W momencie, kiedy wszystkie media analizują i opisują wczorajszy, kolejny nieudany – autentyczny, czy sterowany przez FBI – zamach na Donalda Trumpa, era irańskich ustępstw dobiegła końca. Także era amerykańskich dyktatów dobiega końca.
Karykatura autorstwa jemeńskiego artysty Kamala Sharafa poświęcona strzelaninie podczas kolacji korespondentów Białego Domku.
Iran wyszedł z 40-dniowej wojny, która została mu bezprawnie narzucona, nie jako strona zdyscyplinowana i łapiąca oddech, lecz jako niekwestionowany zwycięzca decydujący o losach wojny. Obecnie przewaga militarna i polityczna należy do Republiki Islamskiej, a warunki wszelkich przyszłych starć będą dyktowane odpowiednio – nie przez Waszyngton, nie przez nieudanego agresora, lecz przez stronę, która obroniła się i odniosła zwycięstwo. Po porażce na polu bitwy i porażce przy stole negocjacyjnym wróg uciekł się do wojny psychologicznej – tworząc iluzję wewnętrznego rozłamu wśród irańskich urzędników. Ta sztuczka również nie zdała jedynego testu, który się liczy: realiów na miejscu.
Irański parlament ustanowił nowe reguły dotyczące Cieśniny Ormuz:
Irański rial (IRR), jest walutą, w której będą uiszczane opłaty za przepływ przez cieśninę;
Wszystkie umowy muszą zawierać nazwę Zatoka Perska;
Statki krajów, które były lub są w tę wojna zaangażowane, muszą dodatkowo zapłacić odszkodowanie.
Ponadto Iran ogłosił, że Cieśnina Ormuz będzie całkowicie zablokowana do czasu, kiedy zamrożone z powodu sankcji USA 11 miliardów dolarów, będące własnością Iranu nie zostaną zwrócone.
Nie będzie też żadnych dyskusji, także na temat złagodzenia sankcji. Nieudolnie przeprowadzana amerykańska blokada irańskich statków w Zatoce Omańskiej musi zostać zakończona. Minister Spraw Zagranicznych Iranu Abbas Araghtschi ogłosił ultimatum: jeśli w ciągu 48 godzin te warunki nie zostaną spełnione, nastąpi koniec zawieszenia broni.
Zawieszenie broni i tak już wygasło. Są prowadzone jedynie rozmowy na temat ewentualnych rozmów…
Jest to nowa sytuacja, przed którą stoją Stany Zjednoczone. To nie agresor stawia warunki, lecz strona zaatakowana. Na nic się przyda największy na świecie budżet militarny, kiedy ma się do czynienia z mądrzejszym i dobrze przygotowanym przeciwnikiem.
Sytuacja w bunkrze Białego Domku jest znacznie gorsza niż ta propagowana przez Trumpa konfabulacja na temat irańskich władz.
Wysoko postawiony urzędnik Białego Domu zasugerował, że dyrektor FBI Kash Patel może być kolejną wysoko postawioną postacią, która opuści administrację, w związku z rosnącymi obawami dotyczącymi wewnętrznej niestabilności i rosnącą liczbą kontrowersji. Źródło.
Wstawiony Kash Patel.
Karoline Leavitt – rzeczniczka prasowa Białego Domku – ma w maju termin porodu i dlatego opuści na jakiś czas szeregi administracji Trumpa. Nie będzie łatwo znaleźć drugą osobę, która potrafiłaby tak jak ona lawirować, odpowiadając na pytania dziennikarzy. Krążą słuchy, że zamiast niej będą występować osobiście pan prezydent i jego zastępca.
„Dzisiaj wieczorem padną strzały”. Rzeczniczka prasowa Białego Domu Karoline Leavitt subtelnie zapowiada wydarzenia, które miały nastąpić podczas kolacji korespondentów Białego Domku. Źródło: Telegram 26.04.2026 r. 04:00.
Tak, ona doskonale przewidziała najbliższą przyszłość. Jednak Albert Einstein jeszcze lepiej opisał dzisiejszą sytuację na szczytach władzy w USA:
Szaleństwem jest robić wciąż to samo i oczekiwać różnych rezultatów.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Były analityk CIA: Krótki komentarz na temat strzelaniny podczas kolacji korespondentów Białego Domu… Trump nadal wysyła sprzeczne sygnały w negocjacjach z Iranem
Dyskusje o ewentualnym wznowieniu ataków na Iran zostały przyćmione przez samotnego strzelca – podobno 31-letniego nauczyciela z Kalifornii – który przechadzał się korytarzami hotelu Washington Hilton, gdzie odbywała się kolacja Stowarzyszenia Korespondentów Białego Domu. Kolacja ta była w przeszłości nazywana „Balem Kujonów”. Strzelec nie wszedł na salę balową. Został postrzelony przed salą balową po tym, jak zranił funkcjonariusza organów ścigania, który mógł sprawdzić skuteczność jego kamizelki kuloodpornej.
Media przedstawiają to wydarzenie jako kolejną próbę zamachu na Donalda Trumpa, mimo że napastnik został obezwładniony i aresztowany w holu przed obiektem. Biorąc pod uwagę skąpe informacje na temat dwóch poprzednich prób zamachu na Trumpa – w Butler w Pensylwanii i w klubie golfowym Trumpa na Florydzie – zrozumiałe jest, że niektórzy – w tym ja – zastanawiają się, czy ta strzelanina była prawdziwa, czy sfingowana. Musimy poczekać i zobaczyć, czy Biały Dom wykorzysta to wydarzenie w nadchodzących dniach, aby uzasadnić nową politykę lub działania administracji Trumpa. Może atak na Iran?
[na dole wkleję śmieszne filmiki o tym „zamachu”. Żałosny brak profesjonalizmu u wykonawców.. md]
================
A propos Iranu: Donald Trump nadal zachowuje się nieprzewidywalnie. Wystarczy spojrzeć na jego wypowiedzi z ostatnich dwóch dni.
24 kwietnia 2026 r. (piątek) prezydent Trump złożył szereg oświadczeń dotyczących trwających rozmów o zawieszeniu broni i pokoju między USA a Iranem, w kontekście kruchej sytuacji powojennej z atakami, blokadą morską i problemami wokół Cieśniny Ormuz:
W rozmowie telefonicznej z agencją Reuters stwierdził, że Iran przygotowuje ofertę mającą na celu spełnienie żądań USA. Powiedział: „Składają ofertę i zobaczymy”, ale dodał, że nie zna jeszcze szczegółów.
Zapytany o partnerów negocjacyjnych w Iranie, odpowiedział: „Nie chcę tego mówić, ale rozmawiamy z ludźmi, którzy obecnie sprawują władzę”. Wcześniej wyrażał niepewność co do irańskich przywódców i faktycznej dynamiki władzy.
Biały Dom ogłosił, że specjalni wysłannicy Steve Witkoff i Jared Kushner udadzą się do Pakistanu następnego dnia (25 kwietnia) na rozmowy, w których Pakistan będzie pośredniczył, podczas gdy wiceprezydent J.D. Vance pozostanie w gotowości. Sekretarz prasowa Karoline Leavitt mówiła o „pewnych postępach” po stronie irańskiej.
25 kwietnia 2026 r. (sobota) Trump odwołał planowaną podróż wysłanników po tym, jak irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi opuścił Pakistan bez bezpośrednich rozmów ze Stanami Zjednoczonymi:
W serwisie Truth Social ogłosił odwołanie, krytykując długą podróż (np. około 18-godzinne loty) i stwierdzając, że nie warto podejmować bezproduktywnych rozmów. Podkreślił, że Stany Zjednoczone mają potężną siłę nacisku („Mamy wszystkie karty”) i że Iran może po prostu skontaktować się z nimi, jeśli sprawa jest poważna.
W rozmowie z reporterami (np. Fox News), powtórzył, że nie wyśle swoich przedstawicieli, aby „siedzieli i rozmawiali o niczym”, twierdząc, że Iran powrócił z „znacznie lepszą” ofertą po początkowym odrzuceniu. Zbagatelizował możliwość natychmiastowego wznowienia konfliktu.
W ciągu ostatnich 48 godzin Trump zaprzeczył sam sobie. W piątek twierdził, że oferta złożona przed odwołaniem była niewystarczająca („kawałek papieru, który powinien być lepszy”, „oferował wiele, ale niewystarczająco”). Jednocześnie stwierdził, że Iran przesłał „znacznie lepszą” propozycję w ciągu około dziesięciu minut od ogłoszenia odwołania. Kluczowe jest jednak to, że Iran przedstawił tę samą listę żądań, którą przedstawił Trumpowi już dwa tygodnie wcześniej. Trump przedstawił odwołanie rzekomego spotkania w Islamabadzie jako skuteczną taktykę nacisku, która natychmiast przyniosła lepsze warunki – jednocześnie uzasadniając odwołanie, twierdząc, że pierwotna oferta była kiepska.
To nie jest sprytna strategia negocjacyjna, to farsa.
PRESIDENT TRUMP: „One officer was shot, but saved by the fact that he was wearing a obviously a very good bulletproof vest.” „He was shot from very close distance with a very powerful gun, and the vest did the job.” „I just spoke to the officer and he’s doing great.”
PRESIDENT TRUMP: "One officer was shot, but saved by the fact that he was wearing a obviously a very good bulletproof vest."
"He was shot from very close distance with a very powerful gun, and the vest did the job."
Here is the clear evidence of the faked show tonight Right before Trump is rushed off stage… a man holds up a card. It looks like he may have been signaling something to another person. One second later, Melania reacts with an exaggerated fake expression of horror on her face. Did you get it or not yet…
⛔️Here is the clear evidence of the faked show tonight ‼️ ⛔️ Right before Trump is rushed off stage… a man holds up a card‼️ ⛔️It looks like he may have been signaling something to another person‼️ ⛔️One second later, Melania reacts with an exaggerated fake expression of horror… pic.twitter.com/jcxXXz9pA8
Już parę razy pisałem, że rosyjskie media – te oficjalne i te społecznościowe – wyglądają jakoś inaczej. Coraz wyraźniejsza jest krytyka rządu, a nawet (w pośredni sposób) samego Putina. Także wypowiedzi wielu ekspertów i komentatorów także brzmią inaczej. Nawet Dugin, który do tej pory był bardzo prorządowy, przestał głosić same pochwały. Wygląda na to, że w Rosji coś się gotuje, bo spod pokrywki garnka zaczyna wydobywać się para.
22 kwietnia 2026 roku – w dzień urodzin Lenina – Giennadij Ziuganow wygłosił w Dumie przemówienie, w którym ostrzegał, że poziom niezadowolenia jest już tak wysoki, że jesienią może dojść do powtórki roku 1917- tego. Wypowiedź ta wywołała istną burzę i sporo dość niewybrednych komentarzy. Powodem była jej nieprecyzyjność, która została szybko skorygowana. Ziuganow nie miał na myśli rewolucji październikowej, ale lutową, która zmusiła cara do abdykacji i ustanowiła rząd tymczasowy.
Czy coś takiego jest możliwe? Trudno powiedzieć. Szczerze mówiąc sam zastanawiam się już od dłuższego czasu nad sytuacją w Rosji, przebiegiem wojny na Ukrainie i poczynaniami Putina. Wyraźnie widać, że Putin stał się osobą określaną w Rosji jako „zapadnik” – zwolennik dobrych kontaktów z Zachodem. Trzeba wiedzieć, że w Rosji jest to określenie pejoratywne, bo oznacza sprzedawczyka interesów Rosji na rzecz Zachodu. Nikt nie zwrócił uwagi na wywiad Karaganowa dla stacji Rosja 24, w którym zarówno on, jak i moderator mówią o braku zrozumienia rosyjskich elit dla pewnych poczynań Putina. I używają określenia „prezydent”!
W Rosji jest obecnie wiele głosów mówiących o konieczności reform. Karaganow mówi wyraźnie, że bez takich reform Rosja skazana jest na upadek. Uważa, że „zapadniki” są przeszkodą na drodze takich reform i muszą być usuwani ze stanowisk. Nie ulega wątpliwości, że Putin zrobił wiele zarówno dla Rosji, jak i światowego pokoju. Można śmiało powiedzieć, że uratował Rosję. „Nasz” rząd i nastawione antyrosyjsko społeczeństwo nie rozumieją, że w pośredni sposób uratował także nasz kraj. Nie potrafią i chcą sobie wyobrazić, jak wyglądałaby Polska mająca pod bokiem zdestabilizowanego rosyjskiego kolosa! Ale wszystko wskazuje na to, że czas Putina się kończy i pora na następcę.
Kompletnie nie rozumiem wielu rzeczy, które się w Rosji dzieją. Nie rozumiem utrzymywania na stanowisku Nabiulliny – szefowej rosyjskiego banku centralnego. Sam fakt, że jest ona wychwalana przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy, jest najlepszym dowodem na to, że działa na szkodę Rosji. W Rosji mówi się głośno, że niepotrzebne są sankcje, wystarczy Nabiullina! Ale z jakiegoś powodu jest ona pod ochroną Putina.
Nie rozumiem powodów przeciągania wojny na Ukrainie. Ta wojna już dawno mogłaby się zakończyć. Rosja ma do tego potencjał. Dlaczego nie jest on wykorzystywany? Z niezrozumiałego dla mnie powodu wojna jest sztucznie przeciągana. Jakie są tego powody?
Do tego dochodzi bezczynne tolerowanie coraz większego wsparcia Ukrainy ze strony Zachodu. Tolerowanie dostarczania Ukrainie uzbrojenia służącego do atakowania celów w Rosji a nawet użyczanie przestrzeni powietrznej (Polski i krajów bałtyckich) do przelotu dronów atakujących cele w Rosji. Wprawdzie ogłoszono listę zachodnich firm produkujących dla Ukrainy drony i inne uzbrojenie, ale nie poszły za tym żadne czyny lub chociażby groźby. Rosja przestała już nawet ogłaszać kolejne czerwone linie, bo ich przekraczanie nie pociąga za sobą żadnych konsekwencji.
Oczywiście są bardzo poważne argumenty za przeciąganiem tej wojny. Rosja dobrze wie, że czeka ją nieuchronne i decydujące starcie z Zachodem, więc przygotowuje się do niego.
Po pierwsze ta wojna jest szkołą dla wojska. Na froncie są jedynie żołnierze zawodowi, rotacja jest duża, co kilka miesięcy następuje wymiana. Chodzi o to, by jak największa ilość żołnierzy „powąchała proch”. Nic dziwnego, że nawet Kim z Korei poprosił Rosję o możliwość udziału swoich żołnierzy w prawdziwej wojnie. Takie doświadczenie jest bezcenne.
Po drugie chodzi o opracowanie nowych metod prowadzenia walki. Ta wojna wygląda zupełnie inaczej niż wszystkie dotychczasowe. Zachodni stratedzy, którzy przygotowywali Ukrainę na starcie z Rosją, liczyli na frontalne ataki masy rosyjskich wojsk, na zagony pancerne. Niczego takiego nie ma. Są małe, mobilne grupki żołnierzy, trudne do lokalizacji i do zwalczania. Po trzecie, jest to okazja do przetestowanie nowych rodzajów broni. Prawdziwy front i prawdziwa wojna to nie to poligon! Specjaliści z rosyjskich firm zbrojeniowych przyjeżdżają na front i pytają żołnierzy o ich opinie i wskazówki co jeszcze można ulepszyć, pytają o pomysły na nową broń. Ale to wszystko kosztuje. Jak wyjaśniam w moim kompendium systemu monetarnego, wojna jest najlepszym interesem dla kapitału, a iście bandyckie stopy procentowe Nabiulliny sprawiają, że do rosyjskich oligarchów nie płynie strumień pieniędzy. Płynie Wołga!!
Inną zagadką są dla mnie negocjacje z Trumpem. Nie zgadzam się z opiniami wielu komentatorów, którzy widzą w tym nową Jałtę. Zamiast dyktować swoje warunki, tak jak to robi Iran, Rosja płaszczy się przed USA. Dmitriew – obecny główny (i jedyny!) negocjator – także jest dla mnie zagadką. Z pewnością nie prowadzi on tych negocjacji w interesie Rosji. To właściwie druga Nabiullina. Obydwoje są „zapadnikami”.
————————–
Ale dziwne rzeczy dzieją się także w USA. Nie ulega wątpliwości, że tamtejszy prezydent, podobnie jak ogromna większość obecnych głów państw, to intelektualny asceta. Ale to, co wygaduje i wypisuje na swoim portalu bije wszelkie rekordy. Niektórzy mówią wyraźnie, że jest to Alzheimer, i że objawy są od dawna widoczne.
Ciarki przechodzą na myśl, że taki człowiek ma dostęp do guzika z arsenałem atomowym zdolnym zniszczyć świat! Oczywiście nie on jeden decyduje o jego użyciu, ale gdy uwzględnimy fakt, że faktyczną władzę w USA sprawuje obecnie grupa religijnych pojebańców sterowana przez jeszcze większych pojebańców uważających się za wybrańców boga, to sytuacja naprawdę nie jest ciekawa. Kompletnie nie rozumiemy tego, że wojna z Iranem podpaliła lont do beczki z prochem zdolnej rozsadzić świat. I ten lont jest bardzo krótki!! Na razie możemy zatankować samochody, ogrzać mieszkanie, mamy ciepłą wodę w kranie, mamy co jeść, ale to wszystko może się niedługo skończyć. Kraje Zatoki Perskiej to nie tylko dostarczyciele ropy i gazu. To także dostarczyciele ok 50% nawozów sztucznych. Przerwanie tych dostaw oznacza braki żywności, a w wielu krajach klęskę głodu. To także dostarczyciele gazów szlachetnych koniecznych do produkcji mikroprocesorów. Dostarczyciele całej masy innych rzeczy koniecznych do funkcjonowania światowej gospodarki. Na razie sięgamy do zapasów, ale one niedługo się skończą. Co będzie potem? Nie rozumiemy, że odbudowa tylko katarskich instalacji do upłynniania gazu potrwać może od 3 do 5 lat. Pełna odbudowa potrwać może kilkanaście lat! A postawiony pod ścianą Iran może doprowadzić do tego, że gdy zniszczone zostaną instalacje odsalania wody morskiej i elektrownie, to kraje Zatoki Perskiej mogą nie nadawać się do zamieszkania.
Gorąco polecam obejrzenie wywiadu, jaki dla Consortium News udzielił Alastair Crooke. Obok Thierry Meyssana to najlepszy znawca Bliskiego Wschodu – był tam wieloletnim brytyjskim ambasadorem. Gdy kliknie się na koło zębate, to można nawet wybrać polską ścieżkę dźwiękową. Niestety jakość jest bardzo kiepska. Na dodatek Crooke nie jest najlepszym mówcą. Ale naprawdę warto się poświęcić, bo Crooke mówi masę ciekawych rzeczy!! Wyjaśnia między innymi strategię obronną Iranu, obala mit o wspieraniu terroryzmu przez Iran, wyjaśnia różnice między islamem sunnickim i szyickim, informuje, że to, co obecnie dzieje się w Izraelu i w USA było już dawno zaplanowane. Wymienia nawet nazwiska i metody jakimi to osiągnięto. Mówi, że celem syjonistów jest wielki Izrael, a Iran stoi na drodze do urzeczywistnienia tego planu. Jak długo Iran istnieje, to Izrael nie dopuści do zakończenia tej wojny. Wszyscy cytują angielskojęzyczne izraelskie media, ale Crooke mówi, że hebrajskojęzyczne piszą wyraźnie, że USA są sterowane przez Izrael. Ale moim zdanie najciekawsze jest w 39 minucie.
Crooke mówi:
So, something is bubbling away passively in the background. But I mean that we’re talking about something more than just Netanyahu having whatever he has because there is still really a sort of super national structure above that of Congress above you know in Europe and in America that can dictate policies and dictate foreign policy on issues. That over which we know nothing. We know very little about you know who decides it what exactly are the interests of these people that exist at another level in small groups. Some of them are big donors. Some of them are oligarchs. Um some of them are intelligence officials. Who exactly are they? and what are their interests? We don’t we don’t know and no one is informing.
Grok tłumaczy:
Coś tam sobie cicho bulgocze w tle. Ale mówię o czymś większym niż tylko wpływy Netanjahu – bo nad tym wszystkim nadal istnieje taka ponadnarodowa struktura, stojąca ponad Kongresem, ponad Europą i Ameryką, która potrafi dyktować politykę i politykę zagraniczną w kwestiach, o których praktycznie nic nie wiemy. Bardzo mało wiemy o tym, kto tak naprawdę podejmuje te decyzje, jakie są prawdziwe interesy tych ludzi działających na zupełnie innym poziomie, w małych grupach. Część z nich to potężni donorzy, część to oligarchowie, a część – oficerowie służb specjalnych. Kim oni naprawdę są i czego chcą? Nie wiemy. I nikt nam tego nie mówi.”
=================
A więc coś powoli gotuje się w tle. Ale chodzi mi o to, że mówimy o czymś więcej niż tylko o tym, że Netanjahu ma to, co ma, ponieważ istnieje nadal pewnego rodzaju ponadnarodowa struktura, stojąca ponad Kongresem, ponad tym, co znamy w Europie i Ameryce, która może dyktować kierunki polityki i polityki zagranicznej w różnych kwestiach. I o której nic nie wiemy. Wiemy bardzo niewiele o tym, kto o tym decyduje, jakie dokładnie są interesy tych ludzi, którzy istnieją na innym poziomie w małych grupach. Niektórzy z nich to wielcy sponsorzy. Niektórzy to oligarchowie. Hm, niektórzy to funkcjonariusze wywiadu. Kim oni właściwie są? I jakie są ich interesy? Nie wiemy, nie wiemy, bo nikt nas nie informuje.
==========================
Nie sądzę, że ta sama zupa gotuje się na Zachodzie i w Rosji. Sądzę raczej, że rosyjskie elity widzą i czują co gotuje się w innych garnkach i gotują własną zupkę. Nam pozostaje jedynie czekać na to, aż w garnkach zacznie wrzeć…
Apologeci Izraela kłamią na temat swoich uczuć i przekonań oraz inne uwagi
Jedną z najbardziej frustrujących rzeczy u obrońców Izraela jest to, że ciągle udają, że wierzą w rzeczy, w które tak naprawdę nie wierzą, aby poprawić wizerunek Izraela.
Jedną z najbardziej frustrujących rzeczy u obrońców Izraela jest to, że ciągle udają, że wierzą w rzeczy, w które tak naprawdę nie wierzą, aby poprawić wizerunek Izraela.
Rabin Elchanan Poupko napisał na Twitterze : „Nigdy nie spotkałem syjonisty, któremu nie zależałoby na życiu niewinnych Palestyńczyków. Nigdy nie spotkałem antysyjonisty, któremu zależałoby na życiu Izraelczyków. Na tym właśnie polega różnica między nami”.
Ta osoba nie wierzy we własne twierdzenia. Świadomie kłamie na temat tego, co uważa za prawdę o syjonistach.
Z sondażu przeprowadzonego przez Penn State, opublikowanego w izraelskich mediach w zeszłym roku, wynika, że 82 procent izraelskich Żydów popiera przymusowe wydalenie wszystkich Palestyńczyków z Gazy. Prawie połowa, 47 procent, stwierdziła, że Siły Obronne Izraela powinny zabić wszystkich mieszkańców każdego zdobytego miasta – mieszkańców , a nie bojowników.
Rabin Poupko może nie być świadomy tego konkretnego sondażu, ale regularnie kontaktuje się z syjonistami. Osobiście zna syjonistów, którzy powiedzieliby mu prosto w twarz, że jego twierdzenie jest fałszywe, i jest tego w pełni świadomy. Świadomie kłamie, aby promować interesy informacyjne ludobójczego państwa apartheidu.
Robią to bez przerwy, ze wszystkim. Będą fałszywie twierdzić, że protesty pro-palestyńskie sprawiają, że czują się niebezpiecznie, tylko po to, by przeforsować prawo, które zamknie demonstracje. Będą udawać, że wierzą, że hasła takie jak „od rzeki do morza” i „globalizacja intifady” to pełne nienawiści hasła, które zachęcają do antysemickich ataków. Będą bezmyślnie powtarzać absurdalne hasła hasbary, takie jak „żywe tarcze” i „najbardziej moralna armia świata”, o których wiedzą, że są fałszywe. Po prostu będą wydawać z siebie wszelkie możliwe dźwięki, byle tylko zachodnie transporty broni dotarły do Tel Awiwu.
Oczywiście, że tak. To źli ludzie. Poparliby ludobójstwo, więc nie ma wiele rzeczy, których by nie zrobili. Oczywiście, że będą kłamać i manipulować, by realizować cele swojej ulubionej etno-nacjonalistycznej machiny wojennej. Zwolennicy Izraela są okropni.
❖
Posąg Jezusa zdewastowany przez izraelskich żołnierzy został potraktowany z większą powagą i skruchą niż jakakolwiek masakra ludzi dokonana przez Siły Obronne Izraela w ciągu ostatnich trzech lat. Najwyżsi rangą izraelscy urzędnicy, tacy jak Benjamin Netanjahu i Gideon Saar, opublikowali oświadczenia potępiające ten incydent, a izraelskie wojsko przeprosiło i skazało dwóch mężczyzn na trzydzieści dni więzienia za ten incydent.
Dzieje się tak, ponieważ Izrael wie, że amerykańskie poparcie dla chrześcijańskich konserwatystów będzie bardziej zależało na posągu niż na wszystkich atakach „Sił Obronnych” Izraela na Palestyńczyków, Libańczyków i Irańczyków razem wziętych od 2023 roku. Mieszkańcy Bliskiego Wschodu są w ich oczach tak odczłowieczeni, że postrzegani są jako mniej wartościowi niż kawałek włókna szklanego w kształcie Jezusa. [Widać, że pani Caitlin Johnstone jest neo-poganką. Nie rozumie, co to bluźnierstwo. md]
Izrael pozwoli swoim żołnierzom dopuszczać się wszelkich możliwych nadużyć humanitarnych, ale narażanie bazy wsparcia, która zapewnia dopływ broni? To niedopuszczalne.
We wtorek Departament Stanu wydał komunikat prasowy , w którym znalazło się stwierdzenie, że „Stany Zjednoczone angażują się w ten konflikt na prośbę i w ramach zbiorowej samoobrony swego izraelskiego sojusznika”.
Sądzę więc, że oficjalna odpowiedź na pytanie, czy Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę Iranowi na prośbę Izraela, zależy od nastroju dnia i tego, która postać administracji akurat zabiera głos.
❖
Minister obrony Izraela Israel Katz powiedział w czwartek podczas oceny sytuacji bezpieczeństwa, że Izrael „czeka na zielone światło od Stanów Zjednoczonych, przede wszystkim po to, by dokończyć eliminację dynastii Chamenei, inicjatora planu zagłady Izraela, oraz następców następców przywódców irańskiego reżimu terrorystycznego, a także po to, by cofnąć Iran do epoki ciemności i kamienia poprzez wysadzenie centralnych obiektów energetycznych i elektroenergetycznych oraz zniszczenie krajowej infrastruktury gospodarczej”.
Ci dziwacy mówią w ten sposób o okrucieństwie, jakie zamierzają wyrządzić Iranowi, a mimo to do dziś, kiedykolwiek sprzeciwiam się tej szalonej, okrutnej wojnie, w moich odpowiedziach ciągle pojawiają się pochlebcy bełkocący, że ta wojna ma na celu wyzwolenie narodu irańskiego.
❖
Użycie wyszkolonych psów gwałcicieli w izraelskich więzieniach jest tak dobrze udokumentowane , że nie ma powodu, by wątpić w jego istnienie. Hasbarzyści mogą jedynie powiedzieć: „To szaleństwo myśleć, że Izrael mógłby zrobić coś tak złego!”. W co nikt, kto śledził wydarzenia, nie wierzy.
❖
Ludzie opowiadający się za „zdemilitaryzowanym” państwem palestyńskim przyznają, że wiedzą, iż w przypadku rozwiązania dwupaństwowego Izrael kontynuowałby ataki i znęcanie się nad Palestyńczykami, i chcą mieć pewność, że Palestyńczycy nie będą w stanie temu zapobiec.
Nie chcą, aby Izrael był zmuszany do dogadywania się z sąsiadami jak każdy normalny kraj na świecie. Chcą mieć pewność, że Izrael będzie mógł nadal terroryzować Palestyńczyków na każde skinienie, bez normalnych systemów odstraszania siłą, jakimi dysponuje każde prawdziwe państwo.
❖
Jeśli twój najmocniejszy argument za cenzurą antyizraelskich wypowiedzi zaczyna się od słów „To sprawia, że Żydzi czują”, to twój argument nie jest wystarczająco silny, by traktować go poważnie. Mówimy tu o ludobójstwie, apartheidzie, czystkach etnicznych i nieustannych wojnach. Uczucia schodzą na dalszy plan – nawet uczucia ludzi, którzy głęboko wierzą, że ich uczucia są ważniejsze niż ludzkie życie.
Odczuwanie dyskomfortu jest w porządku i normalne. Wszyscy powinniśmy od czasu do czasu odczuwać dyskomfort, zwłaszcza gdy dzieją się straszne rzeczy. Ja sam odczuwam wiele dyskomfortu, przeglądając media społecznościowe od października 2023 roku, ale nie czuję się na tyle uprawniona, by wierzyć, że należy uchwalić odpowiednie przepisy i cenzurować internet, aby chronić mnie przed tymi uczuciami.
Ogarnij się, kochanie. Takie rozmowy trzeba odbyć.
❖
Kryzys żywnościowy i paliwowy, który wkrótce nastąpi, jest winą USA i Izraela. Wszyscy sojusznicy USA i Izraela powinni zerwać sojusze i nawiązać współpracę z narodami na całym świecie, aby ustanowić nowy porządek międzynarodowej potęgi.
Będę to powtarzać w miarę jak życie będzie stawało się coraz trudniejsze dla nas wszystkich.
Rosja bierze Europę za słowo i, opierając się na niedawnym briefingu ministra spraw zagranicznych Siergieja Ławrowa, przygotowuje się na ewentualność wojny na pełną skalę. Podczas corocznej „weryfikacji rzeczywistości” z liderami rosyjskich organizacji pozarządowych w Moskwie (24 kwietnia 2026 r.), minister spraw zagranicznych Ławrow przedstawił swoją jak dotąd najbardziej trzeźwą ocenę sytuacji. Era „hybrydyzacji zastępczej” dobiegła końca – maski opadły.
W odpowiedzi na europejskie oświadczenia, że Europa musi być gotowa na wojnę z Rosją w ciągu trzech do pięciu lat, Ławrow jednoznacznie stwierdził, że UE przygotowuje się do bezpośredniej konfrontacji militarnej z Rosją. W tej strategii Ukraina miałaby posłużyć jako „taran”, aby wykrwawić Rosję i kupić Europie czas potrzebny na pełną modernizację jej bazy przemysłowej w nadchodzących latach.
Minister podkreślił, że Kijów byłby bezsilny bez rozpoznania satelitarnego NATO i obecności zachodnich oficerów na miejscu. To już nie jest konflikt zastępczy, ale otwarta wojna z Rosją. Podczas gdy świat przechodzi geopolityczny kryzys, rosyjskie społeczeństwo obywatelskie jest wykorzystywane jako główna siła nacisku za pośrednictwem organizacji pozarządowych. Ministerstwo Spraw Zagranicznych zobowiązało się do wspierania projektów w Azji i Afryce.
Ławrow wyjaśnił:
„Wypowiedziano nam otwartą wojnę. Reżim w Kijowie jest jedynie „szpicą”, której używają, żeby zyskać na czasie. Nie mogli tego bardziej ukazać”.
Wniosek: Rosyjski korpus dyplomatyczny zmienił swoje stanowisko z „negocjacyjnego” na „mobilizacyjne”. Moskwa sygnalizuje, że przygotowuje się do długotrwałej, ryzykownej konfrontacji ze zmilitaryzowaną Europą. To nie jest kontynuacja Specjalnej Operacji Wojskowej… To przygotowania do wojny.
Tymczasem administracja Trumpa przygotowuje grunt pod ponowny atak na Iran. Sekretarz prasowa Białego Domu Karoline Leavitt oświadczyła w piątek, że „Irańczycy skontaktowali się z nami” i poprosili o „osobiste spotkanie”, dlatego prezydent Trump „wysłał Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera, aby wysłuchali, co mają do powiedzenia”. To kompletna bzdura.
Iran szybko zdementował tę wersję wydarzeń. Rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Ismael Baqaei, potwierdził w późnym wpisie na X 24 kwietnia, że NIE planuje się żadnego spotkania – powtarzam: NIE planuje się żadnego spotkania – z przedstawicielami USA. Minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi przebywa w Islamabadzie, aby spotkać się z wysokimi rangą pakistańskimi urzędnikami i przedstawić pisemny dokument przedstawiający stanowisko Iranu w sprawie ostatnich wydarzeń, który następnie zostanie przekazany Witkoffowi i Kushnerowi.
Sądzę, że Trump próbuje stworzyć narrację, która usprawiedliwi kolejny atak USA i Izraela na Iran. Wysyła swoich żydowskich emisariuszy do Islamabadu, rzekomo na spotkanie z irańskimi negocjatorami, tylko po to, by dowiedzieć się, że Iran rzekomo nie wziął udziału w spotkaniu. Trump przedstawi to jako akt złej woli i ogłosi, że odpowiednio ukarze Iran.
Jeśli poniższe wpisy na Telegramie okażą się prawdziwe, wojna rozgorzeje z pełną intensywnością już w niedzielny wieczór:
Chiny wzywają swoich obywateli do jak najszybszego opuszczenia Iranu – Ambasada Chin w Teheranie
Indie wzywają swoich obywateli do opuszczenia Iranu.
Według innego niedawnego wpisu na Telegramie, Trump najwyraźniej dał Bibiemu również pozwolenie na zerwanie zawieszenia broni z Hezbollahem:
Izraelskie siły powietrzne wznowiły ataki na południowy Liban, zawieszone wcześniej na mocy porozumienia o zawieszeniu broni między USA i Iranem.
Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej przejął statek; ekipa Witkoffa-Kushnera udała się do Pakistanu; USA nałożyły sankcje na chińską rafinerię i irańską flotę tajną; dalsze aktualizacje
Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej przejął statek, który – jak twierdzi – „współpracował ze Stanami Zjednoczonymi” – prowokacyjne posunięcie przed rozmowami w Pakistanie. Irański minister spraw zagranicznych przygotowuje pisemną propozycję dla strony amerykańskiej .
CNN podało, że prezydent Trump wysyła dwóch wysłanników – Steve’a Witkoffa i Jareda Jushnera – do Pakistanu na rozmowy z Iranem, podczas gdy Teheran wyraził większy pesymizm co do perspektyw dalszych negocjacji.
Stany Zjednoczone nakładają nowe sankcje na irańską „flotę cieni” i biorą na celownik chińską rafinerię ropy naftowej „czajniczek” .
Trzeci amerykański lotniskowiec, George H.W. Bush, w końcu dotarł na wody Bliskiego Wschodu po długiej podróży wokół Afryki.
Na konferencji prasowej Hegseth powtórzył swoje żądanie i wskazał na główny problem Iranu: „Wystarczy, że w znaczący i weryfikowalny sposób zrezygnują z broni jądrowej … ” . Ostrzegł Irańczyków przed dalszym stawianiem min .
Teheran po raz kolejny odrzuca pogłoski o osobie o radykalnych poglądach mającej zastąpić przewodniczącego irańskiego parlamentu, nazywając je „fałszywymi”.
***
IRGC przejmuje statek, USA nakładają sankcje na chińską rafinerię i irańską flotę cieni
Bloomberg podał, że zaledwie kilka minut po zamknięciu amerykańskiej giełdy: Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej przejął statek „EPAMINODES”, który podejrzewa się o współpracę ze Stanami Zjednoczonymi. Jak podała agencja Tasnim, statek zignorował ostrzeżenia i dopuścił się licznych naruszeń przepisów ruchu morskiego.
Na uwagę zasługują również niedawno ogłoszone przez USA sankcje wobec irańskiej „floty cieni” tuż przed kolejną planowaną rundą rozmów z Pakistanem, która prawdopodobnie rozpocznie się jedynie pośrednio, ponieważ strona irańska podobno przygotowuje pisemną odpowiedź. Według Bloomberga:
Stany Zjednoczone nałożyły sankcje na chińską rafinerię ropy naftowej, a także na dziesiątki firm żeglugowych i statków transportujących irańską ropę.
Biuro Kontroli Aktywów Zagranicznych (OFAC) Departamentu Skarbu USA nałożyło sankcje na Hengli Petrochemical (Dalian) Refinery Co., jedną z mniejszych chińskich rafinerii ropy naftowej, tzw. „czajniczków”.
Sekretarz Skarbu Scott Bessent oświadczył, że Departament Skarbu zamierza jeszcze bardziej ograniczyć sieć statków, pośredników i nabywców, z których korzysta Iran, aby dostarczać ropę na rynki światowe.
Według CNN Stany Zjednoczone wysyłają delegację do Pakistanu, natomiast Iran jest niezdecydowany.
CNN potwierdziła wcześniejsze spekulacje, donosząc, że prezydent Trump wysyła dwóch wysłanników do Pakistanu na rozmowy z Iranem, pomimo bardziej pesymistycznych prognoz Teheranu co do dalszych negocjacji. Specjalny wysłannik Steve Witkoff i zięć prezydenta, Jared Kushner, mają spotkać się z irańskim ministrem spraw zagranicznych Abbasem Araghchim w ten weekend. Jednak według wcześniejszego raportu półoficjalnej irańskiej agencji informacyjnej Tasnim, podczas wizyty ministra spraw zagranicznych nie są planowane żadne rozmowy między obiema stronami. Według CNN, wiceprezydent J.D. Vance, amerykański negocjator, nie jest obecnie spodziewany w delegacji. Najnowsze informacje od rzecznika prasowego Białego Domu dotyczące Vance’a:
Według rzeczniczki prasowej Białego Domu Karoline Leavitt wiceprezydent JD Vance pozostanie „w gotowości” i jest „gotowy udać się do Pakistanu”,aby wziąć udział w rozmowach na temat Iranu, jeśli negocjacje będą postępować w taki sposób, że Biały Dom uzna to za „cenne wykorzystanie swojego czasu”.
Araghchi wcześniej oświadczył, że udaje się do Pakistanu, ale ostudził spekulacje, że USA i Iran są bliskie drugiej rundy negocjacji mających na celu zakończenie ośmiotygodniowej wojny, pisząc w mediach społecznościowych, że celem jego podróży jest „bliskie nawiązanie współpracy z naszymi partnerami w sprawach dwustronnych i wymiana poglądów na temat rozwoju regionu”.
Urzędnicy pakistańscy zaznajomieni ze sprawą stwierdzili, że spodziewają się drugiej rundy rozmów pokojowych między USA i Iranem, ale odmówili komentarza na temat tego, kiedy i na jakim szczeblu negocjacje miałyby się odbyć.
Ceny ropy spadły nawet o 3,3%, osiągając poziom nieco poniżej 93 dolarów za baryłkę, po niedawnych sygnałach, że nieuchwytne rozmowy pokojowe między USA a Iranem mogą w końcu dojść do skutku, choć nie ma gwarancji pozytywnego wyniku. Traderzy uważnie śledzili ruchy obu delegacji, szukając wskazówek, czy negocjacje się rozpoczną i przyniosą ulgę, biorąc pod uwagę, że cieśnina pozostaje w dużej mierze zamknięta.
Oświadczenie to nastąpiło w momencie, gdy Stany Zjednoczone nasiliły presję na Iran, wprowadzając blokadę morską, aby zmusić Teheran do negocjacji, podczas gdy Izrael i Liban zabiegają o przedłużenie trzytygodniowego zawieszenia broni. Trump nakazał Marynarce Wojennej USA ostrzelanie każdego statku stawiającego miny w Cieśninie Ormuz po tym, jak wojsko przechwyciło dwa supertankowce próbujące ominąć ograniczenia w ruchu do i z irańskich portów. Decyzja Trumpa, oparta na twierdzeniach, że Iran stawia miny morskie w cieśninie, jest częścią działań Białego Domu mających na celu wstrzymanie eksportu ropy naftowej, wywieranie presji gospodarczej i wymuszanie ustępstw mających na celu zakończenie wojny.
„Mam mnóstwo czasu, ale Iran nie – czas ucieka!” – napisał Trump w poście na portalu Truth Social.
Jeśli rozmowy po raz kolejny okażą się bezowocne, sekretarz obrony Trumpa Pete Hegseth ogłosił w piątek, że za kilka dni do blokady dołączy drugi lotniskowiec.
Irański minister spraw zagranicznych nie spotka się ze stroną amerykańską w Pakistanie; Teheran dementuje pogłoski o Ghalibaafie.
…ale uda się do Islamabadu i oczekuje się, że dotrze tam w piątek wieczorem. Ma to być część podróży określanej jako międzynarodowa misja dyplomatyczna mająca na celu zapewnienie poparcia dla Teheranu i ustalenie warunków ewentualnej kolejnej rundy negocjacji z Waszyngtonem.
„Data rozpoczęcia drugiej rundy negocjacji między USA a Iranem nie została jeszcze ustalona” – poinformowało pakistańskie źródło w wywiadzie dla „Al Hadath” . W Islamabadzie oczekuje się jedynie spotkania ministra spraw zagranicznych Araghchiego i jego niewielkiego zespołu z pakistańskimi mediatorami , nic więcej. Biały Dom nie skomentował dotychczas tej sprawy; twierdzi, że Trump ma „nieograniczony czas” w sprawie konfliktu z Iranem i impasu w Cieśninie Ormuz. Tymczasem Teheran ponownie stanowczo zaprzeczył, jakoby piątkowe doniesienia o odwołaniu przewodniczącego irańskiego parlamentu Ghalibaafa ze stanowiska głównego negocjatora były fałszywe .
Tłumaczenie „X” : W najbliższym czasie wybieram się w podróż do Islamabadu, Maskatu i Moskwy. Celem moich wizyt jest ścisła współpraca z naszymi partnerami w sprawach dwustronnych oraz wymiana informacji na temat rozwoju regionalnego. Nasi sąsiedzi są dla nas niezwykle ważni.
Dalsze spekulacje na temat rezygnacji Ghalibafa ze stanowiska szefa zespołu negocjacyjnego.
Teheran w czwartek odrzucił powszechne doniesienia o rezygnacji przewodniczącego parlamentu Mohammada-Baghera Ghalibafa z kierowania irańskim zespołem negocjacyjnym. Jednak doniesienia te utrzymywały się aż do piątku, a finansowana przez Arabię Saudyjską londyńska stacja Iran International podała nową wersję:
Według informacji Iran International, Mohammad Bagher Ghalibaf, szef irańskiego zespołu negocjacyjnego ze Stanami Zjednoczonymi, zrezygnował ze stanowiska z powodu wewnętrznych nieporozumień.
Według informacji Iran International, Ghalibaf został upomniany i zmuszony do rezygnacji za próbę włączenia kwestii nuklearnej do rozmów z Waszyngtonem.
Jego miejsce mógłby zająć radykalny Saeed Jalili, a minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi również chciałby przejąć prowadzenie negocjacji.
A jednak faktem pozostaje, że jak dotąd nie zaplanowano żadnych rozmów; regionalne media donoszą, że irański minister spraw zagranicznych Aragczi zamierza udać się do różnych krajów, w tym do Omanu, a nawet zatrzyma się w Rosji – a Islamabad może również znaleźć się na trasie. Jeśli to prawda, doniesienia sugerują, że może to być jedynie etap przygotowawczy do ponownego nawiązania bezpośrednich kontaktów z Waszyngtonem.
W najnowszym raporcie AJ czytamy: „Podczas wizyty ministra spraw zagranicznych Abbasa Aragcziego w Pakistanie nie odbędą się żadne rozmowy między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, jedynie rozmowy dwustronne”, powołując się na wysoko postawione źródło irańskie.
Konferencja prasowa w Hegseth: układanie min, nuklearny punkt sporny
Kluczowe oświadczenie szefa Pentagonu z piątkowego poranka: „Wystarczy, że wyrzekną się broni jądrowej w sposób znaczący i weryfikowalny , albo będą mogli patrzeć, jak krucha gospodarka reżimu załamuje się pod nieustającą presją amerykańskiej potęgi – blokada będzie trwała tak długo, jak długo, niezależnie od decyzji prezydenta Trumpa” – powiedział Hegseth. Dodał, że biorąc pod uwagę trwającą blokadę, „czas nie jest ich sprzymierzeńcem”.
W tym kontekście Hegseth powtórzył: „Prezydent Trump powtórzył to wczoraj. Mamy mnóstwo czasu i nie szukamy porozumienia”.
A jednak, w rzeczywistości, przytoczył kolejne porównanie do niekończących się wojen Ameryki w regionie:
Mimo to Hegseth rozpoczął swoje przemówienie przed dziennikarzami od krytyki tego, co nazwał „niekończącymi się wojnami przeszłości, które ciągnęły się latami i dekadami”, i próbował rozróżnić konflikty w Wietnamie, Iraku i Afganistanie. Minister obrony argumentował natomiast, że operacja Epic Fury osiągnęła „decydujący rezultat militarny” w ciągu kilku tygodni, a jej głównym celem była misja zapobieżenia Iranowi zbudowania broni jądrowej.
Minister obrony powiedział, że misja wkracza w nową fazę, a Iran ma teraz szansę na zawarcie porozumienia pokojowego.„Iran stoi przed ważną decyzją, szansą na osiągnięcie porozumienia. Dobrego porozumienia. Mądrego porozumienia” –powiedział.
Odniósł się również do wczorajszych doniesień, że Iran nadal stawia miny w Cieśninie Ormuz i ostrzegł: „Jeśli Iran postawi miny w wodzie lub w inny sposób zagrozi amerykańskim statkom handlowym lub amerykańskim siłom zbrojnym, zniszczymy je. Bez wahania ” – powiedział.
Niezamierzone przyznanie się do równowagi sił wynikającej z asymetrycznej wojny i przewagi geograficznej: „Każdy, kto ma łódź motorową i broń…”
Tłumaczenie „X” : Hegseth: Statki, które Irańczycy przejęli w ostatnich dniach, niektóre z nich, nie są amerykańskie ani izraelskie. To po prostu przypadkowe jednostki. Podpłynęli do nich swoimi małymi motorówkami i ostrzelali je z karabinów AK-47. Każdy, kto ma motorówkę, broń i złe intencje, może to zrobić.
„Przełom” w drugiej rundzie rozmów w Pakistanie (?)
Po wczorajszych sygnałach, że nie zapadła jeszcze decyzja w sprawie wznowienia drugiej rundy rozmów pokojowych ze Stanami Zjednoczonymi, w piątkowy poranek w saudyjskich i regionalnych mediach pojawiła się lawina nagłówków spekulujących, że dziś może być inaczej . „Irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi może przybyć dziś wieczorem w towarzystwie niewielkiej delegacji” – powiedziało pakistańskie źródło rządowe korespondentowi Al Arabiya.
Bloomberg donosi również, że irański minister spraw zagranicznych Araghchi ma przybyć do Islamabadu dziś wieczorem. Co więcej, pakistańskie źródła twierdzą, że kraj może ogłosić dziś wznowienie negocjacji między Iranem a Stanami Zjednoczonymi. Oczywiście, podobne nagłówki o „spodziewanej drugiej rundzie rozmów USA-Iran” widzieliśmy już wiele razy, ale do niczego nie doszło i obecnie nie ma żadnych oznak działań ze strony USA.
Przez Al Jazeera
Niektóre z tych źródeł i nagłówków ostrzegają jednak, że nie jest jasne, czy Waszyngton weźmie w nich udział. Gdyby faktycznie doszło do drugiej rundy negocjacji, uwiarygodniłoby to niedawne twierdzenia Białego Domu, że stanowisko Teheranu za zamkniętymi drzwiami jest znacznie bardziej ugodowe i ustępliwe niż jego stanowisko publiczne. Najnowsze wiadomości:
Według irańskiego źródła, irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi ma przybyć do Islamabadu około godziny 22:00 czasu lokalnego.
Al Jazeera donosi obecnie o zalewie telefonów, które sugerują możliwy „przełom” i powrót do stołu negocjacyjnego:
Źródła rządowe potwierdziły, że istnieje„wysokie prawdopodobieństwo przełomu” w rozmowach amerykańsko-irańskichw Islamabadzie. Delegacja pod przewodnictwem irańskiego ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego ma przybyć do stolicy Pakistanu dziś wieczorem. Wcześniej tego samego dnia irański minister spraw zagranicznych przeprowadził rozmowę telefoniczną z wicepremierem i ministrem spraw zagranicznych Pakistanu Ishaqiem Darem, co zostało potwierdzone przez obie strony.
Pakistańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych ogłosiło, że obie strony wymieniły poglądy na temat rozwoju sytuacji w regionie, zawieszenia broni i trwających działań dyplomatycznych w ramach rozmów amerykańsko-irańskich. Dar podkreślił wagę trwałego dialogu, a Araghchi pochwalił „konsekwentną i konstruktywną rolę mediacyjną” Pakistanu – poinformowało ministerstwo.
Irańska państwowa agencja informacyjna IRNA poinformowała również, że Araghchi odbył oddzielną rozmowę telefoniczną z dowódcą pakistańskiej armii Asimem Munirem.
Trzeci amerykański lotniskowiec w końcu dotarł do regionu
Centralne Dowództwo USA (CENTCOM) demonstruje swoją siłę, ponieważ w regionie stacjonują obecnie trzy amerykańskie grupy lotniskowców. Niektórzy eksperci spekulują, że wszelkie przepychanki podczas drugiej rundy negocjacji w Islamabadzie były jedynie taktyką opóźniającą, mającą na celu umożliwienie obu stronom przegrupowania się, uzupełnienia zapasów rakiet i rozmieszczenia sił w regionie .
Wreszcie w czwartek Ministerstwo Obrony Izraela oświadczyło wprost, że przygotowuje się do nowej rundy działań wojennych z Iranem. Siły irańskie również oświadczyły, że są przygotowane na wszystko, co może się wydarzyć, i wskazały, że sojusznicy Ameryki w Zatoce Perskiej również powinni spodziewać się ponownych ataków, ponieważ goszczą tam siły amerykańskie.
Tłumaczenie „X” : Po raz pierwszy od dziesięcioleci trzy lotniskowce operują jednocześnie na Bliskim Wschodzie. Towarzyszące im eskadry lotnicze, USS Abraham Lincoln (CVN 72), USS Gerald R. Ford (CVN 78) i USS George H.W. Bush (CVN 77) składają się z ponad 200 samolotów i 15 000 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej.[Te lotniskowce opłynęły Afrykę od południa, tak obawiano się łodzi Hutu na Morzu Czerwonym md]
Więcej wiadomości geopolitycznych z wczorajszego wieczoru i bieżące raporty
Według najnowszych doniesień Al Jazeery :
Prezydent USA Donald Trump ma nadzieję gościć przywódców Izraela i Libanu „w niedalekiej przyszłości” po ogłoszeniu trzytygodniowego przedłużenia kruchego zawieszenia broni w Libanie, które miało wygasnąć w niedzielę.
Prezydent Trump powiedział, że nie jest pod presją zakończenia wojny z Iranem, mimo że czas Teheranowi ucieka. „Mam mnóstwo czasu, ale Iran nie – czas ucieka!” – napisał Trump w mediach społecznościowych.
Trzeci amerykański lotniskowiec dotarł na Bliski Wschód. USS George H.W. Bush dołączył do USS Gerald R. Ford i USS Abraham Lincoln, przyczyniając się do znacznego wzrostu potęgi morskiej.
Trump wydaje rozkaz „zestrzelenia i zatopienia” wszystkich irańskich łodzi, które stawiają miny morskie w Cieśninie Ormuz, podczas gdy amerykańska blokada morska irańskich portów trwa, a urzędnicy w Teheranie oświadczają, że rozmowy nie zostaną wznowione, dopóki blokada nie zostanie zniesiona.
Wojna jest dobra tylko w jednym, jedynym przypadku: kiedy uda się jej zapobiec. Naturalnie, że każde państwo ma prawo bronić się przed agresją. Dyskusja na ten temat jest bezprzedmiotowa. Także zaatakowane państwo ma obowiązek zrobić wszystko, co leży w jego możliwościach, by uniknąć wojny. I nie mam tu na myśli, żeby ulegać groźbom wroga. Taka pokorna postawa najczęściej wzbudza jeszcze większą agresję. Moim zdaniem świetnym przykład jak trzeba unikać wojny, pokazał w ostatnich dziesięcioleciach Iran.
Jeżeli przeczytałeś, że Iran dążył do zbudowania bomby atomowej i zagrażał tym cywilizowanemu światu, to przeczytałeś. I kiedy w to wierzysz, świadczy o twojej bezmyślności i podatności na prymitywną propagandę. Takie mainstreamowe twierdzenie ma tyle wspólnego z prawdą, co COVID19 z pandemią, czyli nic.
Młody pakistański artysta złożył hołd zamordowanemu przywódcy, ajatollahowi Seyyedowi Ali Khamenei, tworząc na plaży imponujący portret z piasku. Źródło: Telegram 22.04.2026 r. 03:04.
Armia irańska bezsprzecznie zdawała sobie sprawę o strategicznej przewadze nad Izraelem i USA. Gdyby mieli mentalność syjonistycznych zbrodniarzy, przebieraliby wręcz nogami, żeby sprowokować zadufanych w siebie agresorów. Oni byli cierpliwi i zrobili wszystko, żeby nie prowokować do wojny.
Jeśli oglądałeś w telewizji audycję pokazującą, że winny wszystkiemu jest Islam i jego wyznawcy, to oglądałeś. Z prawdą ma to tyle wspólnego, co ocieplenie klimatyczne grożące spłonięciu planety. Owszem, to radykalni wyznawcy Islamu są terrorystami pokazywanymi w pudle prawdy. Wątpię jednak, żeby agresywni żołnierze IDF (Izraelskiej pseudo-Obronnej Armii) byli wyznawcami Islamu, a łącznie z armią USA stanowią największą na świecie militarną organizację terrorystyczną.
To wcale nie oznacza, że każdy, kto jest Żydem, musi uchodzić za terrorystę. Taki czarno-biały obraz ułatwia jedynie manipulację ludźmi. Irańczycy są mądrym narodem i pomimo ewidentnej agresji Izraela nie walczą z ortodoksyjnymi Żydami na ulicach Teheranu.
Irańscy Żydzi zorganizowali w stolicy, Teheranie, ogólnokrajową demonstrację solidarności, na wzór nocnych masowych wieców organizowanych przez Irańczyków w całym kraju w geście poparcia dla irańskiego przywódcy i sił zbrojnych w walce z wrogami.
Wojna to nie tylko zabici i ranni, to jest także zniszczona egzystencja milionów ludzi. Gdy uda ci się przeżyć nalot i wracasz na zgliszcza własnego domu, drąży cię tylko jedną myśl: a jednak jeszcze żyję.
Gdzieś w Libanie. Mieszkałam tutaj…
Prezydent USA powiedział, że irańska flota została całkowicie zniszczona i szybkie łodzie patrolowe nie stanowią zagrożenia dla US-NAVY. Powiedział i co z tego? Także napisał, choć za każdym razem coś innego. No cóż, niektórzy prezydenci tak mają. Nawet zagorzali wielbiciele ruchu MAGA dystansują się od tych idiotycznych konfabulacji Donalda Trumpa. Samotny, biały domek…
Najnowsze zdjęcia satelitarne pokazują flotę 33 szybkich łodzi szturmowych należących do marynarki wojennej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, powracających z misji patrolowej w Cieśninie Ormuz.
Autentyczni bohaterowie nie nadstawiają piersi do medali za mordowanie wroga, który został wrogiem jedynie dzięki prowojennej propagandzie. Prawdziwi bohaterowie nie zabijają, oni ratują życie, narażając własne. Są z reguły skromni, ponieważ uważają swoje czyny za naturalne, wypływające z ludzkich odruchów, które u niektórych ludzi są silniejsze niż strach.
Neda Salimi. Odważna pielęgniarka, która uratowała 3 noworodki w szpitalu Khatam Al Anbia. Źródło: Telegram 20.04.2026 r. 07:45.
„Rodzice myśleli, że ich dzieci są pod gruzami” — wywiad z irańską pielęgniarką, której film przedstawiający ratowanie niemowląt po amerykańsko-izraelskim bombardowaniu szpitala stał się hitem internetowym.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Amerykańskie bazy wojskowe do złudzenia przypominają sytuację 11 lotniskowców USA: zamiast odstraszać, same muszą uciekać. Imperium USA ciągle jest niebezpieczne. Polega to na tym, że papierowy tygrys jest łatwopalny i paląc się, może poparzyć postronnych. Jest to jedyny element zastraszania, który jeszcze na niektórych działa. Wrogów doprowadza do rubasznego śmiechu. Jankesi nie musieli się przecież tak obnażać, ale jak widać, chcieli tej demaskującej ich niemoc wojny.
Większość amerykańskich baz i obiektów wojskowych w Zatoce Perskiej [.] została zaatakowana przez Iran w ciągu pierwszych pięciu tygodni wojny. Wiele z nich nie funkcjonuje lub zostało praktycznie zniszczonych. Baza marynarki wojennej USA w Bahrajnie nie funkcjonuje i nie może obsługiwać amerykańskich okrętów. Jednym z postulatów Iranu zawartych w 10-punktowym planie, przedstawionym Stanom Zjednoczonym ponad dwa tygodnie temu, jest zamknięcie tych obiektów dla armii USA.
Uważam, że nawet gdyby wojna teraz się zakończyła to między innymi pod warunkiem wycofania wszystkich amerykańskich baz w Zatoce Perskiej i okolicy.
Nie ma wyjścia z pułapki, w jaką na własne życzenie wpadł Donald Trump. Niczego nie nauczyły go zdrady doradców podczas jego pierwszej kadencji. Jego taktyka polega na tym, że jeśli coś nie działa, to zastosuje podwójną dawkę i wtedy odniesie upragniony sukces. Pozbył się rozsądnych i odważnych generałów, a pozostawił karierowiczów, którzy zgadują jego życzenia, wspierają każdą głupotę i utwierdzają go w przekonaniu, że kroczy jedynie słuszną drogą.
Presja, pod którą stoi jest tak silna, że może – o ile tego już nie zrobiła – doprowadzić do szaleństwa. Był już jeden taki, który liczył na wunderwaffe, zanim jeden z jego generałów – Wilhelm Keitel – nie musiał podpisać bezwarunkowej kapitulacji. Także tym razem do tego dojdzie i przegrany ogłosi swoje wielkie „zwycięstwo”.
Wiemy, że kłamiecie i oszukujecie nas! Z każdym dniem jest nas coraz więcej!
Znajdziecie w tym blogu sporo kontrowersyjnych artykułów zaprzeczających popularyzowanym w telewizji sposobom interpretacji wydarzeń. Zawsze znajdziecie tu źródła tych informacji. Niektóre zostały potwierdzone dokumentami. W wielu kwestiach jak zabójstwo prezydenta USA w roku 1963, podróże kosmiczne NASA, użycie bomby atomowej przez USA, czy fałszywa flaga na Manhattanie we wrześniu 2001 roku, nadal pozostają w szarej sferze przypuszczeń.
Gdzie są źródła potwierdzające paplaninę prezydenta USA na temat niespójności irańskich władz? Dlaczego strona irańska dementuje rewelacje Trumpa na temat domniemanego błagania Iranu o pertraktacje? Ponieważ są to mrzonki Trumpa wymyślone w celu jakiegokolwiek wyjścia z twarzą z sytuacji, do której doprowadził.
Na nic się nie zdadzą wpisy na mediach społecznościowych, w które nie wierzy nawet ich autor. Świat potrzebuje faktów, a tych nie znajdziemy na truthsocial.com.
Przestańcie mówić nam, kto złamał prawo, a zacznijcie mówić, kto został aresztowany!
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Dziś rano irańskie państwowe kanały medialne opublikowały nagranie wideo, na którym widać komandosów Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej przejmujących kontenerowiec w Cieśninie Ormuz.
Myślę, że powinniśmy o tym porozmawiać. To może nas wiele nauczyć.
Tylko spójrz:
Iranian state TV aired a video of the IRGC seizing container ships in the Strait of Hormuz. Iran said the ships were operating without permits and tampering with the navigation system https://t.co/7Upc7Phlk8pic.twitter.com/qY1XnfNeVr
Irańska telewizja państwowa wyemitowała nagranie wideo przedstawiające przejmowanie kontenerowców przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej.
Ale to nie do końca prawda. Bardziej precyzyjne stwierdzenie byłoby takie, że irańska telewizja państwowa wyemitowała nagranie z Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, na którym udawali, że przechwytują kontenerowce.
Ponieważ materiał filmowy musi być w pewnym stopniu sfałszowany.
Najbardziej realistyczne wyjaśnienie jest takie, że Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej faktycznie przejął statek, następnie poinformował o tym fakcie kontynent drogą radiową, wysłał drona z kamerą i ekipę filmową, a następnie odtworzył przejęcie na potrzeby kamer.
W środku strefy wojny.
To najwyższy poziom wyobrażalnej rzeczywistości. Całkiem możliwe, że jest jeszcze mniej realny.
Zwróćcie uwagę na kąty kamery. Policzyłem – jest ich co najmniej cztery.
Ujęcie z drona na początku, szerokie.
Zbliżenie na żołnierzy wchodzących po drabinie.
Nagrania z przenośnej kamery pokazują żołnierzy zabezpieczających narożniki i przeszukujących pokład.
Szerokokątne ujęcia na poziomie wody zostały wykonane z łodzi.
To nie jest rzeczywistość. To kinematografia.
Nagrania z drona to „ujęcie wprowadzające”. Zbliżenia umieszczają nas w samym środku akcji. Kamera ręczna, która śledzi żołnierzy, nadaje ujęciom dynamiki. To podstawa produkcji filmowej.
To jest wyreżyserowane. Musiało być wyreżyserowane – a jednak nikt tego nie mówi.
Przypomina to radosne dni 2015 roku, gdy ISIS, w jakiś sposób i z nieznanych przyczyn, sfilmowało konwoje nieskazitelnych, identycznych pickupów Toyot jadących przez pustynię o złotej godzinie, a następnie umieściło nagranie w mediach społecznościowych.
Nagranie IRGC jest dokładnie takie samo – to produkt oczywistej sztuczności, którą mamy ignorować.
Czy to oznacza, że statki nie istnieją? Czy też, że tak naprawdę nie zostały przejęte? A może, że wojna jest całkowicie sfabrykowana?
Nie. Przynajmniej niekoniecznie – i nie o to tu chodzi.
Chodzi o coś więcej niż tylko o ten film, te statki i wojnę w ogóle.
Chodzi o to, że media głównego nurtu warunkują odbiór treści audiowizualnych. Uczą nas oglądać film całkowicie poza kontekstem jego powstania, mentalnie izolując operatora kamery, oświetlenie, oprogramowanie do montażu i wszystkie inne etapy między wydarzeniem a pojawieniem się filmu w mediach społecznościowych.
Jesteśmy tak przyzwyczajeni do oglądania filmów i telewizji, że akceptujemy te same techniki montażu narracji w naszych „wiadomościach”. Jesteśmy tak przyzwyczajeni do kamer wszędzie, które wszystko nagrywają, że zapomnieliśmy, że ktoś musi je tam umieścić i włączyć.
Obejrzyj jeszcze raz film IRGC. Kiedy ten aktor i/lub żołnierz wspina się po burcie statku w kierunku kamery, wie, że nie ma zagrożenia, ponieważ na pokładzie jest już „przyjazna” osoba, która go filmuje. Jego energia i agresja to spektakl.
Co więcej, mężczyzna na szczycie drabiny ma co najmniej jedną kamerę. Być może nawet oświetlenie lub mikrofon. Prawdopodobnie mówi aktorowi, jak szybko ma się wspinać i upewnić się, że jego twarz pozostanie w kadrze.
To nie jest rzeczywistość.
Życie nie jest automatycznie filmowane z różnych kątów, po to, by można je było zmontować w ekscytujący montaż.
Zapamiętaj ten klip…
To doskonale zwięzłe przypomnienie, że przytłaczająca, PRZEWAŻAJĄCA większość „prawdziwych”, „wirusowych” i „spontanicznych” materiałów filmowych nie jest tym, czym jest.
Jak ktoś w odpowiedziach zauważył: Ludzie po prostu muszą „myśleć o jeden poziom wyżej”.
Za każdym razem, gdy oglądasz film, ktoś gdzieś świadomie zdecydował się go nagrać. Za każdym razem, gdy widzisz zmianę perspektywy, ktoś nagrał go z wielu ujęć, a następnie zmontował.
Fałsz jest wszechobecny na rynku medialnym, a ty jesteś nauczony tego nie zauważać.
Pamiętaj więc, aby zawsze zadać sobie pytanie, kto trzyma kamerę, jak ta osoba się tam znalazła – i dlaczego.
Większość amerykańskich baz i obiektów wojskowych w Zatoce Perskiej (wymienionych poniżej) została zaatakowana przez Iran w ciągu pierwszych pięciu tygodni wojny. Wiele z nich nie funkcjonuje lub zostało praktycznie zniszczonych. Amerykańska baza morska w Bahrajnie nie funkcjonuje i nie może obsługiwać amerykańskich okrętów. Jednym z postulatów Iranu zawartych w 10-punktowym planie, przedstawionym Stanom Zjednoczonym ponad dwa tygodnie temu, jest zamknięcie tych obiektów dla armii USA.
Oto przejrzyste, aktualne zestawienie (stan na kwiecień 2026 r.) głównych baz i obiektów wojskowych USA w Zatoce Perskiej. Większość z nich to wspólne obiekty zarządzane przez państwo-gospodarza, a nie wyłącznie bazy należące do USA. Wiele z nich zostało poważnie uszkodzonych w wyniku ataków irańskich podczas wojny iracko-irańskiej w 2026 r., a część personelu została ewakuowana lub przez pewien czas pracowała zdalnie. Łącznie jest ich 15:
Bahrajn
Baza Wsparcia Marynarki Wojennej Bahrajn (znana również jako NSA Bahrain lub Baza Marynarki Wojennej Juffair) w Manamie jest siedzibą Piątej Floty Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Nadzoruje operacje morskie w Zatoce Perskiej, Morzu Czerwonym, Morzu Arabskim i części Oceanu Indyjskiego. Jest to najważniejszy ośrodek marynarki wojennej USA w regionie.
Katar
Baza Lotnicza Al Udeid (niedaleko Dohy) – największa amerykańska baza wojskowa na Bliskim Wschodzie. Służy jako wysunięta kwatera główna Centralnego Dowództwa Stanów Zjednoczonych (CENTCOM) i Centralnego Dowództwa Sił Powietrznych USA, stacjonuje tam około 8000–10 000 żołnierzy amerykańskich (plus siły koalicji). Wspiera główne operacje powietrzne, rozpoznanie i funkcje dowodzenia. Była głównym celem ostatnich konfliktów.
Kuwejt (mieści się tu większość baz USA w regionie)
Camp Arifjan — wysunięta kwatera główna Centralnej Dywizji Armii Stanów Zjednoczonych (ARCENT), ważny węzeł logistyczny i zaopatrzeniowy.
Camp Buehring (dawniej Camp Udairi) — miejsce rozmieszczenia jednostek armii amerykańskiej przerzucanych do Iraku, Syrii i innych regionów.
Baza lotnicza Ali Al Salem — baza sił powietrznych służąca do transportu, przeładunku i operacji ekspedycyjnych (często nazywana „Skałą”).
Baza lotnicza Ahmad al-Jaber — wspólna baza sił powietrznych Kuwejtu i USA, zapewniająca wsparcie operacji powietrznych.
Inne mniejsze obiekty to Camp Patriot (współdzielony z bazą morską w Kuwejcie).
Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA)
Baza Lotnicza Al Dhafra (na południe od Abu Zabi) – kluczowa amerykańska baza lotnicza, współdzielona z Siłami Powietrznymi Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Mieści się w niej 380. Ekspedycyjne Skrzydło Lotnicze i obsługuje samoloty bojowe (w tym F-22, F-35 i F-15), rozpoznanie (U-2 i RQ-4 Global Hawk), dowództwo powietrzne (E-3 Sentry) oraz operacje tankowania. Była szeroko wykorzystywana w misjach regionalnych.
Port Dżabal Ali (Dubaj) – Nie jest to formalna baza, ale jest to najbardziej ruchliwy port morski USA na Bliskim Wschodzie. Regularnie zawijają do niego lotniskowce oraz duże okręty zaopatrzeniowe i konserwacyjne.
Baza morska w Fudżajrze (poza Cieśniną Ormuz) – zapewnia wsparcie logistyczne i bezpieczny punkt dostępu.
Arabia Saudyjska
Baza Lotnicza Prince Sultan (PSAB, około 60–100 km na południe od Rijadu) – główny węzeł obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej obsługujący systemy Patriot i THAAD, operacje myśliwskie i samoloty-cysterny. W ostatnich latach została reaktywowana na potrzeby obrony regionalnej i zwiększyła się jej liczba personelu.
Wioska Eskan (w pobliżu Rijadu) — ośrodek zakwaterowania i wsparcia, głównie dla personelu Misji Szkoleniowej Wojsk USA i innych doradców (nie jest to baza bojowa).
Baza Lotnicza Króla Fahda (Taif) – Położona niedaleko Taif w zachodniej Arabii Saudyjskiej (około 85 km od Mekki). W marcu 2026 roku Arabia Saudyjska przyznała Stanom Zjednoczonym rozszerzony lub nowy dostęp do tej bazy, specjalnie na potrzeby operacji związanych z konfliktem z Iranem. Oferuje ona strategicznie użyteczne położenie na zachodzie (bliżej Morza Czerwonego) w porównaniu z bardziej centralno-wschodnią bazą lotniczą Prince Sultan. Według doniesień jest ona otwarta na amerykańskie operacje powietrzne, logistykę lub wsparcie przeciwko Iranowi. Było to znaczące wydarzenie, ponieważ Arabia Saudyjska wcześniej ostrożnie podchodziła do zezwalania na ofensywne wykorzystanie swojego terytorium.
Baza lotnicza Króla Abdulaziza (Prowincja Wschodnia / obszar Dhahranu) — w przeszłości sporadycznie odwiedzana przez Amerykanów, głównie w celach szkoleniowych i logistycznych. W ostatnich latach nie była głównym węzłem komunikacyjnym.
Międzynarodowy Port Lotniczy im. Króla Fahda (okolice Dammam) lub powiązane z nim jednostki wojskowe – czasami wykorzystywane do przemieszczania się logistycznego, a nie jako dedykowana baza bojowa. Baza Lotnicza w Rijadzie (wojskowa część Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Króla Chalida) – ograniczone funkcje wsparcia.
Jednym ze sposobów, aby Iran miał pewność, że Stany Zjednoczone nie zaatakują go ponownie, jeśli zostanie osiągnięte porozumienie w drodze negocjacji, jest zakazanie wszelkiej obecności wojsk USA w tych bazach. Jeśli administracja Trumpa chce osiągnąć dyplomatyczne rozwiązanie obecnie zawieszonej wojny, musi zgodzić się na wycofanie się z tych baz i obiektów. Iran może wymusić faktyczne wycofanie sił USA, niszcząc te miejsca i czyniąc je niezdatnymi do zamieszkania.
Kiedy Trump ogłosił przedłużenie zawieszenia broni w „Taco Tuesday”, napisał:
„…proszono nas o zawieszenie działań militarnych przeciwko Iranowi do czasu, aż jego przywódcy i przedstawiciele przedstawią spójną propozycję”.
Przepraszam, panie Trump, ale Iran rzeczywiście przedstawił spójną propozycję.
Oto ona:
Zniesienie wszystkich sankcji pierwotnych i wtórnych nałożonych na Iran, w tym wyznaczenie banków, firm i instytucji.
Uwolnienie zamrożonych irańskich aktywów za granicą (np. na terenie jurysdykcji sojuszniczych z Zachodem).
Formalna gwarancja USA na wypadek przyszłej agresji militarnej przeciwko Iranowi i jego sojusznikom.
Zakończenie wszystkich ataków USA na Iran i jego regionalnych sojuszników, w tym ataków na infrastrukturę, milicje i siły zastępcze.
Wycofanie wojsk USA z Bliskiego Wschodu lub co najmniej znaczące zmniejszenie ich obecności.
Uznanie irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz, co skutecznie potwierdza dominującą rolę Teheranu w regulowaniu ruchu przez ten szlak wodny.
Zobowiązanie do nieingerowania w wewnętrzne sprawy Iranu, w tym w sprawy polityczne i bezpieczeństwa.
Uznanie „niezbywalnego prawa” Iranu do wzbogacania uranu na potrzeby cywilnej energetyki jądrowej, bez określenia górnego limitu poziomów wzbogacania.
Zapewnienie reparacji i rekompensat za szkody poniesione w trakcie operacji prowadzonych przez Stany Zjednoczone i wojny, w tym szkody w infrastrukturze i eksporcie ropy naftowej.
Osadzenie porozumienia w wiążących ramach międzynarodowych popieranych przez ONZ (np. rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ lub umowie wielostronnej), aby zapobiec jednostronnemu przywróceniu sankcji lub wznowieniu działań wojennych przez Stany Zjednoczone.
Nie wierzę, że Iran zmieni swoje stanowisko… To jego „spójna propozycja”. Toczy się złowroga, równoległa kampania propagandowa przeciwko Iranowi, wykazująca te same cechy, co kampania propagandowa przeciwko Rosji. Kampania przeciwko Iranowi utrzymuje, że w irańskim rządzie panują poważne podziały, nastawiające cywilnych przywódców, takich jak minister spraw zagranicznych Araghchi, przeciwko przywódcom Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. To nieprawda. Oświadczenia Araghchiego i Mohammada Baghera Ghalibafa (tj. przewodniczącego irańskiego parlamentu) są w pełni zgodne z oświadczeniami Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.
Problem z tym kłamstwem polega na tym, że wydaje się, iż większość, o ile nie wszyscy, doradcy Trumpa ds. bezpieczeństwa narodowego w nie wierzą. Jak wspomniano powyżej, zaobserwowaliśmy to samo zjawisko w przypadku Rosjan. Władimir Putin był bardzo precyzyjny, kiedy przedstawił rosyjskie warunki wstępne negocjacji w sprawie zakończenia wojny na Ukrainie 14 czerwca 2024 roku. Rosja nie wycofała się z nich.
Najnowszy artykuł Sy Hersha to kolejny przykład tego, jak administracja Trumpa okłamuje samą siebie. To zdumiewający kawałek bzdury. Oto dwa najbardziej absurdalne akapity w artykule:
„A teraz, jak mi powiedziano, wojna, którą Rosja zdawała się wygrywać, przerodziła się w koszmar ekonomiczny i militarny dla Putina i rosyjskiej armii pod dowództwem generała Walerija Gierasimowa, zaprawionego w bojach dowódcy, który jest jednym z trzech ludzi w Rosji mających dostęp do kodów nuklearnych kraju…”
„Ekspert powiedział mi, że rezultatem korupcji i intensywnego ukraińskiego nadzoru dronami jest to, że armia rosyjska „nie jest dalej w inwazji niż dwa lata temu. Nie mogą się ruszyć – nie mają zdolności ofensywnych”.
Nie wiem, co powiedzieć. Ten artykuł to plama na karierze niegdyś legendarnego dziennikarza. Chociaż relacjonuje to, co mówią mu amerykańscy urzędnicy zaangażowani w wywiad i sprawy wojskowe, nie próbuje kwestionować bzdur, którymi go karmią.
Kilka tygodni temu rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że siły rosyjskie zakończyły pełne zajęcie całej Ługańskiej Republiki Ludowej. Obecnie Rosja jest w trakcie okrążania dwóch pozostałych ukraińskich bastionów w Donieckiej Republice Ludowej – Słowiańsk i Kramatorsk. Rosja posuwa się również w kierunku Sumy na północy i Zaporoża na południu.
Sy powtarza absurdalny argument, że rosyjskie wojsko jest niekompetentne, ponieważ nie pokonało Ukrainy – państwa wspieranego i finansowanego przez NATO – w czasie, w którym Sowieci pokonali nazistów. Dobrze, przyjmijmy to za uczciwy punkt odniesienia… Co to mówi o fakcie, że wojsko amerykańskie nie pokonało talibów w Afganistanie po 20 latach? Powolne tempo postępów Rosji w porównaniu z II wojną światową odzwierciedla strategię minimalizacji ofiar wśród żołnierzy i cywilów. Według generała Walerija Gierasimowa na niedawnej konferencji prasowej, Rosja podbiła około 1700 km² między 1 stycznia a 31 marca 2026 roku. Dla porównania, Rosja podbiła więcej terytoriów w ciągu pierwszych trzech miesięcy 2026 roku niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy 2025 roku. Tyle w kwestii absurdalnego twierdzenia, że armia rosyjska „nie ma zdolności ofensywnych”.
Wojna jako prekursor wielobiegunowego Nowego Porządku Świata? Rozmowa z Jamesem Corbettem.
uncut-news.ch
================================
Zbiorowy opór działa tylko na poziomie indywidualnym. Gdyby wszyscy jednogłośnie powiedzieli „nie” podczas pandemii COVID-19, system załamałby się w ciągu kilku dni.
W specjalnym wydaniu „Daily Pulse” prowadząca Maria Z. rozmawia z uznanym niezależnym dziennikarzem Jamesem Corbettem (The Corbett Report) o prawdziwej naturze obecnych geopolitycznych wstrząsów.
Corbett, który od prawie 20 lat przygląda się kulisom władzy, maluje ponury obraz: pozorna walka między różnymi globalnymi potęgami to nic innego jak sfałszowana gra, która nieuchronnie doprowadzi do powstania technokratycznego rządu światowego – niezależnie od tego, czy będzie on sprawował władzę pod flagą jednobiegunową, czy wielobiegunową.
Film można odsłuchać w języku niemieckim w ustawieniach YouTube.
Wprowadzenie: Iluzja „grzecznego chłopca”
Prowadzący rozpoczyna program prowokacyjną tezą: Podczas gdy wiele osób postrzega obecne konflikty jako walkę „dobra” ze „złem” – na przykład USA i ich sojusznicy przeciwko Rosji, Chinom czy Iranowi – aktorzy po obu stronach to często ci sami, którzy już wcześniej działali za kulisami w Lidze Narodów, Organizacji Narodów Zjednoczonych, na Konferencji Bilderberg czy w Komisji Trójstronnej. James Corbett, jak wyjaśnia Maria Z., uważa, że nie będzie „dobrego”, który by nas uratował. Niezależnie od wyniku obecnych konfliktów, droga ta prowadzi wprost do technokracji, na którą musimy się przygotować.
James Corbett: Życie niezależnego dziennikarza
James Corbett krótko się przedstawia: W 2007 roku uruchomił „Raport Corbetta”, jako jeden z pierwszych podcasterów, często wyśmiewany za czerpanie informacji „z internetu”. Prawie 20 lat później internet jest głównym źródłem informacji dla większości ludzi – co jest satysfakcjonującym rezultatem jego pracy. Ostrzega jednak: establishment wyciągnął wnioski. Teraz infiltruje przestrzeń internetową fałszywymi, „quasi-niezależnymi” głosami, jak w ruchu „QAnon”. Wcześniej ludzie byli wyśmiewani; dziś są aktywnie wprowadzani w błąd.
„Walka” o opinię publiczną stała się trudniejsza, ale antidotum pozostaje to samo: krytyczna analiza wszystkich informacji, praca nad źródłami i odmowa ślepego zaufania jakiejkolwiek osobie lub „marce”.
Wielka iluzja: wielobiegunowa linia życia
Sednem dyskusji jest koncepcja „świata wielobiegunowego”. Wielu przedstawicieli ruchu antyestablishmentowego postrzega kraje takie jak Rosja, Chiny i Iran jako naturalnych sojuszników w walce z imperialnym porządkiem pod przewodnictwem USA. Putin, zgodnie z powszechną narracją, jest zbawcą zachodniej cywilizacji. Dla Corbetta to niebezpieczny miraż.
Jego fundamentalna teza: „Nie jesteśmy przeciwni konkretnemu państwu narodowemu. Jesteśmy przede wszystkim przeciwni ideologii”. Ideologia ta, jak argumentuje, to przekonanie o prawie niektórych ludzi do rządzenia innymi. Dyktatury w Chinach, Rosji i „dyktatury” na Zachodzie (USA, Wielka Brytania) są dla niego wyrazem tej samej, fundamentalnie błędnej ideologii politycznej. Nie jest to walka między wyzwoleniem a uciskiem, lecz walka o władzę w obrębie klasy rządzącej.
Idea świata wielobiegunowego, w którym wszystkie narody mają swój kawałek tortu, to nic innego jak rebranding Nowego Porządku Świata – ładnie brzmiącego hasła ONZ, maskującego wizję rządu światowego kontrolowanego przez oligarchów. Jedyną realną różnicą między frakcjami jest to, kto znajdzie się na szczycie rządzącej kliki.
Koordynacja czy „polityka mafijna”?
Zapytany o koordynację za kulisami obecnej wojny z Iranem, Corbett ostrzega przed uproszczonym rozumieniem spisku. Nie chodzi o scenariusz rozpowszechniany przez tajemniczą grupę. Zamiast tego sugeruje analogię do mafii :
Rodziny mafijne mogą być zaciekłymi wrogami i walczyć między sobą. Ale gdy zagrożone jest samo istnienie zorganizowanej przestępczości, jednoczą się. To samo dotyczy polityki globalnej. Różne mocarstwa przy stole mogą się nienawidzić, ale działają razem, gdy chodzi o ratowanie systemu jako całości.
Wydarzenia takie jak zamach na JFK, 11 września czy pandemia COVID-19 nie były jednoosobowymi działaniami, ale przyniosły korzyści tak wielu wpływowym postaciom, że zrodziła się współpraca – celowa lub po prostu naśladowcza.
COVID był „ogromnym, pięknym darem od bogów” dla każdej władzy, który zapoczątkował kolejny etap ludzkiej kontroli: technokrację . Kopiowali się nawzajem – Chiny zamykają swoich obywateli, Zachód krzyczy: „Dobry pomysł, zróbmy to samo”.
Wojna w Iranie: środek do celu
Corbett analizuje wojnę w Iranie, stosując metodę: „Celem systemu jest to, co on robi”. Pomijając retorykę, jaki jest dotychczasowy rezultat tej wojny? Przerwanie przepływu ropy przez Cieśninę Ormuz . Celem wojny jest zakłócenie tego swobodnego przepływu ropy – poprzez blokadę lub nałożenie opłaty drogowej.
To tutaj spotykają się sprzeczne interesy:
Wizja wielobiegunowa : Iran demonstruje swoją kontrolę nad cieśniną, ustalając fakty na miejscu za opłatę, być może w lokalnych walutach, co zmienia kształt światowego handlu ropą naftową.
Odpowiedź jednobiegunowa : Stany Zjednoczone pod rządami Trumpa odpowiedziały blokadą blokady, aby samodzielnie decydować, kto ma prawo transportować ropę – umacniając w ten sposób swoją dominację.
Dla przeciętnego obywatela, argumentuje Corbett, oznacza to tylko jedno: rosnące ceny benzyny, gorszą sytuację gospodarczą i większą zależność od państwa. „Niewolnicze wybory” odbywające się co kilka lat nie zmieniają tego fundamentalnego porządku.
Agenda 2030 i technokratyczna przyszłość
Maria Z. dodaje, że konsekwencje zakłóceń w handlu wykraczają daleko poza ropę naftową: przemysł chemiczny, nawozy, globalne dostawy żywności – wszystko jest dotknięte. Międzynarodowa Agencja Energii już ostrzega przed niedoborem paliwa lotniczego w Europie w ciągu kilku tygodni. Niezależnie od tego, czy było to zamierzone, czy nie, konsekwencje te przyspieszają realizację Agendy 2030 – scenariusza Światowego Forum Ekonomicznego „nie mieć nic, być szczęśliwym”.
Corbett zgadza się: Każde wydarzenie, zarówno rzeczywiste, jak i inscenizowane, jest obecnie wykorzystywane jako pretekst do realizacji tej wizji. Podczas gdy COVID przyniósł cyfrowe dowody osobiste i paszporty szczepionkowe, wojna w Iranie stanowi uzasadnienie dla dalszego racjonowania, kontroli i upadku potencjału przemysłowego – rzekomo „dobrego dla środowiska”.
Niedawnym przykładem tego technokratycznego nacisku jest debata wokół „Powszechnego Wysokiego Dochodu” (UHI), podsycana tweetem Elona Muska. Maria Z. donosi o agresywnej kampanii internetowej, która przedstawia krytyków jako głupich.
Corbett nazywa Muska „marionetką na arenie międzynarodowej” i wskazuje na historię jego rodziny (jego dziadek był zaangażowany w ruch technokracji). Z ekonomicznego punktu widzenia, UHI to nonsens, ponieważ doprowadziłby do ogromnej inflacji. Co ważniejsze, taki system nigdy nie byłby bezwarunkowy. Waluta cyfrowa, w której byłby wypłacany, jest programowalna. MFW otwarcie rozważał już możliwość zakazania niektórych zakupów (np. amunicji czy mięsa). Powszechny Wysoki Dochód to nic innego jak przynęta, mająca na celu przywiązanie obywateli do państwa cyfrową smyczą.
Dystopijny finał
Rozmowa kulminuje w ponurej wizji technologicznego przełomu. Stoimy u progu bezprecedensowego dobrobytu dla wszystkich. Jednak psychopaci u władzy nie chcą rozkwitającej ludzkości, lecz kontroli nad zasobami i ludźmi. Wraz z postępującą automatyzacją, pracująca populacja stanie się zbędna.
Corbett cytuje dystopijną wizję Aldousa Huxleya (lub „Wehikułu czasu” H.G. Wellsa): Niewielka, technologicznie udoskonalona elita będzie rządzić zamieszkującą jaskinie, podporządkowaną klasą robotniczą – lub po prostu ją zredukuje (depopulacja).
Antidotum: indywidualizm i „linie na piasku”.
Corbett nie ma prostej odpowiedzi na pytanie, jak uciec od plemiennictwa i mentalności „meczu sportowego” w polityce. Jeśli ludzie są z natury zaprogramowani na ciągłą potrzebę gry zespołowej, gatunek jest skazany na zagładę.
Jego praktyczna rada: Zapisz swoje „granice” (czerwone linie)! Każdy powinien być świadomy tego, czego nigdy by nie zaakceptował – inżynierii genetycznej, chipów mózgowych, cyfrowych identyfikatorów. Ci, którzy wcześniej sami sobie to określili, będą mieli większą odwagę, by powiedzieć „nie” w kluczowym momencie.
Jako przykład podaje zwolenników MAGA: gdyby wcześniej zapisali, że nie poprą Trumpa, gdyby rozpoczął wojnę na Bliskim Wschodzie, mogliby być teraz mniej skłonni do porzucenia swoich zasad.
Maria Z. dodaje: Musimy również opracować plany awaryjne . Jak poradzimy sobie bez cyfrowych dowodów tożsamości? Jak możemy się teraz przygotować na osobiste usługi?
Zbiorowy opór działa tylko na poziomie indywidualnym. Gdyby wszyscy jednogłośnie powiedzieli „nie” podczas pandemii COVID-19, system załamałby się w ciągu kilku dni.
Wniosek
Odcinek kończy się pilnym apelem: Czas ucieka. Technologiczne „ulepszenia” (manipulacja genomem, sztuczna inteligencja, cyfrowe waluty banków centralnych) nie są już tylko wizją przyszłości, ale są już wdrażane. Każdy, kto teraz nie użyje krytycznego osądu, nie wyznaczy czerwonych linii i nie zorganizuje się lokalnie, spędzi następne kilka lat jako zwykły obserwator globalnego spektaklu – aż będzie za późno.
Rynki mogą świętować przedwcześnie, ale kolejna faza prawdopodobnie przyniesie jeszcze większą wojnę.
Alastair Crooke za pośrednictwem The Unz Review
Przez Alastair Crooke
Z perspektywy czasu wojna handlowa Trumpa wydawać się będzie drobnostką w porównaniu z groźbą ciosu dla chińskich linii dostaw.
Wkraczamy w nową fazę tej wojny z Iranem. Może ona potoczyć się inaczej, niż wielu się spodziewa (zwłaszcza na rynkach finansowych). Wczoraj Trump powiedział między innymi, że Cieśnina Ormuz jest otwarta i że Iran zgodził się nigdy jej nie zamykać; że Iran, z pomocą USA, usunął lub jest w trakcie usuwania wszystkich swoich min morskich; oraz że USA i Iran będą współpracować w celu pozyskania irańskiego wysoko wzbogaconego uranu (HEU). Trump napisał:
„Zajmiemy się tym razem. Będziemy działać razem z Iranem, w spokojnym tempie, i pojedziemy tam, żeby rozpocząć wykopaliska dużymi maszynami… Wkrótce przewieziemy to z powrotem do Stanów Zjednoczonych”.
Prezydent powiedział wcześniej w piątek, że Iran zgodził się przekazać swoje zapasy wzbogaconego uranu.
Żadne z tych twierdzeń nie było prawdziwe. Albo Trump fantazjował (trzymał się fantazji, mimo że wierzył w ich prawdziwość), albo manipulował rynkami. Jeśli to drugie jest prawdą, to odniósł sukces. Cena ropy spadła, a rynki gwałtownie wzrosły. Podobno 20 minut przed twierdzeniem, że Cieśnina Ormuz jest otwarta i nigdy nie zostanie zamknięta, zajęto krótką pozycję na ropie o wartości 760 milionów dolarów… Ktoś zbił fortunę.
Całe to zamieszanie było ogromne. Trump zapowiedział również, że nowa runda negocjacji i prawdopodobne porozumienie z Iranem nastąpią już wkrótce – nawet w ten weekend. Prawdopodobieństwo negocjacji jest znikome. Irańska agencja informacyjna Tasnim donosi, że „strona amerykańska została poinformowana przez pakistańskiego mediatora, że my [Iran] nie zgadzamy się na drugą rundę [negocjacji]”.
Od samego początku wynegocjowanego przez Pakistan zawieszenia broni, Iran miał zezwalać na przepływanie ograniczonej liczby statków dziennie. Jednak zawsze zależało to od irańskich warunków przewozu.
Końcowym rezultatem manipulacji Trumpa było to, że Iran potwierdził dotychczasowe warunki dotyczące Ormuzu, zapasów wzbogaconego uranu i „prawa do wzbogacania” w ramach bardziej rygorystycznej, mniej elastycznej definicji.
Rozmowy w Islamabadzie pokazały już Iranowi, że jego 10-punktowy plan – pierwotnie poparty przez Trumpa jako „praktyczna podstawa” do rozpoczęcia bezpośrednich negocjacji z Iranem – jest czymś zupełnie innym. Irański plan został odsunięty na boczny tor pod koniec dnia , gdy Stany Zjednoczone powróciły do kluczowych punktów planowanego triumfalnego marszu: stałego zobowiązania Iranu do wyrzeczenia się wzbogacania uranu; przekazania USA 430 kg uranu wzbogaconego do 60%; oraz otwarcia Cieśniny Ormuz – bez opłat drogowych.
Krótko mówiąc, stanowisko USA było po prostu kontynuacją długoletnich żądań Izraela. To dodatkowe doświadczenie oszustwa ze strony USA jedynie wzmocni przekonanie Iranu, że musi zawsze zachować czujność i postrzegać sztucznie wywołane zamieszanie jako potencjalną próbę odwrócenia uwagi od planowanej eskalacji militarnej USA.
Odrzucając te kluczowe żądania, Iran doprowadził do nagłego, ostatecznego wycofania się Stanów Zjednoczonych z Islamabadu, wyjaśniając w ten sposób kluczowy powód amerykańskiego strajku: Netanjahu był sfrustrowany. Bardzo sfrustrowany. „Jak twierdzi [Netanjahu], »media«, ten wygodny, uniwersalny »złoczyńca«, zdołały utrwalić narrację, że Izrael przegrał wojnę [z Iranem] ” – napisał Ravit Hecht w »Haarec« .
„Niewielu ludzi rozumie siłę krótkich, zwięzłych i jednoznacznych komunikatów lepiej niż Netanjahu… Z uciekającym czasem i słabnącą pozycją na arenie międzynarodowej Netanjahu desperacko pragnie odnieść choć jeden wyraźny sukces w ambitnych celach, które ogłosił w pierwszym tygodniu wojny – kiedy pycha i adrenalina wciąż napędzały każdą konferencję prasową rządu”.
Zmiana reżimu w Teheranie? To już nie podlega dyskusji. Niejasny cel stworzenia „warunków” do takiej zmiany rozwiał się. Zakończenie irańskiego programu rakiet balistycznych wydaje się teraz całkowicie nierealne; nawet ministrowie Netanjahu to przyznają. Jeśli chodzi o sieć regionalnych pełnomocników Iranu, jej wpływy mogą stać się bardziej subtelne, ale niewielu wierzy, że uda się ją całkowicie zdemontować.
„W tej grze pozostaje jedna karta: uran”.
„Wewnętrzne otoczenie Netanjahu ma nadzieję, że podobnie jak w poprzednich kryzysach, rosnąca presja może zmusić Iran do eksportu zapasów wzbogaconego uranu. Netanjahu stawia wszystko na ten wynik – lub na możliwość, że kolejna wojna może jeszcze bardziej zdestabilizować reżim”.
Z tego powodu wiceprezydent Vance – który otrzymywał instrukcje z Białego Domu lub Tel Awiwu niemal co godzinę – przedwcześnie zakończył rozmowy. Krótkie, zwięzłe orędzie zwycięstwa , od którego zależy przyszłość Netanjahu, najwyraźniej nie pojawiło się w planach podczas dyskusji.
Amerykański prawnik konstytucyjny Robert Barnes (przyjaciel Vance’a) w wywiadzie relacjonuje:
„Trump wykazywał pierwsze oznaki początkowej demencji we wrześniu 2025 roku… Często bełkocze, regularnie traci panowanie nad sobą i wybucha krzykiem, a do tego nie potrafi myśleć krytycznie.
I – według Barnesa – w tym stanie Trump szczerze wierzy, że USA pokonały Iran i nie zdaje sobie sprawy z ogromnych szkód gospodarczych, jakie zamknięcie Cieśniny Ormuz wyrządza światowej gospodarce”.
Krótko mówiąc, Barnes twierdzi, że urojenie Trumpa, iż Iran stoi na krawędzi kapitulacji, odzwierciedla jego upośledzony stan psychiczny – upośledzenie jego rozumienia „rzeczywistości” (interpretacja panglossowska, którą sekretarz Pete Hegseth stara się jak może wspierać).
Podobnie jak Netanjahu, Trump prawdopodobnie wierzy, że naciski, a nawet jeszcze większa presja na Iran mogą przynieść triumfalne zwycięstwo, w którym (mówiąc w przenośni) 430 kg wzbogaconego uranu mogłoby zostać wydobyte wysoko – albo zmuszone do poddania się pod wpływem nacisków ekonomicznych, albo w dramatyczny sposób przejęte na miejscu przez siły amerykańskie.
W obliczu kryzysu w Białym Domu wiceprezydent Vance (ponownie według Barnesa) gorączkowo pracował za kulisami, aby zorganizować nowe spotkanie z Iranem w Islamabadzie – mimo że proces polityczny był celowo utrudniany przez zmasowane izraelskie ataki powietrzne i naziemne w Libanie, w których zginęło i zostało rannych nawet 1000 osób (prawie wyłącznie cywilów) podczas negocjacji w sprawie zawieszenia broni, a także przez trwające ataki od czasu rzekomego „zakazu” Izraela atakowania Libanu przez Trumpa na początku libańskiego zawieszenia broni dwa dni temu.
Po wielu rozmowach z Pakistanem i licznych komunikatach płynących w różnych kierunkach, „irański urzędnik wojskowy powiedział wczoraj wieczorem, że Teheran postawił Stanom Zjednoczonym ostateczne ultimatum, stwierdzając, że Iran jest zaledwie godzinę od rozpoczęcia operacji wojskowej i ataków rakietowych na siły izraelskie atakujące Liban, co [ostatecznie] zmusiło Trumpa do ogłoszenia zawieszenia broni w Libanie”, aczkolwiek spotkało się to z ogromnym oburzeniem Izraela. Izraelscy urzędnicy byli wściekli i narzekali, że zostali poinformowani dopiero po fakcie .
Nie jest wcale jasne, czy Izrael będzie się do niego stosował (już złamał zawieszenie broni). Netanjahu, wszyscy izraelscy liderzy opozycji i zdecydowana większość społeczeństwa izraelskiego jednomyślnie pragną kontynuować wojnę.
Rozmowy w Islamabadzie zakończyły się fiaskiem, po pierwsze dlatego, że podziały między obiema stronami były nie do pokonania podczas jednej sesji; a po drugie, ponieważ strony miały odmienne i sprzeczne postrzeganie sytuacji na miejscu. Stany Zjednoczone najwyraźniej działały w oparciu o „hipotezę”, że druga strona jest już zdewastowana militarnie i zdesperowana.
Iran z kolei przystąpił do rozmów przekonany, że wyszedł z 12-dniowej wojny wzmocniony. W jego ocenie oznaczało to, że wpływ kontroli nad Ormuzem i Morzem Czerwonym nie osiągnął jeszcze takiego poziomu, by można było stwierdzić, że równowaga sił jest zdecydowanie na korzyść Iranu – a już na pewno nie takiego, który uzasadniałby znaczące ustępstwa ze strony Iranu.
Jaka będzie prawdopodobnie następna faza? Cóż – kolejna wojna . Większa wojna konwencjonalna, której głównym celem prawdopodobnie będzie kolejna zmasowana seria ataków rakietowych, wymierzonych głównie w irańską infrastrukturę cywilną (ponieważ izraelsko-amerykańska lista celów nigdy nie została zaprojektowana tak, aby wytrzymać ataki trwające dłużej niż kilka dni).
14 kwietnia Rada Bezpieczeństwa Rosji ostrzegła, że „negocjacje w sprawie zawieszenia broni mogą zostać wykorzystane przez Waszyngton jako pretekst do przygotowań do wojny lądowej… Stany Zjednoczone i Izrael mogą wykorzystać rozmowy pokojowe do przygotowania operacji lądowej przeciwko Iranowi, podczas gdy Pentagon będzie nadal zwiększał liczbę wojsk amerykańskich w regionie”.
Trump dodał teraz nowy front, którego celem jest maksymalizacja presji gospodarczej na Iran poprzez sankcje i blokady. Głównym celem są Chiny, które, jak twierdzi sekretarz skarbu Scott Bessent, są największym nabywcą ropy naftowej z Iranu po obniżonych cenach. Bessent opisuje ten nowy wymiar jako finansowy odpowiednik wcześniejszych kinetycznych (militarnych) ataków USA i Izraela na Iran. Nazwał to częścią „Operacji Ekonomicznej Furii” – mającej na celu odcięcie Iranu od źródeł dochodów, w szczególności z nielegalnej sprzedaży ropy i sieci przemytniczych.
Bessent powiedział również, że Stany Zjednoczone nałożą sankcje wtórne na każdy kraj, firmę lub instytucję finansową, która nadal będzie kupować irańską ropę naftową lub pozwoli irańskim pieniądzom przepływać przez swoje konta. Określił to jako „bardzo surowe posunięcie”. Bessent wyraźnie ostrzegł, że Stany Zjednoczone nałożą sankcje wtórne, jeśli zostanie wykryte, że irańskie fundusze przepływają przez konta bankowe.
Jeśli to oświadczenie ma na celu wywarcie presji na Iran, by ten skapitulował przed Izraelem i Stanami Zjednoczonymi, to stanowi ono rażącą pomyłkę w ocenie sytuacji zarówno w Iranie, jak i w Chinach. Prawdopodobnie obróci się to przeciwko Trumpowi.
Stworzy to kolejny front ekonomiczny w tej wojnie i rozszerzy wojnę ekonomiczną na poziom globalny.
Jest prawdopodobne, że Chiny i Rosja zinterpretują to oświadczenie jako kolejną próbę USA (po blokadzie Wenezueli) ograniczenia chińskich szlaków dostaw energii. Kanał Ormuz pozostaje otwarty dla chińskich statków. Próba blokady przez Trumpa była pierwszym przejawem nacisku – a teraz grozi on sankcjami wobec chińskich banków i chińskiego handlu.
Z perspektywy czasu wojna handlowa Trumpa będzie postrzegana jako nic nieznacząca w porównaniu z groźbą ataku na chińskie szlaki dostawcze.
Jeden z najpopularniejszych amerykańskich komentatorów prawicowych, Tucker Carlson, oficjalnie przeprosił za popieranie Donalda Trumpa. Jak ogłosił, wprowadzał ludzi w błąd, stawiając na tego właśnie kandydata w wyborach prezydenckich.
Tucker Carlson nagrał rozmowę ze swoim bratem, Buckleyem, który był jednym ze współautorów wystąpień Trumpa w 2015 roku. Komentator nie krył wielkiego rozżalenia obecną polityką amerykańskiego prezydenta. – Ty i ja, wszyscy, którzy go wspieraliśmy – jesteśmy w to zamieszani. Nie wystarczy powiedzieć: „zmieniłem zdanie” – stwierdził.
– [Może] w niewielkim stopniu, ale my i miliony takich, jak my, jesteśmy przyczyną tego, co się dziś dzieje – dodał. – Trzeba się z tym zmierzyć we własnym sumieniu. Będę się z tym zmagać przez długi czas. Dlatego chcę powiedzieć: przepraszam za to, że wprowadzałem ludzi w błąd. Nie robiłem tego celowo – ogłosił.
Wcześniej Donald Trump skonfliktował się również z innymi popularnymi prawicowymi publicystami, którzy zaczęli krytykować jego politykę, zwłaszcza międzynarodową.
Trump w jednym z wpisów na „Truth Social” w odpowiedzi po prostu ich zwyzywał, zarzucając im nieudolność, głupotę i inne przywary. Chodziło między innymi o Candace Owens, Megyn Kelly czy Alexa Jonesa. Trump bardzo ostro krytykował też samego Tuckera Carlsona.
W niezwykle aktualnym wywiadzie na żywo z amerykańskim sędzią Andrew Napolitano w jego programie Judging Freedom irański profesor Mohammad Marandi – jeden z najbardziej znanych irańskich analityków politycznych i wieloletni obserwator stosunków amerykańsko-irańskich – otwarcie i szczegółowo mówił o obecnej sytuacji w Teheranie, nieudanych negocjacjach w Islamabadzie i powodach, dla których Republika Islamska nie chce prowadzić dalszych rozmów z delegacją USA pod przewodnictwem wiceprezydenta J.D. Vance’a.
Marandi, który przeprowadził wywiad ze swojego mieszkania w stolicy Iranu, przekazał nam obraz odporności, siły kulturowej i strategicznej jasności – daleki od narracji zachodnich.
Życie codzienne w Teheranie podczas zawieszenia broni
Profesor Marandi opisał sytuację w Teheranie jako w dużej mierze normalną, choć napiętą. Miasto znów było pełne ludzi, a sklepy i restauracje tętniły życiem. Niemniej jednak nie było jasne, czy zakupy osiągnęły już poziom sprzed wojny.
W poprzednich dniach wielu mieszkańców ponownie opuściło miasto, obawiając się, że zawieszenie broni się załamie i prezydent USA Trump może wznowić bombardowania. Sam Marandi zauważył jednak w ostatnich nocach utrzymującą się wysoką gęstość zaludnienia.
„Liczba osób, które opuściły miasto, jest prawdopodobnie mniejsza niż w czasie wojny”.
Napolitano zapytał o typowo irańskie zjawisko: podczas gdy obywatele Izraela szukali schronienia podczas irańskich ataków rakietowych na Tel Awiw, mieszkańcy Teheranu wychodzili na ulice, niosąc flagi, gdy USA bombardowały miasto.
Marandi wyjaśnił to, wskazując na głębokie korzenie w kulturze szyickiej i historię imama Husajna, wnuka proroka Mahometa.
„Sprzeciwił się uciskowi i tyranii – to nadal kształtuje irańskie społeczeństwo: sprawiedliwość, opór przeciwko ciemiężycielom i sprawiedliwość społeczna”.
Podczas nocnych zgromadzeń, mimo eksplozji, ludzie nie krzyczeli ani nie wpadali w panikę, lecz kontynuowali śpiewanie i zajmowali swoje pozycje.
„To niezwykłe uczucie być wśród nich”.
Zgromadzenia publiczne i obecność wojska
Sędzia pokazał agencji Reuters nagranie ogromnych tłumów na placu Taj w Teheranie – od około 20-tej do po północy, z ciągłym przepływem ludzi. Dodał, że rakiety były tam nawet wystawione na widok publiczny.
Marandi potwierdził, że tego typu spotkania odbywały się w kilku miejscach i odzwierciedlały emocjonalną więź ludności z obroną kraju.
Jednocześnie odniósł się do incydentu z udziałem dwóch statków w Zatoce Ormuz, które rzekomo zostały zatrzymane przez siły irańskie.
Podejrzewał, że była to bezpośrednia reakcja na atak USA na irański statek, na pokładzie którego znajdowali się marynarze i ich rodziny.
„Irańczycy weszli na pokład statków i prawdopodobnie doprowadzili je do swojego wybrzeża – w ramach odwetu”.
Negocjacje w Islamabadzie
Kluczowym punktem rozmowy były bezpośrednie negocjacje, które odbyły się tydzień wcześniej w Islamabadzie, w których uczestniczył Marandi.
Delegacja irańska pod przewodnictwem przewodniczącego parlamentu dr Bali – mając pełne upoważnienie ajatollaha Chameneiego – miała prawo podjąć decyzję.
Według Marandiego, wiceprezydent Vance, Steve Witkoff i Jared Kushner byli po stronie USA.
Marandi opisał, jak Vance wykonał kilka telefonów, m.in. do Netanjahu, który później publicznie oświadczył, że wysoko postawieni urzędnicy amerykańscy codziennie składali mu raporty.
„Bardzo dziwne zdanie.”
Było oczywiste, że strona amerykańska nie miała ostatecznych uprawnień decyzyjnych.
Pod koniec dnia Amerykanie stali się bardziej agresywni i niespodziewanie odwołali rozmowy zaplanowane na następny poranek.
„Nie wydawało się to poważne.”
Od tego czasu komunikacja odbywała się wyłącznie za pośrednictwem pośredników.
Marandi stanowczo odrzucił twierdzenia zachodnich mediów, jakoby irański rząd nie mówił jednym głosem.
„Dr Arakchi ma pełną władzę. Akta są w jego rękach. Nie ma żadnych rozbieżności.”
Spór o Cieśninę Ormuz
Marandi szczegółowo wyjaśnił związek z Cieśniną Ormuz.
W ramach zawieszenia broni Iran zgodził się na przepływ większej liczby statków – w tym tych z państw Zatoki Perskiej, takich jak Kuwejt, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabia Saudyjska, które wsparły USA w wojnie.
Jednakże Izrael złamał zawieszenie broni, przeprowadzając masowe bombardowania w Libanie.
Po dziesięciu dniach Izrael został zmuszony do zawarcia zawieszenia broni, a Iran chciał nadal przestrzegać porozumienia.
Trump z kolei utrzymywał blokadę portów irańskich i Zatoki Perskiej.
„To było oczywiste naruszenie”.
Następnie Iran powrócił do swojej poprzedniej polityki.
„To nie Iran zmienił decyzję, ale Trump naruszył zawieszenie broni”.
Blokada gospodarcza i globalne konsekwencje
Marandi wydał surowe ostrzeżenie dotyczące konsekwencji blokady ze strony USA.
Dotyka to nie tylko Iran, ale całą gospodarkę światową. Niedobór ropy naftowej, skroplonego gazu ziemnego, nawozów, helu i produktów petrochemicznych pogłębia się z minuty na minutę.
Ceny żywności i paliwa już wzrosły.
„To tylko wierzchołek góry lodowej”.
Gdyby Trump zatrzymał irański tankowiec przewożący dwa miliony baryłek ropy przeznaczone dla Chin, Iran zareagowałby przejęciem tankowców z Arabii Saudyjskiej, Emiratów Arabskich, Kuwejtu, Bahrajnu i Kataru.
„Bez ich współpracy Stany Zjednoczone nie mogłyby prowadzić tej wojny”.
Strategiczne powściągliwość Iranu
Pomimo 3400 ofiar śmiertelnych po stronie Irańczyków, Iran zaatakował cele wojskowe i obiekty USA, unikając w dużej mierze ofiar cywilnych po drugiej stronie – w przeciwieństwie do masowych ataków izraelskich.
„Nikt w Iranie nie chce, żeby ludzie ginęli po drugiej stronie Zatoki Perskiej. Chcemy normalizacji i otwarcia Cieśniny Ormuz pod irańską kontrolą”.
Dlaczego nie ma dalszych spotkań?
W końcu Marandi dotarł do sedna sprawy.
Iran nadal był skłonny do rozmów, ale USA naruszyły zawieszenie broni, kontynuując blokadę.
„Jak możemy mówić o nowych zobowiązaniach, jeśli nie honorujemy starych?”
Kontynuowanie negocjacji mogłoby jedynie zachęcić USA do zerwania porozumień w przyszłości.
W Iranie panuje przekonanie, że Netanjahu ma większy wpływ na Trumpa niż Trump – za pośrednictwem lobby syjonistycznego i potencjalnie kompromitujących materiałów.
Uwagi końcowe
Marandi zakończył, polecając książkę Going to Tehran , która wiele lat temu ostrzegała przed niebezpieczeństwami konfrontacji z Iranem.
Sędzia Napolitano zakończył rozmowę pochwałami:
„Mohammadzie Marandi, mój drogi przyjacielu, jesteś tak intelektualnie uczciwy i osobiście odważny. Dziękuję Ci bardzo.”
Wywiad oferuje rzadki, bezpośredni wgląd w irańską perspektywę – trzeźwą, opartą na faktach i napędzaną głębokimi przekonaniami kulturowymi.
Pokazuje to, dlaczego Teheran obecnie nie chce prowadzić dalszych negocjacji z delegacją USA, która z perspektywy Iranu ostatecznie musi skonsultować się z Tel Awiwem. Z punktu widzenia Teheranu zawieszenie broni zostało już zerwane przez USA, a prawdziwa dyplomacja wymaga czegoś innego niż polityka marionetkowa.
Blokada staje się globalna. Następnym przystankiem jest Cieśnina Malakka.
Żadna poważna analiza nie może wziąć pod uwagę umysłowo upośledzonych ludzi wygadujących bzdury o syndykacie Epsteina na temat tego, co dzieje się w korytarzach władzy w Teheranie.
Jakby mieli jakąkolwiek wiedzę.
Nic nie jest „podzielone” (poza być może psychiką pawiana z Barbarii). Istnieją oczywiście różne podejścia koncepcyjne i ożywiona debata publiczna w kraju. Jednak na wysokich szczeblach decyzyjnych cały system jest silnie zjednoczony.
Przede wszystkim, w Iranie to zupełnie nowy system władzy, który przechodzi całkowitą transformację. W jego centrum znajduje się wyłaniający się kwartet skoncentrowany na bezpieczeństwie: szef Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej Ahmad Vahidi; przewodniczący parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf; sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Mohammad Zolghadr; oraz sekretarz Rady Doraźnej Mohsen Rezaee.
Ten skoncentrowany na bezpieczeństwie nakaz współistnieje z poprzednim hybrydowym porządkiem, ucieleśnianym przez „reformatorów”, w tym prezydenta Masuda Pezeshkiana i ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego.
Spośród 13 członków Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego tylko dwóch jest „reformatorami”.
A ponad tym wszystkim góruje zdecydowany autorytet przywódcy ajatollaha Modżtaby Chameneiego – tradycyjnie bardzo blisko związanego z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej.
Wszystko to jest niezrozumiałe dla propagandystów z syndykatu Epsteina lub jakiegokolwiek taniego saudyjskiego „eksperta”, który snuje fantazje o „rewolucyjnym zamachu stanu”, za pomocą którego IRGC rzekomo umieściło Ghalibafa, Pezeshkiana i Araghchiego w areszcie domowym.
Zarówno na froncie dyplomatycznym, jak i militarnym, Teheran konsekwentnie i jasno wyrażał swoje stanowisko. Żadnych negocjacji z imperium piractwa w ramach blokady morskiej – co jest w istocie aktem wojny. Żadnych negocjacji, dopóki ich okręty są atakowane – co jest w istocie naruszeniem zawieszenia broni.
Minister spraw zagranicznych Araghchi od razu przeszedł do konkretów. A zatem, raz jeszcze: bez zniesienia blokady morskiej, bez negocjacji.
Iran nie mrugnie okiem. Za wszelką cenę. Odpowiedzialność za zniszczenie światowej gospodarki spoczywa całkowicie na barbarzyńcach.
Nielegalna blokada i koncepcja „nieszkodliwego przepływu”
Strategia negocjacyjna Pawiana Barbarzyńców – zżerana demencją i nienawiścią – opiera się na trzech prymitywnych zasadach: maksymalnej presji; niekończących się terminach; i nieustannych, głośnych groźbach zniszczenia irańskiej infrastruktury.
Przewidując potencjalny atak na Islamabad 2, Teheran zdecydował się zatem na strategiczne milczenie. Teheran całkowicie zignorował barbarzyńskiego pawiana. Całkowicie zdezorientowany, pawian wyraźnie mrugał oczami. Teraz nie wyznacza już żadnych dodatkowych terminów. Nie grozi już zniszczeniem infrastruktury cywilnej. Najważniejsze pytanie brzmi, co stanie się z blokadą morską.
Artykuł 3(c) Rezolucji Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 3314 (Definicja agresji) określa to wprost: „Blokada portów lub wybrzeży jednego państwa przez siły zbrojne innego państwa” jest uważana za akt agresji.
Jest to zatem wyraźne naruszenie zawieszenia broni.
Zupełnie inną historią jest to, co robi Iran, przepływając przez Cieśninę Ormuz.
Iran nie zablokował żadnych portów zagranicznych ani nie nałożył całkowitej blokady. Nałożył jednak opłatę za przepływanie wrogich statków przez cieśninę przebiegającą przez jego wody terytorialne.
Jest to całkowicie legalne w ramach prawa do samoobrony – jako reakcja na jednostronną, nielegalną zbrojną błyskawiczną wojnę przeprowadzoną przez imperialne supermocarstwo.
Co więcej, zgodnie z Konwencją genewską o morzu terytorialnym i strefie przyległej z 1958 r. oraz własnymi przepisami krajowymi (Ustawa o obszarach morskich Islamskiej Republiki Iranu z 1993 r.) Iran konsekwentnie podkreśla, że prawo „nieszkodliwego przepływu” nie dotyczy statków, które zagrażają jego bezpieczeństwu.
Ormuz to definicja strategicznego punktu krytycznego. Przebiega przez irańskie wody terytorialne. Dlatego Teheran ma naturalne, suwerenne prawo do regulowania przepływu statków, które nie są niewinne.
Naturalnie, to imperium chaosu, kłamstw, grabieży i piractwa ignoruje wszelką legalność. Zwłaszcza, że de facto globalna blokada morska już obowiązuje – nałożona na Iran, Rosję, Chiny, a prędzej czy później na każdy inny kraj Globalnego Południa.
Amerykańska blokada niszczy światową gospodarkę
Wojna z Iranem, a teraz blokada morska, to bezwzględny atak na globalną gospodarkę. Globalne zapasy energii spadły już o oszałamiające 60 procent – w niecałe dwa miesiące. Nadchodzące koszmary obejmują zarówno lockdowny i niezliczone odwołania lotów z powodu braku nafty, jak i niedobory żywności przyszłego lata z powodu eksplozji cen nawozów; potencjalne zamieszki żywnościowe; a nawet ewentualne wprowadzenie CBDC w celu racjonowania żywności.
Rocky Horror Show z minuty na minutę nabiera rozpędu. Tankowce dosłownie przestały przepływać przez Cieśninę Ormuz; na dodatek pirackie imperium ostrzeliwuje irańskie okręty 5-calowymi pociskami rakietowymi. Składki ubezpieczeniowe dla tankowców w Zatoce Perskiej wzrosły o oszałamiające 400 procent w ciągu zaledwie jednego tygodnia.
Wygląda na to, że Iran nigdy nie zaakceptuje trwałej blokady morskiej. W związku z tym nastąpi odwet. Niezależnie od tego, co się stanie, cena ropy Brent prawdopodobnie przekroczy 120 dolarów za baryłkę. Podaż nafty znacznie się zmniejszy do końca przyszłego tygodnia. Ceny oleju napędowego i benzyny wzrosną w ciągu dwóch tygodni.
Jesteśmy świadkami tego, jak globalny rynek energii zastyga. Właśnie gdy Iran złagodził system opłat drogowych w cieśninie Ormuz w ramach zawieszenia broni, Barbaria rozpoczęła blokadę morską.
Tak więc to Barbaria jest w trakcie niszczenia światowej gospodarki, ponieważ popyt na sztuczną inteligencję, naftę, olej napędowy, transport morski – wszystkie te sektory są poważnie dotknięte przez unieruchomione tsunami ropy naftowej.
Rozwiązaniem – na chwilę obecną – jest przekierowanie ruchu przez cieśninę Bab al-Mandab, która odpowiada za 12 procent światowego handlu i 10 procent globalnego handlu ropą: jest to jedyne połączenie między Azją, Afryką i Europą przez Kanał Sueski.
Jeśli Ansarallah zamknie Bab al-Mandab w Jemenie, jedyną pozostałą trasą będzie Przylądek Dobrej Nadziei: nawet dwa dodatkowe tygodnie na morzu, do tego dochodzą rosnące koszty transportu.
Wszystkie główne szlaki morskie działają na granicy przepustowości. Blokada morska Barbarii obejmuje już INDOPACOM. Nawet ta hollywoodzka produkcja nie wystarczy, by odciąć irański eksport. Barbaria musiałaby śledzić każdy tankowiec w tajnej flocie, w tym te z Iraku, i nałożyć dodatkowe, surowe sankcje na Malezję i Chiny.
Pekin jak dotąd milczał. Nie zajęto oficjalnego stanowiska, poza ogólnymi apelami o otwarcie Cieśniny Ormuz. Ale prędzej czy później smok mógłby przeskoczyć przez płot i interweniować w konflikcie, być może wysyłając grupę operacyjną do Azji Zachodniej.
Wenezuela. Iran. Blokada staje się globalna. Następnym przystankiem jest Cieśnina Malakka.
Ta strategiczna niepewność nie może trwać wiecznie. Gra Barbarii sprowadza się do powrotu do status quo sprzed wojny: Iran pod maksymalną presją ekonomiczną i ciągłym zagrożeniem powrotu wojny.
Powtórzmy: nawet gdy Teheran zadał Waszyngtonowi druzgocącą strategiczną klęskę, wbrew wszelkim oczekiwaniom, konsekwentnie domagał się całkowitego zakończenia wojny, a nie tej zamrożonej, zawieszonej w czasie sytuacji.
Cała planeta zobaczyła na własne oczy, jak suwerenny opór potrafi przeciwstawić się imperium po 47 latach niszczycielskich sankcji i za straszliwą cenę.
Niezwykle kruche zawieszenie broni nie utrzyma się. Krok w kierunku przełamania blokady Barbarii jest niemal nieunikniony – na przykład, jeśli zostanie zajęty zbyt wiele irańskich statków. Lista celów została już ogłoszona: rurociąg Janbu w Arabii Saudyjskiej, który omija cieśninę Ormuz; terminal w Fudżajrze w Zjednoczonych Emiratach Arabskich; oraz zamknięcie cieśniny Bab al-Mandab. To natychmiast zmniejszyłoby ponad 32 procent światowych dostaw ropy naftowej.
A za to wszystko będzie odpowiadać imperium piractwa.
Podczas gdy świat z niecierpliwością oczekuje na możliwe przedłużenie zawieszenia broni w konflikcie między USA a Iranem, wyłania się ponury obraz: zamiast pokoju, Stany Zjednoczone, jak twierdzi pułkownik (w stanie spoczynku) Douglas Macgregor, przygotowują się do masowej eskalacji – w kierunku „wojny totalnej”, której celem jest nic innego, jak tylko zniszczenie państwa irańskiego.
W wywiadzie z 21 kwietnia 2026 roku były doradca Sekretarza Obrony USA wydał surowe ostrzeżenie dotyczące konsekwencji dalszej eskalacji militarnej. Stwierdził, że nadzieja na rzeczywiste negocjacje w Islamabadzie była „fikcją”.
„To Netanjahu, a nie Trump, jest u władzy”.
Macgregor ostro skrytykował rolę Izraela w procesie decyzyjnym. Podczas rzekomego spotkania negocjacyjnego wiceprezydent USA wstał, aby odebrać telefon od premiera Benjamina Netanjahu – co było wyraźnym sygnałem, że to Netanjahu, a nie prezydent Trump, dyktował warunki.
„To pokazuje, że to najwyraźniej pan Netanjahu, a nie pan Trump, ma ostatnie słowo w kwestii tego, czy mamy walczyć, czy nie” – powiedział Macgregor.
Oskarżył również Trumpa o wprowadzanie opinii publicznej w błąd. Stwierdzenia takie jak „wojna wkrótce się skończy” czy „Irańczycy desperacko naciskają na rozmowy” były „oczywistym kłamstwem” – miały na celu uspokojenie rynków.
Od zawieszenia broni do ataku unicestwiającego
Według Macgregora zawieszenie broni wygasa rankiem 22 kwietnia (czasu irańskiego). Zamiast przedłużenia, były pułkownik spodziewa się „znacznie bardziej intensywnej fazy otwarcia”, z większą liczbą pocisków, bombardowań i skupieniem się na „rzekomo kluczowych celach”.
Kluczowa zmiana: Stany Zjednoczone porzuciły cele czysto militarne. Teraz skupiają się na niszczeniu krytycznej infrastruktury – mostów, dróg, elektrowni, zakładów odsalania i infrastruktury naftowej.
„Oznacza to, że teraz celem jest zniszczenie państwa irańskiego” – jasno stwierdził Macgregor.
Ofensywa lądowa jest mało prawdopodobna, ale sytuacja nadal pozostaje napięta.
Prezydent Trump nie wykazuje entuzjazmu dla rozmieszczenia wojsk lądowych – ku uldze Macgregora. Inwazja na Zatokę Perską byłaby bezcelowa, ponieważ ani logistyka, ani strategia odwrotu nie podlegałyby kontroli.
Ekspert dostrzega jednak prawdziwe zagrożenie w wojnie asymetrycznej: podczas gdy Stany Zjednoczone operują tysiące mil od swojej bazy, Irańczycy mają „przewagę własnego terytorium”. Dysponując szacunkowo 15 000 do 20 000 pocisków i 45 000 do 50 000 dronów, są doskonale przygotowani – i kontynuują podziemną produkcję.
Ponura prognoza Macgregora: Stany Zjednoczone zużyły już setki pocisków i straciły ważne systemy radarowe w pierwszym miesiącu wojny – systemy, których nie dało się szybko zastąpić. „Irańczycy są obecnie w lepszej sytuacji niż my ” – powiedział pułkownik.
Globalny głód jako konsekwencja wojny?
Globalne reperkusje są szczególnie alarmujące. Jeśli infrastruktura naftowa i nawozowa w Zatoce Perskiej zostanie zniszczona, globalnemu Południu grozi głód . Pięćdziesiąt procent składników nawozów pochodzi z tego regionu.
Konsekwencje są już odczuwalne: Indie, Indonezja, Tajlandia i Wietnam reglamentują energię. Cena paliwa lotniczego przekracza 240 dolarów za baryłkę i wciąż rośnie. W Wielkiej Brytanii za około dwa tygodnie całkowicie wyczerpią się zarówno paliwo lotnicze, jak i olej opałowy.
Koniec petrodolara i hegemonii Zachodu
Macgregor przedstawił druzgocącą ocenę strategiczną: wojna była „katastrofą” dla Stanów Zjednoczonych. Petrodolar – fundament amerykańskiego dobrobytu od czasów Nixona – umarł. W przyszłości pieniądze będą pożyczane z Chin, a nie ze Stanów Zjednoczonych.
„Wyszliśmy z Zatoki Perskiej i nie sądzę, żebyśmy tam wrócili. Po prostu nie jesteśmy w stanie sfinansować tego, co byłoby tam potrzebne. Tylko Chiny mogą”.
Europa na skraju przewrotu?
Macgregor również widzi sojuszników Europy na krawędzi. Uzależnienie od zielonej energii przy jednoczesnym zamykaniu elektrowni jądrowych prowadzi do „katastrofalnej sytuacji”. Jest zaskoczony brakiem otwartych powstań w Niemczech i Wielkiej Brytanii.
„Wierzę, że to, czego jesteśmy świadkami w Europie, to upadek rządów. Do władzy dojdą nowe rządy”.
Wniosek byłego doradcy
Macgregor zażądał natychmiastowego zakończenia działań wojennych i przyznania się do porażki: „Trzeba powiedzieć: «To było niewłaściwe podejście. Myliliśmy się»”. Powrót do wielobiegunowego porządku świata był nieunikniony – i w rzeczywistości już się rozpoczął.
„Era globalnej dominacji Stanów Zjednoczonych dobiegła końca”.
W półgodzinnym wywiadzie Piotra Szlachtowicza przeprowadzonym z dr. Leszkiem Sykulskim dominują dwa uzupełniające się tematy: 1) samowolne i szaleńcze działania Donalda Trumpa oraz 2) polityka rządzących III RP w obliczu narastających zagrożeń:
Stany Zjednoczone dążą do kontroli ‚wąskich gardeł’ strategicznych w celu utrzymania dominacji gospodarczej i w tym celu wraz z Izraelem zaatakowały Iran – mówi Leszek Sykulski. – Iran broni swej suwerenności i ogłasza, że nie pójdzie na żaden kompromis. We wtorek czyli dzisiaj upływa termin zawieszenia broni. Mogą nastąpić działania wojenne, Amerykanie zgromadzili przez ostatnie dwa tygodnie całkiem spore siły. Może też dojść do wydłużenia zawieszenia na kolejne 14 dni.
Trump nie osiągnął nic, koszty tej agresji poniesione przez USA przekraczają 45 miliardów dolarów. Teraz nie wie prezydent, jak ‚z twarzą’ wycofać się z tej wojny. A trzeba skończyć tę awanturę, bo jak długo można oszukiwać rynki albo je uspokajać kolejnymi zapowiedziami rozejmu. Materialne i polityczne straty USA są ogromne: armia ‚pozbyła się’ znacznej ilości broni, Chiny powołujące się na obowiązek przestrzegania prawa międzynarodowego usztywniły swe stanowisko, a mają w Pekinie sporo ‚kart w ręku’.
Wojna w Zatoce Perskiej obnażyła iluzję amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa. Okazało się, że na pomoc Waszyngtonu mogą liczyć tylko żydzi. No i szykuje się na Bliskim Wschodzie konflikt turecko-izraelski. Amerykanie nie mają pomysłu, jak załagodzić ten spór.
Również w Europie Środkowej nie ma spokoju. Kraje bałtyckie, tj. Litwa, Łotwa i Estonia, prowadzą konfrontacyjną politykę wobec Rosji, m.in. nie respektując praw mniejszości rosyjskiej mieszkającej w tych państwach. W pewnym momencie będzie musiała Moskwa interweniować.
Rosyjska Duma przyjęła ostatnio ustawę nadającą prezydentowi dodatkowe uprawnienia związana z wysyłaniem sił zbrojnych poza granicę państwa w celu obrony praw obywateli Rosji, którzy zostali zatrzymani niesłusznie w obcym państwie. Kontekst jest oczywisty – zatrzymanie w Polsce pod naciskiem Kijowa archeologa prof. Aleksandra Butiagina i trzymanie go od ponad czterech miesięcy w areszcie.
Niepokojące informacje nadeszły m.in. ze szwedzkiego Ministerstwa Obrony o tym, że rząd polski zawarł porozumienie o współpracy przy ewakuacji ludności cywilnej w przypadku wybuchu wojny. To jest coś niewyobrażalnego – mówi L. Sykulski – nie jesteśmy informowani przez własny rząd w sprawach najistotniejszych. Podobnie przypadkiem dowiadujemy się od ukraińskiego ministra, że przekazaliśmy kijowskiemu reżimowi pociski do systemów Patriot. Tak więc dalej rozbrajamy się na rzecz Ukrainy.
„Wojna z Rosją już się toczy” – powiedział niedawno płk Maciej Zaborowski, oficer pełniący służbę w strukturach NATO. I mamy jeszcze jedną przypadkiem zdobytą informację o tym, że w tym roku będą masowo powoływani kierowcy ciężarówek i autobusów na ćwiczenia wojskowe. Tak więc firmy transportowe muszą liczyć się z dalszą zapaścią finansową.
„Gdzie mamy być ewakuowani?! Do Niemiec?! Z czym na Rosję? Z gołymi rękami?” – pyta P. Szlachtowicz. – L. Sykulski przedstawia na to ponury obraz: armia polska liczy na papierze 217 tysięcy żołnierzy, ale na pierwszej linii frontu może walczyć 65 – 75 tysłęcy. Z tym na Rosję?! – Szaleństwo!
Łączy się to z szaleństwem US-prezydenta. Czy można się było spodziewać, że nastąpi taki ‚kaliber odjazdu’? – Mówi dr Sykulski, że wskazywał na niepojące sygnały w czasie pierwszej kadencji Trumpa. Wspomniał o przemilczanej książce zatytułowanej ‚Niebezpieczny przypadek Donalda Trumpa’, w której 27 psychologów i psychiatrów stwierdziło chorobę nazywaną narcyzmem złośliwym.
Od 2024 roku nasiliły się objawy: mania wielkości, fantazje o nieograniczonej władzy, przekonanie o własnej wyjątkowości, instrumentalne traktowanie ludzi.
Urzędnik Bidena: Biden przygotowywał się do zbombardowania Iranu, jeśli zostanie ponownie wybrany
Te posunięcia zaplanowano lata wcześniej i zostałyby wdrożone niezależnie od tego, jaka bezsilna marionetka zostałaby akurat wprowadzona do władzy w styczniu 2025 r.
Były starszy doradca Bidena, Amos Hochstein, powiedział w wywiadzie udzielonym w niedzielę , że administracja Bidena przygotowywała się do zbombardowania Iranu, gdyby wygrali reelekcję w 2024 roku.
Margaret Brennan z Face the Nation zapytała Hochsteina : „W lipcu 2024 roku sekretarz Blinken twierdził, że Iran za tydzień lub dwa będzie miał wystarczającą zdolność do produkcji broni rozszczepialnej, aby ją w końcu stworzyć, gdyby Iran się na to zdecydował. Administracja Bidena prowadziła pośrednie negocjacje, ale nie przyniosły one żadnych rezultatów. Kiedy więc prezydent Trump twierdzi, że zrobił to, czego nie zrobiłby żaden inny prezydent, czy to po prostu dlatego, że rachunek był już pod przymusem i został przedłużony za jego kadencji?”
„Myślę, że jest w tym pewien element i dlatego poparłem prezydenta Trumpa, który w czerwcu dołączył do akcji, by podjąć działania, które – jak myśleliśmy w administracji Bidena – moglibyśmy podjąć, gdyby miała być druga kadencja” – odpowiedział Hochstein. „Myśleliśmy, że wiosną, latem 2025 roku prawdopodobnie będziemy musieli być w tym samym miejscu. I tak się stało, przeprowadziliśmy ćwiczenia wojenne. Przeprowadziliśmy kilka prób, jak to będzie wyglądać, ponieważ to również mogło się odbyć pod naszym nadzorem”.
Dla porządku dodam, że Hochstein to urodzony w Izraelu weteran Sił Obronnych Izraela , który według doniesień odegrał kluczową rolę w tym, jak administracja Bidena zachęcała Izrael do straszliwego bombardowania Libanu we wrześniu 2024 roku. Jego narracja, że atak na irańskie obiekty nuklearne „mógł się wydarzyć” w ramach teoretycznej drugiej kadencji Bidena, jest fałszywa.
W marcu ubiegłego roku szefowa amerykańskiego wywiadu Tulsi Gabbard zeznała przed Kongresem , że społeczność wywiadowcza „nadal uważa, że Iran nie buduje broni jądrowej, a najwyższy przywódca Chomeini nie zatwierdził programu zbrojeń jądrowych, który zawiesił w 2003 r.”, co przeczy zarówno twierdzeniom prezydenta Trumpa, jak i Antony’ego Blinkena złożonym rok wcześniej.
Ale nawet jeśli przyjmiemy, że Iran stanowił zagrożenie nuklearne, nic nie stało na przeszkodzie, by administracja Bidena po prostu wznowiła umowę nuklearną, którą administracja Obamy zawarła z Teheranem w 2015 roku. JCPOA funkcjonowało dobrze, dopóki obowiązywało; każdy, kto twierdzi inaczej, jest kłamliwym podżegaczem wojennym. Trump i jego współpracownicy podpalili JCPOA w 2018 roku, ponieważ stanowiło ono główną przeszkodę uniemożliwiającą im wojnę z Iranem, a administracja Bidena odmówiła cofnięcia tego kroku, ponieważ również pragnęła wojny.
W niedawnym wywiadzie z sędzią Andrew Napolitano w podcaście „Judging Freedom” (20 kwietnia 2026 r.), były inspektor ONZ ds. uzbrojenia i ekspert wojskowy Scott Ritter przedstawił druzgocącą analizę obecnej polityki USA wobec Iranu. Ritter oskarża prezydenta Donalda Trumpa i sekretarza obrony Pete’a Hegsetha o niezrozumienie realiów wojskowych, dyplomatycznych i międzynarodowych na Bliskim Wschodzie. Zamiast tego Waszyngton angażuje się w mieszankę nielegalnych demonstracji siły, wojny psychologicznej i niebezpiecznej nadmiernej pewności siebie, która dodatkowo zagraża pokojowi w Zatoce Perskiej.
Incydent na pełnym morzu: „Akt piractwa”
Ritter rozpoczyna od wydarzeń z weekendu. Irański statek transportowy został zatrzymany w Zatoce Perskiej przez amerykański okręt wojenny. Po tym, jak statek nie zatrzymał się, Marynarka Wojenna USA ostrzelała maszynownię, co spowodowało zatrzymanie statku, a następnie oddział szturmowy piechoty morskiej wszedł na pokład.
Dla Rittera jest to ewidentny akt piractwa, nieuzasadniony w świetle prawa międzynarodowego. Argumentuje on, że narusza on porozumienie o zawieszeniu broni zawarte w Islamabadzie oraz wolność żeglugi. Jego zdaniem celem nie było faktyczne zakłócenie żeglugi, lecz czysto psychologiczna operacja (psyop): Trump miał być przedstawiany jako silny przywódca, który zmusi Irańczyków do ustąpienia poprzez blokadę i przemoc.
Nieudane negocjacje w Islamabadzie
Strona amerykańska była zupełnie nieprzygotowana.
Ritter szczegółowo opisuje, jak blisko byli porozumienia. Delegacja irańska przybyła do Islamabadu z kompletem dokumentów negocjacyjnych, faktami i sfinalizowaną umową.
Strona amerykańska – JD Vance, Jared Kushner i inny doradca – nie wniosła ze sobą niczego. Amerykanie jedynie przeanalizowali irańskie propozycje, zadali pytania, a następnie skonsultowali się z Trumpem telefonicznie.
Sam Trump nie miał żadnych dokumentów informacyjnych i nie był przygotowany – prowadził „czysto reaktywną politykę”.
Gdy memorandum o porozumieniu było już prawie gotowe do podpisania, Benjamin Netanjahu interweniował i ostrzegł Trumpa, że takie porozumienie osłabi go. Negocjacje zostały zerwane, a zamiast tego pojawiła się groźba blokady.
Ritter podkreśla: Irańczycy od dawna uznali, że Stany Zjednoczone nie negocjują w dobrej wierze. Dlatego irańscy negocjatorzy wrócili do Teheranu, podczas gdy Vance i jego współpracownicy czekają w hotelu w Islamabadzie.
Zbliżająca się eskalacja: Iran ma lepsze karty.
Jeśli wojna wybuchnie na nowo w środę – jak zapowiedział Trump – Iran nie zawaha się odpowiedzieć.
Ritter ostrzega: Irańczycy natychmiast „rzuciliby się do gardła”. Mogliby zniszczyć całe miasta poprzez ukierunkowane ataki na elektrownie i zakłady odsalania wody w państwach Zatoki Perskiej (Abu Zabi, Dubaj, Kuwejt, Manama). Kraje te zostałyby „wyczerpane z zasobów” w bardzo krótkim czasie.
Arabia Saudyjska stoi w obliczu trwałej utraty konkurencyjności gospodarczej. Co więcej, rebelianci Huti ogłosili zamiar zamknięcia cieśniny Bab al-Mandab – śmiertelny cios dla saudyjskiego przemysłu naftowego i globalnych dostaw energii.
Stany Zjednoczone i Izrael nie wyrządziły żadnych poważniejszych szkód w ciągu pierwszych 40 dni wojny: pozostały jedynie puste budynki i kilka mostów – nie miało to żadnego wpływu na strategiczne możliwości Iranu.
Podziemne fabryki rakietowe produkowały jeszcze szybciej niż wcześniej. Iran posiada najnowocześniejsze, precyzyjne rakiety i od samego początku będzie je szeroko wdrażał.
Nuklearne fantazje i odmowa szefa Sztabu Generalnego
Ritter opisuje sposób, w jaki Trump potraktował opcję nuklearną, jako szczególnie alarmujący. Według informacji z Białego Domu, Trump dwukrotnie próbował pytać o użycie broni jądrowej – generał Charles „CQ” Brown (Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów) za każdym razem odmówił.
Takie rozmieszczenie byłoby sprzeczne z prawem międzynarodowym, nieproporcjonalne i naruszałoby zasadę rozróżniania celów wojskowych od cywilnych.
Ritter, który sam pracował w rządowym Centrum Sytuacyjnym, podkreśla: Wojsko traktuje przysięgę wierności konstytucji poważnie – nawet wobec prezydenta, który najwyraźniej tej przysięgi nie podziela.
Ritter opisuje niedawne oświadczenie Trumpa, że USA i Iran powinny „wspólnie” „wydobywać” wzbogacony uran, jako „ucieczkę od rzeczywistości”. [Trumpie, dupku (jeśli naprawdę to powiedziałeś..) – tego się nie „wydobywa, to się kręci w ultra-wirówkach. md]
W rzeczywistości uzgodniono jedynie przeprowadzenie inspekcji pod nadzorem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej z udziałem inspektorów amerykańskich, a nie okupację wojskową.
Naruszenie prawa międzynarodowego i zbrodnie wojenne
Ritter ostro krytykuje argument przedstawicieli USA, że niszczenie mostów i elektrowni nie jest zbrodnią wojenną, ponieważ rzekomo zajmują się nimi Irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC).
Wyjaśnia: Po wojnie iracko-irańskiej Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej celowo przejął cywilne projekty infrastrukturalne, aby zintegrować byłych bojowników z gospodarką. Większość tych obiektów nie pełniła żadnej funkcji wojskowej. Gdyby je miały, zostałyby zaatakowane w ciągu pierwszych 40 dni.
Późniejsze rozszerzenie listy celów o infrastrukturę czysto cywilną stanowi karę zbiorową – klasyczną zbrodnię wojenną.
Kto kontroluje Cieśninę Ormuz?
Ritter wyjaśnia: Cieśnina Ormuz jest kontrolowana przez Iran. Jest otwarta, kiedy Teheran tego chce, i może zostać zamknięta lub ograniczona w dowolnym momencie.
USA nie mają tu żadnego wpływu.
Tak zwana „Rada Pokoju”, którą Trump rzekomo chciał powołać na rzecz pokoju, w praktyce poniosła porażkę – głównie dlatego, że finansowały ją państwa Zatoki Perskiej, które nie ufają już Trumpowi.
Wniosek: Trump sam wmanewrował się w sytuację bez wyjścia.
Scott Ritter maluje ponury obraz: Trump i Hegseth tkwią w świecie fantazji. Przecenili swoje sukcesy militarne, niedocenili determinacji Iranu i, poprzez własną retorykę i blokadę, wmanewrowali się w sytuację, w której odwrót wydaje się politycznie niemożliwy.
Jednocześnie nie ma realistycznego rozwiązania militarnego.
Skutkiem tego może być niszczycielska eskalacja, w wyniku której poważnie ucierpią nie tylko Izrael, ale przede wszystkim państwa Zatoki Perskiej i interesy amerykańskie.
Ritter kończy jasnym ostrzeżeniem: Największe zagrożenie dla wolności nie leży obecnie w domniemanych wrogach Ameryki, lecz w rządzie, który uważa przemoc naruszającą prawo międzynarodowe za coś normalnego i odmawia uznania rzeczywistości.
Czy świat wyciągnie z tego lekcję na czas, okaże się w ciągu najbliższych kilku dni.
Pakistan desperacko próbuje ułatwić nową rundę rozmów między USA a Iranem w Islamabadzie. Po sprzecznych oświadczeniach administracji Trumpa wszystko wskazuje na to, że J.D. Vance, w towarzystwie swoich syjonistycznych opiekunów – Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera – ponownie uda się do Islamabadu.
O godz. 22:20 czasu wschodniego główny negocjator Iranu Mohammad Bagher Ghalibaf oświadczył, że nie będzie żadnych negocjacji, dopóki blokada irańskich portów przez USA będzie obowiązywać. Dodał, że strona irańska jest gotowa rozegrać nowe karty na polu bitwy.
W poniedziałek, 20 kwietnia 2026 roku, prezydent Iranu Masud Pezeshkian wydał kilka publicznych oświadczeń – głównie w poście na X i w wypowiedziach doniesionych przez media państwowe – dotyczących potencjalnych negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi. Jego ton był ostrożny, sceptyczny i prowokacyjny, ale pozostawił lekko uchylone drzwi dyplomacji. Podkreślił, że poważne rozmowy będą musiały opierać się na konsekwentnym, rzetelnym postępowaniu, a nie na przymusie. Pezeshkian zwrócił uwagę na „głęboką, historyczną nieufność Iranu do działań rządu USA”. Oskarżył amerykańskich urzędników o wysyłanie „niekonstruktywnych i sprzecznych sygnałów”, które niosły ze sobą „gorzki przekaz” – że Stany Zjednoczone dążą do kapitulacji Iranu.
Pezeshkian podkreślił, że Iran nie ulegnie groźbom i zastraszaniu. Stwierdził: „Wojna nikomu nie przynosi korzyści” i „należy wykorzystać wszelkie rozsądne i dyplomatyczne środki w celu zmniejszenia napięć”.
Dodał jednak, że „nieufność wobec wroga i czujność w kontaktach z nim są absolutną koniecznością”. Opisał trwającą blokadę morską USA jako dowód na to, że Waszyngton może „powtarzać dawne schematy i zdradzać dyplomację”. Dopóki Donald Trump nie zniesie blokady i nie przestanie grozić, uważam, że Iran nie zgodzi się na kolejną rundę negocjacji.
Na froncie militarnym Iran odpowiedział na zajęcie swojego statku towarowego w Zatoce Omańskiej, umieszczając tysiące nowych min morskich w Cieśninie Ormuz. Iran nie potraktował groźby zamknięcia Cieśniny Ormuz lekkomyślnie. Mija 53. dzień od rozpoczęcia wojny ramadanowej, 28 lutego, a Iran nie wykazuje oznak wycofania się z żądania, aby Stany Zjednoczone zastosowały się do początkowych ustępstw w sprawie dziesięciopunktowego planu Iranu.
Dzisiaj, we wtorek, mija ostatni dzień zawieszenia broni, które Izrael, Stany Zjednoczone i Iran zawarły 7 kwietnia. Zarówno Stany Zjednoczone, jak i Iran są gotowe do wznowienia walk. USA nie dysponują zasobami wojskowymi niezbędnymi do otwarcia Cieśniny Ormuz. Nie chodzi tylko o rozminowanie i okupację obszarów przybrzeżnych – Stany Zjednoczone potrzebowałyby potężnych sił lądowych, aby wniknąć głęboko w ląd oraz zlokalizować i zniszczyć wyrzutnie rakiet i dronów. Dopóki Iran będzie mógł ostrzeliwać rakietami i dronami statek próbujący przepłynąć przez cieśninę bez zezwolenia Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, cieśnina pozostanie zamknięta i pozostanie pod ścisłą kontrolą Iranu.
Niedawny artykuł w „Wall Street Journal” zatytułowany „Za publiczną brawurą Trumpa w wojnie kryje się walka z własnymi lękami ” donosi, że lawina dziwacznych, wulgarnych i groźnych postów Trumpa w mediach społecznościowych – takich jak groźba zmiecenia Iranu z mapy jako cywilizacji (implikująca użycie broni jądrowej) – to jedynie taktyka negocjacyjna: chce on przekonać Irańczyków, że jest nieprzewidywalny i zdolny do wszystkiego, aby zmusić Iran do ustępstw. Jeśli rzeczywiście taki jest zamiar Trumpa, to jego działania przyniosły spektakularny skutek odwrotny od zamierzonego. Wzbudziły uzasadnione wątpliwości co do jego zdrowia psychicznego.
Chociaż Trump podobno panicznie boi się wciągnięcia w kolejną niekończącą się wojnę, na którą kiedyś przysiągł sobie nigdy nie pozwolić, sądzę, że rozkaże nową falę ataków w nadziei na złamanie woli oporu Iranu. To tylko pogłębi jego problemy, ponieważ Iran odpowie i wyrządzi katastrofalne szkody państwom Zatoki Perskiej, które nadal opowiadają się po stronie USA.
Trump ma jeszcze jedno wyjście: JD Vance wynegocjował w piątek wstępne porozumienie z Irańczykami, które obejmowało złagodzenie sankcji, zamrożenie aktywów, uznane opłaty tranzytowe w zamian za trwałe zaprzestanie działań wojennych oraz ograniczenia w zakresie wzbogacania uranu pod nadzorem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
Trump skutecznie unieważnił to porozumienie swoją decyzją o nałożeniu blokady. Zgodnie z oczekiwaniami, Trump może rozważyć zmianę decyzji, znieść blokadę i upoważnić JD Vance’a do sfinalizowania porozumienia.
Nie wstrzymuję oddechu. Chociaż taka umowa rozwścieczy syjonistów – zarówno żydowskich, jak i chrześcijańskich – to ustępstwo mogłoby ocalić to, co pozostało z nadszarpniętego dziedzictwa Trumpa. Myślę jednak, że Trump ucieknie się do przemocy – mam nadzieję, że się mylę.
Dla tych, którzy szukają czegoś innego: przeprowadził ze mną wywiad amerykański emigrant mieszkający w Nikaragui. Zabrałem go w podróż w przeszłość i opowiedziałem o moim czasie spędzonym w CIA, gdzie pracowałem jako analityk podczas wojny z Contras.
