Imperium piractwa blokuje Iran… i Chiny

Pepe Escobar: Imperium piractwa blokuje Iran i Chiny

Irańczycy są gotowi walczyć – na wypadek gdyby zawieszenie broni zostało zerwane.

Niech żyje wspaniały powrót „Piratów z Karaibów”, teraz pod nazwą „Piratów z Zatoki Perskiej”.

Spektakularny upadek dyktatu z Islamabadu – barbarzyńcy przyszli dyktować, nigdy negocjować – spowodował wojnę psychologiczną na sterydach: Jezu! (dosłownie, jak zamieścił to na Truth Social), grożącą każdemu statkowi, który teraz płaci opłaty w punkcie poboru opłat w Cieśninie Ormuz.

Jak wie każde ziarenko piasku od pustyni Gobi po Saharę, chodzi tu o Chiny.

Trzeba więc ponownie zadać pytanie. CENTCOM połączył się z INDOPACOM, nową piracką hydrą. Czy INDOPACOM będzie miał odwagę nękać chiński supertankowiec, który przepłynął przez Cieśninę Ormuz po uiszczeniu opłaty w juanach? [INDOPACOM – Obszar odpowiedzialności Dowództwa Indo-Pacyfiku Stanów Zjednoczonych]

W swoim typowym, urojeniowym poczuciu wyższości Sekretarz Skarbu USA Bessent oświadczył, że Chiny nie będą już mogły pozyskiwać ropy naftowej z Iranu.

Ten plan „Pawiana Barbarii” to w rzeczywistości wojna ekonomiczna nie tylko przeciwko Chinom, ale także przeciwko wielu krajom, głównie azjatyckim, zakłócająca globalny przepływ energii, handel i główny ruch morski, który transportuje wszelkiego rodzaju towary z Zachodu na Wschód i ze Wschodu na Zachód. To blokada naftowa skierowana nie tylko przeciwko Chinom, ale także przeciwko znacznej części świata wielobiegunowego.

Zanim rozpoczęła się amerykańska blokada, statki z zaledwie pięciu krajów mogły przepływać przez Cieśninę Ormuz: Chin, Rosji, Indii, Iraku i Pakistanu. I znowu: czy INDOPACOM odważy się przejąć lub zatopić statki czterech mocarstw nuklearnych?

Korea Południowa poszła o krok dalej i wysłała specjalnego wysłannika, aby negocjował bezpośrednio z Teheranem w celu zapewnienia bezpiecznego przejścia przez Cieśninę Ormuz oraz zakupu większej ilości taniej ropy i gazu. Co najmniej 26 południowo-koreańskich tankowców utknęło obecnie na mieliźnie.

Porównajmy teraz Bessenta z ministrem spraw zagranicznych Rosji Siergiejem Ławrowem, który przemawiał w Pekinie po rozmowach z chińskim ministrem spraw zagranicznych Wang Yi i osobistym przyjęciu przez prezydenta Xi:

„Rosja niewątpliwie może zrekompensować wynikający z tego niedobór zasobów”.

Około 13% chińskiego importu ropy naftowej pochodzi z Iranu – to około 1,38 miliona baryłek dziennie. Jednocześnie rurociąg „Siła Syberii-1” – przy pełnym przepustowości – dostarcza 38 miliardów metrów sześciennych gazu rocznie, a ropociąg WSTO osiąga rekordowe poziomy.

„Siła Syberii-2” może wejść do eksploatacji dopiero w przyszłym roku. Rosja już teraz zaspokaja do 20% zapotrzebowania Chin na ropę. Według Ławrowa „bilansowanie” oznacza wykorzystanie rezerw do granic możliwości. Ale to jest wykonalne.

Iran ze swojej strony może liczyć na alternatywny rurociąg i terminal naftowy Jask o przepustowości 1 miliona baryłek dziennie, który całkowicie omija Cieśninę Ormuz.

Od czasu ogłoszenia blokady przez Cieśninę Ormuz przepłynęło osiem chińskich tankowców. Co więcej, Chiny dysponują rezerwami ropy naftowej sięgającymi 1,3 miliarda baryłek, wystarczającymi na pokrycie strat spowodowanych przez Iran przez wiele miesięcy. Chiny – teoretycznie – będą nadal otrzymywać ropę z tankowców wypływających z innych, nieirańskich portów w Zatoce Perskiej (nadal będą musiały uiszczać opłaty za przejazd).

Najważniejszym pytaniem jest, jak długo Iran – a w tym kontekście także Chiny – będą tolerować przechwytywanie floty śledczej INDOPACOM bez reagowania środkami balistycznymi.

Czekając na blokadę Trójkąta Al-Aksa

Blokada wszystkich irańskich portów – a nie samej Cieśniny Ormuz – może wkrótce spotkać się z przeciwnikiem: zbliżającą się blokadą Trójkąta Al-Aksa (Bab al-Mandab, port Janbu w Arabii Saudyjskiej, Kanał Sueski wraz z Cieśniną Ormuz), ogłoszoną przez jemeńską partię Ansarallah. Huti jedynie czekają na strategiczny moment interwencji. To nieuchronnie doprowadzi do wzrostu ceny ropy powyżej 200 dolarów za baryłkę – i prawdopodobnie będzie nadal rosła.

Tłumaczenie: nieodwracalny, ogólnosystemowy szok podażowy.

Tchórzliwy rząd „Pawiana Barbarzyństwa” z pewnością nie przemyślał tego do końca – jest bowiem zafascynowany wstrzymywaniem dostaw ropy i dolarów amerykańskich do Chin, teoretycznie niszcząc ważne węzły Inicjatywy Pasa i Szlaku (BRI).

To, co martwi wszystkich innych, to to, jak blokada nałożona przez INDOPACOM zniszczy dziesiątki krajów poza Chinami.

Co prowadzi nas do banalnego, ale całkiem prawdopodobnego obliczenia – całkowicie zgodnego z tokiem myślenia takich typów jak Bessent: Pozbawmy wszystkich ropy naftowej i dolarów amerykańskich, aby desperacko odsprzedali swoje obligacje skarbowe USA Stanom Zjednoczonym znacznie poniżej wartości nominalnej, pod warunkiem, że w zamian otrzymają ropę naftową i/lub dolary amerykańskie.

Oto Grifter Central: Amerykanie wycofują swoje długi z obiegu – z ogromną zniżką – i po prostu likwidują te gigantyczne odsetki od długów, których nie są w stanie spłacić.

Nie ma gwarancji, że rząd „Pawiana Barbarii” dostanie to, czego chce. Teheran nie jest zależny od szlaków morskich. Po dekadach sankcji, rozwinął szereg alternatywnych korytarzy lądowych, kanałów barterowych i mechanizmów wymiany, na przykład przez Turkmenistan.

Chiny z kolei nie są już więźniem dylematu Malakki – między Malezją a Sumatrą w Indonezji – ponieważ starannie zdywersyfikowały swoje źródła, zaczynając od rurociągów chińsko-rosyjskich.

Co więcej, rurociąg łączący Chiny i Mjanmę całkowicie omija Malakkę.

Długi gazociąg łączący Chiny z Azją Środkową, przebiegający przez Turkmenistan, Uzbekistan i Kazachstan – finansowany przez Chiny i omijający amerykańską talasokrację – działa od początku lat 2010.

Następnie mamy port głębokowodny Gwadar nad Morzem Arabskim, kluczowy węzeł chińsko-pakistańskiego korytarza gospodarczego (CPEC) i filar Inicjatywy Pasa i Szlaku (BRI). Gwadar leży zaledwie 80 km na wschód od portu Czabahar w Sistanie-Beludżystanie w Iranie, a więc daleko od Zatoki Perskiej. Zapewnia on lądowy szlak komunikacyjny z Morza Arabskiego do Sinciangu.

Chiny nie będą głodować, jeśli zostaną pozbawione irańskiej ropy naftowej. Chiny są liderem w niemal każdym sektorze energetyki i wytwarzania energii. Dysponują potencjałem przemysłowym – mówimy tu o produktywnym kapitalizmie – surowcami, łańcuchami dostaw i wystarczającą liczbą wykwalifikowanych pracowników, aby wyprodukować technologię i infrastrukturę niezbędną dla każdego istotnego systemu energetycznego: panele słoneczne, turbiny, akumulatory, linie przesyłowe – wszystko w sektorach energii słonecznej, wiatrowej, wodnej i jądrowej nowej generacji. Dokładnie to widziałem, podróżując przez Xinjiang dwa razy z rzędu w zeszłym roku, kręcąc film dokumentalny.

Oczywiste jest, że krótkowzroczni poplecznicy „Pawiana Barbarzyństwa” nie są w stanie pojąć, w jaki sposób strategia Chin polegająca na całkowitej dominacji na rynku pojazdów elektrycznych, baterii słonecznych i eksportu energii elektrycznej chroni Państwo Środka przed sztucznymi szokami naftowo-gazowymi, takimi jak blokada.

Obecnie „Niezwyciężona Armada” pozostaje na obrzeżach Zatoki Omańskiej, poza zasięgiem wielu – choć nie wszystkich – irańskich pocisków i dronów, ale z pewnością w zasięgu pocisków dalekiego zasięgu i broni hipersonicznej. Amerykanie będą nadal używać swoich systemów ISR do śledzenia statków; następnie procedurę przechwytywania rozpoczną małe łodzie i helikoptery.

Jak dotąd nic się nie wydarzyło. A właściwie stało się coś wielkiego: objęty sankcjami, nieirański supertankowiec, zdolny przewieźć 2 miliony baryłek ropy, przepłynął przez Cieśninę Ormuz do Iranu z włączonym systemem AIS, więc każdy tracker mógł go zobaczyć. INDOPACOM nie odważył się interweniować.

Tymczasem Irańczycy po prostu czekają. Asymetrycznie. Ale nie dajcie się zwieść: są gotowi do walki – na wypadek gdyby zawieszenie broni się załamało.

W tym przypadku zmierzamy prosto do sedna wszystkich cliffhangerów. Iran musi po prostu zatopić amerykański niszczyciel i/lub „unieszkodliwić” jeden z tych wielomiliardowych, łatwych do trafienia celów ostrzałem rakietowo-dronów sterowanym przez chiński wywiad.

Cała planeta zrozumie wtedy, co się wydarzy: ostateczna, jaskrawa strategiczna klęska imperium chaosu, kłamstw, grabieży, piractwa i powiedzenia: „Jeśli cię nie lubię, to cię zabiję”.

Zacząć robić.

Źródło: Imperium Piractwa blokuje Iran i Chiny

Zabijanie i obojętność

Zabijanie i obojętność

Andrew P. Napolitano uncutnews-ch/toeten-und-gleichgueltigkeit

Czy wolność osobista to rzeczywistość czy mit? Czy rząd realizuje wolę rządzonych, czy tych, którzy finansują jego urzędników? Czy Karta Praw ogranicza rząd? Czy dźwigniami władzy rządowej pociągają ci, którzy wybrali rządzonych, czy ci, których nie widzimy? Czy wybory w ogóle cokolwiek zmieniają?

Czy prezydent może zabić ludzi, których podejrzewa o popełnienie przestępstwa? Czy nawet ci, którzy wyrządziliby wielką krzywdę, nie mają prawa do rzetelnego procesu? Czy każdy nie ma prawa do sprawiedliwego procesu przed neutralnym sędzią i ławą przysięgłych, zanim zostanie nałożona jakakolwiek kara?

Czyż wszyscy nie są prawnie niewinni, dopóki ich wina nie zostanie udowodniona ponad wszelką wątpliwość i z moralną pewnością? Czy to domniemanie niewinności nie leży u podstaw amerykańskiego prawa? Czy obowiązkiem rządu, w procesie i przed wymierzeniem kary, nie jest udowodnienie każdego elementu zarzucanych przestępstw? Czy prawo amerykańskie w ogóle uznaje koncepcję domniemania winy?

Czy kary nie są określone przez prawo? Czy prezydent może wymyślić karę i nakazać wojsku jej wykonanie wobec osób, które uważa za prawdopodobnie winne? Czy urzędnicy federalni mogą bezkarnie dopuszczać się czynów niezgodnych z prawem tylko dlatego, że prezydent nakazał im to zrobić? Czy „prawdopodobnie winny” jest wystarczającym kryterium prawnym dla wymierzenia kary?

Czy bojownicy na wojnie mają moralne prawo atakować ludność cywilną i jej infrastrukturę? Czy wojna jest prowadzona przeciwko ludności kraju, czy przeciwko jego rządowi i infrastrukturze wojskowej? Co się dzieje, gdy zabójstwo pozostaje bezkarne?

Co jest gorsze: prezydent, który zabija, kogo chce, czy Kongres, który finansuje zabójstwa i jest obojętny na moralne, konstytucyjne i prawne konsekwencje?

Czy prezydent może moralnie usprawiedliwić „bombardowanie cywilów z powrotem do epoki kamienia łupanego” w kraju, którego ludność ma niewielki wpływ na rząd? Po co zabijać lub rujnować znaczną część ludności cywilnej, o której wyzwolenie wcześniej się apelowało?

Jaki jest cel konstytucji, jeśli nie jest przestrzegana? Po co składać przysięgę na przestrzeganie i obronę konstytucji, a potem jej nie wypełniać? Dlaczego prowadzenie wojny jest zarezerwowane dla Kongresu, a działania wojenne prezydenta są sankcjonowane, jakby były autoryzowane przez konstytucję? Jeśli Stany Zjednoczone bombardują inne kraje, aby powstrzymać ich ekspansję militarną, to kto lub co powstrzymuje ich własną?

Czy Kongres może sfinansować wojnę, której nie wypowiedział? Dlaczego niewypowiedziane wojny są teraz powszechne? Co należy zrobić z Kongresem, który uchyla się od swoich konstytucyjnych obowiązków? Co jest gorsze: prezydent prowadzący niewypowiedzianą wojnę, czy Kongres, który nic z nią nie robi?

Czego boi się Kongres? Gdzie w Konstytucji prezydent jest upoważniony do wydawania miliardów na zabijanie ludzi za granicą w niewypowiedzianej wojnie? Z jakiego źródła prezydent czerpie uprawnienia do niszczenia obcego państwa? Dlaczego nie było poważnej debaty publicznej na temat wojny, zanim prezydent rozpoczął zabijanie?

Czy prezydent może wydawać rozkazy zabójstw z kaprysu lub dla własnej rozrywki? Czy Konstytucja nie ustanawia systemu podziału władzy, aby zapobiec gromadzeniu władzy przez którąkolwiek z trzech gałęzi władzy kosztem pozostałych? Czy Konstytucja i historia nie definiują funkcji i uprawnień poszczególnych gałęzi władzy i czy nie mają one na celu wzajemnego kontrolowania i równoważenia, aby zagwarantować wolność osobistą?

Jaką wartość mają traktaty, jeśli nie są przestrzegane? Dlaczego traktaty, obok Konstytucji i prawa federalnego, są najwyższym prawem w kraju? Dlaczego rząd łamie traktaty takie jak Konwencje Genewskie i Karta Narodów Zjednoczonych, które zostały sporządzone przez urzędników amerykańskich, podpisane lub uznane przez prezydentów i ratyfikowane przez Senat?

Czy prezydent może decydować, które prawa będzie osobiście przestrzegać, a które łamać? Czy rząd może legalnie łamać własne prawa? Czy prezydent może wydawać pieniądze z budżetu państwa, które nie zostały zatwierdzone przez Kongres? Czy prezydent może nałożyć jakiś podatek od sprzedaży na wszystkie importowane towary? Czy może decydować, które prawa będą egzekwowane, a które ignorowane? Dlaczego hakowanie komputerów jest przestępstwem – z wyjątkiem sytuacji, gdy jest dokonywane przez agencje rządowe?

Czy prezydent może mieć swoje imię i nazwisko wydrukowane na amerykańskich pieniądzach? Czy może umieścić swoją twarz na wszystkich banknotach? Czy Kongres nadal uchwala prawa i zatwierdza finansowanie – czy prezydent robi to teraz sam?

Czy prezydent ma obowiązek mówić prawdę? Czy rząd ma obowiązek mówić prawdę? Dlaczego rządowi wolno kłamać ludziom, skoro kłamanie rządowi jest przestępstwem? Czy rząd pracuje dla nas – czy my dla rządu? Czy rząd wie o nas więcej niż my o nim?

Co się dzieje, gdy rząd kłamie, a ludzie w to wierzą? Czy prawda nie jest fundamentalnym ogniwem łączącym rząd z ludźmi w wolnym społeczeństwie? Czy rząd nie czerpie swojej prawowitej władzy ze zgody rządzonych? Co się dzieje, gdy rząd robi rzeczy, na które ludzie nigdy się nie zgodzili?

Czy życie, wolność i dążenie do szczęścia są rzeczywiście niezbywalnymi prawami każdej jednostki, czy też słowa te były jedynie pomysłami Thomasa Jeffersona, mającymi na celu podburzenie społeczeństwa do sprzeciwu wobec króla? Czy krwawa rewolucja sprzed 250 lat była uzasadniona?

Skoro kolonie mogły zasadnie odłączyć się od Londynu, dlaczego stany nie miałyby mieć możliwości odłączenia się od Waszyngtonu? Czy prawo do odłączenia się od państwa bez zrzekania się własności nie jest prawem naturalnym? Co się stanie, jeśli nakażesz rządowi odstąpienie?

Czy prezydent może wzbudzić strach w całym kraju, grożąc zniszczeniem cywilizacji? Dlaczego prezydenci zabijają niewinnych ludzi?

USA: „Nie potrafimy kontrolować Cieśniny Ormuz”

Pułkownik Douglas Macgregor: „Nie możemy kontrolować Cieśniny Ormuz”

W poważnej rozmowie z analitykiem wojskowym i byłym doradcą Departamentu Obrony, pułkownikiem Douglasem Macgregorem, prowadzący Daniel Davis analizuje obecną blokadę Cieśniny Ormuz przez Stany Zjednoczone. Macgregor, wielokrotnie odznaczony weteran wojenny i jeden z najgłośniejszych krytyków amerykańskiej polityki zagranicznej, szczegółowo wyjaśnia, dlaczego ta operacja jest skazana na niepowodzenie pod względem militarnym, strategicznym i ekonomicznym – i jakie katastrofalne konsekwencje może mieć dla Stanów Zjednoczonych i świata.

Blokada i jej historyczne porównania

Stany Zjednoczone nałożyły blokadę Cieśniny Ormuz, aby wywrzeć presję na Iran. Prezydent Trump nakazał podjęcie tej decyzji, mimo że historycznie jest ona uznawana za akt wojny.

Macgregor porównuje sytuację do kryzysu kubańskiego z 1962 roku: Wówczas osiem lotniskowców, od sześciu do dziesięciu krążowników i ogromna flota niszczycieli były w gotowości – wszystkie na wodach terytorialnych, z krótkimi liniami zaopatrzenia. Obecnie Marynarka Wojenna USA ma znacznie mniej okrętów. Lotniskowiec George Bush jest wciąż daleko, a obecna obecność ogranicza się do kilkunastu okrętów wojennych.

Blokada wygląda imponująco na papierze, ale w rzeczywistości jest logistycznym koszmarem.

Praktyczne problemy implementacji

Macgregor opisuje praktyczne problemy z perspektywy dowódcy okrętu: Który okręt zatrzymać? Który zignorować? Czy marines mogą wejść na pokład bez wcześniejszej wymiany ognia? Zasady walki są niejasne.

Co więcej, chiński okręt „Rich Stari” już przełamał blokadę bez żadnej reakcji ze strony USA. Konfrontacja z Chinami – które posiadają potężne okręty podwodne – byłaby samobójstwem.

Macgregor zauważa, że ​​już w latach 90. neokonserwatyści, tacy jak Richard Perle i Paul Wolfowitz, postrzegali Bliski Wschód jako narzędzie nacisku na Chiny, ale ostatecznie chodziło przede wszystkim o strategiczną dominację Izraela w regionie.

Międzynarodowa sytuacja prawna i porządek polityczny

Zdaniem Macgregora międzynarodowe ramy prawne stały się puste. Same Stany Zjednoczone porzuciły koncepcję „liberalnego porządku świata” – na Ukrainie, w Iraku, a teraz w Zatoce Perskiej.

Xi Jinping mówił o „prawie dżungli”. Macgregor zgadza się: Normy międzynarodowe obowiązują tylko wtedy, gdy Waszyngton chce je egzekwować. Blokada bez mandatu ONZ podkreśla ten podwójny standard.

Sytuacja militarna i granice strategiczne

Według analizy Macgregora operacja ta jest militarnie nie do utrzymania. Wybrzeże Iranu jest usiane wyrzutniami precyzyjnie naprowadzanych pocisków manewrujących, pociskami balistycznymi i dronami. Ich zasięg wynosi od 500 do 800 kilometrów.

Ciągły rozpoznanie kosmiczne i mobilne wyrzutnie rakiet sprawiają, że każdy statek na wąskich wodach może stać się celem ataku. Macgregor porównuje to do kampanii Gallipoli z 1915 roku: brytyjska marynarka wojenna poniosła wówczas porażkę nie z powodu wrogich okrętów, ale z powodu min, dział nadbrzeżnych i niedostępnego terenu.

Dzisiejszy system obronny Iranu jest o wiele nowocześniejszy. Nawet gdyby „sojusznicy” NATO, Japonia i Korea Południowa, wysłali swoje floty – czego nie robią – droga i tak pozostałaby zamknięta.

Aby uzyskać pełną kontrolę nad Zatoką Perską, Stany Zjednoczone musiałyby zająć całe wybrzeże i zaplecze – przedsięwzięcie to wymagałoby zaangażowania milionów żołnierzy i zajęłoby lata, podobnie jak japońska ekspansja na południowym Pacyfiku podczas II wojny światowej.

Nadmierne rozciągnięcie logistyczne

Pod względem logistycznym Stany Zjednoczone są przeciążone. Brakuje statków zaopatrzeniowych, helikopterów, małych łodzi i amunicji. Marynarka wojenna jest już przeciążona.

Podczas walk Stany Zjednoczone musiały uzupełnić swoje zapasy rakiet – samoloty transportowe C-17 i C-5 latały nieprzerwanie. Iran otrzymuje jednocześnie wsparcie ze strony Rosji i Chin. Ten spokój pozwala obu stronom na dozbrajanie.

Macgregor ostrzega: Zapasy USA wystarczą tylko na kilka tygodni intensywnych walk.

Konsekwencje ekonomiczne

Z punktu widzenia gospodarki nadciąga katastrofa. Petrodolar jest na skraju wyczerpania. Iran już żąda płatności w juanach.

Jeśli dolar straci dominującą rolę w handlu ropą, finansowanie budżetu federalnego USA poprzez zagraniczny popyt na obligacje skarbowe ulegnie załamaniu. Ceny ropy wzrosły już o 21 procent – ​​najwięcej od 1967 roku – a oleju opałowego o 31 procent.

Na całym świecie brakuje chemikaliów, nawozów, tworzyw sztucznych i mikroprocesorów. Fabryki w Azji stoją w miejscu. W Europie, a szczególnie w Irlandii, grożą niedobory oleju napędowego i przestoje w produkcji ciężarówek.

Macgregor opisuje Irlandię jako „kanarek w kopalni węgla”: niedobory odczuwalne są tam najpierw, a następnie we Francji, Niemczech, Włoszech i Hiszpanii. Konsekwencje: załamanie się łańcuchów dostaw, niedobory żywności, rosnące bezrobocie i niepokoje społeczne, potęgowane przez dużą liczbę migrantów konkurujących o ograniczone zasoby.

Krytyka przywództwa politycznego

Macgregor ostro krytykuje proces decyzyjny w Białym Domu. Prezydent Trump nie konsultował się z żadnymi ekspertami od marynarki wojennej, a jedynie wydawał rozkazy.

Drugi etap – rozminowywanie, zabezpieczanie drogi i eskortowanie statków – jest niemożliwy pod ostrzałem wroga. Twierdzenie, że 90 procent irańskich pocisków zostało zniszczonych, jest fałszywe.

W rzeczywistości w użyciu są nadal dziesiątki tysięcy dronów i tysiące pocisków, a Chiny i Rosja dostarczają zaopatrzenie szybciej, niż USA są w stanie zaopatrywać się za pomocą statków.

Negocjacje i dynamika geopolityczna

Według Macgregora negocjacje w Islamabadzie to farsa. Żądania USA – przekazania wzbogaconego uranu i całkowitego zakazu wzbogacania uranu – naruszają suwerenność Iranu.

Porozumienie JCPOA z czasów Obamy zostało zerwane przez Trumpa pod naciskiem izraelskiego lobby. Teraz Waszyngton żąda więcej niż wcześniej.

Iran ma strategiczną inicjatywę: nie potrzebuje dużych kontyngentów wojskowych, by kontrolować ulice. Świat zwraca się przeciwko USA. Koalicja przeciwko Waszyngtonowi jest możliwa.

Wpływ sieci politycznych

Macgregor idzie jeszcze dalej: Prawdziwą siłą napędową tej polityki nie jest sam Trump, lecz lobby izraelskie i miliarderzy syjonistyczni.

Na Konwencji Narodowej Partii Republikańskiej w 2024 roku otwarcie skandowano hasło „Najpierw Izrael”. Każdy, kto chciał być w rządzie, musiał się podporządkować temu pierwszeństwu.

Trump nie potrafi przyznać się do porażki – postawę, którą przejął od swojego mentora, Roya Cohna: nigdy się do niczego nie przyznawaj, nigdy nie zawiedź. Dlatego fikcja jest podtrzymywana, mimo że rzeczywistość już dawno się zmieniła.

Globalne konsekwencje

Konsekwencje są globalne. Rozpoczęła się transformacja od obfitości do niedoboru. Każdy, kto nadal wierzy, że Stany Zjednoczone mogą wygrać konflikt militarnie lub przetrwać gospodarczo, ignoruje historię i logistykę.

Macgregor kończy jasnym apelem: Prezydent Trump musi działać jak prezydent Stanów Zjednoczonych i stawiać interesy Ameryki ponad interesy Izraela. Jeśli nie potrafi tego zrobić, powinien zrezygnować.

Świat nie poradzi sobie z załamaniem się globalnego systemu energetycznego – a Stany Zjednoczone z pewnością nie.

Wniosek

Pułkownik Douglas Macgregor kreśli ponury obraz: blokada Cieśniny Ormuz jest nie tylko nie do utrzymania pod względem militarnym, ale przyspiesza także upadek amerykańskiej supremacji i wprowadza świat w nową erę niedoborów.

Pozostaje pytanie, czy Waszyngton z czasem przyzna się do tej gorzkiej prawdy.

Czy Trump próbuje stworzyć „narrację nuklearną” jako sposób na wyjście z wojny z Iranem?

Czy Donald Trump próbuje stworzyć „narrację nuklearną” jako sposób na wyjście z wojny z Iranem?

Jeśli zignorujesz logikę i racjonalne myślenie i zamiast tego posłuchasz, co Donald Trump i jego medialna komora echa mówią o wojnie z Iranem, usłyszysz następujące:

USA zniszczyły potencjał militarny Iranu.

Program nuklearny został zniszczony.

Gospodarka Iranu leży w gruzach, a kraj szuka sposobu na ponowne włączenie się do światowej gospodarki.

Obecna blokada irańskich portów poza Cieśniną Ormuz przez Stany Zjednoczone okazała się ogromnym sukcesem i doprowadziła irańską gospodarkę do bankructwa.

—————————-

To wszystko jest w zasadzie propagandą. Nie wiem, czy Trump i jego ekipa naprawdę wierzą w te bzdury, czy też budują narrację, aby manipulować opinią publiczną i stworzyć pretekst dla USA do wycofania się z wojny z Iranem. Uważam, że spadające notowania Donalda Trumpa w sondażach i rosnąca krytyka jego wybryków w mediach społecznościowych ze strony zwolenników MAGA zaniepokoiły Susie Wiles i przyspieszyły poszukiwania realnej strategii wyjścia.

Ten nagłówek w Fox Business to najnowszy przykład nowego projektu Trumpa w budowaniu narracji: Trump twierdzi, że wojna z Iranem „zbliża się do końca”, ponieważ oczekuje się wznowienia rozmów pokojowych. Oto kluczowe punkty:

Prezydent Donald Trump powiedział, że wojna między USA i Iranem jest „bliska” zakończenia, ponieważ działania wojenne złagodzono na mocy dwutygodniowego porozumienia o zawieszeniu broni.

„Myślę, że to już prawie koniec, tak. Myślę, że to już bardzo blisko” – powiedział Trump prezenterce FOX Business Marii Bartiromo w wywiadzie, który zostanie wyemitowany w środę w programie „Mornings with Maria”.

Chociaż Trump powiedział, że wojna zbliża się do końca, stwierdził również, że Stany Zjednoczone jeszcze nie są skończone.

„Gdybym teraz ustąpił, odbudowa kraju zajęłaby im 20 lat. A jeszcze nie skończyliśmy” – powiedział. „Zobaczymy, co się stanie. Myślę, że naprawdę zależy im na zawarciu umowy…”

Trump uzasadniał swoją interwencję w konflikcie na Bliskim Wschodzie, wyjaśniając w programie „Mornings with Maria”, że konieczne było rozbrojenie irańskiego potencjału nuklearnego.

„Musiałem interweniować, bo gdybym tego nie zrobił, Iran miałby teraz broń jądrową” – powiedział Trump. „A gdyby mieli broń jądrową, zwracalibyście się tam do wszystkich per »Panie«, a tego nie chcecie”.

Nieregularne wypowiedzi Trumpa na temat relacji z Iranem i stanu wojny wahały się od jednej skrajności do drugiej w ciągu ostatnich 10 dni. Uważam jednak, że pewne wskazówki co do sposobu myślenia Trumpa można znaleźć w przemówieniu końcowym J.D. Vance’a do prasy przed jego wyjazdem z Islamabadu w sobotę, kiedy to podkreślił on niechęć Iranu do kompromisu w sprawie wzbogacania uranu jako największą przeszkodę w osiągnięciu porozumienia kończącego wojnę… Powiedział to na polecenie Białego Domu.

W niedawnym przemówieniu na konferencji Turning Point USA Vance zasugerował, jak mógłby wyglądać plan wyjścia Trumpa:

Trump mówi Iranowi: „Jeśli zobowiążecie się do nieposiadania broni jądrowej, zadbamy o to, aby Iran prosperował gospodarczo”.

Dziś, w wywiadzie udzielonym Marii Bartiromo, Donald Trump powtórzył kwestię walki z bronią jądrową – czyli konieczność rozbrojenia potencjału nuklearnego Iranu. Zastrzeżenia dotyczące zmiany reżimu czy otwarcia Cieśniny Ormuz należą już do przeszłości. Centralnym pytaniem jest teraz, czy Iran zbuduje broń jądrową.

Emerytowany podpułkownik armii amerykańskiej Danny Davis (posłuchaj jego podcastu „Deep Dive”) przedstawił interesującą ocenę możliwych działań Trumpa w ciągu najbliższych dwóch tygodni.

Obecnie pracuję nad teorią, która mogłaby wyjaśnić, w jaki sposób Trump zamierza zakończyć tę wojnę, której nie można wygrać drogą militarną.

Dziś po południu skontaktowało się ze mną źródło w Londynie, które twierdziło, że czterech niezależnych, dobrze poinformowanych brytyjskich informatorów potwierdziło tę samą historię: po zakończeniu zawieszenia broni Trump rozpocznie potężny ostrzał rakietowy całego Iranu, niszcząc wszystkie pozostałe cele wojskowe na ziemi i bombardując wiele miast rakietowych na zboczach gór.

Źródła nie wiedziały, co miało zostać osiągnięte, wiedziały jedynie, że wszystkie wymagania zostały spełnione i że dodatkowa amunicja została dostarczona do wysuniętych baz operacyjnych.

Łącząc to z tym, co Trump powiedział dziś wieczorem w Fox Business News, uważam teraz, że Trump przeprowadzi ten potężny atak powietrzny, a następnie po prostu ogłosi, że wygrał wojnę militarnie i się wycofa!

Nawiązuje on właśnie do tej koncepcji w tym 30-sekundowym klipie, w którym mówi Marii Bartiromo, że wojna „prawie się skończyła” i że Iran będzie potrzebował 20 lat, aby się odbudować. Wyjaśni po prostu, że program nuklearny został unicestwiony, program rakietowy unicestwiony, a konwencjonalne siły zbrojne całkowicie zniszczone, a zatem nie stanowią już zagrożenia.

Strona irańska nie ma żadnych sygnałów, że w tym tygodniu planowana jest nowa runda negocjacji, ale osoby bliskie Trumpowi ujawniają te informacje prasie. Zastanówmy się: czy wycofanie się Vance’a z negocjacji w Islamabadzie było może tylko farsą? Jeśli Stany Zjednoczone ponownie zwrócą się do Pakistanu o zorganizowanie rozmów, a następnie spotkają się z delegacją irańską i zaproponują jej porozumienie zasadniczo takie samo jak JCPOA bez ograniczeń czasowych, Trump mógłby twierdzić, że uzyskał od Iranu stałe zobowiązanie do niekonstruowania bomby atomowej.

Ale istnieje kilka przeszkód na drodze do osiągnięcia takiego porozumienia… Największą jest Liban i wojna z Hezbollahem. Iran nie opuści Hezbollahu, co oznacza, że ​​Izrael musiałby zgodzić się na wycofanie swoich wojsk z Libanu w zamian za zgodę Hezbollahu na zaprzestanie ostrzeliwania Izraela z dronów, rakiet i pocisków – w przeciwnym razie wojna będzie kontynuowana, a Iran będzie wspierał Hezbollah.

Wątpię, aby Trump porzucił Izrael, więc brak zawieszenia broni między Hezbollahem a Izraelem byłby przeszkodą w jego podpisaniu.

Oprócz scenariusza porozumienia nuklearnego, Fox News rozpowszechnia inną narrację: blokada jest niezwykle skuteczna, Iranowi kończą się pieniądze i błaga o wznowienie negocjacji. Ta narracja to kłamstwo, ale to właśnie jej Biały Dom używa, aby wyjaśnić, dlaczego może spotkać się z przedstawicielami Iranu już w tym tygodniu. Zakład, że blokada zmusi Iran do powrotu do stołu negocjacyjnego, gotowego do kapitulacji, opiera się na następujących (wątpliwych) założeniach zawartych w artykule Miada Malekiego. Należy zauważyć, że Maleki w przeszłości wygłaszał wiele fałszywych przewidywań, ale jego bzdury są chciwie chłonięte przez nerwowych syjonistów w Białym Domu Trumpa.

Maleki pisze:

Ponad 90% irańskiego handlu morskiego odbywa się przez Cieśninę Ormuz. Sam Szahid Radżaj (Bandar Abbas) obsługuje 53% wszystkich transakcji towarowych. Imam Chomeini obsługuje 58% importu podstawowych towarów. Porty w Buszehr obsłużyły w zeszłym roku 57 milionów ton ładunków. Wszystkie znajdują się głęboko w Zatoce Perskiej.

ALTERNATYWY? Iran ma znikome możliwości poza cieśniną. Jask, szeroko reklamowana trasa okrężna, wykorzystuje jedynie ułamek projektowanej przepustowości 1 miliona baryłek dziennie. Zbudowano tylko 10 z 20 zbiorników magazynowych. Efektywna przepustowość: ~70 000 baryłek dziennie. Czabahar przeładowuje zaledwie 8,5 miliona ton rocznie. Pięć portów Morza Kaspijskiego przeładowuje łącznie 11 milionów ton, w porównaniu z ponad 220 milionami ton przez Zatokę.

IMPORT: W 2025 roku Iran importował towary o wartości 58 miliardów dolarów, czyli około 159 milionów dolarów dziennie. Blokada odcięłaby dostawy towarów przemysłowych, maszyn i dóbr konsumpcyjnych. Inflacja cen żywności osiągnęła już 105% w lutym 2026 roku. Ceny ryżu wzrosły siedmiokrotnie. Sytuacja ta uległaby drastycznemu pogorszeniu w wyniku blokady. Miejmy nadzieję, że blokada umożliwiłaby rozładunek pomocy humanitarnej.

Kluczową kwestią jest pojemność magazynowa: Iran dysponuje około 50–55 milionami baryłek pojemności lądowych magazynów ropy naftowej, które są wykorzystywane w około 60%. Pojemność rezerwowa wynosi około 20 milionów baryłek. Przy nadwyżce produkcji wynoszącej 1,5 miliona baryłek dziennie, która jest zazwyczaj eksportowana, magazyny zapełniłyby się w ciągu około 13 dni. Po tym czasie Iran musiałby zamknąć odwierty. Kiedy dojrzałe odwierty ropy naftowej są zamykane, infiltrują do nich wody gruntowe – proces ten znany jest jako stożkowanie wody. Krople ropy zostają trwale uwięzione w porach skały. Tej ropy nie da się już odzyskać. Produkcja z irańskich złóż ropy naftowej spada już o 5–8% rocznie. Przymusowe zamknięcia mogłyby trwale zniszczyć 300 000–500 000 baryłek dziennie zdolności produkcyjnych – co oznaczałoby bezpowrotną utratę 9–15 miliardów dolarów rocznych przychodów.

PRZYSPIESZACZ UPADKU WALUT: Wartość riala spadła już z 42 000 do 1,5 miliona za dolara.

16 kwietnia: 1 PLN11 584 IRR

Banki ograniczają wypłaty do 18–30 dolarów dziennie. Całkowita inflacja: 47,5%. Blokada, która niweczy wszystkie dochody z wymiany walut, doprowadza riala do ostatecznej hiperinflacji. Rząd wyemitował swój największy jak dotąd banknot – 10 milionów rialów, o wartości około 7 dolarów.

WNIOSEK:

Blokada morska powoduje łączne straty ekonomiczne rzędu 435 milionów dolarów dziennie. Zbiorniki napełniają się w ciągu 13 dni, co wymusza zamknięcie odwiertów i powoduje trwałe uszkodzenia złóż. Rial ulega całkowitemu załamaniu. Alternatywne rozwiązania irańskie poza cieśniną mogą zastąpić mniej niż 10% przepustowości w Zatoce Perskiej. Blokada uniemożliwia dalszy opór z ekonomicznego punktu widzenia.

Pomimo doniesień zachodnich mediów, że blokada jest wielkim sukcesem, jest ona farsą… przynajmniej jak dotąd. Jeśli Stany Zjednoczone rozpoczną lub podejmą próbę przechwytywania statków – zwłaszcza tych płynących do Chin – prawdopodobieństwo eskalacji blokady w większą wojnę jest znaczne. Jednak sądząc po cenach kontraktów terminowych na ropę (patrz oilprice.com), inwestorzy są przekonani, że wojna zbliża się do końca, a obecny niedobór ropy będzie krótkotrwały.

Uważam, że to iluzja. Jeśli Stany Zjednoczone nie zastosują się w pełni do 10-punktowego planu Iranu, Cieśnina Ormuz pozostanie zamknięta dla wszystkich statków służących interesom Zachodu, niedobór ropy będzie się utrzymywał, a wojna będzie trwała. Obecne zawieszenie broni wygasa w poniedziałek, 20 kwietnia, a Iran jest gotowy do wznowienia walk. Niewiadomą pozostaje Donald Trump… Co on zrobi?

Źródło: Czy Donald Trump próbuje stworzyć narrację nuklearną jako drogę ucieczki przed wojną z Iranem?

Naród wybrany przez USA

Naród wybrany przez USA

Autor artykułu Marek Wójcik 15. kwietnia 2026 hworld-scam/narod-wybrany-przez-usa

Jeżeli będziesz działał spontanicznie i bez zastanowienia, to żaden przyjaciel, ani wróg nie odgadnie twoich zamiarów. Tak można określić podstawy decyzji prezydenta Stanów Zjednoczonych. Właśnie przeżywamy blokadę Cieśniny Ormuz przeprowadzoną osobiście przez prezydenta USA.

Pływający pod banderą Liberii masowiec Christianna przepłynął cieśninę po rozładowaniu 74 tys. ton kukurydzy w irańskim porcie Bandar Imam Khomeini, mijając irańską wyspę Larak około godziny 16:00 GMT 13 kwietnia, jak wynika z danych Kplera.

Drugi statek, tankowiec pod banderą Komorów Elpis, znajdował się w pobliżu wyspy Larak około godziny 11:00 GMT i opuścił cieśninę około godziny 16:00 GMT. Jak wynika z danych Kplera, 31 marca statek został załadowany 31 000 tonami metanolu i wypłynął z irańskiego portu Buszehr. Źródło.

Poniedziałek 13 kwietnia, godzina 16:00 to był ogłoszony przez Trumpa termin rozpoczęcia blokady. Wykorzystując dziwnym cudem działające ciągle zwieszenie broni, amerykański lotniskowiec Abraham Lincoln i towarzyszące mu okręty, zbliżyły się na odległość 200 km do samej cieśniny, przez są narażone są na zatopienie przez irańskie rakiety. Jako że Iran jest jedynym państwem biorącym udział w tej wojnie, które trzyma się uzgodnionych postanowień, nawet przy ewidentnym naruszeniu tego porozumienia czeka, aż ktoś pierwszy złamie te warunki atakiem na terytorium Iranu, żeby zatopić tę dumę amerykańskiej floty.
Teraz już wiemy, po co było potrzebne USA to zawieszenie broni.

Cóż to wszystko ma wspólnego z tytułem tego artykułu? Te informacje służą jedynie za wstęp do dzisiejszego wpisu, który będzie dotyczył największego sojusznika USA w rejonie Bliskiego wschodu. Każdy, kto krytykuje politykę Izraela, jest automatycznie antysemitą. Obserwujemy na świecie tendencję odchodzenia także oficjalnego od popierania polityki Izraela. W polskim sejmie poseł Konfederacji  (WiN) Konrad Berkowicz pokazał właśnie skorygowaną flagę państwa położonego tam, gdzie sobie tego życzy:

Sprzeciw wobec izraelskiego ludobójstwa wzrasta na całym świecie. Coraz trudniej przychodzi zaprzedanym Mosadowi politykom ignorować izraelskie zbrodnie na narodzie palestyńskim i libańskim.

Na greckiej wyspie Syros mieszkańcy uniemożliwili izraelskim turystom opuszczenie statku wycieczkowego.
Zgromadzeni na wybrzeżu ludzie machali flagami palestyńskimi i skandowali hasła:
Izrael, mordercy niemowląt!!
Źródło:
Telegram 14.04.2026 r. 11:05.

Popatrzcie, jak w ciągu miesiąca Izrael całkowicie zrównał z ziemią miasto Al-Khiam w południowym Libanie.

Źródło: Telegram 14.04.2026 r. 14:22.

Słowiańskie bydło wygnamy daleko na północ – słowa rabina Sanhedrynu, rebego Menachema Mendela Schneersona, przywódcy sekty Chabad-Lubawicz. Oczywiście, że nie są to antysemickie słowa, ale rasistowskie. Portret tego rasistowskiego fanatyka wisiał w polskich sejmie. Więcej podobnych wypowiedzi można znaleźć tutaj.

Nowy Sącz podniebne taksówki. Goj będzie jeździł rowerem lub środkami masowej komunikacji, „wybrane” plemię ma inny środek transportu.
Źródło:
Telegram 14.04.2026 r. 11:05.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Chiny blokują amerykańską blokadę

AP Photo / Kamran Jebreili

Chiny blokują amerykańską blokadę Iranu

Pepe Escobar Blokada? Jaka blokada?

Cała planeta zadaje sobie to samo pytanie: Czy CENTCOM odważy się wypowiedzieć wojnę Chinom?

To już nie jest szalony, hipotetyczny scenariusz.

Według danych MarineTraffic, chiński tankowiec Rich Starry , pływający pod banderą Malawi, powiązany z portem Shanghai Xianrun, który wypłynął z Szardży w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, przewożąc około 250 000 baryłek metanolu, przepłynął we wtorek Cieśninę Ormuz, wiszą na nim napis „China Owner & Crew” (Właściciel i załoga z Chin).

Rich Starry stał się pierwszym tankowcem, który przepłynął Cieśninę Ormuz i opuścił ją w drodze do Chin, odkąd weszła w życie blokada cieśniny narzucona przez Trumpa.

W niezwykle bezpośredni sposób Pekin daje do zrozumienia, że ​​zdesperowana administracja Trumpa nie będzie w stanie wystawiać „Piratów z Karaibów” – zremiksowanych jako „Piratów z Ormuz” – przeciwko Chinom.

Dowództwo CENTCOM oświadczyło, że blokada jest skierowana przeciwko statkom wpływającym do irańskich portów lub wypływającym z nich. Rich Starry przypłynął z Szardży – więc technicznie rzecz biorąc, nie był celem. Prawdziwy test blokady nastąpi, gdy na przykład chiński tankowiec wypłynie z Bandar Abbas.

System poboru opłat IRGC pozostaje jednak niezmieniony przez plany CENTCOM. Jest on dostosowywany praktycznie w czasie rzeczywistym – ewoluując w szczegółowy, pięcioetapowy system weryfikacji, który ma zastosowanie do każdego statku opuszczającego port.

Wszystkie statki, którym ostatnio zezwolono na przepływ – z Chin, Indii, Pakistanu i kilku innych państw sojuszniczych – korzystały z tych samych wąskich szlaków morskich na irańskich wodach terytorialnych, wzdłuż wysp Keszm i Larak.

Każdy – poza wyjątkowymi przypadkami – musi uiścić opłatę w wysokości 1 dolara za baryłkę, w bitcoinach lub juanach. Opłata ta jest realizowana w mniej niż 5 sekund. Następnie tankowiec otrzymuje hasło VHF.

Żaden statek z ubezpieczeniem, rejestracją w państwie bandery i dostępem do portów zachodnich nie przejdzie. Te zgodne z przepisami statki już zmierzają do portów amerykańskich.

Fascynujący jest aspekt ogromnej irańskiej floty-cienia: nieubezpieczonej; mogącej pływać pod dowolną banderą; nieposiadającej dostępu do portów zachodnich; już objętej maksymalnymi sankcjami, a zatem całkowicie poza amerykańskim systemem egzekwowanym przez blokadę. Blokada czy nie, kilka tankowców nadal załadowuje się w irańskich terminalach.

Około 160 milionów baryłek ropy naftowej znajduje się już poza Cieśniną Ormuz. Oznacza to, że Iran może nadal zaopatrywać swoich klientów w Azji, zwłaszcza w Chinach, przynajmniej do połowy lipca, biorąc pod uwagę 1,8 miliona baryłek dziennie, jakie Chiny importują.

Blokada w celu ochrony petrodolara

Przypominamy: o ile wojna z Iranem – prowadzona w typowym stylu „Imperium Chaosu” – po raz kolejny niszczy prawo międzynarodowe (nazwijmy ją Bellum Iniustum , „wojna niesprawiedliwa”), o tyle zapowiadana blokada morska również stanowi akt wojny w świetle prawa międzynarodowego.

Prezydent Xi Jinping wyraził to wprost we wtorek: praworządności nie wolno „wykorzystywać w razie potrzeby i odrzucać w innym przypadku”. Dodał: „Nie możemy pozwolić, by świat powrócił do prawa dżungli”.

Porównajmy to z uzasadnieniem Trumpa dla – nielegalnej – blokady. Jedno z wyjaśnień brzmiało: „Nie pozwolimy Iranowi sprzedawać ropy tym, których chce, a tym, których nie chce. To będzie wszystko albo nic”. Po tym następowało: „Niech Chiny wyślą do nas swoje statki. Wyślijcie je do Wenezueli. Mamy wystarczająco dużo ropy. Sprzedamy ją nawet taniej”.

To była kluczowa wskazówka: blokada leży u podstaw wojny petrodolarów. Chiny kupują od Iranu petrodolary. Gra Trumpa nie polega na sprzedaży ropy, ale na uzależnieniu Chin od petrodolara.

Rzeczywistość wojskowa

Patrząc na szczegóły: „niezwyciężona armada” Trumpa nie jest w stanie wymusić blokady morskiej bez dużej liczby okrętów. Obecnie nigdzie ich nie widać.

USS Abraham Lincoln został zauważony w Zatoce Omańskiej, około 200 kilometrów od południowo-wschodniego Iranu – nawiasem mówiąc, atrakcyjny cel dla irańskich pocisków. Doświadczenie pokazuje, że z tej odległości pralnie na amerykańskich lotniskowcach często stają w płomieniach.

Okręt USS George HW Bush i jego grupa uderzeniowa znajdują się obecnie u wybrzeży Namibii.

Przykład talasokratycznego [Talassokratyczny oznacza państwo lub imperium opierające swoją potęgę na dominacji morskiej, kontroli szlaków handlowych oraz silnej flocie md] tchórzostwa: muszą okrążać Afrykę, bo boją się konfrontacji z Ansarallahem w Bab al-Mandab. Nawiasem mówiąc, odstraszający wpływ jemeńskich Hutich trudno porównać ze zwiększoną siłą ognia Iranu.

Nawet gdyby blokada została faktycznie wprowadzona, Iran nadal ma kilka możliwości transportu ropy drogą lądową przez Eurazję do Chin – w ramach Kolei Chińsko-Irańskiej, projektu Nowego Jedwabnego Szlaku (finansowanego przez Pekin).

Zgodnie z przewidywaniami, syndykat Epsteina zbombardował odcinek rurociągu, który jednak został już naprawiony. Ponadto Iran może dojść do porozumienia z Turkmenistanem w sprawie wykorzystania jego gazociągu (również finansowanego przez Chiny).

Rzeczywistość tej szalonej wojny często jest dziwniejsza niż fikcja. Ale pomysł, że CENTCOM odważyłby się przejąć chiński statek i, powiedzmy, zatrzymać go w Dżibuti – nie mówiąc już o zatopieniu go (akt wojny) – przeczy wszelkiemu rozsądkowi. Cóż, skoro radykalny chrześcijański syjonista dowodzi niekończącymi się wojnami w USA, wszystko jest możliwe.

Tymczasem patrząc szerzej…

Aby zrozumieć, w którą stronę wieje wiatr, konieczne są trzy kluczowe wydarzenia.

1.
Proces uznawania suwerenności Iranu nad Cieśniną Ormuz jest już w toku. System został zalegalizowany przez irański parlament w zeszłym miesiącu, a dalsze szczegóły są negocjowane z Omanem.

Nawet Japonia już korzysta z tego systemu. Korea Południowa wysłała specjalnego wysłannika do Teheranu, aby omówić właśnie tę kwestię. Korea Południowa ostatecznie zniesie sankcje wobec Iranu i zapłaci za nie. Jeśli Seul, główny klient azjatycki, otrzyma preferencyjne traktowanie, praktycznie wszyscy inni pójdą w jego ślady. A Waszyngton nie może nic zrobić, aby temu zapobiec.

2.
Rozmowa telefoniczna między Putinem a Pezeshkianem maluje jasny obraz. Putin jasno dał do zrozumienia, że ​​Rosja uważa bezpieczeństwo Iranu za „nierozerwalnie związane” z jej własnym.

Wszelką agresję na Teheran należy zatem postrzegać jako masową destabilizację Eurazji. Co najważniejsze, Putin i Pezeshkian są zainteresowani pełną aktywacją Międzynarodowego Korytarza Transportowego Północ-Południe (INSTC) – tak szybko, jak to możliwe.

INSTC to jeden z najważniejszych nowych korytarzy komunikacyjnych XXI wieku, obok Arktycznego Jedwabnego Szlaku.

3.
Wisienka na wierzchu tego wybuchowego tortu:

W najbliższy wtorek i środę rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow uda się z oficjalną wizytą do Chin i będzie rozmawiał z chińskim ministrem spraw zagranicznych Wang Yi.

Strategiczne partnerstwo między Rosją i Chinami jest silniejsze niż kiedykolwiek.

Nowy Trójkąt Primakowa – RIC (Rosja–Iran–Chiny) – jest rzeczywistością.

Blokada? Jaka blokada?

Źródło: Pepe Escobar: Chiny blokują amerykańską blokadę Iranu

Vance: Jeśli Europa chce, może kupować broń dla Ukrainy, ale USA tego nie zrobią

Vance: jeśli Europa chce,

może kupować broń dla Ukrainy,

ale USA tego nie zrobią

Adrian Fyda


pch24.pl/vance-jesli-europa-chce-moze-kupowac-bron-dla-ukrainy-ale-usa-tego-nie-zrobia

– To jedna z rzeczy, które zrobiliśmy za czasów tej administracji, z których jestem najbardziej dumny, że powiedzieliśmy Europie, że jeśli chce kupować broń, to może, ale USA już nie kupują broni i nie wysyłają jej na Ukrainę – powiedział J.D. Vance 14 kwietnia. Wiceprezydent USA podkreślił, że obywatel powinien dbać przede wszystkim o interes swojego kraju, a nie innych.

Podczas wydarzenia organizacji Turning Point USA na University of Georgia zastępca prezydenta USA wspomniał o jednym ze spotkań jeszcze z czasów, gdy ubiegał się o fotel senatora. – Ktoś do mnie podszedł, jestem pewien, że to wspaniała osoba. To był Amerykanin pochodzenia ukraińskiego w Cleveland w Ohio. (…) Jest tam wielu ukraińskich Amerykanów. Ta osoba była bardzo na mnie zdenerwowana, bo mówiłem, że powinniśmy przestać finansować wojnę na Ukrainie – opowiadał J.D. Vance.

– Ten ukraiński Amerykanin (…) wygrażał mi palcem, mówiąc: musisz wspierać mój kraj. A ja powiedziałem, proszę pana, z całym szacunkiem, jeśli jest pan Amerykaninem, pana krajem są Stany Zjednoczone, a nie kraj, z którego pan wyemigrował – podkreślił amerykański wiceprezydent. [Czy żydom też tak powiedział? MD]

Po objęciu władzy administracja Donalda Trumpa rzeczywiście wstrzymała przyznawanie nowej pomocy wojskowej dla Ukrainy; USA wspierają ją jedynie w zakresie wywiadu. Jednocześnie w ramach programu PURL państwa sojusznicze finansują zakupy uzbrojenia i amunicji dla Ukrainy, korzystając z zasobów amerykańskich magazynów.

– To jedna z rzeczy, które zrobiliśmy za czasów tej administracji, z których jestem najbardziej dumny, że powiedzieliśmy Europie, że jeśli chce kupować broń, to może, ale USA już nie kupują broni i nie wysyłają jej na Ukrainę – oświadczył Vance.

 Jednym z obowiązków obywatela jest myślenie o najlepszym interesie swojego kraju, a nie kraju, z którego się przybyło wcześniej (…). Trzeba myśleć o sobie jako o Amerykaninie – podkreślił.

Źródło: PAP

Chiny upokarzają plan blokady Trumpa – Iran utrzymuje kontrolę nad Ormuzem

Chiny upokarzają plan blokady Trumpa – Iran przejmuje kontrolę nad Ormuzem

Dramatyczne wydarzenia w Zatoce Perskiej

W niedawnym wywiadzie dla buddyjskiej Azji Południowo-Wschodniej znany analityk geopolityczny Pepe Escobar i jego rozmówca Nema rozmawiali o dramatycznych wydarzeniach w Zatoce Perskiej.

Zaledwie kilka dni po fiasku negocjacji w Islamabadzie prezydent USA Donald Trump ogłosił blokadę irańskich portów i Cieśniny Ormuz. Escobar uważa to nie tylko za strategiczną porażkę, ale także za dziecinny chwyt PR-owy wymierzony głównie w Chiny – który został upokarzająco ujawniony już w pierwszych godzinach.

Zapowiedź blokady i eskalacja polityczna

14 kwietnia 2026 r. to kolejny punkt zwrotny w i tak już chaotycznej polityce zagranicznej drugiej administracji Trumpa.

Po ponad 21 godzinach trudnych negocjacji w Islamabadzie, w których stronę amerykańską prowadził wiceprezydent USA J.D. Vance, Trump nagle ogłosił całkowitą blokadę wszystkich irańskich portów i statków.

Dla Escobara ta deklaracja to nic więcej niż wyraz „czteroletniej psychiki” Trumpa: dziecinnego odruchu człowieka, który wierzy, że Iran blokuje świat – mimo że nikt nigdy nie wytłumaczył mu skomplikowanej, pięcioetapowej przeprawy przez Cieśninę Ormuz.

Rzeczywistość wojskowa przeczy tej retoryce.

Rzeczywistość wojskowa przedstawia inną historię.

Aby wyegzekwować prawdziwą blokadę, Stany Zjednoczone potrzebowałyby ogromnej floty – okrętów, niszczycieli, lotniskowców, helikopterów, motorówek i dronów w ogromnych ilościach. Taka armada po prostu nie istnieje.

Lotniskowiec USS Abraham Lincoln krąży daleko na Morzu Arabskim, praktycznie we wschodniej części Zatoki Omańskiej, setki kilometrów od cieśniny.

Drugi duży lotniskowiec, USS George H.W. Bush, znajduje się u wybrzeży Namibii – ponieważ nie może przepłynąć przez Morze Czerwone. Powód: Huti (Ansarallah) już tam czekają na każdą amerykańską jednostkę.

Stany Zjednoczone omijają Afrykę, aby uniknąć konfrontacji. Escobar nazywa to „absolutnie niezwykłym” i wyraźnym przejawem tchórzostwa.

Wątpliwości nawet w kręgach amerykańskich

Nawet były admirał NATO James Stavridis, obecnie ekspert CNN, publicznie przyznał, że USA nie mają ani okrętów, ani zaplecza logistycznego, by przeprowadzić prawdziwą blokadę.

Maszyna Pentagonu działa powoli; zgromadzenie potężnej floty zajęłoby miesiące.

Do tego czasu blokada istniała jedynie na papierze. Nawet Centralne Dowództwo USA (CENTCOM) mówi o blokadzie selektywnej: objęte nią mają być tylko statki płynące bezpośrednio do lub z Iranu.

Teoretycznie dozwolone jest przepływanie zachodnich tankowców, statków z Emiratów lub Korei Południowej.

Pierwsze praktyczne obalenie

Dokładnie to wydarzyło się już pierwszego dnia.

Chiński tankowiec – należący do firmy żeglugowej z Szanghaju, pływający pod banderą Malawi – wypłynął z portu Zjednoczonych Emiratów Arabskich i bez przeszkód przepłynął przez Cieśninę Ormuz.

Okręt otwarcie ogłosił swoją pozycję na wszystkich kanałach, aby cały świat mógł ją śledzić. Ani jeden amerykański okręt wojenny nie interweniował.

Dla Escobara jest to dowód: blokada to gigantyczna akcja PR-owa, której nikt nie jest w stanie poważnie wyegzekwować.

Chiny jako rzeczywisty odbiorca

Sytuacja staje się jeszcze bardziej krytyczna, gdy uwzględnimy Chiny.

Escobar stwierdza jednoznacznie: Ta tak zwana „blokada Iranu” jest w rzeczywistości blokadą Chin.

Jeśli USA zaczną zatrzymywać, przekierowywać lub wręcz zagrażać chińskim tankowcom, Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza (Marynarka Wojenna ChALW) natychmiast wyśle ​​w ten region grupę bojową.

Wówczas okręty marynarki wojennej USA i Chin stanęłyby naprzeciw siebie w zasięgu wzroku – w Zatoce Omańskiej i Morzu Arabskim.

Iran przejmuje kontrolę nad Ormuzem

Tymczasem Iran przejął pełną kontrolę nad Cieśniną Ormuz.

Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) już ogłosił, że nie będzie już pobierał opłat drogowych na rzecz osób trzecich.

Nowe regulacje dotyczące cieśniny zostaną uzgodnione wspólnie z Omanem – dwoma sąsiadującymi państwami, które już koordynują swoje działania. Stany Zjednoczone nie będą już odgrywać w tym żadnej roli.

Iran dysponuje również potężną flotą tajnych sił zbrojnych, dysponującą 160–170 milionami baryłek ropy, co wystarcza na połowę lipca. Blokada miałaby niewielki wpływ na gospodarkę Republiki Islamskiej.

Nieudane negocjacje w Islamabadzie

Negocjacje w Islamabadzie od początku skazane były na niepowodzenie.

Delegacja irańska pod przewodnictwem Alego Larijaniego („Kaliba”) była przygotowana w najwyższym stopniu profesjonalnie: zespoły prawne, ekonomiczne i techniczne były gotowe, a także dysponowały szczegółową dokumentacją na każdy temat.

Z kolei JD Vance musiał kilkukrotnie dzwonić do Białego Domu i nawet zadzwonić do Benjamina Netanjahu.

Irańczycy domagali się szacunku i realizmu; Amerykanie przyszli z maksymalistycznymi żądaniami i interesami ekonomicznymi.

Napięcia w Zatoce Perskiej

W tym samym czasie Rada Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) rozpada się na oczach wszystkich.

Zjednoczone Emiraty Arabskie prowadzą otwartą wojnę z Iranem. Arabia Saudyjska z kolei działa ostrożniej i dąży do rozmów z kilkoma partnerami.

Oman i Katar zachowują neutralność i przygotowują się do nowego porządku w Ormuzie.

Przegląd strategiczny

Ogólny obraz strategiczny jest jasny: nie chodzi przede wszystkim o Iran, ale o powstrzymanie Chin.

USA chcą kontrolować szlaki energetyczne – najpierw Ormuz, a jeśli zajdzie taka potrzeba, także Cieśninę Malakka.

Miało to już odczuwalne konsekwencje dla światowej gospodarki, m.in. w postaci wzrostu cen ropy naftowej.

Wniosek

Podsumowanie dyskusji: Struktura władzy geopolitycznej wyraźnie się zmienia.

Podczas gdy Stany Zjednoczone zmagają się z problemami wewnętrznymi i strategicznymi, Iran, Chiny i inni aktorzy umacniają swoją pozycję.

Cieśnina Ormuz pozostaje pod kontrolą Iranu, a społeczność międzynarodowa uważnie śledzi rozwój sytuacji.

Caitlin Johnstone: Mam nadzieję, że USA przegrają, a imperium się zawali

Mam nadzieję, że USA przegrają, a imperium się zawali i inne uwagi

Moją jedyną lojalnością jest lojalność wobec ludzkości, a bycie w dzisiejszej drużynie Człowieka oznacza bycie przeciwko imperium USA i Izraelowi.

Caitlin Johnstone hcaitlinjohnstone/i-hope-the-us-loses-and-the-empire-collapses

Nie mam nic przeciwko przyznaniu, że mam nadzieję, iż Stany Zjednoczone i Izrael poniosą druzgocącą klęskę w Iranie. Mam nadzieję, że ta wojna doprowadzi do upadku całego imperium USA. Moją jedyną lojalnością jest ludzkość, a bycie w Team Human w dzisiejszym świecie oznacza bycie przeciwko imperium USA i Izraelowi.

Mam nadzieję, że imperium upadnie. Mam nadzieję, że apartheid Izraela zostanie zdemontowany. Mam nadzieję, że ludzkość zdoła wyrwać ster z rąk upiorów, którzy obecnie rządzą naszym światem, abyśmy mogli wspólnie stworzyć zdrową planetę i harmonijną przyszłość.

YouTube zablokował kanał, który tworzył viralowe teledyski z udziałem sztucznej inteligencji Lego, krytykujące wojnę USA z Iranem. Platforma Google twierdzi, że teledyski z udziałem Lego w jakiś sposób stanowiły „treści brutalne”, ale wszyscy wiemy, że miało to na celu ułatwienie działań propagandowych USA poprzez zablokowanie skutecznej propagandy drugiej strony.

==============================

==================================================

Dolina Krzemowa jest kluczowym ramieniem amerykańskiej kontroli imperialnej. W każdym istotnym momencie dąży do realizacji interesów imperium. Jest gałęzią imperialnej miękkiej siły, tak jak wojsko jest gałęzią imperialnej twardej siły.

Stany Zjednoczone i Izrael tak znormalizowały zabójstwa przywódców narodowych, że prasa głównego nurtu traktuje je obecnie jako standardową taktykę militarną. Niedawno „The Washington Post” opublikował artykuł Marca Thiessena, w którym argumentował, że Stany Zjednoczone powinny „przeprowadzić ostateczną serię ataków na przywódców, eliminując irańskich urzędników, których oszczędzono na potrzeby negocjacji”.

„Irańscy przywódcy muszą zrozumieć, że ich życie dosłownie zależy od osiągnięcia porozumienia w drodze negocjacji, które odpowiadałoby oczekiwaniom Trumpa. Jeśli odmówią, zostaną zabici” – pisze Thiessen.

W pewnym momencie jeden z wrogów Ameryki zamierza zamordować amerykańskiego urzędnika, a moje odpowiedzi będą pełne wrzasków i oburzenia Amerykanów, którzy będą zachowywać się, jakbym był tym złym, gdy powiem, że Waszyngton się o to prosił.

Nawet gdyby Stany Zjednoczone nie były bezpośrednio odpowiedzialne za sytuację w Cieśninie Ormuz, to i tak byłby to ostatni kraj na świecie, w którym jakakolwiek działalność gospodarcza by na to narzekała. Otwarcie nakładają blokadę paliwową na Kubę, jednocześnie narzekając, że nikomu nie wolno blokować szlaków żeglugowych, na litość boską. 

Krajowy Komitet Demokratyczny zagłosował za odrzuceniem rezolucji potępiającej wpływ AIPAC na politykę amerykańską. Osiemdziesiąt procent Demokratów ma dziś negatywną opinię o Izraelu. Głównym zadaniem Komitetu Krajowego Demokratów jest uniemożliwienie, aby Partia Demokratyczna i jej reprezentacja w wyborach odzwierciedlały wolę społeczeństwa.

Drodzy zwolennicy Trumpa, prześlijcie mi wszystkie swoje pieniądze. Mam plan, jak sprawić, by Ameryka znów stała się wielka. Zakończę wszystkie wojny i osuszę bagno. Nie martwcie się, jeśli wygląda na to, że nie robię żadnej z tych rzeczy, gram w szachy 4D, zaufajcie planowi. Prześlijcie mi oszczędności swojego życia już teraz.

Ważne jest, żeby nie pozwolić im zrzucić całej winy na Trumpa, tak jak ważne jest, żeby nie pozwolili im zrzucić winy za zbrodnie Izraela na Netanjahu. Wszystko, co widzimy w tej katastrofalnej wojnie z Iranem, jest wynikiem całej struktury władzy, która do niej doprowadziła, a nie głupich decyzji jednego człowieka.

Podżegacze wojenni z bagien Waszyngtonu od dziesięcioleci forsują wojnę z Iranem. Trump to właśnie ten człowiek, którego syjonistyczni oligarchowie i krwiożerczy zarządcy imperium wybrali do przeprowadzenia tego czynu. Tak się składa, że ​​to on jest twarzą operacji, ale gdyby nie on, to ktoś inny by to zrobił.

Amerykańskie szaleństwo podżegające do wojny nie zaczęło się od Trumpa i na nim się też nie skończy. Nie kierujcie swojej wściekłości jedynie na ulotne marionetki, które pojawiają się i znikają ze sceny imperialnej, podczas gdy amerykańska machina mordu posuwa się naprzód. Skierujcie ją na samo imperium.

Przesłanie z USA: Gardź Izraelem I całym Imperium Zachodnim

Gardź Izraelem I całym Imperium Zachodnim

caitlinjohnstone/despise-israel-and-the-entire-western-empire

Nienawiść do Izraela bez nienawiści do zachodniego imperium jest bezsensowna, ponieważ Izrael nie istniałby bez zachodniej broni, wsparcia militarnego, kontroli narracji i osłony dyplomatycznej.

Caitlin Johnstone

13 kwietnia 2026 r. Czytanie Tima Foleya :

Wszyscy teraz nienawidzą Izraela, i tak właśnie powinno być. Ale wszyscy musimy zrozumieć, że Izrael nigdy nie działał sam.

Gdyby Izrael działał sam, byłby dupkiem z ostrym kijem, a nie dupkiem z helikopterem szturmowym. Zachód dał mu helikopter szturmowy.

Dupek z ostrym kijem to żaden problem. Świat jest pełen dupków z ostrymi kijami. Zdobądź swój własny ostry kij, a bez trudu powstrzymasz ich agresję.

Dupek z helikopterem szturmowym może zepsuć wszystkim dzień. Potrafi wszystko spieprzyć i zabić, kogo zechce – nawet tych z ostrymi pałkami. Nie musi z nikim negocjować. Nie musi być uprzejmy ani dyplomatyczny. Wystarczy, że dasz mu wszystko, czego chce, bo inaczej przyleci tam i rozstrzela ciebie i twoją rodzinę.

Stany Zjednoczone i ich sojusznicy są odpowiedzialni za to, by Izrael pozostał dupkiem z helikopterem szturmowym, a nie dupkiem z ostrym kijem. Stworzyli sytuację, w której Izrael nie musi dogadywać się z sąsiadami jak każdy inny normalny kraj na świecie, lecz może trwać w stanie ciągłej wojny.

Słusznie i dobrze jest gardzić Izraelem; Izrael to ludobójcze państwo apartheidu, które nie powinno istnieć i nigdy nie powinno było powstać. Ale dojrzałość polityczna oznacza przeniesienie tej pogardy na całą zachodnią strukturę władzy, w której wszyscy żyjemy.

Nienawiść do Izraela bez nienawiści do zachodniego imperium jest absurdalna, ponieważ Izrael nie istniałby bez zachodniej broni, wsparcia militarnego, kontroli narracji i dyplomatycznego pokrycia. To jak nienawiść do Bonnie bez nienawiści do Clyde’a. Jak nienawiść do Butcha Cassidy’ego, ale nie do Sundance Kida. Istnieją przepisy zakazujące współudziału w morderstwie, ponieważ wszyscy rozumiemy, że jeśli pomagasz mordercy, to z konieczności ponosisz moralną odpowiedzialność za zabójstwo.

I nie jest tak, że zachodni sojusz mocarstw był cnotliwym aniołkiem, pomijając udział w izraelskiej przemocy; Stany Zjednoczone terroryzują państwa socjalistyczne w Ameryce Łacińskiej, gdy to czytasz. Prawicowa narracja, że ​​Zachód byłby zdrowym i dobroczynnym społeczeństwem bez ingerencji Izraela, jest sprzeczna z całą nieprzerwaną historią zachodniej cywilizacji. Zawsze byliśmy narodem wyjątkowo tyrańskim i ludobójczym. Musimy jeszcze dojrzeć do tego jako społeczeństwo. Dlatego Izrael jest naszym wspólnikiem w zbrodni.

Sprzeciwiaj się Izraelowi, a także całej morderczej zachodniej strukturze władzy. Nadużycia tego pierwszego nie są w żaden sensowny sposób oddzielone ani nie da się ich oddzielić od nadużyć tego drugiego.

Blokada blokujących – cudowna broń Waszyngtonu

Blokada blokujących — cudowna broń Waszyngtonu

Autor artykułu Marek Wójcik 14. kwietnia 2026 world-scam/blokada-blokujacych-cudowna-bron-waszyngtonu

Głównym atutem Trumpa jest teraz możliwość grożenia wznowieniem poważnych operacji bojowych. W końcu kruche, dwutygodniowe zawieszenie broni kończy się 21 kwietnia. Choć groźba wznowienia operacji bojowych może pojawić się w nadchodzących dniach, nie jest to szczególnie realny wybór polityczny dla Trumpa – i Irańczycy o tym wiedzą.

Fragment analizy geniuszu prezydenta USA opublikowany wczoraj na lewrockwell.com w artykule: Przegrany próbuje ustalić „warunki”. Źródło.

Wszyscy twierdzą, że nienawidzą kłamców. Co się jednak dzieje, gdy powiesz im prawdę?

Celem wojny nie było odblokowanie Cieśniny Ormuz. Blokada to efekt tej wojny i jest najbardziej skutecznym środkiem nacisku na USA. Jednak Trump nie pozwoli się nikomu szantażować – jedynie najlepszemu przyjacielowi z Tel Awiwu. Dlatego w celu odblokowania tego przesmyku, zarządził pełną blokadę, aby ukarać te kraje, które poszły na ugodę z Iranem. Jak coś takiego zrobić? Statki wypływające przez tę cieśninę w kierunku Oceanu Indyjskiego, wpływają do Zatoki Omańskiej.

Linia blokady bezpieczna dla okrętów Stanów Zjednoczonych ma 1.500 kilometrów długości.

Taka blokada wymagałaby zastosowania większej ilości okrętów wojennych. Naturalnie, że takie okręty są wyposażone w systemy radarowe, które odpowiednio wcześniej dadzą znać o zbliżającym się tankowcu. Jednak sytuacja się mocno skomplikuje, kiedy tankowiec będzie płynął w towarzystwie okrętu wojennego, mającego za zadanie zapobieżenie piractwu. Podobna sytuacja miała miejsce niedawno na morzu Północnym, gdzie brytyjski krążownik zbliżył się na bliską odległość do rosyjskiego tankowca i natychmiast zawrócił, kiedy przywitał go rosyjski niszczyciel.

Chiny oświadczają, że są gotowe podjąć działania na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego i dostaw w obliczu groźby blokady morskiej Iranu ze strony Trumpa.

Taka ochrona podnosi koszty transportu. Dlatego wpadłem na oryginalny pomysł – nie wiem, czy realny, ale na pewno zabawny. Cóż stoi na przeszkodzie wyposażyć tankowca w system torpedowy? Wiem, tankowce służą do transportu ropy. Jednak technicznie nie jest to niemożliwe, a mina kapitana pirackiego, zatopionego okrętu byłaby cennym urozmaiceniem dla internetowych memów. Wada takiego rozwiązania: można ją użyć tylko raz.

Nowa karykatura jemeńskiego artysty Kamala Sharafa dotycząca groźby Trumpa o morskiej blokadzie Iranu. Podwójne zabezpieczenie jest lepsze.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Determinacja Iranu, by wyrwać się…

Determinacja Iranu, by wyrwać się z zachodniego systemu powstrzymywania

Alastair Crooke Determinacja Iranu, by wyrwać się z panoptikum zachodniego powstrzymywania

Wydaje się prawdopodobne, że negocjacje nie doprowadzą do porozumienia.

Tymczasowe zawieszenie broni w Azji Zachodniej jest obecnie zagrożone. Pierwotnie planowano wstrzymanie działań zbrojnych na „wszystkich frontach”, w tym w Libanie – był to jeden z dziesięciu warunków wstępnych negocjacji w sprawie trwałego zawieszenia broni, postawionych przez Iran. W związku z tym Trump potwierdził, że 10-punktowy plan Iranu stanowi „praktyczną podstawę” do rozpoczęcia bezpośrednich negocjacji z Iranem.

Iran jednak uznał te punkty za warunki wstępne, a nie za punkty wyjścia do rozpoczęcia negocjacji.

CBS podało, że Trump został poinformowany, że irańskie warunki, które zaakceptował w czwartek, będą miały zastosowanie do całego regionu Bliskiego Wschodu – i zgodził się, że dotyczy to również Libanu. Mediatorzy poinformowali, że zawieszenie broni obejmie Liban, a oświadczenie premiera Pakistanu Szehbaza Szarifa również je uwzględniało. Minister spraw zagranicznych Araghchi również potwierdził, że Liban został uwzględniony.

Jednak stanowisko Trumpa uległo zmianie po rozmowie telefonicznej z Netanjahu. Według izraelskiego korespondenta Ronana Bergmana, piszącego w „Yedijot Aharonot”, Netanjahu nagle i z opóźnieniem zaostrzył sytuację: W Izraelu zarówno władze wojskowe, jak i polityczne otrzymały polecenie udowodnienia braku zawieszenia broni ze strony Hezbollahu poprzez przeprowadzenie zmasowanego ataku na gęsto zaludnione obszary mieszkalne w Libanie – w wyniku którego zginęło i zostało rannych ponad 1000 osób, głównie cywilów.

Jednocześnie z atakami na Liban, Izrael ogłosił inicjatywę polityczną – bezpośrednie rozmowy z rządem libańskim, skoncentrowane na rozbrojeniu Hezbollahu i normalizacji stosunków między Libanem a Izraelem – aby poprzeć żądanie Netanjahu dotyczące „krótkiego okna czasowego na kolejne ataki na Hezbollah, zanim Amerykanie spróbują rozszerzyć ten sam duch spokoju na Liban” – pisze Anna Barsky w „Ma’ariv”. „Oceny w Izraelu sugerują częściowe amerykańskie zrozumienie tej potrzeby; ale nie jest to bynajmniej pewne”.

Alon Ben David, wybitny izraelski korespondent wojskowy, zauważył, że inicjatywa premiera może doprowadzić do wojny domowej w Libanie, dodając w nawiasie, że „zawsze taki był cel”.

Jednak stanowisko Iranu przeczy „zrewidowanemu” stanowisku USA, zgodnie z którym Liban nigdy nie był integralną częścią żądania „zawieszenia broni na wszystkich frontach”. Dla Teheranu to kwestia „zawieszenia broni dla wszystkich albo zawieszenia broni dla nikogo”. To takie proste.

Negocjacje powinny się odbyć tylko wtedy, gdy Trump będzie w stanie zawetować dążenia Netanjahu do dalszych rund bezpardonowych bombardowań w Libanie. Czy Trump rzeczywiście ma możliwość kontrolowania Netanjahu, który (podobno wraz z niektórymi państwami Zatoki Perskiej) nadal chce, aby Trump „posunął się do ostateczności, do obalenia złowrogiego reżimu”, jak zauważa Ronen Bergman?

Ale rzeczywistość dla USA jest ponura:

„Stany Zjednoczone utraciły swoją obecność dominującą na morzu i bazy wojskowe w regionie Zatoki Perskiej; praktycznie wyczerpał się cały arsenał broni dalekiego zasięgu, podobnie jak obrona powietrzna, która okazała się szokująco nieskuteczna”.

„Tak wygląda decydująca strategiczna porażka”.

Jak ujął to Ben Rhodes, były zastępca doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego USA: „Trudno jest przegrać tak krótką wojnę w tak dotkliwy sposób”.

To, co skłoniło Trumpa do przejścia od wpisu we wtorek wieczorem, w którym napisał: „Cała cywilizacja zginie tej nocy”, do zgody na negocjacje oparte na 10-punktowym planie Iranu zaledwie kilka godzin później, – pozostaje spekulacją. Być może jednak zestawienie zdjęć zestrzelonego helikoptera z nieudanej próby prezydenta Cartera w 1980 roku, mającej na celu uwolnienie amerykańskich zakładników z Iranu, z wrakiem amerykańskiego samolotu w pobliżu Isfahanu z sobotniej (4 kwietnia) nieudanej próby pozyskania wzbogaconego uranu z tunelu pod Isfahanem, opowiada własną historię.

Jak zauważa jeden z komentatorów, jedyną rzeczą, której brakuje w późniejszej scenie z 1980 roku, jest obecność zamordowanego Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego. Prezydent Carter, jak powszechnie wiadomo, stał się polityczną ofiarą tego wydarzenia.

Pamiętajmy również, że obecna wojna rozpoczęła się od niespodziewanego ataku mającego na celu zabicie Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego – i zakładano, że będzie to krótka wojna, trwająca zaledwie kilka dni. Relacja „New York Timesa” ze spotkania z 11 lutego 2026 roku, na którym Netanjahu przekonał Trumpa do przyłączenia się do ataku na Iran, potwierdza, że ​​„prezydent najwyraźniej myślał, że będzie to bardzo krótka wojna… i w żadnym momencie obrad przewodniczący [generał Caine] nie powiedział prezydentowi wprost, że wojna z Iranem to fatalny pomysł… [generał Caine] ciągle pytał: »A co potem?«. Mimo to pan Trump często zdawał się słyszeć tylko to, co chciał usłyszeć”.

To, co Trump chciał usłyszeć na briefingu 11 lutego, było ściśle powiązane z głęboko zakorzenionymi ambicjami Netanjahu: „Iran wyróżniał się” – zarówno dla Trumpa, jak i Netanjahu. „[Trump] postrzegał Iran jako wyjątkowo niebezpiecznego przeciwnika i był gotów podjąć ogromne ryzyko, aby zrealizować swoje pragnienie demontażu irańskiej teokracji” – donosił „The New York Times”.

Ani Trump, ani Netanjahu – pomimo trzygodzinnego oficjalnego briefingu 11 lutego – nie przewidzieli zdecydowanej reakcji Iranu w formie natychmiastowych ataków na bazy amerykańskie w Zatoce Perskiej, które nastąpiły po zabiciu Najwyższego Przywódcy, chociaż możliwość taka została wyraźnie wskazana we wcześniejszych ostrzeżeniach Iranu.

Cały plan ataku z 11 lutego, zatwierdzony w Sali Sytuacyjnej Białego Domu, opierał się na uderzeniach polegających na dekapitacji, dalekosiężnych atakach powietrznych i raczej intuicyjnym (a nie opartym na dowodach) przekonaniu, że po nich nastąpi wewnętrzne powstanie — takie, które doprowadzi do upadku państwa.

Nic więc dziwnego, że Trump desperacko poszukuje teraz wyjścia z izraelskiego zamieszania, które mu się przytrafiło. Podobnie jak Carter, stoi w obliczu politycznej i militarnej ruiny. Jednak każde poważne wyjście wymagałoby znacznych ustępstw – ustępstw, które stoją w sprzeczności z jego gorzkimi uczuciami wobec Iranu i narodu irańskiego.

Wydaje się prawdopodobne, że negocjacje nie doprowadzą do porozumienia. Iran jest w trakcie burzenia 70-letniego paradygmatu, zmuszając Stany Zjednoczone – groźbą problemów gospodarczych i rynkowych – do zawarcia umowy, która oznaczałaby „wyzwolenie” Iranu spod panoptikonu amerykańskiej i izraelskiej opresji. Czy będzie to oznaczać więcej cierpienia i śmierci (więcej wojny), czy mniej? Oto jest pytanie.


Źródło: Determinacja Iranu, by wyrwać się z panoptikum zachodniego powstrzymywania 360°

Iran odpowiada na blokadę Ormuzu przez Trumpa

Iran odpowiada na blokadę Ormuzu przez Trumpa

negocjacje zakończyły się definitywnym fiaskiem
Wywiad z prof. Mohammadem Marandim

Świat z zapartym tchem obserwuje sytuację. W miarę jak napięcia w Zatoce Perskiej rosną, nowy, niezwykle kontrowersyjny wywiad z irańskim politologiem i członkiem delegacji, prof. Mohammadem Marandim, wywołuje globalną sensację.

Marandi, który sam uczestniczył w nieudanych negocjacjach w Islamabadzie, maluje jasny obraz: morska blokada Cieśniny Ormuz narzucona przez prezydenta Trumpa jest nie tylko nieskuteczna wobec Iranu, ale również poważnie wpłynie na globalną gospodarkę. Negocjacje dobiegły końca – a Teheran jest przygotowany na ewentualną eskalację.

Nieudane negocjacje w Islamabadzie

Profesor Marandi przebywał na miejscu w Islamabadzie jako członek irańskiej delegacji. Opisuje atmosferę wielkiego sceptycyzmu, panującą nawet podczas lotu. Irańczycy nie spodziewali się przełomu.

Mimo to przeprowadzono istotne dyskusje i osiągnięto postęp – aż do nagłego zwrotu akcji pod koniec dnia.

Według Marandiego, Stany Zjednoczone przedstawiły maksymalistyczne żądania i nie wykazały się żadną dobrą wolą. Wręcz przeciwnie: podczas negocjacji dwa amerykańskie okręty wojenne próbowały wpłynąć do Cieśniny Ormuz – akt prowokacji, który spotkał się z atakami dronów i ostrzeżeniami ze strony irańskiej. Okręty wycofały się.

Jednocześnie Marandi relacjonuje atmosferę zagrożenia: „Washington Post” otwarcie nawoływał do zabójstwa członków delegacji. W locie powrotnym konieczne było podjęcie środków bezpieczeństwa; samolot nie wylądował w Teheranie, lecz w Meszhedzie, a niektórzy kontynuowali podróż pociągiem.

Marandi szczególnie krytycznie ocenia rolę wiceprezydenta J.D. Vance’a: nieustannie rozmawiał z Benjaminem Netanjahu przez telefon i składał mu raporty. Netanjahu ostatecznie sabotował negocjacje.

„Kto tu naprawdę rządzi?” – pyta retorycznie Marandi. Dla niego to jasne: politykę USA dyktuje lobby syjonistyczne i Izrael, a nie interesy amerykańskie.

Blokada Trumpa – wypowiedzenie wojny obarczone wysokim ryzykiem

Natychmiast po fiasku rozmów Trump ogłosił całkowitą blokadę Cieśniny Ormuz. Zagroził zatopieniem wszystkich irańskich statków.

Marandi uważa, że ​​środek ten jest w dużej mierze nieskuteczny i nieproduktywny.

Irańska marynarka wojenna jest w dużej mierze nienaruszona. Prawdziwe jednostki bojowe to szybkie łodzie szturmowe, stacjonujące w podziemnych tunelach wzdłuż wybrzeża, które w razie potrzeby można masowo rozmieścić.

Irańskie rakiety, obrona przeciwlotnicza i siły powietrzne nie zostały zniszczone – w przeciwnym razie Trump mógłby dokonać inwazji już dawno temu.

Jeśli USA podejmą próbę wyegzekwowania blokady, Iran zagrozi masowymi atakami rakietowymi.

Marandi zwraca uwagę, że Marynarka Wojenna USA zawsze utrzymywała dużą odległość od wybrzeży Iranu. Skuteczna blokada z dużej odległości (1000–1500 km) byłaby niezwykle kosztowna i trudna do wyegzekwowania.

Iran już zapowiedział, że nie będzie już pozwalał na przepływanie statków z wrogich państw, natomiast państwa przyjazne (takie jak Chiny i Rosja) nadal będą mogły być eskortowane.

Poważne konsekwencje dla światowej gospodarki i sojuszników USA

Marandi ostrzega stanowczo: blokada drastycznie pogłębi światowy kryzys energetyczny.

Rezerwy praktycznie nie istnieją – Rosja i Iran w dużej mierze sprzedały już swoje zapasy na wolnym rynku. Ceny wyraźnie rosną, a rezerwy strategiczne państw zachodnich są eksploatowane.

Państwa Zatoki Perskiej są szczególnie dotknięte: Emiraty Arabskie, Katar i inne państwa praktycznie nie mogą korzystać ze swoich portów. Arabia Saudyjska musi uciekać się do droższych tras przez Morze Czerwone.

Marandi przewiduje: Jeśli kryzys będzie się przedłużał i nadejdą letnie upały, monarchie Zatoki Perskiej ze słabą infrastrukturą mogą upaść.

Sam Iran jest o wiele silniejszy: kraj produkuje około 90% własnej żywności, ma duże obszary rolnicze, góry, lasy i tamy.

Może handlować przez granice lądowe z Pakistanem, Afganistanem, Turkmenistanem, Irakiem, Turcją i przez Morze Kaspijskie.

Jeszcze przed wojną Iran aktywnie przestawił się na import ryżu z Indii do Pakistanu.

Irańska odporność i jedność narodowa

Centralnym punktem analizy Marandiego jest wewnętrzna siła Iranu.

Podczas wojny młodzi ludzie masowo chronili swymi ciałami krytyczną infrastrukturę (elektrownie, mosty).

Delegacja powróciła z Islamabadu całą grupą, mimo gróźb śmierci – nikt się nie wycofał.

Żaden wysoko postawiony oficer ani urzędnik rządowy nie poddał się ani nie zrezygnował ze stanowiska w czasie wojny.

Marandi ostro krytykuje zachodnie media: ukrywają one drugie ludobójstwo w Libanie, bagatelizują ataki Izraela i systematycznie rozpowszechniają kłamstwa na temat Iranu.

Zachodnie media są współwinne zbrodni wojennych.

Perspektywy: Kto ma inicjatywę?

Marandi jest pewien: Iran nie przegrał wojny, lecz utrzymał strategiczną przewagę.

USA i Izrael nie osiągnęły żadnego ze swoich celów.

Trump faktycznie szuka „drogi wyjścia”, ale powstrzymują go Netanjahu i lobby.

Blokada jest aktem desperacji, który zaszkodzi Ameryce i jej sojusznikom bardziej niż Iranowi.

Iran jednocześnie przygotowuje się do kolejnej rundy – militarnie, gospodarczo i społecznie. Morale w armii i wśród ludności jest wysokie.

Marandi jest przekonany: Iran przetrwa ten konflikt dłużej niż USA.

Światowa opinia publiczna coraz bardziej zwraca się przeciwko Waszyngtonowi i Tel Awiwowi.

Wywiad z prof. Mohammadem Marandim to imponujący dowód determinacji Iranu i bezwzględna analiza obecnej dynamiki władzy.

Podczas gdy Trump zaostrza blokady i groźby, Iran wydaje się przygotowany i strategicznie lepszy.

Nadchodzące tygodnie pokażą, czy blokada Cieśniny Ormuz okaże się rzeczywiście wyczekiwaną bronią, czy też kolejnym poważnym błędem strategicznym USA.

Cały świat patrzy.

„Straszna blokada morska” w Cieśninie Ormuz – czy strategiczna katastrofa

„Straszna blokada morska” w Cieśninie Ormuz – prof. John Mearsheimer ostrzega przed strategiczną katastrofą

Świat z zapartym tchem obserwuje sytuację. W miarę jak napięcia w Zatoce Perskiej rosną, długi i niezwykle emocjonujący wywiad z uznanym amerykańskim politologiem, profesorem Johnem Mearsheimerem, staje się viralem.

Wpływowy realista z Uniwersytetu Chicagowskiego przedstawia ponury obraz obecnej polityki USA pod rządami prezydenta Trumpa: blokadę morską Cieśniny Ormuz, nieudane negocjacje w Islamabadzie i głęboki kryzys strategiczny Stanów Zjednoczonych.

Mearsheimer mówi o ślepej uliczce, w której Ameryka nie tylko ryzykuje przegraną w wojnie z Iranem, ale także naraża się na poważne szkody dla światowej gospodarki i własnej pozycji na świecie.

W szczegółowej rozmowie z Danielem Davisem Mearsheimer bezlitośnie analizuje najnowsze wydarzenia.

Prezydent Trump ogłosił całkowitą blokadę Cieśniny Ormuz i zagroził zniszczeniem każdego irańskiego statku, który ją ominie. Środek ten wszedł w życie dziś rano i ma na celu sparaliżowanie gospodarki Iranu – po sześciu tygodniach walk i późniejszych negocjacjach w Islamabadzie, które nie przyniosły porozumienia.

https://youtube.com/watch?v=fEAi0O4x7Hc%3Ffeature%3Doembed

Nieudane negocjacje w Islamabadzie

Mearsheimer określa negocjacje pod przewodnictwem wiceprezydenta JD Vance’a jako katastrofalną porażkę.

Chociaż Trump początkowo zasygnalizował gotowość do negocjacji w oparciu o 10-punktowy plan Iranu, Vance ostatecznie przedstawił maksymalistyczne żądania USA (plan 15-punktowy). Irańczycy je odrzucili.

Dla Mearsheimera nie był to przypadek: USA znajdowały się w słabej pozycji, szukały „drogi ucieczki”, ale pod silnym wpływem Izraela realizowały twardą linię – również za sprawą bezpośrednich kontaktów Netanjahu z Vance’em.

Profesor szczególnie krytycznie ocenia rolę Izraela i lobby pro-izraelskiego.

Netanjahu aktywnie próbował sabotować negocjacje, zmuszając Izrael do kontynuowania ataków na pozycje Hezbollahu w Libanie, pomimo uzgodnionego zawieszenia broni.

Mearsheimer mówi o wyraźnej próbie zapobieżenia jakiejkolwiek deeskalacji.

W tym samym czasie postacie takie jak Jared Kushner i inni „zagorzali syjoniści” byli obecni w tle, aby pilnować, by Vance zachowywał się zgodnie z procedurami.

Blokada – „straszna opcja”

Mearsheimer uważa, że ​​wprowadzona blokada Cieśniny Ormuz jest wysoce problematyczna ze strategicznego punktu widzenia.

Nie ugnie to Iranu, ale przede wszystkim spowoduje ogromne szkody w światowej gospodarce.

Irańska ropa naftowa jest niezbędna na rynku światowym – nawet same Stany Zjednoczone złagodziły sankcje, aby wprowadzić na rynek więcej ropy.

Ameryka strzela sobie w stopę tą blokadą.

Ceny ropy naftowej i benzyny już zauważalnie rosną.

Mearsheimer ostrzega: Jeśli blokada potrwa dłużej, nieuchronnie nastąpi poważna recesja, a nawet globalna depresja porównywalna z tą z 1929 roku.

Szczególnie dotknięte są kraje Azji Wschodniej, takie jak Japonia (93% importu ropy przez Ormuz) i Korea Południowa (45%).

Wstrząsy gospodarcze rozprzestrzeniłyby się na cały świat – dotyczyłoby to m.in. wyższych cen żywności z powodu zakłóceń w dostawach nawozów.

Strategiczna porażka USA

Analiza Mearsheimera sprowadza się do miażdżącego wniosku: Stany Zjednoczone już strategicznie przegrały wojnę z Iranem.

Żaden z czterech pierwotnych celów nie został osiągnięty:

Żadnej zmiany reżimu w Iranie.
Żadnego zniszczenia pocisków balistycznych.
Żadnego zakończenia irańskiego programu nuklearnego.
Żadnego zaprzestania wspierania Hezbollahu, Hamasu i Huti.

Zamiast tego Iran faktycznie kontroluje teraz Cieśninę Ormuz – pozycję, której nie miał przed wojną.

Irańczycy znajdują się dziś w lepszej pozycji strategicznej niż przed 27 lutego 2026 r.

Mearsheimer podkreśla: Nikt nie jest w stanie przedstawić mu wiarygodnego scenariusza, w jaki sposób USA mogłyby odwrócić sytuację.

Nawet opcja nuklearna – rozważana najwyraźniej przez niektórych Izraelczyków – według jego szacunków nie doprowadziłaby do oczekiwanego rezultatu, ponieważ znaczna część irańskiej infrastruktury znajduje się pod ziemią.

Wpływy Izraela i wewnętrzna dynamika polityczna

Mearsheimer uważa, że ​​Netanjahu znajduje się w rozpaczliwej sytuacji.

Po militarnej i politycznej porażce ataku na Iran, Iran „migocze” i szuka radykalnych rozwiązań.

Dla Netanjahu Iran jest „Moby Dickiem” – obsesją.

Jednocześnie profesor ostro krytykuje fakt, że wysoko postawieni politycy amerykańscy, tacy jak Lindsey Graham i generał Jack Keane, nadal naciskają na eskalację konfliktu, nie przedstawiając realistycznej strategii.

Konsekwencje globalne: rozpad sojuszy

Szczególnie alarmujący jest wpływ na sojusze amerykańskie.

Trump obraził Europę, Japonię, Koreę Południową i państwa Zatoki Perskiej, publicznie krytykując je za brak poparcia.

Mearsheimer ostrzega: USA tracą wiarygodność jako wiarygodny partner.

Kraje Azji i Europy zaczynają już rozważać alternatywy – w tym własne środki odstraszania nuklearnego (Japonia, Korea Południowa) lub niezależną europejską architekturę bezpieczeństwa.

Z kolei Chiny i Rosja wydają się być odpowiedzialnymi aktorami, podczas gdy USA sprawiają wrażenie coraz bardziej odizolowanych i nieprzewidywalnych.

Perspektywy: Titanic na kursie kolizyjnym

Mearsheimer porównuje obecną sytuację do Titanica zmierzającego w stronę góry lodowej.

Trump jest pod ogromną presją: z jednej strony Izrael i lobby odrzucające jakiekolwiek rozwiązania kompromisowe, z drugiej strony zbliżająca się globalna katastrofa gospodarcza.

Kluczowe pytanie na nadchodzące tygodnie brzmi: Czy Trump będzie miał odwagę zerwać stosunki z Izraelem i zawrzeć umowę, czy też z powodów polityki wewnętrznej eskaluje napięcia, wciągając tym samym światową gospodarkę w otchłań?

Profesor kończy rozmowę otrzeźwiającym stwierdzeniem: Jest to „całkowicie przygnębiająca” analiza – ale konieczna, aby dać wyraz prawdzie.

W tym wywiadzie profesor John Mearsheimer przedstawia jedną z najostrzejszych i najbardziej spójnych krytyk bieżącej polityki zagranicznej USA.

Czy ostrzeżenia zostaną wzięte pod uwagę, czy eskalacja będzie kontynuowana, okaże się w nadchodzących dniach i tygodniach.

Cały świat patrzy, a zegar tyka.

Po nieudanych negocjacjach w Islamabadzie – przegrany stawia warunki

Po nieudanych negocjacjach w Islamabadzie

– przegrany stawia warunki

Moon of Alabama pisze: Pierwsza runda rozmów między USA a Iranem zakończyła się fiaskiem i nie przyniosła postępu. Amerykańscy negocjatorzy całkowicie źle ocenili swoje stanowiska i próbowali stawiać warunki.

J.D. Vance niewiele powiedział o tym, co wydarzyło się podczas 21 godzin negocjacji, sugerując, że przedstawił Irańczykom ofertę ‚przyjmij albo odrzuć’, aby raz na zawsze zakończyli swój program nuklearny. „Wyraźnie określiliśmy nasze granice” – powiedział Vance reporterom – „na co jesteśmy gotowi się zgodzić”. Dodał: „Zdecydowali się nie zaakceptować naszych warunków”.

Stany Zjednoczone – jak dotąd – przegrały wojnę. Żaden z ich celów wojennych nie został osiągnięty. Ich próby kradzieży irańskiego wzbogaconego uranu doprowadziły do największych strat w siłach powietrznych od czasów wojny w Wietnamie. Nie są w stanie dyktować warunków:

Negocjacje w Islamabadzie niewiele różnią się od tych, które zakończyły się impasem w Genewie pod koniec lutego.  Głównym narzędziem nacisku Trumpa jest obecnie groźba wznowienia poważnych działań wojennych. W końcu kruche dwutygodniowe zawieszenie broni kończy się 21 kwietnia. Choć groźba wznowienia działań wojennych w nadchodzących dniach może być przywoływana, nie jest to szczególnie realny wybór polityczny dla Trumpa – i Irańczycy o tym wiedzą.

Trump ogłosił zawieszenie broni w zeszłym tygodniu głównie po to, aby złagodzić ból związany z utratą 20% światowych rezerw ropy naftowej, co doprowadziło do wzrostu cen benzyny i niedoborów nawozów, a także helu do produkcji półprzewodników. Akcje na giełdzie rosły w oczekiwaniu na porozumienie, nawet niepełne lub niezadowalające. Gdyby wojna została wznowiona, rynki spadłyby prawdopodobnie, niedobory pogłębiły się, a inflacja – już na poziomie 3,3% – niemal nieuchronnie wzrosła. A to prowadzi do najpilniejszego problemu: ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz.

Wyspa Kharg

Po zakończeniu negocjacji Donald Trump wskazał na platformie X na tekst, w którym autor twierdzi, że jego najlepszym kolejnym krokiem w kierunku ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz jest blokada morska Iranu. Jest to pomysł prawnika Johna Solomona – jego artykuł wyróżnia się niezwykłą ignorancją:

„Jeśli Iran odrzuci ostateczną ofertę złożoną przez Stany Zjednoczone w sobotę, Trump może zbombardować Teheran, cofając go do ‚epoki kamienia łupanego’, jak zapowiedział. Albo mógłby powtórzyć swoją skuteczną strategię blokady, aby zdusić i tak już słabnącą irańską gospodarkę i wywrzeć presję dyplomatyczną na Chiny i Indie, odcinając je od jednego z kluczowych źródeł ropy naftowej.

Jak na ironię, ogromny lotniskowiec USS Gerald Ford, który przewodził blokadzie Wenezueli, znajduje się obecnie w Zatoce Perskiej po krótkiej przerwie na naprawy i odpoczynek załogi po śmiertelnym pożarze. Teraz dołącza do USS Abraham Lincoln i innych dużych okrętów wojennych”.

=========================================

W rzeczywistości znajduje się USS Gerald Ford, z niesprawnymi toaletami i spaloną pralnią na Morzu Śródziemnym. Musiałby przepłynąć przez Kanał Sueski, Cieśninę Bab al-Mandab i Cieśninę Ormuz, aby dotrzeć do Zatoki Perskiej. Bab al-Mandab jest kontrolowany przez Huti, a Ormuz przez Iran. Powodzenia!

Pomysł zniesienia irańskiej blokady Cieśniny Ormuz poprzez blokadę samego Iranu nie pochodzi od Johna Solomona, lecz od ekscentrycznego neokonserwatysty, emerytowanego generała Jacka Keane’a:

„Jeśli wojna się wznowi i wystarczająco osłabimy pozostałe zdolności militarne Iranu, armia amerykańska mogłaby zająć wyspę Kharg – lub ją zniszczyć” – napisał Keane w felietonie w ‚New York Post’. – „Alternatywnie, Marynarka Wojenna USA mogłaby ustanowić blokadę i odciąć Teheranowi drogę eksportu. Jeśli zachowamy infrastrukturę Kharg, ale przejmiemy kontrolę fizyczną, będziemy mieli Iran wzięty za gardło” – dodał. – „To byłby ostateczny środek, którego potrzebujemy, aby przejąć jego zapasy wzbogaconego uranu i zlikwidować jego zakłady wzbogacania”.

Kharg nie jest tak istotny dla irańskiego eksportu, jak zakładają fanatycy z Waszyngtonu. Przez osiem lat wojny iracko-irańskiej Kharg pozostawał zamknięty, podczas gdy irański eksport ropy naftowej nadal płynął. Każda próba blokady Iranu wymagałaby użycia siły, aby uniemożliwić indyjskim, chińskim i rosyjskim statkom wpływanie do irańskich portów.

Oznaczałoby to również mniej ropy na rynkach światowych. Historycznie rzecz biorąc, blokady morskie potrzebują miesięcy, a nawet lat, aby przynieść efekty. To więcej czasu, niż Trump może politycznie przetrwać.

/uncutnews.ch/verlierer-versucht-bedingungen-zu-stellen

Napisal: Moon of Alabama

Opracował: Zygmunt Białas

Czy rozkaz Trumpa o zablokowaniu irańskich portów rzeczywiście zadziała?

Czy rozkaz Trumpa o zablokowaniu irańskich portów rzeczywiście zadziała?

Larry C. Johnson

Krótka odpowiedź na moje pytanie brzmi: Nie! Stany Zjednoczone, pomimo gróźb Trumpa, nie wyślą swoich okrętów w pobliże irańskiego wybrzeża…

Grupa Uderzeniowa Lotniskowca USS Abraham Lincoln (CVN-72) (CSG 3) przekonała się o tym na własnej skórze w marcu. W marcu Lincoln CSG zbliżył się na odległość 210 mil od południowego wybrzeża Iranu, ale został zmuszony do wycofania się na pozycję około 700 mil od irańskiego wybrzeża po ataku roju irańskich pocisków i dronów. Dlatego wszelkie próby przechwycenia tankowca miały miejsce setki mil od wybrzeży Iranu.

Przechwycenie tankowca zazwyczaj odbywa się poprzez atak lotniczy śmigłowców. Oznacza to, że Stany Zjednoczone polegają na okrętach zdolnych do przenoszenia i startowania śmigłowców. Obecnie tylko trzy grupy okrętów Marynarki Wojennej USA spełniają te kryteria: Grupa Uderzeniowa Lotniskowca USS Abraham Lincoln (CVN-72) (CSG 3) oraz dwie Jednostki Ekspedycyjne Piechoty Morskiej (MEU) Korpusu Piechoty Morskiej USA – 11. i 31.

W skład 31. Jednostki Morskiej Jednostki Morskiej wchodzi USS Tripoli (LHA-7) – okręt desantowy klasy America. Służy on jako główna platforma dla lotnictwa morskiego (w tym samolotów F-35B Lightning II, samolotów MV-22 Osprey i śmigłowców), a także pełni funkcje dowodzenia i kontroli. Wspiera go USS New Orleans (LPD-18) – okręt transportowo-desantowy klasy San Antonio. Przybył on wraz z okrętem Tripoli i transportuje dodatkowych żołnierzy piechoty morskiej, pojazdy i sprzęt, a także USS Rushmore (LSD-47) – okręt desantowy klasy Whidbey Island. Rushmore przepływał przez Cieśninę Malakka na początku kwietnia i jest w drodze do grupy na Morzu Arabskim, dostarczając dodatkowy ciężki sprzęt i jednostki desantowe.

Okrętem flagowym 11. Jednostki Morskiej (MEU) jest USS Boxer (LHD-4) – okręt desantowy klasy Wasp. Wspiera on lotnictwo morskie za pomocą samolotów F-35B, AV-8B Harrier (w niektórych konfiguracjach), Ospreyów i śmigłowców. Wspierają go USS Portland (LPD-27) – okręt transportowo-desantowy klasy San Antonio – oraz USS Comstock (LSD-45) – okręt desantowo-dokowy klasy Whidbey Island. Boxer ARG/11. Jednostkę Morską (MEU) wyposażono w dodatkowy personel liczący 4000–4500 osób (piechotę morską i marynarzy) i jest on zaprojektowany tak, aby okresowo pokrywał się z 31. Jednostką Morską.

Oznacza to, że w sumie siedem okrętów jest w stanie wystrzelić jeden lub więcej helikopterów w celu przeprowadzenia operacji przejęcia. To, co wydaje się prostą misją, staje się problematyczne, gdy tankowce znajdują się 700 mil lub więcej od wybrzeża Iranu… Zlokalizowanie i śledzenie statku, nawet dużego tankowca, jest trudne. Im dalej tankowiec znajduje się od wybrzeża Iranu, tym proporcjonalnie większy staje się obszar poszukiwań, co utrudnia znalezienie i namierzenie celu. To nie Karaiby, a już na pewno nie Wenezuela.

Tym ogłoszeniem Trump dał właścicielom tankowców, którym zezwolono na opuszczenie Zatoki Perskiej, wystarczająco dużo czasu na wprowadzenie na pokład zespołów ochrony wyposażonych w ręczne zestawy przeciwlotnicze (MANPADS) odpalane z ramienia. Jeśli którykolwiek z tych tankowców pływa pod banderą Chin lub Japonii, każda próba abordażu mogłaby zostać uznana za akt wojny przez te kraje. Nie sądzę, aby dowództwo CENTCOM naprawdę rozważyło problemy i zagrożenia, które pojawią się, jeśli to dowództwo faktycznie wykona tę misję.

Jeśli nie rozumiesz różnicy między LHA, LHD, LPD i LSD (nie, nie chodzi o narkotyk), oto wyjaśnienie trzech głównych typów okrętów desantowych marynarki wojennej USA, o których mowa powyżej. [UWAGA: LHA i LHD to ten sam typ okrętu desantowego.]

LPD – Dok Transportu Amfibii (klasa San Antonio)
Te statki transportują marines, pojazdy i barki desantowe. Posiadają duży pokład studzienny do wodowania pojazdów amfibijnych lub małych łodzi. Posiadają również mały pokład lotniczy dla helikopterów i samolotów MV-22 Osprey.

LSD – Dock Landing Ship (klasa Whidbey Island)
Te statki specjalizują się w transporcie i wodowaniu ciężkich barek desantowych, pojazdów i sprzętu z dużego pokładu. Posiadają mniejszy pokład lotniczy, przeznaczony głównie dla śmigłowców.

LHD – Okręt desantowo-szturmowy (klasa Wasp)
To największe okręty desantowe, pełniące funkcję „mini lotniskowców”. Posiadają ciągły pokład lotniczy dla śmigłowców, samolotów MV-22 Osprey i (w niektórych przypadkach) myśliwców F-35B, a także pokład szybowy.

Czy rozkaz Trumpa o zablokowaniu irańskich portów rzeczywiście zadziała?

Bonus: LHA – okręt klasy America (np. USS Tripoli (LHA-7))
W kontekście 31. MEU: USS Tripoli to nowoczesny okręt desantowy klasy America, podobny do LHD, ale bardziej zoptymalizowany pod kątem operacji powietrznych, z większym pokładem lotniczym i, w niektórych wariantach, mniejszą pojemnością pokładu studziennego.

Źródło: Czy decyzja Trumpa o zablokowaniu irańskich portów rzeczywiście zadziała?

Stany Zjednoczone i Izrael zbombardowały ponad 307 placówek medycznych w Iranie, kontynuując długą tradycję

Co dalej po Islamabadzie?

Co dalej po Islamabadzie?

Autor artykułu Marek Wójcik 13. kwietnia 2026 world-scam/co-dalej-po-islamabadzie

Według amerykańskich służb wywiadowczych irański arsenał rakietowy pozostał w dużej mierze nienaruszony pomimo trwających od tygodni nalotów.
Źródło.

Z najnowszego raportu wynika, że według ocen amerykańskich służb wywiadowczych Iran nadal dysponuje arsenałem liczącym tysiące pocisków balistycznych, co stoi w bezpośredniej sprzeczności z twierdzeniami, jakoby trwające od tygodni wspólne ataki wojskowe Stanów Zjednoczonych i Izraela znacznie osłabiły potencjał strategiczny tego kraju. W przeciwieństwie do USA Iran wykazał dobrą wolę do pertraktacji. Nie przyzwyczajone do traktowania przeciwników jak godnych siebie, Stany Zjednoczone usiłowały narzucić Iranowi mocno odbiegającą od rzeczywistości wizję Donalda Trumpa. Wyobraźmy sobie, Berlin w maju 1945, kiedy władze III Rzeszy żądają natychmiastowej kapitulacji aliantów. Wiem, mocno tu przesadzam, jednak sposób argumentowania USA przypomina tamtą sytuację przed podpisaniem kapitulacji Niemiec.

Podczas zaściankowych rozmów pokojowych w Islamabadzie, agencja informacyjna Fars doniosła, że marynarka wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wystosowała ostrzeżenie do niszczyciela rakietowego klasy Arleigh Burke (seria IIA) należącego do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, zidentyfikowanego jako USS Michael Murphy (DDG-112), który płynął z Fudżajry w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w kierunku Cieśniny Ormuz.

Według doniesień Iran przekazał za pośrednictwem pakistańskiego pośrednika, że statek stanie się celem ataku w ciągu 30 minut, jeśli będzie kontynuował swoją podróż. Okręt zawrócił.

Imperium jeszcze chyba nie wie, że przegrało na całej linii. Jeszcze żyje marami z przeszłości, kiedy wystarczyło tupnąć, by skłonić przeciwnika do ustępstw.

O braku porozumienia i możliwych tego konsekwencjach możemy przeczytać w niedzielnym artykule na ZeroHedge zatytułowanym: Vance opuszcza Islamabad, podczas gdy rozmowy z Iranem utknęły w martwym punkcie w sprawie broni nuklearnej. Źródło.

Upadek imperium to długi i zasłużony, proces. Długo będzie trwało, zanim byli żandarmi świata uświadomią sobie, że jest po wszystkim i ich rola polega na zarządzaniu bankructwem, do którego się sami przyczynili.

Jak można zrozumieć błędnie stosowaną strategię „pozytywnego myślenia” przez Donalda Trumpa? Warto obejrzeć film z roku 2017, który to analizuje.

Kościół, do którego uczęszcza rodzina Trumpów, wyjaśnia wszystko, co trzeba wiedzieć o Donaldzie.
Można włączyć polskie napisy.

Idea pozytywnego myślenia nie polega na odrzucaniu wszystkiego, co tobie nie pasuje. Każdy popełnia błędy, nawet jego nienoblowska mość Donald Trump. Jeśli nie przyjmie tego do wiadomości – nie oczekuję wcale, że się do błędów przyzna – to będzie ich coraz więcej popełniał. I to się właśnie dzieje. Jeden Trumpo-sukces, za drugim i każdy coraz bardziej tragiczny. Zostało mu niewiele czasu na odblokowanie wąskiego gardła, jakim jest Cieśnina Ormuz. Za kilka tygodni nie będzie już możliwości powstrzymania, przynajmniej na krótko, światowego kryzysu naftowego i spowodowanego przez to krachu na giełdzie.

Strategia Trumpa pozwoliła znaleźć sponsorów na kolejny program Artemis. Tak więc mamy i pozytywne aspekty tego szaleństwa.

Znaleziono nowych sponsorów dla misji kosmicznej Artemis. Pragną pozostać anonimowi, ponieważ kierują się jedynie miłością do postępu technicznego.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Amerykańska baza wojskowa we Wrocławiu rośnie w oczach. Polska płaci.

Amerykańska baza wojskowa we Wrocławiu rośnie w oczach. Polska inwestuje setki milionów dolarów w rozbudowę infrastruktury dla żołnierzy USA

13/04/2026 zmianynaziemi/amerykanska-baza-wojskowa-we-wroclawiu-rosnie-w-oczach-polska-inwestuje-setki-milionow

Wrocław-Starachowice Airport staje się jednym z najważniejszych punktów logistycznych NATO w Europie Środkowej. Trwa rozbudowa kompleksu wojskowego, który docelowo ma obsługiwać amerykańskie wojska i sprzęt kierowane na wschodnią flankę Sojuszu Północnoatlantyckiego.

Według informacji przekazanych przez polski resort obrony, Warszawa przeznaczyła ponad 500 milionów dolarów na modernizację i rozbudowę czterech baz wojskowych, w których stacjonują amerykańskie siły zbrojne. Znaczna część tych środków trafia właśnie na Dolny Śląsk.

Prace budowlane przy terminalu cargo i infrastrukturze kolejowej na terenie wrocławskiego lotniska rozpoczęły się wiosną tego roku. Inwestycja obejmuje między innymi budowę bocznicy kolejowej przystosowanej do przeładunku ciężkiego sprzętu wojskowego, rozbudowę płyty postojowej dla śmigłowców oraz modernizację systemów łączności i zabezpieczeń.

Jak podkreślał wiceminister obrony Cezary Tomczyk, Polska w pełni finansuje amerykańską obecność na swoim terytorium. Według jego słów, jest to jedna z najbardziej wiarygodnych gwarancji bezpieczeństwa kraju w obliczu zagrożeń ze strony Rosji.

Amerykanie systematycznie zwiększają swoją obecność wojskową w Polsce od 2014 roku, czyli od aneksji Krymu przez Moskwę. Wrocławska baza jest kluczowym elementem tego procesu, ponieważ stanowi punkt przerzutu żołnierzy i sprzętu do krajów bałtyckich oraz na Ukrainę.

Portal Stars and Stripes, powołując się na dokumenty Pentagonu, informuje że tylko w ostatnich miesiącach Polska wydała 56 milionów dolarów na zabezpieczenie sił i systemy łączności w bazie używanej do transportu amerykańskich dostaw wojskowych do Polski. Dodatkowe 35 milionów dolarów przeznaczono na rozbudowę płyty postojowej dla śmigłowców w pobliskiej miejscowości.

Całkowita wartość inwestycji w infrastrukturę bazową przekracza 284 miliony dolarów. Pieniądze trafiają również do innych lokalizacji, między innymi do bazy w Powidzu, gdzie powstaje magazyn paliwa oraz modernizowana jest infrastruktura kolejowa w Świętoszowicach.

Eksperci wojskowi oceniają, że wrocławska baza ma strategiczne znaczenie dla całego systemu obrony NATO. Lotnisko może obsłużyć największe amerykańskie samoloty transportowe, w tym maszyny typu C-5 Galaxy i C-17 Globemaster III, które są w stanie przewozić ciężki sprzęt bojowy, w tym czołgi i opancerzone pojazdy rozpoznawcze.

Rosnąca obecność wojsk USA w Polsce jest elementem szerszej strategii wzmocnienia wschodniej flanki Sojuszu. Amerykanie znacząco zwiększyli liczbę żołnierzy stacjonujących w naszym kraju, a infrastruktura logistyczna ma zapewnić możliwość szybkiego przemieszczania posiłków w razie kryzysu.

Wrocławska baza, jako największy tego typu obiekt w regionie, ma zapewnić Polsce i sojusznikom strategiczną głębokość obrony. Przedstawiciele polskiego rządu wielokrotnie podkreślali, że inwestycja w amerykańską obecność wojskową to inwestycja w bezpieczeństwo narodowe.

Jednak ostatnie wydarzenia na Bliskim Wschodzie wskazują na coś dokładnie odwrotnego. Atakowane są głównie bazy USA a Amerykanie nie są w stanie bronić swoich sojuszników skupiając się tylko na obronie Izraela. 

Oprócz tych zagrożeń, krytycy tych planów zwracają uwagę na wysokie koszty, jakie ponosi polski podatnik. Jednak zdaniem analityków wojskowych, korzyści w postaci rzekomo wzmocnionego bezpieczeństwa znacznie przewyższają wydatki. Baza we Wrocławiu ma być w pełni operacyjna w ciągu najbliższych dwóch lat.

Źródła:

https://usa.news-pravda.com/russia/2026/03/28/716533.html

https://www.stripes.com/branches/army/2024-10-22/poland-a…

https://nato.news-pravda.com/world/2026/04/06/98932.html

https://nato.news-pravda.com/russia/2026/04/06/98913.html

https://www.stripes.com/theaters/europe/2023-12-08/us-mil…