Archiwa tagu: USA

Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran nie żartuje

Opublikowany przez

Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran nie żartuje

Larry C. Johnson

Dwa poniższe zdjęcia przedstawiają Cieśninę Ormuz, gdy była częściowo otwarta, i teraz, gdy jest zamknięta. W piątek, 17 kwietnia 2026 roku, Donald Trump na chwilę wypowiedział półprawdę…

Cieśnina Ormuz była otwarta dla żeglugi – ale tylko dla statków, które skoordynowały swoje działania z Irańską Gwardią Rewolucyjną i uzyskały od niej autoryzację.

Cieśnina Ormuz, 17 kwietnia 2026 r.
Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran nie żartuje
Cieśnina Ormuz, 18 kwietnia 2026 r.

Wszystko to nagle się skończyło w sobotę 18 kwietnia, gdy Donald Trump zagroził blokadą wszystkich irańskich portów. W ostatnich godzinach spotkania w Islamabadzie Iran jednoznacznie dał do zrozumienia J.D. Vance’owi, że irański 10-punktowy plan nie podlega negocjacjom.

Większość ludzi nie do końca rozumie zakłócenia w globalnym łańcuchu dostaw spowodowane blokadą Iranu. Porównuję to do choroby popromiennej: Wyobraź sobie kogoś, kto przeżył wybuch bomby atomowej, a następnie został zbombardowany promieniowaniem. Zanim śmiertelne skutki zaczną szkodzić danej osobie, mogą minąć dni lub tygodnie. W tym przypadku ofiarą jest globalny system gospodarczy, finansowy i przemysłowy. Powrót eksportu z Zatoki Perskiej do poziomu sprzed wojny zajmie miesiące (częściowe przywrócenie dostaw ropy) lub kilka lat (pełna normalizacja LNG, mocznika i helu). Wynika to z połączenia zniszczeń fizycznych, wąskich gardeł logistycznych, zagrożeń dla bezpieczeństwa oraz politycznych konsekwencji wojny iracko-irańskiej z 2026 roku (od lutego do kwietnia 2026 roku). Poniżej wyjaśniono czynniki uniemożliwiające natychmiastowy powrót do poziomu eksportu z 27 lutego.

Rozległe uszkodzenia fizyczne infrastruktury krytycznej

Amerykańskie i izraelskie ataki, a także irańskie kontrataki uderzyły w rafinerie, zbiorniki magazynowe, rurociągi, pola naftowe i gazowe oraz zakłady przetwórcze w co najmniej dziewięciu krajach nad Zatoką Perską.

Najpoważniejsze szkody wystąpiły w mieście przemysłowym Ras Laffan w Katarze, największym na świecie centrum przeładunkowym LNG. Irańskie ataki rakietowe w marcu 2026 roku sparaliżowały 17% katarskiego eksportu LNG (12,8 mln ton rocznie). Prezes QatarEnergy stwierdził, że naprawa zajmie od trzech do pięciu lat, częściowo dlatego, że kluczowe komponenty – takie jak turbiny – są wysoce wyspecjalizowane i trudne do szybkiej wymiany.

Ta pojedyncza fabryka produkuje również dużą część światowego helu (jako produkt uboczny przetwarzania gazu ziemnego) i ma znaczący wpływ na produkcję mocznika i amoniaku.

Powolne usuwanie min i weryfikacja bezpieczeństwa w Cieśninie Ormuz

Podczas konfliktu Iran rozmieścił rozległe miny morskie. Nawet przy stałym wsparciu USA w zakresie rozminowywania, profesjonalne środki zaradcze przeciwko minom są z natury czasochłonne i wymagają wielokrotnych przeszukań w celu zapewnienia bezpieczeństwa.

Na dzień 18/19 kwietnia 2026 r. ruch żeglugowy pozostaje minimalny, pomimo deklaracji Iranu o „otwarciu”. Główne firmy żeglugowe – w tym BIMCO i norweskie stowarzyszenia branżowe – nadal wymagają dowodu posiadania otwartych szlaków, przestrzegania przez Iran umów i ograniczenia ryzyka przed wprowadzeniem statków na rynek.

Ubezpieczenia, składki za ryzyko i logistyka wysyłkowa

Składki ubezpieczeniowe od ryzyka wojennego gwałtownie wzrosły (z około 0,125 do 0,2-0,4% wartości statku za rejs). Wiele firm ubezpieczeniowych całkowicie wycofało się z ubezpieczeń w Zatoce Perskiej w szczytowym momencie kryzysu.

Tankowce i załogi zostały rozproszone po całym świecie; opływanie Afryki stało się standardową trasą. Odbudowa zaufania, renegocjacja kontraktów i ponowne powołanie doświadczonych załóg zajmuje miesiące.

Ramy czasowe dla poszczególnych surowców

Ropa naftowa: Niektóre odwierty można przywrócić do działania w ciągu kilku dni lub tygodni, ale całkowita odbudowa systemu zaopatrzenia Zatoki Perskiej – uszkodzonych złóż i logistyki – zajmie od kilku miesięcy do jednego lub dwóch lat.

LNG: Dominacja Kataru; całkowita odbudowa Ras Laffan: od trzech do pięciu lat.

Mocznik (nawóz): Powiązany z gazem ziemnym; Zatoka Perska dostarcza około 45–46 procent światowego handlu mocznikiem drogą morską. Wznowienie działalności w połączeniu z opóźnieniami w transporcie oznaczają niedobory trwające miesiącami.

Hel: Katar dostarcza około 30 do 33 procent światowej produkcji. Zniszczenia w Ras Laffan oznaczają trzy do pięciu lat lub więcej przestoju.

Globalny wpływ zakłóceń w dostawach na gospodarkę

Awaria, która w szczytowym momencie dotknęła około 20 procent światowego zapotrzebowania na ropę naftową, około 20 procent zapotrzebowania na LNG oraz znaczną część mocznika i helu, wywołała największy szok podażowy w historii nowoczesnej energetyki, a jej reperkusje wykraczają daleko poza ceny paliw.

Inflacja cen energii i ryzyko stagflacji: Ceny ropy gwałtownie wzrosły (Brent na krótko przekroczył 120 dolarów za baryłkę); ceny LNG w Azji wzrosły o ponad 140%. Wyższe koszty transportu, energii elektrycznej i produkcji przekładają się na ogólną inflację i jednocześnie hamują wzrost gospodarczy.

Wzrost cen żywności z powodu niedoboru mocznika: Region Zatoki Perskiej dostarcza około 20 do 46 procent światowego zapotrzebowania na nawozy. Niedobory doprowadziły już do wstrzymania produkcji w Indiach, Bangladeszu i Pakistanie. Rolnicy w krajach zależnych od importu – Indiach, Brazylii i niektórych częściach Afryki – borykają się ze zmniejszeniem areału upraw lub wyższymi kosztami, co doprowadzi do wzrostu światowych cen żywności w latach 2026 i 2027.

Zakłócenia w technologii i opiece zdrowotnej spowodowane niedoborem helu: Hel jest niezbędny do produkcji półprzewodników (chłodzenie i produkcja układów scalonych), urządzeń MRI (magnesy nadprzewodzące), światłowodów, technologii spawalniczych oraz przemysłu lotniczego i kosmicznego. Niedobory już wpływają na łańcuchy dostaw; w nadchodzących latach spodziewane są opóźnienia w opiece zdrowotnej i spowolnienia w produkcji układów scalonych.

Dalekosiężne konsekwencje obejmują zakłócenia w łańcuchach dostaw, wyższe ceny konsumpcyjne (paliwa, żywności, procedur medycznych), stłumiony wzrost PKB w Azji i Europie (regionach najbardziej dotkniętych kryzysem) oraz potencjalną presję recesyjną w wrażliwych gospodarkach. Stany Zjednoczone odczuwają również pośrednie skutki za pośrednictwem globalnych rynków towarowych, pomimo niższej bezpośredniej zależności.

Krótko mówiąc: nawet jeśli Stany Zjednoczone spełnią żądania Iranu i Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta dla regularnej żeglugi w poniedziałek, 20 kwietnia, połączenie zniszczeń wojennych (szczególnie w Ras Laffan), utrzymujących się obaw o bezpieczeństwo i ubezpieczenia oraz konsekwencji politycznych oznacza, że ​​pełna normalizacja eksportu to proces, który zajmie kilka kwartałów, a nawet kilka lat – a nie szybką poprawę. Perspektywy dla światowej gospodarki są ponure i będą się pogarszać, im dłużej będzie trwała ta wojna.

Źródło: Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran jest poważny

Z globalnego psychiatryka

Opublikowany przez

Według doniesień Stany Zjednoczone planują abordaż statków powiązanych z Iranem na całym świecie po tym, jak irańskie kanonierki zaatakowały tankowiec w Cieśninie Ormuz. Wkrótce pojawią się dalsze informacje i oświadczenie Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu.

Według doniesień Stany Zjednoczone planują abordaż statków powiązanych z Iranem na całym świecie po tym, jak irańskie kanonierki zaatakowały tankowiec w Cieśninie Ormuz. Wkrótce pojawią się dalsze informacje i oświadczenie Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu.

przez Tylera Durdena

Streszczenie:

  • Urzędnicy USA: Wojna może wybuchnąć na nowo, jeśli rozmowy pokojowe nie doprowadzą do przełomu – Axios
  • Dwie irańskie kanonierki otwierają ogień do tankowca w pobliżu Omanu; drugi tankowiec zostaje trafiony „nieznanym pociskiem”.
  • Indie wzywają ambasadora Iranu, aby potępił incydent.
  • Pentagon jest gotowy rozszerzyć środki przeciwko statkom i sygnalizuje zamiar dokonywania abordaży na statkach powiązanych z Iranem na całym świecie.
  • Piątek: otwarcie Ormuzu; Sobota: zamknięcie Ormuzu.
  • Donald Trump: Iran chciał ponownie zamknąć cieśninę, ale nie może nas szantażować.

Czy wojna wybuchnie na nowo?

To nie jest dobra wiadomość, zwłaszcza biorąc pod uwagę doniesienia, że ​​rozmowy pokojowe z Pakistanem mogą zostać wznowione, być może już w poniedziałek:

Amerykański urzędnik powiedział portalowi Axios: Jeśli nie nastąpi przełom, wojna może wybuchnąć na nowo.

Reakcja Indii

Nowe Delhi wezwało ambasadora Iranu, aby potępić poranny atak marynarki wojennej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej na jeden z tankowców.

Stany Zjednoczone przygotowują się do wejścia na pokład statków z całego świata powiązanych z Iranem.

Według najnowszych doniesień doszło do drugiego incydentu z udziałem tankowca: w drugim incydencie kontenerowiec został podobno trafiony „nieznanym pociskiem”, podczas gdy ruch innych statków został wstrzymany.

Tymczasem w sobotę Pentagon zasygnalizował kolejną znaczącą eskalację swoich najnowszych wysiłków mających na celu wzmocnienie wpływów USA w kryzysie w Ormuz. Przygotowuje się do rozszerzenia konfliktu nie tylko na regiony wokół Ormuz i Zatoki Perskiej, ale także na całe morze otwarte.

„Według amerykańskich urzędników, armia amerykańska przygotowuje się do wejścia na pokład tankowców powiązanych z Iranem i przejęcia statków handlowych na wodach międzynarodowych w najbliższych dniach, rozszerzając w ten sposób swoje operacje morskie poza Bliski Wschód” – donosi WSJ. Oznacza to, że armia amerykańska będzie śledzić statki na całym świecie, które wspierają Iran, wzmacniając w ten sposób „Gospodarczy gniew” jako kontynuację „Epickiego gniewu”. WSJ komentuje dalej:

Plany te pojawiły się w momencie, gdy irańska armia jeszcze bardziej zacieśnia kontrolę nad Cieśniną Ormuz, atakując w sobotę kilka statków handlowych i ogłaszając, że szlak wodny jest „ściśle kontrolowany” przez Iran. Wydarzenia te wywołały panikę wśród firm żeglugowych, dzień po tym, jak irański minister spraw zagranicznych ogłosił, że cieśnina jest w pełni otwarta dla handlu – oświadczenie to zostało przyjęte z zadowoleniem przez prezydenta Trumpa.

W ostatnich dniach obie strony próbowały przejąć kontrolę nad tym kluczowym szlakiem wodnym i egzekwować własne blokady w oparciu o sprzeczne „warunki” dla żeglugi. Jednak wszystko to doprowadziło do faktycznego zamknięcia. Centralne Dowództwo Stanów Zjednoczonych (CENTCOM) oświadczyło, że Marynarka Wojenna USA zawróciła już co najmniej 23 statki po wpłynięciu do irańskich portów. Tymczasem Trump nadal twierdzi, że Iran zgodził się przekazać swój wzbogacony uran – czyli „pył” nuklearny – ale Iran jasno dał do zrozumienia, że ​​nigdy tego nie zrobi, odrzucając to twierdzenie jako sfabrykowaną fantazję.

W międzyczasie…

Siły irańskie otwierają ogień do tankowca

Brytyjska Organizacja Bezpieczeństwa Morskiego i Transportu (UKMTO) informuje, że „dwie kanonierki Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej zbliżyły się do tankowca i ostrzelały go bez ostrzeżenia za pośrednictwem radia VHF”.

UKMTO nie podało żadnych dalszych szczegółów na temat dwóch irańskich statków, które ostrzelały tankowiec, ani broni użytej w incydencie na morzu; uważa się, że incydent miał miejsce 20 mil morskich na północny wschód od Omanu.

Załóżmy, że prezydent Trump zaraz całkowicie straci panowanie nad sobą w sprawie Truth Social. Można też śmiało założyć, że rozmowy za kulisami nie idą dobrze, jeśli taki incydent miał miejsce w okresie poprzedzającym weekendowe negocjacje między USA a Iranem.

Cieśnina Ormuz jest (ponownie) zamknięta.

Strategia administracji Trumpa, polegająca na „wprowadzaniu ich w błąd” była w pełni widoczna, gdy ponowne otwarcie Kanału Ormuz w piątek wywołało powszechny apetyt na ryzyko na rynkach: amerykańskie akcje gwałtownie wzrosły, cena ropy gwałtownie spadła, a rentowność amerykańskich obligacji skarbowych spadła, w oparciu o założenie, że zakłócenia w globalnych przepływach energii ustąpiły. Jednak wczesnym rankiem w sobotę te wydarzenia mogą okazać się przedwczesne.

Jak donosi Wall Street Journal, najważniejsze na świecie wąskie gardło w transporcie morskim zostało ponownie zamknięte dla żeglugi handlowej.

Około 20 statków, które czekały na wpłynięcie do Zatoki Perskiej przez cieśninę, powróciło do Omanu po tym, jak irańskie wojsko po raz kolejny ogłosiło zamknięcie tego szlaku wodnego – w obliczu blokady irańskich portów przez Stany Zjednoczone.

Społeczność OSINT na platformie X również informuje o zamknięciu Cieśniny Ormuz…

Według doniesień, statki były gotowe zapłacić Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej 2 miliony dolarów opłaty za możliwość przepłynięcia przez cieśninę, jednak komunikaty radiowe wskazywały, że cieśnina jest zamknięta.

Notatka z WSJ:

Teraz zawracają, ponieważ, jak twierdzi armator z Hongkongu, którego kontenerowiec czeka na przepłynięcie przez cieśninę, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej wysyłał radiowe komunikaty o zamknięciu cieśniny.

W nocy przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf napisał na portalu X, że „fałszywe” twierdzenia prezydenta Trumpa nie sprzyjają negocjacjom między USA a Iranem…

  • Prezydent Stanów Zjednoczonych w ciągu godziny wysunął siedem twierdzeń, z których wszystkie okazały się fałszywe.
  • Nie wygrali wojny tymi kłamstwami i na pewno niczego nimi nie osiągną także w negocjacjach.
  • Dopóki blokada będzie trwała, Cieśnina Ormuz nie pozostanie otwarta.
  • Przejście przez Cieśninę Ormuz odbywa się „wyznaczoną trasą” i za „irańskim pozwoleniem”.
  • O tym, czy cieśnina jest otwarta czy zamknięta i jakie przepisy mają zastosowanie, decydują władze lokalne, a nie media społecznościowe.
  • Wojna medialna i manipulacja opinią publiczną stanowią istotną część tej wojny, ale naród irański nie daje się nabrać na te sztuczki. Dowiedz się więcej o prawdziwych i rzetelnych informacjach dotyczących negocjacji w niedawnym wywiadzie z rzecznikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Prezydent Trump wcześniej oświadczył, że rozmowy pokojowe z Iranem przynoszą postępy i będą kontynuowane przez cały weekend.

„Dwadzieścia minut temu otrzymaliśmy całkiem dobre wieści, ale sytuacja z Iranem na Bliskim Wschodzie wydaje się być bardzo dobra” – powiedział Trump dziennikarzom lecącym do Waszyngtonu Air Force One, według MS Now. „Wkrótce się dowiemy. Negocjujemy w weekend”.

Trump powiedział, że kluczową kwestią jest zwrot materiałów pochodzących z irańskiego programu nuklearnego. Stany Zjednoczone przetransportują je po podpisaniu umowy.

„Może jej nie przedłużę, ale blokada pozostanie. Ale może jej nie przedłużę, więc blokada będzie, i niestety będziemy musieli znowu zacząć bombardować” – powiedział Trump.

Według Polymarketu szanse na powrót do normalności w Cieśninie Ormuz do końca kwietnia w ciągu ostatnich 24 godzin przypominały jazdę kolejką górską: osiągnęły szczyt na poziomie 64% w piątkowy poranek, po tym jak Iran ogłosił otwarcie szlaku wodnego, ale spadły do ​​32%, gdy w sobotę rano Iran ogłosił zamknięcie cieśniny.

Oto najnowsze nagłówki z Bliskiego Wschodu:

Położenie w Cieśninie Ormuz

  • W piątek Iran ponownie otworzył Cieśninę Ormuz dla żeglugi handlowej, a w Libanie obowiązuje dziesięciodniowe zawieszenie broni między Izraelem a Hezbollahem.
  • W sobotę rano Iran szybko zmienił kurs i ponownie nałożył ograniczenia na Cieśninę Ormuz po tym, jak USA oświadczyły, że nie zniosą blokady nałożonej na transport morski z Iranem.
  • Irańskie siły zbrojne ogłosiły, że kontrola nad Cieśniną Ormuz została przywrócona do poprzedniego statusu, pod ścisłą administracją i nadzorem Iranu.
  • Około 20 statków, które ustawiły się w kolejce, aby przepłynąć przez Cieśninę Ormuz, zawróciło w stronę Omanu po tym, jak irańskie wojsko ogłosiło, że szlak wodny został ponownie zamknięty.

Działalność żeglugowa

  • W sobotę przez Cieśninę Ormuz przepłynął konwój ośmiu tankowców, składający się z bardzo dużego tankowca do przewozu ropy naftowej, kilku tankowców do przewozu produktów ropopochodnych i chemikaliów oraz tankowców do przewozu LPG.
  • W ciągu ostatnich 12 godzin cztery tankowce przewożące katarski skroplony gaz ziemny wpłynęły do ​​Zatoki Perskiej w kierunku Ormuz; od końca lutego z Zatoki nie wypłynął żaden tankowiec z skroplonym gazem ziemnym.
  • Mimo sprzecznych oświadczeń władz irańskich, w sobotę przez Cieśninę Ormuz zaczęły przepływać kolejne tankowce z ropą naftową i gazem.

Negocjacje między USA a Iranem

  • Iran nie zgodził się jak dotąd na kolejną rundę negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi, gdyż Trump zapowiedział blokadę morską, a żądania USA są wygórowane.
  • Trump powiedział, że porozumienie z Iranem mające na celu zakończenie siedmiotygodniowej wojny może być bliskie, twierdząc, że większość kluczowych kwestii została już rozwiązana.
  • Trump twierdził, że Iran zgodził się zawiesić swój program nuklearny na czas nieokreślony, lecz irańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych oświadczyło, że wzbogacony uran nie będzie pod żadnymi okolicznościami przekazywany w żadne miejsce.

Pepe Escobar cytuje irańską Radę Bezpieczeństwa Narodowego:

Irańska Rada Bezpieczeństwa Narodowego napisała niedawno:

– Dziesiątego dnia wojny Amerykanie zaczęli wysyłać wiadomości i prośby o zawieszenie broni i rozpoczęcie negocjacji w celu zakończenia wojny, którą sami rozpoczęli.

Czterdziestego dnia wojny prezydent USA oficjalnie ogłosił akceptację 10-punktowego planu Iranu jako podstawy negocjacji mających na celu zakończenie wojny. Następnie Islamska Republika Iranu zaakceptowała te negocjacje w Islamabadzie, prowadzone za pośrednictwem Pakistanu.

Negocjacje trwały nieprzerwanie 21 godzin. Delegacja irańska reprezentowała żądania narodu irańskiego z powagą, inicjatywą i ogromną nieufnością wobec Stanów Zjednoczonych.

Pomimo zgody na działanie w ramach irańskiego 10-punktowego planu, wróg wysunął w trakcie negocjacji nowe, wygórowane żądania. Delegacja irańska stanowczo odpowiedziała na te żądania i postanowiła nie zmieniać swojego stanowiska w żaden sposób.

Z tego powodu pierwsza runda negocjacji nie przyniosła jednoznacznego rezultatu i została przełożona na późniejszy termin, pod warunkiem, że wróg dostosuje swoje wygórowane żądania do realiów na miejscu.

W ostatnich dniach, w związku z obecnością pakistańskiego marszałka polowego w Teheranie w charakterze mediatora, Amerykanie wysunęli nowe propozycje, które Islamska Republika Iranu rozważa i na które do tej pory nie odpowiedziała.

Oświadczamy, że irański zespół negocjacyjny nie ustąpi, nie wycofa się i nie będzie niczego tolerował i będzie ze wszystkich sił bronił interesów i obaw narodu irańskiego.

Jednym z warunków akceptacji przez Iran tymczasowego zawieszenia broni było wstrzymanie ognia na wszystkich frontach, w tym w Libanie. Jednak syjonistyczny wróg złamał ten warunek od samego początku.

Na prośbę Islamskiej Republiki Iranu reżim syjonistyczny zgodził się na zawieszenie broni w Libanie. Postanowiono, że Cieśnina Ormuz zostanie tymczasowo i warunkowo otwarta do końca okresu zawieszenia broni – wyłącznie dla statków handlowych, ale nie dla okrętów wojennych ani jednostek cywilnych USA i Izraela. Miało się to odbywać pod kontrolą i za zgodą irańskich sił zbrojnych, trasą wyznaczoną przez Iran.

Biorąc pod uwagę, że większość sprzętu dla amerykańskich baz wojskowych w regionie Zatoki Perskiej dostarczana jest przez Cieśninę Ormuz, co stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego Iranu i regionu, Iran jest zdecydowany sprawować nadzór i kontrolę nad ruchem towarów przez Cieśninę Ormuz dopóki wojna nie zostanie definitywnie zakończona, a w całym regionie nie zapanuje trwały pokój.

Realizacja tego celu odbywa się poprzez zbieranie pełnych informacji od przepływających statków, wydawanie zezwoleń na przejazd zgodnie z przepisami ogłoszonymi przez Islamską Republikę Iranu w warunkach wojny oraz uiszczanie opłat za przejazd na trasach ogłoszonych przez Islamską Republikę Iranu.

Dopóki będzie obowiązywała blokada morska, Islamska Republika Iranu będzie uważać ją za naruszenie zawieszenia broni i nie dopuści do warunkowego i ograniczonego otwarcia Cieśniny Ormuz.

Źródło: https://t.me/Middle_East_Spectator/

Iran przywraca kontrolę militarną nad Cieśniną Ormuz

Opublikowany przez

Iran przywraca kontrolę militarną nad Cieśniną Ormuz

19.04.2026. – Iran przywraca kontrolę militarną nad Cieśniną Ormuz

Iran cofnął wcześniej ogłoszoną decyzję o ponownym otwarciu Cieśniny Ormuz.

Poinformowało o tym dowództwo irańskich sił zbrojnych – podaje agencja prasowa Fars. Teheran jako przyczynę podaje ciągłą blokadę irańskich portów przez Stany Zjednoczone. Zmiana nastąpiła zaledwie dzień po pierwotnym ogłoszeniu ułatwienia międzynarodowej żeglugi przez strategicznie ważną cieśninę. Krok ten został teraz oficjalnie cofnięty.

Siły Zbrojne Iranu przywracają kontrolę militarną nad Cieśniną Ormuz

Odkąd Teheran ogłosił ponowne otwarcie, zgłoszono, że skorzystało z niego tylko pięć statków towarowych i jeden pusty statek wycieczkowy. Tankowce przewożące ropę naftową nie zostały jeszcze zarejestrowane. Według ekspertów z branży żeglugowej niechęć wielu firm żeglugowych wynika przede wszystkim ze sprzecznych i niejasnych informacji dotyczących sytuacji bezpieczeństwa. Kilka statków próbowało przepłynąć przez cieśninę, ale zawróciło. Duże firmy żeglugowe prawdopodobnie nie będą mogły ponownie korzystać z tego szlaku morskiego, dopóki sytuacja nie zostanie ostatecznie rozwiązana, a wszystkie ograniczenia całkowicie zniesione.

Tymczasem rzecznik irańskiego MSZ Ismail Baghai ostro skrytykował Stany Zjednoczone i zagroził konsekwencjami. Tak zwana blokada morska stanowi naruszenie zawieszenia broni i wywoła odpowiednią reakcję ze strony Iranu, powiedział rzecznik agencji prasowej Tasnim. Przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf oświadczył również, że decyzja o tym, czy cieśnina będzie otwarta, czy zamknięta, oraz jakie zasady będą obowiązywać, zostanie podjęta na szczeblu rządowym, a nie za pośrednictwem mediów społecznościowych. Krytycznie ocenił komentarze Donalda Trumpa i oskarżył USA o utrudnianie negocjacji.

freedert.online/der-nahe-osten/irans-streitkraefte-stellen-militaerkontrolle-ueber

** * * * * *

A tymczasem Stany Zjednoczone przedłużyły o kolejny miesiąc obowiązujące środki łagodzące sankcje wobec rosyjskiej ropy. Zwolnienie zezwala na zakup rosyjskich produktów naftowych. Obowiązuje ono do 16 maja i jest kontynuacją poprzedniego 30-dniowego zwolnienia, które wygasło 11 kwietnia.

Sekretarz Skarbu USA Scott Bessent (po prawej)

Departament Skarbu USA wydał w piątek 30-dniowe zwolnienie. Zezwala ono na zakup i dostawę rosyjskiej ropy naftowej i produktów naftowych, pod warunkiem, że zostały one już załadowane na tankowce. Decyzja jest zaskakująca, zaledwie dwa dni po tym, jak sekretarz Skarbu Scott Bessent ogłosił zakończenie tych zwolnień. Nagła zmiana kursu rodzi pytania o spójność polityki sankcji USA. W środę Bessent oświadczył w Białym Domu, że nie będzie przedłużenia ani dla rosyjskiej, ani irańskiej ropy. Departament początkowo nie przedstawił oficjalnego wyjaśnienia.

Tłem tej sytuacji jest napięta sytuacja na światowych rynkach energii. Konflikt z Iranem w ostatnim czasie znacząco zakłócił przepływ ropy. Cieśnina Ormuz, przez którą transportowana jest około jedna piąta globalnych dostaw ropy, była (i jest) szczególnie dotknięta. Prezydent USA Donald Trump wyraził w piątek zaufanie do rozmów z Iranem, które mają zostać wznowione w weekend. W rozmowie z dziennikarzami powiedział: „Prowadzimy bardzo dobre rozmowy”.

W szczególności kraje azjatyckie naciskały na Waszyngton, aby przedłużył porozumienie. Indie, jeden z największych odbiorców rosyjskiej ropy, chciały zabezpieczyć własne zaopatrzenie w energię i ograniczyć wahania cen. Decyzja podkreśla kluczową rolę rosyjskich surowców w stabilności światowych rynków energii. W tym kontekście krytyka ze strony Europy wydaje się niespójna, ponieważ ignoruje ona zależności ekonomiczne i akceptuje ryzyko dla bezpieczeństwa dostaw.

Złagodzenie ograniczeń pozostaje określone czasowo i ma przede wszystkim charakter taktyczny. Ma ono na celu złagodzenie aktualnych napięć na rynku ropy naftowej bez odchodzenia od fundamentalnej architektury sankcji.

freedert.online/wirtschaft/usa-erlauben-weiter-kauf-von

** * * * * *

ZB: Tak a propos, jestem ciekaw, kiedy Stany Zjednoczone poczują smak sankcji gospodarczych. W ostatnich latach narzucają samowolnie restrykcje wszystkim niepokornym, także Chinom i Rosji. Ostatnio dopiero Iran musiał wskazać drogę postępowania z bezprawiem i bezczelnością Amerykanów.

Opracował: Zygmunt Białas

USA nieudolnie wzmacnia pozycję negocjacji

Opublikowany przez

USA nieudolnie wzmacnia pozycję negocjacji

Autor artykułu Marek Wójcik 18. kwietnia 2026

world-scam/usa-nieudolnie-wzmacnia-pozycje-negocjacji

Coraz trudniej jest dzisiaj dotrzeć do prawdy, podczas gdy po obu stronach informacyjnego frontu większość wiadomości można śmiało określić jako manipulację. Do kłamstw mainstreaemowych jesteśmy od lat przyzwyczajeni i całkiem dobrze sprawdza się tu strategia: odwróć komentarze telewizyjne o 180 stopni, a znajdziesz prawdę. Także po stronie, która podaje się za niezależną, pojawiają się sensacyjne wiadomości o atakach rakietowych Iranu podczas trwającego zawieszenia broni. Te rakiety z pewnością są, ale czekają na lepszą sposobność, by zmusić przeciwnika do uległości, niż łamanie zasad, których Iran jak dotąd nigdy nie złamał.

Gdyby nie było zawieszenia broni, to amerykańska NAVY miałaby dwa okręty wojenne mniej. Nie można tego, co prawda tak jasno stwierdzić, ponieważ właśnie w cieniu zawieszenia broni tydzień temu dwa amerykańskie okręty wojenne usiłowały zbliżyć się przez płytkie wody południowej części Cieśniny Ormuz do wybrzeży Iranu. Pojawiły się nowe szczegóły dotyczące tego wydarzenia. Możemy o tym przeczytać w piątkowym artykule na press.tv: IRGC namierzyło 16 pocisków manewrujących na amerykańskie okręty wojenne w Cieśninie Ormuz, zanim się wycofały. Źródło.

Także wczoraj na press.tv opublikowano artykuł na temat ukrywania przez Waszyngton miliardowych strat spowodowanych głupią strategią w tej kretyńskiej wojnie. Artykuł nosi tytuł: Waszyngton ukrywa miliardowe straty bojowe poniesione w wyniku precyzyjnych ataków Iranu. Źródło.

Oficjalne dane irańskie potwierdzają zestrzelenie dwóch F-35, czterech F-15 (trzech w Kuwejcie i jednego w Teheranie), dwóch F-16 (jednego w regionach centralnych i jednego na południu) oraz jednego F-18 na południu. Ponadto irańska obrona powietrzna krótkiego zasięgu skutecznie zestrzeliła ponad 160 amerykańskich i izraelskich dronów podczas wojny. Amerykańska flota dronów poniosła ogromne straty liczebne. Do początku kwietnia irańskie pociski ziemia-powietrze zniszczyły 24 drony MQ-9 Reaper – wiele z nich w okolicach Szyrazu i wyspy Kisz – powodując straty szacowane na 720 milionów dolarów.

Dolary można drukować, drony produkować i przewieść dookoła Afryki na miejsce zastosowania. Jeśli to ma być strategia przywracająca wielkość USA, to nie wróżę jej powodzenia. Nie w tym rzecz, by wydać jak najwięcej pieniędzy podatników i usiąść na niezasłużonych laurach wspartych na wydumanej wierze we własne siły. Rzecz w tym, żeby tanim kosztem przechytrzyć takiego bezmózgowca.

Eksperci propagujący stworzoną przez Pentagon manipulację medialną skrzętnie ukrywają miliardy dolarów bezsensownie stracone w Zatoce Perskiej przez nieudolne planowanie opierające się na założeniu, że przeciwnik USA będzie tak samo głupi, jak generałowie wspierający skazaną na porażkę wojnę. Brak powiązania z rzeczywistością, myślenie życzeniowe i niezłomna wiara w potęgę upadającego imperium wspierane przez narcystycznego prezydenta i potakiwaczy w Białym Domu, nigdy nie przyniesie pozytywnych rezultatów. Chyba jedynie wtedy, gdyby przeciwnik był tak samo głupi, a jak widać, nie jest.

Jeszcze długo będą historycy podziwiać „genialną strategię” Donalda Trumpa – ostatniego króla Waszyngtonu i okolic. Katastrofalne porażki? To tylko świetna taktyka. On nigdy nie przegra – on przynosi światu pokój, doprowadzając do przyspieszonego upadku największego wroga pokoju, jakim od lat były Stany Zjednoczone.

Przełam blokadę wroga, blokując jego blokadę. Don Tsu.

Jaką rolę odgrywają w tym wszystkim Chiny i Rosja? No cóż, nie przerywaj swojemu wrogowi, kiedy ten popełnia błędy.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Trump na Ekumenicznego Papieża. MEM-y VIII.

Opublikowany przez

———————————————

————————————————–

————————————–

——————————————-

———————————–

————————————–

———————

—————————

————————————-

Trump szerzy fantazje o Iranie, Ormuzie i wzbogaconym uranie

Opublikowany przez

Trump szerzy fantazje o Iranie, Ormuzie i wzbogaconym uranie

Larry C. Johnson

W piątek 17 kwietnia 2026 r. prezydent Donald Trump opublikował serię optymistycznych wiadomości na stronie Truth Social (i odwoływał się do nich w wywiadach), przedstawiając wojnę między USA a Iranem jako w dużej mierze zakończoną lub bliską szybkiego rozwiązania.

Jego twierdzenia dotyczyły ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz, postępów w dążeniu do szerszego porozumienia pokojowego oraz wpływów USA.

Iran kategorycznie zaprzeczył większości tego, co Trump napisał w piątek. Oto podsumowanie jego różnych oświadczeń:

  • „Sytuacja w Cieśninie Ormuz dobiegła końca”, a Iran zgodził się nigdy więcej nie zamykać Cieśniny Ormuz. Opisał ją jako „w pełni otwartą i gotową do handlu i swobodnego przepływu”.
  • Iran usuwa (przy pomocy USA) miny położone w cieśninie w zeszłym miesiącu.
  • Iran zgodził się na niemal wszystkie (lub „praktycznie wszystkie”) żądania, łącznie z trwałym zakończeniem programu nuklearnego.
  • Wojna „zbliża się do końca”, a ostateczne porozumienie powinno zostać osiągnięte „bardzo szybko” (prawdopodobnie w ten weekend). Większość punktów została już wynegocjowana.
  • Zgodził się na dwutygodniowe dwustronne zawieszenie broni (zawieszenie bombardowań i ataków) na prośbę pakistańskich przywódców – pod warunkiem całkowitego otwarcia cieśniny przez Iran. Pomimo oświadczenia Iranu o jej otwarciu, amerykańska blokada morska irańskich portów pozostanie w mocy do czasu „100% sfinalizowania” ogólnego porozumienia z Iranem.
  • Prezydent Chin Xi Jinping był „bardzo zadowolony” z otwarcia, a raczej szybko postępującego otwarcia Cieśniny Gibraltarskiej. Trump twierdził, że robi to „również dla nich – i dla świata” i że taka sytuacja „nigdy się nie powtórzy”.
  • Chiny zgodziły się nie dostarczać broni Iranowi. Trump przewidział, że jego nadchodząca wizyta w Chinach będzie „wyjątkowa” i „potencjalnie historyczna”, a prezydent Xi uściśnie go „mocno i serdecznie”.
  • Opisał NATO jako „papierowego tygrysa”, który okazał się „bezużyteczny w prawdziwym kryzysie”. Po ponownym otwarciu cieśniny NATO zaoferowało pomoc, ale Trump nakazał im trzymać się z daleka – chyba że chcą „załadować swoje statki ropą”.
  • Podkreślił, że Stany Zjednoczone już osiągnęły, a nawet przekroczyły swoje cele militarne. Twierdził, że Iran ma teraz „nowy reżim”, który jest „znacznie mniej radykalny i znacznie bardziej inteligentny” niż wcześniej, co umożliwia długoterminowe porozumienie pokojowe. Potwierdził, że Stany Zjednoczone będą „spokojnie” współpracować z Iranem w celu sfinalizowania porozumienia.

Seria wiadomości Trumpa miała na celu przede wszystkim manipulowanie rynkiem akcji i ropy naftowej. Udało mu się: amerykańskie giełdy poszybowały w górę, podczas gdy ceny kontraktów terminowych na ropę gwałtownie spadły. Inwestorzy naiwnie wierzyli, że Trump mówi prawdę. Nie mówił – kłamał.

Twierdzenie Trumpa, że ​​„sytuacja” blokady w Cieśninie Ormuz dobiegła końca, jest fałszywe. Iran utrzymuje ścisłą kontrolę. Iran ogłosił, że Cieśnina Ormuz jest otwarta dla statków handlowych niepowiązanych ze Stanami Zjednoczonymi ani Izraelem. Statki te nadal potrzebują zezwolenia Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, aby przez nią przepłynąć. Iran zastrzegł również, że żadne okręty wojenne nie mogą wpływać do Zatoki Perskiej.

Trump upierał się również, że porozumienie z Iranem w sprawie wzbogaconego uranu jest praktycznie przesądzone. Twierdził, że Stany Zjednoczone mogą odzyskać irański wzbogacony uran, „wymagając znacznego wysiłku”, i że Waszyngton będzie „współpracował z Iranem”, aby po prostu sprowadzić go z powrotem do Stanów Zjednoczonych.

Iran natychmiast odrzucił to twierdzenie: rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmail Baghaei oświadczył, że Iran pod żadnym pozorem nie odda swojego wzbogaconego uranu.

Trump zrobi jedną z dwóch rzeczy:

1) Opowie amerykańską historię, żeby móc zawrzeć umowę kończącą wojnę, ogłosić zwycięstwo i wrócić do domu – albo

2) stworzy straszaka, przedstawiając porozumienie jako w zasięgu ręki, tylko po to, by zrzucić winę na Iran za zerwanie negocjacji i nakazać nowe ataki na Iran przed 26 kwietnia, jeśli USA odrzucą żądania Iranu zgodnie z jego dziesięciopunktowym planem.

Sądzę – biorąc pod uwagę ciągły napływ amerykańskich samolotów wojskowych do regionu – że Trump nakaże nowe ataki na Iran przed końcem kwietnia. Irańczycy nie odstępują ani na krok od swojego dziesięciopunktowego planu. USA muszą zrobić dwie rzeczy: znieść sankcje wobec Iranu i uwolnić irańskie aktywa.

Izrael pozostaje nieprzewidywalnym czynnikiem. Wygląda na to, że Trump i jego administracja skutecznie wywarli presję na Izrael, aby złożył broń i wycofał się. Jeśli zawieszenie broni z Hezbollahem utrzyma się, a zawieszenie broni między USA a Izraelem z Iranem zostanie przedłużone, to wierzę, że Trump poważnie myśli o znalezieniu wyjścia. Ciąg dalszy nastąpi.

Źródło: Trump promuje fantazję o Iranie, Ormuzie i wzbogaconym uranie

Liczba zabitych irańskich demonstrantów ciągle się zmienia, bo to fikcja

Opublikowany przez

Liczba zabitych

irańskich demonstrantów

ciągle się zmienia,

bo to fikcyjna historia

Podczas internetowych dyskusji z apologetami imperium w ciągu ostatnich kilku miesięcy dowiedziałem się, że liczba zabitych protestujących wynosi trzydzieści tysięcy, czterdzieści tysięcy, pięćdziesiąt tysięcy, sześćdziesiąt tysięcy, siedemdziesiąt tysięcy, osiemdziesiąt tysięcy, dziewięćdziesiąt tysięcy i sto tysięcy.

Caitlin Johnstone caitlinjohnstone/the-number-of-dead-iranian-protesters-keeps-changing-because-its-a-fictional-story

17 kwietnia 2026 r. Czytanie Tima Foleya :

Najczęstszym argumentem zwolenników wojny w Iranie jest to, że w styczniu tego roku zmasakrowali dziesiątki tysięcy demonstrantów – ale co zabawne, nigdy nie podają tej samej liczby. Ponieważ to całkowicie fikcyjna historia, mogą po prostu wymyślić dowolną liczbę.

Podczas internetowych dyskusji z apologetami imperium w ciągu ostatnich kilku miesięcy dowiedziałem się, że liczba zabitych protestujących wynosi trzydzieści tysięcy, czterdzieści tysięcy, pięćdziesiąt tysięcy, sześćdziesiąt tysięcy, siedemdziesiąt tysięcy, osiemdziesiąt tysięcy, dziewięćdziesiąt tysięcy i sto tysięcy. 

Naprawdę zdają się po prostu rzucać dowolną liczbą, która w danym momencie wydaje się wiarygodna. Niedawno widziałem, jak zirytowany Glenn Greenwald pytał na Twitterze swojego rozmówcę : „Jak decydujesz, kiedy twierdzić, że Iran zabił 30 000 demonstrantów, 45 000, czy 70 000? Czy to zależy od dnia tygodnia, stylu tekstu, czy od czegoś innego?”.

Irański marionetka zmiany reżimu Reza Pahlavi twierdził w styczniu, że w tym miesiącu irański rząd dokonał masakry 50 000 protestujących.

Znana koreańska propagandzistka Yeonmi Park oszacowała tę liczbę na 40 000 .

W lutym prezydent Trump podał, że liczba ta wynosi 32 000. Do kwietnia podniósł tę liczbę do 45 000 , a później do 60 000 .

W zeszłym miesiącu widziałem, jak Cameron Stewart z The Australian podwyższył tę liczbę do 80 000 .

W lutym na koncie propagandowym The Persian Jewess pojawił się viralowy tweet, w którym twierdzono, że „do tej pory zabito 90 000 protestujących”, podczas gdy prawicowy wpływowy publicysta Nicholas Lissack twierdził, że w rzeczywistości liczba ta wynosi 100 000 .

Pewnego dnia ktoś skomentował mój wpis, pisząc, że „Iran zabił ponad 40 tys. demonstrantów walczących o wolność”, a gdy zignorowałem to twierdzenie, przyszedł inny obrońca imperium i skorygował liczbę do 30 tys .

Powodem, dla którego nie mogą ustalić konkretnej liczby, jest to, że jest ona zmyślona. 

Nikt nie zaprzecza, że ​​w styczniowych zamieszkach zginęły tysiące ludzi; sam rząd Iranu oświadczył , że w brutalnych starciach zginęło 3117 osób, w tym znaczna liczba funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa. Biorąc pod uwagę, że sekretarz skarbu USA wielokrotnie przyznawał, że Stany Zjednoczone celowo podsycały zamieszki w Iranie, a Trump przyznał się do wysyłania broni do kraju w celu uzbrojenia protestujących, a poprzedni sekretarz stanu Trumpa sugerował , że Mossad był bezpośrednio zaangażowany w tzw. „pokojowe protesty”, nieuniknione było, że ludzie zginą.

Ale propagandziści wojenni nie mogli zadowolić się kilkoma tysiącami ofiar. Potrzebowali czegoś bardziej spektakularnego. Czegoś sensacyjnego. Zaczęli więc rozpowszechniać oparte na wątpliwych źródłach doniesienia podejrzanych osób, twierdzących, że liczba ofiar jest znacznie wyższa, niż podawano, a następnie jeszcze bardziej zawyżali te liczby.

=====================

filmiki ilustrujące w oryginale. Nie mam sił poprawiać i wklejać MD

The Persian Jewess @persianjewess

One of multiple fires at an industrial complex in Iran used to store corpses. According to sources, the Regime is now covering up its crimes against humanity by burning the bodies of murdered protesters. 90,000 protesters have been killed to date.

Zdjęcie

Zdjęcie

Od

ائتلاف ۱۰ ꪜ

122,2 tys. wyświetleń

========================

A kiedy to zrobili, stało się jasne, że kłamali w tej sprawie, bo każdy widzi, jak liczby zmieniają się w zależności od tego, kto akurat mówi i w jakim jest nastroju. Popełnili klasyczny błąd w pisaniu fikcji, jak wyjaśniono w viralowym poście , który krążył po Tumblrze kilka miesięcy temu:

„Pisarze fantastyki, dam wam naprawdę pilną radę: nie podawajcie liczb. Nie podawajcie czytelnikom żadnych liczb. Jak ciężki jest miecz? Dużo. Jak stare jest to miasto? Bardzo. Jak duży jest fort? Ogromny. Jak szybki jest statek kosmiczny? Niezbyt, jest z drugiej ręki.

„W chwili, gdy powiesz jakąś liczbę, Twoi czytelnicy mogą sprawdzić Twoje obliczenia, a Ty nie potrafisz liczyć lepiej niż Twój najbardziej autystyczny krytyk. Gwarantuję. Nie pozwól swoim czytelnikom na żadne obliczenia. Kiedy coś się wydarzyło? Jakiś czas temu. Ile kul może wystrzelić z tej broni? Podchwytliwe pytanie: strzela laserami, i to mocno.

„Kłamiesz ludziom dla zabawy. Jeśli pozwolisz im się przed tobą mierzyć, kłamstwo się zawali i przestanie być zabawne”.

Jeśli zamierzasz pisać fikcję, ważne jest, aby nie zburzyć iluzji i nie wyrwać czytelnika z wyimaginowanego świata, który dla niego kreujesz. Opowieść o dziesiątkach tysięcy zabitych irańskich demonstrantów to fikcja, a wszyscy zaczynają dostrzegać kłamstwa.

Iran i Chiny masowo przełamują blokadę morską USA

Opublikowany przez

Iran i Chiny masowo przełamują blokadę morską USA – Trump w kryzysie: analiza Larry’ego Johnsona

W tym niedawnym wywiadzie doświadczony analityk i były urzędnik CIA i Departamentu Stanu Larry Johnson rozmawia z Dannym Hiongiem, prezenterem z Chin, o trwającej blokadzie Zatoki Perskiej przez USA. Johnson ocenia tę sytuację jako strategiczną katastrofę dla administracji Trumpa, wyraźnie pokazując ograniczenia amerykańskiej potęgi.

Tu sobie gadają:

https://youtube.com/watch?v=50jhZ7JH6yU%3Ffeature%3Doembed
—————————

Obecna sytuacja: Iran utrzymuje swoją pozycję, Chiny ignorują blokadę.

Administracja Trumpa nałożyła blokadę morską na Iran, aby zatrzymać transport ropy przez Cieśninę Ormuz – głównie w celu konfrontacji z Chinami.

Jednak po zaledwie czterech dniach sytuacja wydaje się odwrotna: Iran podobno przetransportował już ponad 9 milionów baryłek ropy naftowej przez Zatokę Omańską.

Ponad 20 statków handlowych przepłynęło przez Cieśninę Ormuz w ciągu jednego dnia, podczas gdy ponad 800 statków w Zatoce Perskiej znajduje się pod kontrolą Iranu. Iran odmawia poddania się i nadal kontroluje ten kluczowy szlak wodny.

Chiny jednoznacznie odrzuciły groźby Trumpa i oświadczyły, że będą honorować istniejące umowy o dostawach. Zamiast okazywać słabość, Iran demonstruje suwerenność i niezależność gospodarczą.

Larry Johnson porównuje sytuację do opuszczenia domu przez dorosłego syna: Iran nie jest już zależny i żyje własnym życiem.

Brak strategii i iluzja blokady

Johnson ostro krytykuje brak spójnej strategii w Waszyngtonie. Stany Zjednoczone nieustannie zmieniają taktykę – od gróźb zwiększenia liczebności wojsk po oferty negocjacji.

Blokada to fasada, „żart” mający na celu oszukanie amerykańskiej opinii publicznej. W rzeczywistości skuteczne monitorowanie rozległego obszaru Morza Arabskiego i Oceanu Indyjskiego jest praktycznie niemożliwe.

Statki muszą trzymać się z dala od brzegu, aby uniknąć trafienia przez irańskie rakiety obrony wybrzeża, rakiety balistyczne krótkiego zasięgu, drony podwodne, drony nawodne i drony powietrzne.

Uderzający przykład: lotniskowiec USS George H.W. Bush opłynął Afrykę zamiast skorzystać z Kanału Sueskiego i Morza Czerwonego – z obawy przed atakiem. To mówi wszystko o prawdziwej pozycji Marynarki Wojennej USA.

Johnson przytacza historyczne porównanie do 66-letniej blokady Kuby: nawet tam, gdzie Stany Zjednoczone miały znacznie większą kontrolę geograficzną, strategia ta zawiodła. Iran korzysta również z sąsiednich krajów, Morza Kaspijskiego i umów swapowych z Rosją.

Konsekwencje ekonomiczne: Szok naftowy dopiero nadejdzie.

Świat nie odczuł jeszcze w pełni skutków 20-procentowego spadku dostaw ropy naftowej, ponieważ tankowce załadowane przed wojną dopiero teraz docierają do miejsc przeznaczenia (tankowce pokonują zaledwie około 200 mil dziennie).

Ceny już gwałtownie rosną – baryłka w Singapurze podobno osiągnęła cenę 210 dolarów. Johnson ostrzega przed kaskadowymi efektami: wyższymi cenami paliw, niedoborami nawozów, zakłóceniami w dostawach skroplonego gazu ziemnego (25% światowych dostaw pochodzi z tego regionu) i nawozów (35% światowych dostaw).

W USA rolnicy już informują o trzykrotnym wzroście cen nawozów i drastycznym wzroście kosztów siana, co może doprowadzić do zmniejszenia pogłowia zwierząt gospodarskich, a w dłuższej perspektywie do wzrostu cen mięsa.

Globalne konsekwencje mogą wywołać kryzys gospodarczy porównywalny z Wielkim Kryzysem lat 30. XX wieku. Chiny z kolei są w 85% samowystarczalne energetycznie; irańska ropa naftowa stanowi jedynie niewielką część ich importu.

Rzeczywistość wojskowa i ryzyko eskalacji

Pomimo pogłosek o „zniszczeniu” irańskich wyrzutni rakietowych, zdolność Iranu do kontrolowania Cieśniny Ormuz pozostaje nienaruszona.

Stany Zjednoczone planują dalsze zwiększenie liczebności wojsk (w tym 10 000 dodatkowych żołnierzy) i rozważały ataki na elektrownie jądrowe i elektrownie jądrowe, ale najwyraźniej odłożyły te plany na później. Zamiast tego rozważane są operacje specjalne w celu zabezpieczenia wysoko wzbogaconego uranu.

Johnson uważa obecne zawieszenie broni (które może wygasnąć w poniedziałek) za kruche. Izrael blokuje postępy w negocjacjach z Hezbollahem, próbując zdobyć miasto w południowym Libanie.

Prawdziwy przełom będzie możliwy jedynie w przypadku, gdy Izrael zgodzi się na zawieszenie broni z Hezbollahem – prawdopodobnie w ciągu dwóch tygodni ze względu na duże straty.

Trump niedawno ogłosił 10-dniowe zawieszenie broni między Libanem a Izraelem, co Johnson postrzega sceptycznie jako próbę mobilizacji libańskiego rządu przeciwko Hezbollahowi.

Kontekst historyczny: Korzenie konfliktu w Libanie

Johnson przedstawia szczegółowy zarys historyczny wojny domowej w Libanie od 1975 r., rolę Stanów Zjednoczonych, Izraela i różnych grup religijnych (chrześcijan, sunnitów, szyitów, Druzów).

Hezbollah powstał w 1982 r. w odpowiedzi na ataki na szyitów. Organizacja korzystała ze wsparcia Iranu, podczas gdy Stany Zjednoczone wspierały Saddama Husajna w wojnie iracko-irańskiej, przekazując mu broń, pieniądze i informacje wywiadowcze – w tym broń chemiczną.

Później pojawiła się afera Iran-Contras, w której Stany Zjednoczone jednocześnie sprzedawały broń Iranowi. Te sprzeczności pozostawiły głębokie rany.

Lekcje długoterminowe: Koniec świata jednobiegunowego

Johnson podkreśla, że ​​kraje takie jak Iran, Chiny i Rosja mają alternatywy i są przygotowane na presję. Stany Zjednoczone drastycznie przeceniają swoją siłę nacisku.

Niepowodzenie blokady ukazuje nową, wielobiegunową rzeczywistość. Wskazuje on pozytywnie na odbudowę Rosji po upadku Związku Radzieckiego pod rządami Putina, jako przykład, że nawet poważne kryzysy mogą prowadzić do odnowy.

Podsumowując, rozmowa ta wyłania się z obrazu przytłoczonego imperium amerykańskiego, które stosuje przestarzałe metody (sankcje, blokady, groźby) przeciwko suwerennym państwom, których nie da się już zastraszyć.

Problemy gospodarcze szczególnie mocno uderzają w sam Zachód, podczas gdy Iran umacnia swoją pozycję, a Chiny zachowują spokój.

Nadchodzące tygodnie i miesiące pokażą, czy Waszyngton wyciągnie wnioski z tej lekcji, czy popełni kolejne kosztowne błędy.

Spójrzcie, co robi Trump, ignorując to, co mówi… [Małpa z brzytwą].

Opublikowany przez

Spójrzcie, co robi Trump, ignorując to, co mówi…

W planach są dalsze działania militarne.

Trump ponownie zaatakuje Iran – prawdopodobnie już w ten weekend – jako wstęp do ogłoszenia zwycięstwa i wycofania sił USA z Zatoki Perskiej.

Mówię to, ponieważ Trump, za pośrednictwem Sekretarza Obrony Hegsetha, wysłał w region Zatoki Perskiej kolejne 10 000 żołnierzy amerykańskich, wraz z grupą uderzeniową lotniskowców USS George H.W. Bush. Co więcej, znaczna flota samolotów transportowych C-17 płynie do Jordanii i Arabii Saudyjskiej. Innymi słowy, podczas gdy Trump twierdzi w wywiadach, że wojna się skończyła, on sam pilnie przygotowuje się do kolejnego ataku.

W ramach przygotowań do tego ataku ekipa Trumpa prowadzi gorączkową operację informacyjną, twierdząc, że w pierwszym pełnym dniu obowiązywania embarga Stany Zjednoczone uniemożliwiły dziesiątkom statków wejście na Zatokę Perską lub jej opuszczenie. To kłamstwo. Pentagon współpracuje w tej kampanii dezinformacyjnej – z pewnością nie po raz pierwszy Departament Obrony i dowódca teatru działań wojennych wydali fałszywe raporty, aby przekonać obywateli amerykańskich, że wojna idzie po naszej myśli. Prawda jest taka, że ​​Stany Zjednoczone nadal nie mają wystarczającej liczby okrętów ani helikopterów, aby skutecznie egzekwować blokadę. Co więcej, z obawy przed pociskami balistycznymi krótkiego zasięgu (CRBM) lub pociskami manewrującymi obrony wybrzeża (CDCM), Stany Zjednoczone utrzymują swoje okręty w odległości co najmniej 800 kilometrów od wybrzeża Iranu.

Fakt, że USA nie zdołały wyeliminować zagrożenia ze strony irańskich rakiet balistycznych i pocisków manewrujących, potwierdza trasa rejsu USS George H.W. Bush: okręt uniknął ryzyka przepłynięcia przez Kanał Sueski i Morze Czerwone, decydując się zamiast tego na opłynięcie Afryki.

Miałem dziś rano zaszczyt przeprowadzić wywiad z Robertem Barnesem – mam nadzieję, że nagranie zostanie opublikowane w Counter Currents najpóźniej w piątek – i ujawnił on szokujące szczegóły dotyczące tego, co dzieje się za kulisami Białego Domu. Donald Trump wykazał wczesne oznaki demencji we wrześniu 2025 roku… Często się kłóci, regularnie traci panowanie nad sobą i wpada w histerię, a także nie potrafi myśleć krytycznie.

Według Barnesa, wysocy rangą współpracownicy Trumpa w Białym Domu zachowują się jak dzieci z agresywnym, uzależnionym od narkotyków ojcem… to znaczy chodzą po cienkim lodzie i boją się powiedzieć cokolwiek, co mogłoby rozpalić gniew Trumpa. [Dlaczego nie zamkną w kaftan? md]

Trump szczerze wierzy, że USA pokonały Iran i nie dostrzega ogromnych szkód gospodarczych, jakie zamknięcie Cieśniny Ormuz wyrządziło światowej gospodarce. Jego upadek psychiczny jest niebezpieczny, ponieważ ma tendencję do podejmowania pochopnych decyzji wyłącznie w oparciu o swój aktualny stan emocjonalny.

Według doniesień, JD Vance gorączkowo pracuje za kulisami, aby zorganizować nowe spotkanie z Irańczykami w Islamabadzie. Iran nalega, aby przed jakimkolwiek kolejnym spotkaniem z Vance’em nastąpiło zawieszenie broni między Izraelem a Hezbollahem w Libanie. W środę wieczorem Rada Bezpieczeństwa Izraela odrzuciła zawieszenie broni i zapowiedziała kontynuację inwazji na południowy Liban.

Mam nadzieję, że się mylę i że Vance’owi uda się przekonać Izrael do zawarcia zawieszenia broni z Hezbollahem. Uważam jednak, że Hezbollah musi zadać Izraelczykom dalsze straty, zanim zechcą zażądać zawieszenia broni i je zaakceptować. Jeśli Trump nie nakaże siłom zbrojnym USA w Jordanii i Arabii Saudyjskiej zakończenia działań i powrotu do Stanów Zjednoczonych, uważam, że czeka nas kolejna runda niepotrzebnej przemocy.

Źródło: Zobacz, co robi Trump, ignoruj ​​to, co mówi… Więcej wojny w programie

Tłumaczenie: LZ

Rosja ostrzega: Firmy produkujące drony w Niemczech to uzasadnione cele

Opublikowany przez

„Jeśli chodzi o nasz kraj, to Rosjanie wskazali dwie firmy: Polskie Zakłady Lotnicze w Mielcu (gdzie Państwowe Przedsiębiorstwo Antonow ma produkować drony AN-196 Lutyj) oraz Zakłady Mechaniczne Tarnów S.A. (gdzie firma Ukrspecsystems ma produkować drony RAM-2X).”

===============

Thomas Röper anti-spiegel.ru/russland-warnt-firmen-zur-gemeinsamen-drohnenproduktion-in-deutschland-sind-legitime-ziele

Konsekwencje wizyty Zełenskiego

Rosja ostrzega: Firmy produkujące drony w Niemczech to uzasadnione cele

Podczas wizyty Zełenskiego w Berlinie ogłoszono projekty wspólnej produkcji dronów do ataków na Rosję. Rosja ostrzega, że ​​te zakłady produkcyjne w Niemczech to uzasadnione cele i publikuje ich adresy.

Anti-Spiegel 16 kwietnia 2026

Ze względu na konferencję, w której obecnie uczestniczę, nie miałem jeszcze okazji napisać o wizycie ukraińskiego przywódcy Zełenskiego w Berlinie, gdzie ogłoszono niemiecko-ukraińską umowę o partnerstwie. Umowa ta zawiera postanowienia dotyczące wspólnej produkcji dronów w Niemczech do ataków na Rosję. Niemcy jednak milczą na temat tego, jak drażliwa jest ta kwestia.

Zaangażowanie w wojnę

Rosja atakuje zakłady produkujące broń na Ukrainie. W związku z sukcesami Rosji, Europa zdecydowała się przenieść przynajmniej część swoich zakładów produkujących drony z Ukrainy do krajów europejskich, aby chronić je przed rosyjskimi atakami. Oczywiste jest, że czyni to te kraje stroną konfliktu w wojnie z Rosją.

Musimy pamiętać, że Iran natychmiast zaatakował cele w krajach arabskich, które otworzyły swoją przestrzeń powietrzną na ataki USA i Izraela na cele w Iranie. Narody świata nie potępiły Iranu za to, ponieważ dla wszystkich jest jasne, że stanowi to wyraźny udział w wojnie i że Iran ma prawo atakować cele w krajach , z których terytorium jest atakowany..

Obecnie otwarcie deklaruje się, że Polska, kraje bałtyckie i Finlandia udostępniają swoją przestrzeń powietrzną do ataków na Rosję. Od 22 marca setki dronów startujących z ich przestrzeni powietrznej atakowały cele w obwodzie petersburskim, uszkadzając rafinerie i porty. Również tutaj świat widzi, że kraje te stają się stroną w konflikcie z Rosją, a jeśli Rosja zaatakuje cele w krajach, które otwarcie uczestniczą militarnie w wojnie z Rosją, świat po-zazachodni zrozumie to tak samo, jak rozumie irańskie ataki na cele w krajach arabskich.

To samo oczywiście dotyczy sytuacji, gdy kraje otwarcie zaoferują gościnę ukraińskiemu przemysłowi zbrojeniowemu, aby chronić go przed atakami Rosji.

Wizyta Zełenskiego i jej konsekwencje

Zełenski niedawno odwiedził kanclerz Merza, gdzie uzgodniono niemiecko-ukraiński program partnerstwa, o którym opowiem osobno. W odniesieniu do produkcji dronów dla Ukrainy, oficjalne oświadczenie niemieckiego rządu brzmi:

„Niemcy będą nadal wspierać ukraiński przemysł dronów, a ponadto tworzyć spółki joint venture w zakresie produkcji dronów. Uzupełnieniem tego będzie promowanie partnerstw opartych na współpracy w zakresie danych oraz wspólnych inicjatywach w dziedzinie badań i rozwoju, a także innowacji”.

Mówiąc wprost, oznacza to, że niemiecki rząd zamierza przenieść część ukraińskiej produkcji dronów do Niemiec, co uczyni te firmy i ich zakłady legalnymi celami rosyjskich ataków.

Ostrzeżenie Rosji

W środę wydarzyło się coś bezprecedensowego. Rosyjskie Ministerstwo Obrony wydało oświadczenie ostrzegające przed atakami na te obiekty. Wydało też dość wyraźne ostrzeżenie dla ludności dotkniętych atakami krajów europejskich, aby trzymała się z daleka od tych miejsc.

W przeszłości pojawiło się wiele rosyjskich ostrzeżeń dotyczących otwartego zaangażowania krajów europejskich w wojnę, więc łatwo byłoby zignorować to rosyjskie ostrzeżenie i stwierdzić, że Rosja po prostu blefuje. Jednak to rosyjskie ostrzeżenie różni się znacząco od wszystkich poprzednich w jednym kluczowym aspekcie.

Jak Państwo wiedzą, począwszy od 2022 roku, uczestniczyłem w kilku konferencjach prasowych dla zagranicznych dziennikarzy w regionie Donbasu, organizowanych przez rosyjskie Ministerstwo Obrony. Dla każdego wydarzenia uruchamiany był czat na Telegramie, na którym uczestnicy omawiali kwestie organizacyjne. Obejmowało to szczegóły takie jak organizacja podróży, czas i miejsce oczekiwania każdego autobusu itd. Po wydarzeniu te czaty „umarły” i nic tam nie publikowano. Moje archiwum na Telegramie zawiera siedem takich „martwych” czatów z 2022 i 2023 roku.

W środę wszystkie te czaty „odżyły”. Rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało swoje ostrzeżenie we wszystkich z nich, więc ewidentnie ma silny interes w tym, aby jego najnowsze oświadczenie zostało upublicznione, zwłaszcza przez zagranicznych dziennikarzy, a tym samym przez zagraniczną opinię publiczną. W związku z tym publikuję oświadczenie w całości w celach informacyjnych:

„Według dostępnych informacji, 26 marca 2026 r., w obliczu rosnących strat i pogłębiającego się niedoboru kadrowego w ukraińskich siłach zbrojnych, rządy kilku krajów europejskich podjęły decyzję o zwiększeniu produkcji i dostaw dronów do ataków na terytorium Rosji na Ukrainie.

Planowany jest znaczny wzrost produkcji dronów dla reżimu w Kijowie poprzez zwiększenie finansowania „ukraińskich” i „wspólnych” firm w krajach europejskich, które produkują drony bojowe i ich komponenty.

Uważamy tę decyzję za celowy krok prowadzący do drastycznej eskalacji sytuacji militarno-politycznej w Europie i stopniowego przekształcania tych krajów w strategiczne zaplecze Ukrainy.

Realizacja scenariuszy ataków terrorystycznych na Rosję, zapowiadanych przez przedstawicieli reżimu w Kijowie, z wykorzystaniem rzekomo „ukraińskich” dronów produkcji europejskiej, doprowadzi do nieprzewidywalnych konsekwencji.

Zamiast wzmacniać bezpieczeństwo państw europejskich, działania rządów europejskich coraz bardziej wciągają te kraje w wojnę z Rosją”. Społeczeństwo europejskie powinno nie tylko jasno zrozumieć prawdziwe przyczyny zagrożeń dla swojego bezpieczeństwa, ale także poznać adresy i lokalizacje „ukraińskich” i „wspólnych” firm, które produkują drony i ich komponenty dla Ukrainy w swoich krajach”

I tutaj następuje lista 21 lokalizacji, głównie w krajach europejskich, gdzie produkowane są drony lub ich komponenty dla Ukrainy. Lista (w języku rosyjskim https://t.me/mod_russia/62686, w języku angielskim https://archive.ph/D8Frg) obejmuje również trzy firmy z siedzibą w Niemczech: DaVinci Avia GmbH, producenta dronów z siedzibą w Monachium, oraz ukraińską firmę Airlogix, która również produkuje drony we współpracy z niemiecko-amerykańską firmą programistyczną Auterion. Trzecią firmą, według oświadczenia, jest 3W Professional z Hanau w Hesji.

Fakt, że Merz i Zełenski ogłosili rozpoczęcie „strategicznego partnerstwa” z Ukrainą podczas wizyty Zełenskiego w Berlinie, które obejmuje również „pogłębioną współpracę obronną”, oznacza, że ​​działania te są już w toku, ponieważ te wspólne przedsięwzięcia są już aktywne w Niemczech.

Ukraińskie drony dalekiego zasięgu z Niemiec

Jednym z omawianych dronów jest dron o nazwie „Anubis” (zdjęcie na początku tego artykułu), o którym również wspominały niemieckie media. To dron opracowany na bazie irańskich dronów Shahed, do których jest bardzo podobny. Oficjalnie jest to projekt ukraińskiej firmy Airlogix z siedzibą w Monachium, na co zwróciło uwagę rosyjskie Ministerstwo Obrony w swoim oświadczeniu.

Oficjalnie niewiele wiadomo o Anubisie. Jednak według portali specjalizujących się w tematyce wojskowej nie jest to projekt ukraiński, lecz „Anubis” bazuje na dronie Artemis ALM-20 amerykańskiej firmy Auterion, którą rosyjskie Ministerstwo Obrony również wymienia jako partnera ukraińskiej firmy Airlogix.

Artemis ma zasięg 1600 kilometrów i może przenosić głowicę bojową o masie 45 kilogramów. Można zatem założyć, że są to również parametry techniczne Anubisa, który jest obecnie produkowany w Monachium dla Ukrainy.

Biorąc pod uwagę ogromne znaczenie dronów we współczesnej wojnie, rosyjskie ostrzeżenie, że ukraińskie zakłady produkujące drony za granicą są dla Rosji uzasadnionym celem, nie powinno być lekceważone. Być może mądrze byłoby w przyszłości unikać tych miejsc.

Imperium piractwa blokuje Iran… i Chiny

Opublikowany przez

Pepe Escobar: Imperium piractwa blokuje Iran i Chiny

Irańczycy są gotowi walczyć – na wypadek gdyby zawieszenie broni zostało zerwane.

Niech żyje wspaniały powrót „Piratów z Karaibów”, teraz pod nazwą „Piratów z Zatoki Perskiej”.

Spektakularny upadek dyktatu z Islamabadu – barbarzyńcy przyszli dyktować, nigdy negocjować – spowodował wojnę psychologiczną na sterydach: Jezu! (dosłownie, jak zamieścił to na Truth Social), grożącą każdemu statkowi, który teraz płaci opłaty w punkcie poboru opłat w Cieśninie Ormuz.

Jak wie każde ziarenko piasku od pustyni Gobi po Saharę, chodzi tu o Chiny.

Trzeba więc ponownie zadać pytanie. CENTCOM połączył się z INDOPACOM, nową piracką hydrą. Czy INDOPACOM będzie miał odwagę nękać chiński supertankowiec, który przepłynął przez Cieśninę Ormuz po uiszczeniu opłaty w juanach? [INDOPACOM – Obszar odpowiedzialności Dowództwa Indo-Pacyfiku Stanów Zjednoczonych]

W swoim typowym, urojeniowym poczuciu wyższości Sekretarz Skarbu USA Bessent oświadczył, że Chiny nie będą już mogły pozyskiwać ropy naftowej z Iranu.

Ten plan „Pawiana Barbarii” to w rzeczywistości wojna ekonomiczna nie tylko przeciwko Chinom, ale także przeciwko wielu krajom, głównie azjatyckim, zakłócająca globalny przepływ energii, handel i główny ruch morski, który transportuje wszelkiego rodzaju towary z Zachodu na Wschód i ze Wschodu na Zachód. To blokada naftowa skierowana nie tylko przeciwko Chinom, ale także przeciwko znacznej części świata wielobiegunowego.

Zanim rozpoczęła się amerykańska blokada, statki z zaledwie pięciu krajów mogły przepływać przez Cieśninę Ormuz: Chin, Rosji, Indii, Iraku i Pakistanu. I znowu: czy INDOPACOM odważy się przejąć lub zatopić statki czterech mocarstw nuklearnych?

Korea Południowa poszła o krok dalej i wysłała specjalnego wysłannika, aby negocjował bezpośrednio z Teheranem w celu zapewnienia bezpiecznego przejścia przez Cieśninę Ormuz oraz zakupu większej ilości taniej ropy i gazu. Co najmniej 26 południowo-koreańskich tankowców utknęło obecnie na mieliźnie.

Porównajmy teraz Bessenta z ministrem spraw zagranicznych Rosji Siergiejem Ławrowem, który przemawiał w Pekinie po rozmowach z chińskim ministrem spraw zagranicznych Wang Yi i osobistym przyjęciu przez prezydenta Xi:

„Rosja niewątpliwie może zrekompensować wynikający z tego niedobór zasobów”.

Około 13% chińskiego importu ropy naftowej pochodzi z Iranu – to około 1,38 miliona baryłek dziennie. Jednocześnie rurociąg „Siła Syberii-1” – przy pełnym przepustowości – dostarcza 38 miliardów metrów sześciennych gazu rocznie, a ropociąg WSTO osiąga rekordowe poziomy.

„Siła Syberii-2” może wejść do eksploatacji dopiero w przyszłym roku. Rosja już teraz zaspokaja do 20% zapotrzebowania Chin na ropę. Według Ławrowa „bilansowanie” oznacza wykorzystanie rezerw do granic możliwości. Ale to jest wykonalne.

Iran ze swojej strony może liczyć na alternatywny rurociąg i terminal naftowy Jask o przepustowości 1 miliona baryłek dziennie, który całkowicie omija Cieśninę Ormuz.

Od czasu ogłoszenia blokady przez Cieśninę Ormuz przepłynęło osiem chińskich tankowców. Co więcej, Chiny dysponują rezerwami ropy naftowej sięgającymi 1,3 miliarda baryłek, wystarczającymi na pokrycie strat spowodowanych przez Iran przez wiele miesięcy. Chiny – teoretycznie – będą nadal otrzymywać ropę z tankowców wypływających z innych, nieirańskich portów w Zatoce Perskiej (nadal będą musiały uiszczać opłaty za przejazd).

Najważniejszym pytaniem jest, jak długo Iran – a w tym kontekście także Chiny – będą tolerować przechwytywanie floty śledczej INDOPACOM bez reagowania środkami balistycznymi.

Czekając na blokadę Trójkąta Al-Aksa

Blokada wszystkich irańskich portów – a nie samej Cieśniny Ormuz – może wkrótce spotkać się z przeciwnikiem: zbliżającą się blokadą Trójkąta Al-Aksa (Bab al-Mandab, port Janbu w Arabii Saudyjskiej, Kanał Sueski wraz z Cieśniną Ormuz), ogłoszoną przez jemeńską partię Ansarallah. Huti jedynie czekają na strategiczny moment interwencji. To nieuchronnie doprowadzi do wzrostu ceny ropy powyżej 200 dolarów za baryłkę – i prawdopodobnie będzie nadal rosła.

Tłumaczenie: nieodwracalny, ogólnosystemowy szok podażowy.

Tchórzliwy rząd „Pawiana Barbarzyństwa” z pewnością nie przemyślał tego do końca – jest bowiem zafascynowany wstrzymywaniem dostaw ropy i dolarów amerykańskich do Chin, teoretycznie niszcząc ważne węzły Inicjatywy Pasa i Szlaku (BRI).

To, co martwi wszystkich innych, to to, jak blokada nałożona przez INDOPACOM zniszczy dziesiątki krajów poza Chinami.

Co prowadzi nas do banalnego, ale całkiem prawdopodobnego obliczenia – całkowicie zgodnego z tokiem myślenia takich typów jak Bessent: Pozbawmy wszystkich ropy naftowej i dolarów amerykańskich, aby desperacko odsprzedali swoje obligacje skarbowe USA Stanom Zjednoczonym znacznie poniżej wartości nominalnej, pod warunkiem, że w zamian otrzymają ropę naftową i/lub dolary amerykańskie.

Oto Grifter Central: Amerykanie wycofują swoje długi z obiegu – z ogromną zniżką – i po prostu likwidują te gigantyczne odsetki od długów, których nie są w stanie spłacić.

Nie ma gwarancji, że rząd „Pawiana Barbarii” dostanie to, czego chce. Teheran nie jest zależny od szlaków morskich. Po dekadach sankcji, rozwinął szereg alternatywnych korytarzy lądowych, kanałów barterowych i mechanizmów wymiany, na przykład przez Turkmenistan.

Chiny z kolei nie są już więźniem dylematu Malakki – między Malezją a Sumatrą w Indonezji – ponieważ starannie zdywersyfikowały swoje źródła, zaczynając od rurociągów chińsko-rosyjskich.

Co więcej, rurociąg łączący Chiny i Mjanmę całkowicie omija Malakkę.

Długi gazociąg łączący Chiny z Azją Środkową, przebiegający przez Turkmenistan, Uzbekistan i Kazachstan – finansowany przez Chiny i omijający amerykańską talasokrację – działa od początku lat 2010.

Następnie mamy port głębokowodny Gwadar nad Morzem Arabskim, kluczowy węzeł chińsko-pakistańskiego korytarza gospodarczego (CPEC) i filar Inicjatywy Pasa i Szlaku (BRI). Gwadar leży zaledwie 80 km na wschód od portu Czabahar w Sistanie-Beludżystanie w Iranie, a więc daleko od Zatoki Perskiej. Zapewnia on lądowy szlak komunikacyjny z Morza Arabskiego do Sinciangu.

Chiny nie będą głodować, jeśli zostaną pozbawione irańskiej ropy naftowej. Chiny są liderem w niemal każdym sektorze energetyki i wytwarzania energii. Dysponują potencjałem przemysłowym – mówimy tu o produktywnym kapitalizmie – surowcami, łańcuchami dostaw i wystarczającą liczbą wykwalifikowanych pracowników, aby wyprodukować technologię i infrastrukturę niezbędną dla każdego istotnego systemu energetycznego: panele słoneczne, turbiny, akumulatory, linie przesyłowe – wszystko w sektorach energii słonecznej, wiatrowej, wodnej i jądrowej nowej generacji. Dokładnie to widziałem, podróżując przez Xinjiang dwa razy z rzędu w zeszłym roku, kręcąc film dokumentalny.

Oczywiste jest, że krótkowzroczni poplecznicy „Pawiana Barbarzyństwa” nie są w stanie pojąć, w jaki sposób strategia Chin polegająca na całkowitej dominacji na rynku pojazdów elektrycznych, baterii słonecznych i eksportu energii elektrycznej chroni Państwo Środka przed sztucznymi szokami naftowo-gazowymi, takimi jak blokada.

Obecnie „Niezwyciężona Armada” pozostaje na obrzeżach Zatoki Omańskiej, poza zasięgiem wielu – choć nie wszystkich – irańskich pocisków i dronów, ale z pewnością w zasięgu pocisków dalekiego zasięgu i broni hipersonicznej. Amerykanie będą nadal używać swoich systemów ISR do śledzenia statków; następnie procedurę przechwytywania rozpoczną małe łodzie i helikoptery.

Jak dotąd nic się nie wydarzyło. A właściwie stało się coś wielkiego: objęty sankcjami, nieirański supertankowiec, zdolny przewieźć 2 miliony baryłek ropy, przepłynął przez Cieśninę Ormuz do Iranu z włączonym systemem AIS, więc każdy tracker mógł go zobaczyć. INDOPACOM nie odważył się interweniować.

Tymczasem Irańczycy po prostu czekają. Asymetrycznie. Ale nie dajcie się zwieść: są gotowi do walki – na wypadek gdyby zawieszenie broni się załamało.

W tym przypadku zmierzamy prosto do sedna wszystkich cliffhangerów. Iran musi po prostu zatopić amerykański niszczyciel i/lub „unieszkodliwić” jeden z tych wielomiliardowych, łatwych do trafienia celów ostrzałem rakietowo-dronów sterowanym przez chiński wywiad.

Cała planeta zrozumie wtedy, co się wydarzy: ostateczna, jaskrawa strategiczna klęska imperium chaosu, kłamstw, grabieży, piractwa i powiedzenia: „Jeśli cię nie lubię, to cię zabiję”.

Zacząć robić.

Źródło: Imperium Piractwa blokuje Iran i Chiny

Zabijanie i obojętność

Opublikowany przez

Zabijanie i obojętność

Andrew P. Napolitano uncutnews-ch/toeten-und-gleichgueltigkeit

Czy wolność osobista to rzeczywistość czy mit? Czy rząd realizuje wolę rządzonych, czy tych, którzy finansują jego urzędników? Czy Karta Praw ogranicza rząd? Czy dźwigniami władzy rządowej pociągają ci, którzy wybrali rządzonych, czy ci, których nie widzimy? Czy wybory w ogóle cokolwiek zmieniają?

Czy prezydent może zabić ludzi, których podejrzewa o popełnienie przestępstwa? Czy nawet ci, którzy wyrządziliby wielką krzywdę, nie mają prawa do rzetelnego procesu? Czy każdy nie ma prawa do sprawiedliwego procesu przed neutralnym sędzią i ławą przysięgłych, zanim zostanie nałożona jakakolwiek kara?

Czyż wszyscy nie są prawnie niewinni, dopóki ich wina nie zostanie udowodniona ponad wszelką wątpliwość i z moralną pewnością? Czy to domniemanie niewinności nie leży u podstaw amerykańskiego prawa? Czy obowiązkiem rządu, w procesie i przed wymierzeniem kary, nie jest udowodnienie każdego elementu zarzucanych przestępstw? Czy prawo amerykańskie w ogóle uznaje koncepcję domniemania winy?

Czy kary nie są określone przez prawo? Czy prezydent może wymyślić karę i nakazać wojsku jej wykonanie wobec osób, które uważa za prawdopodobnie winne? Czy urzędnicy federalni mogą bezkarnie dopuszczać się czynów niezgodnych z prawem tylko dlatego, że prezydent nakazał im to zrobić? Czy „prawdopodobnie winny” jest wystarczającym kryterium prawnym dla wymierzenia kary?

Czy bojownicy na wojnie mają moralne prawo atakować ludność cywilną i jej infrastrukturę? Czy wojna jest prowadzona przeciwko ludności kraju, czy przeciwko jego rządowi i infrastrukturze wojskowej? Co się dzieje, gdy zabójstwo pozostaje bezkarne?

Co jest gorsze: prezydent, który zabija, kogo chce, czy Kongres, który finansuje zabójstwa i jest obojętny na moralne, konstytucyjne i prawne konsekwencje?

Czy prezydent może moralnie usprawiedliwić „bombardowanie cywilów z powrotem do epoki kamienia łupanego” w kraju, którego ludność ma niewielki wpływ na rząd? Po co zabijać lub rujnować znaczną część ludności cywilnej, o której wyzwolenie wcześniej się apelowało?

Jaki jest cel konstytucji, jeśli nie jest przestrzegana? Po co składać przysięgę na przestrzeganie i obronę konstytucji, a potem jej nie wypełniać? Dlaczego prowadzenie wojny jest zarezerwowane dla Kongresu, a działania wojenne prezydenta są sankcjonowane, jakby były autoryzowane przez konstytucję? Jeśli Stany Zjednoczone bombardują inne kraje, aby powstrzymać ich ekspansję militarną, to kto lub co powstrzymuje ich własną?

Czy Kongres może sfinansować wojnę, której nie wypowiedział? Dlaczego niewypowiedziane wojny są teraz powszechne? Co należy zrobić z Kongresem, który uchyla się od swoich konstytucyjnych obowiązków? Co jest gorsze: prezydent prowadzący niewypowiedzianą wojnę, czy Kongres, który nic z nią nie robi?

Czego boi się Kongres? Gdzie w Konstytucji prezydent jest upoważniony do wydawania miliardów na zabijanie ludzi za granicą w niewypowiedzianej wojnie? Z jakiego źródła prezydent czerpie uprawnienia do niszczenia obcego państwa? Dlaczego nie było poważnej debaty publicznej na temat wojny, zanim prezydent rozpoczął zabijanie?

Czy prezydent może wydawać rozkazy zabójstw z kaprysu lub dla własnej rozrywki? Czy Konstytucja nie ustanawia systemu podziału władzy, aby zapobiec gromadzeniu władzy przez którąkolwiek z trzech gałęzi władzy kosztem pozostałych? Czy Konstytucja i historia nie definiują funkcji i uprawnień poszczególnych gałęzi władzy i czy nie mają one na celu wzajemnego kontrolowania i równoważenia, aby zagwarantować wolność osobistą?

Jaką wartość mają traktaty, jeśli nie są przestrzegane? Dlaczego traktaty, obok Konstytucji i prawa federalnego, są najwyższym prawem w kraju? Dlaczego rząd łamie traktaty takie jak Konwencje Genewskie i Karta Narodów Zjednoczonych, które zostały sporządzone przez urzędników amerykańskich, podpisane lub uznane przez prezydentów i ratyfikowane przez Senat?

Czy prezydent może decydować, które prawa będzie osobiście przestrzegać, a które łamać? Czy rząd może legalnie łamać własne prawa? Czy prezydent może wydawać pieniądze z budżetu państwa, które nie zostały zatwierdzone przez Kongres? Czy prezydent może nałożyć jakiś podatek od sprzedaży na wszystkie importowane towary? Czy może decydować, które prawa będą egzekwowane, a które ignorowane? Dlaczego hakowanie komputerów jest przestępstwem – z wyjątkiem sytuacji, gdy jest dokonywane przez agencje rządowe?

Czy prezydent może mieć swoje imię i nazwisko wydrukowane na amerykańskich pieniądzach? Czy może umieścić swoją twarz na wszystkich banknotach? Czy Kongres nadal uchwala prawa i zatwierdza finansowanie – czy prezydent robi to teraz sam?

Czy prezydent ma obowiązek mówić prawdę? Czy rząd ma obowiązek mówić prawdę? Dlaczego rządowi wolno kłamać ludziom, skoro kłamanie rządowi jest przestępstwem? Czy rząd pracuje dla nas – czy my dla rządu? Czy rząd wie o nas więcej niż my o nim?

Co się dzieje, gdy rząd kłamie, a ludzie w to wierzą? Czy prawda nie jest fundamentalnym ogniwem łączącym rząd z ludźmi w wolnym społeczeństwie? Czy rząd nie czerpie swojej prawowitej władzy ze zgody rządzonych? Co się dzieje, gdy rząd robi rzeczy, na które ludzie nigdy się nie zgodzili?

Czy życie, wolność i dążenie do szczęścia są rzeczywiście niezbywalnymi prawami każdej jednostki, czy też słowa te były jedynie pomysłami Thomasa Jeffersona, mającymi na celu podburzenie społeczeństwa do sprzeciwu wobec króla? Czy krwawa rewolucja sprzed 250 lat była uzasadniona?

Skoro kolonie mogły zasadnie odłączyć się od Londynu, dlaczego stany nie miałyby mieć możliwości odłączenia się od Waszyngtonu? Czy prawo do odłączenia się od państwa bez zrzekania się własności nie jest prawem naturalnym? Co się stanie, jeśli nakażesz rządowi odstąpienie?

Czy prezydent może wzbudzić strach w całym kraju, grożąc zniszczeniem cywilizacji? Dlaczego prezydenci zabijają niewinnych ludzi?

USA: „Nie potrafimy kontrolować Cieśniny Ormuz”

Opublikowany przez

Pułkownik Douglas Macgregor: „Nie możemy kontrolować Cieśniny Ormuz”

W poważnej rozmowie z analitykiem wojskowym i byłym doradcą Departamentu Obrony, pułkownikiem Douglasem Macgregorem, prowadzący Daniel Davis analizuje obecną blokadę Cieśniny Ormuz przez Stany Zjednoczone. Macgregor, wielokrotnie odznaczony weteran wojenny i jeden z najgłośniejszych krytyków amerykańskiej polityki zagranicznej, szczegółowo wyjaśnia, dlaczego ta operacja jest skazana na niepowodzenie pod względem militarnym, strategicznym i ekonomicznym – i jakie katastrofalne konsekwencje może mieć dla Stanów Zjednoczonych i świata.

Blokada i jej historyczne porównania

Stany Zjednoczone nałożyły blokadę Cieśniny Ormuz, aby wywrzeć presję na Iran. Prezydent Trump nakazał podjęcie tej decyzji, mimo że historycznie jest ona uznawana za akt wojny.

Macgregor porównuje sytuację do kryzysu kubańskiego z 1962 roku: Wówczas osiem lotniskowców, od sześciu do dziesięciu krążowników i ogromna flota niszczycieli były w gotowości – wszystkie na wodach terytorialnych, z krótkimi liniami zaopatrzenia. Obecnie Marynarka Wojenna USA ma znacznie mniej okrętów. Lotniskowiec George Bush jest wciąż daleko, a obecna obecność ogranicza się do kilkunastu okrętów wojennych.

Blokada wygląda imponująco na papierze, ale w rzeczywistości jest logistycznym koszmarem.

Praktyczne problemy implementacji

Macgregor opisuje praktyczne problemy z perspektywy dowódcy okrętu: Który okręt zatrzymać? Który zignorować? Czy marines mogą wejść na pokład bez wcześniejszej wymiany ognia? Zasady walki są niejasne.

Co więcej, chiński okręt „Rich Stari” już przełamał blokadę bez żadnej reakcji ze strony USA. Konfrontacja z Chinami – które posiadają potężne okręty podwodne – byłaby samobójstwem.

Macgregor zauważa, że ​​już w latach 90. neokonserwatyści, tacy jak Richard Perle i Paul Wolfowitz, postrzegali Bliski Wschód jako narzędzie nacisku na Chiny, ale ostatecznie chodziło przede wszystkim o strategiczną dominację Izraela w regionie.

Międzynarodowa sytuacja prawna i porządek polityczny

Zdaniem Macgregora międzynarodowe ramy prawne stały się puste. Same Stany Zjednoczone porzuciły koncepcję „liberalnego porządku świata” – na Ukrainie, w Iraku, a teraz w Zatoce Perskiej.

Xi Jinping mówił o „prawie dżungli”. Macgregor zgadza się: Normy międzynarodowe obowiązują tylko wtedy, gdy Waszyngton chce je egzekwować. Blokada bez mandatu ONZ podkreśla ten podwójny standard.

Sytuacja militarna i granice strategiczne

Według analizy Macgregora operacja ta jest militarnie nie do utrzymania. Wybrzeże Iranu jest usiane wyrzutniami precyzyjnie naprowadzanych pocisków manewrujących, pociskami balistycznymi i dronami. Ich zasięg wynosi od 500 do 800 kilometrów.

Ciągły rozpoznanie kosmiczne i mobilne wyrzutnie rakiet sprawiają, że każdy statek na wąskich wodach może stać się celem ataku. Macgregor porównuje to do kampanii Gallipoli z 1915 roku: brytyjska marynarka wojenna poniosła wówczas porażkę nie z powodu wrogich okrętów, ale z powodu min, dział nadbrzeżnych i niedostępnego terenu.

Dzisiejszy system obronny Iranu jest o wiele nowocześniejszy. Nawet gdyby „sojusznicy” NATO, Japonia i Korea Południowa, wysłali swoje floty – czego nie robią – droga i tak pozostałaby zamknięta.

Aby uzyskać pełną kontrolę nad Zatoką Perską, Stany Zjednoczone musiałyby zająć całe wybrzeże i zaplecze – przedsięwzięcie to wymagałoby zaangażowania milionów żołnierzy i zajęłoby lata, podobnie jak japońska ekspansja na południowym Pacyfiku podczas II wojny światowej.

Nadmierne rozciągnięcie logistyczne

Pod względem logistycznym Stany Zjednoczone są przeciążone. Brakuje statków zaopatrzeniowych, helikopterów, małych łodzi i amunicji. Marynarka wojenna jest już przeciążona.

Podczas walk Stany Zjednoczone musiały uzupełnić swoje zapasy rakiet – samoloty transportowe C-17 i C-5 latały nieprzerwanie. Iran otrzymuje jednocześnie wsparcie ze strony Rosji i Chin. Ten spokój pozwala obu stronom na dozbrajanie.

Macgregor ostrzega: Zapasy USA wystarczą tylko na kilka tygodni intensywnych walk.

Konsekwencje ekonomiczne

Z punktu widzenia gospodarki nadciąga katastrofa. Petrodolar jest na skraju wyczerpania. Iran już żąda płatności w juanach.

Jeśli dolar straci dominującą rolę w handlu ropą, finansowanie budżetu federalnego USA poprzez zagraniczny popyt na obligacje skarbowe ulegnie załamaniu. Ceny ropy wzrosły już o 21 procent – ​​najwięcej od 1967 roku – a oleju opałowego o 31 procent.

Na całym świecie brakuje chemikaliów, nawozów, tworzyw sztucznych i mikroprocesorów. Fabryki w Azji stoją w miejscu. W Europie, a szczególnie w Irlandii, grożą niedobory oleju napędowego i przestoje w produkcji ciężarówek.

Macgregor opisuje Irlandię jako „kanarek w kopalni węgla”: niedobory odczuwalne są tam najpierw, a następnie we Francji, Niemczech, Włoszech i Hiszpanii. Konsekwencje: załamanie się łańcuchów dostaw, niedobory żywności, rosnące bezrobocie i niepokoje społeczne, potęgowane przez dużą liczbę migrantów konkurujących o ograniczone zasoby.

Krytyka przywództwa politycznego

Macgregor ostro krytykuje proces decyzyjny w Białym Domu. Prezydent Trump nie konsultował się z żadnymi ekspertami od marynarki wojennej, a jedynie wydawał rozkazy.

Drugi etap – rozminowywanie, zabezpieczanie drogi i eskortowanie statków – jest niemożliwy pod ostrzałem wroga. Twierdzenie, że 90 procent irańskich pocisków zostało zniszczonych, jest fałszywe.

W rzeczywistości w użyciu są nadal dziesiątki tysięcy dronów i tysiące pocisków, a Chiny i Rosja dostarczają zaopatrzenie szybciej, niż USA są w stanie zaopatrywać się za pomocą statków.

Negocjacje i dynamika geopolityczna

Według Macgregora negocjacje w Islamabadzie to farsa. Żądania USA – przekazania wzbogaconego uranu i całkowitego zakazu wzbogacania uranu – naruszają suwerenność Iranu.

Porozumienie JCPOA z czasów Obamy zostało zerwane przez Trumpa pod naciskiem izraelskiego lobby. Teraz Waszyngton żąda więcej niż wcześniej.

Iran ma strategiczną inicjatywę: nie potrzebuje dużych kontyngentów wojskowych, by kontrolować ulice. Świat zwraca się przeciwko USA. Koalicja przeciwko Waszyngtonowi jest możliwa.

Wpływ sieci politycznych

Macgregor idzie jeszcze dalej: Prawdziwą siłą napędową tej polityki nie jest sam Trump, lecz lobby izraelskie i miliarderzy syjonistyczni.

Na Konwencji Narodowej Partii Republikańskiej w 2024 roku otwarcie skandowano hasło „Najpierw Izrael”. Każdy, kto chciał być w rządzie, musiał się podporządkować temu pierwszeństwu.

Trump nie potrafi przyznać się do porażki – postawę, którą przejął od swojego mentora, Roya Cohna: nigdy się do niczego nie przyznawaj, nigdy nie zawiedź. Dlatego fikcja jest podtrzymywana, mimo że rzeczywistość już dawno się zmieniła.

Globalne konsekwencje

Konsekwencje są globalne. Rozpoczęła się transformacja od obfitości do niedoboru. Każdy, kto nadal wierzy, że Stany Zjednoczone mogą wygrać konflikt militarnie lub przetrwać gospodarczo, ignoruje historię i logistykę.

Macgregor kończy jasnym apelem: Prezydent Trump musi działać jak prezydent Stanów Zjednoczonych i stawiać interesy Ameryki ponad interesy Izraela. Jeśli nie potrafi tego zrobić, powinien zrezygnować.

Świat nie poradzi sobie z załamaniem się globalnego systemu energetycznego – a Stany Zjednoczone z pewnością nie.

Wniosek

Pułkownik Douglas Macgregor kreśli ponury obraz: blokada Cieśniny Ormuz jest nie tylko nie do utrzymania pod względem militarnym, ale przyspiesza także upadek amerykańskiej supremacji i wprowadza świat w nową erę niedoborów.

Pozostaje pytanie, czy Waszyngton z czasem przyzna się do tej gorzkiej prawdy.

Czy Trump próbuje stworzyć „narrację nuklearną” jako sposób na wyjście z wojny z Iranem?

Opublikowany przez

Czy Donald Trump próbuje stworzyć „narrację nuklearną” jako sposób na wyjście z wojny z Iranem?

Jeśli zignorujesz logikę i racjonalne myślenie i zamiast tego posłuchasz, co Donald Trump i jego medialna komora echa mówią o wojnie z Iranem, usłyszysz następujące:

USA zniszczyły potencjał militarny Iranu.

Program nuklearny został zniszczony.

Gospodarka Iranu leży w gruzach, a kraj szuka sposobu na ponowne włączenie się do światowej gospodarki.

Obecna blokada irańskich portów poza Cieśniną Ormuz przez Stany Zjednoczone okazała się ogromnym sukcesem i doprowadziła irańską gospodarkę do bankructwa.

—————————-

To wszystko jest w zasadzie propagandą. Nie wiem, czy Trump i jego ekipa naprawdę wierzą w te bzdury, czy też budują narrację, aby manipulować opinią publiczną i stworzyć pretekst dla USA do wycofania się z wojny z Iranem. Uważam, że spadające notowania Donalda Trumpa w sondażach i rosnąca krytyka jego wybryków w mediach społecznościowych ze strony zwolenników MAGA zaniepokoiły Susie Wiles i przyspieszyły poszukiwania realnej strategii wyjścia.

Ten nagłówek w Fox Business to najnowszy przykład nowego projektu Trumpa w budowaniu narracji: Trump twierdzi, że wojna z Iranem „zbliża się do końca”, ponieważ oczekuje się wznowienia rozmów pokojowych. Oto kluczowe punkty:

Prezydent Donald Trump powiedział, że wojna między USA i Iranem jest „bliska” zakończenia, ponieważ działania wojenne złagodzono na mocy dwutygodniowego porozumienia o zawieszeniu broni.

„Myślę, że to już prawie koniec, tak. Myślę, że to już bardzo blisko” – powiedział Trump prezenterce FOX Business Marii Bartiromo w wywiadzie, który zostanie wyemitowany w środę w programie „Mornings with Maria”.

Chociaż Trump powiedział, że wojna zbliża się do końca, stwierdził również, że Stany Zjednoczone jeszcze nie są skończone.

„Gdybym teraz ustąpił, odbudowa kraju zajęłaby im 20 lat. A jeszcze nie skończyliśmy” – powiedział. „Zobaczymy, co się stanie. Myślę, że naprawdę zależy im na zawarciu umowy…”

Trump uzasadniał swoją interwencję w konflikcie na Bliskim Wschodzie, wyjaśniając w programie „Mornings with Maria”, że konieczne było rozbrojenie irańskiego potencjału nuklearnego.

„Musiałem interweniować, bo gdybym tego nie zrobił, Iran miałby teraz broń jądrową” – powiedział Trump. „A gdyby mieli broń jądrową, zwracalibyście się tam do wszystkich per »Panie«, a tego nie chcecie”.

Nieregularne wypowiedzi Trumpa na temat relacji z Iranem i stanu wojny wahały się od jednej skrajności do drugiej w ciągu ostatnich 10 dni. Uważam jednak, że pewne wskazówki co do sposobu myślenia Trumpa można znaleźć w przemówieniu końcowym J.D. Vance’a do prasy przed jego wyjazdem z Islamabadu w sobotę, kiedy to podkreślił on niechęć Iranu do kompromisu w sprawie wzbogacania uranu jako największą przeszkodę w osiągnięciu porozumienia kończącego wojnę… Powiedział to na polecenie Białego Domu.

W niedawnym przemówieniu na konferencji Turning Point USA Vance zasugerował, jak mógłby wyglądać plan wyjścia Trumpa:

Trump mówi Iranowi: „Jeśli zobowiążecie się do nieposiadania broni jądrowej, zadbamy o to, aby Iran prosperował gospodarczo”.

Dziś, w wywiadzie udzielonym Marii Bartiromo, Donald Trump powtórzył kwestię walki z bronią jądrową – czyli konieczność rozbrojenia potencjału nuklearnego Iranu. Zastrzeżenia dotyczące zmiany reżimu czy otwarcia Cieśniny Ormuz należą już do przeszłości. Centralnym pytaniem jest teraz, czy Iran zbuduje broń jądrową.

Emerytowany podpułkownik armii amerykańskiej Danny Davis (posłuchaj jego podcastu „Deep Dive”) przedstawił interesującą ocenę możliwych działań Trumpa w ciągu najbliższych dwóch tygodni.

Obecnie pracuję nad teorią, która mogłaby wyjaśnić, w jaki sposób Trump zamierza zakończyć tę wojnę, której nie można wygrać drogą militarną.

Dziś po południu skontaktowało się ze mną źródło w Londynie, które twierdziło, że czterech niezależnych, dobrze poinformowanych brytyjskich informatorów potwierdziło tę samą historię: po zakończeniu zawieszenia broni Trump rozpocznie potężny ostrzał rakietowy całego Iranu, niszcząc wszystkie pozostałe cele wojskowe na ziemi i bombardując wiele miast rakietowych na zboczach gór.

Źródła nie wiedziały, co miało zostać osiągnięte, wiedziały jedynie, że wszystkie wymagania zostały spełnione i że dodatkowa amunicja została dostarczona do wysuniętych baz operacyjnych.

Łącząc to z tym, co Trump powiedział dziś wieczorem w Fox Business News, uważam teraz, że Trump przeprowadzi ten potężny atak powietrzny, a następnie po prostu ogłosi, że wygrał wojnę militarnie i się wycofa!

Nawiązuje on właśnie do tej koncepcji w tym 30-sekundowym klipie, w którym mówi Marii Bartiromo, że wojna „prawie się skończyła” i że Iran będzie potrzebował 20 lat, aby się odbudować. Wyjaśni po prostu, że program nuklearny został unicestwiony, program rakietowy unicestwiony, a konwencjonalne siły zbrojne całkowicie zniszczone, a zatem nie stanowią już zagrożenia.

Strona irańska nie ma żadnych sygnałów, że w tym tygodniu planowana jest nowa runda negocjacji, ale osoby bliskie Trumpowi ujawniają te informacje prasie. Zastanówmy się: czy wycofanie się Vance’a z negocjacji w Islamabadzie było może tylko farsą? Jeśli Stany Zjednoczone ponownie zwrócą się do Pakistanu o zorganizowanie rozmów, a następnie spotkają się z delegacją irańską i zaproponują jej porozumienie zasadniczo takie samo jak JCPOA bez ograniczeń czasowych, Trump mógłby twierdzić, że uzyskał od Iranu stałe zobowiązanie do niekonstruowania bomby atomowej.

Ale istnieje kilka przeszkód na drodze do osiągnięcia takiego porozumienia… Największą jest Liban i wojna z Hezbollahem. Iran nie opuści Hezbollahu, co oznacza, że ​​Izrael musiałby zgodzić się na wycofanie swoich wojsk z Libanu w zamian za zgodę Hezbollahu na zaprzestanie ostrzeliwania Izraela z dronów, rakiet i pocisków – w przeciwnym razie wojna będzie kontynuowana, a Iran będzie wspierał Hezbollah.

Wątpię, aby Trump porzucił Izrael, więc brak zawieszenia broni między Hezbollahem a Izraelem byłby przeszkodą w jego podpisaniu.

Oprócz scenariusza porozumienia nuklearnego, Fox News rozpowszechnia inną narrację: blokada jest niezwykle skuteczna, Iranowi kończą się pieniądze i błaga o wznowienie negocjacji. Ta narracja to kłamstwo, ale to właśnie jej Biały Dom używa, aby wyjaśnić, dlaczego może spotkać się z przedstawicielami Iranu już w tym tygodniu. Zakład, że blokada zmusi Iran do powrotu do stołu negocjacyjnego, gotowego do kapitulacji, opiera się na następujących (wątpliwych) założeniach zawartych w artykule Miada Malekiego. Należy zauważyć, że Maleki w przeszłości wygłaszał wiele fałszywych przewidywań, ale jego bzdury są chciwie chłonięte przez nerwowych syjonistów w Białym Domu Trumpa.

Maleki pisze:

Ponad 90% irańskiego handlu morskiego odbywa się przez Cieśninę Ormuz. Sam Szahid Radżaj (Bandar Abbas) obsługuje 53% wszystkich transakcji towarowych. Imam Chomeini obsługuje 58% importu podstawowych towarów. Porty w Buszehr obsłużyły w zeszłym roku 57 milionów ton ładunków. Wszystkie znajdują się głęboko w Zatoce Perskiej.

ALTERNATYWY? Iran ma znikome możliwości poza cieśniną. Jask, szeroko reklamowana trasa okrężna, wykorzystuje jedynie ułamek projektowanej przepustowości 1 miliona baryłek dziennie. Zbudowano tylko 10 z 20 zbiorników magazynowych. Efektywna przepustowość: ~70 000 baryłek dziennie. Czabahar przeładowuje zaledwie 8,5 miliona ton rocznie. Pięć portów Morza Kaspijskiego przeładowuje łącznie 11 milionów ton, w porównaniu z ponad 220 milionami ton przez Zatokę.

IMPORT: W 2025 roku Iran importował towary o wartości 58 miliardów dolarów, czyli około 159 milionów dolarów dziennie. Blokada odcięłaby dostawy towarów przemysłowych, maszyn i dóbr konsumpcyjnych. Inflacja cen żywności osiągnęła już 105% w lutym 2026 roku. Ceny ryżu wzrosły siedmiokrotnie. Sytuacja ta uległaby drastycznemu pogorszeniu w wyniku blokady. Miejmy nadzieję, że blokada umożliwiłaby rozładunek pomocy humanitarnej.

Kluczową kwestią jest pojemność magazynowa: Iran dysponuje około 50–55 milionami baryłek pojemności lądowych magazynów ropy naftowej, które są wykorzystywane w około 60%. Pojemność rezerwowa wynosi około 20 milionów baryłek. Przy nadwyżce produkcji wynoszącej 1,5 miliona baryłek dziennie, która jest zazwyczaj eksportowana, magazyny zapełniłyby się w ciągu około 13 dni. Po tym czasie Iran musiałby zamknąć odwierty. Kiedy dojrzałe odwierty ropy naftowej są zamykane, infiltrują do nich wody gruntowe – proces ten znany jest jako stożkowanie wody. Krople ropy zostają trwale uwięzione w porach skały. Tej ropy nie da się już odzyskać. Produkcja z irańskich złóż ropy naftowej spada już o 5–8% rocznie. Przymusowe zamknięcia mogłyby trwale zniszczyć 300 000–500 000 baryłek dziennie zdolności produkcyjnych – co oznaczałoby bezpowrotną utratę 9–15 miliardów dolarów rocznych przychodów.

PRZYSPIESZACZ UPADKU WALUT: Wartość riala spadła już z 42 000 do 1,5 miliona za dolara.

16 kwietnia: 1 PLN11 584 IRR

Banki ograniczają wypłaty do 18–30 dolarów dziennie. Całkowita inflacja: 47,5%. Blokada, która niweczy wszystkie dochody z wymiany walut, doprowadza riala do ostatecznej hiperinflacji. Rząd wyemitował swój największy jak dotąd banknot – 10 milionów rialów, o wartości około 7 dolarów.

WNIOSEK:

Blokada morska powoduje łączne straty ekonomiczne rzędu 435 milionów dolarów dziennie. Zbiorniki napełniają się w ciągu 13 dni, co wymusza zamknięcie odwiertów i powoduje trwałe uszkodzenia złóż. Rial ulega całkowitemu załamaniu. Alternatywne rozwiązania irańskie poza cieśniną mogą zastąpić mniej niż 10% przepustowości w Zatoce Perskiej. Blokada uniemożliwia dalszy opór z ekonomicznego punktu widzenia.

Pomimo doniesień zachodnich mediów, że blokada jest wielkim sukcesem, jest ona farsą… przynajmniej jak dotąd. Jeśli Stany Zjednoczone rozpoczną lub podejmą próbę przechwytywania statków – zwłaszcza tych płynących do Chin – prawdopodobieństwo eskalacji blokady w większą wojnę jest znaczne. Jednak sądząc po cenach kontraktów terminowych na ropę (patrz oilprice.com), inwestorzy są przekonani, że wojna zbliża się do końca, a obecny niedobór ropy będzie krótkotrwały.

Uważam, że to iluzja. Jeśli Stany Zjednoczone nie zastosują się w pełni do 10-punktowego planu Iranu, Cieśnina Ormuz pozostanie zamknięta dla wszystkich statków służących interesom Zachodu, niedobór ropy będzie się utrzymywał, a wojna będzie trwała. Obecne zawieszenie broni wygasa w poniedziałek, 20 kwietnia, a Iran jest gotowy do wznowienia walk. Niewiadomą pozostaje Donald Trump… Co on zrobi?

Źródło: Czy Donald Trump próbuje stworzyć narrację nuklearną jako drogę ucieczki przed wojną z Iranem?

Naród wybrany przez USA

Opublikowany przez

Naród wybrany przez USA

Autor artykułu Marek Wójcik 15. kwietnia 2026 hworld-scam/narod-wybrany-przez-usa

Jeżeli będziesz działał spontanicznie i bez zastanowienia, to żaden przyjaciel, ani wróg nie odgadnie twoich zamiarów. Tak można określić podstawy decyzji prezydenta Stanów Zjednoczonych. Właśnie przeżywamy blokadę Cieśniny Ormuz przeprowadzoną osobiście przez prezydenta USA.

Pływający pod banderą Liberii masowiec Christianna przepłynął cieśninę po rozładowaniu 74 tys. ton kukurydzy w irańskim porcie Bandar Imam Khomeini, mijając irańską wyspę Larak około godziny 16:00 GMT 13 kwietnia, jak wynika z danych Kplera.

Drugi statek, tankowiec pod banderą Komorów Elpis, znajdował się w pobliżu wyspy Larak około godziny 11:00 GMT i opuścił cieśninę około godziny 16:00 GMT. Jak wynika z danych Kplera, 31 marca statek został załadowany 31 000 tonami metanolu i wypłynął z irańskiego portu Buszehr. Źródło.

Poniedziałek 13 kwietnia, godzina 16:00 to był ogłoszony przez Trumpa termin rozpoczęcia blokady. Wykorzystując dziwnym cudem działające ciągle zwieszenie broni, amerykański lotniskowiec Abraham Lincoln i towarzyszące mu okręty, zbliżyły się na odległość 200 km do samej cieśniny, przez są narażone są na zatopienie przez irańskie rakiety. Jako że Iran jest jedynym państwem biorącym udział w tej wojnie, które trzyma się uzgodnionych postanowień, nawet przy ewidentnym naruszeniu tego porozumienia czeka, aż ktoś pierwszy złamie te warunki atakiem na terytorium Iranu, żeby zatopić tę dumę amerykańskiej floty.
Teraz już wiemy, po co było potrzebne USA to zawieszenie broni.

Cóż to wszystko ma wspólnego z tytułem tego artykułu? Te informacje służą jedynie za wstęp do dzisiejszego wpisu, który będzie dotyczył największego sojusznika USA w rejonie Bliskiego wschodu. Każdy, kto krytykuje politykę Izraela, jest automatycznie antysemitą. Obserwujemy na świecie tendencję odchodzenia także oficjalnego od popierania polityki Izraela. W polskim sejmie poseł Konfederacji  (WiN) Konrad Berkowicz pokazał właśnie skorygowaną flagę państwa położonego tam, gdzie sobie tego życzy:

Sprzeciw wobec izraelskiego ludobójstwa wzrasta na całym świecie. Coraz trudniej przychodzi zaprzedanym Mosadowi politykom ignorować izraelskie zbrodnie na narodzie palestyńskim i libańskim.

Na greckiej wyspie Syros mieszkańcy uniemożliwili izraelskim turystom opuszczenie statku wycieczkowego.
Zgromadzeni na wybrzeżu ludzie machali flagami palestyńskimi i skandowali hasła:
Izrael, mordercy niemowląt!!
Źródło: Telegram 14.04.2026 r. 11:05.

Popatrzcie, jak w ciągu miesiąca Izrael całkowicie zrównał z ziemią miasto Al-Khiam w południowym Libanie.

Źródło: Telegram 14.04.2026 r. 14:22.

Słowiańskie bydło wygnamy daleko na północ… – słowa rabina Sanhedrynu, rebego Menachema Mendela Schneersona, przywódcy sekty Chabad-Lubawicz. Oczywiście, że nie są to antysemickie słowa, ale rasistowskie. Portret tego rasistowskiego fanatyka wisiał w polskich sejmie. Więcej podobnych wypowiedzi można znaleźć tutaj.

Nowy Sącz podniebne taksówki. Goj będzie jeździł rowerem lub środkami masowej komunikacji, „wybrane” plemię ma inny środek transportu.
Źródło: Telegram 14.04.2026 r. 11:05.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Chiny blokują amerykańską blokadę

Opublikowany przez

AP Photo / Kamran Jebreili

Chiny blokują amerykańską blokadę Iranu

Pepe Escobar Blokada? Jaka blokada?

Cała planeta zadaje sobie to samo pytanie: Czy CENTCOM odważy się wypowiedzieć wojnę Chinom?

To już nie jest szalony, hipotetyczny scenariusz.

Według danych MarineTraffic, chiński tankowiec Rich Starry , pływający pod banderą Malawi, powiązany z portem Shanghai Xianrun, który wypłynął z Szardży w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, przewożąc około 250 000 baryłek metanolu, przepłynął we wtorek Cieśninę Ormuz, wiszą na nim napis „China Owner & Crew” (Właściciel i załoga z Chin).

Rich Starry stał się pierwszym tankowcem, który przepłynął Cieśninę Ormuz i opuścił ją w drodze do Chin, odkąd weszła w życie blokada cieśniny narzucona przez Trumpa.

W niezwykle bezpośredni sposób Pekin daje do zrozumienia, że ​​zdesperowana administracja Trumpa nie będzie w stanie wystawiać „Piratów z Karaibów” – zremiksowanych jako „Piratów z Ormuz” – przeciwko Chinom.

Dowództwo CENTCOM oświadczyło, że blokada jest skierowana przeciwko statkom wpływającym do irańskich portów lub wypływającym z nich. Rich Starry przypłynął z Szardży – więc technicznie rzecz biorąc, nie był celem. Prawdziwy test blokady nastąpi, gdy na przykład chiński tankowiec wypłynie z Bandar Abbas.

System poboru opłat IRGC pozostaje jednak niezmieniony przez plany CENTCOM. Jest on dostosowywany praktycznie w czasie rzeczywistym – ewoluując w szczegółowy, pięcioetapowy system weryfikacji, który ma zastosowanie do każdego statku opuszczającego port.

Wszystkie statki, którym ostatnio zezwolono na przepływ – z Chin, Indii, Pakistanu i kilku innych państw sojuszniczych – korzystały z tych samych wąskich szlaków morskich na irańskich wodach terytorialnych, wzdłuż wysp Keszm i Larak.

Każdy – poza wyjątkowymi przypadkami – musi uiścić opłatę w wysokości 1 dolara za baryłkę, w bitcoinach lub juanach. Opłata ta jest realizowana w mniej niż 5 sekund. Następnie tankowiec otrzymuje hasło VHF.

Żaden statek z ubezpieczeniem, rejestracją w państwie bandery i dostępem do portów zachodnich nie przejdzie. Te zgodne z przepisami statki już zmierzają do portów amerykańskich.

Fascynujący jest aspekt ogromnej irańskiej floty-cienia: nieubezpieczonej; mogącej pływać pod dowolną banderą; nieposiadającej dostępu do portów zachodnich; już objętej maksymalnymi sankcjami, a zatem całkowicie poza amerykańskim systemem egzekwowanym przez blokadę. Blokada czy nie, kilka tankowców nadal załadowuje się w irańskich terminalach.

Około 160 milionów baryłek ropy naftowej znajduje się już poza Cieśniną Ormuz. Oznacza to, że Iran może nadal zaopatrywać swoich klientów w Azji, zwłaszcza w Chinach, przynajmniej do połowy lipca, biorąc pod uwagę 1,8 miliona baryłek dziennie, jakie Chiny importują.

Blokada w celu ochrony petrodolara

Przypominamy: o ile wojna z Iranem – prowadzona w typowym stylu „Imperium Chaosu” – po raz kolejny niszczy prawo międzynarodowe (nazwijmy ją Bellum Iniustum , „wojna niesprawiedliwa”), o tyle zapowiadana blokada morska również stanowi akt wojny w świetle prawa międzynarodowego.

Prezydent Xi Jinping wyraził to wprost we wtorek: praworządności nie wolno „wykorzystywać w razie potrzeby i odrzucać w innym przypadku”. Dodał: „Nie możemy pozwolić, by świat powrócił do prawa dżungli”.

Porównajmy to z uzasadnieniem Trumpa dla – nielegalnej – blokady. Jedno z wyjaśnień brzmiało: „Nie pozwolimy Iranowi sprzedawać ropy tym, których chce, a tym, których nie chce. To będzie wszystko albo nic”. Po tym następowało: „Niech Chiny wyślą do nas swoje statki. Wyślijcie je do Wenezueli. Mamy wystarczająco dużo ropy. Sprzedamy ją nawet taniej”.

To była kluczowa wskazówka: blokada leży u podstaw wojny petrodolarów. Chiny kupują od Iranu petrodolary. Gra Trumpa nie polega na sprzedaży ropy, ale na uzależnieniu Chin od petrodolara.

Rzeczywistość wojskowa

Patrząc na szczegóły: „niezwyciężona armada” Trumpa nie jest w stanie wymusić blokady morskiej bez dużej liczby okrętów. Obecnie nigdzie ich nie widać.

USS Abraham Lincoln został zauważony w Zatoce Omańskiej, około 200 kilometrów od południowo-wschodniego Iranu – nawiasem mówiąc, atrakcyjny cel dla irańskich pocisków. Doświadczenie pokazuje, że z tej odległości pralnie na amerykańskich lotniskowcach często stają w płomieniach.

Okręt USS George HW Bush i jego grupa uderzeniowa znajdują się obecnie u wybrzeży Namibii.

Przykład talasokratycznego [Talassokratyczny oznacza państwo lub imperium opierające swoją potęgę na dominacji morskiej, kontroli szlaków handlowych oraz silnej flocie md] tchórzostwa: muszą okrążać Afrykę, bo boją się konfrontacji z Ansarallahem w Bab al-Mandab. Nawiasem mówiąc, odstraszający wpływ jemeńskich Hutich trudno porównać ze zwiększoną siłą ognia Iranu.

Nawet gdyby blokada została faktycznie wprowadzona, Iran nadal ma kilka możliwości transportu ropy drogą lądową przez Eurazję do Chin – w ramach Kolei Chińsko-Irańskiej, projektu Nowego Jedwabnego Szlaku (finansowanego przez Pekin).

Zgodnie z przewidywaniami, syndykat Epsteina zbombardował odcinek rurociągu, który jednak został już naprawiony. Ponadto Iran może dojść do porozumienia z Turkmenistanem w sprawie wykorzystania jego gazociągu (również finansowanego przez Chiny).

Rzeczywistość tej szalonej wojny często jest dziwniejsza niż fikcja. Ale pomysł, że CENTCOM odważyłby się przejąć chiński statek i, powiedzmy, zatrzymać go w Dżibuti – nie mówiąc już o zatopieniu go (akt wojny) – przeczy wszelkiemu rozsądkowi. Cóż, skoro radykalny chrześcijański syjonista dowodzi niekończącymi się wojnami w USA, wszystko jest możliwe.

Tymczasem patrząc szerzej…

Aby zrozumieć, w którą stronę wieje wiatr, konieczne są trzy kluczowe wydarzenia.

1.
Proces uznawania suwerenności Iranu nad Cieśniną Ormuz jest już w toku. System został zalegalizowany przez irański parlament w zeszłym miesiącu, a dalsze szczegóły są negocjowane z Omanem.

Nawet Japonia już korzysta z tego systemu. Korea Południowa wysłała specjalnego wysłannika do Teheranu, aby omówić właśnie tę kwestię. Korea Południowa ostatecznie zniesie sankcje wobec Iranu i zapłaci za nie. Jeśli Seul, główny klient azjatycki, otrzyma preferencyjne traktowanie, praktycznie wszyscy inni pójdą w jego ślady. A Waszyngton nie może nic zrobić, aby temu zapobiec.

2.
Rozmowa telefoniczna między Putinem a Pezeshkianem maluje jasny obraz. Putin jasno dał do zrozumienia, że ​​Rosja uważa bezpieczeństwo Iranu za „nierozerwalnie związane” z jej własnym.

Wszelką agresję na Teheran należy zatem postrzegać jako masową destabilizację Eurazji. Co najważniejsze, Putin i Pezeshkian są zainteresowani pełną aktywacją Międzynarodowego Korytarza Transportowego Północ-Południe (INSTC) – tak szybko, jak to możliwe.

INSTC to jeden z najważniejszych nowych korytarzy komunikacyjnych XXI wieku, obok Arktycznego Jedwabnego Szlaku.

3.
Wisienka na wierzchu tego wybuchowego tortu:

W najbliższy wtorek i środę rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow uda się z oficjalną wizytą do Chin i będzie rozmawiał z chińskim ministrem spraw zagranicznych Wang Yi.

Strategiczne partnerstwo między Rosją i Chinami jest silniejsze niż kiedykolwiek.

Nowy Trójkąt Primakowa – RIC (Rosja–Iran–Chiny) – jest rzeczywistością.

Blokada? Jaka blokada?

Źródło: Pepe Escobar: Chiny blokują amerykańską blokadę Iranu

Vance: Jeśli Europa chce, może kupować broń dla Ukrainy, ale USA tego nie zrobią

Opublikowany przez

Vance: jeśli Europa chce,

może kupować broń dla Ukrainy,

ale USA tego nie zrobią

Adrian Fyda

pch24.pl/vance-jesli-europa-chce-moze-kupowac-bron-dla-ukrainy-ale-usa-tego-nie-zrobia

– To jedna z rzeczy, które zrobiliśmy za czasów tej administracji, z których jestem najbardziej dumny, że powiedzieliśmy Europie, że jeśli chce kupować broń, to może, ale USA już nie kupują broni i nie wysyłają jej na Ukrainę – powiedział J.D. Vance 14 kwietnia. Wiceprezydent USA podkreślił, że obywatel powinien dbać przede wszystkim o interes swojego kraju, a nie innych.

Podczas wydarzenia organizacji Turning Point USA na University of Georgia zastępca prezydenta USA wspomniał o jednym ze spotkań jeszcze z czasów, gdy ubiegał się o fotel senatora. – Ktoś do mnie podszedł, jestem pewien, że to wspaniała osoba. To był Amerykanin pochodzenia ukraińskiego w Cleveland w Ohio. (…) Jest tam wielu ukraińskich Amerykanów. Ta osoba była bardzo na mnie zdenerwowana, bo mówiłem, że powinniśmy przestać finansować wojnę na Ukrainie – opowiadał J.D. Vance.

– Ten ukraiński Amerykanin (…) wygrażał mi palcem, mówiąc: musisz wspierać mój kraj. A ja powiedziałem, proszę pana, z całym szacunkiem, jeśli jest pan Amerykaninem, pana krajem są Stany Zjednoczone, a nie kraj, z którego pan wyemigrował – podkreślił amerykański wiceprezydent. [Czy żydom też tak powiedział? MD]

Po objęciu władzy administracja Donalda Trumpa rzeczywiście wstrzymała przyznawanie nowej pomocy wojskowej dla Ukrainy; USA wspierają ją jedynie w zakresie wywiadu. Jednocześnie w ramach programu PURL państwa sojusznicze finansują zakupy uzbrojenia i amunicji dla Ukrainy, korzystając z zasobów amerykańskich magazynów.

– To jedna z rzeczy, które zrobiliśmy za czasów tej administracji, z których jestem najbardziej dumny, że powiedzieliśmy Europie, że jeśli chce kupować broń, to może, ale USA już nie kupują broni i nie wysyłają jej na Ukrainę – oświadczył Vance.

– Jednym z obowiązków obywatela jest myślenie o najlepszym interesie swojego kraju, a nie kraju, z którego się przybyło wcześniej (…). Trzeba myśleć o sobie jako o Amerykaninie – podkreślił.

Źródło: PAP

Chiny upokarzają plan blokady Trumpa – Iran utrzymuje kontrolę nad Ormuzem

Opublikowany przez

Chiny upokarzają plan blokady Trumpa – Iran przejmuje kontrolę nad Ormuzem

Dramatyczne wydarzenia w Zatoce Perskiej

W niedawnym wywiadzie dla buddyjskiej Azji Południowo-Wschodniej znany analityk geopolityczny Pepe Escobar i jego rozmówca Nema rozmawiali o dramatycznych wydarzeniach w Zatoce Perskiej.

Zaledwie kilka dni po fiasku negocjacji w Islamabadzie prezydent USA Donald Trump ogłosił blokadę irańskich portów i Cieśniny Ormuz. Escobar uważa to nie tylko za strategiczną porażkę, ale także za dziecinny chwyt PR-owy wymierzony głównie w Chiny – który został upokarzająco ujawniony już w pierwszych godzinach.

Zapowiedź blokady i eskalacja polityczna

14 kwietnia 2026 r. to kolejny punkt zwrotny w i tak już chaotycznej polityce zagranicznej drugiej administracji Trumpa.

Po ponad 21 godzinach trudnych negocjacji w Islamabadzie, w których stronę amerykańską prowadził wiceprezydent USA J.D. Vance, Trump nagle ogłosił całkowitą blokadę wszystkich irańskich portów i statków.

Dla Escobara ta deklaracja to nic więcej niż wyraz „czteroletniej psychiki” Trumpa: dziecinnego odruchu człowieka, który wierzy, że Iran blokuje świat – mimo że nikt nigdy nie wytłumaczył mu skomplikowanej, pięcioetapowej przeprawy przez Cieśninę Ormuz.

Rzeczywistość wojskowa przeczy tej retoryce.

Rzeczywistość wojskowa przedstawia inną historię.

Aby wyegzekwować prawdziwą blokadę, Stany Zjednoczone potrzebowałyby ogromnej floty – okrętów, niszczycieli, lotniskowców, helikopterów, motorówek i dronów w ogromnych ilościach. Taka armada po prostu nie istnieje.

Lotniskowiec USS Abraham Lincoln krąży daleko na Morzu Arabskim, praktycznie we wschodniej części Zatoki Omańskiej, setki kilometrów od cieśniny.

Drugi duży lotniskowiec, USS George H.W. Bush, znajduje się u wybrzeży Namibii – ponieważ nie może przepłynąć przez Morze Czerwone. Powód: Huti (Ansarallah) już tam czekają na każdą amerykańską jednostkę.

Stany Zjednoczone omijają Afrykę, aby uniknąć konfrontacji. Escobar nazywa to „absolutnie niezwykłym” i wyraźnym przejawem tchórzostwa.

Wątpliwości nawet w kręgach amerykańskich

Nawet były admirał NATO James Stavridis, obecnie ekspert CNN, publicznie przyznał, że USA nie mają ani okrętów, ani zaplecza logistycznego, by przeprowadzić prawdziwą blokadę.

Maszyna Pentagonu działa powoli; zgromadzenie potężnej floty zajęłoby miesiące.

Do tego czasu blokada istniała jedynie na papierze. Nawet Centralne Dowództwo USA (CENTCOM) mówi o blokadzie selektywnej: objęte nią mają być tylko statki płynące bezpośrednio do lub z Iranu.

Teoretycznie dozwolone jest przepływanie zachodnich tankowców, statków z Emiratów lub Korei Południowej.

Pierwsze praktyczne obalenie

Dokładnie to wydarzyło się już pierwszego dnia.

Chiński tankowiec – należący do firmy żeglugowej z Szanghaju, pływający pod banderą Malawi – wypłynął z portu Zjednoczonych Emiratów Arabskich i bez przeszkód przepłynął przez Cieśninę Ormuz.

Okręt otwarcie ogłosił swoją pozycję na wszystkich kanałach, aby cały świat mógł ją śledzić. Ani jeden amerykański okręt wojenny nie interweniował.

Dla Escobara jest to dowód: blokada to gigantyczna akcja PR-owa, której nikt nie jest w stanie poważnie wyegzekwować.

Chiny jako rzeczywisty odbiorca

Sytuacja staje się jeszcze bardziej krytyczna, gdy uwzględnimy Chiny.

Escobar stwierdza jednoznacznie: Ta tak zwana „blokada Iranu” jest w rzeczywistości blokadą Chin.

Jeśli USA zaczną zatrzymywać, przekierowywać lub wręcz zagrażać chińskim tankowcom, Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza (Marynarka Wojenna ChALW) natychmiast wyśle ​​w ten region grupę bojową.

Wówczas okręty marynarki wojennej USA i Chin stanęłyby naprzeciw siebie w zasięgu wzroku – w Zatoce Omańskiej i Morzu Arabskim.

Iran przejmuje kontrolę nad Ormuzem

Tymczasem Iran przejął pełną kontrolę nad Cieśniną Ormuz.

Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) już ogłosił, że nie będzie już pobierał opłat drogowych na rzecz osób trzecich.

Nowe regulacje dotyczące cieśniny zostaną uzgodnione wspólnie z Omanem – dwoma sąsiadującymi państwami, które już koordynują swoje działania. Stany Zjednoczone nie będą już odgrywać w tym żadnej roli.

Iran dysponuje również potężną flotą tajnych sił zbrojnych, dysponującą 160–170 milionami baryłek ropy, co wystarcza na połowę lipca. Blokada miałaby niewielki wpływ na gospodarkę Republiki Islamskiej.

Nieudane negocjacje w Islamabadzie

Negocjacje w Islamabadzie od początku skazane były na niepowodzenie.

Delegacja irańska pod przewodnictwem Alego Larijaniego („Kaliba”) była przygotowana w najwyższym stopniu profesjonalnie: zespoły prawne, ekonomiczne i techniczne były gotowe, a także dysponowały szczegółową dokumentacją na każdy temat.

Z kolei JD Vance musiał kilkukrotnie dzwonić do Białego Domu i nawet zadzwonić do Benjamina Netanjahu.

Irańczycy domagali się szacunku i realizmu; Amerykanie przyszli z maksymalistycznymi żądaniami i interesami ekonomicznymi.

Napięcia w Zatoce Perskiej

W tym samym czasie Rada Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) rozpada się na oczach wszystkich.

Zjednoczone Emiraty Arabskie prowadzą otwartą wojnę z Iranem. Arabia Saudyjska z kolei działa ostrożniej i dąży do rozmów z kilkoma partnerami.

Oman i Katar zachowują neutralność i przygotowują się do nowego porządku w Ormuzie.

Przegląd strategiczny

Ogólny obraz strategiczny jest jasny: nie chodzi przede wszystkim o Iran, ale o powstrzymanie Chin.

USA chcą kontrolować szlaki energetyczne – najpierw Ormuz, a jeśli zajdzie taka potrzeba, także Cieśninę Malakka.

Miało to już odczuwalne konsekwencje dla światowej gospodarki, m.in. w postaci wzrostu cen ropy naftowej.

Wniosek

Podsumowanie dyskusji: Struktura władzy geopolitycznej wyraźnie się zmienia.

Podczas gdy Stany Zjednoczone zmagają się z problemami wewnętrznymi i strategicznymi, Iran, Chiny i inni aktorzy umacniają swoją pozycję.

Cieśnina Ormuz pozostaje pod kontrolą Iranu, a społeczność międzynarodowa uważnie śledzi rozwój sytuacji.

Caitlin Johnstone: Mam nadzieję, że USA przegrają, a imperium się zawali

Opublikowany przez

Mam nadzieję, że USA przegrają, a imperium się zawali i inne uwagi

Moją jedyną lojalnością jest lojalność wobec ludzkości, a bycie w dzisiejszej drużynie Człowieka oznacza bycie przeciwko imperium USA i Izraelowi.

Caitlin Johnstone hcaitlinjohnstone/i-hope-the-us-loses-and-the-empire-collapses

❖

Nie mam nic przeciwko przyznaniu, że mam nadzieję, iż Stany Zjednoczone i Izrael poniosą druzgocącą klęskę w Iranie. Mam nadzieję, że ta wojna doprowadzi do upadku całego imperium USA. Moją jedyną lojalnością jest ludzkość, a bycie w Team Human w dzisiejszym świecie oznacza bycie przeciwko imperium USA i Izraelowi.

Mam nadzieję, że imperium upadnie. Mam nadzieję, że apartheid Izraela zostanie zdemontowany. Mam nadzieję, że ludzkość zdoła wyrwać ster z rąk upiorów, którzy obecnie rządzą naszym światem, abyśmy mogli wspólnie stworzyć zdrową planetę i harmonijną przyszłość.

❖

YouTube zablokował kanał, który tworzył viralowe teledyski z udziałem sztucznej inteligencji Lego, krytykujące wojnę USA z Iranem. Platforma Google twierdzi, że teledyski z udziałem Lego w jakiś sposób stanowiły „treści brutalne”, ale wszyscy wiemy, że miało to na celu ułatwienie działań propagandowych USA poprzez zablokowanie skutecznej propagandy drugiej strony.

==============================

==================================================

Dolina Krzemowa jest kluczowym ramieniem amerykańskiej kontroli imperialnej. W każdym istotnym momencie dąży do realizacji interesów imperium. Jest gałęzią imperialnej miękkiej siły, tak jak wojsko jest gałęzią imperialnej twardej siły.

❖

Stany Zjednoczone i Izrael tak znormalizowały zabójstwa przywódców narodowych, że prasa głównego nurtu traktuje je obecnie jako standardową taktykę militarną. Niedawno „The Washington Post” opublikował artykuł Marca Thiessena, w którym argumentował, że Stany Zjednoczone powinny „przeprowadzić ostateczną serię ataków na przywódców, eliminując irańskich urzędników, których oszczędzono na potrzeby negocjacji”.

„Irańscy przywódcy muszą zrozumieć, że ich życie dosłownie zależy od osiągnięcia porozumienia w drodze negocjacji, które odpowiadałoby oczekiwaniom Trumpa. Jeśli odmówią, zostaną zabici” – pisze Thiessen.

W pewnym momencie jeden z wrogów Ameryki zamierza zamordować amerykańskiego urzędnika, a moje odpowiedzi będą pełne wrzasków i oburzenia Amerykanów, którzy będą zachowywać się, jakbym był tym złym, gdy powiem, że Waszyngton się o to prosił.

❖

Nawet gdyby Stany Zjednoczone nie były bezpośrednio odpowiedzialne za sytuację w Cieśninie Ormuz, to i tak byłby to ostatni kraj na świecie, w którym jakakolwiek działalność gospodarcza by na to narzekała. Otwarcie nakładają blokadę paliwową na Kubę, jednocześnie narzekając, że nikomu nie wolno blokować szlaków żeglugowych, na litość boską. 

❖

Krajowy Komitet Demokratyczny zagłosował za odrzuceniem rezolucji potępiającej wpływ AIPAC na politykę amerykańską. Osiemdziesiąt procent Demokratów ma dziś negatywną opinię o Izraelu. Głównym zadaniem Komitetu Krajowego Demokratów jest uniemożliwienie, aby Partia Demokratyczna i jej reprezentacja w wyborach odzwierciedlały wolę społeczeństwa.

❖

❖

Drodzy zwolennicy Trumpa, prześlijcie mi wszystkie swoje pieniądze. Mam plan, jak sprawić, by Ameryka znów stała się wielka. Zakończę wszystkie wojny i osuszę bagno. Nie martwcie się, jeśli wygląda na to, że nie robię żadnej z tych rzeczy, gram w szachy 4D, zaufajcie planowi. Prześlijcie mi oszczędności swojego życia już teraz.

❖

Ważne jest, żeby nie pozwolić im zrzucić całej winy na Trumpa, tak jak ważne jest, żeby nie pozwolili im zrzucić winy za zbrodnie Izraela na Netanjahu. Wszystko, co widzimy w tej katastrofalnej wojnie z Iranem, jest wynikiem całej struktury władzy, która do niej doprowadziła, a nie głupich decyzji jednego człowieka.

Podżegacze wojenni z bagien Waszyngtonu od dziesięcioleci forsują wojnę z Iranem. Trump to właśnie ten człowiek, którego syjonistyczni oligarchowie i krwiożerczy zarządcy imperium wybrali do przeprowadzenia tego czynu. Tak się składa, że ​​to on jest twarzą operacji, ale gdyby nie on, to ktoś inny by to zrobił.

Amerykańskie szaleństwo podżegające do wojny nie zaczęło się od Trumpa i na nim się też nie skończy. Nie kierujcie swojej wściekłości jedynie na ulotne marionetki, które pojawiają się i znikają ze sceny imperialnej, podczas gdy amerykańska machina mordu posuwa się naprzód. Skierujcie ją na samo imperium.

Przesłanie z USA: Gardź Izraelem I całym Imperium Zachodnim

Opublikowany przez

Gardź Izraelem I całym Imperium Zachodnim

caitlinjohnstone/despise-israel-and-the-entire-western-empire

Nienawiść do Izraela bez nienawiści do zachodniego imperium jest bezsensowna, ponieważ Izrael nie istniałby bez zachodniej broni, wsparcia militarnego, kontroli narracji i osłony dyplomatycznej.

Caitlin Johnstone

13 kwietnia 2026 r. Czytanie Tima Foleya :

Wszyscy teraz nienawidzą Izraela, i tak właśnie powinno być. Ale wszyscy musimy zrozumieć, że Izrael nigdy nie działał sam.

Gdyby Izrael działał sam, byłby dupkiem z ostrym kijem, a nie dupkiem z helikopterem szturmowym. Zachód dał mu helikopter szturmowy.

Dupek z ostrym kijem to żaden problem. Świat jest pełen dupków z ostrymi kijami. Zdobądź swój własny ostry kij, a bez trudu powstrzymasz ich agresję.

Dupek z helikopterem szturmowym może zepsuć wszystkim dzień. Potrafi wszystko spieprzyć i zabić, kogo zechce – nawet tych z ostrymi pałkami. Nie musi z nikim negocjować. Nie musi być uprzejmy ani dyplomatyczny. Wystarczy, że dasz mu wszystko, czego chce, bo inaczej przyleci tam i rozstrzela ciebie i twoją rodzinę.

Stany Zjednoczone i ich sojusznicy są odpowiedzialni za to, by Izrael pozostał dupkiem z helikopterem szturmowym, a nie dupkiem z ostrym kijem. Stworzyli sytuację, w której Izrael nie musi dogadywać się z sąsiadami jak każdy inny normalny kraj na świecie, lecz może trwać w stanie ciągłej wojny.

Słusznie i dobrze jest gardzić Izraelem; Izrael to ludobójcze państwo apartheidu, które nie powinno istnieć i nigdy nie powinno było powstać. Ale dojrzałość polityczna oznacza przeniesienie tej pogardy na całą zachodnią strukturę władzy, w której wszyscy żyjemy.

Nienawiść do Izraela bez nienawiści do zachodniego imperium jest absurdalna, ponieważ Izrael nie istniałby bez zachodniej broni, wsparcia militarnego, kontroli narracji i dyplomatycznego pokrycia. To jak nienawiść do Bonnie bez nienawiści do Clyde’a. Jak nienawiść do Butcha Cassidy’ego, ale nie do Sundance Kida. Istnieją przepisy zakazujące współudziału w morderstwie, ponieważ wszyscy rozumiemy, że jeśli pomagasz mordercy, to z konieczności ponosisz moralną odpowiedzialność za zabójstwo.

I nie jest tak, że zachodni sojusz mocarstw był cnotliwym aniołkiem, pomijając udział w izraelskiej przemocy; Stany Zjednoczone terroryzują państwa socjalistyczne w Ameryce Łacińskiej, gdy to czytasz. Prawicowa narracja, że ​​Zachód byłby zdrowym i dobroczynnym społeczeństwem bez ingerencji Izraela, jest sprzeczna z całą nieprzerwaną historią zachodniej cywilizacji. Zawsze byliśmy narodem wyjątkowo tyrańskim i ludobójczym. Musimy jeszcze dojrzeć do tego jako społeczeństwo. Dlatego Izrael jest naszym wspólnikiem w zbrodni.

Sprzeciwiaj się Izraelowi, a także całej morderczej zachodniej strukturze władzy. Nadużycia tego pierwszego nie są w żaden sensowny sposób oddzielone ani nie da się ich oddzielić od nadużyć tego drugiego.