Archiwa tagu: USA

O bazach USA, które Iran zlikwiduje, jeśli wojna powróci. Urojenia propagandy.

Opublikowany przez

Bazy USA, które Iran zlikwiduje,

jeśli wojna powróci,

i inne urojenia Sy Hersha

Larry C. Johnson

Większość amerykańskich baz i obiektów wojskowych w Zatoce Perskiej (wymienionych poniżej) została zaatakowana przez Iran w ciągu pierwszych pięciu tygodni wojny. Wiele z nich nie funkcjonuje lub zostało praktycznie zniszczonych. Amerykańska baza morska w Bahrajnie nie funkcjonuje i nie może obsługiwać amerykańskich okrętów. Jednym z postulatów Iranu zawartych w 10-punktowym planie, przedstawionym Stanom Zjednoczonym ponad dwa tygodnie temu, jest zamknięcie tych obiektów dla armii USA.

Oto przejrzyste, aktualne zestawienie (stan na kwiecień 2026 r.) głównych baz i obiektów wojskowych USA w Zatoce Perskiej. Większość z nich to wspólne obiekty zarządzane przez państwo-gospodarza, a nie wyłącznie bazy należące do USA. Wiele z nich zostało poważnie uszkodzonych w wyniku ataków irańskich podczas wojny iracko-irańskiej w 2026 r., a część personelu została ewakuowana lub przez pewien czas pracowała zdalnie. Łącznie jest ich 15:

Bahrajn

Baza Wsparcia Marynarki Wojennej Bahrajn (znana również jako NSA Bahrain lub Baza Marynarki Wojennej Juffair) w Manamie jest siedzibą Piątej Floty Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Nadzoruje operacje morskie w Zatoce Perskiej, Morzu Czerwonym, Morzu Arabskim i części Oceanu Indyjskiego. Jest to najważniejszy ośrodek marynarki wojennej USA w regionie.

Katar

Baza Lotnicza Al Udeid (niedaleko Dohy) – największa amerykańska baza wojskowa na Bliskim Wschodzie. Służy jako wysunięta kwatera główna Centralnego Dowództwa Stanów Zjednoczonych (CENTCOM) i Centralnego Dowództwa Sił Powietrznych USA, stacjonuje tam około 8000–10 000 żołnierzy amerykańskich (plus siły koalicji). Wspiera główne operacje powietrzne, rozpoznanie i funkcje dowodzenia. Była głównym celem ostatnich konfliktów.

Kuwejt (mieści się tu większość baz USA w regionie)

Camp Arifjan — wysunięta kwatera główna Centralnej Dywizji Armii Stanów Zjednoczonych (ARCENT), ważny węzeł logistyczny i zaopatrzeniowy.

Camp Buehring (dawniej Camp Udairi) — miejsce rozmieszczenia jednostek armii amerykańskiej przerzucanych do Iraku, Syrii i innych regionów.

Baza lotnicza Ali Al Salem — baza sił powietrznych służąca do transportu, przeładunku i operacji ekspedycyjnych (często nazywana „Skałą”).

Baza lotnicza Ahmad al-Jaber — wspólna baza sił powietrznych Kuwejtu i USA, zapewniająca wsparcie operacji powietrznych.

Inne mniejsze obiekty to Camp Patriot (współdzielony z bazą morską w Kuwejcie).

Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA)

Baza Lotnicza Al Dhafra (na południe od Abu Zabi) – kluczowa amerykańska baza lotnicza, współdzielona z Siłami Powietrznymi Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Mieści się w niej 380. Ekspedycyjne Skrzydło Lotnicze i obsługuje samoloty bojowe (w tym F-22, F-35 i F-15), rozpoznanie (U-2 i RQ-4 Global Hawk), dowództwo powietrzne (E-3 Sentry) oraz operacje tankowania. Była szeroko wykorzystywana w misjach regionalnych.

Port Dżabal Ali (Dubaj) – Nie jest to formalna baza, ale jest to najbardziej ruchliwy port morski USA na Bliskim Wschodzie. Regularnie zawijają do niego lotniskowce oraz duże okręty zaopatrzeniowe i konserwacyjne.

Baza morska w Fudżajrze (poza Cieśniną Ormuz) – zapewnia wsparcie logistyczne i bezpieczny punkt dostępu.

Arabia Saudyjska

Baza Lotnicza Prince Sultan (PSAB, około 60–100 km na południe od Rijadu) – główny węzeł obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej obsługujący systemy Patriot i THAAD, operacje myśliwskie i samoloty-cysterny. W ostatnich latach została reaktywowana na potrzeby obrony regionalnej i zwiększyła się jej liczba personelu.

Wioska Eskan (w pobliżu Rijadu) — ośrodek zakwaterowania i wsparcia, głównie dla personelu Misji Szkoleniowej Wojsk USA i innych doradców (nie jest to baza bojowa).

Baza Lotnicza Króla Fahda (Taif) – Położona niedaleko Taif w zachodniej Arabii Saudyjskiej (około 85 km od Mekki). W marcu 2026 roku Arabia Saudyjska przyznała Stanom Zjednoczonym rozszerzony lub nowy dostęp do tej bazy, specjalnie na potrzeby operacji związanych z konfliktem z Iranem. Oferuje ona strategicznie użyteczne położenie na zachodzie (bliżej Morza Czerwonego) w porównaniu z bardziej centralno-wschodnią bazą lotniczą Prince Sultan. Według doniesień jest ona otwarta na amerykańskie operacje powietrzne, logistykę lub wsparcie przeciwko Iranowi. Było to znaczące wydarzenie, ponieważ Arabia Saudyjska wcześniej ostrożnie podchodziła do zezwalania na ofensywne wykorzystanie swojego terytorium.

Baza lotnicza Króla Abdulaziza (Prowincja Wschodnia / obszar Dhahranu) — w przeszłości sporadycznie odwiedzana przez Amerykanów, głównie w celach szkoleniowych i logistycznych. W ostatnich latach nie była głównym węzłem komunikacyjnym.

Międzynarodowy Port Lotniczy im. Króla Fahda (okolice Dammam) lub powiązane z nim jednostki wojskowe – czasami wykorzystywane do przemieszczania się logistycznego, a nie jako dedykowana baza bojowa. Baza Lotnicza w Rijadzie (wojskowa część Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Króla Chalida) – ograniczone funkcje wsparcia.

=====================================================

Jednym ze sposobów, aby Iran miał pewność, że Stany Zjednoczone nie zaatakują go ponownie, jeśli zostanie osiągnięte porozumienie w drodze negocjacji, jest zakazanie wszelkiej obecności wojsk USA w tych bazach. Jeśli administracja Trumpa chce osiągnąć dyplomatyczne rozwiązanie obecnie zawieszonej wojny, musi zgodzić się na wycofanie się z tych baz i obiektów. Iran może wymusić faktyczne wycofanie sił USA, niszcząc te miejsca i czyniąc je niezdatnymi do zamieszkania.

Kiedy Trump ogłosił przedłużenie zawieszenia broni w „Taco Tuesday”, napisał:

„…proszono nas o zawieszenie działań militarnych przeciwko Iranowi do czasu, aż jego przywódcy i przedstawiciele przedstawią spójną propozycję”.

Przepraszam, panie Trump, ale Iran rzeczywiście przedstawił spójną propozycję.

Oto ona:

  • Zniesienie wszystkich sankcji pierwotnych i wtórnych nałożonych na Iran, w tym wyznaczenie banków, firm i instytucji.
  • Uwolnienie zamrożonych irańskich aktywów za granicą (np. na terenie jurysdykcji sojuszniczych z Zachodem).
  • Formalna gwarancja USA na wypadek przyszłej agresji militarnej przeciwko Iranowi i jego sojusznikom.
  • Zakończenie wszystkich ataków USA na Iran i jego regionalnych sojuszników, w tym ataków na infrastrukturę, milicje i siły zastępcze.
  • Wycofanie wojsk USA z Bliskiego Wschodu lub co najmniej znaczące zmniejszenie ich obecności.
  • Uznanie irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz, co skutecznie potwierdza dominującą rolę Teheranu w regulowaniu ruchu przez ten szlak wodny.
  • Zobowiązanie do nieingerowania w wewnętrzne sprawy Iranu, w tym w sprawy polityczne i bezpieczeństwa.
  • Uznanie „niezbywalnego prawa” Iranu do wzbogacania uranu na potrzeby cywilnej energetyki jądrowej, bez określenia górnego limitu poziomów wzbogacania.
  • Zapewnienie reparacji i rekompensat za szkody poniesione w trakcie operacji prowadzonych przez Stany Zjednoczone i wojny, w tym szkody w infrastrukturze i eksporcie ropy naftowej.
  • Osadzenie porozumienia w wiążących ramach międzynarodowych popieranych przez ONZ (np. rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ lub umowie wielostronnej), aby zapobiec jednostronnemu przywróceniu sankcji lub wznowieniu działań wojennych przez Stany Zjednoczone.

Nie wierzę, że Iran zmieni swoje stanowisko… To jego „spójna propozycja”. Toczy się złowroga, równoległa kampania propagandowa przeciwko Iranowi, wykazująca te same cechy, co kampania propagandowa przeciwko Rosji. Kampania przeciwko Iranowi utrzymuje, że w irańskim rządzie panują poważne podziały, nastawiające cywilnych przywódców, takich jak minister spraw zagranicznych Araghchi, przeciwko przywódcom Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. To nieprawda. Oświadczenia Araghchiego i Mohammada Baghera Ghalibafa (tj. przewodniczącego irańskiego parlamentu) są w pełni zgodne z oświadczeniami Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.

Problem z tym kłamstwem polega na tym, że wydaje się, iż większość, o ile nie wszyscy, doradcy Trumpa ds. bezpieczeństwa narodowego w nie wierzą. Jak wspomniano powyżej, zaobserwowaliśmy to samo zjawisko w przypadku Rosjan. Władimir Putin był bardzo precyzyjny, kiedy przedstawił rosyjskie warunki wstępne negocjacji w sprawie zakończenia wojny na Ukrainie 14 czerwca 2024 roku. Rosja nie wycofała się z nich.

Najnowszy artykuł Sy Hersha to kolejny przykład tego, jak administracja Trumpa okłamuje samą siebie. To zdumiewający kawałek bzdury. Oto dwa najbardziej absurdalne akapity w artykule:

„A teraz, jak mi powiedziano, wojna, którą Rosja zdawała się wygrywać, przerodziła się w koszmar ekonomiczny i militarny dla Putina i rosyjskiej armii pod dowództwem generała Walerija Gierasimowa, zaprawionego w bojach dowódcy, który jest jednym z trzech ludzi w Rosji mających dostęp do kodów nuklearnych kraju…”

„Ekspert powiedział mi, że rezultatem korupcji i intensywnego ukraińskiego nadzoru dronami jest to, że armia rosyjska „nie jest dalej w inwazji niż dwa lata temu. Nie mogą się ruszyć – nie mają zdolności ofensywnych”.

Nie wiem, co powiedzieć. Ten artykuł to plama na karierze niegdyś legendarnego dziennikarza. Chociaż relacjonuje to, co mówią mu amerykańscy urzędnicy zaangażowani w wywiad i sprawy wojskowe, nie próbuje kwestionować bzdur, którymi go karmią.

Kilka tygodni temu rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że siły rosyjskie zakończyły pełne zajęcie całej Ługańskiej Republiki Ludowej. Obecnie Rosja jest w trakcie okrążania dwóch pozostałych ukraińskich bastionów w Donieckiej Republice Ludowej – Słowiańsk i Kramatorsk. Rosja posuwa się również w kierunku Sumy na północy i Zaporoża na południu.

Sy powtarza absurdalny argument, że rosyjskie wojsko jest niekompetentne, ponieważ nie pokonało Ukrainy – państwa wspieranego i finansowanego przez NATO – w czasie, w którym Sowieci pokonali nazistów. Dobrze, przyjmijmy to za uczciwy punkt odniesienia… Co to mówi o fakcie, że wojsko amerykańskie nie pokonało talibów w Afganistanie po 20 latach? Powolne tempo postępów Rosji w porównaniu z II wojną światową odzwierciedla strategię minimalizacji ofiar wśród żołnierzy i cywilów. Według generała Walerija Gierasimowa na niedawnej konferencji prasowej, Rosja podbiła około 1700 km² między 1 stycznia a 31 marca 2026 roku. Dla porównania, Rosja podbiła więcej terytoriów w ciągu pierwszych trzech miesięcy 2026 roku niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy 2025 roku. Tyle w kwestii absurdalnego twierdzenia, że ​​armia rosyjska „nie ma zdolności ofensywnych”.

Źródło: Bazy USA, które Iran zlikwiduje, jeśli wojna powróci i więcej urojeniowych bzdur Sy Hersha

Wojna jako prekursor wielobiegunowego Nowego Porządku Świata?

Opublikowany przez

Wojna jako prekursor wielobiegunowego Nowego Porządku Świata? Rozmowa z Jamesem Corbettem.

  • uncut-news.ch
  • ================================
  • Zbiorowy opór działa tylko na poziomie indywidualnym. Gdyby wszyscy jednogłośnie powiedzieli „nie” podczas pandemii COVID-19, system załamałby się w ciągu kilku dni.
  • ==============================================================

W specjalnym wydaniu „Daily Pulse” prowadząca Maria Z. rozmawia z uznanym niezależnym dziennikarzem Jamesem Corbettem (The Corbett Report) o prawdziwej naturze obecnych geopolitycznych wstrząsów.

Corbett, który od prawie 20 lat przygląda się kulisom władzy, maluje ponury obraz: pozorna walka między różnymi globalnymi potęgami to nic innego jak sfałszowana gra, która nieuchronnie doprowadzi do powstania technokratycznego rządu światowego – niezależnie od tego, czy będzie on sprawował władzę pod flagą jednobiegunową, czy wielobiegunową.

Film można odsłuchać w języku niemieckim w ustawieniach YouTube.

Wprowadzenie: Iluzja „grzecznego chłopca”

Prowadzący rozpoczyna program prowokacyjną tezą: Podczas gdy wiele osób postrzega obecne konflikty jako walkę „dobra” ze „złem” – na przykład USA i ich sojusznicy przeciwko Rosji, Chinom czy Iranowi – aktorzy po obu stronach to często ci sami, którzy już wcześniej działali za kulisami w Lidze Narodów, Organizacji Narodów Zjednoczonych, na Konferencji Bilderberg czy w Komisji Trójstronnej. James Corbett, jak wyjaśnia Maria Z., uważa, że ​​nie będzie „dobrego”, który by nas uratował. Niezależnie od wyniku obecnych konfliktów, droga ta prowadzi wprost do technokracji, na którą musimy się przygotować.

James Corbett: Życie niezależnego dziennikarza

James Corbett krótko się przedstawia: W 2007 roku uruchomił „Raport Corbetta”, jako jeden z pierwszych podcasterów, często wyśmiewany za czerpanie informacji „z internetu”. Prawie 20 lat później internet jest głównym źródłem informacji dla większości ludzi – co jest satysfakcjonującym rezultatem jego pracy. Ostrzega jednak: establishment wyciągnął wnioski. Teraz infiltruje przestrzeń internetową fałszywymi, „quasi-niezależnymi” głosami, jak w ruchu „QAnon”. Wcześniej ludzie byli wyśmiewani; dziś są aktywnie wprowadzani w błąd.

„Walka” o opinię publiczną stała się trudniejsza, ale antidotum pozostaje to samo: krytyczna analiza wszystkich informacji, praca nad źródłami i odmowa ślepego zaufania jakiejkolwiek osobie lub „marce”.

Wielka iluzja: wielobiegunowa linia życia

Sednem dyskusji jest koncepcja „świata wielobiegunowego”. Wielu przedstawicieli ruchu antyestablishmentowego postrzega kraje takie jak Rosja, Chiny i Iran jako naturalnych sojuszników w walce z imperialnym porządkiem pod przewodnictwem USA. Putin, zgodnie z powszechną narracją, jest zbawcą zachodniej cywilizacji. Dla Corbetta to niebezpieczny miraż.

Jego fundamentalna teza: „Nie jesteśmy przeciwni konkretnemu państwu narodowemu. Jesteśmy przede wszystkim przeciwni ideologii”. Ideologia ta, jak argumentuje, to przekonanie o prawie niektórych ludzi do rządzenia innymi. Dyktatury w Chinach, Rosji i „dyktatury” na Zachodzie (USA, Wielka Brytania) są dla niego wyrazem tej samej, fundamentalnie błędnej ideologii politycznej. Nie jest to walka między wyzwoleniem a uciskiem, lecz walka o władzę w obrębie klasy rządzącej.

Idea świata wielobiegunowego, w którym wszystkie narody mają swój kawałek tortu, to nic innego jak rebranding Nowego Porządku Świata – ładnie brzmiącego hasła ONZ, maskującego wizję rządu światowego kontrolowanego przez oligarchów. Jedyną realną różnicą między frakcjami jest to, kto znajdzie się na szczycie rządzącej kliki.

Koordynacja czy „polityka mafijna”?

Zapytany o koordynację za kulisami obecnej wojny z Iranem, Corbett ostrzega przed uproszczonym rozumieniem spisku. Nie chodzi o scenariusz rozpowszechniany przez tajemniczą grupę. Zamiast tego sugeruje analogię do mafii :

Rodziny mafijne mogą być zaciekłymi wrogami i walczyć między sobą. Ale gdy zagrożone jest samo istnienie zorganizowanej przestępczości, jednoczą się. To samo dotyczy polityki globalnej. Różne mocarstwa przy stole mogą się nienawidzić, ale działają razem, gdy chodzi o ratowanie systemu jako całości.

Wydarzenia takie jak zamach na JFK, 11 września czy pandemia COVID-19 nie były jednoosobowymi działaniami, ale przyniosły korzyści tak wielu wpływowym postaciom, że zrodziła się współpraca – celowa lub po prostu naśladowcza.

COVID był „ogromnym, pięknym darem od bogów” dla każdej władzy, który zapoczątkował kolejny etap ludzkiej kontroli: technokrację . Kopiowali się nawzajem – Chiny zamykają swoich obywateli, Zachód krzyczy: „Dobry pomysł, zróbmy to samo”.

Wojna w Iranie: środek do celu

Corbett analizuje wojnę w Iranie, stosując metodę: „Celem systemu jest to, co on robi”. Pomijając retorykę, jaki jest dotychczasowy rezultat tej wojny? Przerwanie przepływu ropy przez Cieśninę Ormuz . Celem wojny jest zakłócenie tego swobodnego przepływu ropy – poprzez blokadę lub nałożenie opłaty drogowej.

To tutaj spotykają się sprzeczne interesy:

  • Wizja wielobiegunowa : Iran demonstruje swoją kontrolę nad cieśniną, ustalając fakty na miejscu za opłatę, być może w lokalnych walutach, co zmienia kształt światowego handlu ropą naftową.
  • Odpowiedź jednobiegunowa : Stany Zjednoczone pod rządami Trumpa odpowiedziały blokadą blokady, aby samodzielnie decydować, kto ma prawo transportować ropę – umacniając w ten sposób swoją dominację.

Dla przeciętnego obywatela, argumentuje Corbett, oznacza to tylko jedno: rosnące ceny benzyny, gorszą sytuację gospodarczą i większą zależność od państwa. „Niewolnicze wybory” odbywające się co kilka lat nie zmieniają tego fundamentalnego porządku.

Agenda 2030 i technokratyczna przyszłość

Maria Z. dodaje, że konsekwencje zakłóceń w handlu wykraczają daleko poza ropę naftową: przemysł chemiczny, nawozy, globalne dostawy żywności – wszystko jest dotknięte. Międzynarodowa Agencja Energii już ostrzega przed niedoborem paliwa lotniczego w Europie w ciągu kilku tygodni. Niezależnie od tego, czy było to zamierzone, czy nie, konsekwencje te przyspieszają realizację Agendy 2030 – scenariusza Światowego Forum Ekonomicznego „nie mieć nic, być szczęśliwym”.

Corbett zgadza się: Każde wydarzenie, zarówno rzeczywiste, jak i inscenizowane, jest obecnie wykorzystywane jako pretekst do realizacji tej wizji. Podczas gdy COVID przyniósł cyfrowe dowody osobiste i paszporty szczepionkowe, wojna w Iranie stanowi uzasadnienie dla dalszego racjonowania, kontroli i upadku potencjału przemysłowego – rzekomo „dobrego dla środowiska”.

Koń trojański powszechnego dochodu podstawowego (UBI)

Niedawnym przykładem tego technokratycznego nacisku jest debata wokół „Powszechnego Wysokiego Dochodu” (UHI), podsycana tweetem Elona Muska. Maria Z. donosi o agresywnej kampanii internetowej, która przedstawia krytyków jako głupich.

Corbett nazywa Muska „marionetką na arenie międzynarodowej” i wskazuje na historię jego rodziny (jego dziadek był zaangażowany w ruch technokracji). Z ekonomicznego punktu widzenia, UHI to nonsens, ponieważ doprowadziłby do ogromnej inflacji. Co ważniejsze, taki system nigdy nie byłby bezwarunkowy. Waluta cyfrowa, w której byłby wypłacany, jest programowalna. MFW otwarcie rozważał już możliwość zakazania niektórych zakupów (np. amunicji czy mięsa). Powszechny Wysoki Dochód to nic innego jak przynęta, mająca na celu przywiązanie obywateli do państwa cyfrową smyczą.

Dystopijny finał

Rozmowa kulminuje w ponurej wizji technologicznego przełomu. Stoimy u progu bezprecedensowego dobrobytu dla wszystkich. Jednak psychopaci u władzy nie chcą rozkwitającej ludzkości, lecz kontroli nad zasobami i ludźmi. Wraz z postępującą automatyzacją, pracująca populacja stanie się zbędna.

Corbett cytuje dystopijną wizję Aldousa Huxleya (lub „Wehikułu czasu” H.G. Wellsa): Niewielka, technologicznie udoskonalona elita będzie rządzić zamieszkującą jaskinie, podporządkowaną klasą robotniczą – lub po prostu ją zredukuje (depopulacja).

Antidotum: indywidualizm i „linie na piasku”.

Corbett nie ma prostej odpowiedzi na pytanie, jak uciec od plemiennictwa i mentalności „meczu sportowego” w polityce. Jeśli ludzie są z natury zaprogramowani na ciągłą potrzebę gry zespołowej, gatunek jest skazany na zagładę.

Jego praktyczna rada: Zapisz swoje „granice” (czerwone linie)! Każdy powinien być świadomy tego, czego nigdy by nie zaakceptował – inżynierii genetycznej, chipów mózgowych, cyfrowych identyfikatorów. Ci, którzy wcześniej sami sobie to określili, będą mieli większą odwagę, by powiedzieć „nie” w kluczowym momencie.

Jako przykład podaje zwolenników MAGA: gdyby wcześniej zapisali, że nie poprą Trumpa, gdyby rozpoczął wojnę na Bliskim Wschodzie, mogliby być teraz mniej skłonni do porzucenia swoich zasad.

Maria Z. dodaje: Musimy również opracować plany awaryjne . Jak poradzimy sobie bez cyfrowych dowodów tożsamości? Jak możemy się teraz przygotować na osobiste usługi?

Zbiorowy opór działa tylko na poziomie indywidualnym. Gdyby wszyscy jednogłośnie powiedzieli „nie” podczas pandemii COVID-19, system załamałby się w ciągu kilku dni.

Wniosek

Odcinek kończy się pilnym apelem: Czas ucieka. Technologiczne „ulepszenia” (manipulacja genomem, sztuczna inteligencja, cyfrowe waluty banków centralnych) nie są już tylko wizją przyszłości, ale są już wdrażane. Każdy, kto teraz nie użyje krytycznego osądu, nie wyznaczy czerwonych linii i nie zorganizuje się lokalnie, spędzi następne kilka lat jako zwykły obserwator globalnego spektaklu – aż będzie za późno.

Kolejna faza chyba przyniesie większą wojnę

Opublikowany przez

Rynki mogą świętować przedwcześnie, ale kolejna faza prawdopodobnie przyniesie jeszcze większą wojnę.

Przez Alastair Crooke

Z perspektywy czasu wojna handlowa Trumpa wydawać się będzie drobnostką w porównaniu z groźbą ciosu dla chińskich linii dostaw.

Wkraczamy w nową fazę tej wojny z Iranem. Może ona potoczyć się inaczej, niż wielu się spodziewa (zwłaszcza na rynkach finansowych). Wczoraj Trump powiedział między innymi, że Cieśnina Ormuz jest otwarta i że Iran zgodził się nigdy jej nie zamykać; że Iran, z pomocą USA, usunął lub jest w trakcie usuwania wszystkich swoich min morskich; oraz że USA i Iran będą współpracować w celu pozyskania irańskiego wysoko wzbogaconego uranu (HEU). Trump napisał:

„Zajmiemy się tym razem. Będziemy działać razem z Iranem, w spokojnym tempie, i pojedziemy tam, żeby rozpocząć wykopaliska dużymi maszynami… Wkrótce przewieziemy to z powrotem do Stanów Zjednoczonych”.

Prezydent powiedział wcześniej w piątek, że Iran zgodził się przekazać swoje zapasy wzbogaconego uranu.

Żadne z tych twierdzeń nie było prawdziwe. Albo Trump fantazjował (trzymał się fantazji, mimo że wierzył w ich prawdziwość), albo manipulował rynkami. Jeśli to drugie jest prawdą, to odniósł sukces. Cena ropy spadła, a rynki gwałtownie wzrosły. Podobno 20 minut przed twierdzeniem, że Cieśnina Ormuz jest otwarta i nigdy nie zostanie zamknięta, zajęto krótką pozycję na ropie o wartości 760 milionów dolarów… Ktoś zbił fortunę.

Całe to zamieszanie było ogromne. Trump zapowiedział również, że nowa runda negocjacji i prawdopodobne porozumienie z Iranem nastąpią już wkrótce – nawet w ten weekend. Prawdopodobieństwo negocjacji jest znikome. Irańska agencja informacyjna Tasnim donosi, że „strona amerykańska została poinformowana przez pakistańskiego mediatora, że ​​my [Iran] nie zgadzamy się na drugą rundę [negocjacji]”.

Od samego początku wynegocjowanego przez Pakistan zawieszenia broni, Iran miał zezwalać na przepływanie ograniczonej liczby statków dziennie. Jednak zawsze zależało to od irańskich warunków przewozu.

Końcowym rezultatem manipulacji Trumpa było to, że Iran potwierdził dotychczasowe warunki dotyczące Ormuzu, zapasów wzbogaconego uranu i „prawa do wzbogacania” w ramach bardziej rygorystycznej, mniej elastycznej definicji.

Rozmowy w Islamabadzie pokazały już Iranowi, że jego 10-punktowy plan – pierwotnie poparty przez Trumpa jako „praktyczna podstawa” do rozpoczęcia bezpośrednich negocjacji z Iranem – jest czymś zupełnie innym. Irański plan został odsunięty na boczny tor pod koniec dnia , gdy Stany Zjednoczone powróciły do ​​kluczowych punktów planowanego triumfalnego marszu: stałego zobowiązania Iranu do wyrzeczenia się wzbogacania uranu; przekazania USA 430 kg uranu wzbogaconego do 60%; oraz otwarcia Cieśniny Ormuz – bez opłat drogowych.

Krótko mówiąc, stanowisko USA było po prostu kontynuacją długoletnich żądań Izraela. To dodatkowe doświadczenie oszustwa ze strony USA jedynie wzmocni przekonanie Iranu, że musi zawsze zachować czujność i postrzegać sztucznie wywołane zamieszanie jako potencjalną próbę odwrócenia uwagi od planowanej eskalacji militarnej USA.

Odrzucając te kluczowe żądania, Iran doprowadził do nagłego, ostatecznego wycofania się Stanów Zjednoczonych z Islamabadu, wyjaśniając w ten sposób kluczowy powód amerykańskiego strajku: Netanjahu był sfrustrowany. Bardzo sfrustrowany. „Jak twierdzi [Netanjahu], »media«, ten wygodny, uniwersalny »złoczyńca«, zdołały utrwalić narrację, że Izrael przegrał wojnę [z Iranem] ” – napisał Ravit Hecht w »Haarec« .

„Niewielu ludzi rozumie siłę krótkich, zwięzłych i jednoznacznych komunikatów lepiej niż Netanjahu… Z uciekającym czasem i słabnącą pozycją na arenie międzynarodowej Netanjahu desperacko pragnie odnieść choć jeden wyraźny sukces w ambitnych celach, które ogłosił w pierwszym tygodniu wojny – kiedy pycha i adrenalina wciąż napędzały każdą konferencję prasową rządu”.

Zmiana reżimu w Teheranie? To już nie podlega dyskusji. Niejasny cel stworzenia „warunków” do takiej zmiany rozwiał się. Zakończenie irańskiego programu rakiet balistycznych wydaje się teraz całkowicie nierealne; nawet ministrowie Netanjahu to przyznają. Jeśli chodzi o sieć regionalnych pełnomocników Iranu, jej wpływy mogą stać się bardziej subtelne, ale niewielu wierzy, że uda się ją całkowicie zdemontować.

„W tej grze pozostaje jedna karta: uran”.

„Wewnętrzne otoczenie Netanjahu ma nadzieję, że podobnie jak w poprzednich kryzysach, rosnąca presja może zmusić Iran do eksportu zapasów wzbogaconego uranu. Netanjahu stawia wszystko na ten wynik – lub na możliwość, że kolejna wojna może jeszcze bardziej zdestabilizować reżim”.

Z tego powodu wiceprezydent Vance – który otrzymywał instrukcje z Białego Domu lub Tel Awiwu niemal co godzinę – przedwcześnie zakończył rozmowy. Krótkie, zwięzłe orędzie zwycięstwa , od którego zależy przyszłość Netanjahu, najwyraźniej nie pojawiło się w planach podczas dyskusji.

Amerykański prawnik konstytucyjny Robert Barnes (przyjaciel Vance’a) w wywiadzie relacjonuje:

„Trump wykazywał pierwsze oznaki początkowej demencji we wrześniu 2025 roku… Często bełkocze, regularnie traci panowanie nad sobą i wybucha krzykiem, a do tego nie potrafi myśleć krytycznie.

I – według Barnesa – w tym stanie Trump szczerze wierzy, że USA pokonały Iran i nie zdaje sobie sprawy z ogromnych szkód gospodarczych, jakie zamknięcie Cieśniny Ormuz wyrządza światowej gospodarce”.

Krótko mówiąc, Barnes twierdzi, że urojenie Trumpa, iż Iran stoi na krawędzi kapitulacji, odzwierciedla jego upośledzony stan psychiczny – upośledzenie jego rozumienia „rzeczywistości” (interpretacja panglossowska, którą sekretarz Pete Hegseth stara się jak może wspierać).

Podobnie jak Netanjahu, Trump prawdopodobnie wierzy, że naciski, a nawet jeszcze większa presja na Iran mogą przynieść triumfalne zwycięstwo, w którym (mówiąc w przenośni) 430 kg wzbogaconego uranu mogłoby zostać wydobyte wysoko – albo zmuszone do poddania się pod wpływem nacisków ekonomicznych, albo w dramatyczny sposób przejęte na miejscu przez siły amerykańskie.

W obliczu kryzysu w Białym Domu wiceprezydent Vance (ponownie według Barnesa) gorączkowo pracował za kulisami, aby zorganizować nowe spotkanie z Iranem w Islamabadzie – mimo że proces polityczny był celowo utrudniany przez zmasowane izraelskie ataki powietrzne i naziemne w Libanie, w których zginęło i zostało rannych nawet 1000 osób (prawie wyłącznie cywilów) podczas negocjacji w sprawie zawieszenia broni, a także przez trwające ataki od czasu rzekomego „zakazu” Izraela atakowania Libanu przez Trumpa na początku libańskiego zawieszenia broni dwa dni temu.

Po wielu rozmowach z Pakistanem i licznych komunikatach płynących w różnych kierunkach, „irański urzędnik wojskowy powiedział wczoraj wieczorem, że Teheran postawił Stanom Zjednoczonym ostateczne ultimatum, stwierdzając, że Iran jest zaledwie godzinę od rozpoczęcia operacji wojskowej i ataków rakietowych na siły izraelskie atakujące Liban, co [ostatecznie] zmusiło Trumpa do ogłoszenia zawieszenia broni w Libanie”, aczkolwiek spotkało się to z ogromnym oburzeniem Izraela. Izraelscy urzędnicy byli wściekli i narzekali, że zostali poinformowani dopiero po fakcie .

Nie jest wcale jasne, czy Izrael będzie się do niego stosował (już złamał zawieszenie broni). Netanjahu, wszyscy izraelscy liderzy opozycji i zdecydowana większość społeczeństwa izraelskiego jednomyślnie pragną kontynuować wojnę.

Rozmowy w Islamabadzie zakończyły się fiaskiem, po pierwsze dlatego, że podziały między obiema stronami były nie do pokonania podczas jednej sesji; a po drugie, ponieważ strony miały odmienne i sprzeczne postrzeganie sytuacji na miejscu. Stany Zjednoczone najwyraźniej działały w oparciu o „hipotezę”, że druga strona jest już zdewastowana militarnie i zdesperowana.

Iran z kolei przystąpił do rozmów przekonany, że wyszedł z 12-dniowej wojny wzmocniony. W jego ocenie oznaczało to, że wpływ kontroli nad Ormuzem i Morzem Czerwonym nie osiągnął jeszcze takiego poziomu, by można było stwierdzić, że równowaga sił jest zdecydowanie na korzyść Iranu – a już na pewno nie takiego, który uzasadniałby znaczące ustępstwa ze strony Iranu.

Jaka będzie prawdopodobnie następna faza? Cóż – kolejna wojna . Większa wojna konwencjonalna, której głównym celem prawdopodobnie będzie kolejna zmasowana seria ataków rakietowych, wymierzonych głównie w irańską infrastrukturę cywilną (ponieważ izraelsko-amerykańska lista celów nigdy nie została zaprojektowana tak, aby wytrzymać ataki trwające dłużej niż kilka dni).

14 kwietnia Rada Bezpieczeństwa Rosji ostrzegła, że ​​„negocjacje w sprawie zawieszenia broni mogą zostać wykorzystane przez Waszyngton jako pretekst do przygotowań do wojny lądowej… Stany Zjednoczone i Izrael mogą wykorzystać rozmowy pokojowe do przygotowania operacji lądowej przeciwko Iranowi, podczas gdy Pentagon będzie nadal zwiększał liczbę wojsk amerykańskich w regionie”.

Trump dodał teraz nowy front, którego celem jest maksymalizacja presji gospodarczej na Iran poprzez sankcje i blokady. Głównym celem są Chiny, które, jak twierdzi sekretarz skarbu Scott Bessent, są największym nabywcą ropy naftowej z Iranu po obniżonych cenach. Bessent opisuje ten nowy wymiar jako finansowy odpowiednik wcześniejszych kinetycznych (militarnych) ataków USA i Izraela na Iran. Nazwał to częścią „Operacji Ekonomicznej Furii” – mającej na celu odcięcie Iranu od źródeł dochodów, w szczególności z nielegalnej sprzedaży ropy i sieci przemytniczych.

Bessent powiedział również, że Stany Zjednoczone nałożą sankcje wtórne na każdy kraj, firmę lub instytucję finansową, która nadal będzie kupować irańską ropę naftową lub pozwoli irańskim pieniądzom przepływać przez swoje konta. Określił to jako „bardzo surowe posunięcie”. Bessent wyraźnie ostrzegł, że Stany Zjednoczone nałożą sankcje wtórne, jeśli zostanie wykryte, że irańskie fundusze przepływają przez konta bankowe.

Jeśli to oświadczenie ma na celu wywarcie presji na Iran, by ten skapitulował przed Izraelem i Stanami Zjednoczonymi, to stanowi ono rażącą pomyłkę w ocenie sytuacji zarówno w Iranie, jak i w Chinach. Prawdopodobnie obróci się to przeciwko Trumpowi.

Stworzy to kolejny front ekonomiczny w tej wojnie i rozszerzy wojnę ekonomiczną na poziom globalny.

Jest prawdopodobne, że Chiny i Rosja zinterpretują to oświadczenie jako kolejną próbę USA (po blokadzie Wenezueli) ograniczenia chińskich szlaków dostaw energii. Kanał Ormuz pozostaje otwarty dla chińskich statków. Próba blokady przez Trumpa była pierwszym przejawem nacisku – a teraz grozi on sankcjami wobec chińskich banków i chińskiego handlu.

Z perspektywy czasu wojna handlowa Trumpa będzie postrzegana jako nic nieznacząca w porównaniu z groźbą ataku na chińskie szlaki dostawcze.

Źródło: Rynki mogą przedwcześnie świętować, ale następna faza prawdopodobnie będzie oznaczać więcej i większą wojnę

Tucker Carlson odcina się od Trumpa. Publicznie przeprosił za to, że go popierał.

Opublikowany przez

Tucker Carlson odcina się od Trumpa.

Publicznie przeprosił za to, że go popierał!

pch24.pl/tucker-carlson-odcina-sie-od-trumpa-publicznie-przeprosil-za-to-ze-go-popieral

Jeden z najpopularniejszych amerykańskich komentatorów prawicowych, Tucker Carlson, oficjalnie przeprosił za popieranie Donalda Trumpa. Jak ogłosił, wprowadzał ludzi w błąd, stawiając na tego właśnie kandydata w wyborach prezydenckich.

Tucker Carlson nagrał rozmowę ze swoim bratem, Buckleyem, który był jednym ze współautorów wystąpień Trumpa w 2015 roku. Komentator nie krył wielkiego rozżalenia obecną polityką amerykańskiego prezydenta. – Ty i ja, wszyscy, którzy go wspieraliśmy – jesteśmy w to zamieszani. Nie wystarczy powiedzieć: „zmieniłem zdanie” – stwierdził.

– [Może] w niewielkim stopniu, ale my i miliony takich, jak my, jesteśmy przyczyną tego, co się dziś dzieje – dodał. – Trzeba się z tym zmierzyć we własnym sumieniu. Będę się z tym zmagać przez długi czas. Dlatego chcę powiedzieć: przepraszam za to, że wprowadzałem ludzi w błąd. Nie robiłem tego celowo – ogłosił.

Wcześniej Donald Trump skonfliktował się również z innymi popularnymi prawicowymi publicystami, którzy zaczęli krytykować jego politykę, zwłaszcza międzynarodową.

Trump w jednym z wpisów na „Truth Social” w odpowiedzi po prostu ich zwyzywał, zarzucając im nieudolność, głupotę i inne przywary. Chodziło między innymi o Candace Owens, Megyn Kelly czy Alexa Jonesa. Trump bardzo ostro krytykował też samego Tuckera Carlsona.

Źródło: wp.pl

NA ŻYWO Z TEHERANU: Dlaczego Iran nie spotyka się z marionetkami Netanjahu

Opublikowany przez

NA ŻYWO Z TEHERANU: Prof. Mohammad Marandi wyjaśnia: Dlaczego Iran nie spotyka się z marionetkami Netanjahu

W niezwykle aktualnym wywiadzie na żywo z amerykańskim sędzią Andrew Napolitano w jego programie Judging Freedom irański profesor Mohammad Marandi – jeden z najbardziej znanych irańskich analityków politycznych i wieloletni obserwator stosunków amerykańsko-irańskich – otwarcie i szczegółowo mówił o obecnej sytuacji w Teheranie, nieudanych negocjacjach w Islamabadzie i powodach, dla których Republika Islamska nie chce prowadzić dalszych rozmów z delegacją USA pod przewodnictwem wiceprezydenta J.D. Vance’a.

Marandi, który przeprowadził wywiad ze swojego mieszkania w stolicy Iranu, przekazał nam obraz odporności, siły kulturowej i strategicznej jasności – daleki od narracji zachodnich.

Życie codzienne w Teheranie podczas zawieszenia broni

Profesor Marandi opisał sytuację w Teheranie jako w dużej mierze normalną, choć napiętą. Miasto znów było pełne ludzi, a sklepy i restauracje tętniły życiem. Niemniej jednak nie było jasne, czy zakupy osiągnęły już poziom sprzed wojny.

W poprzednich dniach wielu mieszkańców ponownie opuściło miasto, obawiając się, że zawieszenie broni się załamie i prezydent USA Trump może wznowić bombardowania. Sam Marandi zauważył jednak w ostatnich nocach utrzymującą się wysoką gęstość zaludnienia.

„Liczba osób, które opuściły miasto, jest prawdopodobnie mniejsza niż w czasie wojny”.

Napolitano zapytał o typowo irańskie zjawisko: podczas gdy obywatele Izraela szukali schronienia podczas irańskich ataków rakietowych na Tel Awiw, mieszkańcy Teheranu wychodzili na ulice, niosąc flagi, gdy USA bombardowały miasto.

Marandi wyjaśnił to, wskazując na głębokie korzenie w kulturze szyickiej i historię imama Husajna, wnuka proroka Mahometa.

„Sprzeciwił się uciskowi i tyranii – to nadal kształtuje irańskie społeczeństwo: sprawiedliwość, opór przeciwko ciemiężycielom i sprawiedliwość społeczna”.

Podczas nocnych zgromadzeń, mimo eksplozji, ludzie nie krzyczeli ani nie wpadali w panikę, lecz kontynuowali śpiewanie i zajmowali swoje pozycje.

„To niezwykłe uczucie być wśród nich”.

Zgromadzenia publiczne i obecność wojska

Sędzia pokazał agencji Reuters nagranie ogromnych tłumów na placu Taj w Teheranie – od około 20-tej do po północy, z ciągłym przepływem ludzi. Dodał, że rakiety były tam nawet wystawione na widok publiczny.

Marandi potwierdził, że tego typu spotkania odbywały się w kilku miejscach i odzwierciedlały emocjonalną więź ludności z obroną kraju.

Jednocześnie odniósł się do incydentu z udziałem dwóch statków w Zatoce Ormuz, które rzekomo zostały zatrzymane przez siły irańskie.

Podejrzewał, że była to bezpośrednia reakcja na atak USA na irański statek, na pokładzie którego znajdowali się marynarze i ich rodziny.

„Irańczycy weszli na pokład statków i prawdopodobnie doprowadzili je do swojego wybrzeża – w ramach odwetu”.

Negocjacje w Islamabadzie

Kluczowym punktem rozmowy były bezpośrednie negocjacje, które odbyły się tydzień wcześniej w Islamabadzie, w których uczestniczył Marandi.

Delegacja irańska pod przewodnictwem przewodniczącego parlamentu dr Bali – mając pełne upoważnienie ajatollaha Chameneiego – miała prawo podjąć decyzję.

Według Marandiego, wiceprezydent Vance, Steve Witkoff i Jared Kushner byli po stronie USA.

Marandi opisał, jak Vance wykonał kilka telefonów, m.in. do Netanjahu, który później publicznie oświadczył, że wysoko postawieni urzędnicy amerykańscy codziennie składali mu raporty.

„Bardzo dziwne zdanie.”

Było oczywiste, że strona amerykańska nie miała ostatecznych uprawnień decyzyjnych.

Pod koniec dnia Amerykanie stali się bardziej agresywni i niespodziewanie odwołali rozmowy zaplanowane na następny poranek.

„Nie wydawało się to poważne.”

Od tego czasu komunikacja odbywała się wyłącznie za pośrednictwem pośredników.

Marandi stanowczo odrzucił twierdzenia zachodnich mediów, jakoby irański rząd nie mówił jednym głosem.

„Dr Arakchi ma pełną władzę. Akta są w jego rękach. Nie ma żadnych rozbieżności.”

Spór o Cieśninę Ormuz

Marandi szczegółowo wyjaśnił związek z Cieśniną Ormuz.

W ramach zawieszenia broni Iran zgodził się na przepływ większej liczby statków – w tym tych z państw Zatoki Perskiej, takich jak Kuwejt, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabia Saudyjska, które wsparły USA w wojnie.

Jednakże Izrael złamał zawieszenie broni, przeprowadzając masowe bombardowania w Libanie.

Po dziesięciu dniach Izrael został zmuszony do zawarcia zawieszenia broni, a Iran chciał nadal przestrzegać porozumienia.

Trump z kolei utrzymywał blokadę portów irańskich i Zatoki Perskiej.

„To było oczywiste naruszenie”.

Następnie Iran powrócił do swojej poprzedniej polityki.

„To nie Iran zmienił decyzję, ale Trump naruszył zawieszenie broni”.

Blokada gospodarcza i globalne konsekwencje

Marandi wydał surowe ostrzeżenie dotyczące konsekwencji blokady ze strony USA.

Dotyka to nie tylko Iran, ale całą gospodarkę światową. Niedobór ropy naftowej, skroplonego gazu ziemnego, nawozów, helu i produktów petrochemicznych pogłębia się z minuty na minutę.

Ceny żywności i paliwa już wzrosły.

„To tylko wierzchołek góry lodowej”.

Gdyby Trump zatrzymał irański tankowiec przewożący dwa miliony baryłek ropy przeznaczone dla Chin, Iran zareagowałby przejęciem tankowców z Arabii Saudyjskiej, Emiratów Arabskich, Kuwejtu, Bahrajnu i Kataru.

„Bez ich współpracy Stany Zjednoczone nie mogłyby prowadzić tej wojny”.

Strategiczne powściągliwość Iranu

Pomimo 3400 ofiar śmiertelnych po stronie Irańczyków, Iran zaatakował cele wojskowe i obiekty USA, unikając w dużej mierze ofiar cywilnych po drugiej stronie – w przeciwieństwie do masowych ataków izraelskich.

„Nikt w Iranie nie chce, żeby ludzie ginęli po drugiej stronie Zatoki Perskiej. Chcemy normalizacji i otwarcia Cieśniny Ormuz pod irańską kontrolą”.

Dlaczego nie ma dalszych spotkań?

W końcu Marandi dotarł do sedna sprawy.

Iran nadal był skłonny do rozmów, ale USA naruszyły zawieszenie broni, kontynuując blokadę.

„Jak możemy mówić o nowych zobowiązaniach, jeśli nie honorujemy starych?”

Kontynuowanie negocjacji mogłoby jedynie zachęcić USA do zerwania porozumień w przyszłości.

W Iranie panuje przekonanie, że Netanjahu ma większy wpływ na Trumpa niż Trump – za pośrednictwem lobby syjonistycznego i potencjalnie kompromitujących materiałów.

Uwagi końcowe

Marandi zakończył, polecając książkę Going to Tehran , która wiele lat temu ostrzegała przed niebezpieczeństwami konfrontacji z Iranem.

Sędzia Napolitano zakończył rozmowę pochwałami:

„Mohammadzie Marandi, mój drogi przyjacielu, jesteś tak intelektualnie uczciwy i osobiście odważny. Dziękuję Ci bardzo.”

Wywiad oferuje rzadki, bezpośredni wgląd w irańską perspektywę – trzeźwą, opartą na faktach i napędzaną głębokimi przekonaniami kulturowymi.

Pokazuje to, dlaczego Teheran obecnie nie chce prowadzić dalszych negocjacji z delegacją USA, która z perspektywy Iranu ostatecznie musi skonsultować się z Tel Awiwem. Z punktu widzenia Teheranu zawieszenie broni zostało już zerwane przez USA, a prawdziwa dyplomacja wymaga czegoś innego niż polityka marionetkowa.

Iran-USA: Załamanie się strategicznego zawieszenia

Opublikowany przez

Iran-USA: Załamanie się strategicznego zawieszenia

Pepe Escobar

Blokada staje się globalna. Następnym przystankiem jest Cieśnina Malakka.

Żadna poważna analiza nie może wziąć pod uwagę umysłowo upośledzonych ludzi wygadujących bzdury o syndykacie Epsteina na temat tego, co dzieje się w korytarzach władzy w Teheranie.

Jakby mieli jakąkolwiek wiedzę.

Nic nie jest „podzielone” (poza być może psychiką pawiana z Barbarii). Istnieją oczywiście różne podejścia koncepcyjne i ożywiona debata publiczna w kraju. Jednak na wysokich szczeblach decyzyjnych cały system jest silnie zjednoczony.

Przede wszystkim, w Iranie to zupełnie nowy system władzy, który przechodzi całkowitą transformację. W jego centrum znajduje się wyłaniający się kwartet skoncentrowany na bezpieczeństwie: szef Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej Ahmad Vahidi; przewodniczący parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf; sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Mohammad Zolghadr; oraz sekretarz Rady Doraźnej Mohsen Rezaee.

Ten skoncentrowany na bezpieczeństwie nakaz współistnieje z poprzednim hybrydowym porządkiem, ucieleśnianym przez „reformatorów”, w tym prezydenta Masuda Pezeshkiana i ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego.

Spośród 13 członków Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego tylko dwóch jest „reformatorami”.

A ponad tym wszystkim góruje zdecydowany autorytet przywódcy ajatollaha Modżtaby Chameneiego – tradycyjnie bardzo blisko związanego z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej.

Wszystko to jest niezrozumiałe dla propagandystów z syndykatu Epsteina lub jakiegokolwiek taniego saudyjskiego „eksperta”, który snuje fantazje o „rewolucyjnym zamachu stanu”, za pomocą którego IRGC rzekomo umieściło Ghalibafa, Pezeshkiana i Araghchiego w areszcie domowym.

Zarówno na froncie dyplomatycznym, jak i militarnym, Teheran konsekwentnie i jasno wyrażał swoje stanowisko. Żadnych negocjacji z imperium piractwa w ramach blokady morskiej – co jest w istocie aktem wojny. Żadnych negocjacji, dopóki ich okręty są atakowane – co jest w istocie naruszeniem zawieszenia broni.

Minister spraw zagranicznych Araghchi od razu przeszedł do konkretów. A zatem, raz jeszcze: bez zniesienia blokady morskiej, bez negocjacji.

Iran nie mrugnie okiem. Za wszelką cenę. Odpowiedzialność za zniszczenie światowej gospodarki spoczywa całkowicie na barbarzyńcach.

Nielegalna blokada i koncepcja „nieszkodliwego przepływu”

Strategia negocjacyjna Pawiana Barbarzyńców – zżerana demencją i nienawiścią – opiera się na trzech prymitywnych zasadach: maksymalnej presji; niekończących się terminach; i nieustannych, głośnych groźbach zniszczenia irańskiej infrastruktury.

Przewidując potencjalny atak na Islamabad 2, Teheran zdecydował się zatem na strategiczne milczenie. Teheran całkowicie zignorował barbarzyńskiego pawiana. Całkowicie zdezorientowany, pawian wyraźnie mrugał oczami. Teraz nie wyznacza już żadnych dodatkowych terminów. Nie grozi już zniszczeniem infrastruktury cywilnej. Najważniejsze pytanie brzmi, co stanie się z blokadą morską.

Artykuł 3(c) Rezolucji Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 3314 (Definicja agresji) określa to wprost: „Blokada portów lub wybrzeży jednego państwa przez siły zbrojne innego państwa” jest uważana za akt agresji.

Jest to zatem wyraźne naruszenie zawieszenia broni.

Zupełnie inną historią jest to, co robi Iran, przepływając przez Cieśninę Ormuz.

Iran nie zablokował żadnych portów zagranicznych ani nie nałożył całkowitej blokady. Nałożył jednak opłatę za przepływanie wrogich statków przez cieśninę przebiegającą przez jego wody terytorialne.

Jest to całkowicie legalne w ramach prawa do samoobrony – jako reakcja na jednostronną, nielegalną zbrojną błyskawiczną wojnę przeprowadzoną przez imperialne supermocarstwo.

Co więcej, zgodnie z Konwencją genewską o morzu terytorialnym i strefie przyległej z 1958 r. oraz własnymi przepisami krajowymi (Ustawa o obszarach morskich Islamskiej Republiki Iranu z 1993 r.) Iran konsekwentnie podkreśla, że ​​prawo „nieszkodliwego przepływu” nie dotyczy statków, które zagrażają jego bezpieczeństwu.

Ormuz to definicja strategicznego punktu krytycznego. Przebiega przez irańskie wody terytorialne. Dlatego Teheran ma naturalne, suwerenne prawo do regulowania przepływu statków, które nie są niewinne.

Naturalnie, to imperium chaosu, kłamstw, grabieży i piractwa ignoruje wszelką legalność. Zwłaszcza, że ​​de facto globalna blokada morska już obowiązuje – nałożona na Iran, Rosję, Chiny, a prędzej czy później na każdy inny kraj Globalnego Południa.

Amerykańska blokada niszczy światową gospodarkę

Wojna z Iranem, a teraz blokada morska, to bezwzględny atak na globalną gospodarkę. Globalne zapasy energii spadły już o oszałamiające 60 procent – ​​w niecałe dwa miesiące. Nadchodzące koszmary obejmują zarówno lockdowny i niezliczone odwołania lotów z powodu braku nafty, jak i niedobory żywności przyszłego lata z powodu eksplozji cen nawozów; potencjalne zamieszki żywnościowe; a nawet ewentualne wprowadzenie CBDC w celu racjonowania żywności.

Rocky Horror Show z minuty na minutę nabiera rozpędu. Tankowce dosłownie przestały przepływać przez Cieśninę Ormuz; na dodatek pirackie imperium ostrzeliwuje irańskie okręty 5-calowymi pociskami rakietowymi. Składki ubezpieczeniowe dla tankowców w Zatoce Perskiej wzrosły o oszałamiające 400 procent w ciągu zaledwie jednego tygodnia.

Wygląda na to, że Iran nigdy nie zaakceptuje trwałej blokady morskiej. W związku z tym nastąpi odwet. Niezależnie od tego, co się stanie, cena ropy Brent prawdopodobnie przekroczy 120 dolarów za baryłkę. Podaż nafty znacznie się zmniejszy do końca przyszłego tygodnia. Ceny oleju napędowego i benzyny wzrosną w ciągu dwóch tygodni.

Jesteśmy świadkami tego, jak globalny rynek energii zastyga. Właśnie gdy Iran złagodził system opłat drogowych w cieśninie Ormuz w ramach zawieszenia broni, Barbaria rozpoczęła blokadę morską.

Tak więc to Barbaria jest w trakcie niszczenia światowej gospodarki, ponieważ popyt na sztuczną inteligencję, naftę, olej napędowy, transport morski – wszystkie te sektory są poważnie dotknięte przez unieruchomione tsunami ropy naftowej.

Rozwiązaniem – na chwilę obecną – jest przekierowanie ruchu przez cieśninę Bab al-Mandab, która odpowiada za 12 procent światowego handlu i 10 procent globalnego handlu ropą: jest to jedyne połączenie między Azją, Afryką i Europą przez Kanał Sueski.

Jeśli Ansarallah zamknie Bab al-Mandab w Jemenie, jedyną pozostałą trasą będzie Przylądek Dobrej Nadziei: nawet dwa dodatkowe tygodnie na morzu, do tego dochodzą rosnące koszty transportu.

Wszystkie główne szlaki morskie działają na granicy przepustowości. Blokada morska Barbarii obejmuje już INDOPACOM. Nawet ta hollywoodzka produkcja nie wystarczy, by odciąć irański eksport. Barbaria musiałaby śledzić każdy tankowiec w tajnej flocie, w tym te z Iraku, i nałożyć dodatkowe, surowe sankcje na Malezję i Chiny.

Pekin jak dotąd milczał. Nie zajęto oficjalnego stanowiska, poza ogólnymi apelami o otwarcie Cieśniny Ormuz. Ale prędzej czy później smok mógłby przeskoczyć przez płot i interweniować w konflikcie, być może wysyłając grupę operacyjną do Azji Zachodniej.

Wenezuela. Iran. Blokada staje się globalna. Następnym przystankiem jest Cieśnina Malakka.

Ta strategiczna niepewność nie może trwać wiecznie. Gra Barbarii sprowadza się do powrotu do status quo sprzed wojny: Iran pod maksymalną presją ekonomiczną i ciągłym zagrożeniem powrotu wojny.

Powtórzmy: nawet gdy Teheran zadał Waszyngtonowi druzgocącą strategiczną klęskę, wbrew wszelkim oczekiwaniom, konsekwentnie domagał się całkowitego zakończenia wojny, a nie tej zamrożonej, zawieszonej w czasie sytuacji.

Cała planeta zobaczyła na własne oczy, jak suwerenny opór potrafi przeciwstawić się imperium po 47 latach niszczycielskich sankcji i za straszliwą cenę.

Niezwykle kruche zawieszenie broni nie utrzyma się. Krok w kierunku przełamania blokady Barbarii jest niemal nieunikniony – na przykład, jeśli zostanie zajęty zbyt wiele irańskich statków. Lista celów została już ogłoszona: rurociąg Janbu w Arabii Saudyjskiej, który omija cieśninę Ormuz; terminal w Fudżajrze w Zjednoczonych Emiratach Arabskich; oraz zamknięcie cieśniny Bab al-Mandab. To natychmiast zmniejszyłoby ponad 32 procent światowych dostaw ropy naftowej.

A za to wszystko będzie odpowiadać imperium piractwa.

Źródło: Iran-USA: Strategiczny kryzys

„To Netanjahu, a nie Trump, jest u władzy”. Koniec petrodolara i hegemonii Zachodu?

Opublikowany przez

Douglas Macgregor: USA przygotowują się do „wojny totalnej” z Iranem – ponura analiza

Podczas gdy świat z niecierpliwością oczekuje na możliwe przedłużenie zawieszenia broni w konflikcie między USA a Iranem, wyłania się ponury obraz: zamiast pokoju, Stany Zjednoczone, jak twierdzi pułkownik (w stanie spoczynku) Douglas Macgregor, przygotowują się do masowej eskalacji – w kierunku „wojny totalnej”, której celem jest nic innego, jak tylko zniszczenie państwa irańskiego.

W wywiadzie z 21 kwietnia 2026 roku były doradca Sekretarza Obrony USA wydał surowe ostrzeżenie dotyczące konsekwencji dalszej eskalacji militarnej. Stwierdził, że nadzieja na rzeczywiste negocjacje w Islamabadzie była „fikcją”.

„To Netanjahu, a nie Trump, jest u władzy”.

Macgregor ostro skrytykował rolę Izraela w procesie decyzyjnym. Podczas rzekomego spotkania negocjacyjnego wiceprezydent USA wstał, aby odebrać telefon od premiera Benjamina Netanjahu – co było wyraźnym sygnałem, że to Netanjahu, a nie prezydent Trump, dyktował warunki.

„To pokazuje, że to najwyraźniej pan Netanjahu, a nie pan Trump, ma ostatnie słowo w kwestii tego, czy mamy walczyć, czy nie” – powiedział Macgregor.

Oskarżył również Trumpa o wprowadzanie opinii publicznej w błąd. Stwierdzenia takie jak „wojna wkrótce się skończy” czy „Irańczycy desperacko naciskają na rozmowy” były „oczywistym kłamstwem” – miały na celu uspokojenie rynków.

Od zawieszenia broni do ataku unicestwiającego

Według Macgregora zawieszenie broni wygasa rankiem 22 kwietnia (czasu irańskiego). Zamiast przedłużenia, były pułkownik spodziewa się „znacznie bardziej intensywnej fazy otwarcia”, z większą liczbą pocisków, bombardowań i skupieniem się na „rzekomo kluczowych celach”.

Kluczowa zmiana: Stany Zjednoczone porzuciły cele czysto militarne. Teraz skupiają się na niszczeniu krytycznej infrastruktury – mostów, dróg, elektrowni, zakładów odsalania i infrastruktury naftowej.

„Oznacza to, że teraz celem jest zniszczenie państwa irańskiego” – jasno stwierdził Macgregor.

Ofensywa lądowa jest mało prawdopodobna, ale sytuacja nadal pozostaje napięta.

Prezydent Trump nie wykazuje entuzjazmu dla rozmieszczenia wojsk lądowych – ku uldze Macgregora. Inwazja na Zatokę Perską byłaby bezcelowa, ponieważ ani logistyka, ani strategia odwrotu nie podlegałyby kontroli.

Ekspert dostrzega jednak prawdziwe zagrożenie w wojnie asymetrycznej: podczas gdy Stany Zjednoczone operują tysiące mil od swojej bazy, Irańczycy mają „przewagę własnego terytorium”. Dysponując szacunkowo 15 000 do 20 000 pocisków i 45 000 do 50 000 dronów, są doskonale przygotowani – i kontynuują podziemną produkcję.

Ponura prognoza Macgregora: Stany Zjednoczone zużyły już setki pocisków i straciły ważne systemy radarowe w pierwszym miesiącu wojny – systemy, których nie dało się szybko zastąpić. „Irańczycy są obecnie w lepszej sytuacji niż my ” – powiedział pułkownik.

Globalny głód jako konsekwencja wojny?

Globalne reperkusje są szczególnie alarmujące. Jeśli infrastruktura naftowa i nawozowa w Zatoce Perskiej zostanie zniszczona, globalnemu Południu grozi głód . Pięćdziesiąt procent składników nawozów pochodzi z tego regionu.

Konsekwencje są już odczuwalne: Indie, Indonezja, Tajlandia i Wietnam reglamentują energię. Cena paliwa lotniczego przekracza 240 dolarów za baryłkę i wciąż rośnie. W Wielkiej Brytanii za około dwa tygodnie całkowicie wyczerpią się zarówno paliwo lotnicze, jak i olej opałowy.

Koniec petrodolara i hegemonii Zachodu

Macgregor przedstawił druzgocącą ocenę strategiczną: wojna była „katastrofą” dla Stanów Zjednoczonych. Petrodolar – fundament amerykańskiego dobrobytu od czasów Nixona – umarł. W przyszłości pieniądze będą pożyczane z Chin, a nie ze Stanów Zjednoczonych.

„Wyszliśmy z Zatoki Perskiej i nie sądzę, żebyśmy tam wrócili. Po prostu nie jesteśmy w stanie sfinansować tego, co byłoby tam potrzebne. Tylko Chiny mogą”.

Europa na skraju przewrotu?

Macgregor również widzi sojuszników Europy na krawędzi. Uzależnienie od zielonej energii przy jednoczesnym zamykaniu elektrowni jądrowych prowadzi do „katastrofalnej sytuacji”. Jest zaskoczony brakiem otwartych powstań w Niemczech i Wielkiej Brytanii.

„Wierzę, że to, czego jesteśmy świadkami w Europie, to upadek rządów. Do władzy dojdą nowe rządy”.

Wniosek byłego doradcy

Macgregor zażądał natychmiastowego zakończenia działań wojennych i przyznania się do porażki: „Trzeba powiedzieć: «To było niewłaściwe podejście. Myliliśmy się»”. Powrót do wielobiegunowego porządku świata był nieunikniony – i w rzeczywistości już się rozpoczął.

„Era globalnej dominacji Stanów Zjednoczonych dobiegła końca”.

Niebezpieczny przypadek Donalda Trumpa

Opublikowany przez

Niebezpieczny przypadek Donalda Trumpa

Zygmunt Białas zygmuntbialas/niebezpieczny-przypadek-donalda-trumpa

W półgodzinnym wywiadzie Piotra Szlachtowicza przeprowadzonym z dr. Leszkiem Sykulskim dominują dwa uzupełniające się tematy: 1) samowolne i szaleńcze działania Donalda Trumpa oraz 2) polityka rządzących III RP w obliczu narastających zagrożeń:

Stany Zjednoczone dążą do kontroli ‚wąskich gardeł’  strategicznych w celu utrzymania dominacji gospodarczej i w tym celu wraz z Izraelem zaatakowały Iran  – mówi Leszek Sykulski. – Iran broni swej suwerenności i ogłasza, że nie pójdzie na żaden kompromis. We wtorek czyli dzisiaj upływa termin zawieszenia broni. Mogą nastąpić działania wojenne, Amerykanie zgromadzili przez ostatnie dwa tygodnie całkiem spore siły. Może też dojść do wydłużenia zawieszenia na kolejne 14 dni.

Trump nie osiągnął nic, koszty tej agresji poniesione przez USA przekraczają 45 miliardów dolarów. Teraz nie wie prezydent, jak ‚z twarzą’  wycofać się z tej wojny. A trzeba skończyć tę awanturę, bo jak długo można oszukiwać rynki albo je uspokajać kolejnymi zapowiedziami rozejmu. Materialne i polityczne straty USA są ogromne: armia ‚pozbyła się’  znacznej ilości broni, Chiny powołujące się na obowiązek przestrzegania prawa międzynarodowego usztywniły swe stanowisko, a mają w Pekinie sporo ‚kart w ręku’.

Wojna w Zatoce Perskiej obnażyła iluzję amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa. Okazało się, że na pomoc Waszyngtonu mogą liczyć tylko żydzi. No i szykuje się na Bliskim Wschodzie konflikt turecko-izraelski. Amerykanie nie mają pomysłu, jak załagodzić ten spór.

Również w Europie Środkowej nie ma spokoju. Kraje bałtyckie, tj. Litwa, Łotwa i Estonia, prowadzą konfrontacyjną politykę wobec Rosji, m.in. nie respektując praw mniejszości rosyjskiej mieszkającej w tych państwach. W pewnym momencie będzie musiała Moskwa interweniować.

Rosyjska Duma przyjęła ostatnio ustawę nadającą prezydentowi dodatkowe uprawnienia związana z wysyłaniem sił zbrojnych poza granicę państwa w celu obrony praw obywateli Rosji, którzy zostali zatrzymani niesłusznie w obcym państwie. Kontekst jest oczywisty – zatrzymanie w Polsce pod naciskiem Kijowa archeologa prof. Aleksandra Butiagina i trzymanie go od ponad czterech miesięcy w areszcie.

Niepokojące informacje nadeszły m.in. ze szwedzkiego Ministerstwa Obrony o tym, że rząd polski zawarł porozumienie o współpracy przy ewakuacji ludności cywilnej w przypadku wybuchu wojny. To jest coś niewyobrażalnego – mówi L. Sykulski – nie jesteśmy informowani przez własny rząd w sprawach najistotniejszych. Podobnie przypadkiem dowiadujemy się od ukraińskiego ministra, że przekazaliśmy kijowskiemu reżimowi pociski do systemów Patriot. Tak więc dalej rozbrajamy się na rzecz Ukrainy.

„Wojna z Rosją już się toczy” – powiedział niedawno płk Maciej Zaborowski, oficer pełniący służbę w strukturach NATO. I mamy jeszcze jedną przypadkiem zdobytą informację o tym, że w tym roku będą masowo powoływani kierowcy ciężarówek i autobusów na ćwiczenia wojskowe. Tak więc firmy transportowe muszą liczyć się z dalszą zapaścią finansową.

„Gdzie mamy być ewakuowani?! Do Niemiec?! Z czym na Rosję? Z gołymi rękami?” – pyta P. Szlachtowicz. – L. Sykulski przedstawia na to ponury obraz: armia polska liczy na papierze 217 tysięcy żołnierzy, ale na pierwszej linii frontu może walczyć 65 – 75 tysłęcy. Z tym na Rosję?! – Szaleństwo!

Łączy się to z szaleństwem US-prezydenta. Czy można się było spodziewać, że nastąpi taki ‚kaliber odjazdu’? – Mówi dr Sykulski, że wskazywał na niepojące sygnały w czasie pierwszej kadencji Trumpa. Wspomniał o przemilczanej książce zatytułowanej ‚Niebezpieczny przypadek Donalda Trumpa’, w której 27 psychologów i psychiatrów stwierdziło chorobę nazywaną narcyzmem złośliwym.

Od 2024 roku nasiliły się objawy: mania wielkości, fantazje o nieograniczonej władzy, przekonanie o własnej wyjątkowości, instrumentalne traktowanie ludzi.

Napisał: Zygmunt Białas

Z Białego Domu: Biden przygotowywał się do zbombardowania Iranu, jeśli zostanie ponownie wybrany

Opublikowany przez

Caitlin Johnstone

Urzędnik Bidena: Biden przygotowywał się do zbombardowania Iranu, jeśli zostanie ponownie wybrany

Te posunięcia zaplanowano lata wcześniej i zostałyby wdrożone niezależnie od tego, jaka bezsilna marionetka zostałaby akurat wprowadzona do władzy w styczniu 2025 r. 

Caitlin Johnstone 21 kwietnia 2026 r. caitlinjohnstone/biden-was-preparing-to-bomb-iran-if-re-elected

Były starszy doradca Bidena, Amos Hochstein, powiedział w wywiadzie udzielonym w niedzielę , że administracja Bidena przygotowywała się do zbombardowania Iranu, gdyby wygrali reelekcję w 2024 roku.

Margaret Brennan z Face the Nation zapytała Hochsteina : „W lipcu 2024 roku sekretarz Blinken twierdził, że Iran za tydzień lub dwa będzie miał wystarczającą zdolność do produkcji broni rozszczepialnej, aby ją w końcu stworzyć, gdyby Iran się na to zdecydował. Administracja Bidena prowadziła pośrednie negocjacje, ale nie przyniosły one żadnych rezultatów. Kiedy więc prezydent Trump twierdzi, że zrobił to, czego nie zrobiłby żaden inny prezydent, czy to po prostu dlatego, że rachunek był już pod przymusem i został przedłużony za jego kadencji?”

„Myślę, że jest w tym pewien element i dlatego poparłem prezydenta Trumpa, który w czerwcu dołączył do akcji, by podjąć działania, które – jak myśleliśmy w administracji Bidena – moglibyśmy podjąć, gdyby miała być druga kadencja” – odpowiedział Hochstein. „Myśleliśmy, że wiosną, latem 2025 roku prawdopodobnie będziemy musieli być w tym samym miejscu. I tak się stało, przeprowadziliśmy ćwiczenia wojenne. Przeprowadziliśmy kilka prób, jak to będzie wyglądać, ponieważ to również mogło się odbyć pod naszym nadzorem”.

Dla porządku dodam, że Hochstein to urodzony w Izraelu weteran Sił Obronnych Izraela , który według doniesień odegrał kluczową rolę w tym, jak administracja Bidena zachęcała Izrael do straszliwego bombardowania Libanu we wrześniu 2024 roku. Jego narracja, że ​​atak na irańskie obiekty nuklearne „mógł się wydarzyć” w ramach teoretycznej drugiej kadencji Bidena, jest fałszywa.

W marcu ubiegłego roku szefowa amerykańskiego wywiadu Tulsi Gabbard zeznała przed Kongresem , że społeczność wywiadowcza „nadal uważa, że ​​Iran nie buduje broni jądrowej, a najwyższy przywódca Chomeini nie zatwierdził programu zbrojeń jądrowych, który zawiesił w 2003 r.”, co przeczy zarówno twierdzeniom prezydenta Trumpa, jak i Antony’ego Blinkena złożonym rok wcześniej.

Ale nawet jeśli przyjmiemy, że Iran stanowił zagrożenie nuklearne, nic nie stało na przeszkodzie, by administracja Bidena po prostu wznowiła umowę nuklearną, którą administracja Obamy zawarła z Teheranem w 2015 roku. JCPOA funkcjonowało dobrze, dopóki obowiązywało; każdy, kto twierdzi inaczej, jest kłamliwym podżegaczem wojennym. Trump i jego współpracownicy podpalili JCPOA w 2018 roku, ponieważ stanowiło ono główną przeszkodę uniemożliwiającą im wojnę z Iranem, a administracja Bidena odmówiła cofnięcia tego kroku, ponieważ również pragnęła wojny.

Scott Ritter: Trump i Hegseth nie mają pojęcia – druzgocąca analiza polityki USA wobec Iranu

Opublikowany przez

Scott Ritter: Trump i Hegseth nie mają pojęcia – druzgocąca analiza polityki USA wobec Iranu

W niedawnym wywiadzie z sędzią Andrew Napolitano w podcaście „Judging Freedom” (20 kwietnia 2026 r.), były inspektor ONZ ds. uzbrojenia i ekspert wojskowy Scott Ritter przedstawił druzgocącą analizę obecnej polityki USA wobec Iranu. Ritter oskarża prezydenta Donalda Trumpa i sekretarza obrony Pete’a Hegsetha o niezrozumienie realiów wojskowych, dyplomatycznych i międzynarodowych na Bliskim Wschodzie. Zamiast tego Waszyngton angażuje się w mieszankę nielegalnych demonstracji siły, wojny psychologicznej i niebezpiecznej nadmiernej pewności siebie, która dodatkowo zagraża pokojowi w Zatoce Perskiej.

Incydent na pełnym morzu: „Akt piractwa”

Ritter rozpoczyna od wydarzeń z weekendu. Irański statek transportowy został zatrzymany w Zatoce Perskiej przez amerykański okręt wojenny. Po tym, jak statek nie zatrzymał się, Marynarka Wojenna USA ostrzelała maszynownię, co spowodowało zatrzymanie statku, a następnie oddział szturmowy piechoty morskiej wszedł na pokład.

Dla Rittera jest to ewidentny akt piractwa, nieuzasadniony w świetle prawa międzynarodowego. Argumentuje on, że narusza on porozumienie o zawieszeniu broni zawarte w Islamabadzie oraz wolność żeglugi. Jego zdaniem celem nie było faktyczne zakłócenie żeglugi, lecz czysto psychologiczna operacja (psyop): Trump miał być przedstawiany jako silny przywódca, który zmusi Irańczyków do ustąpienia poprzez blokadę i przemoc.

Nieudane negocjacje w Islamabadzie

Strona amerykańska była zupełnie nieprzygotowana.

Ritter szczegółowo opisuje, jak blisko byli porozumienia. Delegacja irańska przybyła do Islamabadu z kompletem dokumentów negocjacyjnych, faktami i sfinalizowaną umową.

Strona amerykańska – JD Vance, Jared Kushner i inny doradca – nie wniosła ze sobą niczego. Amerykanie jedynie przeanalizowali irańskie propozycje, zadali pytania, a następnie skonsultowali się z Trumpem telefonicznie.

Sam Trump nie miał żadnych dokumentów informacyjnych i nie był przygotowany – prowadził „czysto reaktywną politykę”.

Gdy memorandum o porozumieniu było już prawie gotowe do podpisania, Benjamin Netanjahu interweniował i ostrzegł Trumpa, że ​​takie porozumienie osłabi go. Negocjacje zostały zerwane, a zamiast tego pojawiła się groźba blokady.

Ritter podkreśla: Irańczycy od dawna uznali, że Stany Zjednoczone nie negocjują w dobrej wierze. Dlatego irańscy negocjatorzy wrócili do Teheranu, podczas gdy Vance i jego współpracownicy czekają w hotelu w Islamabadzie.

Zbliżająca się eskalacja: Iran ma lepsze karty.

Jeśli wojna wybuchnie na nowo w środę – jak zapowiedział Trump – Iran nie zawaha się odpowiedzieć.

Ritter ostrzega: Irańczycy natychmiast „rzuciliby się do gardła”. Mogliby zniszczyć całe miasta poprzez ukierunkowane ataki na elektrownie i zakłady odsalania wody w państwach Zatoki Perskiej (Abu Zabi, Dubaj, Kuwejt, Manama). Kraje te zostałyby „wyczerpane z zasobów” w bardzo krótkim czasie.

Arabia Saudyjska stoi w obliczu trwałej utraty konkurencyjności gospodarczej. Co więcej, rebelianci Huti ogłosili zamiar zamknięcia cieśniny Bab al-Mandab – śmiertelny cios dla saudyjskiego przemysłu naftowego i globalnych dostaw energii.

Stany Zjednoczone i Izrael nie wyrządziły żadnych poważniejszych szkód w ciągu pierwszych 40 dni wojny: pozostały jedynie puste budynki i kilka mostów – nie miało to żadnego wpływu na strategiczne możliwości Iranu.

Podziemne fabryki rakietowe produkowały jeszcze szybciej niż wcześniej. Iran posiada najnowocześniejsze, precyzyjne rakiety i od samego początku będzie je szeroko wdrażał.

Nuklearne fantazje i odmowa szefa Sztabu Generalnego

Ritter opisuje sposób, w jaki Trump potraktował opcję nuklearną, jako szczególnie alarmujący. Według informacji z Białego Domu, Trump dwukrotnie próbował pytać o użycie broni jądrowej – generał Charles „CQ” Brown (Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów) za każdym razem odmówił.

Takie rozmieszczenie byłoby sprzeczne z prawem międzynarodowym, nieproporcjonalne i naruszałoby zasadę rozróżniania celów wojskowych od cywilnych.

Ritter, który sam pracował w rządowym Centrum Sytuacyjnym, podkreśla: Wojsko traktuje przysięgę wierności konstytucji poważnie – nawet wobec prezydenta, który najwyraźniej tej przysięgi nie podziela.

Ritter opisuje niedawne oświadczenie Trumpa, że ​​USA i Iran powinny „wspólnie” „wydobywać” wzbogacony uran, jako „ucieczkę od rzeczywistości”. [Trumpie, dupku (jeśli naprawdę to powiedziałeś..) – tego się nie „wydobywa, to się kręci w ultra-wirówkach. md]

W rzeczywistości uzgodniono jedynie przeprowadzenie inspekcji pod nadzorem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej z udziałem inspektorów amerykańskich, a nie okupację wojskową.

Naruszenie prawa międzynarodowego i zbrodnie wojenne

Ritter ostro krytykuje argument przedstawicieli USA, że niszczenie mostów i elektrowni nie jest zbrodnią wojenną, ponieważ rzekomo zajmują się nimi Irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC).

Wyjaśnia: Po wojnie iracko-irańskiej Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej celowo przejął cywilne projekty infrastrukturalne, aby zintegrować byłych bojowników z gospodarką. Większość tych obiektów nie pełniła żadnej funkcji wojskowej. Gdyby je miały, zostałyby zaatakowane w ciągu pierwszych 40 dni.

Późniejsze rozszerzenie listy celów o infrastrukturę czysto cywilną stanowi karę zbiorową – klasyczną zbrodnię wojenną.

Kto kontroluje Cieśninę Ormuz?

Ritter wyjaśnia: Cieśnina Ormuz jest kontrolowana przez Iran. Jest otwarta, kiedy Teheran tego chce, i może zostać zamknięta lub ograniczona w dowolnym momencie.

USA nie mają tu żadnego wpływu.

Tak zwana „Rada Pokoju”, którą Trump rzekomo chciał powołać na rzecz pokoju, w praktyce poniosła porażkę – głównie dlatego, że finansowały ją państwa Zatoki Perskiej, które nie ufają już Trumpowi.

Wniosek: Trump sam wmanewrował się w sytuację bez wyjścia.

Scott Ritter maluje ponury obraz: Trump i Hegseth tkwią w świecie fantazji. Przecenili swoje sukcesy militarne, niedocenili determinacji Iranu i, poprzez własną retorykę i blokadę, wmanewrowali się w sytuację, w której odwrót wydaje się politycznie niemożliwy.

Jednocześnie nie ma realistycznego rozwiązania militarnego.

Skutkiem tego może być niszczycielska eskalacja, w wyniku której poważnie ucierpią nie tylko Izrael, ale przede wszystkim państwa Zatoki Perskiej i interesy amerykańskie.

Ritter kończy jasnym ostrzeżeniem: Największe zagrożenie dla wolności nie leży obecnie w domniemanych wrogach Ameryki, lecz w rządzie, który uważa przemoc naruszającą prawo międzynarodowe za coś normalnego i odmawia uznania rzeczywistości.

Czy świat wyciągnie z tego lekcję na czas, okaże się w ciągu najbliższych kilku dni.

Czy Trump zamierza wywołać Armagedon?

Opublikowany przez

Czy Trump zmierza ku Armagedonowi?

Larry C. Johnson

Pakistan desperacko próbuje ułatwić nową rundę rozmów między USA a Iranem w Islamabadzie. Po sprzecznych oświadczeniach administracji Trumpa wszystko wskazuje na to, że J.D. Vance, w towarzystwie swoich syjonistycznych opiekunów – Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera – ponownie uda się do Islamabadu.

O godz. 22:20 czasu wschodniego główny negocjator Iranu Mohammad Bagher Ghalibaf oświadczył, że nie będzie żadnych negocjacji, dopóki blokada irańskich portów przez USA będzie obowiązywać. Dodał, że strona irańska jest gotowa rozegrać nowe karty na polu bitwy.

W poniedziałek, 20 kwietnia 2026 roku, prezydent Iranu Masud Pezeshkian wydał kilka publicznych oświadczeń – głównie w poście na X i w wypowiedziach doniesionych przez media państwowe – dotyczących potencjalnych negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi. Jego ton był ostrożny, sceptyczny i prowokacyjny, ale pozostawił lekko uchylone drzwi dyplomacji. Podkreślił, że poważne rozmowy będą musiały opierać się na konsekwentnym, rzetelnym postępowaniu, a nie na przymusie. Pezeshkian zwrócił uwagę na „głęboką, historyczną nieufność Iranu do działań rządu USA”. Oskarżył amerykańskich urzędników o wysyłanie „niekonstruktywnych i sprzecznych sygnałów”, które niosły ze sobą „gorzki przekaz” – że Stany Zjednoczone dążą do kapitulacji Iranu.

Pezeshkian podkreślił, że Iran nie ulegnie groźbom i zastraszaniu. Stwierdził: „Wojna nikomu nie przynosi korzyści” i „należy wykorzystać wszelkie rozsądne i dyplomatyczne środki w celu zmniejszenia napięć”.

Dodał jednak, że „nieufność wobec wroga i czujność w kontaktach z nim są absolutną koniecznością”. Opisał trwającą blokadę morską USA jako dowód na to, że Waszyngton może „powtarzać dawne schematy i zdradzać dyplomację”. Dopóki Donald Trump nie zniesie blokady i nie przestanie grozić, uważam, że Iran nie zgodzi się na kolejną rundę negocjacji.

Na froncie militarnym Iran odpowiedział na zajęcie swojego statku towarowego w Zatoce Omańskiej, umieszczając tysiące nowych min morskich w Cieśninie Ormuz. Iran nie potraktował groźby zamknięcia Cieśniny Ormuz lekkomyślnie. Mija 53. dzień od rozpoczęcia wojny ramadanowej, 28 lutego, a Iran nie wykazuje oznak wycofania się z żądania, aby Stany Zjednoczone zastosowały się do początkowych ustępstw w sprawie dziesięciopunktowego planu Iranu.

Dzisiaj, we wtorek, mija ostatni dzień zawieszenia broni, które Izrael, Stany Zjednoczone i Iran zawarły 7 kwietnia. Zarówno Stany Zjednoczone, jak i Iran są gotowe do wznowienia walk. USA nie dysponują zasobami wojskowymi niezbędnymi do otwarcia Cieśniny Ormuz. Nie chodzi tylko o rozminowanie i okupację obszarów przybrzeżnych – Stany Zjednoczone potrzebowałyby potężnych sił lądowych, aby wniknąć głęboko w ląd oraz zlokalizować i zniszczyć wyrzutnie rakiet i dronów. Dopóki Iran będzie mógł ostrzeliwać rakietami i dronami statek próbujący przepłynąć przez cieśninę bez zezwolenia Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, cieśnina pozostanie zamknięta i pozostanie pod ścisłą kontrolą Iranu.

Niedawny artykuł w „Wall Street Journal” zatytułowany „Za publiczną brawurą Trumpa w wojnie kryje się walka z własnymi lękami ” donosi, że lawina dziwacznych, wulgarnych i groźnych postów Trumpa w mediach społecznościowych – takich jak groźba zmiecenia Iranu z mapy jako cywilizacji (implikująca użycie broni jądrowej) – to jedynie taktyka negocjacyjna: chce on przekonać Irańczyków, że jest nieprzewidywalny i zdolny do wszystkiego, aby zmusić Iran do ustępstw. Jeśli rzeczywiście taki jest zamiar Trumpa, to jego działania przyniosły spektakularny skutek odwrotny od zamierzonego. Wzbudziły uzasadnione wątpliwości co do jego zdrowia psychicznego.

Chociaż Trump podobno panicznie boi się wciągnięcia w kolejną niekończącą się wojnę, na którą kiedyś przysiągł sobie nigdy nie pozwolić, sądzę, że rozkaże nową falę ataków w nadziei na złamanie woli oporu Iranu. To tylko pogłębi jego problemy, ponieważ Iran odpowie i wyrządzi katastrofalne szkody państwom Zatoki Perskiej, które nadal opowiadają się po stronie USA.

Trump ma jeszcze jedno wyjście: JD Vance wynegocjował w piątek wstępne porozumienie z Irańczykami, które obejmowało złagodzenie sankcji, zamrożenie aktywów, uznane opłaty tranzytowe w zamian za trwałe zaprzestanie działań wojennych oraz ograniczenia w zakresie wzbogacania uranu pod nadzorem Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.

Trump skutecznie unieważnił to porozumienie swoją decyzją o nałożeniu blokady. Zgodnie z oczekiwaniami, Trump może rozważyć zmianę decyzji, znieść blokadę i upoważnić JD Vance’a do sfinalizowania porozumienia.

Nie wstrzymuję oddechu. Chociaż taka umowa rozwścieczy syjonistów – zarówno żydowskich, jak i chrześcijańskich – to ustępstwo mogłoby ocalić to, co pozostało z nadszarpniętego dziedzictwa Trumpa. Myślę jednak, że Trump ucieknie się do przemocy – mam nadzieję, że się mylę.

Dla tych, którzy szukają czegoś innego: przeprowadził ze mną wywiad amerykański emigrant mieszkający w Nikaragui. Zabrałem go w podróż w przeszłość i opowiedziałem o moim czasie spędzonym w CIA, gdzie pracowałem jako analityk podczas wojny z Contras.

Źródło: Czy Trump zamierza wywołać Armagedon?

Antychryst, nowy Dawid i Apokalipsa. Nieświęte wojny Donalda Trumpa

Opublikowany przez

Antychryst, nowy Dawid i apokalipsa. Nieświęte wojny Donalda Trumpa

Antychryst, nowy Dawid i apokalipsa. Nieświęte wojny Donalda Trumpa

Piotr Relich

pch24.pl/antychryst-nowy-dawid-i-apokalipsa-nieswiete-wojny-donalda-trumpa

„Nie wiem czy jestem powołany do nieba (heaven-bound). Nie sądzę, żeby cokolwiek mogło zapewnić mi miejsce w niebie, naprawdę (…). Nie wiem czy trafię do nieba, ale sprawiłem, że życie wielu ludzi stało się dużo lepsze” – oznajmił w przypływie szczerości Donald Trump.

Prezydent USA ma tu całkowitą rację. Przecież niebo nie jest w stanie pomieścić dwóch mesjaszów jednocześnie…

Pomazaniec…

Administracja Donalda Trumpa, jak żadna inna władza na zachodzie, zaczęła posługiwać się w polityce językiem religii. Problem w tym, że środek ciężkości przeniósł się z tradycyjnego amerykańskiego modelu „jednego narodu oddanego Bogu” (one nation under the God) na rzecz ewangelikalno-syjonistycznego fundamentalizmu. Dyżurni krytycy Trumpa nad Wisłą zdają się bagatelizować kwestie protestantyzacji Białego Domu, uciekając się do wygodnej erystyki przekonującej o sekciarstwie waszyngtońskiej administracji. Od katolickich zwolenników ekumenizmu nie dowiemy się jednak, że poparcie jakim cieszy się Trump, nierzadko uosabia esencję protestanckiej „teologii politycznej”; ideę władcy namaszczonego przez Boga, posiadającego nadprzyrodzony autorytet. 

Wielu ewangelikanów przyznaje, że choć moralność prezydenta pozostawia wiele do życzenia, to jednocześnie postrzegają swojego przywódcę jako narzędzie realizacji Bożego planu. Podobnie jak w przypadku biblijnych królów Cyrusa i Dawida, którzy choć nieidealni, również zostali wykorzystani przez Boga do ochrony Jego ludu. Sam Donald Trump skrzętnie ukrywa swoje przekonania religijne. Nie wiemy do jakiego denominacji należy, a zapytany o ulubione cytaty z Biblii zasłania się, że to „szalenie prywatna sprawa”.    

Jak ujawniło badanie Pew Research Center, w 2020 r. niemal połowa białych ewangelikanów uważała, że Trump „został zesłany przez Boga”. Przekonanie to jedynie wzmocnił nieudany zamach z sierpnia 2024 r., kiedy kula cudem minęła głowę kandydata Republikanów. Wyborcy z tzw. pasa biblijnego stanowią trzon jego zwolenników, który może liczyć tam na poparcie sięgające 80 proc. Czy również oni „nie tylko nie mają nic wspólnego z chrześcijaństwem, ale są jego zaprzeczeniem”?

Kiedy doradca duchowy Białego Domu, Paula White-Cain porównuje prezydenta do Chrystusa, czy przekonuje, że sprzeciwienie się Trumpowi oznacza „odmówienie samemu Bogu”, wysyła tak naprawdę sygnał do swojego żelaznego elektoratu. Ludzi, dla których Trump – jak tłumaczy badaczka Katherine Stewart – jest długo wyczekiwanym „mocarzem”.

I choć według teologii protestanckiej, „namaszczony” władca nie stoi ponad prawem Bożym, z powodu braku wypracowania jednolitej doktryny, prerogatywy głowy państwa stanowią w istocie przedmiot nieustannej debaty. Dla jednych Trump wywołując wojny napastnicze łamie V przykazanie, dla innych z kolei, wypełnia obietnice zawarte w Piśmie Świętym, broniąc Naród Wybrany przed współczesną Persją (jak królowa Estera) lub niczym Jozue pomaga „oczyścić” Ziemię Obiecaną z plemion Amalekitów.

W praktyce oznacza to, że władza „bożego pomazańca” może okazać się właściwie nieograniczona, jak długo subiektywna interpretacja Pisma Świętego będzie w stanie usankcjonować nawet najbardziej niemoralne decyzje polityczne.

…czy Antychryst?

Przywrócenie języka religii na salony spowodowało wyniesienie debaty politycznej na poziom metafizyczny. A w sprawach ostatecznych nie ma miejsca na kompromisy, co pokazuje „wojna domowa” wewnątrz ruchu MAGA a także trwający spór prezydenta USA z papieżem Leonem XIV.

Cały świat wpadł w osłupienie, kiedy w otoczeniu Trumpa ujawniło się środowisko wyznawców tzw. chrześcijańskiego syjonizmu; herezji nakazującej bezwzględnie wspierać Izrael, nawet w wysiłku wojennym pochłaniającym tysiące niewinnych ofiar. W tej optyce, celowanie do palestyńskich dzieci czy spuszczanie rakiet na głowy 11-letnich dziewczynek ma w jakiś sposób przyspieszać nawrócenie narodu żydowskiego i ponowne przyjście Pana Jezusa. Z nie mniejszą krytyką spotkały się również sugestie części środowisk w samym Izraelu, przekonujące, że ostatecznym celem syjonistów jest przywrócenie kultu świątynnego.

Przełom nastąpił jednak w okresie wielkanocnym, kiedy Paula White-Cain w bluźnierczy sposób porównała prezydenta do samego Jezusa Chrystusa. – Zostałeś zdradzony, aresztowany i niesłusznie oskarżony. To schemat podobny do tego, jaki ukazał nasz Pan i Zbawca Jezus Chrystus (…). Panie prezydencie, za sprawą Jego Zmartwychwstania, Ty również zmartwychwstałeś. Ponieważ On zwyciężył, ty również okazałeś się zwycięzcą – mówiła z uniesieniem przy aprobacie członków komisji ds. wolności religijnej.

Tymczasem porównywany do Chrystusa Trump w samą Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego zagroził przeprowadzeniem ludobójstwa w Iranie. – Odblokujcie tą p********* cieśninę (…) albo obudzicie się w piekle. Tylko patrzcie i módlcie się do Allacha – napisał zupełnie nie w stylu Mistrza z Nazaretu. Jakby tego było mało, dzień później zagroził, że „cała cywilizacja zginie i nigdy się nie odrodzi”.

Niezwykle emocjonalnie na wpis Trumpa zareagował wpływowy publicysta Tucker Carlson, sugerując wręcz, że prezydent uzurpuje sobie boskie kompetencje, a przez to może być pod wpływem sił ciemności. – Tylko wtedy, gdy uważasz się za Boga, mówisz w ten sposób – powiedział były prezenter Fox News, nazywając słowa Trumpa „kpiną z chrześcijaństwa”. W tym kontekście zapytał, czy decyzja polityka o nietrzymaniu ręki na Biblii podczas ceremonii zaprzysiężenia, nie była celową zapowiedzią kierunku jego przyszłej administracji.

Kilka dni później Carlson zaprosił do swojego studia znanego egzorcystę, ks. Chada Rippergera, który wprost przyznał, że Stany Zjednoczone znajdują się pod panowaniem demonów (aborcji, homoseksualizmu, rozwiązłości seksualnej, pornografii etc.). W ocenie kapłana, szczególnie podatni na działanie złego ducha mają być zwłaszcza politycy. Skojarzeń z obecną administracją nie trzeba było daleko szukać.

Jakby tego było mało, na działania Donalda Trumpa w wyjątkowo ostry jak dla siebie sposób zareagował Leon XIV. Papież Prevost wprost oznajmił, że kto wzywa imienia Boga do niszczenia i zabijania, „nie ma Boga w sercu” i nie może cieszyć się Jego błogosławieństwem. Z kolei podczas rozważań różańcowych przed Niedzielą Miłosierdzia ogłosił, że wykorzystanie wojny jako narzędzia politycznego wynika z „bałwochwalstwa samego siebie i kultu pieniądza”.

Na odpowiedź, która jednoznacznie potwierdziła trafność diagnozy, nie trzeba było długo czekać. Donald Trump w obszernym wpisie ostro zaatakował papieża, zarzucając mu flirt z lewicowymi ideologiami. Co jednak najważniejsze – zasugerował, że Kościół katolicki powinien milczeć lub całkowicie wspierać Stany Zjednoczone, jako największego strażnika wartości chrześcijańskich na świecie. Sam Trump przekonywał, że robi dla katolików więcej niż sam papież.

Jakby tego było mało, kilka godzin później Trump opublikował grafikę wygenerowaną przez AI i pokazującą prezydenta USA w roli Pana Jezusa uzdrawiającego chorego. Swojemu przełożonemu wtórował wiceprezydent J.D Vance, sugerując papieżowi (sic!) powstrzymanie się od komentowania amerykańskiej polityki przez pryzmat teologii. Ostatecznie obie strony starały się de-eskalować konflikt; Trump usunął skandaliczny obrazek, z kolei Leon XIV podkreślił, że jego kazanie nie było skierowane w stronę waszyngtońskiej administracji.

Nie zmienia to jednak faktu, że Biały Dom wyraził otwarty sprzeciw wobec prawa Stolicy Apostolskiej do obrony uniwersalnych prawd moralnych. Bezprecedensowy atak na papieża Prevosta, poprzedzony pół-złośliwymi zaczepkami (przebieranie się za papieża czy sugerowanie, że sam byłby najlepszym następcą św. Piotra) ujawnił przy okazji głęboki kompleks protestantyzmu wobec Kościoła rzymskiego, jakim jest chęć pretendowania do roli przewodnika świata chrześcijańskiego.

To zjawisko doskonale znane z historii. Purytanin i przywódca angielskiej rewolucji Olivier Cromwell zachęcał Karola Gustawa do ataku na Rzeczpospolitą, aby „utrącił róg katolickiej bestii” (drugi róg miał stanowić Rzym). Gustaw II Adolf podczas wojny trzydziestoletniej bronił „prawdziwego chrześcijaństwa” przez agresją Rzymu. Henryk VIII mimo zerwania z Kościołem wciąż uważał się za katolika i „Obrońcę Wiary” – tytuł jaki w młodości nadał mu papież. Angielski władca stworzył nawet doktrynę rezonującą przez wieki w świecie protestanckim, przekonującą, że to król, nie papież jest wyznaczonym przez Boga defensor fidei. Podobne znaczenie miał termin notbischofe (biskupów ratunkowych) popularny wśród książąt niemieckich.

Tymczasem dzisiaj zachodni świat na własnej skórze doświadcza błędów protestantyzmu, zwłaszcza w jego charyzmatycznym wydaniu, pełnym skrajnej emocjonalności i pobożności na pokaz. Na własnych oczach dostrzegliśmy jak przestrzeń zapewne szczerej wiary, modlitwy i chęci kontaktu z Bogiem może zamienić się w narzędzie manipulacji, również tej w wymiarze politycznym. Na jego tle Rzym jawi się jako ostoja wiary racjonalnej, posiadającej spójną doktrynę, pomimo targających nią wewnętrznych i zewnętrznych kryzysów wciąż potrafiąca rezonować i stanowić punkt odniesienia w epoce duchowych porywów serca i religijnych instynktów.

Z kolei sam prezydent USA powinien przypomnieć sobie historię króla Dawida. Mimo bycia pomazańcem Bożym, niewierność wobec Prawa Bożego kosztowała go śmierć syna, tragedie rodzinne oraz epidemię dziesiątkującą poddanych. Dopiero kiedy żydowski król skruszył się i wyznał przed Panem swoje grzechy, Bóg okazał mu swoją dobroć. Ale taka postawa wymaga to nie tylko pokory, ale przede wszystkim wiary w Opatrznościowe miłosierdzie i łaskę zdolną wybaczyć każdy grzech.

W tym kontekście przekonanie Trumpa, że nie jest „przeznaczony do nieba” wyraża bardziej głęboką rozpacz bliższą Judaszowi niż zaufanie i nadzieję Piotra. Dlatego rację mają wszyscy ci, którzy zamiast wieszać psy na amerykańskim prezydencie, wolą pomodlić się o jego nawrócenie.

Piotr Relich

Trump i „techno-prawica”. Czarne chmury nad światem

Opublikowany przez

Trump i „techno-prawica”. Czarne chmury nad światem

Paweł Chmielewski

pch24.pl/trump-i-techno-prawica-czarne-chmury-nad-swiatem

Donald Trump odrzucając Kościół katolicki może utorować drogę dominacji tzw. techno-prawicy, czyli ludzi, którzy kategorycznie odrzucają katolicką antropologię. To umożliwia wyrafinowane zbrodnie…

Włoski socjolog religii Massimo Faggioli uważa, że zwrócenie się przez administrację Donalda Trumpa przeciwko katolickim wyborcom może mieć szczególne konsekwencje dla polityki tej administracji. Utoruje drogę tzw. techno-prawicy do zwiększenia wpływów w Białym Domu. Ludzie z tego środowiska mają tymczasem swój własny, quasi-religijny światopogląd – w swojej istocie fundamentalnie wrogi chrześcijaństwu.

Zbędna ludzka biomasa

Jako pierwszy na myśl przychodzi oczywiście Elon Musk, właściciel Tesli, SpaceX i X-a. Musk nie uznaje człowieka za ośrodek stworzenia – nie uznaje w ogóle żadnego stworzenia. Otwarcie deklaruje agnostycyzm, a na ludzkość patrzy wyłącznie w kategoriach materialistycznych. Do tego stopnia, że dopuszcza degradację człowieka do roli swoistej „biomasy”, która miałaby posłużyć sztucznej inteligencji jako punkt konieczny na drodze do rozwoju i osiągnięcia jakiejś super-świadomości cyfrowej. „Coraz więcej wskazuje na to, że ludzkość jest tylko biologicznym programem rozruchowym dla cyfrowej superinteligencji” – powiedział swego czasu Musk, a później chętnie cytował samego siebie.

Jego pogląd nazwałem kosmologią teleocyfrową. To rozumienie kosmosu jako nastawionego na osiągnięcie celu w postaci wytworzenia cyfrowej inteligencji. Pogląd jest dziwaczny choćby o tyle, że zupełnie nie wiadomo, skąd miałoby pochodzić akurat taki, a nie inne nadanie kosmosowi celu. Oznaczałoby to chyba, że w samą strukturę kosmosu wpisana jest celowość nastawiona na maksymalizację rozwoju inteligencji. Uzasadnienie takiego poglądu jest możliwe tylko poprzez własną wyobraźnię – albo interesy ekonomiczne.

Spójność wizji Muska jest zresztą mniej interesująca niż reperkusje jej podstawowego założenia, to znaczy antropologicznego redukcjonizmu. Człowiek jako „program rozruchowy” nie może być bytem obdarzonym szczególną godnością. Ma wartość o tyle, o ile służy rzekomemu celowi, czyli stworzeniu i utrzymaniu cyfrowej superinteligencji. Kosmologia Muska jest w efekcie kategorycznie niechrześcijańska i otwiera drogę do traktowania ludzi jak zwierząt. Amerykański miliarder wyciąga zresztą z tego praktyczne wnioski: jest przecież wielkim orędownikiem i zarazem praktykiem metody in vitro, która pozwala na „tworzenie” ludzi w laboratoriach.

Technologiczne przyspieszenie i rządy korporacyjne

Elon Musk nie jest, oczywiście, jedynym eksponentem środowiska techno-prawicy. To przede wszystkim przedsiębiorca Peter Thiel, filozof Nick Land czy programista Curtis Guy Yarvin, znany pod pseudonimem Mencius Moldbug.

Nick Land w 2021 roku opublikował książkę o szczególnym tytule – „Mroczne Oświecenie” (ang. „Dark Enlightenment”). Wskazywał na rodzącą się przyszłość świata: zdominowanego przez maszyny na skutek postępu technologicznego i rozwoju systemu kapitalistycznego. Koniecznością byłoby postawić na „przyspieszenie”, to znaczy podjąć zaawansowane prace na rzecz osiągnięcia tzw. „osobliwości technologicznej”. Według Landa demokracja została skompromitowana i zostanie w efekcie zastąpiona przez swoisty rząd korporacyjny, w którym uczestniczyć będą już nie tylko zwykli obywatele, ale po prostu najbardziej rozwinięte i produktywne siły w kraju.

Swego casu sam J. D. Vance mówił, że czytał teksty Curtisa Yarvina dotyczące konieczności zwolnienia urzędników średniego szczebla i zastąpienia ich „naszymi ludźmi”, przekonując, że właśnie to powinien zrobić Trump. Yarvin widział w tym swoistą politykę „neokameralizmu” inspirowaną modelem administracji pruskiego króla Fryderyka II. W tej perspektywie rządy demokratyczne zostałyby po prostu zastąpione modelem korporacyjnym. W tej korporacji decydujący głos mieli „akcjonariusz”” mogący mianować dyrektora generalnego, czyli władcę kraju. Odpowiadałby wyłącznie przed nimi.

Technologia jako katechon

Łącznikiem pomiędzy Yarvinem i Landem a obecną administracją USA jest Peter Thiel. Thiel urodził się w Niemczech w protestanckiej rodzinie. Jego rodzice wyjechali do Kalifornii i tam też się wychował. Thiel jest współzałożycielem firmy finansowej PayPal. Jest szefem technologicznego giganta Palantir Technologies, zajmującej się zbieraniem danych.

W przestrzeni publicznej Thiel prezentuje się jako wierzący chrześcijanin, choć przyznaje, że ma dość nieortodoksyjne poglądy. Podpisał umowę z firmą zajmującą się kriogeniką, żeby po swojej śmierci zostać zamrożony w nadziei na wskrzeszenie w odległej przyszłości. Od dawna silnie interesuje się problemem nieśmiertelności, co kieruje go w stronę ideologii transhumanistycznej. Jest homoseksualistą, w przeszłości zaangażowanym w kampanie na rzecz ruchu LGBT.

To właśnie Peter Thiel stoi za polityczną karierą obecnego wiceprezydenta USA, J. D. Vance’a. Vance wysoko ceni sobie znajomość z Thielem, zarówno za sprawą dużych pieniędzy, które ten inwestował w jego kampanię, jak i wkładu intelektualnego w rozwój wizji politycznej Vance’a.

Thiel, tak jak Nick Land, wierzy w „technologiczne przyspieszenie”. – W ludziach najlepiej rezonują wezwania do wstrzymania postępu; w XVII w. mógłbym wyobrazić sobie antychrysta jako postać podobną do dr. Strangelove’a (szalonego naukowca rozpętującego wojnę atomową – red.), ale dzisiaj bardziej prawdopodobne, że przypominałby Gretę Thunberg – mówił w wywiadzie dla „New York Timesa”.

Innymi słowy – jak podsumował to na łamach „The Catholic Herald” publicysta Henry Mulgrave – Zachód w optyce Thiela może przetrwać tylko wtedy, kiedy  utrzyma stały marsz naprzód, rozumiany przede wszystkim jako przyspieszenie postępu technologicznego.  Technologia zostaje tu umieszczona w samym centrum cywilizacji – nie jest już tylko zwykłą materialną podstawą, ale jest istotą i sednem jej trwania. Co więcej, według Thiela… tylko postęp technologiczny może powstrzymać nadejście tego, co nazywa Antychrystem – czyli wszechwładnego, scentralizowanego superpaństwa, które miałoby całkowicie kontrolować ludzkość. Dążenie do postępu technologicznego miałoby chronić przed tyranią, bo stwarzałoby nieustanne problemy impetowi centralizacyjnemu, tak, że wszechwładza nie jest w stanie się skutecznie domknąć. Jak wynika z cytowanych słów Thiela, strach przed postępem technologicznym miałby czymś całkowicie negatywnym, zagrażającym cywilizacji. Odwracając tę myśl, pełną akceptację czy nawet entuzjazm dla nowych technologii należałoby uznać za jedynie słuszne, bo podtrzymujące cywilizację.

W tym punkcie koncepcja Thiela łączy się z „teorią” Elona Muska. Nawet jeżeli pod wieloma względami ich optyka wydaje się rozbieżna, to w istocie prowadzi do tego samego. Jeżeli postęp technologiczny należałoby bezwarunkowo przyspieszać i akceptować, to logicznie oznacza, że nie ma powodów by odrzucać takie rzeczy jak in vitro czy łączenie człowieka z maszyną celem zapewnienia większej wydajności mózgowi czy mięśniom. Dla Thiela prawo natury nie może być żadnym hamulcem: ostatecznie jako homoseksualista i człowiek, który chce się zamrozić, żeby później cieleśnie „zmartwychwstać”, nie może uważać go za nic rzeczywiście wiążącego…

Przestrzeń dla techno-prawicy

Wracam do myśli Massimo Faggiolego. Czy jest możliwe, że wizja, której hołdują Musk czy Thiel, znajdzie szerszy przystęp do Białego Domu? Prezydent Donald Trump nie wydaje się być wierzącym człowiekiem. Ten, kto przedstawia samego siebie jako Mesjasza, co Trump uczynił we wpisie z 12 kwietnia, w oczywisty sposób szydzi z Jezusa Chrystusa. Amerykański prezydent alienuje się też od katolickich wyborców, obrażając papieża Leona XIV albo dopuszczając w swoim otoczeniu do głosu jawnie antykatolickich protestantów. Protestantyzm, teoretycznie będący chrześcijaństwem, nie jest odporny na zainfekowanie przez rozmaite ideologie. Historycznie można łatwo wykazać związek protestantyzmu z wielkimi świeckimi narracjami, choćby w Niemczech w III Rzeszy.

W dzisiejszych Stanach Zjednoczonych protestantyzm sprzągł się też z agresywnym syjonizmem. Wydaje się zatem możliwe, że postępujący rozdźwięk pomiędzy Trumpem a Kościołem katolickim utworzy próżnię, którą ktoś wypełni. Czy będą to rzeczywiście przedstawiciele „techno-prawicy”, zależy prawdopodobnie od wielu czynników, w tym od konkretnych wyzwań w polityce międzynarodowej, które będą absorbować uwagę Białego Domu.

Pozory dobra

Załóżmy jednak, że tak się rzeczywiście stanie, choćby ze względu na zależność ruchu MAGA od wsparcia techno-prawicy w sieci. Warto postawić pytanie, czy… może to przynieść coś dobrego. Ostatecznie techno-prawica jest krytyczna wobec znacznej części lewicowej agendy, wydaje się zatem w jakiejś przynajmniej mierze zdolna do realizacji dobra w polityce. Gołym okiem widać, że liberalna lewica doprowadza do uwiądu społecznego: zapaść demograficzna, hiperindywidualizm, hedonizm i inne problemy są ściśle związane z narracjami społecznymi z tego świata ideowego.

Techno-prawica, jako dążąca do optymalizacji funkcjonowania społeczeństwa, mogłaby pomóc w przezwyciężeniu tych problemów, na przykład promując dzietność i stabilność życia rodzinnego jako gwarancję lepszego porządku w państwie. Problem w tym, że takie założenie jest skrajnie nierealistyczne. Techno-prawica może być pomocna w wąskich aspektach, ale jej dominacja ideowa i polityczna niemal z konieczności doprowadzi do takiej lub innej poważnej patologii: to środowisko gruntuje na niekatolickiej i de facto wrogiej wobec człowieka wizji antropologicznej i kosmologicznej, a to nie może się dobrze skończyć. Głoszenie prymatu technologii nad prawem naturalnym czy zgoła wyższości świata cyfrowego nad światem ludzkim to prosta droga do katastrofy – o potencjalnie w istocie ludobójczym.

Paweł Chmielewski

md 20 kwiecień 2026

Techno-prawica i lewica to jedna i ta sama bestia tylko w innym przebraniu…. To sprawnie jak na razie – na nasze nieszczęście – realizowana agenda 2030. To plan depopulacyjny, żeby wybrana „elita” finansowa nowych technologii rządziła światem. Trwające wojny to tylko etap eksploatacji/osłabienia społeczeństw tak żeby wdrożyć zasadniczy plan zniewolenia. Dlatego moim zdaniem musimy walczyć o przetrwanie państwa jako struktury funkcjonowania społeczeństwa i patrzeć politykom na ręce !!!

[to ostatnie – to minimalizm stworzenia prowadzonego na rzeź. md]

BadaczTalmudu 20 kwiecień 2026

Od dawna tłumaczę, by nie obrażać kapitalizmu nazywając obecny system w USA kapitalizmem, choć ma redystrybucję PKB większą niż PRL Gierka… Obecny system gospodarczy i polityczny to początek FASZYZMU KORPORACYJNEGO – takiego lewackiego ustroju jak w filmach Robocop czy The Running Man itp. W Chinach rząd rządzi korporacjami i jak jakimś chińskim Zuckerbergom wydaje się, że jest inaczej, to rząd przycina im skrzydełka (vide Jack Ma) – w faszyzmie korporacyjnym jak w USA to korporacje ustanawiają rządy i mogą nielegalnie likwidować konta bankowe i w mediach społecznościowych nawet urzędującemu prezydentowi… Faszyzm korporacyjny jest możliwy dzięki monopolom, jakie zyskują korporacje a te monopole są możliwe dzięki korupcji parlamentarzystów, która umożliwia tworzenie barier uniemożliwiających powstanie konkurencji („prawa intelektualne”, systemy koncesyjne, „zagrożenie bezpieczeństwa kraju” itp. itd.). Dla przykładu – ktoś mógłby pomyśleć, że Microsoft jest firmą produkującą oprogramowanie, ale tylko 6% budżetu firmy idzie na rozwój oprogramowania a 60% idzie na… prawników. Gdyby takie „lewo” (lewackie „prawo”) jak teraz obowiązywało w czasach powstawania Microsoftu, ta firma nigdy nie mogłaby powstać – DOS naruszałby własność intelektualne CP/M, Excel naruszałby prawa VisiCalca itp. itd. Unia Europejska jest faszystowskim systemem stworzonym przez korporacje dla korporacji, gdzie skorumpowani parlamentarzyści i KE na zlecenie korporacji zakazali podatków obrotowych, za to wprowadzili system opodatkowania wszystkich, tylko nie korporacji, by było na dotacje w 3/4 wypłacane korporacjom i system prawny tak komplikujący małym i średnim firmom działalność, by nie mogły się rozwinąć a nie stanowiący większego problemu dla korporacji z ich megadziałami prawnymi, które kształtują prawodawstwo na Zachodzie. Teraz w UE (chwała Trumpowi, że odrobinę udało mu się to przykrócić w USA) trwa, ogłoszony w Davos, plan likwidacji resztek demokracji i wpływu obywateli na rządy, poprzez transferowanie władzy od wyborców do NGO, finansowanych przez korporacje i podatników wbrew swej woli i teraz takie prezydenty Miszalskie w Krakowie w d… mają wynik „konsultacji społecznych” a kierują się wytycznymi eko-oszołomskich NGO, wprost ogłaszając, że za SCT były „organizacje pozarządowe”, a te NGO oczywiście realizują politykę swoich korporacyjnych sponsorów. Tak samo jest na skalę kraju, czy całej UE. Rząd, zamiast kierować się zdaniem posłów i wyborców, do redagowania ustaw też zaprasza jakieś szemrane NGO, które do tego mają jakąś mafijną kryszę, bo gdy w ramach sponsorowanych protestów łamią prawo, blokując, niszcząc, napadając, to są bezkarne lub dostają symboliczne wyroki. :-)))

P.S. Pamiętajcie, banki i NGO to największy wróg wolności obywatelskich! Unikajcie ich i zwalczajcie na miarę swoich możliwości!

===========================================

Jacek Kaczmarski … 20 kwiecień 2026

Z krzyżowych wypraw przywożą herezje

Z zamorskich rejsów – szkorbut i syfilis

Na ból istnienia wdychają poezję

Kiedy przerasta ich to co odkryli

Budują miasta na pobojowiskach

W pobojowiska zamieniają miasta

Każda im gwiazda Zwiastowaniem błyska

I byle rafa okręty roztrzaska

Gloria…

Strażnika ognia uwiedzie Pandora

I świętokradztwo pomszczą faraoni

Rozpaczą dzisiaj co nadzieją wczoraj

Nie jest wymysłem klątwa, co skarb chroni

Sporządzą serum z jadu każdej żmii

A z główki maku truciznę wycisną

Z czaszek pradziadów amulet na szyi

A w głowach – tajfun bezsennych umysłów

Gloria…

Zniszczą – odtworzą, zbudują – połamią

Żadne się na nich nie znajdzie lekarstwo

Gdy skrzydła światła przypną już do ramion –

Poniosą w kosmos genialne bestialstwo

Gloria…

—

PS.

Proszę wsłuchać jak Autor śpiewa to „gloria,gloria” , jak można tak w jednym słowie i na jedną nutę zawrzeć „złowrogość, podziw i ambiwalentna nadzieję” .

„Koniec z miłym panem”: USA atakują i przejmują irański statek towarowy

Opublikowany przez

„Koniec z miłym panem”: USA atakują i przejmują irański statek towarowy, a Iran planuje całkowite wstrzymanie eksportu ropy z Bliskiego Wschodu

„Koniec z miłym panem”: USA atakują i przejmują irański statek towarowy, a Iran planuje całkowite wstrzymanie eksportu ropy z Bliskiego Wschodu

przez Tylera Durdena

Streszczenie

  • Trump ponawia groźby, jeśli nie zostanie osiągnięte porozumienie: „Koniec z miłym panem”
  • Trump powiedział, że Stany Zjednoczone zaatakowały i przejęły statek towarowy płynący pod banderą irańską w Zatoce Omańskiej.
  • Ruch tankowców przez Cieśninę Ormuz praktycznie ustał po kilku incydentach (Iran ponowił groźby zamknięcia cieśniny Bab al-Mandab).
  • Oczekuje się, że Vance poprowadzi negocjacje z Iranem we wtorek lub środę, wspólnie z Witkoffem i Kushnerem.
  • „Wciąż jesteśmy daleko od ostatecznej dyskusji” – powiedział rzecznik irańskiego parlamentu Ghalibaf.

Iran planuje całkowicie wstrzymać eksport ropy naftowej z Bliskiego Wschodu. Według agencji prasowej Tasnim, Iran planuje zaatakować następujące cele:

  • – rurociąg Yanbu w Arabii Saudyjskiej, który służy do ominięcia Cieśniny Ormuz,
  • – obiekt Fujairah w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, który służy do ominięcia Cieśniny Ormuz.
  • – całkowite zamknięcie drogi Bab el-Mandab.

Stany Zjednoczone zaatakowały i przejęły irański statek towarowy w Zatoce Omańskiej.

Kiedy rynki były jeszcze zamknięte, prezydent Trump ogłosił na swojej platformie Truth Social, że armia amerykańska zaatakowała i przejęła statek towarowy płynący pod banderą irańską w Zatoce Omańskiej.

„Dziś irański statek towarowy o nazwie TOUSKA, mający prawie 900 stóp długości i niemal tak ciężki jak lotniskowiec, podjął próbę przełamania naszej blokady morskiej – i nie skończyło się to dla niego pomyślnie.

Niszczyciel rakietowy USS SPRUANCE należący do marynarki wojennej USA przechwycił statek TOUSKA w Zatoce Omańskiej i wydał ostrzeżenie, że statek powinien się zatrzymać.

Irańska załoga nie chciała słuchać, więc nasz okręt natychmiast ją powstrzymał, strzelając w maszynownię.

Marines USA przetrzymują obecnie statek w areszcie.

TOUSKA podlega sankcjom Departamentu Skarbu USA ze względu na nielegalną działalność w przeszłości.

Mamy pełną kontrolę nad statkiem i sprawdzamy, co jest na pokładzie!

Według CENTCOM siły amerykańskie wydały kilka ostrzeżeń i poinformowały statek pod banderą irańską, że narusza on blokadę nałożoną przez USA.

Po tym, jak załoga Touski przez sześć godzin ignorowała wielokrotne ostrzeżenia, Spruance nakazał ewakuację statku z maszynowni.

Spruance unieruchomił układ napędowy Touski, oddając kilka strzałów z 5-calowego działa MK-45 w kierunku maszynowni.

Później żołnierze piechoty morskiej USA z 31. Ekspedycyjnej Jednostki Piechoty Morskiej weszli na pokład niewspółpracującego statku, który nadal znajduje się w rękach Amerykanów.

Amerykańskie siły zbrojne działały rozważnie, profesjonalnie i proporcjonalnie, aby zapewnić przestrzeganie prawa.

Od początku blokady siły amerykańskie wydały rozkaz zawrócenia 25 statkom handlowym lub powrotu do irańskiego portu.

Pozostaje pytanie, jaka będzie reakcja, gdy rynki terminowe zostaną otwarte, a werbalna (i kinetyczna) eskalacja znów się nasili.

Rekordowe wzrosty na rynkach akcji stworzyły dokładnie takie tło, jakiego Trump potrzebował, aby realizować swoją strategię „eskalacji i deeskalacji” aż do końca zawieszenia broni.

Wstrzymano ruch tankowców przez cieśninę

W niedzielny poranek najnowsze dane dotyczące żeglugi opublikowane przez Bloomberg pokazały, że ruch tankowców przez Cieśninę Ormuz praktycznie ustał.

W ciągu ostatnich 24 godzin odnotowano kilka przypadków zawrócenia tankowców.

W tym samym czasie wysoko postawiony irański urzędnik ponowił groźby zamknięcia drogi Bab al-Mandab.

„Koniec z miłym panem”: USA atakują i przejmują irański statek towarowy, a Iran planuje całkowite wstrzymanie eksportu ropy z Bliskiego Wschodu

Wąskie gardło w cieśninie Ormuz (zamknięte ponownie po krótkim otwarciu w piątkowy poranek) pojawia się w czasie, gdy blokada irańskich portów przez USA nadal trwa, a kanały dyplomatyczne między USA a Iranem wydają się być aktywne.

Według Polymarketu prawdopodobieństwo powrotu ruchu żeglugowego w Ormuz do normy do końca miesiąca wynosi obecnie około 28 procent. Jeszcze kilka godzin wcześniej, wczesnym rankiem w niedzielę, wynosiło ono 18 procent.

Oczekuje się, że Vance przeprowadzi negocjacje z Iranem.

Prezydent Trump powiedział Fox News, że specjalny wysłannik Steve Witkoff udaje się do Pakistanu na rozmowy z irańskimi negocjatorami. Sugeruje to, że zespół Trumpa i sekretarz stanu USA Marco Rubio wciąż poszukują rozwiązania w drodze negocjacji.

W oddzielnym wpisie na Truth Social Trump napisał, że jego przedstawiciele „będą tam jutro wieczorem, aby przeprowadzić negocjacje”.

Jak podaje Fox News, spotkania w Islamabadzie miałyby się odbyć „od wtorku, prawdopodobnie do środy” – powiedział Trump w niedzielny poranek w rozmowie telefonicznej.

Jednak irańskie media państwowe poinformowały w niedzielę, że Teheran „odrzucił” drugą rundę rozmów.

„Nieobecność” Iranu w rozmowach jest wynikiem „nadmiernych żądań Waszyngtonu, nierealistycznych oczekiwań, ciągłych zmian kursu, powtarzających się sprzeczności i trwającej blokady morskiej, którą uznaje się za naruszenie zawieszenia broni”.

Potwierdzenie kolejnej rundy rozmów między USA i Iranem nastąpiło dzień po tym, jak Iran zamknął cieśninę Ormuz z powodu trwającej blokady morskiej USA.

W nocy rzecznik irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf przyznał w państwowej telewizji, że nastąpił „postęp” w stosunkach z Waszyngtonem, ale nadal istnieje wiele luk i zasadniczych punktów spornych.

„Wciąż jesteśmy daleko od ostatecznych rozmów ” – powiedział Ghalibaf, jeden z głównych negocjatorów z Teheranu.

Ghalibaf dodał: „Jeśli Ameryka nie zniesie blokady, ruch w Cieśninie Ormuz z pewnością zostanie ograniczony”.

Trump oskarżył Teheran o „nieco bezczelne” zachowanie po tym, jak droga została ponownie otwarta w piątek, a następnie nagle zamknięta w sobotę rano.

Zawieszenie broni ma wygasnąć w środę.

Trump ponawia groźby: „Koniec z miłym panem”

Trump powtórzył też groźby z początku tego miesiąca, że ​​„wyłączy każdą elektrownię i każdy most w Iranie”, jeśli nie zostanie osiągnięte porozumienie, ostrzegając: „Upadną szybko, upadną łatwo”.

Pełna treść wcześniejszego wpisu Trumpa na portalu TruthSocial:

„Wczoraj Iran zdecydował się na ostrzał Cieśniny Ormuz – całkowite naruszenie naszego porozumienia o zawieszeniu broni! Wiele z nich było wycelowanych w francuski statek i brytyjski frachtowiec. To nie było miłe, prawda?”

Moi przedstawiciele jadą do Islamabadu w Pakistanie – będą tam jutro wieczorem na negocjacje. Iran niedawno ogłosił zamknięcie drogi, co jest dziwne, bo nasza blokada już ją zablokowała.

Pomagają nam, nawet o tym nie wiedząc, i to oni tracą z powodu zamkniętego przejścia – 500 milionów dolarów dziennie! Stany Zjednoczone nic nie tracą. W rzeczywistości wiele statków jest obecnie w drodze do USA, do Teksasu, Luizjany i na Alaskę, aby załadować ładunek – dzięki Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej, który zawsze chce grać twardziela!

Oferujemy bardzo uczciwą i rozsądną UMOWĘ i mam nadzieję, że ją zaakceptują, bo jeśli tego nie zrobią, Stany Zjednoczone zamkną każdą elektrownię i każdy most w Iranie.

KONIEC Z PANEM MIŁYM! Upadną szybko, upadną łatwo, a jeśli nie zaakceptują UMOWY, zaszczytem dla mnie będzie zrobienie tego, co trzeba zrobić i co inni prezydenci powinni byli zrobić w ciągu ostatnich 47 lat. CZAS, ŻEBY IRANSKA MASZYNA ZABÓJSTWA SIĘ ZAKOŃCZYŁA! Prezydent DONALD J. TRUMP

Najnowsze nagłówki

Kryzys w Cieśninie Ormuz

Ruch żeglugowy w Cieśninie Ormuz został niemal całkowicie wstrzymany w niedzielę rano po tym, jak Iran zmienił decyzję o ponownym otwarciu cieśniny i ostrzelał statki próbujące przez nią przepłynąć.

Kilka tankowców przewożących LNG zawróciło w drodze do Cieśniny Ormuz po tym, jak Iran ostrzegł kapitanów, że ten kluczowy szlak został ponownie zamknięty dla żeglugi.

Dwa indyjskie statki zgłosiły ostrzał i zawróciły do ​​Zatoki Perskiej.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych Iranu nazwało blokadę morską USA „naruszeniem zawieszenia broni”.

Negocjacje między USA a Iranem

Trump oświadczył, że jego specjalny wysłannik Steve Witkoff uda się we wtorek do Pakistanu na rozmowy z Iranem; rozmowy mogą potrwać do środy.

Trump powiedział, że amerykańscy negocjatorzy udadzą się w poniedziałek do Pakistanu, aby rozmawiać z Iranem, wznawiając tym samym negocjacje po eskalacji napięć w Cieśninie Ormuz.

Iran określa swoje rozmowy ze Stanami Zjednoczonymi jako politykę „coś za coś”.

Groźby i oświadczenia Trumpa

Trump ponownie zagroził, że „zniszczy każdą elektrownię i każdy most w Iranie”, jeśli nie zostanie osiągnięte porozumienie.

Trump stwierdził, że Iran dopuścił się „poważnego naruszenia” zawieszenia broni, ale porozumienie pokojowe jest nadal możliwe. Oświadczył: „To się stanie. Tak czy inaczej. W dobry czy w zły sposób”.

Trump powiedział stacji Fox, że Stany Zjednoczone wysłały przeciwko Iranowi ogromne zapasy amunicji.

Wpływ regionalny

Patowa sytuacja grozi dalszym zaostrzeniem kryzysu energetycznego, który wstrząsa światową gospodarką, i zniweczeniem nadziei na szybkie zawarcie porozumienia pokojowego.

Analizy wskazują, że amerykańskie działania w Iranie mogą pomóc Chinom ograniczyć wpływy USA w Azji Południowo-Wschodniej, podczas gdy wielu sojuszników NATO dystansuje się od Waszyngtonu.

Podsumowanie wydarzeń między USA i Iranem z poprzedniego dnia:

Według doniesień Stany Zjednoczone planują abordaż statków powiązanych z Iranem na całym świecie po tym, jak irańskie kanonierki zaatakowały tankowiec w Cieśninie Ormuz. Wkrótce pojawią się dalsze informacje i oświadczenie Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu.

Źródło: „Koniec z miłym panem”: USA atakują i przejmują irański statek towarowy próbujący przełamać blokadę

Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran nie żartuje

Opublikowany przez

Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran nie żartuje

Larry C. Johnson

Dwa poniższe zdjęcia przedstawiają Cieśninę Ormuz, gdy była częściowo otwarta, i teraz, gdy jest zamknięta. W piątek, 17 kwietnia 2026 roku, Donald Trump na chwilę wypowiedział półprawdę…

Cieśnina Ormuz była otwarta dla żeglugi – ale tylko dla statków, które skoordynowały swoje działania z Irańską Gwardią Rewolucyjną i uzyskały od niej autoryzację.

Cieśnina Ormuz, 17 kwietnia 2026 r.
Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran nie żartuje
Cieśnina Ormuz, 18 kwietnia 2026 r.

Wszystko to nagle się skończyło w sobotę 18 kwietnia, gdy Donald Trump zagroził blokadą wszystkich irańskich portów. W ostatnich godzinach spotkania w Islamabadzie Iran jednoznacznie dał do zrozumienia J.D. Vance’owi, że irański 10-punktowy plan nie podlega negocjacjom.

Większość ludzi nie do końca rozumie zakłócenia w globalnym łańcuchu dostaw spowodowane blokadą Iranu. Porównuję to do choroby popromiennej: Wyobraź sobie kogoś, kto przeżył wybuch bomby atomowej, a następnie został zbombardowany promieniowaniem. Zanim śmiertelne skutki zaczną szkodzić danej osobie, mogą minąć dni lub tygodnie. W tym przypadku ofiarą jest globalny system gospodarczy, finansowy i przemysłowy. Powrót eksportu z Zatoki Perskiej do poziomu sprzed wojny zajmie miesiące (częściowe przywrócenie dostaw ropy) lub kilka lat (pełna normalizacja LNG, mocznika i helu). Wynika to z połączenia zniszczeń fizycznych, wąskich gardeł logistycznych, zagrożeń dla bezpieczeństwa oraz politycznych konsekwencji wojny iracko-irańskiej z 2026 roku (od lutego do kwietnia 2026 roku). Poniżej wyjaśniono czynniki uniemożliwiające natychmiastowy powrót do poziomu eksportu z 27 lutego.

Rozległe uszkodzenia fizyczne infrastruktury krytycznej

Amerykańskie i izraelskie ataki, a także irańskie kontrataki uderzyły w rafinerie, zbiorniki magazynowe, rurociągi, pola naftowe i gazowe oraz zakłady przetwórcze w co najmniej dziewięciu krajach nad Zatoką Perską.

Najpoważniejsze szkody wystąpiły w mieście przemysłowym Ras Laffan w Katarze, największym na świecie centrum przeładunkowym LNG. Irańskie ataki rakietowe w marcu 2026 roku sparaliżowały 17% katarskiego eksportu LNG (12,8 mln ton rocznie). Prezes QatarEnergy stwierdził, że naprawa zajmie od trzech do pięciu lat, częściowo dlatego, że kluczowe komponenty – takie jak turbiny – są wysoce wyspecjalizowane i trudne do szybkiej wymiany.

Ta pojedyncza fabryka produkuje również dużą część światowego helu (jako produkt uboczny przetwarzania gazu ziemnego) i ma znaczący wpływ na produkcję mocznika i amoniaku.

Powolne usuwanie min i weryfikacja bezpieczeństwa w Cieśninie Ormuz

Podczas konfliktu Iran rozmieścił rozległe miny morskie. Nawet przy stałym wsparciu USA w zakresie rozminowywania, profesjonalne środki zaradcze przeciwko minom są z natury czasochłonne i wymagają wielokrotnych przeszukań w celu zapewnienia bezpieczeństwa.

Na dzień 18/19 kwietnia 2026 r. ruch żeglugowy pozostaje minimalny, pomimo deklaracji Iranu o „otwarciu”. Główne firmy żeglugowe – w tym BIMCO i norweskie stowarzyszenia branżowe – nadal wymagają dowodu posiadania otwartych szlaków, przestrzegania przez Iran umów i ograniczenia ryzyka przed wprowadzeniem statków na rynek.

Ubezpieczenia, składki za ryzyko i logistyka wysyłkowa

Składki ubezpieczeniowe od ryzyka wojennego gwałtownie wzrosły (z około 0,125 do 0,2-0,4% wartości statku za rejs). Wiele firm ubezpieczeniowych całkowicie wycofało się z ubezpieczeń w Zatoce Perskiej w szczytowym momencie kryzysu.

Tankowce i załogi zostały rozproszone po całym świecie; opływanie Afryki stało się standardową trasą. Odbudowa zaufania, renegocjacja kontraktów i ponowne powołanie doświadczonych załóg zajmuje miesiące.

Ramy czasowe dla poszczególnych surowców

Ropa naftowa: Niektóre odwierty można przywrócić do działania w ciągu kilku dni lub tygodni, ale całkowita odbudowa systemu zaopatrzenia Zatoki Perskiej – uszkodzonych złóż i logistyki – zajmie od kilku miesięcy do jednego lub dwóch lat.

LNG: Dominacja Kataru; całkowita odbudowa Ras Laffan: od trzech do pięciu lat.

Mocznik (nawóz): Powiązany z gazem ziemnym; Zatoka Perska dostarcza około 45–46 procent światowego handlu mocznikiem drogą morską. Wznowienie działalności w połączeniu z opóźnieniami w transporcie oznaczają niedobory trwające miesiącami.

Hel: Katar dostarcza około 30 do 33 procent światowej produkcji. Zniszczenia w Ras Laffan oznaczają trzy do pięciu lat lub więcej przestoju.

Globalny wpływ zakłóceń w dostawach na gospodarkę

Awaria, która w szczytowym momencie dotknęła około 20 procent światowego zapotrzebowania na ropę naftową, około 20 procent zapotrzebowania na LNG oraz znaczną część mocznika i helu, wywołała największy szok podażowy w historii nowoczesnej energetyki, a jej reperkusje wykraczają daleko poza ceny paliw.

Inflacja cen energii i ryzyko stagflacji: Ceny ropy gwałtownie wzrosły (Brent na krótko przekroczył 120 dolarów za baryłkę); ceny LNG w Azji wzrosły o ponad 140%. Wyższe koszty transportu, energii elektrycznej i produkcji przekładają się na ogólną inflację i jednocześnie hamują wzrost gospodarczy.

Wzrost cen żywności z powodu niedoboru mocznika: Region Zatoki Perskiej dostarcza około 20 do 46 procent światowego zapotrzebowania na nawozy. Niedobory doprowadziły już do wstrzymania produkcji w Indiach, Bangladeszu i Pakistanie. Rolnicy w krajach zależnych od importu – Indiach, Brazylii i niektórych częściach Afryki – borykają się ze zmniejszeniem areału upraw lub wyższymi kosztami, co doprowadzi do wzrostu światowych cen żywności w latach 2026 i 2027.

Zakłócenia w technologii i opiece zdrowotnej spowodowane niedoborem helu: Hel jest niezbędny do produkcji półprzewodników (chłodzenie i produkcja układów scalonych), urządzeń MRI (magnesy nadprzewodzące), światłowodów, technologii spawalniczych oraz przemysłu lotniczego i kosmicznego. Niedobory już wpływają na łańcuchy dostaw; w nadchodzących latach spodziewane są opóźnienia w opiece zdrowotnej i spowolnienia w produkcji układów scalonych.

Dalekosiężne konsekwencje obejmują zakłócenia w łańcuchach dostaw, wyższe ceny konsumpcyjne (paliwa, żywności, procedur medycznych), stłumiony wzrost PKB w Azji i Europie (regionach najbardziej dotkniętych kryzysem) oraz potencjalną presję recesyjną w wrażliwych gospodarkach. Stany Zjednoczone odczuwają również pośrednie skutki za pośrednictwem globalnych rynków towarowych, pomimo niższej bezpośredniej zależności.

Krótko mówiąc: nawet jeśli Stany Zjednoczone spełnią żądania Iranu i Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta dla regularnej żeglugi w poniedziałek, 20 kwietnia, połączenie zniszczeń wojennych (szczególnie w Ras Laffan), utrzymujących się obaw o bezpieczeństwo i ubezpieczenia oraz konsekwencji politycznych oznacza, że ​​pełna normalizacja eksportu to proces, który zajmie kilka kwartałów, a nawet kilka lat – a nie szybką poprawę. Perspektywy dla światowej gospodarki są ponure i będą się pogarszać, im dłużej będzie trwała ta wojna.

Źródło: Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran jest poważny

Z globalnego psychiatryka

Opublikowany przez

Według doniesień Stany Zjednoczone planują abordaż statków powiązanych z Iranem na całym świecie po tym, jak irańskie kanonierki zaatakowały tankowiec w Cieśninie Ormuz. Wkrótce pojawią się dalsze informacje i oświadczenie Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu.

Według doniesień Stany Zjednoczone planują abordaż statków powiązanych z Iranem na całym świecie po tym, jak irańskie kanonierki zaatakowały tankowiec w Cieśninie Ormuz. Wkrótce pojawią się dalsze informacje i oświadczenie Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu.

przez Tylera Durdena

Streszczenie:

  • Urzędnicy USA: Wojna może wybuchnąć na nowo, jeśli rozmowy pokojowe nie doprowadzą do przełomu – Axios
  • Dwie irańskie kanonierki otwierają ogień do tankowca w pobliżu Omanu; drugi tankowiec zostaje trafiony „nieznanym pociskiem”.
  • Indie wzywają ambasadora Iranu, aby potępił incydent.
  • Pentagon jest gotowy rozszerzyć środki przeciwko statkom i sygnalizuje zamiar dokonywania abordaży na statkach powiązanych z Iranem na całym świecie.
  • Piątek: otwarcie Ormuzu; Sobota: zamknięcie Ormuzu.
  • Donald Trump: Iran chciał ponownie zamknąć cieśninę, ale nie może nas szantażować.

Czy wojna wybuchnie na nowo?

To nie jest dobra wiadomość, zwłaszcza biorąc pod uwagę doniesienia, że ​​rozmowy pokojowe z Pakistanem mogą zostać wznowione, być może już w poniedziałek:

Amerykański urzędnik powiedział portalowi Axios: Jeśli nie nastąpi przełom, wojna może wybuchnąć na nowo.

Reakcja Indii

Nowe Delhi wezwało ambasadora Iranu, aby potępić poranny atak marynarki wojennej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej na jeden z tankowców.

Stany Zjednoczone przygotowują się do wejścia na pokład statków z całego świata powiązanych z Iranem.

Według najnowszych doniesień doszło do drugiego incydentu z udziałem tankowca: w drugim incydencie kontenerowiec został podobno trafiony „nieznanym pociskiem”, podczas gdy ruch innych statków został wstrzymany.

Tymczasem w sobotę Pentagon zasygnalizował kolejną znaczącą eskalację swoich najnowszych wysiłków mających na celu wzmocnienie wpływów USA w kryzysie w Ormuz. Przygotowuje się do rozszerzenia konfliktu nie tylko na regiony wokół Ormuz i Zatoki Perskiej, ale także na całe morze otwarte.

„Według amerykańskich urzędników, armia amerykańska przygotowuje się do wejścia na pokład tankowców powiązanych z Iranem i przejęcia statków handlowych na wodach międzynarodowych w najbliższych dniach, rozszerzając w ten sposób swoje operacje morskie poza Bliski Wschód” – donosi WSJ. Oznacza to, że armia amerykańska będzie śledzić statki na całym świecie, które wspierają Iran, wzmacniając w ten sposób „Gospodarczy gniew” jako kontynuację „Epickiego gniewu”. WSJ komentuje dalej:

Plany te pojawiły się w momencie, gdy irańska armia jeszcze bardziej zacieśnia kontrolę nad Cieśniną Ormuz, atakując w sobotę kilka statków handlowych i ogłaszając, że szlak wodny jest „ściśle kontrolowany” przez Iran. Wydarzenia te wywołały panikę wśród firm żeglugowych, dzień po tym, jak irański minister spraw zagranicznych ogłosił, że cieśnina jest w pełni otwarta dla handlu – oświadczenie to zostało przyjęte z zadowoleniem przez prezydenta Trumpa.

W ostatnich dniach obie strony próbowały przejąć kontrolę nad tym kluczowym szlakiem wodnym i egzekwować własne blokady w oparciu o sprzeczne „warunki” dla żeglugi. Jednak wszystko to doprowadziło do faktycznego zamknięcia. Centralne Dowództwo Stanów Zjednoczonych (CENTCOM) oświadczyło, że Marynarka Wojenna USA zawróciła już co najmniej 23 statki po wpłynięciu do irańskich portów. Tymczasem Trump nadal twierdzi, że Iran zgodził się przekazać swój wzbogacony uran – czyli „pył” nuklearny – ale Iran jasno dał do zrozumienia, że ​​nigdy tego nie zrobi, odrzucając to twierdzenie jako sfabrykowaną fantazję.

W międzyczasie…

Siły irańskie otwierają ogień do tankowca

Brytyjska Organizacja Bezpieczeństwa Morskiego i Transportu (UKMTO) informuje, że „dwie kanonierki Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej zbliżyły się do tankowca i ostrzelały go bez ostrzeżenia za pośrednictwem radia VHF”.

UKMTO nie podało żadnych dalszych szczegółów na temat dwóch irańskich statków, które ostrzelały tankowiec, ani broni użytej w incydencie na morzu; uważa się, że incydent miał miejsce 20 mil morskich na północny wschód od Omanu.

Załóżmy, że prezydent Trump zaraz całkowicie straci panowanie nad sobą w sprawie Truth Social. Można też śmiało założyć, że rozmowy za kulisami nie idą dobrze, jeśli taki incydent miał miejsce w okresie poprzedzającym weekendowe negocjacje między USA a Iranem.

Cieśnina Ormuz jest (ponownie) zamknięta.

Strategia administracji Trumpa, polegająca na „wprowadzaniu ich w błąd” była w pełni widoczna, gdy ponowne otwarcie Kanału Ormuz w piątek wywołało powszechny apetyt na ryzyko na rynkach: amerykańskie akcje gwałtownie wzrosły, cena ropy gwałtownie spadła, a rentowność amerykańskich obligacji skarbowych spadła, w oparciu o założenie, że zakłócenia w globalnych przepływach energii ustąpiły. Jednak wczesnym rankiem w sobotę te wydarzenia mogą okazać się przedwczesne.

Jak donosi Wall Street Journal, najważniejsze na świecie wąskie gardło w transporcie morskim zostało ponownie zamknięte dla żeglugi handlowej.

Około 20 statków, które czekały na wpłynięcie do Zatoki Perskiej przez cieśninę, powróciło do Omanu po tym, jak irańskie wojsko po raz kolejny ogłosiło zamknięcie tego szlaku wodnego – w obliczu blokady irańskich portów przez Stany Zjednoczone.

Społeczność OSINT na platformie X również informuje o zamknięciu Cieśniny Ormuz…

Według doniesień, statki były gotowe zapłacić Korpusowi Strażników Rewolucji Islamskiej 2 miliony dolarów opłaty za możliwość przepłynięcia przez cieśninę, jednak komunikaty radiowe wskazywały, że cieśnina jest zamknięta.

Notatka z WSJ:

Teraz zawracają, ponieważ, jak twierdzi armator z Hongkongu, którego kontenerowiec czeka na przepłynięcie przez cieśninę, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej wysyłał radiowe komunikaty o zamknięciu cieśniny.

W nocy przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf napisał na portalu X, że „fałszywe” twierdzenia prezydenta Trumpa nie sprzyjają negocjacjom między USA a Iranem…

  • Prezydent Stanów Zjednoczonych w ciągu godziny wysunął siedem twierdzeń, z których wszystkie okazały się fałszywe.
  • Nie wygrali wojny tymi kłamstwami i na pewno niczego nimi nie osiągną także w negocjacjach.
  • Dopóki blokada będzie trwała, Cieśnina Ormuz nie pozostanie otwarta.
  • Przejście przez Cieśninę Ormuz odbywa się „wyznaczoną trasą” i za „irańskim pozwoleniem”.
  • O tym, czy cieśnina jest otwarta czy zamknięta i jakie przepisy mają zastosowanie, decydują władze lokalne, a nie media społecznościowe.
  • Wojna medialna i manipulacja opinią publiczną stanowią istotną część tej wojny, ale naród irański nie daje się nabrać na te sztuczki. Dowiedz się więcej o prawdziwych i rzetelnych informacjach dotyczących negocjacji w niedawnym wywiadzie z rzecznikiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Prezydent Trump wcześniej oświadczył, że rozmowy pokojowe z Iranem przynoszą postępy i będą kontynuowane przez cały weekend.

„Dwadzieścia minut temu otrzymaliśmy całkiem dobre wieści, ale sytuacja z Iranem na Bliskim Wschodzie wydaje się być bardzo dobra” – powiedział Trump dziennikarzom lecącym do Waszyngtonu Air Force One, według MS Now. „Wkrótce się dowiemy. Negocjujemy w weekend”.

Trump powiedział, że kluczową kwestią jest zwrot materiałów pochodzących z irańskiego programu nuklearnego. Stany Zjednoczone przetransportują je po podpisaniu umowy.

„Może jej nie przedłużę, ale blokada pozostanie. Ale może jej nie przedłużę, więc blokada będzie, i niestety będziemy musieli znowu zacząć bombardować” – powiedział Trump.

Według Polymarketu szanse na powrót do normalności w Cieśninie Ormuz do końca kwietnia w ciągu ostatnich 24 godzin przypominały jazdę kolejką górską: osiągnęły szczyt na poziomie 64% w piątkowy poranek, po tym jak Iran ogłosił otwarcie szlaku wodnego, ale spadły do ​​32%, gdy w sobotę rano Iran ogłosił zamknięcie cieśniny.

Oto najnowsze nagłówki z Bliskiego Wschodu:

Położenie w Cieśninie Ormuz

  • W piątek Iran ponownie otworzył Cieśninę Ormuz dla żeglugi handlowej, a w Libanie obowiązuje dziesięciodniowe zawieszenie broni między Izraelem a Hezbollahem.
  • W sobotę rano Iran szybko zmienił kurs i ponownie nałożył ograniczenia na Cieśninę Ormuz po tym, jak USA oświadczyły, że nie zniosą blokady nałożonej na transport morski z Iranem.
  • Irańskie siły zbrojne ogłosiły, że kontrola nad Cieśniną Ormuz została przywrócona do poprzedniego statusu, pod ścisłą administracją i nadzorem Iranu.
  • Około 20 statków, które ustawiły się w kolejce, aby przepłynąć przez Cieśninę Ormuz, zawróciło w stronę Omanu po tym, jak irańskie wojsko ogłosiło, że szlak wodny został ponownie zamknięty.

Działalność żeglugowa

  • W sobotę przez Cieśninę Ormuz przepłynął konwój ośmiu tankowców, składający się z bardzo dużego tankowca do przewozu ropy naftowej, kilku tankowców do przewozu produktów ropopochodnych i chemikaliów oraz tankowców do przewozu LPG.
  • W ciągu ostatnich 12 godzin cztery tankowce przewożące katarski skroplony gaz ziemny wpłynęły do ​​Zatoki Perskiej w kierunku Ormuz; od końca lutego z Zatoki nie wypłynął żaden tankowiec z skroplonym gazem ziemnym.
  • Mimo sprzecznych oświadczeń władz irańskich, w sobotę przez Cieśninę Ormuz zaczęły przepływać kolejne tankowce z ropą naftową i gazem.

Negocjacje między USA a Iranem

  • Iran nie zgodził się jak dotąd na kolejną rundę negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi, gdyż Trump zapowiedział blokadę morską, a żądania USA są wygórowane.
  • Trump powiedział, że porozumienie z Iranem mające na celu zakończenie siedmiotygodniowej wojny może być bliskie, twierdząc, że większość kluczowych kwestii została już rozwiązana.
  • Trump twierdził, że Iran zgodził się zawiesić swój program nuklearny na czas nieokreślony, lecz irańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych oświadczyło, że wzbogacony uran nie będzie pod żadnymi okolicznościami przekazywany w żadne miejsce.

Pepe Escobar cytuje irańską Radę Bezpieczeństwa Narodowego:

Irańska Rada Bezpieczeństwa Narodowego napisała niedawno:

– Dziesiątego dnia wojny Amerykanie zaczęli wysyłać wiadomości i prośby o zawieszenie broni i rozpoczęcie negocjacji w celu zakończenia wojny, którą sami rozpoczęli.

Czterdziestego dnia wojny prezydent USA oficjalnie ogłosił akceptację 10-punktowego planu Iranu jako podstawy negocjacji mających na celu zakończenie wojny. Następnie Islamska Republika Iranu zaakceptowała te negocjacje w Islamabadzie, prowadzone za pośrednictwem Pakistanu.

Negocjacje trwały nieprzerwanie 21 godzin. Delegacja irańska reprezentowała żądania narodu irańskiego z powagą, inicjatywą i ogromną nieufnością wobec Stanów Zjednoczonych.

Pomimo zgody na działanie w ramach irańskiego 10-punktowego planu, wróg wysunął w trakcie negocjacji nowe, wygórowane żądania. Delegacja irańska stanowczo odpowiedziała na te żądania i postanowiła nie zmieniać swojego stanowiska w żaden sposób.

Z tego powodu pierwsza runda negocjacji nie przyniosła jednoznacznego rezultatu i została przełożona na późniejszy termin, pod warunkiem, że wróg dostosuje swoje wygórowane żądania do realiów na miejscu.

W ostatnich dniach, w związku z obecnością pakistańskiego marszałka polowego w Teheranie w charakterze mediatora, Amerykanie wysunęli nowe propozycje, które Islamska Republika Iranu rozważa i na które do tej pory nie odpowiedziała.

Oświadczamy, że irański zespół negocjacyjny nie ustąpi, nie wycofa się i nie będzie niczego tolerował i będzie ze wszystkich sił bronił interesów i obaw narodu irańskiego.

Jednym z warunków akceptacji przez Iran tymczasowego zawieszenia broni było wstrzymanie ognia na wszystkich frontach, w tym w Libanie. Jednak syjonistyczny wróg złamał ten warunek od samego początku.

Na prośbę Islamskiej Republiki Iranu reżim syjonistyczny zgodził się na zawieszenie broni w Libanie. Postanowiono, że Cieśnina Ormuz zostanie tymczasowo i warunkowo otwarta do końca okresu zawieszenia broni – wyłącznie dla statków handlowych, ale nie dla okrętów wojennych ani jednostek cywilnych USA i Izraela. Miało się to odbywać pod kontrolą i za zgodą irańskich sił zbrojnych, trasą wyznaczoną przez Iran.

Biorąc pod uwagę, że większość sprzętu dla amerykańskich baz wojskowych w regionie Zatoki Perskiej dostarczana jest przez Cieśninę Ormuz, co stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego Iranu i regionu, Iran jest zdecydowany sprawować nadzór i kontrolę nad ruchem towarów przez Cieśninę Ormuz dopóki wojna nie zostanie definitywnie zakończona, a w całym regionie nie zapanuje trwały pokój.

Realizacja tego celu odbywa się poprzez zbieranie pełnych informacji od przepływających statków, wydawanie zezwoleń na przejazd zgodnie z przepisami ogłoszonymi przez Islamską Republikę Iranu w warunkach wojny oraz uiszczanie opłat za przejazd na trasach ogłoszonych przez Islamską Republikę Iranu.

Dopóki będzie obowiązywała blokada morska, Islamska Republika Iranu będzie uważać ją za naruszenie zawieszenia broni i nie dopuści do warunkowego i ograniczonego otwarcia Cieśniny Ormuz.

Źródło: https://t.me/Middle_East_Spectator/

Iran przywraca kontrolę militarną nad Cieśniną Ormuz

Opublikowany przez

Iran przywraca kontrolę militarną nad Cieśniną Ormuz

19.04.2026. – Iran przywraca kontrolę militarną nad Cieśniną Ormuz

Iran cofnął wcześniej ogłoszoną decyzję o ponownym otwarciu Cieśniny Ormuz.

Poinformowało o tym dowództwo irańskich sił zbrojnych – podaje agencja prasowa Fars. Teheran jako przyczynę podaje ciągłą blokadę irańskich portów przez Stany Zjednoczone. Zmiana nastąpiła zaledwie dzień po pierwotnym ogłoszeniu ułatwienia międzynarodowej żeglugi przez strategicznie ważną cieśninę. Krok ten został teraz oficjalnie cofnięty.

Siły Zbrojne Iranu przywracają kontrolę militarną nad Cieśniną Ormuz

Odkąd Teheran ogłosił ponowne otwarcie, zgłoszono, że skorzystało z niego tylko pięć statków towarowych i jeden pusty statek wycieczkowy. Tankowce przewożące ropę naftową nie zostały jeszcze zarejestrowane. Według ekspertów z branży żeglugowej niechęć wielu firm żeglugowych wynika przede wszystkim ze sprzecznych i niejasnych informacji dotyczących sytuacji bezpieczeństwa. Kilka statków próbowało przepłynąć przez cieśninę, ale zawróciło. Duże firmy żeglugowe prawdopodobnie nie będą mogły ponownie korzystać z tego szlaku morskiego, dopóki sytuacja nie zostanie ostatecznie rozwiązana, a wszystkie ograniczenia całkowicie zniesione.

Tymczasem rzecznik irańskiego MSZ Ismail Baghai ostro skrytykował Stany Zjednoczone i zagroził konsekwencjami. Tak zwana blokada morska stanowi naruszenie zawieszenia broni i wywoła odpowiednią reakcję ze strony Iranu, powiedział rzecznik agencji prasowej Tasnim. Przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf oświadczył również, że decyzja o tym, czy cieśnina będzie otwarta, czy zamknięta, oraz jakie zasady będą obowiązywać, zostanie podjęta na szczeblu rządowym, a nie za pośrednictwem mediów społecznościowych. Krytycznie ocenił komentarze Donalda Trumpa i oskarżył USA o utrudnianie negocjacji.

freedert.online/der-nahe-osten/irans-streitkraefte-stellen-militaerkontrolle-ueber

** * * * * *

A tymczasem Stany Zjednoczone przedłużyły o kolejny miesiąc obowiązujące środki łagodzące sankcje wobec rosyjskiej ropy. Zwolnienie zezwala na zakup rosyjskich produktów naftowych. Obowiązuje ono do 16 maja i jest kontynuacją poprzedniego 30-dniowego zwolnienia, które wygasło 11 kwietnia.

Sekretarz Skarbu USA Scott Bessent (po prawej)

Departament Skarbu USA wydał w piątek 30-dniowe zwolnienie. Zezwala ono na zakup i dostawę rosyjskiej ropy naftowej i produktów naftowych, pod warunkiem, że zostały one już załadowane na tankowce. Decyzja jest zaskakująca, zaledwie dwa dni po tym, jak sekretarz Skarbu Scott Bessent ogłosił zakończenie tych zwolnień. Nagła zmiana kursu rodzi pytania o spójność polityki sankcji USA. W środę Bessent oświadczył w Białym Domu, że nie będzie przedłużenia ani dla rosyjskiej, ani irańskiej ropy. Departament początkowo nie przedstawił oficjalnego wyjaśnienia.

Tłem tej sytuacji jest napięta sytuacja na światowych rynkach energii. Konflikt z Iranem w ostatnim czasie znacząco zakłócił przepływ ropy. Cieśnina Ormuz, przez którą transportowana jest około jedna piąta globalnych dostaw ropy, była (i jest) szczególnie dotknięta. Prezydent USA Donald Trump wyraził w piątek zaufanie do rozmów z Iranem, które mają zostać wznowione w weekend. W rozmowie z dziennikarzami powiedział: „Prowadzimy bardzo dobre rozmowy”.

W szczególności kraje azjatyckie naciskały na Waszyngton, aby przedłużył porozumienie. Indie, jeden z największych odbiorców rosyjskiej ropy, chciały zabezpieczyć własne zaopatrzenie w energię i ograniczyć wahania cen. Decyzja podkreśla kluczową rolę rosyjskich surowców w stabilności światowych rynków energii. W tym kontekście krytyka ze strony Europy wydaje się niespójna, ponieważ ignoruje ona zależności ekonomiczne i akceptuje ryzyko dla bezpieczeństwa dostaw.

Złagodzenie ograniczeń pozostaje określone czasowo i ma przede wszystkim charakter taktyczny. Ma ono na celu złagodzenie aktualnych napięć na rynku ropy naftowej bez odchodzenia od fundamentalnej architektury sankcji.

freedert.online/wirtschaft/usa-erlauben-weiter-kauf-von

** * * * * *

ZB: Tak a propos, jestem ciekaw, kiedy Stany Zjednoczone poczują smak sankcji gospodarczych. W ostatnich latach narzucają samowolnie restrykcje wszystkim niepokornym, także Chinom i Rosji. Ostatnio dopiero Iran musiał wskazać drogę postępowania z bezprawiem i bezczelnością Amerykanów.

Opracował: Zygmunt Białas

USA nieudolnie wzmacnia pozycję negocjacji

Opublikowany przez

USA nieudolnie wzmacnia pozycję negocjacji

Autor artykułu Marek Wójcik 18. kwietnia 2026

world-scam/usa-nieudolnie-wzmacnia-pozycje-negocjacji

Coraz trudniej jest dzisiaj dotrzeć do prawdy, podczas gdy po obu stronach informacyjnego frontu większość wiadomości można śmiało określić jako manipulację. Do kłamstw mainstreaemowych jesteśmy od lat przyzwyczajeni i całkiem dobrze sprawdza się tu strategia: odwróć komentarze telewizyjne o 180 stopni, a znajdziesz prawdę. Także po stronie, która podaje się za niezależną, pojawiają się sensacyjne wiadomości o atakach rakietowych Iranu podczas trwającego zawieszenia broni. Te rakiety z pewnością są, ale czekają na lepszą sposobność, by zmusić przeciwnika do uległości, niż łamanie zasad, których Iran jak dotąd nigdy nie złamał.

Gdyby nie było zawieszenia broni, to amerykańska NAVY miałaby dwa okręty wojenne mniej. Nie można tego, co prawda tak jasno stwierdzić, ponieważ właśnie w cieniu zawieszenia broni tydzień temu dwa amerykańskie okręty wojenne usiłowały zbliżyć się przez płytkie wody południowej części Cieśniny Ormuz do wybrzeży Iranu. Pojawiły się nowe szczegóły dotyczące tego wydarzenia. Możemy o tym przeczytać w piątkowym artykule na press.tv: IRGC namierzyło 16 pocisków manewrujących na amerykańskie okręty wojenne w Cieśninie Ormuz, zanim się wycofały. Źródło.

Także wczoraj na press.tv opublikowano artykuł na temat ukrywania przez Waszyngton miliardowych strat spowodowanych głupią strategią w tej kretyńskiej wojnie. Artykuł nosi tytuł: Waszyngton ukrywa miliardowe straty bojowe poniesione w wyniku precyzyjnych ataków Iranu. Źródło.

Oficjalne dane irańskie potwierdzają zestrzelenie dwóch F-35, czterech F-15 (trzech w Kuwejcie i jednego w Teheranie), dwóch F-16 (jednego w regionach centralnych i jednego na południu) oraz jednego F-18 na południu. Ponadto irańska obrona powietrzna krótkiego zasięgu skutecznie zestrzeliła ponad 160 amerykańskich i izraelskich dronów podczas wojny. Amerykańska flota dronów poniosła ogromne straty liczebne. Do początku kwietnia irańskie pociski ziemia-powietrze zniszczyły 24 drony MQ-9 Reaper – wiele z nich w okolicach Szyrazu i wyspy Kisz – powodując straty szacowane na 720 milionów dolarów.

Dolary można drukować, drony produkować i przewieść dookoła Afryki na miejsce zastosowania. Jeśli to ma być strategia przywracająca wielkość USA, to nie wróżę jej powodzenia. Nie w tym rzecz, by wydać jak najwięcej pieniędzy podatników i usiąść na niezasłużonych laurach wspartych na wydumanej wierze we własne siły. Rzecz w tym, żeby tanim kosztem przechytrzyć takiego bezmózgowca.

Eksperci propagujący stworzoną przez Pentagon manipulację medialną skrzętnie ukrywają miliardy dolarów bezsensownie stracone w Zatoce Perskiej przez nieudolne planowanie opierające się na założeniu, że przeciwnik USA będzie tak samo głupi, jak generałowie wspierający skazaną na porażkę wojnę. Brak powiązania z rzeczywistością, myślenie życzeniowe i niezłomna wiara w potęgę upadającego imperium wspierane przez narcystycznego prezydenta i potakiwaczy w Białym Domu, nigdy nie przyniesie pozytywnych rezultatów. Chyba jedynie wtedy, gdyby przeciwnik był tak samo głupi, a jak widać, nie jest.

Jeszcze długo będą historycy podziwiać „genialną strategię” Donalda Trumpa – ostatniego króla Waszyngtonu i okolic. Katastrofalne porażki? To tylko świetna taktyka. On nigdy nie przegra – on przynosi światu pokój, doprowadzając do przyspieszonego upadku największego wroga pokoju, jakim od lat były Stany Zjednoczone.

Przełam blokadę wroga, blokując jego blokadę. Don Tsu.

Jaką rolę odgrywają w tym wszystkim Chiny i Rosja? No cóż, nie przerywaj swojemu wrogowi, kiedy ten popełnia błędy.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Trump na Ekumenicznego Papieża. MEM-y VIII.

Opublikowany przez

———————————————

————————————————–

————————————–

——————————————-

———————————–

————————————–

———————

—————————

————————————-

Trump szerzy fantazje o Iranie, Ormuzie i wzbogaconym uranie

Opublikowany przez

Trump szerzy fantazje o Iranie, Ormuzie i wzbogaconym uranie

Larry C. Johnson

W piątek 17 kwietnia 2026 r. prezydent Donald Trump opublikował serię optymistycznych wiadomości na stronie Truth Social (i odwoływał się do nich w wywiadach), przedstawiając wojnę między USA a Iranem jako w dużej mierze zakończoną lub bliską szybkiego rozwiązania.

Jego twierdzenia dotyczyły ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz, postępów w dążeniu do szerszego porozumienia pokojowego oraz wpływów USA.

Iran kategorycznie zaprzeczył większości tego, co Trump napisał w piątek. Oto podsumowanie jego różnych oświadczeń:

  • „Sytuacja w Cieśninie Ormuz dobiegła końca”, a Iran zgodził się nigdy więcej nie zamykać Cieśniny Ormuz. Opisał ją jako „w pełni otwartą i gotową do handlu i swobodnego przepływu”.
  • Iran usuwa (przy pomocy USA) miny położone w cieśninie w zeszłym miesiącu.
  • Iran zgodził się na niemal wszystkie (lub „praktycznie wszystkie”) żądania, łącznie z trwałym zakończeniem programu nuklearnego.
  • Wojna „zbliża się do końca”, a ostateczne porozumienie powinno zostać osiągnięte „bardzo szybko” (prawdopodobnie w ten weekend). Większość punktów została już wynegocjowana.
  • Zgodził się na dwutygodniowe dwustronne zawieszenie broni (zawieszenie bombardowań i ataków) na prośbę pakistańskich przywódców – pod warunkiem całkowitego otwarcia cieśniny przez Iran. Pomimo oświadczenia Iranu o jej otwarciu, amerykańska blokada morska irańskich portów pozostanie w mocy do czasu „100% sfinalizowania” ogólnego porozumienia z Iranem.
  • Prezydent Chin Xi Jinping był „bardzo zadowolony” z otwarcia, a raczej szybko postępującego otwarcia Cieśniny Gibraltarskiej. Trump twierdził, że robi to „również dla nich – i dla świata” i że taka sytuacja „nigdy się nie powtórzy”.
  • Chiny zgodziły się nie dostarczać broni Iranowi. Trump przewidział, że jego nadchodząca wizyta w Chinach będzie „wyjątkowa” i „potencjalnie historyczna”, a prezydent Xi uściśnie go „mocno i serdecznie”.
  • Opisał NATO jako „papierowego tygrysa”, który okazał się „bezużyteczny w prawdziwym kryzysie”. Po ponownym otwarciu cieśniny NATO zaoferowało pomoc, ale Trump nakazał im trzymać się z daleka – chyba że chcą „załadować swoje statki ropą”.
  • Podkreślił, że Stany Zjednoczone już osiągnęły, a nawet przekroczyły swoje cele militarne. Twierdził, że Iran ma teraz „nowy reżim”, który jest „znacznie mniej radykalny i znacznie bardziej inteligentny” niż wcześniej, co umożliwia długoterminowe porozumienie pokojowe. Potwierdził, że Stany Zjednoczone będą „spokojnie” współpracować z Iranem w celu sfinalizowania porozumienia.

Seria wiadomości Trumpa miała na celu przede wszystkim manipulowanie rynkiem akcji i ropy naftowej. Udało mu się: amerykańskie giełdy poszybowały w górę, podczas gdy ceny kontraktów terminowych na ropę gwałtownie spadły. Inwestorzy naiwnie wierzyli, że Trump mówi prawdę. Nie mówił – kłamał.

Twierdzenie Trumpa, że ​​„sytuacja” blokady w Cieśninie Ormuz dobiegła końca, jest fałszywe. Iran utrzymuje ścisłą kontrolę. Iran ogłosił, że Cieśnina Ormuz jest otwarta dla statków handlowych niepowiązanych ze Stanami Zjednoczonymi ani Izraelem. Statki te nadal potrzebują zezwolenia Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, aby przez nią przepłynąć. Iran zastrzegł również, że żadne okręty wojenne nie mogą wpływać do Zatoki Perskiej.

Trump upierał się również, że porozumienie z Iranem w sprawie wzbogaconego uranu jest praktycznie przesądzone. Twierdził, że Stany Zjednoczone mogą odzyskać irański wzbogacony uran, „wymagając znacznego wysiłku”, i że Waszyngton będzie „współpracował z Iranem”, aby po prostu sprowadzić go z powrotem do Stanów Zjednoczonych.

Iran natychmiast odrzucił to twierdzenie: rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmail Baghaei oświadczył, że Iran pod żadnym pozorem nie odda swojego wzbogaconego uranu.

Trump zrobi jedną z dwóch rzeczy:

1) Opowie amerykańską historię, żeby móc zawrzeć umowę kończącą wojnę, ogłosić zwycięstwo i wrócić do domu – albo

2) stworzy straszaka, przedstawiając porozumienie jako w zasięgu ręki, tylko po to, by zrzucić winę na Iran za zerwanie negocjacji i nakazać nowe ataki na Iran przed 26 kwietnia, jeśli USA odrzucą żądania Iranu zgodnie z jego dziesięciopunktowym planem.

Sądzę – biorąc pod uwagę ciągły napływ amerykańskich samolotów wojskowych do regionu – że Trump nakaże nowe ataki na Iran przed końcem kwietnia. Irańczycy nie odstępują ani na krok od swojego dziesięciopunktowego planu. USA muszą zrobić dwie rzeczy: znieść sankcje wobec Iranu i uwolnić irańskie aktywa.

Izrael pozostaje nieprzewidywalnym czynnikiem. Wygląda na to, że Trump i jego administracja skutecznie wywarli presję na Izrael, aby złożył broń i wycofał się. Jeśli zawieszenie broni z Hezbollahem utrzyma się, a zawieszenie broni między USA a Izraelem z Iranem zostanie przedłużone, to wierzę, że Trump poważnie myśli o znalezieniu wyjścia. Ciąg dalszy nastąpi.

Źródło: Trump promuje fantazję o Iranie, Ormuzie i wzbogaconym uranie