewo” (lewackie „prawo”) jak teraz obowiązywało w czasach powstawania Microsoftu, ta firma nigdy nie mogłaby powstać – DOS naruszałby własność intelektualne CP/M, Excel naruszałby prawa VisiCalca itp. itd. Unia Europejska jest faszystowskim systemem stworzonym przez korporacje dla korporacji, gdzie skorumpowani parlamentarzyści i KE na zlecenie korporacji zakazali podatków obrotowych, za to wprowadzili system opodatkowania wszystkich, tylko nie korporacji, by było na dotacje w 3/4 wypłacane korporacjom i system prawny tak komplikujący małym i średnim firmom działalność, by nie mogły się rozwinąć a nie stanowiący większego problemu dla korporacji z ich mega-działami prawnymi, które kształtują prawodawstwo na Zachodzie. Teraz w UE (chwała Trumpowi, że odrobinę udało mu się to przykrócić w USA) trwa, ogłoszony w Davos, plan likwidacji resztek demokracji i wpływu obywateli na rządy, poprzez transferowanie władzy od wyborców do NGO, finansowanych przez korporacje i podatników wbrew swej woli i teraz takie prezydenty Miszalskie w Krakowie w d… mają wynik „konsultacji społecznych” a kierują się wytycznymi eko-oszołomskich NGO, wprost ogłaszając, że za SCT były „organizacje pozarządowe”, a te NGO oczywiście realizują politykę swoich korporacyjnych sponsorów. Tak samo jest na skalę kraju, czy całej UE. Rząd, zamiast kierować się zdaniem posłów i wyborców, do redagowania ustaw też zaprasza jakieś szemrane NGO, które do tego mają jakąś mafijną kryszę, bo gdy w ramach sponsorowanych protestów łamią prawo, blokując, niszcząc, napadając, to są bezkarne lub dostają symboliczne wyroki. :-)))
P.S. Pamiętajcie, banki i NGO to największy wróg wolności obywatelskich! Unikajcie ich i zwalczajcie na miarę swoich możliwości!
===========================================
Jacek Kaczmarski … 20 kwiecień 2026
Z krzyżowych wypraw przywożą herezje
Z zamorskich rejsów – szkorbut i syfilis
Na ból istnienia wdychają poezję
Kiedy przerasta ich to co odkryli
Budują miasta na pobojowiskach
W pobojowiska zamieniają miasta
Każda im gwiazda Zwiastowaniem błyska
I byle rafa okręty roztrzaska
Gloria…
Strażnika ognia uwiedzie Pandora
I świętokradztwo pomszczą faraoni
Rozpaczą dzisiaj co nadzieją wczoraj
Nie jest wymysłem klątwa, co skarb chroni
Sporządzą serum z jadu każdej żmii
A z główki maku truciznę wycisną
Z czaszek pradziadów amulet na szyi
A w głowach – tajfun bezsennych umysłów
Gloria…
Zniszczą – odtworzą, zbudują – połamią
Żadne się na nich nie znajdzie lekarstwo
Gdy skrzydła światła przypną już do ramion –
Poniosą w kosmos genialne bestialstwo
Gloria…
—
PS.
Proszę wsłuchać jak Autor śpiewa to „gloria,gloria” , jak można tak w jednym słowie i na jedną nutę zawrzeć „złowrogość, podziw i ambiwalentna nadzieję” .
Ponieważ państwo używa sztucznej inteligencji do monitorowania twojego konta bankowego, ostatecznym aktem pokojowego oporu jest osłabienie systemu poprzez wykorzystanie zdecentralizowanych sieci prywatności.
============================
Żyjemy w okupowanym kraju, ale okupanci nie przybyli w czołgach ani mundurach. Przybyli w szafach serwerowych i salach konferencyjnych, sprzedając nam z powrotem nasze zniewolenie pod pretekstem wygody i bezpieczeństwa narodowego. Rozrastające się państwo policyjne nie jest narzucane opornemu społeczeństwu; jest witane z otwartymi ramionami przez społeczeństwo, które zasnęło za kierownicą.
Palantir to Lockheed Martin krajowej wojny danych, działający jako producent broni na niewidzialnym polu bitwy, ale jego deprawacja wykracza daleko poza granice Ameryki. Nie siedzą tylko z boku, budując nadrzędną siatkę, która płynnie rejestruje nagrania z kamer pierścieniowych, przekazywane lokalnej policji przez niczego niepodejrzewających obywateli. Są aktywnymi uczestnikami globalnej rzezi.
To ta sama firma, która dostarcza algorytmiczne systemy celowania i sztuczną inteligencję, wykorzystywane przez izraelskie wojsko do ułatwiania ludobójstwa w Palestynie. Testują i udoskonalają swoje cyfrowe łańcuchy śmierci na ciałach niewinnych osób za granicą, tylko po to, by przepakować te same narzędzia masowej inwigilacji i skierować je przeciwko amerykańskiemu społeczeństwu. A aby nakarmić tego potwora w domu, Palantir opiera się na czymś znacznie więcej niż dobrowolnym nadzorze domowym. Agregują miliardy punktów danych, mimowolnie zbieranych z twojego codziennego życia – wchłaniając dane z automatycznych czytników tablic rejestracyjnych, przechwyconych postów z mediów społecznościowych, zakupionych danych o lokalizacji telefonów komórkowych, a nawet dokumentacji medycznej – tworząc nieuniknioną cyfrową panoramę, na którą nigdy się nie zgodziłeś.
Infrastruktura ta nie została zbudowana przez dobrze nastawionych urzędników, lecz przez najciemniejsze siły globalnej elity. Według wyciekłych nagrań audio, Jeffrey Epstein już w 2013 roku wyraźnie doradził byłemu premierowi Izraela Ehudowi Barakowi, aby „przyjrzał się” Palantirowi pod kątem monitorowania obywateli.
Co więcej, współzałożyciel Palantira, Peter Thiel, często pojawia się w niesławnych aktach Epsteina; Wired donosi, że jego nazwisko pojawia się ponad dwa tysiące razy w dokumentach skompromitowanego finansisty.
To oni budują systemy zaprojektowane do monitorowania każdego twojego ruchu, a ich władza jest teraz absolutna. Jak obszernie udokumentowaliśmy w The Free Thought Project, sygnaliści głośno ogłaszają, że Palantir skutecznie przejął od wewnątrz infrastrukturę danych rządu USA.
Najbardziej przerażającym aspektem tego przejęcia jest to, jak paradygmat dwupartyjny jest wykorzystywany do generowania zgody na nasze własne podporządkowanie. Lewica polityczna, która obecnie potępia Palantira za jego kontrakty z ICE, nagle zaczęła chwalić aparat nadzoru, gdy ten realizował swój biomedyczny program w czasie paniki związanej z COVID-19. Palantir opracował platformę oprogramowania Tiberius dla Departamentu Zdrowia i Opieki Społecznej oraz CDC, która stanowiła podstawę do śledzenia i dystrybucji szczepionek, jednocześnie gromadząc ogromne ilości danych demograficznych i zdrowotnych. Pokochali państwo nadzoru w momencie, gdy zaczęło ono realizować ich program.
Teraz, gdy wahadło polityczne się odchyliło, prawica, opowiadająca się za „szczupłym państwem”, entuzjastycznie przyklaskuje temu korporacyjnemu gigantowi. Palantir niedawno pozyskał ogromne kontrakty na budowę platform opartych na sztucznej inteligencji, takich jak „ImmigrationOS”, które wykorzystują dane z rejestrów IRS, czytników tablic rejestracyjnych i źródeł sektora prywatnego do śledzenia i monitorowania populacji pod kątem masowych deportacji. Konserwatyści, którzy trafnie zidentyfikowali zagrożenia związane z inwigilacją biomedyczną, milczą, gdy wykonawca usług obronnych buduje bazę danych inwigilacji wewnętrznej – tylko dlatego, że atakuje ona grupę, której obecnie nienawidzą. Państwo nadal się rozrasta, a zwolennicy obu stron klaszczą w kajdany, które sami sobie narzucają.
A jeśli myślisz, że będzie to dotyczyć tylko nielegalnych imigrantów, zastanów się jeszcze raz. Ta siatka algorytmiczna jest teraz wykorzystywana przeciwko twoim finansom. Agencja ds. Małych Firm (SBA) nawiązuje współpracę z Palantir, rzekomo w celu wyeliminowania oszustw, ale tworzy niebezpieczny precedens dla algorytmicznego nadzoru nad handlem na głównych ulicach. Ten finansowy uścisk rozciąga się na IRS (amerykański urząd skarbowy), który wykorzystuje kontrakty Palantir na eksplorację danych do przeszukiwania nieustrukturyzowanych danych, w tym transakcji bankowych, przepływów aktywów, a nawet mediów społecznościowych. Rząd rekompensuje brak ludzkich audytorów bezwzględną siatką AI, zaprojektowaną do automatycznego śledzenia obywateli.
Tradycyjny sektor bankowy spieszy się z wykorzystaniem tej technologii do zapobiegania przestępczości. Gigant technologii finansowych FIS, we współpracy z Anthropic, wdraża obecnie sztuczną inteligencję opartą na agentach, aby autonomicznie weryfikować transakcje bankowe w czasie rzeczywistym pod kątem podejrzeń o przestępstwa finansowe. To całkowicie pomija potrzebę interwencji człowieka, pozwalając algorytmom potencjalnie sparaliżować życie z kaprysu.
Ten koszmar rozciąga się bezpośrednio na przestrzeń kryptowalut i skutecznie prowadzi do pojawienia się cyfrowej waluty banku centralnego, przed którą ostrzegaliśmy Was od lat. Scentralizowane stablecoiny, takie jak Tether, stały się de facto narzędziem egzekwowania prawa, umieszczając tysiące adresów na czarnej liście i zamrażając setki milionów dolarów bez ani jednego procesu. Zwróćcie uwagę na wykładniczą prędkość, z jaką ci technokraci kradną ludziom pieniądze.
Źródło: FreedomDollar.com
Jak już wcześniej informowaliśmy, scentralizowane stablecoiny to pułapka: stwarzają iluzję wolności kryptowalut, jednocześnie dając państwu furtkę do przejęcia twoich funduszy w momencie, gdy tylko przekroczysz granice. Nie da się walczyć z zaawansowaną technologicznie siecią nadzoru za pomocą jej waluty fiducjarnej ani opartych na zatwierdzaniu cyfrowych rejestrów. Sposobem na pokonanie maszyny zbudowanej na całkowitym nadzorze i scentralizowanej kontroli jest zaprzestanie jej finansowania i całkowite wycofanie się z jej systemów. Musimy przejść na zdecentralizowane, zorientowane na prywatność alternatywy, których nie da się zamrozić regulacjami ani oznaczyć bezwzględnym algorytmem sztucznej inteligencji.
Właśnie dlatego wielokrotnie podkreślamy znaczenie sieci takich jak Zano, projektu, który doskonale ucieleśnia etos dobrowolności. Zano oferuje poufną warstwę, która sprawia, że transakcje są całkowicie niewidoczne dla sieci Palantir i IRS, uniemożliwiając organom ścigania śledzenie Twoich pokojowo nastawionych, dobrowolnych transakcji. Wykorzystując jego ekosystem, możesz handlować prywatnymi stablecoinami, takimi jak fUSD, które zapewniają niezbędną stabilność ceny dolara bez wbudowanego wyłącznika awaryjnego (kill switch) w Tetherze.
Połączenie aktywów takich jak fUSD w sieci Zano ze sprawdzonymi, zdecentralizowanymi kryptowalutami zapewniającymi prywatność, takimi jak DASH, daje Ci nieograniczoną możliwość przeprowadzania bezpiecznych transakcji. Twoje finanse należą do Ciebie, a nie do skorumpowanych producentów broni i algorytmów sztucznej inteligencji, a jedynym sposobem na wygraną jest zagłodzenie ich maszyny.
Architekci tego cyfrowego więzienia polegają wyłącznie na waszej współpracy i kapitale, aby finansować swoje okrucieństwa. Niezależnie od tego, czy używa algorytmicznego celowania do masakrowania rodzin na Bliskim Wschodzie, czy uwalnia autonomiczną sztuczną inteligencję do zamrożenia waszego konta bankowego w Ameryce, aparat przymusu państwa jest napędzany bogactwem, które systematycznie czerpie z waszej pracy. Uczestnictwo w ich matrycy fiat lub posiadanie zatwierdzonych przez nich stablecoinów nie jest już tylko złą decyzją finansową – to aktywne subsydiowanie własnego zniewolenia. Wreszcie mamy narzędzia kryptograficzne, aby zagłodzić potwora i odwrócić się od niego. Przenoszenie aktywów do niewidzialnych, niezmiennych sieci, takich jak Zano, i handel prywatnymi aktywami, takimi jak fUSD, to ostateczny akt pokojowego oporu. Czas odciąć finansowe linie ratunkowe państwa inwigilacyjnego, pozbawić je władzy i zbudować równoległą gospodarkę, działającą całkowicie poza zasięgiem jego splamionych krwią rąk.
Wiosną ubiegłego roku, rozmyślając o pierwszych krokach Trumpa u władzy, napisałem artykuł poruszający kwestię „jeszcze głębszego państwa”. Logika była następująca: skoro Trump wypowiedział wojnę Państwu Głębokiemu i mimo to pozwolono mu dojść do władzy, to czy w USA (i szerzej, na globalnym Zachodzie) nie istnieje jeszcze potężniejsza i bardziej tajna agencja, którą tymczasowo nazwałem „jeszcze głębszym państwem”.
Materiał ten, wydany jednocześnie w języku angielskim, został potraktowany bardzo poważnie w kręgach MAGA, wywołując debatę: czy on istnieje, a jeśli tak, to czym mógłby być? Zaproponowano różne teorie. Zasugerowałem, że „jeszcze głębsze państwo” mogłoby obejmować wpływowe kręgi władzy, których rzecznikiem są technologiczni oligarchowie z Doliny Krzemowej, a najbardziej wpływowy i konceptualny z nich wszystkich, Peter Thiel.
Zauważyłem jego poparcie dla idei „Mrocznego Oświecenia” Curtisa Yarvina (i w pewnym stopniu Nicka Landa) i ustanowienia „amerykańskiej monarchii” z Trumpem jako cesarzem, a także dla planów stworzenia utopijnego miasta przyszłości na Grenlandii. Konstantin Małofeev niedawno trafnie napisał o tym projekcie :
Grenlandia stanie się czymś więcej niż tylko centrum wydobycia minerałów. Nie tylko największym na świecie lotniskowcem rakietowym. Istnieją również o wiele bardziej amerykańskie plany komercyjne.
Ideolog Trumpa z drugiej kadencji, Peter Thiel (twórca PayPala, Palantira, inwestor w Facebooku itp.) jest głównym inwestorem w startupie Praxis za pośrednictwem Pronomos Capital.
Celem Praxis jest zbudowanie nowoczesnego miasta rządzonego przez sztuczną inteligencję, blockchain i kryptowaluty. Ingerencja rządu będzie minimalna (kierownik projektu Dryden Brown inspirował się książką „Atlas zbuntowany”). Miasto technokratów – bez religii, bez sumienia, posługujących się liczbami zamiast słów.
Jako lokalizację wybrano Grenlandię. A teraz Ken Khoury, współzałożyciel PayPala z Thielem, został ambasadorem USA w Danii.
Na swojej stronie internetowej Praxis deklaruje, że ma ponad 150 000 obywateli i łączną wartość inwestycji przekraczającą 1,1 biliona dolarów. Lista obejmuje osoby z 80 krajów i 429 miast. Co ciekawe, nie ma wśród nich ani jednego Grenlandczyka. Nikt ich nawet o to nie zapytał.
Wśród inwestorów z pozytywnymi twarzami znajduje się Alameda Research Sama Bankmana-Frieda. Zanim został skazany na 25 lat więzienia za oszustwo na giełdzie FTX, był członkiem siatki pedofilów Epsteina i właścicielem zasilanego metamfetaminą „polisamorycznego penthouse’u” dla elity na Bahamach. Jedna z wersji demonstracyjnych „miasta przyszłości”.
Cyfrowa dyktatura w najczystszej postaci, bez cienia udawania. Sztuczna inteligencja dla ludzi w ciągłym upojeniu. Nieludzkość w pełnym tego słowa znaczeniu.
Nie byłem jednak pewien, czy tak jest, choć radziłem uważnie śledzić poczynania Petera Thiela. Sam Thiel, bezpośrednio lub pośrednio, również włączył się do dyskusji, poruszając tematy charakterystyczne dla naszej szkoły myślenia: panowanie Antychrysta, czasy ostateczne, postać Katechona, istnienie duszy, rolę liberalizmu i radykalnego oświecenia jako ideologii diabła.
Peter Thiel nie jest powszechnie znany. Zrzut ekranu z wideo: Business Insider
Jeszcze przed pandemią COVID-19 wysłannicy Thiela zwrócili się do mnie z propozycją rozpoczęcia poważnego dialogu na temat geopolityki przyszłości, roli lądu i morza, ropy i gazu, ducha i materii. Wtedy stało się jasne, że Thiel posiadał dość znaczące inwestycje w jednym z naszych głównych banków komercyjnych. Interesował się euro-azjatyzmem i, co dziwne, tradycjonalizmem i eschatologią.
Te relacje nigdy się nie rozwinęły, po części dlatego, że od 2014 roku byłem objęty surowymi sankcjami, co skomplikowało moje kontakty. Po uświadomieniu sobie, że nie mogę zostać zaproszony do Stanów Zjednoczonych, Thiel obiecał przyjechać do Rosji, ale potem nadeszła pandemia COVID-19, zimna wojna i kampania wyborcza Trumpa, w której Thiel i kilku innych oligarchów technologicznych z Doliny Krzemowej (w tym Elon Musk) odegrali decydującą rolę. Dialog również został odroczony na czas nieokreślony.
Co jednak ciekawe, Thiel udzielił sensacyjnego wywiadu dziennikowi „New York Times”, w którym szczegółowo omówił kwestię Antychrysta, a następnie wygłosił serię czterech wykładów poświęconych konkretnie temu tematowi.
Wywiad Petera Thiela z „The New York Times” wywołał sensację. Zrzut ekranu: NYT
W ten sposób sztuczna inteligencja Elona Muska (grok), która z definicji przedstawia się jako anty-woke, prezentuje te wykłady, roszcząc sobie prawo do „obiektywności” i dystansu wobec ostrej, liberalno-globalistycznej propagandy, która jest częściowo „wbudowana” w inne wersje sztucznej inteligencji (ta teza nie jest do końca uzasadniona, gdyż inne platformy sztucznej inteligencji, przy odpowiednim nakłonieniu, mogą zostać dostrojone do różnych rejestrów ideologicznych, czasami najbardziej radykalnych).
Peter Thiel, znany przedsiębiorca i inwestor, wygłosił we wrześniu i październiku 2025 roku czteroczęściowy cykl wykładów zatytułowany „Antychryst: Czteroczęściowy cykl wykładów”. Wykłady zostały zorganizowane przez organizację non-profit ACTS 17 Collective (Acknowledging Christ in Technology and Society), która dąży do rozwoju społeczności „chrześcijańskiej” w branży technologicznej. Wydarzenia odbyły się w San Francisco.
Spotkania miały charakter ściśle prywatny i nieoficjalny (bez oficjalnych nagrań ani transmisji), a uczestników proszono o nieujawnianie ich treści publicznie. Bilety były sprzedawane wyłącznie na cały cykl, nie podlegały przeniesieniu ani zwrotowi i wyprzedały się błyskawicznie. Publiczność liczyła setki osób – głównie zaproszonych gości z branży technologicznej, chrześcijan, intelektualistów i zwolenników Thiela. Każdy wieczór obejmował drinki, wykład, sesję pytań i odpowiedzi z moderatorem Peterem Robinsonem (byłym autorem przemówień Reagana) i publicznością oraz desery. Na zewnątrz odbywały się protesty z demonstracjami i muzyką, ale w środku panowała spokojna i intelektualna atmosfera.
Wykłady były skonstruowane jako spójna seria, a każdy kolejny wykład bazował na poprzednim. Thiel, czerpiąc z wiary chrześcijańskiej (pod wpływem René Girarda i innych myślicieli), powiązał biblijną postać Antychrysta ze współczesnymi problemami nauki, technologii, polityki i globalizacji. Zdefiniował Antychrysta jako „złego króla, tyrana lub anty-mesjasza, który pojawia się u kresu czasu” i ostrzegał, że jego manifestacje mogą przybrać formę globalnych instytucji, regulacji i nastrojów anty-technologicznych, prowadzących do stagnacji i apokalipsy.
Thiel czerpał z teologii, historii i literatury, powołując się na René Girarda, Francisa Bacona, Jonathana Swifta, Carla Schmitta, Johna Henry’ego Newmana, Władimira Sołowjowa i innych. Przywoływał również koncepcję „Katechona” – siły powstrzymującej Antychrysta (z 2 Listu do Tesaloniczan) – i powiązał ją ze współczesnymi strukturami, takimi jak Trump, MAGA i Stany Zjednoczone.
Prywatne wystąpienia Thiela: Polityczny Svengali i inwestor wygłaszali wykład o złym królu lub tyranie… który pojawi się „u kresu czasu”. Zrzut ekranu: The Guardian
Poniżej znajduje się krótki opis każdego wykładu wraz z głównymi tematami.
Wykład 1: „Wiedza będzie wzrastać” (15 września 2025 r.)
Temat główny: Postawa Antychrysta wobec Armagedonu i rola nauki/technologii. Thiel argumentował, że Antychryst wykorzystuje lęki przed zagrożeniami egzystencjalnymi (wojnami, pogłoskami o wojnach, technologiczną apokalipsą), aby przejąć kontrolę i zahamować postęp. Prowadzi to do stagnacji, którą już obserwujemy na świecie. Kluczowe przykłady: odniesienia do Księgi Daniela 12:4 („wiedza będzie się mnożyć”) i Ewangelii Mateusza 24:6; Los Alamos jako symbol narastających zagrożeń. Thiel ostrzegał, że lęki (np. przed sztuczną inteligencją lub bronią jądrową) są wykorzystywane do globalnej kontroli.
Wykład 2: „Imperium i relacja Antychrysta z rządem” (22 września 2025 r.)
Temat główny: Formy rządów przypominające Antychrysta i ich ewolucja. Thiel omawiał, jak rządy mogą być anty- lub pronaukowe, anty- lub prochrześcijańskie, oraz jak globalizacja (Dn 12,4: „wielu będzie błądzić”) prowadzi do „jednego świata” – „Imperium Antychrysta” – który tłumi naukę. Zilustrował to za pomocą literatury: „Nowej Atlantydy” Bacona, „Podróży Guliwera” Swifta, „Strażników” Alana Moore’a (gdzie Ozymandias jest postacią Antychrysta dążącą do pokoju poprzez globalny rząd) oraz „One Piece” Eiichiro Ody (przyszły świat tłumi naukę, bohater jest podobny do Chrystusa).
Jednak w artykule Thiela na ten sam temat, sam projekt Francisa Bacona został utożsamiony z powstaniem „cywilizacji Antychrysta”, a jego „Nowa Atlantyda”, jako prototyp europejskiej epoki nowożytnej, została zinterpretowana jako satanizm. Thiel wyraźnie waha się w swojej eschatologii z jednej skrajności w drugą.
Wykład 3: „Jak jedna osoba może przejąć władzę nad światem i z jaką prędkością musi się poruszać, aby to zrobić” (29 września 2025 r.)
Główny temat: Jak jeden człowiek (Antychryst) może przejąć władzę nad światem w ciągu jednego życia. Thiel podkreślał „szybkość” – Antychryst musi być młody (najlepiej 33 lata, jak Chrystus, Budda czy Aleksander Wielki), aby szybko zgromadzić bogactwo i władzę. Starsze postacie (jak Xi Jinping czy Trajan) nie nadają się na to stanowisko. Przykłady: Napoleon (30 lat), Hitler (50 lat, ale już nieżyjący); z literatury – 33. rozdział Liwiusza o historii Rzymu, „Władca Pierścieni” Tolkiena (hobbici osiągają pełnoletność w wieku 33 lat).
Temat prędkości i przyspieszenia jest centralnym tematem całej filozofii „mrocznego oświecenia” (prawicowego akceleracjonizmu) i odgrywa kluczową rolę w konstruowaniu strategii politycznych, ekonomicznych i militarnych.
Choć Trump nie pasuje do profilu 30-latka, wiceprezydent J.D. Vance, awansowany na to stanowisko przez Petera Thiela, z pewnością do niego pasuje. Obserwując jednak zachowanie Trumpa w jego drugiej kadencji, można by przypuszczać, że wyznaczył sobie nieuchwytny cel – zrealizować to zadanie przed ukończeniem 90. roku życia. I znów pojawia się niejednoznaczność: Thiel, z jednej strony, zdaje się krytykować Antychrysta, ostrzegając przed nim, z drugiej, otwarcie mu sympatyzując na wiele sposobów.
Wykład 4: „Nowy Rzym” (6 października 2025 r.)
Temat główny: Współczesny „Katechon” i „nowy Rzym” Antychrysta. Thiel zidentyfikował Stany Zjednoczone jako potencjalny Katechon (zawierający Antychrysta), ale z cechami jednobiegunowości i hegemonii (NATO, dolar, rola „światowego policjanta”). San Francisco, jako centrum oddzielone od Waszyngtonu, ryzykuje, że stanie się epicentrum państwa globalnego.
Po II wojnie światowej Katechon był antykomunizmem (1945–1989), teraz jest biurokracją. Przykłady: Guantanamo (formalizacja słabnie); Rosja/Putin – zbyt słabe; Żydzi jako opór wobec Antychrysta (według Sołowjowa).
Podejście Thiela do Żydów jest równie paradoksalne, jak jego podejście do wszystkiego innego. Za punkt wyjścia przyjmuje nowotestamentowy opis Żydów jako „twardo karkowych”, co oznacza upartych. Thiel argumentuje, że to właśnie z powodu uporu Żydzi nie przyjęli Chrystusa; i to właśnie z powodu tego samego radykalnego uporu, połączonego z hucpą, nie przyjmą również Antychrysta (choć nie jest to pewne).
Thiel generalnie wyrażał poglądy libertariańskie: widział Antychrysta w centralizacji, regulacjach (na przykład w próbach kontrolowania sztucznej inteligencji), aktywizmie klimatycznym (Greta Thunberg jako „legionistka Antychrysta”) oraz organizacjach globalnych, takich jak ONZ, które prowadzą do stagnacji i końca świata. Podkreślał, że technologia to „nowe, choć mroczne” cuda”, które temu przeciwdziałają, i apelował o czujność.
Thiel uważa Gretę Thunberg za „legionowego Antychrysta”. Zdjęcie: Liv Oean/Shutterstock
Wykłady te są kontynuacją jego poprzednich wystąpień na podobne tematy (np. w 2023 r. w Paryżu i w 2025 r. w Oksfordzie), ale seria w San Francisco jest najbardziej szczegółowa.
Czytając to wszystko, trudno pozbyć się wrażenia, że nie jesteśmy w Stanach Zjednoczonych, lecz na wykładach na „Nowym Uniwersytecie” w Moskwie pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku, gdzie wraz z intelektualistami z kręgu Jużyńskiego oraz wychwalaną neo-tradycjonalistyczną, postępową młodzieżą dyskutowaliśmy na bardzo podobne tematy, gdzie religia, geopolityka, mistycyzm, filozofia, nauka i stosunki międzynarodowe splatały się w pewnego rodzaju ekstrawagancką dziedzinę.
W tamtym czasie zewnętrzni obserwatorzy uważali to za coś „marginalnego” i „ekscentrycznego”. Mało prawdopodobne, by ktokolwiek odważył się nazwać Petera Thiela, Elona Muska, Alexa Karpa, a tym bardziej J.D. Vance’a czy samego Trumpa, który najwyraźniej słucha tych motywów, „marginalnymi” i „ekscentrycznymi”. Ale wszystko może się zdarzyć.
Kolaż Cargradu
Tak więc „Głębsze Państwo”, jeśli rzeczywiście jest bliskie techno-oligarchicznym projektom „Mrocznego Oświecenia” (tak wygląda, ale wymaga dalszych badań), jawi się w następującym świetle:
Uznaje, że liberalny globalizm, ideologia praw człowieka, ruch „woke”, polityka równości płci i program ochrony środowiska już nie działają. To właśnie to, co Thiel nazywa „zbiorowym Antychrystem” – amerykańską Partią Demokratyczną, współczesnymi liberalnymi liderami UE, ekologami, organizacjami pozarządowymi, zwolennikami niekontrolowanej migracji i fanatykami „otwartego społeczeństwa” (Soros i jego syn). Nieskuteczna biurokracja państwowa również zalicza się do tej kategorii. Jak dotąd wszystko jest w porządku i możemy się z tym w pełni zgodzić. To jest projekt zachodnioeuropejskiej nowoczesności – dechrystianizacja, materializm, ateizm, antychrześcijaństwo, a następnie czysty satanizm.
W opozycji do globalistów Thiel proponuje poparcie „Katechona”, postaci Powstrzymującego. I ustanowienie światowego imperium. Bez cienia praw człowieka czy demokracji. Ale czym jest to „imperium”? Na jego czele stoją Stany Zjednoczone i amerykański monarcha (Trump lub jego następca). Techno-oligarchowie stają się dziedziczną arystokracją, a programiści ich wasalami. Reszta przekształca się w brutalną siłę roboczą, której zapotrzebowanie stopniowo zaniknie, a osoby o niskim IQ zostaną po prostu zastąpione przez roboty lub algorytmy. Amerykański monarcha połączy się z potężną sztuczną inteligencją (AGI), a nadejdzie Osobliwość. W tej wersji „Imperium” to Ameryka (stąd Trumpowski odpowiednik doktryny Monroe, pojmanie prezydenta Wenezueli i plany aneksji Grenlandii, a następnie Kanady), a Katechon to sztuczna inteligencja.
„Nieśmiertelna dusza” zostanie ponownie wspomniana, ale w dość złowieszczym kontekście. Według Thiela, zmiana płci to dopiero pierwszy etap (on sam jest gejem). Następnie trzeba nauczyć się przenosić świadomość (=duszę) z ciała do ciała, ludzkiego, maszynowego lub innego. To będzie triumf „kościoła”, ale dość osobliwy. Jego pierwowzorem jest ta sama organizacja, która prowadziła seminaria Thiela w San Francisco (Uznawanie Chrystusa w Technologii i Społeczeństwie).
Imperium, Katechon – oto rosyjska idea. A Rosja się teraz budzi! Zdjęcie: Triff, Sean Pavone, ANGHI/shutterstock.com
O ile pierwszy punkt tego prawicowego programu akceleracjonistycznego można zaakceptować, o tyle drugi i trzeci, choć mgliście przypominają coś znajomego (Imperium, Katechon, nieśmiertelność duszy – gdzieś to już słyszeliśmy, w końcu to rosyjska idea!), zastosowane do Stanów Zjednoczonych, sztucznej inteligencji i posthumanizmu, tworzą obraz prawdziwego Antychrysta, tyle że Antychrysta 2.0. W miejsce Antychrysta, który już istnieje, techno-oligarchowie proponują Antychrysta, który będzie istniał. To zaproszenie do zrobienia kolejnego kroku naprzód tą samą drogą ku otchłani, którą Zachód podąża przez całą epokę nowożytną.
Jeśli to prawda, różnica między „głębokim państwem” (klasycznym liberalnym globalizmem) a „jeszcze głębszym państwem” jest oczywista. Są to po prostu dwie logiczne fazy tego samego procesu historycznego. Tak więc w Apokalipsie jeden róg Bestii zastąpił pozostałe, aż pozostał tylko jeden.
Biorąc pod uwagę to, co Trump obecnie robi w polityce światowej: znosi prawo międzynarodowe, dokonuje najazdów na suwerenne państwa, porywa prawowitych przywódców, konfiskuje ropę naftową i minerały, gdziekolwiek mu się podoba, bombarduje obiekty nuklearne i, przy okazji, nadal wspiera otwarcie demoniczny reżim w Kijowie, tematyka seminariów Thiela przestaje być czymś abstrakcyjnym.
To jednak dopiero pierwsze podejście do problemu „jeszcze głębszego państwa” po roku prezydentury Trumpa. Jednocześnie pojawiło się kilka innych historii, które podzieliły nawet najbardziej zagorzałych zwolenników Trumpa na dwa antagonistyczne obozy. I są one istotne dla naszego tematu. Zamierzam poświęcić im kolejne artykuły.
Emmanuel Todd jest jednym z najsłynniejszych francuskich historyków, demografów i antropologów naszych czasów. Międzynarodowe uznanie zdobył w latach 70. XX wieku dzięki swojej prognozie upadku Związku Radzieckiego. Jego prace na temat struktur rodziny, demografii i rozwoju społecznego uczyniły go jednym z najbardziej wpływowych francuskich intelektualistów.
Swoją najnowszą książką, „Klęska Zachodu”, Todd po raz kolejny wywołał gorące debaty. Opisuje w niej nie Rosję, Chiny czy Iran jako prawdziwe kryzysy naszych czasów, lecz Zachód, który jego zdaniem znajduje się w stanie politycznego, gospodarczego i kulturowego upadku.
W obszernym wywiadzie dla „Fréquence Populaire” Todd przedstawił wyjątkowo ponury obraz sytuacji w Europie, na Ukrainie i w systemie międzynarodowym.
„Europa wybrała wojnę”
Dla Todda sytuacja w Europie jest teraz jasna. „Europa wybrała wojnę” – mówi.
To nietypowa wojna. Państwa europejskie nie prowadzą jej same, lecz za pośrednictwem Ukrainy. Społeczeństwa europejskie nie są mobilizowane, ludność nie jest wysyłana na front, a jednocześnie państwa europejskie dostarczają broń, pieniądze i wsparcie polityczne.
Zdaniem francuskiego historyka Unia Europejska jest obecnie tak skupiona na konfrontacji z Rosją, że sama wojna stała się projektem kształtującym tożsamość.
Todd jest szczególnie krytyczny wobec roli Niemiec.
Jego zdaniem Francja i Wielka Brytania dysponują jedynie ograniczonym potencjałem militarnym i przemysłowym, natomiast Niemcy nadal dysponują znacznymi zasobami gospodarczymi i przemysłowymi. Zmiana kursu Niemiec pod rządami nowego rządu zmieniła zatem sytuację strategiczną.
Ukraina jako naród w stanie wojny
Todd twierdzi, że Ukraina osiągnęła punkt, w którym wojna sama w sobie stała się centralnym elementem jej tożsamości narodowej.
Miliony Ukraińców, którzy opuścili kraj, to przede wszystkim ci, którzy nie wierzyli już w zwycięstwo ani nie chcieli prowadzić normalnego życia. Pozostała jednak zasadnicza część społeczeństwa, która postrzega wojnę jako kwestię przetrwania.
„Ukraina istnieje w opozycji do Rosji” – wyjaśnia Todd. Dopóki Zachód będzie dostarczał broń, pieniądze i wsparcie, wojna będzie trwała.
Ujmuje to szczególnie drastycznie:
„Wygląda na to, że Europa i Stany Zjednoczone postanowiły walczyć do ostatniego Ukraińca”.
Rosja myśli w dekadach
Todd dostrzega zasadniczą różnicę w odmiennym pojmowaniu czasu przez strony konfliktu.
Podczas gdy zachodni politycy myślą w kategoriach cykli wyborczych, rosyjscy decydenci planują w ramach historycznych ram czasowych. Rosja, Chiny i Iran to państwa nastawione na długofalową przyszłość, gotowe przetrwać lata konfliktów.
Jego zdaniem rosyjskie władze nie czekają na zwycięstwo militarne na polu bitwy, lecz na polityczne i ekonomiczne konsekwencje polityki Zachodu.
„Rosjanie czekają teraz na ostateczny kryzys Unii Europejskiej”.
Gdyby Europa pogrążyła się w poważnym kryzysie gospodarczym lub politycznym, Ukraina zostałaby pozbawiona wsparcia, a istniejący system ukraiński mógłby się załamać.
Cieśnina Ormuz i drugi front
Todd nie postrzega Ukrainy i konfliktu z Iranem jako odrębnych kryzysów.
Stany Zjednoczone są obecnie zaangażowane na dwóch frontach jednocześnie: na Ukrainie i na Bliskim Wschodzie. Jego zdaniem konflikt o Cieśninę Ormuz może mieć poważne konsekwencje gospodarcze. Rosnące ceny energii, wyższe koszty surowców i niedobory podstawowych produktów dotkną przede wszystkim sojuszników Stanów Zjednoczonych.
Europa
Japonia
Korea Południowa
Stany Zatoki Perskiej
Rosja i Iran mogłyby strategicznie wykorzystać ten rozwój sytuacji, nie dążąc przy tym do bezpośredniej eskalacji.
Zachód jako agresywny aktor
Szczególnie kontrowersyjne są wypowiedzi Todda na temat roli Zachodu.
Twierdzi, że społeczeństwa zachodnie działają obecnie znacznie agresywniej niż Rosja czy Chiny.
Prehistorię wojny na Ukrainie widzi w konflikcie w Donbasie i próbie militarnego podboju oderwanych regionów przez Kijów.
Na Bliskim Wschodzie określa Stany Zjednoczone mianem agresora.
„Prawda jest taka, że mamy chory, skrajnie brutalny Zachód, który bardzo słabo radzi sobie ze swoim globalnym upadkiem”. Tym stwierdzeniem Todd fundamentalnie kwestionuje dominujący w zachodnich mediach obraz konfliktu.
Nihilizm Europy
Todd nazywa centralną koncepcję swojej analizy „nihilizmem”.
Odnosi się to do sytuacji politycznej i gospodarczej, w której państwa podejmują decyzje szkodzące ich własnym interesom.
Odnosi się do:
porzucenie taniej rosyjskiej energii,
obciążenia ekonomiczne ludności,
rosnące napięcia społeczne,
deindustrializacja Europy,
polityczne wyobcowanie elit ze społeczeństw.
Todd uważa, że elity europejskie nie działają już w interesie własnego społeczeństwa.
„Nigdy nie jest jasne, czy nasi przywódcy słuchają Amerykanów, czy Niemców. Jedyne, co jest jasne, to to, że nie słuchają Francuzów”.
Strach przed eskalacją
Mimo krytyki polityki Zachodu Todd wielokrotnie podkreślał, że nie idealizuje Rosji, Chin ani Iranu.
Opisuje siebie jako myśliciela liberalnego i demokratycznego.
Jego największym zmartwieniem jest to, że państwa zachodnie mogą sprowokować eskalację, której same nie będą już w stanie kontrolować.
„Codziennie modlę się, żeby Rosjanie nie stracili odwagi”.
Todd opisuje w ten sposób paradoks obecnej sytuacji na świecie: zachodni intelektualista ma nadzieję, że geopolityczni przeciwnicy Zachodu będą postępować roztropniej niż jego własne rządy.
Świat w transformacji
Todd postrzega świat jako początek długiego okresu transformacji. Zachód traci siłę gospodarczą i demograficzną. Rosja, Chiny i Iran grają na czas. Społeczeństwa europejskie jednocześnie borykają się z problemami energetycznymi, zmianami demograficznymi i polaryzacją polityczną.
Czy jego przewidywania się sprawdzą, czas pokaże.
Pewne jest jednak, że Emmanuel Todd sformułował jedno z najbardziej radykalnych i zarazem najbardziej wpływowych stanowisk przeciwstawnych dominującemu na Zachodzie poglądowi na wojnę na Ukrainie i na porządek międzynarodowy.
Jego główne przesłanie brzmi:
Największym przeciwnikiem Zachodu może okazać się nie Rosja, Chiny czy Iran, ale jego własny kryzys polityczny, gospodarczy i społeczny.
Rząd rosyjski najwyraźniej nie wierzy już w możliwość pomyślnego zakończenia negocjacji z Ukrainą.
Do tej pory rząd rosyjski najwyraźniej nadal wierzył w rozwiązanie wojny na Ukrainie za pośrednictwem mediacji, opierając się na porozumieniach osiągniętych między Trumpem a Putinem na Alasce. Wydaje się, że sytuacja uległa zmianie, a retoryka w Rosji najwyraźniej ulega zmianie.
Rząd rosyjski wciąż liczy na dyplomatyczne rozwiązanie wojny na Ukrainie, uwzględniające rosyjskie interesy bezpieczeństwa, co oznacza wykluczenie przystąpienia Ukrainy do NATO i stacjonowania wojsk zachodnich na Ukrainie. Należy pamiętać, że są to zasadniczo podstawowe żądania Rosji i że wojna mogłaby się zakończyć jutro, gdyby Zachód zgodził się na nie, zamiast liczyć na strategiczną porażkę Rosji.
Dlatego w Rosji pokładano duże nadzieje, gdy prezydent USA Trump i prezydent Putin spotkali się w Anchorage na Alasce nieco ponad rok temu. Chociaż szczegóły ich tajnego porozumienia nigdy nie zostały ujawnione, prawdopodobnie w dużej mierze pokrywało się ono z podstawowymi żądaniami Rosji. Nawet gdy Stany Zjednoczone później ostro skrytykowały Rosję, rząd rosyjski konsekwentnie utrzymywał, że wierzy, iż „duch Anchorage” wciąż żyje.
To się teraz zmieniło. W niedzielę Jurij Uszakow, główny doradca Putina ds. polityki zagranicznej, oświadczył, że Rosja nie czeka na wdrożenie porozumień osiągniętych w Anchorage, lecz oczekuje zwycięstwa i osiągnięcia swoich celów. To bardzo istotna zmiana w retoryce, niewątpliwie skierowana do Waszyngtonu.
Nie wiemy, czy i co działo się za kulisami, czy też oświadczenie Uszakowa wynika z faktu, że od czasu wydarzeń na Alasce praktycznie nic się nie zmieniło, a Moskwa po prostu straciła cierpliwość. Są jednak ku temu przesłanki.
Na przykład, rosyjski wiceminister spraw zagranicznych Siergiej Riabkow powiedział w poniedziałek, że Moskwa bierze pod uwagę wszystkie oświadczenia prezydenta USA Donalda Trumpa i innych przedstawicieli rządu USA. Według niego Waszyngton odchodzi od „fundamentalnych ustaleń”, które obaj prezydenci osiągnęli w Anchorage prawie rok temu. Oskarżył również Waszyngton o zbliżanie się do „najbardziej agresywnej polityki antyrosyjskiej” swoich europejskich sojuszników. Mimo wszystko Moskwa ma nadzieję, że USA będą kontynuować wysiłki mające na celu znalezienie rozwiązania konfliktu na Ukrainie – dodał.
Jednak nadzieje te zdają się słabnąć w Moskwie, o czym świadczy oświadczenie innego rosyjskiego wiceministra spraw zagranicznych z tego samego dnia. Aleksandr Gruszko powiedział, że rosyjski rząd zakłada, iż NATO i UE „faktycznie przygotowują się do konfrontacji militarnej z Rosją około 2030 roku”.
Jeśli tak jest – a mówi się o tym całkiem otwarcie w Europie – to nie ma już nadziei na poważne negocjacje. Co więcej, jeśli tak jest, pojawia się pytanie, dlaczego Rosja miałaby czekać z konfrontacją militarną z UE, dopóki UE nie będzie do niej odpowiednio przygotowana.
W Rosji coraz częściej pojawiają się głosy, że Zachód ponownie wprowadził Rosję w błąd na Alasce, i powołuje się na analogie do porozumień mińskich, które – jak otwarcie przyznają zachodni uczestnicy – miały na celu jedynie zyskanie czasu dla Ukrainy na uzbrojenie się do wojny z Rosją.
Wielu w Rosji postrzega obecnie szczyt na Alasce w ten sposób. Podejrzewają, że Trump chciał jedynie zyskać na czasie dla Zachodu, przede wszystkim po to, by dać UE możliwość uzbrojenia się do wojny z Rosją. I właśnie to robi UE.
Z tej perspektywy czas działa teraz na niekorzyść Rosji, ponieważ ukraińskie ataki dalekiego zasięgu na cele położone głęboko w Rosji – ataki finansowane i wspierane przez UE, a w zasadzie przeprowadzane przez UE – naturalnie osłabiają Rosję, podczas gdy UE kontynuuje nieskrępowaną rozbudowę potencjału militarnego.
W związku z tym pojawia się pytanie, czy obecne rosyjskie deklaracje pójdą w parze z działaniami. A to oznaczałoby ataki na cele w UE, na przykład na miejsca, w których państwa członkowskie UE zezwalają Ukrainie na produkcję dronów i pocisków rakietowych.
Uwaga: Mówiąc najprościej, reintegracja gospodarcza to proces przywracania kraju odciętego od gospodarki światowej – czyli przywracania mu dostępu do handlu, kapitału, bankowości, inwestycji i systemów finansowych, które ułatwiają przepływ pieniędzy i towarów przez jego granice. Tak wygląda Iran w 2026 roku.
Wielokrotnie powtarzałem, że technokracja opiera się na infrastrukturze, a nie na otwartej konfrontacji. Wojna z Iranem jest tego dobrym przykładem.
Naród amerykański obserwował rozwój wojny i czekał na zwycięstwo. Nadal czeka, ponieważ obietnice i to, co się faktycznie wydarzyło, to nie to samo. Oczekiwali, że Iran zostanie powstrzymany. Spodziewali się pokonanego wroga, zlikwidowanego programu nuklearnego i osłabionego wrogiego reżimu. Dostali jedynie umowę rozwojową.
Porozumienie z Iranem nie oznacza końca konfrontacji. To początek reintegracji gospodarczej. A ludzie, którzy je negocjowali, absolutnie nie mieli zamiaru powstrzymywać Iranu.
Przyjrzyjmy się najpierw, kto negocjował umowę. Nie sekretarz stanu. Nie Rada Bezpieczeństwa Narodowego. Dwoma głównymi graczami, którzy ustalili ostateczne ramy, byli Steve Witkoff, Specjalny Wysłannik ds. Bliskiego Wschodu, i Jared Kushner, który nie piastuje żadnego oficjalnego stanowiska w rządzie USA. Obaj są deweloperami.
Porozumienie, które ponownie otworzyło Cieśninę Ormuz, zniosło blokadę i zapewniło 300 miliardów dolarów na odbudowę Iranu, zostało sporządzone przez dwóch mężczyzn, których cała kariera opierała się na finansowaniu i budowaniu budynków. To widać. Umowa brzmi jak typowa umowa budowlana, ponieważ została sporządzona przez deweloperów.
To nie jest obelga. To klucz do dokumentu.
Dyplomata wysłany w celu powstrzymania Iranu zawiera porozumienie pełne ograniczeń, kontroli i izolacji. Deweloper wysłany do kraju, który uważa za niedowartościowany, zawiera porozumienie, które zapewnia inwestycje, dostęp do rynku i zniesienie barier w dostępie do kapitału – na przykład poprzez zniesienie sankcji.
Porozumienie Witkoffa-Kushnera to dokument drugiego rodzaju. Nie koncentruje się ono na liście środków przeciwko Iranowi. Jego istotą jest prywatny instrument inwestycyjny o wartości 300 miliardów dolarów, mający na celu odbudowę kraju, który Stany Zjednoczone zbombardowały cztery miesiące temu.
Przeczytaj tę kwotę jeszcze raz i zrozum, o jakie pieniądze chodzi. Nie pochodzą one z aprobaty Kongresu. Nie są to środki pomocy rozwojowej. Nie są to reparacje.
To sprywatyzowany fundusz – kapitał od firm z regionu Zatoki Perskiej, Azji i innych krajów – który będzie inwestowany w irańską energetykę, logistykę, produkcję i transport. Autorzy wyraźnie zastrzegli, że Departament Skarbu USA nie wniesie żadnych środków.
To nie jest odbudowa pokonanego wroga pod wodzą rządu. To mechanizm finansowany ze środków prywatnych, zarządzany przez ekspertów specjalizujących się właśnie w takich zadaniach, który reintegruje gospodarkę objętą sankcjami z systemem globalnym.
Intencja tego instrumentu jest jasna. Nie tworzy się funduszu rozwoju o wartości 300 miliardów dolarów dla kraju, który chce się powstrzymać. Tworzy się go dla kraju, który chce się zintegrować.
A teraz przejdźmy do części, która powinna przykuć uwagę każdego amerykańskiego widza, a którą prawie wszyscy pomijają: Jared Kushner jest osobą prywatną.
Nie reprezentuje żadnej agencji rządowej. Nie złożył przysięgi na to stanowisko. Jest zięciem prezydenta, działa jako cywilna figura i kieruje firmą inwestycyjną Affinity Partners, której kapitał pochodzi głównie z państwowych funduszy majątkowych państw Zatoki Perskiej.
Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Katar finansują tę firmę. To również państwa, które mają finansować Fundusz Rozwoju Iranu.
Człowiek, który zaprojektował mechanizm odbudowy Iranu, zostanie opłacony przez rządy, które będą finansować odbudowę.
Nie sugeruję żadnego przestępstwa. Opisuję jedynie pewną strukturę.
Negocjacje w sprawie umowy suwerennej z Iranem powierzono prywatnemu finansiście, którego inwestorami są właśnie te państwa Zatoki Perskiej, których kapitał to porozumienie mobilizuje.
Nie jest to konflikt interesów w ścisłym sensie prawnym. Chodzi o samą strukturę.
Sztuka rządzenia została przekazana w ręce zarządzającego funduszem, a jego klienci są beneficjentami tej sztuki rządzenia.
Tak wygląda prywatyzacja polityki zagranicznej, gdy mówimy wprost.
Krytyka nadchodzi i jest głośna, ale skierowana jest w niewłaściwym kierunku. Ted Cruz nazwał porozumienie fatalnym błędem. Roger Wicker określił zawieszenie broni jako katastrofę. Lindsey Graham ostrzegała przed jakimkolwiek rozwiązaniem, które uczyniłoby z Iranu dominującą potęgę regionalną.
Każdy z tych zarzutów jest formułowany w kontekście polityki powstrzymywania.
Czy powstrzymaliśmy ich program nuklearny? Czy ich pokonaliśmy? Czy Iran został w rezultacie osłabiony?
Ci, którzy pragnęli zwycięstwa militarnego, oceniają porozumienie pod kątem tego, czy doprowadziło do takiego zwycięstwa i dochodzą do wniosku, że się nie powiodło.
Kłócą się o wojnę, która nigdy nie miała miejsca.
Wojna była tylko pretekstem. Prawdziwym zyskiem są korytarze.
Spójrzmy na mapę z perspektywy aktorów, a nie tylko z punktu widzenia Ormuzu i obrony przeciwrakietowej.
Iran stanowi lukę w tym systemie. Jest centrum międzynarodowego korytarza transportowego północ-południe, trasy Rosja-Iran-Indie. Leży nad Cieśniną Ormuz, przez którą transportowana jest jedna piąta światowej ropy naftowej.
Jest brakującym ogniwem pomiędzy korytarzem gospodarczym Indie–Bliski Wschód–Europa a szlakiem rozwoju Irak–Turcja.
Dopóki Iran będzie wrogiem systemu, jego szlaki handlowe pozostaną rywalizującymi fragmentami, których nie da się połączyć.
Jeśli Iran zostanie ponownie zintegrowany, fragmenty połączą się w całość.
Właśnie to można osiągnąć inwestycją przekraczającą 300 miliardów dolarów.
Nie dobra wola Iranu, ale łączność.
Umożliwia ona wypełnienie ostatniej luki w kontynentalnej architekturze logistycznej, przekształcenie wąskiego gardła z zagrożenia w punkt poboru opłat i częściowe uwolnienie Iranu spod rosyjsko-chińskiej strefy wpływów za pośrednictwem silniejszego finansowo partnera.
Fundusz nie jest darowizną na pokrycie szkód wyrządzonych przez bomby. Jest to cena zakupu dużego węzła komunikacyjnego.
A nośnikiem tego wszystkiego są Porozumienia Abrahama.
Amerykanie traktują je często jako projekt poboczny, mimo że są siłą napędową.
Porozumienia te nigdy nie dotyczyły wyłącznie pokoju z Izraelem. Legitymizują one architekturę globalnego porządku handlowego – warstwę dyplomatyczną pod stalowymi szynami.
Normalizacja jest uściskiem dłoni otwierającym korytarz.
Te same ramy, które doprowadziły do rozmów między państwami Zatoki Perskiej i Izraelem, są teraz stosowane przez tych samych aktorów, aby zmusić Iran do zajęcia miejsca przy jednym stole.
Witkoff i Kushner nie improwizują.
Doprowadzają logikę porozumień do logicznego wniosku: każdy przeciwnik staje się partnerem kontraktowym, każdy konflikt porozumieniem, każda zamknięta gospodarka rynkiem inwestycyjnym.
Powstrzymanie izoluje wroga. Reintegracja go integruje.
A reintegracja jest skuteczniejszym narzędziem, ponieważ kraj odizolowany sankcjami buduje własną gospodarkę odporną na sankcje, będącą poza twoim zasięgiem, podczas gdy kraj reintegrowany dzięki twoim inwestycjom, twoim ubezpieczeniom, twojemu finansowaniu rozwoju i zatwierdzonym zwolnieniom staje się zależny od infrastruktury, której zawory kontrolujesz ty.
Nie izolujesz rywala poprzez wykluczenie go, lecz poprzez uczynienie go zależnym od ciebie.
Sankcje uczyniły Iran nietykalnym. Fundusz rozwoju gospodarczego zamienia Iran w dzierżawcę.
To jest porozumienie, które naród amerykański błędnie uważa za kapitulację.
To nie jest poddanie się, lecz przywłaszczenie.
Autorzy tego porozumienia nigdy nie zamierzali pokonać Iranu. Chcieli go zintegrować – z korytarzami, porozumieniami i architekturą, która przekształci cały region w jedną, zintegrowaną sieć zarządzaną przez kapitał prywatny i legitymizowaną poprzez normalizację.
Tłum czekający na zwycięstwo militarne będzie czekać wiecznie.
Zwycięstwo już nastąpiło i nie wygląda jak zwycięstwo, ponieważ nigdy nie miało nim być.
Wygląda to na umowę o rozwoju, podpisaną przez wykonawcę budowlanego, który nie pracuje dla ciebie, finansowaną przez państwa, które ją finansują, i mającą na celu nie klęskę Iranu, lecz jego cichą integrację.
Iranu nie udało się powstrzymać, lecz ponownie zintegrować.
Taki był plan od samego początku.
Dopóki nie dostrzeżemy tych powiązań, nigdy nie zrozumiemy pełnego obrazu.
