W ciągu jednego dnia doszło do utraty dwóch amerykańskich maszyn wojskowych. Incydenty miały miejsce niemal równocześnie i dotyczyły różnych typów samolotów oraz odmiennych okoliczności operacyjnych. Pierwsze zdarzenie to katastrofa szturmowca A-10 Thunderbolt II nad rejonem Cieśnina Ormuz. W tym samym czasie nad terytorium Iranu zestrzelony został myśliwiec F-15E Strike Eagle.
Katastrofa A-10 nad Ormuz
Szturmowiec A-10 rozbił się podczas wykonywania lotu operacyjnego. Przyczyny zdarzenia nie zostały dotąd oficjalnie wyjaśnione. Według informacji podawanych przez The New York Times pilot zdołał się katapultować. Następnie został podjęty przez jednostki ratunkowe i przetransportowany w bezpieczne miejsce. Maszyna tego typu jest wykorzystywana głównie do wsparcia wojsk lądowych. Charakteryzuje się dużą odpornością na uszkodzenia oraz możliwością działania w trudnych warunkach bojowych.
Zestrzelenie F-15 nad Iranem
Równolegle doszło do bardziej bezpośredniego incydentu bojowego. Myśliwiec F-15E został zestrzelony nad terytorium Iranu. Na pokładzie znajdowało się dwóch członków załogi. Jeden z nich został odnaleziony i uratowany. Trwają poszukiwania drugiego lotnika. W operację zaangażowane są amerykańskie siły specjalne. Działania prowadzone są w trudnym i niebezpiecznym środowisku operacyjnym.
Iran oferuje nagrodę za pilota
Władze irańskie poinformowały o ogłoszeniu nagrody za informacje dotyczące zaginionego pilota. Według dostępnych danych może ona wynosić równowartość około 60 tys. dolarów. Tego typu działania mają zwiększyć szanse na odnalezienie lotnika, ale jednocześnie podnoszą napięcie w regionie.
Możliwe kolejne straty sprzętu
Pojawiają się również doniesienia o trafieniu śmigłowca Sikorsky UH-60 Black Hawk. Maszyna miała uczestniczyć w akcji poszukiwawczej. Na tym etapie brak oficjalnego potwierdzenia tych informacji.
W niezwykle kontrowersyjnym wywiadzie z sędzią Andrew Napolitano w kanale „Judging Freedom” z 2 kwietnia 2026 roku, emerytowany pułkownik Douglas Macgregor wydał surowe ostrzeżenie przed potencjalnym rozmieszczeniem wojsk amerykańskich w Iranie. Doświadczony ekspert wojskowy określił ten pomysł jako strategiczną katastrofę, ostro skrytykował obecną politykę USA i oskarżył administrację o drastyczne niedocenianie potencjału Iranu. Macgregor, który od dziesięcioleci uważany jest za jednego z najwnikliwszych krytyków amerykańskich awantur militarnych, przedstawił ponury obraz konsekwencji takiej eskalacji.
Pułkownik rozpoczął od fundamentalnej krytyki amerykańskiej polityki zagranicznej. Stwierdził, że niewypowiedziane wojny stały się niestety normą w Stanach Zjednoczonych. Rząd prowadził wojny prewencyjne – czyli wojny agresywne – bez protestów amerykańskiej opinii publicznej. Ludzie przyzwyczaili się do bezprawnego stosowania siły przez państwo.
Macgregor zacytował ideały amerykańskich Ojców Założycieli: „Co, jeśli czasami jedynym sposobem na kochanie swojego kraju jest zmiana lub obalenie rządu? Co, jeśli Jefferson miał rację? Co, jeśli najlepszy rząd to taki, który rządzi najmniej? Co, jeśli niebezpiecznie jest mieć rację, gdy rząd się myli? Co, jeśli lepiej umrzeć za wolność niż żyć w niewoli?”
Największe zagrożenie dla wolności istnieje właśnie teraz.
Straty i lokalizacja baz amerykańskich
W wywiadzie dla Napolitano, Macgregor najpierw potwierdził, że liczba ofiar wśród Amerykanów była znacznie większa, niż oficjalnie przyznano. Większość ofiar stanowił personel naziemny baz amerykańskich w Zatoce Perskiej, które zostały mocno zaatakowane, a w niektórych przypadkach zniszczone.
Wyraził zdziwienie, że w ogóle stacjonuje tam jeszcze jakikolwiek personel. Bazy zostały przejęte przez Stany Zjednoczone po wycofaniu się Brytyjczyków w latach 60. XX wieku – początkowo za prezydenta Cartera w reakcji na postrzegane zagrożenie sowieckie ze strony Afganistanu, które w dużej mierze było propagowane przez Izrael.
W rzeczywistości Emiraty i inne państwa Zatoki Perskiej domagały się obecności USA, ponieważ liczyły na ochronę ze strony Iranu. Teraz stało się jasne, że Stany Zjednoczone nie są w stanie zapewnić tej ochrony – to gorzka lekcja dla całego regionu.
Brak ewakuacji i błędna ocena Iranu
Pomimo ataków, bazy nie zostały ewakuowane. Żołnierze, a prawdopodobnie także lotnicy i marines, wycofali się do budynków cywilnych, takich jak piwnice budynków mieszkalnych. Nie jest to jednak rozwiązanie długoterminowe.
Macgregor jasno dał do zrozumienia: Stany Zjednoczone drastycznie niedoceniły potencjału militarnego Iranu. Gdyby sytuacja została oceniona realistycznie, wszystkie siły zostałyby wycofane już dawno temu.
Ruchy wojsk i rzeczywistość wojskowa
Odnosząc się do około 10 000 dodatkowych żołnierzy lądowych – piechoty i piechoty morskiej – wysłanych z USA w ciągu ostatnich dwóch tygodni, Macgregor stwierdził, że nie byli oni obecni w atakowanych bazach. Niektóre jednostki mogły przedostać się do regionu w celu rozpoznania potencjalnych miejsc rozmieszczenia, na przykład w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Kuwejcie lub Bahrajnie.
Najnowsza grupa marines została jednak wysłana na Diego Garcia. Flota amerykańska pozostaje w odległości setek kilometrów od wejścia do Zatoki Perskiej, aby uniknąć irańskich ataków.
Kwestia, jak w tych warunkach wprowadzić wojska do regionu, jest niezwykle trudna: samoloty są niezbędne, ale Iran dysponuje kompleksowym, stałym systemem nadzoru – zarówno w obrębie własnych granic, jak i w promieniu do 1000 kilometrów. Dzięki rosyjskiemu i chińskiemu wywiadowi satelitarnemu Teheran może nie tylko wszystko widzieć, ale także podsłuchiwać rozmowy na ziemi. W takich warunkach ataki z zaskoczenia są praktycznie niemożliwe.
Krytyka przedstawienia Iranu przez Trumpa
Macgregor odniósł się następnie do przemówienia prezydenta Trumpa z poprzedniego wieczoru. W żadnym wypadku nie przekonała go logika inwazji. Trump jedynie powtórzył argumenty Benjamina Netanjahu: Iran jako państwo terrorystyczne, jako sponsor terroryzmu, jako największe zagrożenie dla świata.
To jednostronna, izraelska perspektywa, forsowana przez media od lat. W rzeczywistości Iran od dawna nie jest państwem terrorystycznym.
Macgregor przypomniał, że generał Kasem Sulejmani pomagał USA w Iraku w latach 2006-2007, pośrednicząc w zawieraniu porozumień z milicjami szyickimi i nakłaniając je do zaprzestania walk. Później te same milicje odegrały kluczową rolę w pokonaniu ISIS i uratowaniu tysięcy osób niesunnickich, w tym chrześcijan i Druzów.
Twierdzenie, że Iran buduje ogromny arsenał pocisków balistycznych, aby zagrozić Stanom Zjednoczonym lub Europie, jest absurdalne. Iran znacząco rozszerzył arsenał tych pocisków i dronów właśnie dlatego, że nie posiada broni jądrowej i chce chronić się przed atakami Izraela. Poprzedni Najwyższy Przywódca wyraźnie zakazał budowy bomby.
Ocena nalotów
Poprzednie amerykańskie naloty, z użyciem ponad 11 000 precyzyjnych pocisków kierowanych i kosztujące miliardy dolarów, nie zakończyły się sukcesem. Iran nadal wystrzeliwuje precyzyjne pociski rakietowe i drony – zarówno w kierunku Izraela, jak i Emiratów Zatoki Perskiej.
Izraelska obrona powietrzna, w tym Żelazna Kopuła, została w dużej mierze wyczerpana. Zamiast obiecanej kapitulacji w ciągu 96 godzin, Izraelczycy musieli teraz wytrzymać trzy tygodnie intensywnych bombardowań.
Co gorsza: nowy Najwyższy Przywódca Iranu zniósł wszelkie zakazy dotyczące rozwoju broni jądrowej. To, czemu Trump chciał zapobiec, najprawdopodobniej się spełni. Polityka USA prowadzi zatem do proliferacji broni jądrowej na całym świecie. Każde mocarstwo średniej wielkości zdaje sobie sprawę, że bez własnej broni jądrowej atak ze strony USA i Izraela jest możliwy w każdej chwili.
Krytyka doktryny wojskowej i planów operacyjnych
Macgregor skrytykował również historyczne błędne oszacowanie siły powietrznej. Od czasów teorii Billy’ego Mitchella i Curtisa LeMaya uważano, że wroga można powalić na kolana wyłącznie za pomocą bombardowań, bez udziału wojsk lądowych.
To nigdy nie zadziałało – ani podczas II wojny światowej, ani w Serbii w 1999 roku, po 78 dniach walk powietrznych. Teraz schemat się powtarza: po niepowodzeniu nalotów rozlega się wezwanie wojsk lądowych. To katastrofa.
Plany Pentagonu, w tym operacja komandosów mająca na celu przejęcie wzbogaconego uranu, są iluzoryczne. Iran dysponuje milionem uzbrojonych żołnierzy, kompleksowym systemem nadzoru i licznymi systemami obrony powietrznej. Siły specjalne są w takim środowisku niezwykle wrażliwe – jak szukanie igły w stogu siana. Przynęty i podstępy już wielokrotnie zmyliły naloty.
Obawy związane z prawem międzynarodowym
Macgregor uznał za szczególnie alarmujące zapowiedź Trumpa, że masowo zbombarduje irańskie elektrownie, jeśli nie zostanie osiągnięte porozumienie. Ataki na infrastrukturę cywilną stanowią zbrodnię wojenną w świetle prawa międzynarodowego.
Stany Zjednoczone robiły to już wcześniej, ale to nie zmienia faktu, że jest to nielegalne. Irańczycy nigdy nie podporządkują się Izraelowi – a tym samym Stanom Zjednoczonym. Historia i mentalność tego kraju po prostu na to nie pozwalają.
Iran jest bombardowany nie dlatego, że stwarza egzystencjalne zagrożenie dla USA, ale w celu wzmocnienia dominacji Izraela.
Globalne konsekwencje gospodarcze
Na koniec, Macgregor ostrzegł przed globalnymi konsekwencjami. Światowa gospodarka już teraz odczuwa ogromne straty: Przemysł tworzyw sztucznych w Korei i Japonii stanął w miejscu, a 47 kluczowych produktów wymagających ropy naftowej jest dotkniętych skutkami.
Indie cierpią; na całym świecie występują niedobory żywności, paliwa, surowców i nawozów. Zbliża się głód.
Mimo to Trump nie wspomniał w swoim przemówieniu o względach humanitarnych, ani słowem nie wspomniał o konsekwencjach dla ludności cywilnej na całym świecie. Zamiast tego, działania podejmowane są w próżni.
Wniosek
Podsumowując, pułkownik Macgregor opisał cały plan jako logicznie niespójny, lekkomyślny i niekompetentny.
Rozmieszczenie wojsk lądowych – czy to w celu okupacji wysp, poszukiwania uranu, czy realizacji innych celów – jest niezwykle niebezpieczne. Flota jest zbyt daleko, samoloty-cysterny są tracone, a zaopatrzenie jest praktycznie niemożliwe.
Irańskie pociski balistyczne i drony mogłyby z łatwością trafiać w cele na małych wyspach (często o powierzchni zaledwie 14–15 kilometrów kwadratowych). Nawet najlepsi marines i siły specjalne nie byłyby w stanie zapewnić ochrony w tym nowym świecie ciągłego nadzoru i precyzyjnych kontrataków.
Macgregor zacytował byłego zastępcę sekretarza obrony Roberta Worka: Takie operacje desantowe lub powietrznodesantowe są możliwe jedynie wtedy, gdy całkowicie wyeliminowana zostanie zdolność wroga do rozpoznania i uderzenia – co w tym przypadku nie ma miejsca.
Ostateczne wezwanie
Wywiad zakończył się apelem Macgregora o rozsądek i realizm. Stany Zjednoczone powtarzały błędy minionych wojen.
Zamiast pokazać siłę, pokazali słabość i ryzykowali nie tylko życiem amerykańskich żołnierzy, ale także globalną katastrofą humanitarną i gospodarczą.
Pułkownik Douglas Macgregor jasno stwierdził: Oecność wojsk lądowych USA w Iranie nie będzie zwycięstwem – będzie katastrofą.
Człowiek, którego dziś widzicie, streścił całą historię Ameryki w kilku zdaniach. Ten człowiek nazywa się Bernie Sanders, jest członkiem amerykańskiego Senatu i dziś stanął naprzeciwko Trumpa podczas amerykańskiej demonstracji pod hasłem „Nie dla królów”, wygłaszając bardzo poważne oświadczenia.
Powiedział, że naród amerykański jest nieustannie oszukiwany: podczas wojny w Wietnamie mówiono nam, że wygraliśmy, a potem okazało się, że była to upokarzająca porażka.
Następnie w wojnie w Iraku wmawiano nam, że to oficjalna misja i obrona Ameryki, a później okazało się, że była to operacja grabieży i kradzieży złota.
Dziś, w kontekście Iranu, Trump codziennie mówi nam o zwycięstwach Ameryki, a my odkrywamy w mediach spadki naszych samolotów, pożary lotniskowców i amerykańskich okrętów — bez żadnego realnego zwycięstwa. Do tej pory jesteśmy przegrani.
Trzeba powiedzieć prawdę: jesteśmy państwem zbudowanym na niszczeniu świata, a Trump jest przywódcą mafii, który rabuje pieniądze dla własnych korzyści i nie obchodzi go śmierć ludzi.
Ameryka w czasach Trumpa stała się znienawidzona przez wszystkich i przez wszystkie kraje świata. Powinien był pójść drogą pokoju w świecie, którego nie znał, lecz oszukał nas, mówiąc w poprzednich wyborach, że jest prezydentem pokoju — a rzeczywistość okazała się zupełnie inna.
Wojna między USA a Izraelem przeciwko Iranowi zmienia porządek geopolityczny i może wywołać kryzys gospodarczy. Ekonomista Michael Hudson omawia szok na rynku ropy naftowej i wyzwanie, jakie Teheran stawia USA.
Wojna między USA i Izraelem a Iranem zmienia porządek geopolityczny i może nawet wywołać globalny kryzys gospodarczy. Konflikt spowodował największy w historii szok cenowy ropy naftowej, wstrząsnął światowymi rynkami i podniósł ceny paliw i żywności.
Aby lepiej zrozumieć globalne implikacje, Ben Norton, redaktor Geopolitical Economy Report, przeprowadził wywiad z ekonomistą Michaelem Hudsonem. Hudson omówił, w jaki sposób Iran podważa dominację dolara amerykańskiego i osłabia kontrolę Waszyngtonu nad światowym rynkiem ropy naftowej, będącym kluczowym filarem amerykańskiej polityki zagranicznej.
==========================================
BEN NORTON : Wojna, którą Stany Zjednoczone i Izrael rozpoczęły przeciwko Iranowi, ma ogromny wpływ na światową gospodarkę.
Dotknięte są wszystkie kraje świata, ponieważ wojna pomiędzy USA i Izraelem spowodowała największy szok cenowy ropy naftowej w historii – większy niż szoki cenowe ropy naftowej z 1973 i 1979 roku.
Efekty są szczególnie widoczne w Azji, gdzie większość importowanej ropy naftowej pochodzi z Zatoki Perskiej.
Filipiny ogłosiły stan wyjątkowy i obecnie reglamentują energię, ponieważ z powodu wojny nie mają wystarczającej ilości ropy naftowej.
Ponadto 32 państwa członkowskie Międzynarodowej Agencji Energetycznej (IEA) jednomyślnie podjęły decyzję o uwolnieniu 400 milionów baryłek ropy naftowej ze swoich rezerw awaryjnych.
Jest to jednak tylko rozwiązanie wymuszone, bardzo doraźne. Nie jest to rozwiązanie długoterminowe.
W związku z tym globalna cena ropy spadła jedynie nieznacznie w reakcji na doniesienia o uwolnieniu rezerw. Od tego czasu stale rośnie, ponieważ dopóki trwa wojna między USA i Izraelem z Iranem, na rynku energii będą występować ogromne zakłócenia.
Biorąc pod uwagę, że ropa naftowa jest najważniejszym surowcem na Ziemi – wykorzystywanym w wielu innych produktach i służącym do transportu żywności i innych dóbr we wszystkich dziedzinach życia społecznego – światowi przywódcy ostrzegają obecnie, że może to wywołać globalną recesję .
Ta wojna podnosi ceny nie tylko benzyny, ale także żywności, ponieważ wiele nawozów i substancji chemicznych wykorzystywanych w nawozach pochodzi z regionu Zatoki Perskiej.
Prawdopodobnie doprowadzi to do wzrostu stóp procentowych, co z kolei przełoży się na wyższe oprocentowanie kredytów hipotecznych i innych pożyczek dla osób fizycznych. Najmocniej ucierpią osoby najuboższe.
Aby zrozumieć, jaki wpływ ta wojna będzie miała na światową gospodarkę, rozmawiamy dziś ze znanym ekonomistą Michaelem Hudsonem, autorem licznych książek, w tym „ Superimperialism : The Economic Strategy of American Empire” .
Dzieje się tak, ponieważ Iran bezpośrednio podważa globalną dominację dolara amerykańskiego, a w szczególności systemu petrodolara – fakt, że przez dekady większość ropy naftowej na rynku światowym była wyceniana i sprzedawana w dolarach. Iran teraz to kwestionuje.
W odpowiedzi na tę agresywną wojnę między USA i Izraelem, Teheran zamknął Cieśninę Ormuz, zdecydowanie najważniejsze wąskie gardło w transporcie ropy naftowej na świecie.
Przez tę wąską cieśninę przepływa codziennie około 20% ropy naftowej będącej przedmiotem handlu na świecie – lub co najmniej 20% ropy naftowej przepływało przez tę cieśninę zanim USA i Izrael rozpoczęły tę wojnę.
Iran żąda teraz, aby inne kraje, jeśli chcą przepłynąć przez Cieśninę Ormuz, zgodziły się sprzedawać ropę nie za dolary amerykańskie, lecz za chińską walutę – juany.
Biorąc pod uwagę ogromne geopolityczne i ekonomiczne konsekwencje tej wojny, uznałem, że Michael Hudson będzie idealnym gościem.
Bez zbędnych ceregieli przedstawimy teraz najciekawsze fragmenty wypowiedzi Michaela, a następnie przejdziemy bezpośrednio do wywiadu.
MICHAEL HUDSON : Iran uznał to za punkt zwrotny: od teraz będziemy na zawsze kontrolować Cieśninę Ormuz w Zatoce Perskiej i handel ropą naftową.
Oznacza to, że zamiast planów Stanów Zjednoczonych, które miały wykorzystywać ropę naftową jako narzędzie nacisku na inne kraje, aby wymusić na nich podporządkowanie się amerykańskiej polityce zagranicznej, Iran przejął kontrolę nad tym narzędziem i może nakładać sankcje na USA i ich sojuszników, sankcje na Izrael, sankcje na Europejczyków lub innych sojuszników Stanów Zjednoczonych.
To odwróciło bieg wszelkich prób USA wykorzystania ropy naftowej jako narzędzia kontroli. Pytanie brzmi, czy Iranowi uda się osiągnąć to, na czym opiera się cała polityka zagraniczna USA: kontrolę nad międzynarodowymi dochodami z eksportu ropy naftowej.
…
Amerykańska filozofia jest taka: Po pierwsze, bombardowanie cywilów narusza wszelkie zakazy prawa międzynarodowego. Cywile są bombardowani, aby ich zdemoralizować.
A jeśli skupimy się na tym, co Trump zrobił kilka tygodni temu, wspólnie z Izraelem, to bombardujecie szkoły , bombardujecie szpitale . Taka jest amerykańska polityka zagraniczna.
Najbardziej widoczne jest to w przypadku polityki Izraela w Strefie Gazy, a teraz także na Zachodnim Brzegu. Jest to ta sama polityka, którą Stany Zjednoczone prowadzą wobec Iranu.
Chodziło o to, aby zdemoralizować społeczeństwo i sprawić, by Irańczycy pozbyli się ajatollahów, mówiąc: „Nie chcemy już być bombardowani; chcemy uratować dzieci; wynegocjujmy umowę i wyznaczmy przywódcę akceptowalnego dla Stanów Zjednoczonych, aby zaprzestali bombardowania nas”.
To była bzdura od samego początku, ale stanowiła przewodnią zasadę amerykańskiej polityki zagranicznej: bombardowanie kraju prowadzi do zmiany reżimu, a ostatecznie do jego upadku.
…
Konflikt w Iranie zadecyduje o przyszłości światowej gospodarki. Czy przywróci Ameryce kontrolę nad handlem ropą naftową i zapewni USA upragnioną kluczową pozycję w światowej gospodarce? A może będziemy niezależni od Stanów Zjednoczonych?
O to właśnie chodzi w tej wojnie.
BEN NORTON : Michaelu, to zawsze dla nas przyjemność; dziękuję ci bardzo, że jesteś dziś z nami.
Mówił Pan już o niektórych kwestiach, które są obecnie przedmiotem dyskusji na świecie w związku z wojną w Iranie – zwłaszcza o dominacji dolara i systemie petrodolara. Pisze Pan o nich od dziesięcioleci, od lat 70. XX wieku.
W rzeczywistości rząd USA od dziesięcioleci planuje potencjalną wojnę z Iranem. To nic nowego.
Donald Trump jest teraz pierwszym prezydentem na tyle szalonym, by spróbować. Ale pamiętam, że za rządów George’a W. Busha, po inwazji USA na Irak, dużo mówiło się o możliwej inwazji na Iran.
Więc, Michaelu, proszę, wyjaśnij swoje spojrzenie na tę wojnę. Jaki jest jej szerszy kontekst i jak wpłynie ona na świat?
MICHAEL HUDSON : Wspomniałeś, że odnosi się to do ostatnich kilku lat lub dekad; tak naprawdę sięga pół wieku.
Już w połowie lat 70., gdy pracowałem dla Hudson Institute na kontraktach z Departamentem Skarbu, Białym Domem i Departamentem Obrony, brałem udział w spotkaniach, na których wielokrotnie omawiano, że Stany Zjednoczone będą musiały ostatecznie przejąć kontrolę nad całą ropą naftową na Bliskim Wschodzie, co oznaczało podbój Iranu.
Na przykład w połowie lat 70. Herman Khan oświadczył na konferencji wojskowej, że Beludżystan oferuje prawdopodobnie najlepszą okazję do podziału Iranu na terytoria zależne etnicznie. Położony między Pakistanem a Iranem, Beludżystan był prawdopodobnie idealnym miejscem do rozpoczęcia ruchu separatystycznego. Istniały plany wojskowe.
W połowie lat 70. pracowałem w sektorze naftowym i w obszarze bilansu płatniczego. Przez wiele lat zajmowałem to stanowisko w Chase Manhattan Bank. Byłem właściwie jedyną osobą – tak nisko w hierarchii, technik po dwudziestce – która miała dostęp do wszystkich szczegółów operacyjnych i statystyk głównych amerykańskich firm naftowych, aby móc obliczyć rolę ropy naftowej w bilansie płatniczym, a tym samym jej wpływ na dolara.
Stało się to tuż po tym, jak Stany Zjednoczone zostały zmuszone do porzucenia standardu złota w 1971 r. z powodu wojny w Wietnamie.
Stany Zjednoczone od początku zdawały sobie sprawę, że to, co widzimy dzisiaj, będzie ostateczną bitwą o – jak miały nadzieję – umocnienie amerykańskiej kontroli nad ropą naftową na Bliskim Wschodzie. Chciały zająć decydujące miejsce, ponieważ centralnym punktem, najsilniejszą dźwignią amerykańskiej polityki zagranicznej w ubiegłym stuleciu, była kontrola nad światowym handlem ropą naftową.
Ponieważ jest to niezwykle zyskowne dla samych amerykańskich firm naftowych – daje im to ogromną kontrolę nad polityką USA – a także potencjalną kontrolę nad gospodarką USA nad innymi krajami, poprzez możliwość odcięcia dostaw ropy naftowej do innych krajów, a tym samym zatrzymania produkcji energii elektrycznej, produkcji chemicznej i produkcji nawozów z wykorzystaniem gazu ziemnego.
Przemysł naftowy obejmuje również przemysł gazowy, ponieważ są one ze sobą ściśle powiązane. Wszystko to jest starannie rozważane. Co roku wojsko aktualizuje długoterminowe plany na wypadek, gdybyśmy faktycznie musieli użyć siły, aby wyegzekwować naszą kontrolę nad Bliskim Wschodem; jeśli z jakiegokolwiek powodu państwa naftowe OPEC uniezależnią się od Stanów Zjednoczonych i zechcą inwestować swoje zyski z ropy poza Stanami Zjednoczonymi, zamiast przekazywać je w całości Stanom Zjednoczonym, aby inwestować je w obligacje rządowe, obligacje korporacyjne, depozyty bankowe i akcje; jeśli choć jedno z nich zechce skorzystać ze swojej suwerenności i pójść własną drogą, będziemy musieli przejąć kontrolę; a w każdym razie będziemy musieli przejąć kontrolę nad Iranem, ponieważ jest to najpotężniejszy, ostateczny punkt oparcia dla amerykańskiej kontroli.
Wszystko to było całkowicie transparentne. To nie jest po prostu wojna Donalda Trumpa. To wojna, którą rozpoczął właśnie w tym czasie, ponieważ w wyniku wojny – najpierw na Ukrainie, a potem w dostawach do Izraela – Ameryka systematycznie traciła siłę gospodarczą i militarną, a także broń, pociski, samoloty i bomby.
Nigdy więc nie będzie bardziej sprzyjającego czasu na wojnę niż teraz. I oczywiście, to zły czas, ale nie aż tak zły, jak się stanie w niedalekiej przyszłości. A wojsko, neokonserwatyści, którzy za nim stoją, i CIA, która za nim stoi, nie odpuszczą.
Mówią: „Co mamy do stracenia? Jeśli teraz nie zabezpieczymy dostaw ropy z Bliskiego Wschodu, stracimy to, co stało się najważniejszą dźwignią amerykańskiej polityki zagranicznej”.
Donald Trump wierzył, że może podbić Iran w ciągu dwóch do czterech tygodni. I naprawdę w to wierzył.
Miał nadzieję, że do czasu planowanej podróży do Chin będzie mógł skonfrontować się z Chinami i powiedzieć: „Cóż, właśnie doprowadziliśmy do zmiany reżimu w Iranie. Zainstalowaliśmy irańską oligarchię kliencką, dyktatora klienckiego, który przejmuje władzę i stanie się, że tak powiem, irańską wersją Borysa Jelcyna, zarządzającą irańską ropą naftową w interesie Stanów Zjednoczonych”.
„Mamy więc teraz prawo nałożyć na was sankcje, Chiny. Moglibyśmy odciąć wam dostawy ropy. Ale wiecie, nie chcemy tego robić. Jeśli zaczniecie eksportować surowce, gal, wolfram i wszystkie inne rzeczy, których potrzebujemy dla naszej armii, na które nałożyliście kontrolę eksportu, to oddamy wam ropę”.
Trump miał nadzieję zaprezentować to zwycięstwo Chinom. Cóż, to marzenie najwyraźniej legło w gruzach. Wojsko źle obliczyło sytuację, bo nie było w stanie wymyślić alternatywy, która mogłaby zagrozić temu wielkiemu planowi.
Przypomnij sobie wszystkie amerykańskie ataki militarne z ostatnich 50 lat, od wojny w Wietnamie – wszystkie wojny USA, od Wietnamu po Irak, Afganistan, Syrię i Wenezuelę.
To zawsze Stany Zjednoczone i ich sojusznicy, koalicja chętnych, walczyły przeciwko poszczególnym krajom. To pierwsza wojna, jaką Ameryka stoczyła od II wojny światowej, w której wrogie kraje są ze sobą sprzymierzone.
Nie chodzi już tylko o walkę z Iranem. Chodzi o walkę z Iranem, wspieraną przez Rosję i Chiny, bo wszyscy wiedzą, że to walka do samego końca o odpowiedź na pytanie: Czy Stany Zjednoczone będą w stanie odzyskać kontrolę nad światową gospodarką dzięki monopolom? Monopolowi naftowemu, pożądanemu monopolowi informatycznemu, monopolowi na chipy komputerowe, monopolowi technologicznemu, ale także ich zdolności do zaopatrywania innych krajów w żywność, eksportu i kontroli nad zbożem.
To ostatnia szansa. I to właśnie pewna desperacja początkowo skłoniła amerykańskich planistów do zaangażowania się w ten projekt.
I wierzę, że to się nie uda. Wszyscy generałowie mówili im, że to się nie uda. Pesymistyczni generałowie zostali praktycznie wyrzuceni z wojska i Ministerstwa Spraw Zagranicznych, ponieważ: „Skoro jesteś pesymistą, to dlaczego się nie angażujesz? Dlaczego nie jesteś częścią zespołu? A może jesteś marionetką Putina? Po prostu musisz wierzyć”.
Ameryka wierzyła, że nie może przegrać wojny, ponieważ jej polityka bombardowania innych krajów zawsze okaże się skuteczna.
Amerykańska filozofia jest taka: Bombardując cywilów, łamiesz wszystkie zasady prawa międzynarodowego, które tego zabraniają. Bombardujesz cywilów, żeby ich zdemoralizować.
A jeśli skupimy się na tym, co Trump zrobił kilka tygodni temu, wspólnie z Izraelem, to bombardujemy szkoły, bombardujemy szpitale. Taka jest amerykańska polityka zagraniczna.
Najbardziej widoczne jest to w przypadku polityki Izraela w Strefie Gazy, a teraz także na Zachodnim Brzegu. Jest to ta sama polityka, którą Stany Zjednoczone prowadzą wobec Iranu.
Chodziło o to, aby zdemoralizować społeczeństwo i sprawić, by Irańczycy pozbyli się ajatollahów, mówiąc: „Nie chcemy już być bombardowani; chcemy uratować dzieci; wynegocjujmy umowę i wyznaczmy przywódcę akceptowalnego dla Stanów Zjednoczonych, aby zaprzestali bombardowania nas”.
To była bzdura od samego początku, ale stanowiła przewodnią zasadę amerykańskiej polityki zagranicznej: bombardowanie kraju prowadzi do zmiany reżimu, a ostatecznie do jego upadku.
Tego właśnie Ameryka oczekiwała od Rosji.
Ale zasadniczo Iran podziela tego samego ducha, co Patrick Henry w amerykańskiej rewolucji przeciwko Wielkiej Brytanii w 1776 roku. Krzyczał: „Dajcie mi wolność albo dajcie mi śmierć!”. I właśnie to mówi Iran.
Ma to dla nich kluczowe znaczenie, ponieważ wiedzą, jakie są plany USA, skoro Stany Zjednoczone tak otwarcie je ujawniły.
Tak, chcą zmiany reżimu; chcą zniszczyć Iran; chcą przejąć kontrolę nad irańską ropą naftową i wykorzystać dochody z jej eksportu do podtrzymania dolara amerykańskiego, a w zasadzie amerykańskiej gospodarki. Chcą dać amerykańskiej polityce zagranicznej możliwość pozbawiania innych krajów ropy naftowej i powiedzieć: „Możemy zamknąć wasz przemysł, wasz przemysł chemiczny, wszystkie wasze gałęzie przemysłu, które potrzebują energii elektrycznej, ropy i gazu; możemy to wszystko zrobić, jeśli będziecie prowadzić niezależną politykę i przestrzegać własnej suwerenności. A my w Stanach Zjednoczonych odrzucamy zasadę Organizacji Narodów Zjednoczonych, że każdy naród posiada swoją własną suwerenność”.
To fundamentalna zasada cywilizacji zachodniej ostatniego półwiecza, fundamentalna zasada Karty Narodów Zjednoczonych. Stany Zjednoczone odrzucają ją w całości.
Dzięki temu inne kraje zrozumiały, że to rzeczywiście ostatni konflikt.
Konflikt w Iranie zadecyduje o przyszłości światowej gospodarki. Czy przywróci Ameryce kontrolę nad handlem ropą naftową i zapewni USA upragnioną kluczową pozycję w światowej gospodarce? A może będziemy niezależni od Stanów Zjednoczonych?
O to właśnie chodzi w tej wojnie.
BEN NORTON : Dobrze powiedziane, Michaelu. Poruszyłeś tak wiele ważnych kwestii. Trudno powiedzieć, od czego zacząć.
Chciałem tylko krótko skomentować fakt, że Stany Zjednoczone od dziesięcioleci przygotowują się do wojny z Iranem i, jak powiedziałeś, czekają na najmniejszy zły moment.
Uważam, że to całkowicie słuszne, ponieważ w ciągu ostatnich dwóch lat miały miejsce dwa ważne wydarzenia, które doprowadziły do wojny w Iranie.
Po pierwsze, doszło do obalenia rządu syryjskiego w 2011 r., co zapoczątkowało wojnę o zmianę reżimu, zakończoną ostatecznie sukcesem pod koniec 2024 r. i stanowiącą ważny krok w kierunku wojny z Iranem.
Następnie Izrael zabił także przywódców libańskiego ruchu oporu, co ich zdaniem wyeliminowałoby Liban z równania.
Eliminując Liban i Syrię – lub przynajmniej wierząc, że wyeliminowały Liban – USA i Izrael były w stanie zaatakować Iran, izolując Teheran od jego sojuszników.
Widzimy, że opór w Libanie trwa, mimo że Izrael dokonał inwazji i próbuje skolonizować południe kraju.
Teraz chciałbym omówić system dolarowy bardziej szczegółowo. Myślę, że jest to kluczowe dla zrozumienia tej wojny.
Rozmawiamy o tym, w jaki sposób USA zamierzają wykorzystać swoją kontrolę nad światowym rynkiem ropy naftowej, aby wesprzeć dolara.
System petrodolara ma swoje początki w 1974 r., kiedy to rząd Richarda Nixona, po odłączeniu dolara od standardu złota, zawarł porozumienie z Arabią Saudyjską, która w tamtym czasie była największym producentem ropy naftowej na świecie, w celu zapewnienia, że ropa naftowa będzie handlowana wyłącznie w dolarach, co zagwarantowało globalny popyt na dolara.
Wygląda na to, że Iran doskonale rozumie, jakie to ma znaczenie dla hegemonii USA, jak ważne jest dla systemu dolarowego i petrodolara, ponieważ bezpośrednio wziął to na celownik.
Iran zamknął Cieśninę Ormuz i żąda, aby kraje przepływające przez nią handlowały ropą naftową w juanach chińskich.
Co więcej, pojawiły się doniesienia, że irańskie wojsko bierze na celownik nie tylko amerykańskie bazy wojskowe w regionie, ale także biura dużych amerykańskich korporacji, w tym amerykańskich instytucji finansowych i dużych firm technologicznych, które budują duże centra danych AI w takich miejscach jak ZEA.
Myślę więc, że Iran zdaje sobie sprawę, jak ważny jest aspekt ekonomiczny w tej wojnie. Czy chciałby Pan o tym porozmawiać?
MICHAEL HUDSON : Tak, plany Stanów Zjednoczonych dotyczące kontroli militarnej nad Bliskim Wschodem nie opierały się na własnych operacjach bojowych, ponieważ Stany Zjednoczone były wyczerpane wojną w Wietnamie – pamiętamy, że w połowie lat 70.
Stany Zjednoczone miały dwie armie klienckie walczące na Bliskim Wschodzie.
Przede wszystkim Izrael jest armią klientelną. Porozumienie osiągnięto już w latach 70. XX wieku – a Herman Kahn z Instytutu Hudsona odegrał w nim kluczową rolę. Uzgodniono z senatorem Henrym „Scoopem” Jacksonem, jednym z czołowych senatorów amerykańskich opowiadających się za wojskiem, że wykorzysta on Izrael jako armię zastępczą USA.
BEN NORTON : Joe Biden, będąc jeszcze senatorem, dał temu jasno do zrozumienia. W przemówieniu powiedział: „Izrael to najlepsza inwestycja, jaką możemy poczynić”.
JOE BIDEN : (1986) Gdyby Izrael nie istniał, Stany Zjednoczone musiałyby stworzyć Izrael, aby chronić swoje interesy w regionie. Stany Zjednoczone musiałyby zatem podjąć działania i ustanowić Izrael.
(W 2022 r.) Często mówiłem, Panie Prezydencie, że gdyby to nie był Izrael, musielibyśmy go wymyślić.
(W 2023 r.) Już dawno powiedziałem: gdyby Izrael nie istniał, musielibyśmy go wymyślić.
MICHAEL HUDSON : Tak, wtedy było bardzo otwarcie.
Później, po wydarzeniach 11 września i po tym, jak prezydent Carter poparł mudżahedinów w Afganistanie jako alternatywę dla świeckich rządów w tym kraju, Al-Kaida przekształciła się w wahhabicką armię terrorystyczną.
A wahhabici są drugą siłą wysłaną przez Amerykę.
Wspomniałeś o Syrii. Oczywiście, przywódcy ISIS, terrorystów, są w Syrii. I są zajęci mordowaniem wszystkich nie-sunnitów. Zabijają alawitów, zabijają chrześcijan. Są w zasadzie ścinaczami głów.
Są to zatem dwie armie zastępcze Stanów Zjednoczonych [Izrael i Wahhabici].
Dlaczego więc to wszystko jest teraz tak pilne? Po pierwsze, wahhabici ściśle współpracują z Izraelem od dziesięciu lat. Izrael jest jedyną grupą niesunnicką, której nie zaatakowali. Współpracują ze sobą od lat.
Cóż, tym, co zmusiło wojsko w Izraelu do działania, był atak Izraela na Strefę Gazy i opór ze strony Libanu, wojna domowa, która rozprzestrzeniła się na cały Bliski Wschód, a także ogólnoświatowa krytyka ludobójstwa w Strefie Gazy, której świadkami byli przedstawiciele Organizacji Narodów Zjednoczonych i Międzynarodowego Trybunału Karnego.
Wszystko to postawiło USA i Izrael przed koniecznością zadania sobie pytania: „Czy pozwolimy na przejęcie władzy?”
Izrael próbuje teraz przejąć władzę w Libanie. Podejrzewam, że Izraelczycy będą potrzebować wyjścia, jeśli Iranowi uda się zniszczyć gospodarcze fundamenty państwa izraelskiego.
To są ramy wojskowe dla tego wszystkiego, a oto są ramy finansowe.
Chciałbym jeszcze raz poruszyć kwestię kontroli petrodolarów, o której pan wspomniał.
Nie chodziło tylko o wycenę ropy w dolarach. Wszystkie kraje wyceniały eksport miedzi, właściwie wszystko, w dolarach, ponieważ to wciąż była główna waluta.
Kraje niemal bezproblemowo przeniosły swoje rezerwy walutowe ze złota i dolarów amerykańskich, które były równie wartościowe jak złoto, na dolary amerykańskie, nawet gdy dolar nie był już tak wartościowy jak złoto. Nadal handlowano dolarami amerykańskimi.
Pytanie więc brzmiało: Gdzie zainwestować te środki?
Zgodnie z dyrektywami Kissingera – a wszystko to zostało mi wyjaśnione przez Departament Skarbu i Departament Stanu w latach 1974 i 1975 – wojsko amerykańskie poinformowało Arabię Saudyjską i inne kraje OPEC: „Możecie żądać dowolnej ceny za ropę, ale nadwyżki musicie zainwestować w Stanach Zjednoczonych. Nie pozwolimy wam przejąć kontroli nad dużymi amerykańskimi firmami. Nie możecie kupić amerykańskich firm; tylko my możemy przejąć kontrolę nad zagranicznymi gospodarkami. Będziecie kupować obligacje. Możecie finansować amerykański przemysł i amerykańskie firmy. Możecie kupować akcje tych firm. Możecie zarabiać pieniądze, po prostu deponując swoje pieniądze w bankach”.
To były petrodolary. Petrodolary stanowiły oszczędności krajów OPEC, które były inwestowane w bankach.
Cóż, ponowne wykorzystanie nadwyżek OPEC nie jest dziś tak ważne, jak w latach 70. Wtedy petrodolary napływały do amerykańskich banków. I co się z nimi stało? Pożyczano je krajom Globalnego Południa, aby sfinansować deficyt handlowy i bilans płatniczy.
Doprowadziło to ostatecznie do załamania się dolara Ameryki Łacińskiej i innych długów zagranicznych. Później z kolei doprowadziło do azjatyckiego kryzysu finansowego w 1998 roku, który, jak sądzę, posłuży jako doskonały przykład dalszych wydarzeń w tym roku.
Jednak Arabia Saudyjska i inne kraje przez ostatnie 10–20 lat wykorzystywały przychody z eksportu do rozwijania swoich gospodarek w sposób wręcz szalony, budując ogromne luksusowe posiadłości na pustyni i wznosząc wielkie zakłady odsalania wody, aby dostarczać wodę na potrzeby całego kraju.
Ale nadal dysponują ogromnymi oszczędnościami w postaci obligacji, akcji i inwestycji finansowych w Stanach Zjednoczonych.
Ponieważ kraje OPEC są obecnie pozbawione dochodów z eksportu, ogłosiły: „Rzeczywiście obciążyliśmy naszą gospodarkę długiem. Pomimo naszego bogactwa, nasze projekty i inwestycje w nieruchomości są finansowane długiem, a teraz musimy zacząć sprzedawać nasze amerykańskie papiery wartościowe i złoto, aby utrzymać równowagę budżetową i bilans płatniczy”.
Wszystko to prowadzi obecnie do wyprzedaży dolara. W rezultacie cały efekt petrodolara – cały napływ funduszy OPEC do waluty, czyli cena ropy w dolarach – uległ odwróceniu. To wywiera obecnie znaczną presję na dolara.
To jest kolejne zagrożenie.
Iran oświadczył: „To punkt zwrotny. Teraz będziemy na zawsze kontrolować Cieśninę Ormuz w Zatoce Perskiej. Dlatego nazywa się Zatoka Perska, bo należy do nas. I będziemy kontrolować handel ropą”.
Oznacza to, że to nie Stany Zjednoczone wykorzystują już ropę naftową jako narzędzie nacisku na inne kraje, aby wymusić na nich podporządkowanie się amerykańskiej polityce zagranicznej, lecz Iran kontroluje teraz ten punkt nacisku i może nakładać sankcje na USA i ich sojuszników, sankcje na Izrael, sankcje na Europejczyków i innych sojuszników Stanów Zjednoczonych.
To odwróciło sytuację i uniemożliwiło Stanom Zjednoczonym wykorzystanie ropy naftowej jako środka kontroli.
Pytanie brzmi, czy Iranowi uda się osiągnąć to, na czym opiera się cała polityka zagraniczna Stanów Zjednoczonych: kontrolę nad międzynarodowymi dochodami z eksportu ropy naftowej.
I ustalenie, kto może kupić ropę, gaz ziemny i hel – te trzy rzeczy – a także kontrola nad Cieśniną Ormuz, kontrola nad importem żywności i innych dóbr do krajów OPEC, tak aby stanowiła ona wąskie gardło zarówno dla krajów OPEC, jak i zagranicznych konsumentów ropy.
BEN NORTON : Tak, Michaelu, chciałbym tutaj rozwinąć kwestię energii.
Międzynarodowa Agencja Energetyczna określiła obecny kryzys energetyczny mianem największego szoku podażowego w historii świata.
Jest on poważniejszy niż kryzys naftowy wywołany embargiem OPEC z 1973 r., który również był powiązany z agresywną wojną Izraela.
A potem, w 1979 r., w wyniku rewolucji irańskiej nastąpił kolejny kryzys naftowy.
Ale dziś jesteśmy świadkami największego kryzysu naftowego w historii.
Cena ropy naftowej gwałtownie wzrosła, co napędzi inflację na całym świecie, ponieważ ropa naftowa jest kluczowym surowcem do produkcji wielu innych produktów i jest potrzebna do transportu większości towarów, zwłaszcza żywności.
Co więcej, wiele nawozów i chemikaliów używanych w nawozach pochodzi z Zatoki Perskiej. Może to zatem wywołać kryzys żywnościowy, który szczególnie mocno dotknie kraje Globalnego Południa.
Kraje eksportujące ropę naftową mogłyby naturalnie skorzystać na wyższych przychodach – jednak znaczna część infrastruktury naftowej i gazowej w regionie Zatoki Perskiej została zniszczona przez wojnę. W związku z tym niektóre z tych państw Zatoki Perskiej mogą nie skorzystać ze wzrostu przychodów z eksportu.
Większość krajów Globalnego Południa importuje jednak ropę naftową, energię i inne surowce. A wraz ze wzrostem cen surowców będzie to miało znaczący wpływ na ich gospodarki.
Prawdopodobnie doprowadzi to do deficytów na rachunku bieżącym. Oznacza to, że w krajach Globalnego Południa wiele walut straci na wartości w stosunku do dolara, co prawdopodobnie doprowadzi do odpływu kapitału – tak zwanego „gorącego pieniądza”, ponieważ zagraniczni inwestorzy po prostu sprzedadzą wszystkie swoje aktywa na rynkach wschodzących.
Możemy zatem doświadczyć kryzysów walutowych, gospodarczych, energetycznych i żywnościowych.
Ta wojna wyborcza, ta agresywna wojna rozpoczęta przez Trumpa i Netanjahu, może wywołać potężny kryzys gospodarczy, który szczególnie mocno uderzy w globalne Południe.
Czy widzisz to tak samo?
MICHAEL HUDSON : Tak, i wszystko to było przewidywalne.
Jeśli chcesz zobaczyć paradygmat, model tego, co się wydarzy, spójrz najpierw na to, co stało się z niemieckim przemysłem po tym, jak Stany Zjednoczone i Europa nałożyły sankcje na zakup rosyjskiego gazu i ropy.
Niemiecki przemysł załamał się, a Europa i Niemcy pogrążają się w depresji. Stoją w obliczu głębokiej depresji.
To, co wydarzyło się w Niemczech, zniszczyło gospodarkę kraju i doprowadziło do zamknięcia przemysłu chemicznego.
Ropa naftowa nie jest wykorzystywana wyłącznie do produkcji energii. Jak wspomniałeś wcześniej, ropa jest również wykorzystywana w przemyśle chemicznym. Jest składnikiem przemysłu szklarskiego i produkcji nawozów.
Nawozy są teraz szczególnie ważne, ponieważ powstają z gazu ziemnego. A zanim Iran zbombardował Katar, Katar był wiodącym eksporterem skroplonego gazu ziemnego.
Ten gaz ziemny był wykorzystywany w innych krajach, zwłaszcza w sojusznikach Ameryki – Japonii, Korei i na Filipinach – do produkcji nawozów. Wszystkie te kraje przeżywają kryzys.
A hel, podobnie jak gaz ziemny – faktem jest, że na przykład hel nie jest dostępny dla Tajwanu i jego przemysłu półprzewodnikowego ani energetycznego. Tajwan nie ma również dostępu do ropy naftowej.
Jak Tajwan ma produkować półprzewodniki, które mają być kluczem do amerykańskiej kontroli nad technologią informatyczną, do wszystkich chipów komputerowych i monopoli, które Ameryka miała nadzieję osiągnąć? To zatem dalekosiężne pytanie.
Co więcej, na półkuli północnej zbliża się sezon sadzenia, a w tym okresie potrzebne jest nawożenie.
Ceny nawozów, w dużej mierze wytwarzanych z gazu ziemnego, już rosną w Stanach Zjednoczonych. To wywiera presję na rolnictwo. Amerykańscy rolnicy – podobnie jak z pewnością rolnicy w całej Europie i na Globalnym Południu – narzekają: „Nie możemy zarobić na sprzedaży naszych plonów po dzisiejszych cenach, skoro musimy płacić tak wysokie cła na nawozy i sprzęt rolniczy, które Trump nałożył na nas, że tracimy pieniądze na uprawę”.
Co więc zrobią?
Doprowadzi to do kryzysu w rolnictwie. A kraje, które ucierpią najbardziej, to oczywiście te, które najmniej mogą sobie pozwolić na wyższe ceny nawozów, benzyny i ropy naftowej. To kraje Globalnego Południa.
Ponieważ oprócz kosztów ropy naftowej i gazu oraz ich produktów ubocznych, muszą również spłacać zaległe długi zagraniczne w dolarach. Coś musi się zmienić.
Będą zaległości w płatnościach. Inne kraje będą się zastanawiać: „Co powinniśmy zrobić? Czy chcemy pójść w ślady Europy i powiedzieć: »Mamy kryzys budżetowy, ceny ropy rosną. Musimy dotować właścicieli domów, żeby mogli ogrzewać swoje domy gazem lub olejem. Nasi pracownicy już żyją na granicy ubóstwa i zadłużają się coraz bardziej. Przegramy wybory w Europie, tak jak w Ameryce, jeśli konsumenci będą musieli wydawać o wiele więcej pieniędzy na ropę, gaz, ogrzewanie i prąd w przypadku zaległości w płatnościach. Będziemy więc musieli ograniczyć wszystkie inne wydatki socjalne i jednocześnie zwiększyć wydatki na wojsko«”.
Doprowadzi to zatem do kryzysu politycznego, do konfliktu między zwolennikami i przeciwnikami wojny, między zwolennikami i przeciwnikami USA, od Europy po kraje globalnego Południa i kraje azjatyckie będące sojusznikami Ameryki.
W jaki sposób Korea i Japonia mogą zebrać 350 miliardów dolarów, które koreański parlament rzekomo właśnie zatwierdził, uzasadniając to następująco: „Zapłacimy Donaldowi Trumpowi 350 miliardów dolarów, które będzie mógł wykorzystać według własnego uznania, abyśmy nie stracili rynku eksportowego USA dla naszych produktów”?
Japonia zobowiązała się do wydania 650 miliardów dolarów. Jak mają to zrobić, skoro nie mają gazu i ropy naftowej potrzebnych do eksportu do Stanów Zjednoczonych?
Ktoś tam pewnie pomyślał: „Jeśli nie będziemy mieli ropy i gazu, nie będziemy eksportować do Stanów Zjednoczonych. Nie musimy więc dawać Stanom Zjednoczonym 350 miliardów dolarów z Korei i 650 miliardów dolarów z Japonii”.
Wszystkie te umowy zawarte przez Trumpa zostaną wtedy anulowane.
BEN NORTON : Cóż, Michaelu, myślę, że to idealne zakończenie. Bardzo dziękuję, że tu jesteś.
Niestety, wygląda na to, że ta wojna będzie trwała, ale jestem pewien, że wkrótce zaproszę Cię ponownie, aby omówić globalny wpływ tego konfliktu bardziej szczegółowo. Dziękuję.
MICHAEL HUDSON : Nie mogę się doczekać. Dziękuję za zaproszenie.
Następne 10 dni zadecydują, czy USA przekroczą ten sam próg, co w marcu 1965 roku.
Następne dziesięć dni pokaże – zanim jeszcze sprawa trafi na pierwsze strony gazet – czy Stany Zjednoczone przystąpią do wojny lądowej z Iranem.
Decydującym wskaźnikiem nie jest liczebność wojsk. Zależy to od tego, czy Stany Zjednoczone będą w stanie zbudować system logistyczny niezbędny do zaopatrywania żołnierzy znajdujących się pod ostrzałem. To właśnie ten proces – a nie jakiekolwiek ogłoszenie – zadecyduje o tym, co stanie się dalej.
Przebieg stopniowej eskalacji w Wietnamie jest niezwykle wymowny.
I. Wzór zaczyna się przed pierwszym nalotem bombowym
Wojny takie jak ta nie zaczynają się od nalotów. Zaczynają się wcześniej – poprzez tajne interwencje mające na celu wpłynięcie na równowagę wewnętrzną państwa docelowego.
Wietnam, początek 1964 roku:
Około 16 000 amerykańskich doradców zostało już włączonych do południowowietnamskich sił zbrojnych. Tajne operacje w ramach operacji OPLAN-34A wymierzone były w Wietnam Północny. Chociaż amerykański personel formalnie nie znajdował się w stanie wojny, operacyjnie znajdował się w samym środku konfliktu.
Iran, 2025:
Według publicznych doniesień, izraelskie i amerykańskie agencje wywiadowcze działały w Iranie już przed obecną wojną. Mossad zachęcał do protestów po konflikcie w czerwcu 2025 roku, a New York Times donosił o próbach „wzniecania” niepokojów. Centralna Agencja Wywiadowcza (CIA) rozszerzyła swoje sieci gromadzenia informacji i rekrutacji.
Na początku wojny w Wietnamie i Iraku Stany Zjednoczone nie były jeszcze w stanie wojny.
Ale nie byli już poza konfliktem.
II. Od sił powietrznych do objawienia
Sytuacja szybko eskalowała.
Wietnam:
• Sierpień 1964: Zatoka Tonkińska → Autoryzacja rozmieszczenia sił zbrojnych
• 2 marca 1965 r.: Rozpoczyna się operacja Rolling Thunder – naloty
• Luty 1965: żołnierze amerykańscy giną w ataku Wietkongu w Pleiku.
Iran:
• Czerwiec 2025: Izrael i USA bombardują irańskie obiekty nuklearne
• 28 lutego 2026 r.: amerykańskie i izraelskie ataki powietrzne mające na celu wyeliminowanie przywódców
• Natychmiastowe ataki odwetowe na bazy Izraela i USA w Zatoce Perskiej (zabici żołnierze amerykańscy)
• Kontynuacja ataków rakietowych i dronów do marca. Siły powietrzne powinny przywrócić kontrolę.
Zamiast tego stworzyło zagrożenie.
III. Mechanizm eskalacji
Mechanizm jest uwarunkowany strukturalnie:
Naloty tworzą placówki.
Placówki stają się celami.
Cele wymagają ochrony.
Ochrona wymaga wojsk lądowych.
Nie jest to preferencja polityczna. Eskalacja jest koniecznością wynikającą z przebiegu wojny.
IV. Transformacja w Wietnamie: Jak naprawdę wyglądały sygnały
Przejście z walki powietrznej do walki lądowej w Wietnamie nie nastąpiło w wyniku jednej decyzji.
Trwało to około sześciu tygodni, o czym świadczą obserwowalne wskaźniki.
Nasilenie ataków na pozycje amerykańskie • 7 lutego 1965 r.: Atak na Pleiku zabija 8 Amerykanów i rani ponad 100 • Powtarzające się ataki obnażyły podatność amerykańskich baz lotniczych
Misja została rozszerzona w ciszy • „Rolling Thunder” rozpoczął się jako sygnał • Szybko nastąpiło przejście na ciągłe, nieokreślone bombardowanie.
Wprowadzono rozmieszczenie wojsk obronnych • 8 marca 1965 r.: 3500 marines ląduje w Da Nang • Oficjalna misja: obrona bazy lotniczej
Najpierw przeniesiono logistykę – i szybko ją rozbudowano. Zanim piechota morska mogła otrzymać zaopatrzenie, Stany Zjednoczone stanęły przed fundamentalnym ograniczeniem: nie miały systemu logistycznego do prowadzenia wojny lądowej.
Porty były ograniczone. Pojemność magazynów była niewystarczająca. Struktury dowodzenia operacjami zaopatrzeniowymi na dużą skalę jeszcze nie istniały.
Sytuacja ta zaczęła się zmieniać w tygodniach poprzedzających eskalację.
Zwiększono transport lotniczy do rejonu operacyjnego. Wydłużono pasy startowe, aby obsłużyć większy ruch. Zapasy paliwa i amunicji gwałtownie wzrosły. Oddziały inżynieryjne zostały rozmieszczone w celu zwiększenia przepustowości baz i przygotowania nowych centrów logistycznych poza zatłoczonym korytarzem Sajgonu.
Nie były to działania poboczne. Sygnałem były logistyka i rozbudowa sieci.
Stany Zjednoczone nie tylko wysłały wojska. Zbudowały system niezbędny do utrzymania ich przy życiu i zdolności do działania w warunkach ciągłych bombardowań.
Gdy system ten nabrał kształtu, odwrócenie tej zmiany stało się praktycznie niemożliwe.
Role „defensywne” zatarły się z ofensywnymi • Kwiecień 1965: Marines otrzymali zezwolenie na operacje ofensywne • Do lipca: Zatwierdzenie znacznego zwiększenia liczebności wojsk
Mówiąc jasno: prezydent Johnson ogłosił wysłanie większych amerykańskich wojsk lądowych do Wietnamu dopiero 28 lipca 1965 r. – kilka miesięcy po rozpoczęciu kampanii powietrznej „Rolling Thunder”.
Tego dnia Johnson ogłosił na transmitowanej w telewizji ogólnokrajowej konferencji prasowej w Białym Domu, że wydał rozkaz natychmiastowego zwiększenia liczebności sił zbrojnych USA z 75 000 do 125 000, a także potwierdził, że w celu wsparcia zaostrzonych walk zostaną wysłane dodatkowe oddziały.
W grudniu 1965 r. liczebność sił zbrojnych USA wynosiła 184 000.
Kluczowy punkt:
Wojna lądowa nie rozpoczęła się wraz z wylądowaniem wojsk. Wszystko zaczęło się od stworzenia systemu, który miał im pomóc.
V. Na jakim etapie wojny z Iranem obecnie się znajdujemy
Pojawiają się te same znaki.
Placówki są zagrożone. Amerykańskie bazy w Zatoce Perskiej były wielokrotnie atakowane, w wyniku czego w zeszłym miesiącu ponad 300 żołnierzy amerykańskich zostało rannych, a co najmniej 13 zginęło.
Siły powietrzne są aktywne, ale nie zdecydowane; ataki osłabiają cele, ale nie zapobiegają działaniom odwetowym.
Trwa rozmieszczanie wojsk; około 5000 marines znajduje się obecnie w rejonie działań. Przegrupowywane są jednostki 82. Dywizji Powietrznodesantowej, w tym jednostki piechoty szybkiego reagowania i sztaby dowodzenia.
Teraz uwaga skupia się na logistyce – nie na tym, czy wojska można przemieścić, ale na tym, czy można je zatrzymać.
To doprowadza nas tutaj:
pomiędzy „Rolling Thunder” (2 marca) i Da Nang (8 marca).
Punkt zwrotny. W Wietnamie ta szansa trwała tylko sześć dni.
VI. Prawdziwy próg: Etap 3 pułapki eskalacji
Mała siła naziemna nie jest stabilna. Stwarza to wybór binarny: Zwiększ lub strać.
Rozważmy prawdopodobny przypadek:
Siły amerykańskie zdobywają strategiczny węzeł – obiekt energetyczny, wyspę, wąskie gardło. Początkowy sukces jest prawdopodobny. Utrzymanie go już nie.
Utrzymanie tego wymaga ciągłego:
Paliwo
· Amunicja
Obrona powietrzna
wsparcie medyczne i techniczne
Iran zaatakuje każdy szlak dostaw – irańskie rakiety i drony wielokrotnie uderzały w amerykańskie obiekty w Arabii Saudyjskiej i w całym Zatoce Perskiej, w tym w bazę lotniczą Prince Sultan w zeszłym tygodniu.
Szlaki morskie są narażone na pociski, miny i ataki rojowe. Szlaki powietrzne opierają się na dużych samolotach transportowych operujących z odsłoniętych baz. Gdy tylko te przepływy zaopatrzenia zostaną zagrożone, logika natychmiast się zmienia:
Aby utrzymać swoje siły zbrojne, Stany Zjednoczone muszą rozbudować system.
Więcej instalacji obronnych. Więcej statków eskortowych. Więcej baz.
Każdy krok jest defensywny. Każdy krok zaostrza wojnę.
Pentagon ogłosił pod koniec ubiegłego tygodnia, że 10 000 dodatkowych żołnierzy amerykańskich przygotowuje się do wysłania do Zatoki Perskiej.
VII. Zegar
Wojska bojowe przemieszczają się w ciągu kilku dni. Logistyka przemieszcza się w ciągu kilku tygodni.
Aby przekroczyć próg, Stany Zjednoczone muszą zbudować następujące obiekty:
— wstępnie rozmieszczone zapasy paliwa i amunicji
— zrównoważone cykle transportu lotniczego (C-17/5/130)
— Systemy dowodzenia obszarem operacyjnym (obecnie stacjonuje 82. Dywizja Powietrznodesantowa). Można je zaobserwować. I zaczynają stawać się coraz bardziej widoczne.
Jak potwierdza Wall Street Journal: władze USA aktywnie przygotowują obecnie plany awaryjne na wypadek trwających operacji lądowych, w tym potencjalnego rozmieszczenia konwencjonalnej piechoty poza obecnymi siłami morskimi i powietrznymi.
Oznacza to, że oś czasu nie jest już czysto teoretyczna.
Następne 10 dni pokażą, czy system ten zostanie zbudowany na szeroką skalę.
VIII. Iluzja kontroli
Na tym etapie najbardziej niebezpiecznym założeniem jest to, że eskalacja jest opcjonalna i że kolejny krok mógłby ustabilizować sytuację.
Wietnam sugeruje co innego.
Po rozmieszczeniu wojsk lądowych presja na ich wzmocnienie staje się strukturalna.
Żaden rząd nie pozwoli, aby ujawnione siły zbrojne zawiodły.
· Poziom zaangażowania rośnie.
• Krok po kroku.
Nieodwracalny.
IX. Okno decyzyjne dla fazy 3
Stany Zjednoczone nie przystąpiły jeszcze do wojny lądowej. Zbliżają się jednak do momentu, w którym ta opcja stanie się realna.
A gdy tylko stanie się to wykonalne, stanie się bardziej prawdopodobne. Ponieważ ograniczenie się zmienia:
· od pytania, czy jest to wykonalne
· w kierunku pytania, czy to, co zostało zbudowane, jest faktycznie użytkowane
To jest moment, na który należy zwrócić uwagę.
Nie, jeśli zostaną wysłane wojska.
Ale tylko jeśli stojący za nimi system będzie gotowy.
X. Relacja na żywo na temat eskalacji strategicznej: 4 kwietnia o godz. 16:00 czasu środkowoamerykańskiego, godz. 17:00 czasu wschodnioamerykańskiego
Dla tych, którzy chcą śledzić to na bieżąco – zanim stanie się to oczywiste – przedstawię dokładne wskaźniki, harmonogramy i progi na odprawie na żywo dotyczącej eskalacji strategicznej w najbliższą sobotę: 4 kwietnia o 16:00 czasu centralnego, 17:00 czasu wschodniego.
Jeśli chcesz zrozumieć nie tylko to, co dzieje się teraz, ale także to, co wydarzy się wkrótce, to jest moment, na który powinieneś zwrócić uwagę.
To są rzeczy, które jakby nam ktoś powiedział kilka lat temu, że to jest mainstream amerykański, to byśmy się puknęli w głowę, że to niemożliwe.
Jacek Hoga – historyk, ekspert ds. bezpieczeństwa i prezes Fundacji Ad Arma, mówi o wszystkich przyczynach Wojny z Iranem i ocenia ją z różnych punktów widzenia.
Transkrypcja (fragmenty) oraz film
Publiczne wzywanie w stu kilkudziesięciu jednostkach amerykańskich wojskowych do tego, żeby przyspieszyli Armageddon poprzez walkę z Iranem, bo jest to według radykalnych heretyków amerykańskich, okazja do stworzenia okoliczności, w których Żydzi będą mogli stworzyć trzecią świątynię. To są rzeczy, które jakby nam ktoś powiedział kilka lat temu, że to jest mainstream amerykański, to byśmy się puknęli w głowę, że to niemożliwe.
Także sekretarz obrony łamany na wojnę (Pete Hegseth), a są materiały wideo sprzed kilku lat, kiedy on mówi, że należy marzyć o sytuacji, w której doprowadzimy do tego, że będą okoliczności, w których pomożemy Izraelowi odbudować, doprowadzić do takiej sytuacji politycznej, żeby oni mogli odbudować Trzecią Świątynię. W związku z czym, z perspektywy tych syjonistycznych, ewangelikalnych heretyków, to jest okazja religijna, to jest dla nich Święta Wojna.
Z jednej strony mamy heretyków, którzy uważają, że to jest Święta Wojna. Z drugiej strony mamy pogan, którzy uważają, że to jest Święta Wojna, a z trzeciej strony mamy Izraelitów rabinicznych, którzy też uważają, że to jest świetna okazja do odtworzenia Trzeciej Świątyni. W związku z czym to nie jest gospodarka, to nie są ceny ropy, czy złota, czy szlaki komunikacyjne.
To są rzeczy, o których polscy analitycy geostrategiczni chcieliby zapomnieć. Ludzie mają głębsze motywy niż tylko pieniądze.
Jeszcze chwilę i się okaże, że zmieniliśmy w 1989 roku, czy 1991, flagi z czerwonej, z sierpem i młotem na inną, równie złą.
– Hoga cytuje nie wymienionego z nazwiska generała Wojska Polskiego.
Ja nie twierdzę, że podczas zimnej wojny Amerykanie byli tymi złymi, bo z naszej perspektywy z pewnością nie. I z obiektywnej wydaje się, że nie. Że tam prawda, dobro i piękno miały więcej możliwości działania niż za kurtyną, gdzie but radziecki był na naszym karku.
Natomiast całe zachowanie administracji amerykańskiej w tej niesprowokowanej napaści na Iran, który nie jest z mojej bajki. To jest kliniczny przykład wojny agresywnej i niesprawiedliwej.
Przedstawiamy przegląd najważniejszych wydarzeń mijającej nocy: Szef Sztabu Wojsk Lądowych USA Randy George został odwołany ze stanowiska przez sekretarza obrony Pete’a Hegsetha; Donald Trump nałożył 100-procentowe cła na importowane leki patentowe; Kuba poinformowała o uwolnieniu ok. 2 tys. więźniów w ramach „humanitarnej i suwerennej decyzji”.
Oto przegląd najważniejszych wydarzeń, które miały miejsce w nocy z 2 na 3 kwietnia:
Szef sztabu wojsk lądowych USA odwołany przez Pete’a Hegsetha
Gen. Randy George, Szef Sztabu Wojsk Lądowych USA, został odwołany ze stanowiska przez sekretarza obrony Pete’a Hegsetha – podaje Reuters. Agencja Reutera zwraca uwagę, że odwołanie tak wysokiego rangą generała w czasie prowadzonych przez USA działań wojennych jest decyzją bezprecedensową.
Pentagon potwierdził, że generał George, który miał jeszcze ponad rok do końca kadencji, „odchodzi na emeryturę ze stanowiska 41. szefa sztabu wojsk lądowych w trybie natychmiastowym”. W wydanym oświadczeniu Departament Obrony podziękował gen. George’owi za dekady służby.
Sekretarz wojny Pete Hegseth poprosił szefa sztabu armii, generała Randy’ego George’a, o ustąpienie ze stanowiska i natychmiastowe przejście na emeryturę.
Dwa źródła agencji Reutera twierdzą, że Hegseth odwołał także generała Davida Hodnego, który stał na czele Dowództwa Transformacji i Szkolenia Wojsk Lądowych oraz generała Williama Greena, stojącego na czele Korpusu Kapelanów Wojskowych.
Pentagon nie podaje powodów dymisji gen. George’a. Liczące 450 tys. żołnierzy Wojska Lądowe są największym amerykańskim rodzajem wojsk. Dotychczas, w trwającej wojnie z Iranem, uczestniczyli przede wszystkim żołnierze Sił Powietrznych USA i Marynarki Wojennej, ale w ostatnim czasie na Bliski Wschód zaczęli być przerzucani żołnierze elitarnej 82. Dywizji Powietrznodesantowej, co zostało odebrane jako zapowiedź potencjalnego rozpoczęcia działań lądowych przeciw Iranowi.
Gen. George ma za sobą służbę w Iraku i Afganistanie. Szefem Sztabu Wojsk Lądowych był od 2023 roku Kadencja na tym stanowisku trwa cztery lata.
Nieoficjalne doniesienia o kolejnych dymisjach w administracji Donalda Trumpa
„The Atlantic” pisze, że z administracji Donalda Trumpa mogą wkrótce odejść dyrektor FBI Kash Patel, sekretarz armii Daniel Driscoll i sekretarz pracy Lori Chavez-DeRemer.
Władze Kuby poinformowały, że uwolnią ponad 2 tysiące więźniów – podały kubańskie media państwowe. To już druga taka amnestia w tym roku (w marcu uwolniono 51 więźniów). Dochodzi do niej w czasie, gdy władze w Hawanie prowadzą negocjacje z administracją Donalda Trumpa, który wcześniej wprowadził stan nadzwyczajny w relacjach z Kubą i praktycznie odciął wyspę od dostaw ropy.
Foto: PAP
Kubański dziennik „Granma” uwolnienie 2 010 więźniów nazwał „humanitarnym i suwerennym gestem”, dokonanym po „uważnej analizie zbrodni popełnionych przez skazanych, ich dobrego zachowania w więzieniu i faktu, że odbyli znaczną część swoich wyroków, a także przez wzgląd na ich stan zdrowia”. Nie jest jasne, ilu z uwolnionych więźniów to pospolici przestępcy, a ilu – więźniowie polityczni (tych mają być w kubańskich więzieniach setki).
W poniedziałek doszło do wielkie awarii krajowej sieci energetycznej na Kubie w wyniku czego ok. 10 mln mieszkańców wyspy zostało pozbawionych dostępu do elektryczności.
Do jednej z największych amnestii w ostatnich latach na Kubie doszło dzień po tym, jak Lianys Torres Rivera, najwyższej rangi kubańska dyplomatka w USA, publicznie poprosiła administrację USA o pomoc w przebudowie pogrążonej w kryzysie gospodarki Kuby, w ramach trwających negocjacji na linii Waszyngton-Hawana.
Przeciętny mieszkaniec naszej planety ma odruch wymiotny po konfrontacji z konfabulacją prezydenta Stanów Zwyrodniałych. Dlatego moi czytelnicy nie będą zmuszani do słuchania tej niedorzecznej brei w stylu Joe Bidena. Dla masochistów zawsze zostaje możliwość otwarcia tych farmazonów, ale skutki zdrowotne mogą być poważne.
Nowa karykatura jemeńskiego artysty Kamala Sharafa poświęcona niekończącym się kłamstwom Trumpa!
W przeciwieństwie do oderwanych od rzeczywistości sprzecznych z sobą twierdzeń Trumpa, jak balsam działa na nas logiczne i autentyczne środowe orędzie prezydenta Iranu Masouda Pezeshkianiego:
Naród irański nie żywi wrogości do innych narodów, w tym do mieszkańców Ameryki, Europy ani krajów sąsiednich. Nawet w obliczu powtarzających się zagranicznych interwencji i nacisków w swojej chlubnej historii, Irańczycy konsekwentnie i wyraźnie rozróżniali rządy od narodów, którymi rządzą. Jest to głęboko zakorzeniona zasada w irańskiej kulturze i zbiorowej świadomości, a nie tymczasowa postawa polityczna. Z tego powodu przedstawianie Iranu jako zagrożenia nie jest zgodne ani z rzeczywistością historyczną, ani z obserwowanymi obecnie faktami. Takie postrzeganie jest wynikiem politycznych i ekonomicznych kaprysów możnych – potrzeby stworzenia wroga, aby uzasadnić presję, utrzymać dominację militarną, utrzymać przemysł zbrojeniowy i kontrolować rynki strategiczne. W takim otoczeniu, jeśli zagrożenie nie istnieje, zostaje ono wymyślone.
Odkąd Izrael rozpoczął bombardowanie Libanu na początku marca, libański muzyk Mahdi al Sahely publikuje mini-koncerty w zbombardowanych dzielnicach Bejrutu.
W jednym ze swoich postów gra melodię z filmu Stevena Spielberga „Lista Schindlera” z 1993 roku, skomponowaną przez Johna Williamsa. Jest to prawdopodobnie jedno z najważniejszych dzieł, które od ponad trzech dekad uwrażliwia publiczność, zwłaszcza na Zachodzie, na cierpienie Żydów podczas II wojny światowej.
Dzięki Sahely’emu ponadczasowa ścieżka dźwiękowa rozbrzmiewa teraz w ruinach stolicy kraju, który – według analityków takich jak Max Blumenthal – państwo Izrael zaczyna krok po kroku poddawać czystce etnicznej.
Kontrast między procesem twórczym muzyki a niszczycielską siłą wojny znajduje tu swoje ucieleśnienie.
Libański wiolonczelista gra „Listę Schindlera” wśród ruin Bejrutu. Źródło.
Po obu stronach konfliktu cierpią zwykli ludzie. To oni są rzeczywistymi bohaterami tej tragikomedii. Patrzą jak ciała ich bliskich są wydobywane spod gruzów. Mówią w języku, którego nie rozumiesz, ale to nie znaczy, że są postaciami z jakiejś gry komputerowej. Odczuwają tak jak ty, mają rodziny, których stratę opłakują. Cierpienia nie są wirtualne.
Teraz, kiedy potomkowie ofiar okrutnych represji nazistowskiego reżimu stworzonego w Niemczech i wspieranego przez wielką finansjierę zachodniego świata, sami stają się oprawcami, świat zatoczył wielkie koło swojej tragicznej historii. Nie doczekają się przyjścia Mesjasza. Jedyne czego się doczekają to wielka pustynia gruzów.
Może właśnie tak miała wyglądać ta ich długo wyczekiwana świątynia?
W północnej części okupowanej Palestyny, w tym w Hajfie, Tamrze, Szfaramie i Kirjat Atta, rozległy się syreny ostrzegające przed atakiem rakietowym po wystrzeleniu rakiet z Iranu.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Imperium traci zdolność ukrywania swojej brzydkiej natury
„Oby wszystko się objawiło” – to moja modlitwa za nasz świat od wielu lat. To głęboko skrywane pragnienie właśnie się spełniło, a prawda wygląda równie brzydko, jak się spodziewano.
Kiedyś trudno było pokazać ludziom Zachodu zepsucie amerykańskiego imperium. Teraz jest ono widoczne dla wszystkich w postaci brutalnych nagrań z ludobójstwa i szalenie okrutnej wojny o bezpośrednich konsekwencjach ekonomicznych.
Trzeba było włożyć wiele wysiłku, aby uświadomić przeciętnemu mieszkańcowi Zachodu, że agresje NATO aktywnie sprowokowały wojnę na Ukrainie, że zachodni interwencjonizm odegrał znaczącą rolę w przemocy i chaosie w Syrii, a także że amerykańska wojna gospodarcza była w dużej mierze odpowiedzialna za cierpienia Kubańczyków i Wenezuelczyków. Mordercze okrucieństwo imperium było ukrywane za warstwami zaciemniania, co pozwalało propagandystom przedstawiać zachodnią strukturę władzy jako biernego świadka nadużyć obcych reżimów.
Teraz propagandziści mają bardzo mało do roboty, więc takie zaciemnianie rzeczywistości nie jest już możliwe. Nie da się przedstawić szkoły pełnej dzieci, która została wysadzona w powietrze przez amerykański nalot, jako czegoś innego niż jest w rzeczywistości. Manipulacja narracyjna, jaką można przeprowadzić na podstawie surowego nagrania wideo ludobójstwa wspieranego przez Zachód, rozgrywającego się na oczach całego świata, dzień po dniu, przez lata, jest ograniczona. Nie da się wmówić ludziom Zachodu, że chcą płacić o wiele więcej za paliwo i artykuły spożywcze.
Widziałem, jak były członek Parlamentu Europejskiego Luis Garicano narzekał na Twitterze, że działania Trumpa sprawiają wrażenie, jakby lewicowcy przez cały czas mieli rację co do amerykańskiego imperium, mówiąc: „Wielu z nas, liberalnych Europejczyków, spędziło dekady sprzeciwiając się karykaturalnej wersji Ameryki prezentowanej przez europejską skrajną lewicę (to wszystko ropa/imperializm/bogacenie się kosztem innych), a potem przychodzi jakaś głupia administracja i perfekcyjnie odtwarza tę karykaturę”.
Cały światopogląd Garicano opiera się na jego zdolności unikania uznania oczywistej prawdy: że tak zwana „skrajna lewica” zawsze miała rację, a imperium, które czci, zawsze było złe. Po prostu coraz trudniej jej ukryć swoją prawdziwą naturę, z powodu tego samego zła, które próbowała ukryć.
Wszystko staje się coraz bardziej jawne. Coraz bardziej przejrzyste. To, co kiedyś było dziełem wyłącznie sygnalistów, dziennikarzy śledczych, aktywistów i mediów dysydenckich, teraz jest dziełem samego imperium, bo prawda o czymś tak złośliwym może być ukrywana tylko do pewnego momentu. Imperium, które spajają kłamstwa, korupcja i niekończące się rzezie, nigdy nie miało pozostać niezauważone. Brutalność niezbędna do dominacji nad planetą musiała w końcu wyjść na jaw.
„Oby wszystko się objawiło” – to moja modlitwa za nasz świat od wielu lat. To głęboko skrywane pragnienie właśnie się spełniło, a prawda wygląda równie brzydko, jak się spodziewano.
Niech wszystko zostanie ujawnione. Niech wszystko, co ukryte, stanie się widoczne. W imperium. W naszych rządach. W naszej kulturze. W naszej społeczności. W naszych relacjach międzyludzkich. W nas samych.
Wszelkie nadużycia ostatecznie sprowadzają się do braku jasnego spojrzenia. Rządy mogą znęcać się nad ludźmi, ponieważ dynamika korupcji i tyranii nie jest wyraźnie dostrzegana przez społeczeństwo, które gwałtownie zbuntowałoby się, gdyby naprawdę zrozumiało, co ich przywódcy robią im i ich światu. Przemoc domowa i wykorzystywanie seksualne w rodzinie mogą trwać tylko wtedy, gdy reszta społeczności nie widzi i nie rozumie, co robi sprawca. Nasze własne skłonności do nadużyć mogą trwać tylko tak długo, jak długo nasze reakcje na traumę i nieadaptacyjne mechanizmy radzenia sobie z nią pozostają ukryte w cieniu naszej podświadomości.
Wszystkie te dysfunkcyjne dynamika stracą swoją trwałość, gdy będziemy coraz bardziej świadomi tego, co naprawdę się dzieje w nas samych i w naszym świecie. Teraz sytuacja wygląda brzydko, bo prawda jest brzydka, ale tylko dzięki ujawnieniu się prawdy możemy dążyć do zdrowia i harmonii jako gatunek.
Jeśli kiedykolwiek głęboko pracowałeś nad swoją psychologią, widziałeś, jak to się rozgrywa w twoim osobistym doświadczeniu. Możesz uleczyć swoje wewnętrzne zranienia, jeśli zbierzesz się na odwagę, by zanurzyć się we własnej ciemności i stawić czoła z bezkompromisową szczerością niewygodnym realiom, których unikałeś w sobie przez całe życie – ale z jakiegoś powodu trzymałeś je w nieświadomości. Są przerażające. Są bolesne. Są wstydliwe. Stawienie im czoła może wydawać się końcem świata. Jednak tylko poprzez wydobycie ich na światło świadomości można je w pełni dostrzec, pogodzić się z nimi i uleczyć.
Cały świat jest taki sam. Ludzie jako kolektyw nie są w stanie rozwiązać problemów, których nie dostrzegamy i nie rozumiemy. Nasi władcy wkładają mnóstwo energii w podtrzymywanie wpływowych operacji, takich jak propaganda medialna, hollywoodzkie operacje psychologiczne, manipulacje algorytmami Doliny Krzemowej i tajność rządowa, aby utrudnić nam jasne widzenie i rozumienie.
Ale teraz wszystko to wychodzi na światło dzienne. Coraz więcej staje się widoczne.
Niech kłamstwa i zaciemnienia nadal będą ujawniane. Niech prawda nadal będzie widoczna.
„Módlmy się… Ojcze, w Księdze Estery napisałeś, że Persowie – Irańczycy – chcieli zabić wszystkich Żydów…” „Dziś Irańczycy – nikczemny reżim tego rządu – chcą zabić każdego Żyda i zniszczyć go ogniem atomowym, ale ty podniosłeś prezydenta Trumpa”…👇pic.twitter.com/WL5eIHCbTi
Gdy piszę te słowa trwa dziewiętnasty dzień trzydniowej izraelsko-amerykańskiej Specjalnej Operacji Demokratycznej przeciwko Iranowi. Oczywiście, z przekąsem piszę o „trzech dniach” przypisywanych Putinowi i parafrazuję nazwę Specjalnej Operacji Wojskowej na Ukrainie. Ale już tylko parafraza nam została, gdyż na naszych oczach Donald Trump dokonuje unicestwienia wszystkich założeń trumpizmu.
Dlaczego topi? Dlatego, że obiecał Amerykanom nie wszczynać żadnych wojen, a nawet zakończyć tę na Ukrainie. Został wybrany pod hasłami izolacjonistycznymi, pod hasłami walki z ideologią globalistyczną, pod hasłami walki z neokonserwatywną agresywną i imperialną polityką zagraniczną. Teraz okazał się Georgem Bushem 2.0. Najpierw był akt państwowego terroryzmu w postaci ataku na Wenezuelę i porwania jej prezydenta. Amerykanie nie cieszyli się tym zwycięstwem, gdyż zapachniało neokonserwatyzmem, ale akcja była szybka i zwolennicy prezydenta jakoś mu to wybaczyli.
Teraz Trump uwikłał USA w absolutnie „nieswoją wojnę”, toczoną za Izrael i dla Izraela, którą najprawdopodobniej sprokurowali dwaj syjoniści: związany z Chabadem zięć Trumpa Jared Kushner i Steve Witkoff. Dzielnie pomagał im w tym dziele nawiedzony religijnie fanatyk ewangelikalny Pete Hegseth, stojący na czele tzw. chrześcijańskich syjonistów w ruchu trumpowskim. Powiedzmy sobie szczerze, że ruch MAGA nie przetrzyma tej wojny, dzieląc się na MAGA „właściwy”, skupiający amerykańskich patriotów spod znaku „America First!”, ze skłonnością do izolacjonizmu i dobrowolnej rezygnacji z hegemonii nad światem, aby podzielić się rządami z Chinami i Rosjanami w postaci tzw. koncertu mocarstw.
Niestety, w Białym Domu górę wzięła frakcja budowniczych Trzeciej Świątyni i oczekiwania na mesjasza – ale nie tego samego, który już dawno się ujawnił i został ukrzyżowany 2.000 lat temu. Dla tego apokaliptycznego celu USA ma wzniecić III wojnę światową. Z polskiej perspektywy aż trudno uwierzyć, że tak irracjonalna idea może mieć za Oceanem kilkadziesiąt milionów fanatycznych zwolenników. Przy Pecie Hegsecie, ambasadorze amerykańskim w Izraelu Mike’u Huckabeem i osobistej doradczyni do spraw duchowych prezydenta Trumpa Paulą White irańscy ajatollahowie to wolterianie, wolnomyśliciele i religijni sceptycy. Za całym tym biznesem stoi w cieniu ateista Bibi Netanjahu i śmieje się z szaleńców z USA, którzy dali się wciągnąć w wojnę za Izrael, a właściwie to dla ratowania głowy Bibiego ściganego w Jerozolimie za łapówkarstwo przez cały batalion prokuratorów.
Po rozkładzie ruchu MAGA nie widzę szans na wygranie przez Republikanów tzw. wyborów cząstkowych do Kongresu w przyszłym roku, w wyniku czego Donald Trump straci większość parlamentarną. Nie widzę też szans na wygrane wybory prezydenckie przez J.D. Vance’a, acz widać, że racjonalnie nie wychyla się i nie wypowiada, nie chcąc być obciążonym klęską trumpizmu. Ale ludzie i tak będą go z Donaldem Trumpem już zawsze kojarzyć. Przyszłym prezydentem Stanów Zjednoczonych zostanie więc demokrata.
Izraelsko-amerykańska wojna napastnicza na Iran stała się katalizatorem przemian w polityce światowej. Od samego początku Trump słusznie twierdził, że czas hegemonii amerykańskiej skończył się, gdyż pozycja USA w świecie spada z powodu szybkiego wzrostu znaczenia innych państw. Własny potencjał nie spada, rośnie, lecz świat rośnie szybciej. Dlatego trzeba się panowaniem nad światem podzielić. Stąd była polityka paktowania z Putinem, inicjatywa grupy G5, Rady Pokoju, etc. Była to polityka racjonalna i sam ją osobiście chwaliłem.
Niestety, dla Bibiego i za poradą zięcia, Trump sam pogrzebał swoją własną koncepcję porządku światowego, wkraczając na drogę podbojów głoszoną przez wrogich mu neokonserwatystów. Ale świat się zmienił i do hegemonii USA nie ma powrotu. Europa nie uznaje już hegemonii amerykańskiej. Pod naciskami Trumpa na wojnę Wielka Brytania zgodziła się wysłać… 8 żołnierzy w celu ewentualnego rozbrajania min morskich. Pełne poparcie militarne zadeklarowały tylko Estonia i Albania, ale jakoś nie spodziewam się, aby Siódma Flota imperium estońskiego przechyliła szalę zwycięstwa na korzyść amerykańską. Stany Zjednoczone zostały same, osamotnione i izolowane w świecie, który nie ma żadnego pomysłu jak wygrać tę wojnę nie wysyłając na wieloletnie walki w górach armii lądowych, gdzie czekają na nią milionowa armia perska i całe tabuny dronów najróżniejszych rodzajów.
Co więcej, świat już wie, że amerykańskie bazy nie chronią własnego terytorium. Gorzej, niczym czerwona płachta na byka przyciągają pociski balistyczne i drony przeciwnika na własne terytorium. Obrona przeciwlotnicza satrapii arabskich szejków nie radzi sobie, co grozi upadkiem petrodolara i dedolaryzacją gospodarki, a to może spowodować ekonomiczny cyklon w USA. Po odcięciu importu żywności i zniszczeniu fabryk odsalania wody w satrapiach może zapanować głód i pragnienie, co może skończyć się rewolucją polityczną.
Po trzech tygodniach słyszymy, że amerykańskie arsenały są puste, a przemysł amerykański potrzebuje miesięcy lub nawet lat, aby je odbudować. Uruchomiono żelazne rezerwy pocisków manewrujących Tomahawk, trzymane na wypadek wojny z Chinami. Dlaczego tak się dzieje? Dlatego, że Amerykanie wyprowadzili całą produkcję do Azji, bo było tam taniej i w warunkach globalnego rynku taniej było wszystko sprowadzać. Pomysł genialny, o ile… nie prowadzi się wojny z Azją.
Iran oczywiście tej wojny militarnie nie wygra, ale remis jest możliwy, co dla Iranu byłoby sukcesem, a dla USA klęską. Kto tę wojnę wygra? Typuję Chiny. W pewnym momencie Xi Jinping zostanie przez wyczerpane walczące strony poproszony o pośrednictwo w negocjacjach. Wyjdzie z tych negocjacji jako imperator świata, który podyktował pokój.
Przełożona podróż Trumpa do Chin i konsekwencje z perspektywy Pekinu
Trump przełożył planowaną podróż do Chin z kwietnia na maj z powodu wojny w Iranie. To, co brzmi jak błaha wiadomość, ma globalne znaczenie polityczne – nie tylko z chińskiej perspektywy.
Anti-Spiegel 31 marca 2026
W kontekście wojny iracko-irańskiej niemieckie media jedynie, w najlepszym razie, wspomniały mimochodem, że prezydent USA Trump przełożył długo planowaną i bardzo ważną podróż do Chin. Pierwotnie planowano ją na kwiecień, ale według Białego Domu przełożono ją na maj, choć Chiny nie potwierdziły jeszcze nowej daty. Ta pozornie błaha informacja ma istotne implikacje geopolityczne, które korespondent TASS w Chinach zbadał w przetłumaczonym przeze mnie artykule.
USA–Chiny: Iran jako przeszkoda, czyli dlaczego Trump nie pojechał do Pekinu
Korespondent TASS Andrej Kirillov relacjonuje z Pekinu przełożoną wizytę prezydenta USA w Chinach: Co poszło nie tak z Trumpem i jak Chińczycy odbierają przełożenie wizyty?
Fiasko Białego Konia
Oczywiste jest, że Donald Trump pracował w show-biznesie, zanim wszedł do polityki. Jest utalentowanym reżyserem, organizatorem i mózgiem wielkich spektakli z elementami dramatycznymi i komediowymi, tragicznym chórem i profesjonalną obsadą. Jego wizyta w Pekinie, ogłoszona podczas zeszłorocznego spotkania z prezydentem Chin Xi Jinpingiem, również miała być wydarzeniem o globalnym znaczeniu. Zgodnie ze swoją wizją, Trump miał wjechać do stolicy Chin na białym koniu.
No cóż, amerykańscy prezydenci zazwyczaj podróżują przez zagraniczne miasta w konwoju kilkudziesięciu czarnych amerykańskich samochodów, mijając miejscowych, którzy są oczarowani tym imperialnym przepychem. Trump miał przybyć do Pekinu na białym koniu, odnosząc szybkie i spektakularne zwycięstwo nad Iranem. A może na białym słoniu.
Jednak Chińczycy, a zwłaszcza chiński przywódca Xi Jinping, mają silne poczucie historii. Nie chodzi o to, że Iran i Chiny nawiązały kompleksowe partnerstwo strategiczne dziesięć lat temu podczas wizyty państwowej prezydenta Chin w Teheranie. Iran (Persja) był ważnym partnerem handlowym Chin od wieków. Przez kraj przebiegał Jedwabny Szlak, podobnie jak inne rozległe terytoria zamieszkane przez ludy irańskojęzyczne. Oprócz handlu, istniała ożywiona wymiana kulturowa z Persją, a nawet słynny chiński taniec lwa i chińskie słowo oznaczające „lew” mają, według badaczy, korzenie perskie.
Najwyraźniej amerykański prezydent planował szybkie zwycięstwo nad Iranem od zeszłego roku, jeszcze przed spotkaniem z chińskim prezydentem na szczycie APEC w Pusan w Korei Południowej w październiku. Zaplanował swoją wizytę w Chinach dokładnie na ten dzień, ale marzec nie poszedł zgodnie z planem.
Teraz w chińskich mediach społecznościowych krąży film wygenerowany przez chińską sztuczną inteligencję, opatrzony komentarzami użytkowników. Widać na nim bielika amerykańskiego – wiecie, jak on wygląda – ugrzęzniętego w błocie pod gradem kamieni rzucanych w niego przez ludzi w czarnych turbanach. Pod koniec filmu orzeł odlatuje z obietnicą: „Wrócę”.
Pekin radzi Trumpowi, aby odświeżył swoją wiedzę.
25 marca rzeczniczka prasowa Białego Domu Karoline Leavitt oświadczyła na regularnej konferencji prasowej, że długo oczekiwane spotkanie prezydenta Trumpa z prezydentem Chin Xi odbędzie się w Pekinie w dniach 14 i 15 maja. Dodała z wielkim optymizmem, że rewizyta chińskiego prezydenta w USA jest również spodziewana „w dalszej części roku”.
Następnego dnia rzecznik chińskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Lin Jian uniknął podania konkretnych dat, zauważając jedynie, że obie strony „kontaktowały się w sprawie wizyty prezydenta USA Donalda Trumpa w Chinach”.
„Dyplomacja szefów państw odgrywa niezbędną rolę strategiczną w stosunkach chińsko-amerykańskich” – stwierdził zwięźle.
Jednak pekiński „Global Times”, anglojęzyczna publikacja państwowego dziennika „Dziennik Ludowy”, opublikował artykuł redakcyjny zatytułowany „Poznawanie Chin z pierwszej ręki: lekcja, której amerykańscy urzędnicy muszą pilnie się nauczyć”. Artykuł odzwierciedla reakcję Pekinu, której nie da się wyrazić zwięzłym językiem dyplomatycznym i w gruncie rzeczy oznacza: „Nie tak się postępuje z Chinami”. Powołując się na amerykańskie źródła, gazeta wskazała na katastrofalną sytuację w USA, gdzie brakuje kompetentnego personelu, który mógłby choć trochę zrozumieć Chiny.
„Chociaż stosunki między Chinami a Stanami Zjednoczonymi są najważniejszymi relacjami dwustronnymi na świecie, kontakty te od wielu lat utrzymują się na niskim poziomie, a ostatnia wizyta prezydenta USA w Chinach miała miejsce prawie dziesięć lat temu” – podkreślono w artykule. „To nie jest normalne i nie może trwać wiecznie”. „Global Times” jako przyczynę tej anomalii podaje „coraz bardziej toksyczną atmosferę w Waszyngtonie wobec Chin”. Amerykańska kultura polityczna, jak dalej wyjaśnia, charakteryzuje się wyraźnym „kompleksem Mesjasza”. „W rezultacie wielu członków amerykańskiej elity politycznej uważa, że nie ma potrzeby inwestowania w międzynarodową wymianę polityczną i kulturalną, a inne kraje muszą po prostu zrozumieć i zaakceptować amerykańskie instytucje i idee” – ubolewa gazeta. Sytuację pogarsza „sztywność i izolacja amerykańskiej kultury decyzyjnej”. Polityka Chin wobec Stanów Zjednoczonych jest natomiast „spójna, stabilna i przewidywalna, kładąca nacisk na wzajemny szacunek, pokojowe współistnienie i obopólnie korzystną współpracę”.
„Mamy nadzieję, że amerykańscy decydenci będą spędzać więcej czasu na odwiedzaniu Chin i oglądaniu sytuacji na własne oczy. Tylko wtedy będą mogli pozbyć się arogancji, skorygować uprzedzenia i skorygować swoje postrzeganie poprzez bezpośrednią wymianę poglądów” – radzi „Global Times”.
Czy Chiny są w defensywie?
Choć filmy o trudnościach USA, generowane przez chińskie sieci neuronowe, mogą być zabawne, Chiny poniosły znaczne straty geopolityczne w kilku miejscach w ciągu zaledwie jednego do dwóch i pół roku. Aresztowanie prezydenta Wenezueli Maduro podważyło znaczące interesy Chin w tym kraju. Panamski Urząd Morski zajął dwa kluczowe porty na Kanale Panamskim, wcześniej obsługiwane przez firmę z Hongkongu, mającą bliskie powiązania z Pekinem.
Nie trzeba być prorokiem, aby przewidzieć, że zostanie tam ustanowiona bezpośrednia lub pośrednia kontrola amerykańska. To zasadniczo podważyło postępy chińskiego megaprojektu Inicjatywy Pasa i Szlaku w Ameryce Łacińskiej. Wenezuela, Arabia Saudyjska i Iran zajmują trzy pierwsze miejsca na liście krajów o największych rezerwach ropy naftowej. Niezależnie od tego, co twierdzą zwolennicy zielonej gospodarki, to paliwo kopalne odpowiada za jedną trzecią globalnego zużycia energii i jest mało prawdopodobne, aby ta sytuacja uległa zmianie w dającej się przewidzieć przyszłości.
To tylko odosobnione epizody w globalnej rywalizacji między „pierwszą” a „drugą” gospodarką świata, jakkolwiek arbitralne mogą być te klasyfikacje. Stany Zjednoczone, które nieco złagodziły swoją retorykę wobec Chin w swojej nowej Strategii Bezpieczeństwa Narodowego, nadal dążą do długoterminowego powstrzymania Chin i ograniczenia ich obecności gospodarczej, logistycznej, politycznej i kulturowej – czy to w Azji Południowo-Wschodniej, obu Amerykach, czy Europie.
Waszyngton promuje relokację zagranicznych i wspólnych zakładów produkcyjnych, a także innowacyjnych ośrodków naukowo-technologicznych z Chin, jeśli nie do samych Stanów Zjednoczonych, to do krajów i regionów znajdujących się pod ich wpływem. Jednocześnie blokowane są chińskie próby inwestowania kapitału, tworzenia zakładów produkcyjnych lub eksportu towarów za pośrednictwem innych krajów, głównie sąsiednich (np. Wietnamu i Tajlandii). Wyraźnie widać wysiłki mające na celu zwiększenie presji nie tylko na sąsiadów Chin, ale na wszystkie kraje, w których Chiny są zauważalnie obecne i na które Stany Zjednoczone mogą wywierać wpływ.
Nie jest to bynajmniej polityka specyficzna dla obecnego prezydenta USA, lecz raczej długotrwała strategia amerykańska. Trump jednak osobiście narzuca ten kurs. Oprócz preferowanej taktyki ceł, opiera się również na bezpośrednich interwencjach wojskowych (w Wenezueli, a teraz w Iranie). Oczywiste jest, że działania USA w tych przypadkach mają wiele celów, ale jednym z głównych motywów jest antychińska postawa.
Ograniczenia taryfowe Trumpa (które można interpretować jako agresywną politykę celną) są skutecznym instrumentem, ale Chiny znalazły własne środki zaradcze i – co najważniejsze – odważyły się je wdrożyć, wykorzystując eksport pierwiastków ziem rzadkich. Cóż, w pewnym sensie Pekin ustąpił. Przykładowo w przypadku sprzedaży TikToka, choć zysk Amerykanów w tym przypadku wcale nie jest oczywisty, chińska firma zachowała znaczący udział w zyskach sieci.
W obliczu presji ze strony Ameryki Chiny wykazały się niezwykłą odpornością. Przede wszystkim kraj ten pozostaje kluczowym motorem napędowym światowej gospodarki, zajmując drugie miejsce po USA pod względem nominalnego PKB i wyprzedzając je pod względem parytetu siły nabywczej. Według Państwowej Administracji Walutowej (PAMF), całkowity eksport towarów i usług wyniósł w lutym 309,2 mld dolarów, a import 257,3 mld dolarów, co przełożyło się na nadwyżkę handlową w wysokości 51,9 mld dolarów. Pod koniec ubiegłego i na początku bieżącego roku prezydent Francji, premierzy Kanady i Wielkiej Brytanii oraz kanclerz Niemiec odwiedzili Pekin. Podczas tych rozmów zachodni przywódcy odłożyli na bok dotychczas kontrowersyjne kwestie polityczne (Tybet, Sinciang, prawa człowieka) i skupili się wyłącznie na kwestiach gospodarczych. Chińska dyplomacja również uznała te wizyty za sukces.
Kontakty są utrzymywane, ale czy przyniosą jakieś namacalne rezultaty?
Nie można jednak powiedzieć, że Pekin zdecydował się na ograniczenie relacji z Waszyngtonem w świetle presji amerykańskiej, a zwłaszcza sprzecznej polityki prezydenta USA (która sama w sobie może być postrzegana jako forma nacisku).
Wręcz przeciwnie, Chiny zamierzają w pełni wspierać istniejące formaty negocjacji. Chiny są gotowe do zacieśnienia wielostronnej i regionalnej współpracy z USA w dziedzinie handlu i gospodarki. Oświadczył to niedawno chiński minister handlu Wang Wentao podczas spotkania z przedstawicielem ds. handlu Jamisonem Greerem na marginesie 14. Konferencji Ministerialnej WTO w Jaunde w Kamerunie, jak donosiła chińska państwowa stacja CCTV. Według Wanga, Pekin dąży również do osiągnięcia „pozytywnych rezultatów” na spotkaniach APEC i G20.
Jednak chiński minister handlu wyraził zaniepokojenie dochodzeniami prowadzonymi przez USA w kilku krajach, w tym w Chinach, w sprawie domniemanej nadwyżki mocy produkcyjnych i braku zakazu importu produktów wytwarzanych z wykorzystaniem pracy przymusowej.
Chiński minister handlu wyraził jednak zaniepokojenie śledztwami prowadzonymi przez USA w kilku krajach, w tym w Chinach, w sprawie domniemanej nadwyżki mocy produkcyjnych i braku zakazu importu produktów wytwarzanych z wykorzystaniem pracy przymusowej.
Aby przeciwdziałać presji ze strony Ameryki, Chiny wszczęły dwa śledztwa handlowe przeciwko Stanom Zjednoczonym, poinformowało Ministerstwo Handlu. Rozpoczęły się one 27 marca. Ministerstwo stwierdziło, że działania te są odpowiedzią na sankcje USA. Według wstępnych danych Ministerstwa Handlu, Stany Zjednoczone stosują powszechne praktyki blokujące dostęp chińskich towarów do rynku amerykańskiego oraz ograniczające eksport zaawansowanych technologii i inwestycje dwustronne. Narusza to zasady Światowej Organizacji Handlu i znacząco szkodzi uzasadnionym interesom chińskich firm.
A jakich międzynarodowych zobowiązań nie naruszył rząd USA! Do tego dochodzą amerykańskie przepisy. Na przykład, podczas śledztwa w sprawie Chin i kilku innych krajów w sprawie domniemanej pracy przymusowej, władze USA powołały się na artykuł 301 amerykańskiej ustawy handlowej z 1974 roku. Artykuł ten upoważnia prezydenta do jednostronnego nakładania środków ograniczających w celu przeciwdziałania polityce handlowej innych krajów. Chiny ostro zaprotestowały i ogłosiły gotowość do podjęcia działań przeciwko protekcjonistycznej polityce Waszyngtonu. W odpowiedzi na artykuł 301 wydajemy nasze 101. ostrzeżenie! (Uwaga tłumacza: wyrażenie „to 101. ostrzeżenie” oznacza po rosyjsku, że jest to ostatnie ostrzeżenie).
To nie tak, że chińscy Laobaixingowie (chińscy Meierowie, Müllerowie i Schmidtowie) cierpliwie i po cichu akceptują wszelkiego rodzaju wstrząsy na froncie polityki zagranicznej. Również w tym przypadku użytkownicy mediów społecznościowych krytykują rząd za skrajną powściągliwość Chin w reagowaniu na różne problemy, w tym kryzys irański. W odpowiedzi odpowiednie władze publikują w mediach społecznościowych własne filmy, tłumacząc swoim współobywatelom, że Chiny produkują pojazdy elektryczne, które z powodzeniem podbijają rynki zagraniczne, że chińskie roboty antropomorficzne są bezkonkurencyjne, a ich mechanizmy obronne z każdym dniem stają się silniejsze. A wszystko to, jak twierdzą, dzieje się w imię wzmocnienia potęgi państwa.
Nawiasem mówiąc, w zeszłym roku Departament Handlu USA zakazał importu i sprzedaży samochodów z dostępem do internetu, wyprodukowanych w Chinach lub wykorzystujących chińską technologię.
A gdyby prezydent USA rzeczywiście udał się do Pekinu, miałby wiele do omówienia z prezydentem Chin. Zwłaszcza że sam Trump niedawno oświadczył na forum inwestycyjnym w Miami, że Chiny zasługują na powszechny szacunek, niezależnie od osobistych odczuć.
„Spójrzcie na Chiny, jak dobrze sobie radzą, jak dobrze prosperują w produkcji” – powiedział. „Trzeba szanować to, co robią. Niezależnie od tego, czy się je lubi, czy nie, trzeba je szanować”. Prezydent USA potwierdził, że planuje wizytę w Chinach w maju i oświadczył, że utrzymuje dobre stosunki z prezydentem Chin.
Wiem, na czym polegają tajemne pertraktacje USA z Iranem. Trump nas nie okłamuje, on naprawdę prowadzi rozmowy w sprawie zawieszenia broni. Niekoniecznie z ludźmi sprawującymi realną władzę w Iranie, ale jednak. Dlaczego nie udało się żadnemu z dziennikarzy dotrzeć do tych negocjatorów? Odpowiedź jest prosta: ponieważ strona amerykańska ma taki zwyczaj, że usuwa wszelkich świadków negocjacji. Zgodnie z zasadą, że dobry negocjator, to martwy negocjator. Taktykę tę Amerykanie udoskonalili, pertraktując dawno temu z Indianami. Domyślam się, że zgodnie z tradycją częstowali mediatorów wodą ognistą.
Jeśli ktoś się do tej pory nie zorientował, chciałbym zwrócić uwagę na dzisiejszą datę… Dalej będzie już w miarę poważnie.
Pomysł na negocjacje nie jest wcale zły. Może pomóc Trumpowi wyjść z twarzą z tej awantury, na którą namówili go najlepsi przyjaciele. Może pomóc, ale nie pomoże, o ile Iran nadal będzie odpalał swoje ponoć dawno zużyte zasoby rakiet i wysyłał drony. A Iran nie zamierza po raz drugi dogadać się z odwiecznymi wrogami. Bo i po co? Żeby w najbliższej przyszłości zostać narzędziem pomagającym w budowie trzeciej świątyni dla wyznawców Mojżesza?
Według „Wall Street Journal”, doniesienia o fałszywych wiadomościach dotyczących negocjacji, wyolbrzymione zagrożenia militarne oraz „terapia rozmową” prezydenta USA nie są już w stanie powstrzymać spadku wartości akcji ani wpłynąć na ceny ropy.
Mądry człowiek może dać się raz nabrać. Zdezorientowany, da się nabrać i drugi raz, ale za trzecim będzie już bardziej ostrożny. To właśnie dlatego mówi się, że kłamstwo na krótkie nogi. Nie róbmy wariata z prezydenta USA. Może się tak właśnie zachowuje, ale nie chcemy przecież, by wyłgał się przed karą, jeśli daj Boże stanie kiedyś przed sądem.
Nadal uważam, że gdyby dzisiaj prezydentem była Kamala Haris, to także doszłoby do wojny z Iranem, a mielibyśmy dodatkowo pełną gamę tęczy, inwazji nachodźców, integrację polityczną USA ze Związkiem Socjalistycznych Republik Europejskich, przymus szczepionkowy histerię klimatyczną i powiększony podatek za wydychanie dwutlenku węgla.
Trump uciekł do Indii po tym, jak rozwalił z Bibi Bliski Wschód, Iran i gospodarkę światową. Chciał rozpocząć nowy biznes, zaczynając całkiem na dole. Dlaczego w Indiach? Ponieważ w Indiach nie ma ICE. Źródło: Telegram 31,03,2026 r. 10:23.
Teraz wybór broni należy do Trumpa. Albo pozwoli, żeby skończył w zakładzie psychiatrycznym, albo podtrzymując amerykańską tradycję, pozostawi przyjaciela szantażystę na Bliskim Wschodzie własnemu, niezbyt godnemu pozazdroszczenia losowi i opublikuje wszystkie dokumenty sprawy wyspy E., którymi go Bibi szantażował. Odejdzie w niesławie, ale przynajmniej nie jako ten, który doprowadził świat do katastrofy zagłady. I jeszcze jedno: niech da sobie spokój z pokojową nagrodą Nobla – naprawdę nie ma o co walczyć. To żadna chluba stać w jednym szeregu obok zbrodniarza Baracka Obamy i donosiciela Bolka.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Moderator:Wspomniał Pan już o Europie w pierwszej połowie rozmowy, która znów znalazła się w niezwykle dziwnej sytuacji. Najpierw Trump poprosił Europejczyków o pomoc, potem obraził się na Starmera za zaoferowanie pomocy w „nieodpowiednim momencie” i tak dalej.
Europejskie orły
——————————————————–
Pańskim zdaniem, czy Europa nadal posiada jakąkolwiek niezależność – nie tylko w stosunku do Trumpa, ale także w kontekście wojny w Zatoce Perskiej, ponieważ to ona najbardziej ucierpi? Czy nadal ma ona jakikolwiek wpływ na bieżące wydarzenia polityczne?
Aleksander Dugin: W tym kontekście, trzymając się metafory wyspy Epsteina, Europa jest czymś w rodzaju wspólnika, strażnika lub pomocnika w przerażających zbrodniach popełnionych przez głównych sprawców. Mają ograniczony zakres wolności, ale w istocie są jedynie pracownikami tej wyspy. Nie są głównymi przestępcami, ale nie są też zwykłymi ofiarami. W głębi duszy chcieliby być wśród „pierwszej kategorii”, ale wiedzą, że w każdej chwili mogą zostać porzuceni i stać się ofiarami.
Belgijski premier powiedział, że istnieje różnica między wasalem a niewolnikiem, ale w rzeczywistości jej nie ma: wasal jest traktowany z szacunkiem, ale wymaga całkowitego podporządkowania; niewolnik nie otrzymuje szacunku. Właśnie taka jest sytuacja Europy. Gdyby Trump był życzliwy, nazwałby ich „lojalnymi wasalami”, jak to czasami robi. Kiedy jest zły, traktuje swoich pracowników jak niewolników – nie poklepuje ich po plecach, ale gryzie i bije.
Pozycja wasala-niewolnika jest taka: pan jest szalony, ale co można zrobić? Można czekać, aż trafi do szpitala psychiatrycznego, sabotować operacje, twierdzić, że twój departament nie jest zamieszany w działalność przestępczą. Wtedy zostanie się zwolnionym albo ostatecznie padnie ofiarą. Pole manewru UE jest ograniczone: chcą, żeby horror się skończył, żeby szaleniec zniknął, żeby mogli stać się dumnymi wasalami. Dopóki Trump traktuje ich jak zbuntowanych niewolników, próbują uciec na wyspę Epsteina i sami stają się ofiarami tych samych sił, którymi Trump manipuluje wedle własnego uznania.
W tym przypadku następuje de-subiektywizacja wszystkich, z którymi Trump wchodzi w interakcje: on jest jedynym podmiotem. Traktuje każdego, kto może zostać uprzedmiotowiony, wykorzystany, zabity lub zgwałcony. Europa zajmuje pozycję pośrednią: w istocie są również „gośćmi” na wyspie, którzy w każdej chwili mogą zostać przekształceni ze sprawców w ofiary.
My, Chiny i wielki Iran, który demonstruje swoją godność i wolę, by nie stać się przedmiotem, odmawiając de-subiektywizacji – sprzeciwiamy się temu rozpętanemu szaleńcowi. Nasz potencjał, nasza strategiczna broń jądrowa, nasza gospodarka, nasza wola, nasz prezydent i nasz naród, oddani tradycyjnym wartościom, a nie wartościom Epsteina. Mówimy o suwerenności i nie jesteśmy gotowi być wasalami, nawet jeśli jesteśmy rozpieszczani. Próbowaliśmy tej roli w latach 90. i wiemy, jak się kończy.
W. Putin i D. Trump – zaczęło się kiedyś obiecująco
—————————————————————————-
Każde negocjacje z nami i Chinami to dla Trumpa poważne obciążenie psychologiczne, ponieważ ma do czynienia z podmiotami. Odprzedmiotowienie nas nie jest takie łatwe i to jest główny problem. Musimy teraz, udzielając Iranowi maksymalnego wsparcia, opracować kontr-strategię, ponieważ nie możemy pozwolić na taki porządek świata: musimy zastanowić się, jak okiełznać tego szaleńca i sprowadzić go do bezpiecznej strefy. Wielu debatowało nad dalekowzrocznością naszego prezydenta, kiedy powiedział, że Kamala Harris byłaby lepsza. Wszyscy uważaliśmy to za ironię, wierzyliśmy, że Trump dotrzyma obietnic. Okazuje się, że nasz prezydent przejrzał szum medialny. Jest zadziwiająco dalekowzroczny.
Mamy teraz do czynienia z globalną katastrofą: balansujemy na krawędzi wojny nuklearnej, ponieważ u steru mocarstwa stoi osoba wyraźnie chora psychicznie, z urojeniami, zrujnowaną psychiką i ewidentną demencją. To niebezpieczne dla wszystkich, więc musimy zastanowić się, jak się chronić. Nawiasem mówiąc, Europa powinna zwrócić się do nas, ponieważ jesteśmy przewidywalni.
Moderator:Kontynuujmy od tego momentu. Pomijając osobowość Trumpa, widzimy, że to, co dzieje się na Bliskim Wschodzie – szok energetyczny i gospodarczy – nieuchronnie prowadzi Europę do katastrofy. Praktycznie wszyscy eksperci to mówią. Europejczycy idą jak baranki na rzeź.
Jaki jest powód takiego zachowania? Czy to wynik krótkowzroczności i dekadencji elit, które po prostu nie rozumieją, że ten kryzys przyniesie im jedynie zubożenie i upadek, czy też celowa zdrada ze strony kierownictwa UE, takiego jak von der Leyen i inni, którzy doskonale wiedzą, do czego to prowadzi, ale mimo to kontynuują? Jak wytłumaczyć prawdziwie samobójczą postawę Europy?
Aleksander Dugin: Po prostu nie mają wyboru. Naprawdę. Są po prostu częścią tego systemu, zwykłymi pracownikami.
Moderator:Ale czy nie mogliby się zbuntować przeciwko Trumpowi, wesprzeć pozycje Iranu, Rosji, Chin itd.? Wyobraża pan to sobie?
Aleksander Dugin: Nie, oczywiście, że nie. Co, Macron – ten zwinny polityk o niejasnym kierunku, czy pracownik BlackRock Merz, który wygląda jak Himmler w koszmarze, czy absolutny idiota Starmer – czy oni powołają się na europejską suwerenność? Wszyscy, którzy mogli – Schröder w Niemczech czy politycy we Francji, tacy jak Mitterrand i Chirac – odeszli. Ci politycy byli suwerenni: choć postępowali zgodnie z zasadami zachodniego, atlantyckiego świata, posiadali prawdziwą suwerenność.
Od tego czasu seria zmian w elitach sprowadziła ich do roli jedynie personelu pomocniczego. Być może są próżni, ale nie reprezentują ani interesów społeczeństwa europejskiego, ani niezależnej geopolityki. Są częścią systemu amerykańsko-centrycznego, pozbawionego jakiejkolwiek wolności. Globalistyczni przywódcy USA grzecznie maskowali to podporządkowanie elit UE: mówili o multilateralizmie, twierdząc, że opinie partnerów mają znaczenie. To jak wiadomość na automatycznej sekretarce: „Twoja opinia jest dla nas ważna”, ale w rzeczywistości – zachowaj ją dla siebie.
Moderator:Czy to zatem głupota, czy zdrada?
Aleksander Dugin: To wynik długoterminowych wysiłków; To nie tylko głupota czy zdrada – Europa utraciła suwerenność po 1945 roku. Gdy tylko Stany Zjednoczone stały się supermocarstwem, przejęły odpowiedzialność za najpilniejsze problemy militarne, polityczne, a następnie gospodarcze Europy, a kompetencje Starego Świata zmalały.
Oczywiście europejscy przywódcy często próbowali uwolnić się od tej amerykańskiej hegemonii i ustanowić Europę suwerennym podmiotem z własnymi interesami, celami i wartościami – pomyślmy o de Gaulle’u, który całkowicie wycofał się z NATO. Ale ponieśli porażkę, ponieważ Waszyngton powiedział: „Dlaczego chcecie się odłączyć? Dzielimy wspólne wartości; jesteście naszymi partnerami”. Nazywano ich partnerami, ale w rzeczywistości pozostali wasalami, których traktowano „dobrze”. „Nie potrzebujecie własnej tożsamości; to nasza sprawa; pomyślimy za was”. Jak mawiało niemieckie przysłowie: „Zostawcie nam swoje sumienie; Führer pomyśli za was” – dziś jest tak samo: „Przywódcy europejscy, Waszyngton pomyśli za was”.
Teraz mają szaleńca na czele tego porządku. Oczywiście nie spodziewali się, że będą posłuszni kompletnie niezrównoważonemu władcy, który otwarcie ich upokarza. Wysysa z nich energię, a na pytanie: „Dlaczego?” odpowiada:„Bo chcę. Nie ma już prawa międzynarodowego, jestem tylko ja i moja moralność”. Jeśli chcą ropy, mogą udać się do Cieśniny Ormuz i wypowiedzieć wojnę Irańczykom; to nie jego problem.
Może wkrótce ogłosić: „Wygrałem, Ameryka zadała decydujący cios, Iran już nie istnieje, umywam ręce”. I wszystko pozostanie po staremu: bomby na Izrael, wybuchy nowych baz – ale Trump będzie twierdził, że to wszystko fake newsy. Już teraz mówi, że wszystkie szkody, jakich doświadcza Izrael, są spowodowane przez sztuczną inteligencję, ani jeden pocisk nie przebił „Żelaznej Kopuły”, wszystko jest w porządku.
W tym halucynacyjnym, solipsystycznym świecie można ogłosić zwycięstwo, a Europa musi ponieść konsekwencje.
Donald i Melania Trumpowie – podobno żyją w separacji
=========================================
Gdzie mają się zwrócić? Nie ma pola manewru. Ci przywódcy nie lubią Trumpa, a kto mógłby go lubić? Kiedy patrzę na Melanię Trump, zastanawiam się: Co jej chodzi po głowie? Z kim spędziła życie? To naprawdę przerażające. Jak można kochać kogoś takiego? Można ich tolerować, będąc niewolnikiem, ale nic więcej. Jej surowa mina pokazuje, że wie: sytuacja jest bardzo zła; jest ofiarą. Być może nawet wysyła sygnały, mówiąc: „Jestem jasnowidzem, wizjonerem” – w rzeczywistości krzyczy: „Ratuj mnie!”.
Moderator:Więc wie więcej niż my…
Aleksander Dugin: Z pewnością wie więcej, a ta wiedza zatruwa jej życie. Ale zostawmy ją na boku. Jeśli chodzi o Europę, to nie jest ona nawet ukochaną żoną, ale czymś o wiele bardziej niefortunnym na tej wyspie Epsteina, w którą przekształcił się cały Zachód.
Przywódcy europejscy są „w pułapce”: nie chcieli tego; marzyli o innym statusie, chcieli ustalać zasady, ale im się nie udało. Nie mam dla nich żadnej litości – zasłużyli na to, co ich spotyka, a nawet na gorsze rzeczy. Dlatego musimy polegać wyłącznie na własnych siłach, wygrać tę wojnę, zbliżyć się do naszych sojuszników – Iranu, Korei Północnej, Chin – i szukać innych partnerów dla wielobiegunowego świata.
Musimy przekonać wszystkich, którzy wciąż posiadają odrobinę suwerenności, co ich czeka, jeśli ta hegemonia się utrzyma, i zbudować nasz wielobiegunowy świat. Jeśli w Europie wybuchną rewolucje i liberalne, globalistyczne elity zostaną obalone – cóż, myślę, że wyciągniemy do nich pomoc, nawet „rurociąg” pomocy, a może nawet kilka. Ale najpierw muszą uwolnić się od swojej zależności.
Narody Europy cierpią podwójnie: rządzą nimi szaleńcy, którzy z kolei podlegają jeszcze gorszemu szaleńcowi. Wyobraźcie sobie, jak oni muszą się czuć. A najgorsze jest to, że nawet nie są już karmieni. Wasale i niewolnicy kiedyś mieli co jeść; teraz pan odmawia im jedzenia. Epstein i Bill Gates kiedyś dyskutowali o tym, co zrobić z biednymi, i doszli do wniosku, że należy ich wyeliminować.
Być może właśnie tak ten plan się teraz realizuje.
Aleksander Dugin: On [Trump] to wszystko zaczął; to on rozpoczął atak na Iran. To on sprowokował te kontr-środki, które teraz dotykają jego sojuszników – Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, Bahrajn, Kuwejt – a teraz mówi: „Umywam ręce. Mam dość ropy. Jeśli macie problemy, sami brońcie swoich tankowców w Cieśninie Ormuz”. To zupełnie niezrozumiałe. Widzieliśmy różnych przywódców w Ameryce i Europie, i mieliśmy tu również różne osobowości – niektóre graniczące z niestabilnością psychiczną, to się zdarza.
Ale to, co widzimy dzisiaj, u osoby u steru Ameryki, jest naprawdę niepokojące, ponieważ w jej działaniach nie ma absolutnie żadnej logiki. Dziś jedno, jutro drugie, pojutrze co innego. Jeszcze się przeciwko nam nie zwrócił, nie skierował na nas swojej agresywnej złości – wręcz przeciwnie, powstrzymuje się od działania w tej sprawie; najwyraźniej uważa, że konieczne jest podejście etapowe.
Aleksander Dugin
Ma już dwa aktywne fronty: Amerykę Łacińską (Wenezuelę i Kubę), wobec której stosuje sankcje i blokadę. Jest bezpośrednio zaangażowany w wojnę na Bliskim Wschodzie, która wydaje się nie mieć końca, a następne w kolejności są Chiny i Tajwan. Ukraina nie jest już dla niego problemem. Ale jeśli te agresywne działania odniosą sukces, wszystko przeniesie się bliżej domu. Musimy jasno zdać sobie sprawę: Iran jest teraz tarczą dla nas i dla Chin, bo my jesteśmy następni. A dla Trumpa, nawet w jego stanie, rozpoczęcie agresji na wszystkich frontach byłoby zbyt dużym wysiłkiem.
Ale musimy wiedzieć, z kim mamy do czynienia. Wszelkie wyobrażenia o tym, że możemy się pogodzić z tym systemem, znaleźć wspólny język – to już przeszłość.
Próbowaliśmy i, nawiasem mówiąc, zrobiliśmy to dobrze. Bo kiedy pojawił się Trump, miał dość sensowny plan działania i otaczali go całkiem porządni, poważni i konsekwentni ludzie. Teraz wyrzucił ich wszystkich – ostatnich zaledwie wczoraj. Mówi: „Zostali mi tylko przyjaciele: Mark Levin, Laura Loomer i Lindsey Graham, a wszyscy inni, którzy nie lubią moich przyjaciół, są znienawidzeni przez całą Amerykę, w tym konserwatystów, prawicowców i lewicowców”. Po pierwsze, ta trójka – są brzydcy, nawet fizycznie – a po drugie, całkowicie odpychający; nie mają charyzmy.
Wszyscy porządni ludzie z bliskiego otoczenia Trumpa odeszli lub przestali komentować: J.D. Vance, Tucker Carlson, Megyn Kelly – wszyscy zajęli nowe stanowisko.
Właśnie to chciałem powiedzieć: Trump jest w beznadziejnej sytuacji. Musimy to zrozumieć. Jego zachowanie na wojnie i w polityce międzynarodowej ogólnie jest niezwykle niebezpieczne. Musimy być niezwykle ostrożni w tej sytuacji.
Moderator:Omówmy to bardziej szczegółowo, ponieważ w pańskich słowach jest wiele aspektów, które zasługują na uwagę. Zacznijmy od ataku USA i Izraela na Iran oraz irańskich ataków odwetowych na monarchie Zatoki Perskiej. Według najnowszych informacji PKB Kuwejtu i Kataru spadło już o 14% i nadal spada: rafinerie są zamykane, a cały przemysł naftowy w regionie popada w stagnację. Najwyraźniej Iran robi to celowo. Nawet zgodnie ze słowami Donalda Trumpa, które pan zacytował, zgadza się on, że monarchie Zatoki Perskiej nie interesują go już jako źródło ropy.
Moje następne pytanie: Kto pana zdaniem korzysta na tym konflikcie? Publiczne, formalne powody były pretekstem – wszyscy wiemy, że nikt już nie mówi o irańskiej broni jądrowej. Jak opisałby pan pierwotną ideę stojącą za tym konfliktem? Kto pierwotnie miał wygrać, kto chce wygrać i jak?
Aleksander Dugin: Wydaje mi się, że działamy na kilku poziomach: geopolityki, ekonomii i ideologii religijnej. Generalnie uważamy, że ideologia religijna to dziwactwo, które nic nie znaczy, ponieważ zwyciężają tylko siły materialne. To błąd. Trzech uczestników tego konfliktu jest silnie zmotywowanych apokaliptycznymi wizjami, a wizje te są diametralnie różne.
Z jednej strony mamy ideę „Wielkiego Izraela”, której orędownikiem jest Netanjahu: to wojna dni ostatecznych, którą prowadzi on przeciwko tzw. Amalekitom – Iranowi. W tej walce Mesjasz ma się pojawić na końcu, a w tym celu przygotowuje się pewne rytuały.
Sanhedryn został ponownie ustanowiony, sprowadzono czerwone krowy na ofiarę, a budowa Trzeciej Świątyni jest przygotowywana. Arcykapłan, który nie dotyka ziemi, jest niesiony na palankinie. Trwają przygotowania do zburzenia meczetu Al-Aksa, a dwa dni temu, po raz pierwszy w historii Izraela, zakazano nabożeństw w czasie Ramadanu. Taka jest rzeczywistość izraelskiej polityki, która wszelkimi sposobami dąży do realizacji mesjańskiego projektu.
Chrześcijański syjonizm w otoczeniu Trumpa również stał się dominującą siłą. Paula White, liderka ewangelikalnych dyspensacjonalistów, odprawia nabożeństwo w Białym Domu i ogłasza, że proroctwo końca świata się spełnia i dlatego Izrael jest tak ważny: Módlmy się za Izrael i zabijajmy wszystkich jego wrogów. Nie należy lekceważyć skali fanatyzmu religijnego w Izraelu i USA. Wcześniej wydawał się on drugorzędny; dziś jest czynnikiem w polityce na wysokim szczeblu. Iran reaguje w ten sposób, postrzegając Trumpa i Netanjahu jako Adżajala – Antychrysta. Geopolityka schodzi tu na drugi plan.
Mimo to jest w tym pewna logika. Jeśli Trump chce zapewnić sobie wyłączną hegemonię USA, jest zainteresowany zerwaniem więzi gospodarczych Rosji ze światem. W tym miejscu kontynuuje linię Bidena: sankcje, zakaz kupowania naszej ropy, ataki na nasze tankowce – on to wszystko promuje.
Z drugiej strony, jedyną pozostałą opcją jest odcięcie drugiego globalnego centrum energetycznego – Bliskiego Wschodu. Ameryka ma własną ropę i gaz, i jest gotowa sprzedać je po bardzo wysokiej cenie. Do tego Wenezuela, którą Trump już uważa za okupowaną i zaanektowaną wraz ze wszystkimi jej zasobami. To alternatywne źródło energii na świecie – radykalny, jednobiegunowy model hegemoniczny.
Sposób, w jaki to wszystko się rozgrywa, przypomina paranoiczny, postmodernistyczny serial albo serial o krwiożerczym zabójcy. Mieszanka radykalnej eschatologii napędzającej Izrael, geopolitycznej konfrontacji i zmiany w bilansie energetycznym maluje ponury obraz: Rosja jest odcinana od świata, drugie źródło zasobów jest paraliżowane, a wszystko po to, by Ameryka mogła ugruntować swoją pozycję globalnego hegemona w nowej „erze mesjańskiej”.
Spotkanie Trumpa z Xi Jinpingiem zostało przełożone na 14-15 maja br.
————————————————-
Moderator:Kontynuujmy naszą rozmowę z innej perspektywy. Trump ma odwiedzić Chiny za niecałe trzy tygodnie. Z jednej strony Pekin jest oficjalnie najważniejszym geopolitycznym przeciwnikiem USA. Z drugiej strony Waszyngton nie może obejść się bez Chin: Chiny są źródłem ważnych surowców i pierwiastków ziem rzadkich. Bez nich amerykański przemysł – od lotnictwa po zaawansowane technologie – nie mógłby funkcjonować.
Jak Pana zdaniem ten dylemat mógłby zostać rozwiązany w Waszyngtonie i Pekinie? Co ta wizyta mogłaby tak naprawdę zmienić? Krążą nawet pogłoski, że Chiny mogłyby zmusić USA do zmiany polityki wobec Bliskiego Wschodu, wykorzystując swoją bazę surowcową jako narzędzie nacisku. Co Pan o tym sądzi?
Aleksander Dugin: Po pierwsze, Trump ogłosił dziś, że nie pojedzie do Chin: jego plan się zmienia. To, co było planowane zaledwie trzy tygodnie temu, jest teraz odkładane na czas nieokreślony – a tu liczy się każda minuta. Niedawno widziałem, jak mówił w zachodnich mediach społecznościowych, że nie jedzie; najpierw powinni wysłać statki.
Zasadniczo ma to swoją racjonalną stronę: Chiny są potężnym biegunem w wielobiegunowym świecie, z którym należy się liczyć, tak jak z Rosją, z powodów ekonomicznych, politycznych, militarnych i nuklearnych. Jednocześnie widać wyraźnie, że Trump tego nie chce. Nie chce się z nikim ani z niczym układać – ani z mocarstwami drugiej, ani pierwszej kategorii. Ale nie odważy się jeszcze na otwarty konflikt z Chinami: coś go powstrzymuje – być może resztki dawnego intelektu. Nie jest tak naprawdę gotowy, by wejść na tak cienki lód konfrontacji.
W jego mniemaniu świat jest egocentryczny: istnieje tylko jeden punkt decyzyjny – on sam. To poważna forma paranoi, przekonanie, że liczy się tylko własne „ja” i jest wszechmocne, a wszystko inne jest przedmiotem jego woli, która musi się podporządkować. Każdy, kto się nie podporządkowuje, wyzwala w nim gniew, mściwość i destrukcyjną żądzę. To działa w przypadku słabszych celów: zadziałało w przypadku Maduro, a także w zamordowaniu całego irańskiego kierownictwa, Izrael uzyskał wsparcie w zniszczeniu Gazy, Kuba ma zostać przejęta, a europejscy partnerzy są upokarzani. Gdziekolwiek może, prowadzi paranoiczną politykę centralizmu – robi to.
Uważa Indie i Japonię za niewolników. Najwyraźniej jego doświadczenia na wyspie Epsteina – jego absolutna dominacja nad dziećmi, słabszymi, ofiarami – zaszczepiły w nim tak potworne, przestępcze zachowania. Trump zachowuje się, jakby był otoczony przez ofiary Epsteina. Epstein kazał swoim ofiarom wybić zęby, żeby nie gryzły – wyobraźcie to sobie! A Trump brał udział w tych pedofilskich orgiach. Co mu chodzi po głowie? Z kim mamy do czynienia? Teraz Ameryka jest tym przerażona.
Z taką osobą mamy do czynienia. Jak postrzega Rosję i Iran? Myślę, że postrzega nas i Chiny jako bardzo niebezpiecznych konkurentów, którzy mogliby być świadkami tych zbrodni i zareagować. Dlatego uważam, że naprawdę nas nienawidzi. Ale coś powstrzymuje go przed bezpośrednim atakiem: zbyt wiele zależy od Chin i Rosji w gospodarce, wojsku i polityce. I jest jeszcze jeden front. A może to już w ogóle nie jest front – mam na myśli Europę.
Atak na skrzynkę e-mailową szefa FBI, Kasha Patela, to nie tylko włamanie: to sygnał strategiczny. Irańska grupa Handala włamała się do prywatnej skrzynki e-mailowej dyrektora FBI Kasha Patela i opublikowała informacje dotyczące jego życia prywatnego z ostatnich kilku lat. Nie ujawniono żadnych danych zastrzeżonych, ale skutki są druzgocące: pokazano, że nawet najwyższe szczeble amerykańskich służb bezpieczeństwa są podatne na ataki.
FOTO: Strona internetowa używana przez Handala Hack Team – grupę hakerów powiązaną z Iranem, która przyznała się do włamania na prywatne konto e-mailowe dyrektora FBI Kasha Patela.
Cyberatak na Kasha Patela, dyrektora FBI, ujawnia strategię systematycznej destabilizacji, która wykracza daleko poza zwykłe włamania.
27 marca 2026 roku, grupa hakerów powiązana z rządem irańskim przyznała się do włamania na osobiste konto e-mailowe Kash Patela – dyrektora FBI. Handala Hack Team opublikowała na swojej stronie internetowej serię zdjęć Patela, jego życiorys oraz archiwum zawierające ponad 300 wiadomości e-mail. Skradzione e-maile wydają się pochodzić z okresu od 2011 do 2022 roku i obejmują korespondencję osobistą, zawodową oraz dotyczącą podróży. Nie są to zatem dokumenty operacyjne FBI, ale nie umniejsza to wagi i symbolicznego znaczenia owej operacji.
Wkrótce po zajściu FBI potwierdziło akcję w oficjalnym oświadczeniu: „FBI ma świadomość, że osoby o złych zamiarach próbują uzyskać dostęp do prywatnych wiadomości e-mail dyrektora Patela, i podjęliśmy wszelkie niezbędne kroki w celu ograniczenia potencjalnych zagrożeń związanych z tą działalnością. Informacje, o których mowa, mają charakter archiwalny i nie dotyczą żadnych danych rządowych”. Jednak tego rodzaju bagatelizowanie sprawy przez instytucję nie oddaje w pełni całej sytuacji.
Nie jest to pierwszy raz: Patel znalazł się na celowniku już w roku 2024
To nie pierwszy raz, kiedy hakerzy wspierani przez Iran uzyskali dostęp do prywatnych informacji Patela. Pod koniec 2024 roku, kiedy ten oczekiwał jeszcze na mianowanie na stanowisko dyrektora FBI, urzędnicy rządowi poinformowali go, że stał się celem irańskiej operacji hakerskiej i że niektóre z jego prywatnych wiadomości zostały ujawnione.
Analitycy ds. cyberbezpieczeństwa uważają, że Iran posiadał wspomniane pliki już od dłuższego czasu i strategicznie wybrał moment ich ujawnienia. Jak stwierdził Alex Orleans z Sublime Security: „Wygląda to na coś, co trzymali w zanadrzu na odpowiedni moment. Irańscy gracze gromadzą wszelkiego rodzaju materiały, czekając na odpowiednią okazję”.
Czym jest Handala?
Nazwa grupy nawiązuje do postaci Handali – ikony palestyńskiego ruchu oporu, która powstała dzięki rysunkowi politycznemu z 1969 roku i stała się symbolem tożsamości palestyńskiej. Jednak za ową fasadą ideologiczną kryje się znacznie bardziej złożona struktura. Handala Hack to internetowa postać prowadzona przez Void Manticore (znanego również jako Red Sandstorm i Banished Kitten), podmiot powiązany z irańskim Ministerstwem Wywiadu i Bezpieczeństwa (MOIS). Inne pseudonimy powiązane z tym samym podmiotem to Karma i Homeland Justice, wykorzystywane w operacjach wymierzonych przeciwko Izraelowi i Albanii.
Od momentu pojawienia się grupy w grudniu 2023 roku, w następstwie ataków z 7 października, Handala zaatakowała dziesiątki izraelskich i amerykańskich celów. Podczas wojny z Iranem w 2026 roku, grupa ta stała za cyberatakiem na amerykańską firmę z branży technologii medycznej Stryker Corporation, określanym jako najpoważniejszy atak cybernetyczny w czasie wojny, jaki kiedykolwiek przeprowadzono przeciwko Stanom Zjednoczonym.
Ich strategia operacyjna jest wyrafinowana: funkcjonuje celowe rozdzielenie między operacjami wstępnego dostępu, prowadzonymi przez wyspecjalizowane jednostki, a publicznymi kampaniami destrukcyjnymi, podpisywanymi przez hakerów-aktywistów. Schemat ten pozwala na prowadzenie działań destabilizujących przy zachowaniu możliwości wyparcia się zaangażowania państwa.
Wykradzione informacje: mniejsza ilość danych niejawnych, więcej broni psychologicznej
Z technicznego punktu widzenia skradzione materiały obejmują zdjęcia, szczegóły dotyczące podróży oraz starsze wiadomości z okresu ponad dziesięciu lat. Żaden z tajnych systemów FBI nie został naruszony. Wśród opublikowanych e-maili znajdują się wiadomości o charakterze rodzinnym, dotyczące podróży na Kubę, a także dotyczące podatków osobistych i mieszkań, które Patel próbował wynająć w Waszyngtonie ponad dziesięć lat temu.
Ale nie chodzi tu o wartość operacyjną danych. Gil Messing z Check Point wyjaśnił, że operacja typu„hack-and-leak” wymierzona w Patela stanowi część irańskiej strategii mającej na celu wprawienie amerykańskich urzędników w zakłopotanie oraz „sprawienie, by poczuli się bezbronni”. Irańczycy, jak powiedział, „wykorzystują wszystkie dostępne środki”. To jest wojna psychologiczna. To jest przesłanie: nikt nie jest bezpieczny, nie wyłączając szefa FBI.
Odwet: eskalacja cykliczna
Kontekst ma kluczowe znaczenie. Handala oświadczyła, że atak jest bezpośrednią odpowiedzią na operację FBI z poprzedniego tygodnia, w ramach której skonfiskowano kilka domen grupy, oskarżając ją o „operacje psychologiczne” oraz o to, że jest emanacją irańskiego Ministerstwa Wywiadu. Amerykańscy prokuratorzy formalnie oskarżyli irańskie Ministerstwo Wywiadu (MOIS) o kierowanie grupą Handala. Jednak po przejęciu stron przez FBI, irańscy operatorzy informatyczni nadal kontynuowali mszczenie ofiar i rozpowszechnianie propagandy, a grupa szybko powróciła online na nowych domenach. Jest to najbardziej podstępna cecha wojny hybrydowej: uderzać, ponosić konsekwencje, reorganizować się i uderzać ponownie, poruszając się w cieniu niczym rój, którego nie da się całkowicie zneutralizować.
Wojna hybrydowa: cyfrowy front, który przebiega przez prywatne e-maile
Przedstawiony przypadek jest symboliczny dla głębokiej przemiany samego pojęcia konfliktu. Wojna hybrydowa, łącząca konwencjonalne operacje wojskowe, cyberataki, dezinformację, operacje psychologiczne i presję gospodarczą, posiada obecnie stabilny front oraz okres trwania całkowicie odmienny od frontu wojny konwencjonalnej.
Są to konflikty, które przeplatają się z innymi obszarami świata, z innymi frontami, nie zawsze dającymi się umieścić w tym samym obszarze starć. Wystarczy wspomnieć, że w komunikatach opublikowanych online przez grupę, Handala oferowała nagrody i otwarcie nakłaniała swoich „partnerów” z meksykańskiego kartelu do popełniania aktów przemocy wobec ich celów. Jest to eskalacja, która przekształca hakowanie w narzędzie konkretnego zagrożenia fizycznego. Grupa Handala groziła również bezpośrednio irańsko-amerykańskim i irańsko-kanadyjskim aktywistom za pośrednictwem poczty elektronicznej, twierdząc, że udostępniła ich adresy domowe agentom operacyjnym w ich krajach. Nie chodzi już wyłącznie o kradzież danych: to zastraszanie, to przymus, to wojna.
Achillesa pięta danych logowania
To nie pierwszy raz, kiedy hakerzy włamują się na konta osobiste wysokich rangą urzędników. Do znanych wcześniejszych przypadków należą włamanie do konta Gmail dyrektora kampanii Hillary Clinton w 2016 roku oraz do konta AOL ówczesnego dyrektora CIA Johna Brennana w roku 2015. Schemat jest zawsze ten sam: konto prywatne jako furtka.Handala systematycznie wykorzystuje wykradzione dane logowania i zhakowane konta VPN do uzyskania wstępnego dostępu, podejmując setki udokumentowanych prób ataków brute-force na infrastrukturę VPN firm i instytucji rządowych.
Wniosek jest przykry: osoby odpowiedzialne za bezpieczeństwo narodowe nie mogą sobie pozwolić na rozdzielanie swojej prywatnej “higieny” cyfrowej od tej zawodowej. Niezabezpieczony prywatny e-mail to otwarte okno na życie osoby, która z definicji powinna być strażnikiem tajemnic państwowych.
Atak na skrzynkę e-mailową Kash Patela stanowi element spójnej, ciągłej i coraz bardziej agresywnej strategii Iranu, mającej na celu destabilizację amerykańskich instytucji, gromadzenie informacji przydatnych dla wywiadu, podsycanie propagandy oraz wywołanie poczucia bezbronności nawet wśród najwyższych rangą przedstawicieli aparatu bezpieczeństwa. Według analityków, strategia irańska wydaje się celowo pozostawać poniżej postrzeganych tzw. „czerwonych linii” – unikając destrukcyjnych ataków na krytyczną infrastrukturę amerykańską, jednocześnie wciąż uderzając w gospodarkę, reputację i psychikę przeciwników.
W tymże scenariuszu, cyberbezpieczeństwo nie może być traktowane wyłącznie jako kwestia techniczna. Jest to kwestia doktryny, kultury instytucjonalnej oraz ochrony ludzi, a nie tylko danych. Każdy, kto pełni kluczowe funkcje w zakresie bezpieczeństwa narodowego, jest z definicji celem o wysokiej wartości. Jego konta osobiste, rodzina, przemieszczanie się: wszystko to może potencjalnie stać się bronią w rękach przeciwnika.
Szef Pentagonu jest jednym z głównych zwolenników operacji „Epic Fury”. W lutym, jego doradca finansowy z Morgan Stanley skontaktował się z firmą BlackRock w celu rozważenia wielomilionowej inwestycji w fundusz „Defense Industrials Active ETF”
Pete Hegseth, sekretarz obrony Stanów Zjednoczonych, jest jednym z głównych zwolenników wojny z Iranem i był jednym z najbardziej zagorzałych orędowników ataku na Teheran w administracji Trumpa. Teraz okazuje się, że makler pracujący dla niego próbował zainwestować ogromne kwoty w duże przedsiębiorstwa sektora obronnego na kilka tygodni przed rozpoczęciem operacji „Epic Fury”.
Donosi o tym Financial Times: według trzech osób znających fakty, w lutym, doradca szefa Pentagonu z Morgan Stanley skontaktował się z BlackRock, aby rozważyć wielomilionową inwestycję w fundusz „Defense Industrials Active ETF” zarządzany przez tę firmę – zanim rozpoczęła się interwencja wojskowa. https://www.ft.com/content/744ea8dc-6d93-4fe9-a5e3-36de4f5d06db?syn-25a6b1a6=1
Jak podaje londyński dziennik, firmy BlackRock, Morgan Stanley i Pentagon odmówiły komentarza w tej sprawie. Według BlackRock fundusz akcyjny o wartości 3,2 mld dolarów, oznaczony symbolem IDEF, zajmuje się „poszukiwaniem możliwości wzrostu poprzez inwestowanie w przedsiębiorstwa, które mogą skorzystać na zwiększeniu wydatków publicznychna obronność i bezpieczeństwo w kontekście fragmentacji geopolitycznej i konkurencji gospodarczej”. Jego główne udziały obejmują konglomeraty zbrojeniowe RTX, Lockheed Martin i Northrop Grumman,które zaliczają Departament Obrony Stanów Zjednoczonych do swoich największych klientów, a także firmę Palantir, specjalizującą się w integracji danych, która odgrywa kluczową rolę w strategiach Pentagonu.
Inwestycja, o której mówił broker Hegseth’a, ostatecznie nie doszła do skutku, ponieważ wspomniany fundusz – uruchomiony w maju ubiegłego roku – nie był jeszcze dostępny do nabycia dla klientów Morgan Stanley. Fundusze ETF są zaprojektowane tak, aby można je było kupować i sprzedawać równie łatwo jak akcje zwykłe, ale ich rosnąca liczba zmusiła większość dużych platform brokerskich i handlowych do oferowania jedynie podzbioru spośród ponad 14 000 obecnie istniejących funduszy ETF.
Nie wiadomo, czy makler Hegsetha znalazł później alternatywny fundusz inwestycyjny skupiający się na sektorze obronnym. FunduszIDEF, notowany na giełdzie Nasdaq, odnotował w ciągu ostatniego roku wzrost o 28%; nie skorzystał jednak na konflikcie na Bliskim Wschodzie, a wręcz przeciwnie – w ciągu ostatniego miesiąca stracił na wartości prawie 13%. Fakt, że broker Hegsetha był gotowy do przeprowadzenia takiej transakcji właśnie wtedy, gdy departament kierowany przez samego sekretarza obrony przygotowywał się do rozpoczęcia zakrojonej na szeroką skalę kampanii wojskowej, może wywołać nowe i ostre polemiki.
Innymi słowy, jedną z największych katastrof, jakie mogą spotkać Stany Zjednoczone w wyniku tej wojny, jest to, że ideologicznie obłąkani Demokraci i lewicowcy odzyskają wystarczającą siłę polityczną po wyborach, by zakłócić wszelkie praktyczne reformy i ostatecznie przywrócić koszmar przebudzenia [woke], którego byliśmy świadkami za rządów Bidena. Jeśli to się stanie, masowe, gwałtowne niepokoje w Ameryce są nieuniknione. Nie wspominając już o tym, że wojna z Rosją na Ukrainie znów stanie się przedmiotem debaty.
Globalny kryzys energetyczny czy kapitulacja Iranu za pięć tygodni?
Ostatnim razem, gdy globalne rynki energetyczne doświadczyły szoku podobnego do tego, który możemy zobaczyć w tym roku, miało miejsce podczas arabskiego embarga naftowego z 1973 roku. Napięcia rosły po wojnie Jom Kipur, kiedy arabska koalicja przypuściła niespodziewany atak na Izrael. Kraje OPEC połączyły siły, aby odciąć dostawy ropy do sojuszników Izraela, w tym do Stanów Zjednoczonych. Spowodowało to zamrożenie około 15% eksportu ropy do Ameryki, co wywołało spekulacje rynkowe, gromadzenie zapasów i inflację cen.
Infekcja rozprzestrzeniła się na rynki azjatyckie, od dawna uzależnione od Bliskiego Wschodu w zakresie surowców energetycznych. Spowodowało to spowolnienie produkcji przemysłowej, a wiele rządów wprowadziło reglamentację i kontrolę cen.
Obrazy długich kolejek samochodów na stacjach benzynowych i ludzi napełniających dodatkowe zbiorniki pozostają wryte w zbiorową pamięć każdego, kto żył w tamtych czasach. Jednak prawdziwym zagrożeniem dla Stanów Zjednoczonych nie były niedobory podaży, lecz perspektywa gwałtownego wzrostu cen na rynku.
Stagflacja w połączeniu z lukami w łańcuchach dostaw zostały zaostrzone przez panikę społeczną. Rynki akcji również pogrążyły się w recesji w oczekiwaniu na spowolnienie gospodarcze. Embargo obowiązywało zaledwie pięć miesięcy, ale szkody były rozległe.https://www.youtube.com/embed/IIwiAp-Yvvk?si=f7hNip2SU1R9Y22s&start=880
⋅ Od lat 70. XX wieku sytuacja zmieniła się diametralnie. Stany Zjednoczone są znacznie mniej zależne od surowców energetycznych z Bliskiego Wschodu, jednak wszelkie wstrząsy w globalnym handlu ropą naftową mogą mieć negatywny wpływ na rynki amerykańskie. Co więcej, arabscy producenci ropy naftowej są obecnie w dużej mierze sprzymierzeni z USA, co oznacza mniejsze ryzyko długotrwałego przestoju z powodu konfliktu.
W przypadku Cieśniny Ormuz bezpośrednie szkody dla Ameryki są minimalne. Tylko 7% wszystkich dostaw ropy do USA faktycznie przepływa przez cieśninę Ormuz, a ropa wenezuelska pomaga wypełnić tę lukę. Większe zagrożenie ma swoje korzenie w globalizmie i współzależnym systemie handlowym.
Na przykład sojusznicy USA, tacy jak Australia, Indie, Japonia czy Filipiny, są bardzo narażeni na zamknięcie cieśniny Ormuz. Australia jest obecnie o miesiąc od niedoborów dostaw, a kraj ma niewielkie lub żadne wsparcie. Filipiny ogłosiły już stan wyjątkowy i wprowadziły politykę racjonowania żywności; dysponują zapasami awaryjnymi na około dwa miesiące. Japonia obecnie korzysta ze strategicznych rezerw ropy naftowej i zwiększa wykorzystanie energii z węgla.
Chiny stoją w obliczu poważnego zagrożenia, ponieważ 15% ich dostaw ropy pochodzi bezpośrednio z irańskich odwiertów, a około 35% ich całkowitych dostaw ropy jest transportowane przez cieśninę Ormuz. Chiny dysponują rezerwami na około 4 miesiące, zanim kryzys uderzy w nie z siłą pociągu towarowego.https://www.youtube.com/embed/0iMdSJPM6Y8
⋅ Większość azjatyckich krajów, których gospodarka opiera się na dostawach ropy naftowej i gazu ziemnego przez cieśninę Ormuz, ma około dwóch miesięcy, zanim zaczną się u nich pojawiać kolejki na stacjach benzynowych i inne zjawiska podobne do tych z 1973r.
Iran twierdzi, że zamierza przepuścić przez cieśninę „statki nienależące do wrogich państw”, ale w tym tygodniu, po ogłoszeniu tego komunikatu, zatrzymał już wiele chińskich statków. Jest prawdopodobne, że warunki wojenne utrzymają się co najmniej przez kolejny miesiąc, a w najgorszym przypadku Ormuz może pozostać zamknięty znacznie dłużej niż do daty granicznej dla wielu zagrożonych krajów. Im dłużej trwa wojna, tym większe prawdopodobieństwo kaskady rynkowej.
Zauważyłem, że niektórzy „przewidywacze” – opłaceni i przekupieni – dodają do tych wydarzeń własną propagandę, w tym twierdzenie, że Zachód jest na skraju upadku z powodu zamknięcia Ormuzu. W rzeczywistości Wschód jest o wiele bardziej narażony na tę wojnę pod względem gospodarczym niż Zachód. Mimo to, Stany Zjednoczone ponoszą pewne ryzyko, a jego wysokość zależy od tego, jak długo potrwa konflikt.
Kryzys energetyczny, zagrożenia wyborcze i globalna wojna gospodarcza
Jak zauważyłem w październiku 2024 roku w artykule „Rada Atlantycka ma wielkie plany wojny między USA a Iranem”, globaliści podejmują skoordynowane działania, aby wciągnąć Amerykanów i Europejczyków w długotrwałe konflikty z Iranem i Rosją. Jak zauważyłem w 2024 roku:
Media głównego nurtu donoszą, że Iran zhakował strategie wyborcze kampanii Trumpa i przekazał je obozowi Harris. Amerykańskie agencje wywiadowcze rozpowszechniają również pogłoski, że Iran współpracował przy zamachu na Trumpa. Czy te twierdzenia są prawdziwe? Niewiele jest publicznych dowodów na ich poparcie.
Może Iran naprawdę chce obalić Trumpa. A może to element spisku mającego na celu zapewnienie, że Trump poprze pełnowymiarową wojnę z Iranem, jeśli wygra wybory. Trump wielokrotnie powtarzał, że zamierza zakończyć wojnę na Ukrainie po powrocie do Białego Domu. To zniweczyłoby ponad dekadę planowania Rady Atlantyckiej. Ale co, jeśli uda im się wciągnąć USA w inny konflikt z takim samym potencjałem na wojnę światową? To właśnie jest Iran – kolejny kluczowy element…
Chciałbym zauważyć, że „wojna światowa” może przybierać różne formy. Może to być wojna z użyciem broni ekonomicznej, a nie nuklearnej. Może to być seria wojen zastępczych, które narastają i rozprzestrzeniają się.
Teatr ukraiński służy jako wojna zastępcza, w której Rosja pośrednio angażuje się w działania NATO, a Rosja jest teraz zmuszona utrzymywać swoją pozycję militarną znacznie dłużej, niż się spodziewała, po znacznie wyższych kosztach. Iran ma potencjał, by stać się drugą Ukrainą, ale taką, w której to Stany Zjednoczone są zmuszone do wydatkowania zasobów wojskowych i gospodarczych, podczas gdy Rosja i Chiny przeciągają koszty.
„Iran otrzyma mnóstwo broni i informacji wywiadowczych z Rosji, co przedłuży konflikt…”
Kreml zasadniczo przyznał, że to już się dzieje. Iran wykazał się nietypową precyzją w niektórych atakach rakietowych właśnie dlatego, że ma dostęp do rosyjskich danych wywiadowczych i namierzania satelitarnego. Rosjanie mogliby równie dobrze kierować strategicznymi operacjami Iranu, o ile nam wiadomo. Argumentowałem również, że:
„Na froncie politycznym nastąpi głęboki podział między konserwatystami pro-izraelskimi a konserwatystami antywojennymi. Trump straci znaczną część swojego elektoratu, jeśli USA wyślą wojska. Amerykanie mogą nienawidzić lewicowców na tyle, że w 2026 roku jeszcze nie będzie to miało znaczenia, ale nie dadzą też neokonserwatystom wolnej ręki”.
Innymi słowy, jedną z największych katastrof, jakie mogą spotkać Stany Zjednoczone w wyniku tej wojny, jest to, że ideologicznie obłąkani Demokraci i lewicowcy odzyskają wystarczającą siłę polityczną po wyborach, by zakłócić wszelkie praktyczne reformy i ostatecznie przywrócić koszmar przebudzenia [woke], którego byliśmy świadkami za rządów Bidena. Jeśli to się stanie, masowe, gwałtowne niepokoje w Ameryce są nieuniknione. Nie wspominając już o tym, że wojna z Rosją na Ukrainie znów stanie się przedmiotem debaty.
Dla dużych obszarów Azji katastrofa będzie dotkliwa w sposób natychmiastowy, obejmując załamanie gospodarcze, reglamentację i prawdopodobnie niepokoje społeczne. A dzięki globalizacji kryzys gospodarczy w Azji ma potencjał rozprzestrzenienia się na gospodarki zachodnie.
Kraje BRIC straciły znaczną część swojej przewagi nad dolarem amerykańskim, jaką miały 10 lat temu (posiadane przez Chiny zasoby dolara i obligacji skarbowych zmniejszyły się o połowę, a eksport z Chin do USA znacząco spadł), ale nadal mogą angażować się w wystarczająco dużo wojen gospodarczych poprzez zakłócenia w handlu, by siać spustoszenie na rynkach amerykańskich.
Jak wspominałem w ostatnich artykułach, jakiekolwiek zakłócenie handlu Yen-Carry będzie obecnie prawdopodobnie największym zagrożeniem dla gospodarki USA, a może ono zostać wywołane przez wysokie ceny energii w Japonii; nie jako atak, ale jako podstawowa konsekwencja współzależności rynkowej. Wszystko to zależy od prawdziwych celów działań USA w Iranie.
Czy celem jest okupacja i całkowita zmiana reżimu? Cóż, właśnie tego chcą neokonserwatyści i Izrael. Realizacja takiego projektu mogłaby zająć lata i wymagałaby maksymalnego zaangażowania wojsk lądowych USA. Gdyby jednak Trump zamierzał przeprowadzić okupację, myślę, że wysłałby dziesiątki tysięcy żołnierzy już pierwszego dnia.
Czy celem jest po prostu zniszczenie irańskiej zdolności do projekcji siły militarnej poza granicami kraju, czy przejęcie kontroli nad Cieśniną Ormuz? Na tym etapie wycofanie się nie wchodzi w grę (Ormuz nie może pozostać w rękach Irańczyków bez uzyskania nad nimi przewagi). Zatem byłby to najłatwiejszy cel do osiągnięcia przy minimalnych operacjach lądowych USA, co prowadzi nas do najlepszego scenariusza…
Klucz do zakończenia wojny z Iranem w pięć tygodni
Ciągle słyszymy o międzynarodowych konsekwencjach zamknięcia Ormuz, ale media rzadko wspominają o tym, że to Iran jest NAJBARDZIEJ narażoną gospodarką ze wszystkich. Na razie irańskie statki z ropą nadal przepływają przez cieśninę, a te jednostki stanowią podstawę irańskiej gospodarki. Strategiczne szacunki sugerują, że bez stałego przepływu tych tankowców irańska gospodarka całkowicie załamałaby się w ciągu pięciu tygodni.
W rzeczywistości z Iranu wyciekają już informacje sugerujące, że właśnie trwa krach gospodarczy. To przyspieszy gotowość reżimu islamskiego do negocjacji.
Jeśli tego nie zrobią, strategią Trumpa będzie lądowa inwazja na wyspę Kharg wraz z kilkoma innymi wyspami, które Iran wykorzystuje do zabezpieczania Cieśniny Ormuz. Wyspa Kharg obsługuje około 96% irańskiego eksportu ropy naftowej, co czyni ją największą słabością reżimu.
Ale co, jeśli Kharg stanowi zbyt duże ryzyko? Amerykańska opinia publiczna brzydzi się nawet minimalnymi stratami w ludziach, dlatego politycznie nie jesteśmy przygotowani do przetrwania długotrwałej wojny. Jest inny sposób, i jest on o wiele bezpieczniejszy…
Irańskie statki towarowe mogą zostać przejęte przez amerykańską blokadę Zatoki Perskiej, daleko od wąskich wód Ormuzu. Okręty mogłyby zostać zniszczone, ale podejrzewam, że Departament Obrony będzie starał się uniknąć wycieków ropy i katastrof ekologicznych. Zamiast tego najlepszym rozwiązaniem jest przejęcie irańskich tankowców, a następnie przekierowanie ropy do krajów zagrożonych niedoborem. Iran ma możliwość wyłączenia śledzenia GPS dla swoich statków (flota cieni), ale nie pomogłoby mu to w manewrowaniu w obliczu całkowitej blokady USA.
Innymi słowy, twierdzę, że Stany Zjednoczone mogłyby odwrócić sytuację i wykorzystać zależność Iranu od Cieśniny Ormuz przeciwko niemu. Z irańską gospodarką w ruinie, nie będą już w stanie kupować pocisków rakietowych ani dronów w celu zaopatrzenia z Rosji i Chin. Nie będą w stanie opłacić zasobów logistycznych dla swojego wojska ani stłumić niepokojów społecznych.
Irańczycy zostaliby zmuszeni do negocjacji, a wojna szybko by się zakończyła, przy minimalnym ryzyku dla wojsk amerykańskich. To jedyna opcja, jaką widzę, aby przywrócić rynki energii do normalnego funkcjonowania w ciągu kilku miesięcy, zapobiegając jednocześnie globalnemu kryzysowi. Trump powinien traktować wszelkie apele o długoterminową okupację terytorium z podejrzliwością. Nie ma potrzeby tego rodzaju zaangażowania militarnego. Wojnę można szybko rozstrzygnąć środkami ekonomicznymi.
Pustosłowie i przypowieści: bełkot Trumpa Murray twierdzi, że mimo iż Trump sprawia wrażenie klauna, byłoby strasznym błędem brać to za prawdę, ponieważ Trump jest bezwzględny i bardzo niebezpieczny, a jego celem jest zniszczenie Palestyńczyków w […]
***
Cieśnina Ormuz – bardzo dziwne przeciąganie liny W ciągu kilku godzin od pierwszych nalotów bombowych w ramach „Epic Fury” zachodnie źródła donosiły, że Iran zamknął cieśninę Ormuz. Następnie Iran stwierdził, że tego nie zrobił, ale groził, że […]
Kilka amerykańskich bombowców było już w drodze na Sycylię, gdy plan ich lotu został przekazany włoskim siłom powietrznym.
Luciano Portolano, szef sztabu włoskich sił zbrojnych, poinformowany przez Siły Powietrzne, że bombowce amerykańskie są już w drodze do Włoch – a ich celem jest lądowanie w sycylijskiej bazie w Sigonelli, z zamiarem ponownego wystartowania(w kierunku Iranu) – przekazał tę informację ministrowi obrony Guido Crosetto. Ponieważ ze strony Stanów Zjednoczonych nie wpłynęły wcześniej żadne wnioski o zezwolenie ani też nie przeprowadzono konsultacji z rządem włoskim, Crosetto odmówił zgody na lądowanie samolotów. Zajście miało miejsce w piątek 27 marca 2025 (ale ujawnione zostało jedynie dzisiaj, tj. 31 marca, przez włoski dziennik Corriere della Sera).
Sigonella jest jedną z wielu amerykańskich baz wojskowych znajdujących się we Włoszech, których użytkowanie regulują dwie umowy dwustronne podpisane przez rządy Włoch i Stanów Zjednoczonych w 1954 roku. Umowy te są jednak objęte tajemnicą państwową, dlatego ich szczegółowa treść nie jest znana.
Według źródeł rządowych cytowanych przez gazetę „La Repubblica”,Stany Zjednoczone nie zareagowały ani nie zgłosiły protestu po odmowie ze strony Włoch, dlatego na razie wydaje się, że udało się uniknąć kryzysu dyplomatycznego.
Nie jest to jednak pierwszy przypadek w historii, w którym pojawia się Sigonella. Baza ta jest bowiem dobrze znana z wydarzenia, które miało miejsce 10 października 1985 roku, po tym jak czterech radykalnych bojowników palestyńskich porwało włoski statek wycieczkowy „Achille Lauro”.
Podczas porwania, zabito i wrzucono do morza niepełnosprawnego amerykańskiego turystę (Żyda), dlatego ówczesny prezydent Ronald Reagan postanowił wkroczyć do akcji. Kiedy czterech bojowników przewożono egipskim Boeingiem, dwa amerykańskie samoloty wojskowe zbliżyły się do niego i poprosiły rząd włoski, na czele którego stał Bettino Craxi, o pozwolenie na lądowanie w Sigonelli. Zaraz po lądowaniu doszło do spięcia między amerykańskimi siłami specjalnymi a włoskimi karabinierami.
Reagan zwrócił się do Craxiego z prośbą o ekstradycję porywaczy. Craxi odmówił, wyjaśniając, że przestępstwa popełniono na wodach międzynarodowych i na włoskim statku, a zatem powinny być ścigane przez Włochy. Reagan ustąpił, a kryzys, który przeszedł do historii jako „kryzys w Sigonelli”, ucichł.
Iran równa Izrael z ziemią, Trump panikuje, gdy amerykańscy marines atakują Kharg i Ormuz | Larry Johnson
uncut-news.ch
Konflikt na Bliskim Wschodzie osiągnął dramatyczny poziom eskalacji w marcu 2026 roku. W ramach operacji True Promise 4 (Prawdziwa Obietnica 4), Iran wraz z sojusznikami, takimi jak Hezbollah i jemeńscy Huti, rozpoczął zmasowany ostrzał Izraela. Jednocześnie zamknięcie Cieśniny Ormuz grozi destabilizacją globalnych dostaw energii. W niedawnym wywiadzie były analityk CIA Larry Johnson analizuje sytuację jako asymetryczną wojnę na wyniszczenie, w której Izrael i państwa Zatoki Perskiej są coraz bardziej zagrożone ze względu na mniejszą głębię strategiczną i wyczerpaną obronę powietrzną. Rząd USA pod przewodnictwem prezydenta Trumpa reaguje sprzecznymi sygnałami – od gróźb operacji lądowych po panikę wywołaną rosnącymi cenami ropy.
Asymetria wojny: skala, głębokość i trwałość
Larry Johnson wyjaśnia tę dynamikę prostym porównaniem: duże terytorium (Iran) może absorbować i kontynuować ataki każdego dnia, podczas gdy mały kraj (Izrael, około 22 000 km²) szybko osiąga swoje granice obrony. Izrael ma tylko kilka dużych ośrodków miejskich – Jerozolimę, Hajfę i Tel Awiw – gdzie mieszka ponad połowa ludności. Nie ma dziesiątek rozproszonych elektrowni ani rafinerii, jak Iran.
Każde uderzenie w izraelską infrastrukturę, taką jak zakład chemiczny Ramat Hov niedaleko Dimony czy rafineria w Hajfie, ma zatem znacznie poważniejsze skutki niż porównywalne szkody w Iranie. Johnson podkreśla: „Izraelowi bardziej szkodzi utrata jednego zakładu chemicznego niż odebranie Iranowi dziesięciu”. Iran dysponuje potencjałem strategicznym, podczas gdy zdolność Izraela do przetrwania jest znacznie niższa – pomimo dużego obciążenia dla irańskiej ludności.
Codziennie napływają doniesienia o milionach Izraelczyków szukających schronienia w schronach przeciwbombowych. Izraelskie systemy obrony przeciwrakietowej (Żelazna Kopuła, Proca Dawida) wykazują znaczące słabości: według doniesień, nawet 80% irańskich pocisków je przebija. Hezbollah koordynuje ataki z Libanu, a Huti z Jemenu używają nawet broni hipersonicznej, takiej jak Palestyna 2, która może dotrzeć do Izraela w zaledwie około 15 minut.
Duże straty dla Sił Obronnych Izraela i ostrzeżenia wewnętrzne
Armia Izraela (IDF) znajduje się pod ogromną presją. Obecny szef sztabu zaalarmował gabinet bezpieczeństwa: IDF jest na skraju załamania, a system rezerwy nie będzie w stanie go dłużej utrzymać. Brakuje nowych przepisów dotyczących poboru, rezerwistów i przedłużenia służby. Bez nich armia wkrótce nie będzie w stanie wypełniać swoich rutynowych obowiązków.
Straty w Libanie są szczególnie dramatyczne: Hezbollah zniszczył 21 czołgów Merkava (najnowocześniejszych czołgów armii Izraela) w ciągu jednego dnia, a osiem kolejnych zostało już wcześniej zniszczonych. W sumie od początku ofensywy w południowym Libanie zniszczono lub unieruchomiono ponad 100 czołgów. Przypomina to porażkę z 2006 roku, ale według Johnsona jest ona jeszcze poważniejsza. Izraelowi nie udało się ostatecznie pokonać Hamasu w Strefie Gazy ani Hezbollahu – pomimo ogromnej przewagi materialnej.
Głosy w Izraelu potwierdzają kryzys: były rzecznik praw obywatelskich Sił Obronnych Izraela ostrzegł, że to, co czeka Izrael w kolejnej fazie wojny, jest „przerażające”. Johnson cytuje hebrajskojęzyczne media, które otwarcie dyskutują o tej niepewnej sytuacji.
Wyczerpanie obrony przeciwlotniczej w Izraelu i państwach Zatoki Perskiej
Państwa Zatoki Perskiej (ZEA, Bahrajn, Arabia Saudyjska) i Izrael wystrzeliły tysiące pocisków przechwytujących w ciągu zaledwie jednego miesiąca – oficjalnie nawet 2400 w samym regionie Zatoki Perskiej. Johnson podważa te dane: całkowity zapas nowoczesnych pocisków PAC-3 (Patriot) na świecie wynosił maksymalnie około 4620 na koniec 2025 roku. Znaczna część została już zużyta na Ukrainie i w poprzednich konfliktach. To, co jest teraz wystrzeliwane, to prawdopodobnie starsze warianty PAC-2, a nawet PAC-1 – imponujące wizualnie, ale często nieskuteczne militarnie.
Konsekwencja: Obrona powietrzna państw Zatoki Perskiej jest w dużej mierze wyczerpana. Iran może atakować cele bez ograniczeń. Doniesienia mówią o atakach na amerykańskie centra dowodzenia w Emiratach, atakach dronów na Piątą Flotę USA i uszkodzeniach infrastruktury. Rzecznik Iranu jednoznacznie odpowiedział na groźby Trumpa: Cieśnina Ormuz pozostanie zamknięta dla „wrogiego ruchu”; ataki na irańskie obiekty doprowadzą do jej całkowitego zamknięcia, w połączeniu z odwetem na infrastrukturze energetycznej w Izraelu i sojusznikach USA.
Państwa Zatoki Perskiej pod presją: kruche struktury
Johnson opisuje monarchie Zatoki Perskiej jako pozbawione odporności. Zjednoczone Emiraty Arabskie – pomimo futurystycznych wieżowców – czasami nie mają nowoczesnego systemu kanalizacyjnego; ścieki są codziennie wywożone ciężarówkami. 83% dochodów z ropy naftowej, turystyki, handlu i finansów zostało utracone z powodu konfliktu. Dubaj i inne ośrodki cierpią ogromnie.
Jeszcze mniejszy i bardziej narażony jest Bahrajn, z liczną populacją szyitów i przywódcą, który opuścił kraj. Johnson przewiduje, że ZEA lub Bahrajn mogą się rozpaść jako państwa w nadchodzących miesiącach. Arabia Saudyjska i inne kraje nie mają prawdziwego, organicznego fundamentu politycznego – polegają na dominacji plemiennej i dochodach z ropy naftowej. Z kolei tylko Irak i Iran wybierały swoich przywódców (choć w ograniczonym zakresie).
Iran wykorzystuje tę sytuację, aby zmienić równowagę sił w Zatoce Perskiej – być może nawet we współpracy z Turcją.
Polityka USA pod rządami Trumpa: sprzeczności i ryzyko eskalacji
Prezydent Trump wysyła sprzeczne sygnały: z jednej strony mówi o negocjacjach z „nowym, lepszym reżimem” w Iranie, z drugiej grozi „unicestwieniem” elektrowni, pól naftowych i wyspy Kharg (centralnego irańskiego portu eksportującego ropę naftową). Jednocześnie rząd USA najwyraźniej planuje operacje lądowe – w tym z udziałem piechoty morskiej i spadochroniarzy – mające na celu „otworzenie” Cieśniny Ormuz lub odzyskanie [zrabowanie md] 450 kilogramów wzbogaconego uranu.
Johnson uważa, że takie plany są wysoce problematyczne z punktu widzenia logistycznego i wątpliwe z wojskowego punktu widzenia:
Operacja lądowa na Chargu lub otwarcie cieśniny n ie bierze pod uwagę miny, podwodne drony, okręty podwodne, artylerię nadbrzeżną i pociski. Atak w głąb Iranu (np. na składy wzbogaconego uranu) wymaga rozległego wsparcia lotniczego, magazynów paliwa i wiąże się z wysokim ryzykiem ofiar – podobnie jak miało to miejsce w przypadku poprzednich operacji USA (operacja Eagle Claw w 1980 roku, nalot na Bin Ladena). Idea kontroli nad ropą naftową stoi w sprzeczności z wcześniejszymi złagodzeniami sankcji, które miały na celu zwiększenie jej przepływu.
Johnson uważa to za „panikę kryjącą się za agresją”. Uważa, że działania te są częściowo motywowane wizerunkowo i stanowią zagrożenie dla amerykańskich żołnierzy, nie przynosząc żadnych wyraźnych korzyści militarnych.
Konsekwencje ekonomiczne i globalne: stagflacja i zmiana wielobiegunowa
Zamknięcie Cieśniny Ormuz (przez którą normalnie przepływa około 20% światowej ropy naftowej) spowodowało gwałtowny wzrost cen ropy. W USA benzyna w niektórych regionach (Kalifornia) wzrosła do ponad 6 dolarów za galon. Ceny oleju napędowego wzrosły jeszcze bardziej. To napędza inflację, koszty transportu, ceny nawozów i łańcuchy dostaw – z ryzykiem stagflacji podobnej do tej z lat 70. XX wieku.
Pomimo sankcji Iran nadal czerpie zyski z eksportu do Chin (częściowo za pośrednictwem chińskich tankowców od których pobiera opłaty za przejazd). Państwa Zatoki Perskiej ponoszą ogromne straty. W dłuższej perspektywie konflikt przyspiesza transformację w kierunku wielobiegunowego porządku świata: Chiny czerpią korzyści ze sprzedaży pojazdów elektrycznych, a Rosja i Iran umacniają swoją pozycję. Udział dolara w światowych rezerwach walutowych stale spada. Johnson postrzega to jako początek nowego porządku gospodarczego i politycznego – porównywalnego z rozwojem Chin po 1972 roku.
Nawet lotniskowce takie jak USS Gerald Ford (który najwyraźniej został poważnie uszkodzony przez pożar) i wysokie wieżowce tracą na znaczeniu w dobie broni hipersonicznej i dronów.
Wnioski: Punkt zwrotny z niepewnym wynikiem
Larry Johnson maluje obraz wojny, której Izrael i wspierane przez USA państwa Zatoki Perskiej z trudem mogą toczyć na dłuższą metę. „Oś oporu” (Iran, Hezbollah, Huti, irackie milicje) demonstruje koordynację i wytrwałość. Wewnętrzne ostrzeżenia Izraela i wyczerpane systemy obronne wskazują na poważne trudności.
Polityka USA wydaje się sprzeczna i ryzykowna. Nie wiadomo, czy operacja lądowa zostanie rozpoczęta, czy negocjacje zostaną podjęte – ale wstrząsy gospodarcze (ceny ropy naftowej, inflacja) już teraz wpływają na gospodarkę światową. Konflikt może trwale zmienić sytuację polityczną na Bliskim Wschodzie i globalny porządek gospodarczy. Johnson ostrzega: Nadchodzące tygodnie i miesiące będą kluczowe – z wysokim ryzykiem dalszej eskalacji.
