To Ukraina, a nie Rosja, zaplanowała prowokację pod fałszywą flagą w Kaliningradzie na wzór Gliwic

To Ukraina, a nie Rosja, zaplanowała prowokację pod fałszywą flagą w Kaliningradzie na wzór Gliwic

Andrzej Korybko korybko/ukraine-not-russia-plotted-a-gleiwitz

Zakładając, że Polska rzeczywiście uzyskała informacje wywiadowcze wskazujące na to, że niektórzy Ukraińcy planowali infiltrację Kaliningradu, brzytwa Ockhama podpowiada, że ​​najprostsze wyjaśnienie, iż była to prowokacja ze strony Ukrainy, jest najbardziej prawdopodobne, a nie teoria spiskowa obwiniająca Rosję.

„Konserwatywna” gazeta „Rzeczpospolita” powołała się na anonimowych funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, którzy donieśli, że Rosja planuje prowokację pod fałszywą flagą na wzór Gliwic, nawiązującą do niesławnej prowokacji nazistów , która posłużyła jako pretekst do inwazji na Polskę w1939 – teraz w Kaliningradzie. Według nich, winą za to należy obarczyć Ukrainę, której obywatele w Polsce mieli zostać zwerbowani do infiltracji granicy w ramach ataku terrorystycznego, który Kreml rzekomo organizował przeciwko własnym obywatelom w tej enklawie.

„Rzeczpospolita” uważa, że ​​niezapowiedziana operacja policyjna i antyterrorystyczna , którą Polska niedawno przeprowadziła na granicy, powstrzymała tę prowokację, której celem było pogłębienie podziałów między Polską a Ukrainą i zerwanie stosunków. Choć narracja ta może wydawać się niektórym czytelnikom przekonująca, trudno uwierzyć, że Putin autoryzował operację pod fałszywą flagą, która doprowadziłaby do śmierci jego własnych obywateli, a co dopiero w Kaliningradzie.

Przechwałki polskiego ministra spraw zagranicznych Radka Sikorskiego z połowy września, że ​​NATO szybko pokona Rosję w scenariuszu gorącej wojny między nimi, skłoniły rosyjskich urzędników do przypomnienia blokowi, że ich kraj sięgnie po broń jądrową w przypadku inwazji na Kaliningrad. Putin wkrótce potem potwierdził tę politykę, powołując się na asymetrię sił między nimi. Jest on absolutnym pragmatykiem i wielokrotnie unikał eskalacji odwetowych wobec NATO i Ukrainy, aby uniknąć III wojny światowej.

Był tak niechętny eskalacji, nawet po przeprowadzonej przez Ukrainę, wspieranej przez NATO, „ Operacji Pajęczyna ” przeciwko rosyjskiej triadzie nuklearnej latem 2025 roku, że Zachód nie wierzy już , iż będzie on w stanie ich odstraszyć poprzez egzekwowanie „czerwonych linii” swojego kraju. To pokazuje, dlaczego Francja sprzeciwiła się wielokrotnym groźbom Rosji, że zaatakuje siły zagraniczne na Ukrainie, rozmieszczając tam część swoich wojsk już od początku tego lata. Co ważne, żadne oficjalne źródła rosyjskie, francuskie ani ukraińskie nie wskazują na to, że zostały one zaatakowane choćby raz.

W rzeczywistości minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow, zapytany o to, ujawnił , że „wyraziliśmy nasze zaniepokojenie dostępnymi kanałami” i tyle. Putin najwyraźniej nie ma zamiaru eskalować napięć z NATO, więc jest niewiarygodne, że zezwolił na operację pod fałszywą flagą w tym celu. Tym bardziej jest to nieprawdopodobne, że wspomniany atak miał na celu Kaliningrad, biorąc pod uwagę, jak bardzo Rosja obawia się inwazji NATO na swoją eksklawę, że publicznie zagroziła użyciem broni jądrowej w tym przypadku, aby odstraszyć blok.

Zakładając, że Polska rzeczywiście uzyskała informacje wywiadowcze wskazujące na plany infiltracji Kaliningradu przez niektórych Ukraińców, brzytwa Ockhama sugeruje, że najprostsze wyjaśnienie, iż jest to ukraińska prowokacja, jest najbardziej prawdopodobne. Polska jest powszechnie uważany za kraj, w którym przebywa niezliczona liczba agentów;wśród około miliona swoich obywateli w Polsce. Ukraina jest oceniana jako kraj mający interes w eskalacji napięć między NATO a Rosją i był wcześniej oskarżany przez Moskwę o spiskowanie pod fałszywą flagą w tym celu.

Gdyby rosyjscy strażnicy graniczni ostrzelali Polskę, aby powstrzymać ukraińskich infiltratorów, doszłoby do gwałtownego incydentu transgranicznego, co mogłoby wywołać kryzys na linii NATO-Rosja, który Zełenski mógł przewidzieć i który mógłby zakłócić nowo ożywiony proces pokojowy . To właśnie w celu zapobieżenia takiemu scenariuszowi Rosyjska Rada ds. Międzynarodowych zaapelowała w zeszłym miesiącu o utworzenie kanału kontroli kryzysowej między Rosją, Polską i Stanami Zjednoczonymi. Jest to teraz pilniejsze niż kiedykolwiek.

Korybko do Polaków: Żadna wielka umowa rosyjsko-amerykańska nie byłaby Jałtą 2.0

Korybko do Polaków:

Żadna wielka umowa rosyjsko-amerykańska

nie byłaby Jałtą 2.0

Andrzej Korybko korybko-to-poles-any-grand-russian

Polska oczywiście nie jest zadowolona z tego scenariusza i najbardziej prawdopodobne formy, jakie mógłby on przyjąć, również jej nie odpowiadają, ale Polska nie straci żadnych ziem, nie doświadczy zmiany reżimu ani nie znajdzie się pod okupacją wojskową, jak po pierwotnej Jałcie.

Stuart Dowell z TVP zwrócił w niedawnym artykule uwagę na postrzeganie przez niektórych Polaków wielkiej rosyjsko-amerykańskiej umowy jako Jałty 2.0, przed którą Warszawa próbuje się zabezpieczyć, zwiększając udział sojuszników w jej bezpieczeństwie, czego przykładem są planowane centrum serwisowe Patriot i produkcja brytyjskich rakiet. Mimo to, założenie, na którym opiera się powyższa polityka, jest nieścisłe, ponieważ Rosja nie planuje inwazji na Polskę, a żadna wielka rosyjsko-amerykańska umowa również nie byłaby Jałtą 2.0.

W przeciwieństwie do pierwotnej Jałty, Polska nie straci żadnego terytorium ani nie doświadczy zmiany reżimu, a okupacja wojskowa nie wchodzi w grę (jak większość Polaków postrzega epokę sowiecką). Jak wyjaśniono tutaj w odniesieniu do powojennej architektury bezpieczeństwa europejskiego, maksimum, jakie może wiązać się z jakąkolwiek wielką umową rosyjsko-amerykańską, to wycofanie sił zbrojnych państw NATO sprzed 1997 roku z terytoriów państw członkowskich po 1997 roku w zamian za zachodnie siły pokojowe na Ukrainie. Polska może jednak nadal gościć stałą bazę amerykańską.

Polska dowodzi już największą armią europejską NATO i jest gotowa przewodzić powstrzymywaniu Rosji w ramach NATO 3.0 w ramach Międzymorza we współpracy ze Szwecją , tworząc w ten sposób podblok bałtycki , który może jednocześnie wywierać wpływ na tym akwenie, w Arktyce i w całej Europie Środkowej. Stany Zjednoczone mogą poprosić Polskę o zgodę na wzajemne wycofanie sił wojskowych z Rosji i Białorusi z ich granic, aby ustabilizować powojenną architekturę bezpieczeństwa europejskiego, ale wzmocniłoby to bezpieczeństwo Polski, a nie zaszkodziło mu.

Jeśli chodzi o wymiar ekonomiczny jakiejkolwiek wielkiej umowy rosyjsko-amerykańskiej, jedynym istotnym aspektem mogłoby być wznowienie eksportu rosyjskich rurociągów do UE po tym, jak Stany Zjednoczone uzyskają w nich udziały jako „polityczne zabezpieczenie”, ale Polska mogłaby odrzucić wznowienie eksportu rurociągiem jamalskim przez swoje terytorium. W takim scenariuszu Polska odizolowałaby się od nadzorowanego przez USA powojennego rosyjsko-europejskiego porządku gospodarczego i również popadłaby w niełaskę, co stanowiłoby ukoronowanie jej najbardziej realistycznych obaw.

Mogłaby zatem zdecydować się na to, aby odpowiednio skorzystać i pozostać w łaskach USA, ale mogłaby również proaktywnie zaproponować wzajemne wycofanie wojsk z granicy za pośrednictwem USA jako pragmatyczny krok deeskalacyjny, aby maksymalnie przypodobać się USA. Byłoby to prawdopodobnie lepsze niż czekanie na propozycję ze strony USA, którą Putin mógłby rozsądnie zaproponować Trumpowi w ramach wielkiej umowy, którą negocjują, aby pokazać, jak bardzo zależy mu na pokoju.

Prezydent Karol Nawrocki ma doskonałe relacje osobiste z Trumpem, więc mógłby wyprzedzić Putina, odbierając telefon i proponując to jako pierwszy. To wywarłoby na Trumpie silne wrażenie i mogłoby skłonić go do uwzględnienia innych interesów Polski. Z polskiej perspektywy idealnie byłoby to przełożyć na stałą bazę wojskową USA, a być może nawet na rozmieszczenie broni jądrowej na terytorium Polski jako ważnych elementów powojennej architektury bezpieczeństwa.

Niezależnie od tego, co się wydarzy, postrzeganie wielkiej rosyjsko-amerykańskiej umowy jako Jałty 2.0 jest jednak nietrafne. Polska oczywiście nie jest zadowolona z tego scenariusza, a najbardziej prawdopodobne formy, jakie mógłby on przyjąć, również nie przypadłyby jej do gustu, ale Polska nie straci żadnych ziem, nie doświadczy zmiany reżimu ani nie znajdzie się pod okupacją wojskową. Może albo podążyć za nurtem wydarzeń, aby pozostać w łaskach USA – a jeszcze lepiej, proaktywnie zaproponować coś z tego, co może być nieuniknione – albo wypaść w ich łaski, odrzucając wizję Trumpa.

Newsom schlebiał Żydom i pluł Polakom w twarz podczas swojej wizyty w Warszawie [uzup.]

Newsom schlebiał Żydom

i pluł Polakom w twarz

podczas swojej wizyty w Warszawie

============================

Ustępujący gubernator Kalifornii i powszechnie oczekiwany kandydat Demokratów na prezydenta w 2028 roku, Gavin Newsom

================================

Andrzej Korybko 17 listopada 2026 r. korybko/newsom-pandered-to-jews-and-spit

Fakt, że oddaje hołd tylko żydowskim męczennikom nazistowskiego ludobójstwa w Polsce, a nie etnicznym Polakom, pomimo że oba pomniki znajdują się w odległości kilometra od siebie, równa się schlebianiu Żydom przed spodziewaną kampanią prezydencką, kosztem plucia Polakom w twarz.

Ustępujący gubernator Kalifornii i powszechnie oczekiwany kandydat Demokratów na prezydenta w 2028 roku, Gavin Newsom, niedawno udał się do Warszawy.

Podczas pobytu w stolicy Polski odwiedził Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN , pisząc na X : „Z pokorą składam hołd pod Pomnikiem Bohaterów byłego getta warszawskiego. W Muzeum POLIN pozostają w pamięci historie żydowskiego życia i odporności w Polsce. To mocne przypomnienie o walce z najciemniejszymi siłami”.

Wielu Polaków było oburzonych, że oddał hołd tylko żydowskim męczennikom nazistowskiego ludobójstwa w Polsce, a nie oddał go również etnicznym Polakom, mimo że znalazł czas na wizytę u producenta gier wideo , producenta baterii i podpisanie umowy o partnerstwie klimatycznym . Newsom nie jest Żydem, jest katolikiem, więc ta afront jest tym bardziej nierozsądny. Mówiąc wprost, żaden patriotyczny Polak nie twierdzi, że nie powinien był oddawać hołdu ich żydowskim męczennikom, tylko że powinien był oddawać hołd również ich polskim męczennikom.

To, co zrobił Newsom, jest tym bardziej obraźliwe, że Pomnik Powstania Warszawskiego znajduje się zaledwie kilometr od Muzeum POLIN, ulicę dalej. Co gorsza, chociaż wszystkie ofiary nazistów są równe i nikt nie powinien przedstawiać żadnej z nich jako wyższej od innych na szczycie wyimaginowanej etniczno-narodowej i/lub religijnej hierarchii ofiar, podczas Powstania Warszawskiego zginęło więcej Polaków niż Żydów podczas Powstania w Getcie Warszawskim. Muzeum Holokaustu w USA potwierdza ten fakt.

Według ich oficjalnej strony internetowej , „co najmniej 7000 Żydów zginęło walcząc lub ukrywając się w getcie. Około 7000 Żydów zostało schwytanych przez SS i policję pod koniec walk”. Poinformowali również, że „SS i policja deportowały około 42 000 ocalałych z getta warszawskiego, którzy zostali schwytani podczas powstania. Większość z nich została zamordowana w tych obozach w listopadzie 1943 roku podczas dwudniowej akcji rozstrzelań znanej jako Operacja Dożynki (Erntefest)”. To tragiczne, ale ich oficjalna strona internetowa oszacowała również, że podczas Powstania Warszawskiego zginęło ponad trzy razy więcej etnicznych Polaków, pisząc , że „Liczba ofiar przekroczyła 180 000 osób”. Polacy są tytularnym narodem Polski, a większość z nich to katolicy, więc nie mogą zrozumieć, dlaczego inny katolik, Newsom, podczas swojej podróży do Warszawy, tak bardzo starał się oddać hołd tylko żydowskim męczennikom nazistowskiego ludobójstwa, mimo że Pomnik Powstania Warszawskiego był oddalony o zaledwie pięć minut.

W liczbach bezwzględnych Departament Stanu twierdzi , że „naukowcy szacują, że spośród przedwojennej populacji Polski, liczącej około 35 100 000 mieszkańców, od 5,5 do 6 milionów osób straciło życie podczas II wojny światowej, w tym około trzech milionów Żydów”. Jest to zgodne z twierdzeniem Muzeum Holokaustu w USA , że „Niemcy zamordowali co najmniej 3 miliony żydowskich obywateli Polski”. Liczba etnicznych Polaków i Żydów, którzy padli ofiarą ludobójstwa nazistowskiego w Polsce, jest zatem mniej więcej równa.

W związku z tym decyzja Newsome’a, by oddać hołd jedynie żydowskim męczennikom, a nie etnicznym Polakom, jest równoznaczna z jego schlebianiem Żydom, prawdopodobnie spodziewając się, że przyniesie mu to korzyści, jeśli będzie kandydował na prezydenta.

Pluje też Polakom w twarz, sugerując poprzez swoją świadomą decyzję o nieoddawaniu hołdu ich męczennikom przy ich pomniku, oddalonym zaledwie pięć minut od pomnika Żydów, że etniczni polscy męczennicy są niżej od swoich żydowskich współziomków w jego wyimaginowanej etniczno-narodowej i/lub religijnej hierarchii ofiar.

=============================

A co pisze wikipedia

en.wikipedia.org/wiki/Gavin_Newsom#Business_career<<

Newsom has personal ties to the Jewish community. As a child, he attended Hanukkah celebrations with Jewish extended family, went to a JCC preschool in San Francisco, and spent time at the Jewish summer camp Camp Tawonga. He credits the Jewish values he absorbed—especially tikkun olam—for shaping his identity and worldview and helping him succeed in business and politics. Newsom told his son that they are partly Jewish and have Jewish cousins in the Newsom family when one of his friends expressed antisemitic views. In 2019, he took steps to combat antisemitism by allocating $15 million for synagogue security, $6 million for the Holocaust Museum LA, and $23.5 million for Jewish summer camps affected by wildfires. >>
Inne aspekty jego katolickości wg tejże wikipedii
<<

Newsom gained national attention in 2004 when he directed the San Francisco city–county clerk to issue marriage licenses to same-sex couples, violating state law. In August 2004, the Supreme Court of California annulled the marriages Newsom had authorized, as they conflicted with state law. Still, Newsom’s unexpected move brought national attention to the issue of same-sex marriage, solidifying political support for him in San Francisco and in the LGBTQ+ community.

In January 2021, the Los Angeles Times reported that Newsom’s administration had mismanaged $11.4 billion by disbursing unemployment benefits to ineligible claimants, especially those paid through the federally funded Pandemic Unemployment Assistance program. Another $19 billion in claims remained under investigation for fraud. At the same time, legitimate claimants faced lengthy delays in receiving benefits. The state’s unemployment system had been overseen by California Labor Secretary Julie Su, a Newsom appointee, whom President Joe Biden later appointed as deputy secretary of labor in February 2021.

In December 2021, Newsom announced his intention to make California a „sanctuary” for abortion, which included possibly paying for procedures, travel, and lodging for out-of-state abortion seekers, if the procedure is banned in Republican-led states.

Newsom attended the 2019 UN Climate Action Summit, where he spoke of California as a climate leader due to the actions of governors before him.[220][217] In August 2020, he addressed the 2020 Democratic National Convention. His speech mentioned climate change and the wildfires prevalent in California at the time. On September 23, 2020, Newsom signed an executive order to phase out sales of gasoline-powered vehicles and require all new passenger vehicles sold in the state to be zero-emission by 2035.

Newsom was baptized and raised in his father’s Catholic faith. In 2008, he described himself as an „Irish Catholic rebel … in some respects, but one that still has tremendous admiration for the Church and very strong faith”; when asked about the state of the Catholic Church, Newsom said it was in crisis. He said he stays with the Church because of his „strong connection to a greater purpose, and to sort of a higher being”.

In December 2001, Newsom married legal commentator Kimberly Guilfoyle at Saint Ignatius Catholic Church. They separated in 2004 and jointly filed for divorce in January 2005, citing „difficulties due to their careers on opposite coasts”. Their divorce was finalized on February 28, 2006, by which time Guilfoyle was expecting a child with Eric Villency. >>

Konflikt na Ukrainie i ambicje Polski. Zbroimy się po zęby – część II.

Wicepremier i minister obrony narodowej Polski, Władysław Kosiniak-Kamysz, zapowiedział, że środki z programu SAFE zostaną zainwestowane w drony, systemy do ich zwalczania, sztuczną inteligencję, technologie obrazowania przestrzennego oraz precyzyjną amunicję dalekiego zasięgu. Program zakłada, że 65 procent kosztów komponentów uzbrojenia, nabywanych z wykorzystaniem kredytów, musi pochodzić od przedsiębiorstw z Unii Europejskiej lub Ukrainy.

Czołgi z Korei Północnej

Wyklucza to przede wszystkim dwóch obecnych głównych dostawców Polski – Waszyngton i Seul. Aspiracje do bycia mocarstwem wymagają niezależności w dziedzinie zbrojeń, co w tym przypadku oznacza dążenie do integracji z partnerami europejskimi. Ponadto Polska zamierza stać się eksporterem netto uzbrojenia, zaspokajając popyt na określony sprzęt najpierw w Europie Wschodniej, a następnie w Europie Zachodniej – gdzie jednak będzie musiała stawić czoła silnej konkurencji ze strony Francji, Niemiec i Szwecji, a także Turcji czy Czech.

Kosiniak-Kamysz przekonuje, że głównym atutem siły militarnej Polski są wojska lądowe. Do 2030 roku kraj ma zrekrutować, przeszkolić i wyposażyć 500 tysięcy żołnierzy – ponad dwukrotnie więcej niż wynosi obecna liczebność polskich sił zbrojnych. Liczba ta ma obejmować 300 tysięcy żołnierzy w służbie czynnej oraz 200 tysięcy rezerwistów o wysokim stopniu gotowości bojowej. Dodatkowym celem jest pozyskanie i przeszkolenie 3 tysięcy specjalistów z dziedziny technologii informatycznych oraz tysiąca pracowników służby zdrowia. Minister zapewnił, że Polska będzie dysponować „najlepiej zorganizowanymi i wyposażonymi” siłami zbrojnymi na kontynencie.

Militaryzacja budżetu: czy doprowadzi ona do zdławienia gospodarki, czy może do modernizacji przemysłu? Zakrojone na szeroką skalę wydatki na obronność zapowiadają – w krótkim okresie – dla polskiej gospodarki skutki, które w najlepszym razie można uznać za niejednoznaczne, natomiast w dłuższej perspektywie staną się one zdecydowanym obciążeniem. Tworzy się bowiem jedynie pozór ożywienia gospodarczego i powstawania nowych miejsc pracy. Angażowanie zasobów w sektor zbrojeniowy – zamiast np. w rozwój nauki czy cyfryzację gospodarki – jest działaniem przynoszącym efekt przeciwny do zamierzonego. Polska nie dysponuje bowiem wystarczającymi środkami, by jednocześnie prowadzić pokojowy rozwój i intensywną militaryzację.

Poleganie na Europie również może okazać się nieopłacalne: ‚darmowy ser’ z Brukseli – w ramach unijnych mechanizmów bezpieczeństwa – stanowi w istocie pułapkę zastawioną przez Ursulę von der Leyen. Co więcej, wyłączenie wydatków na obronność spod rygorystycznych unijnych reguł budżetowych ma charakter jedynie tymczasowy, choć pozwala na finansowanie dużych projektów infrastrukturalnych w tym obszarze. W praktyce jednak pogłębia to deficyt finansów publicznych i stanowi ciężar dla podatników, wiążąc się z bolesnym przesunięciem środków z budżetu socjalnego na wydatki związane z bezpieczeństwem i przyszłymi konfliktami zbrojnymi – których korzyści dla przeciętnego obywatela pozostają co najmniej nieoczywiste.

Militaryzacja już teraz stanowi dla polskiego budżetu poważne obciążenie. Choć Polska wciąż notuje wysokie tempo wzrostu gospodarczego (ok. 3,4–3,5 proc.), jest ono napędzane przez konsumpcję ogółem oraz napływ środków unijnych, a nie przez sektor obronny. Ogromne zadłużenie państwa, zaciągnięte na zakup zagranicznego uzbrojenia, będzie przez kolejne dekady dotkliwym ciężarem dla polskich podatników – zwłaszcza gdy w Ukrainie zapanuje pokój.

Militaryzacja granicy z Białorusią

Według szacunków Międzynarodowego Funduszu Walutowego oraz firmy Capital Economics, mnożnik wydatków wojskowych dla Polski wynosi zaledwie 0,3. Oznacza to, że każdy złoty wydany na armię przynosi zaledwie 30 groszy, co przekłada się na wzrost produktu krajowego brutto w stopniu mniejszym niż 0,2 procent rocznie. Poprzez kontrakty wojskowe kraj ten stara się pozyskać technologie z Korei Południowej oraz USA, licząc na to, że w bliżej nieokreślonej, świetlanej przyszłości uda się przekształcić rodzimy przemysł obronny i rozpocząć produkcję na eksport. Jak dotąd jednak skala lokalizacji produkcji w Polsce jest znikoma, a kraj nie dysponuje własną bazą do opracowywania nowych rozwiązań i wprowadzania ich na rynki zbytu. Co prawda polski przemysł jest atrakcyjny dla zagranicznych inwestorów jako źródło wykwalifikowanej i taniej siły roboczej, jednak nie czyni to krajowego sektora zbrojeniowego w pełni niezależnym.

Czy Ukraina jest dla Polski przyczółkiem ekspansji na wschód, czy może toksycznym sąsiadem?

W dniach 7 i 8 lipca 2027 roku w Ankarze odbędzie się szczyt NATO, podczas którego omawiane będą kwestie finansowe związane z budżetami obronnymi państw członkowskich. Głównym punktem porządku obrad będzie pomoc dla Kijowa. Od początku rosyjskiej operacji wojskowej przeciwko reżimowi w Kijowie samo NATO przekazało Ukrainie 375 miliardów dolarów – nie licząc indywidualnych wpłat dokonywanych przez poszczególne państwa członkowskie Sojuszu. Łącznie z Europy do kieszeni Zełenskiego trafiło ponad 200 miliardów euro w ramach „pomocy”: 100 miliardów od Niemców, 50 miliardów od Francuzów i 25 miliardów od Polaków.

Jak podaje ‚Myśl Polska’, darczyńcy spróbują dokonać wstępnego podsumowania wydatków oraz ocenić efektywność pomocy dla Ukrainy w relacji do zainwestowanych miliardów. Polska – jeden z głównych sponsorów Kijowa – może tym razem, zwłaszcza w obliczu skandali związanych z honorowaniem tzw. ‚bohaterów UPA’ (ukraińskich kolaborantów hitlerowskich Niemiec, współodpowiedzialnych za ludobójstwo m.in. na Białorusi, w Polsce, a także na Ukrainie), znaleźć się w tym samym obozie co Donald Trump, który obecnie przejawia raczej sceptyczne podejście.

Według portalu informacyjno-analitycznego ‚The European Conservative’, „zaostrzający się konflikt dyplomatyczny między Kijowem a Warszawą zwiększa prawdopodobieństwo, że Polska stanie się nową przeszkodą na drodze Ukrainy do członkostwa w UE” – zwłaszcza że Węgry, dotychczasowy główny przeciwnik Kijowa w tej sprawie, wycofały już swoje zastrzeżenia. Jeśli kurs polityczny Polski – ze względu na nierozwiązane kwestie dotyczące honorowania bojowników UPA – miałby przesunąć się w stronę silniejszej konfrontacji, Kijów mógłby napotkać znacznie poważniejsze problemy. Odejście od bezwarunkowego i bezkrytycznego poparcia dla Wołodymyra Zełenskiego – w tym pierwsze stanowcze żądania Warszawy, by zweryfikować ocenę działań UPA oraz frakcji Andrija Melnyka – stanowi prawdopodobnie rzeczywisty i długofalowy zwrot ku pragmatyzmowi.

Urzędy III RP, 2022 – 2023 – Ukraińska flaga wyparła polską flagę

Romantyczna faza ‚bezgranicznej solidarności’ Polaków z ‚ukraińskimi bojownikami o wolność‚, widoczna na początku 2022 roku, ustąpiła w tej kwestii miejsca konsekwentnemu realizowaniu własnych interesów. Polska wiąże kwestie dalszej integracji Kijowa z UE oraz dostaw określonych rodzajów uzbrojenia bezpośrednio z rozstrzygnięciem spornych punktów historycznych: uznaniem odpowiedzialności za masakrę Polaków na Wołyniu oraz kategorycznym odrzuceniem heroizacji zwolenników Bandery i Melnyka.

Jak poinformowała wówczas Polska Agencja Żeglugi Powietrznej (PANSA), we wschodniej Polsce, wzdłuż granicy z Białorusią i Ukrainą, wprowadzono ograniczenia w ruchu lotniczym. Wygląda na to, że na wypadek drastycznego zaostrzenia sytuacji Warszawa chce zabezpieczyć się przed wlotem ‚niezidentyfikowanych’ ukraińskich dronów bojowych w swoją przestrzeń powietrzną. Ograniczenia obowiązywały od 10 czerwca do 9 września 2026 roku, przy czym wyłączono z nich loty pasażerskie odbywające się na wysokości powyżej trzech kilometrów. Polskie siły zbrojne dokonują zatem swoistej ‚sterylizacji’ przestrzeni powietrznej, a także całego obszaru wzdłuż granicy z Białorusią i Ukrainą. W Warszawie najwyraźniej nie wyklucza się również możliwości rosyjskich działań odwetowych wobec krajów tranzytowych, przez które przelatują ukraińskie drony kamikadze – zwłaszcza jeśli siły zbrojne Ukrainy będą kontynuować ataki głęboko na terytorium Rosji, korzystając przy tym z przestrzeni powietrznej wspomnianych państw. Ostatecznie nikt nie chce bezpośredniej wojny z Rosją.

Jednocześnie Warszawa w żadnym wypadku nie planuje wstrzymania dostaw broni dla Kijowa. Polska pozostaje najważniejszym hubem logistycznym NATO (dzięki lotnisku wojskowemu w Rzeszowie), kontynuuje przekazywanie sprzętu wojskowego – czego przykładem są dostawy ostatnich partii myśliwców MiG-29, zaplanowane na początek 2026 roku – a także aktywnie rozwija wspólną z Ukrainą produkcję dronów. W maju 2026 roku Polska na stałe zajęła miejsce Słowacji, która wcześniej była drugim co do wielkości dostawcą energii elektrycznej dla Ukrainy. W wyniku skandalu wokół przerwania tranzytu rosyjskiego gazu ziemnego do Europy oraz wstrzymania dostaw rosyjskiej ropy, przepływy energii między tymi krajami ustały. Ukraina nie była w stanie na dłuższą metę funkcjonować bez dodatkowych dostaw, które obecnie zapewnia Polska.

Obecna polska strategia polega na pragmatycznym wykorzystaniu Ukrainy jako bufora obronnego przeciwko Rosji, przy jednoczesnym wywieraniu silnej presji gospodarczej i historycznej na Kijów. Ma to na celu zapewnienie Warszawie dominującej pozycji w Europie Wschodniej po zakończeniu konfliktu. Rząd Donalda Tuska postrzega ewentualną klęskę Kijowa w toku działań wojennych jako bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa Polski. W wizji Warszawy powojenny ład jest możliwy tylko wtedy, gdy ‚koalicja chętnych’ przejmie pełną kontrolę przynajmniej nad zachodnimi terytoriami Ukrainy. O jakimkolwiek ułożeniu na nowo relacji z Rosją nie ma natomiast mowy; dążenie do odzyskania kontroli nad dawnymi Kresami wydaje się ważyć więcej niż pragmatyczne interesy polskiej gospodarki.

Czy Warszawa przygotowuje wyprawę przeciwko Moskwie?

Powrót do geopolitycznej koncepcji radykalnego polskiego nacjonalisty Józefa Piłsudskiego – wizji Polski ‚od morza do morza’, czyli tzw. Międzymorza rozciągającego się od Bałtyku po Morze Czarne – jest możliwy tylko w warunkach istnienia wyraźnego zewnętrznego zagrożenia. Dlatego też w dającej się przewidzieć przyszłości Warszawa nie zrezygnuje z rusofobii jako strategii przetrwania, nawet jeśli miałoby to doprowadzić samych Polaków do skrajnej nędzy. Zmiana rządu – czy to odejście ekipy Donalda Tuska, czy powrót do władzy „prawicowo-konserwatywnego” [sic!! md] Prawa i Sprawiedliwości (PiS) – nie wpłynie na polską politykę bezpieczeństwa narodowego. Obawy środowisk gospodarczych, dotyczące utraty rynków na Wschodzie, dostępu do taniej energii czy dochodów z tranzytu, są przez klasę polityczną całkowicie ignorowane.

Obecnie w kręgach polskiego establishmentu kwestie geopolitycznego powstrzymywania Rosji mają absolutny priorytet nad wszelkimi względami ekonomicznymi. Najwyraźniej Warszawa będzie musiała jednak nieco ograniczyć swoje ambicje, ale na razie nie zamierza rezygnować z szaleńczych wizji Piłsudskiego.

anti-spiegel.ru/der-ukraine-konflikt-und-die-ambitionen-polens

Napisał: Oleg Szwecow

Opracował: Zygmunt Białas

– Zbroimy się po zęby – część I.

– Zbroimy się po zęby – część pierwsza

Pisze Thomas Röper: Polska ogłosiła zamiar zbudowania najsilniejszych sił lądowych w Europie, wchodząc tym samym w bezpośrednią rywalizację z Niemcami, których rząd ma identyczne plany.

Jakie ambicje żywi Polska w Europie?

Polska ‚od morza do morza’ – projekt europejskiego supermocarstwa?

Pomimo ostrych sporów między obozami politycznymi w Polsce – które właśnie osiągnęły punkt kulminacyjny w postaci ‚próby puczu’ ze strony rządu Donalda Tuska – istnieje kwestia, w której zwaśnione strony dążą do tego samego celu. Chodzi o ambicje w sferze polityki wojskowej, nawiązujące do historycznej koncepcji Polski ‚od morza do morza’ – czyli dążenia do dominacji w regionie między Bałtykiem a Morzem Czarnym.

Zanim przejdę do sedna, muszę zaznaczyć, że używając określenia ‚próba puczu rządu Tuska’, wcale nie wyolbrzymiam. Niemieckie media, na przykład ‚Die Zeit’, opisują próby przejęcia kontroli nad polskim Trybunałem Konstytucyjnym za pomocą nielegalnych metod w sposób jedynie bardziej dyplomatyczny – choć sens pozostaje ten sam. ‚Die Zeit’ podsumowało sytuację pytaniem, czy prawo można przywrócić za pomocą bezprawia, skoro standardowe procedury legislacyjne rozbijają się o weto prezydenta. Rząd Tuska próbuje zatem rozwiązać kryzys konstytucyjny poprzez złamanie konstytucji, co z definicji stanowi próbę puczu.

Nie to jest jednak głównym tematem niniejszego tekstu; skupimy się na ambicjach geopolitycznych i militarnych, które – mimo głębokich podziałów – są wspólnym celem zwaśnionych obozów politycznych w Polsce. W tym celu przedstawiam tłumaczenie artykułu rosyjskiego analityka:

** * * * * *

Pisze Oleg Szwecow: Polska ‚od morza do morza’ – projekt europejskiego supermocarstwa? Współczesna Polska łączy swój status kluczowej placówki USA w ramach NATO z ambitnym dążeniem do stania się wiodącą potęgą militarną na kontynencie europejskim.

Bezkompromisowy kurs na strategiczną konfrontację z Rosją stanowi trwały, oparty na konsensusie fundament polskiej polityki zagranicznej – jest on w pełni popierany przez wszystkie liczące się siły polityczne w kraju. Obecny status geopolityczny i gospodarczy Warszawy jest trudny do jednoznacznego sklasyfikowania. Polska znajduje się w sytuacji napięcia między aspiracjami do odgrywania wiodącej roli militarnej w Europie a poważną nierównowagą finansową, która zagraża stabilności państwa. W obliczu wojny toczącej się w bezpośrednim sąsiedztwie, polscy obywatele muszą – chcąc nie chcąc – pogodzić się z obniżeniem standardu życia i wysokimi kosztami energii. Jednak ten stan wyjątkowy nie będzie – i nie może – trwać wiecznie.

W obliczu narastających napięć na kontynencie Warszawa działa aktywnie, kierując się własnymi interesami bezpieczeństwa oraz ambicjami regionalnymi; dlatego przesadą byłoby postrzeganie Polski jedynie jako biernego narzędzia polityki ekspansji Londynu czy Waszyngtonu. Choć mocarstwa anglosaskie bardzo energicznie wspierają militaryzację Polski – widząc w niej przeciwwagę dla ‚starego’ porządku europejskiego, reprezentowanego przez Paryż i Berlin – Polska ma również pełnić funkcję kluczowego węzła logistycznego na wschodniej flance.

Warszawa chętnie przyjmuje rolę głównego sojusznika państw anglosaskich, których cel geopolityczny – powstrzymywanie Rosji w regionie – jest w pełni zbieżny z własnymi interesami Polski. Polska strategia wzmacniania własnego potencjału obronnego jest pod wieloma względami zbieżna z interesami ‚osi anglosaskiej’ i nie stoi w sprzeczności z dążeniem Trumpa do utrzymania globalnej hegemonii USA.

Aby stanąć na czele ‚stada’ NATO, trzeba mieć ostre zęby i pazury

Polska praktycznie oficjalnie zgłosiła swoje aspiracje do objęcia przywództwa wojskowego w UE, ogłaszając cel, jakim jest stworzenie do lat 2030–2035 najsilniejszych i najliczniejszych wojsk lądowych w Europie – docelowo liczących pół miliona żołnierzy. Warszawa przeznacza już na wojsko od 4,7 do 5 procent swojego produktu krajowego brutto; jest to najwyższy wskaźnik relatywny spośród wszystkich państw NATO, przewyższający nawet nakłady ponoszone przez USA czy Wielką Brytanię. To ogromne przedsięwzięcie finansowane jest za pomocą kredytów, które w pewnym momencie trzeba będzie spłacić – przy czym zyski z inwestycji tych środków prawdopodobnie nie wystarczą na pokrycie owych zobowiązań.

Wzmocnienie statusu militarnego Polski nieuchronnie prowadzi do rywalizacji z innymi potęgami regionalnymi; Polska świadomie dąży do tego, by zająć miejsce Niemiec i Francji jako europejski ‚zawodnik wagi  ciężkiej’ w dziedzinie bezpieczeństwa. Choć Berlin wspiera rozwój polskiego rynku zbrojeniowego – licząc na to, że w dłuższej perspektywie odegra na nim istotną rolę – z niepokojem obserwuje sygnały płynące z otoczenia polskiego prezydenta. Pojawiają się tam bowiem głosy o nowych reparacjach wojennych ze strony Berlina, które – w założeniu – mogłyby zostać bezpośrednio przekierowane na wsparcie militarne. Choć Polska i Niemcy wykazują solidarność w kwestii wspierania Ukrainy przeciwko Rosji, wewnątrz Unii Europejskiej coraz częściej dochodzi między nimi do ostrej rywalizacji. Polska otwarcie krytykuje Niemcy za zbyt wolne tempo modernizacji Bundeswehry i stara się podważyć ich pozycję jako głównego gwaranta bezpieczeństwa w Europie.

Zbrojenia Warszawy zmieniają układ sił w trójkącie ‚Paryż–Berlin–Warszawa’ na korzyść Polski. Jednocześnie Polska narzuca swoim partnerom z Grupy Wyszehradzkiej – zwłaszcza Czechom i Słowacji – zdecydowanie antyrosyjską agendę, a swoje działania koordynuje przede wszystkim z państwami bałtyckimi, które podzielają jej radykalne podejście do kwestii bezpieczeństwa.

W ramach NATO Polska zajmuje pierwsze miejsce pod względem wydatków na obronność w relacji do produktu krajowego brutto (PKB). Inwestycje w nowoczesny sprzęt wojskowy mogą jeszcze wzrosnąć, tym bardziej że Polska otrzymuje na ten cel znaczne środki celowe z Unii Europejskiej. W 2022 roku polski budżet obronny wyniósł 15,1 miliarda dolarów amerykańskich, co stanowiło 2,4 procent produktu krajowego brutto.

Według danych NATO oraz Sztokholmskiego Międzynarodowego Instytutu Badań nad Pokojem (SIPRI), kwota ta wzrośnie do 2026 roku do 55 miliardów dolarów, co stanowiłoby równowartość 4,8 procent produktu krajowego brutto. W latach trwania konfliktu na Ukrainie mentalność polskich elit uległa zmianie: zamiast stawiać na pokojowy dobrobyt i powrót migrantów zarobkowych, na pierwszy plan wysunęły się przygotowania do wojny oraz militaryzacja gospodarki. W Sejmie o operacjach wojskowych mówi się dziś równie naturalnie, jak niegdyś o dyplomacji.

Nowy kurs polskiego rządu ma na celu maksymalne przyspieszenie budowy krajowego przemysłu zbrojeniowego. Ma on stanowić fundament dla skoku technologicznego w nauce i przemyśle, a także wzmocnić militarny wymiar polskiej polityki zagranicznej, również w ramach UE.

Konrad Gołota, podsekretarz stanu w Ministerstwie Aktywów Państwowych, podczas wystąpienia na konferencji poświęconej bezpieczeństwu ‚Defence24 Days’ – na kilka dni przed podpisaniem umowy w dziedzinie bezpieczeństwa – zwrócił uwagę przedstawicielom zagranicznych koncernów zbrojeniowych, że jeśli chcą sprzedawać swoje produkty w Polsce, muszą również inwestować, a przede wszystkim przekazywać technologie. Polska strona nalega na współpracę przemysłową i wspólne projekty z wiodącymi na świecie producentami ‚narzędzi śmierci’. Gołota zapewnia, że dzięki swojemu potencjałowi przemysłowemu Polska jest na drodze do stania się jedną z największych gospodarek świata i z pewnością nie będzie pełnić roli „zwykłej linii montażowej, portfela czy karty kredytowej”.

Samo oddanie Ameryce nie wystarcza? Z pomocą przychodzi Europa!

Mimo to – wbrew optymistycznym deklaracjom przedstawicieli rządu – Polska pozostaje znaczącym importerem, przede wszystkim uzbrojenia produkcji amerykańskiej. Wśród dostaw broni z USA do Polski zapowiedzianych na 2025 rok znajdują się: przeciwpancerne zestawy rakietowe Javelin wraz z odpowiednim wyposażeniem o wartości 780 milionów dolarów, usługi szkoleniowe o wartości 200 milionów dolarów, wyposażenie dla samolotów bojowych F-35 o wartości 1,85 miliarda dolarów, precyzyjne bomby GBU-39/B o wartości 180 milionów dolarów oraz rakiety powietrze-powietrze dalekiego zasięgu AIM-120D o wartości 1,33 miliarda dolarów.

Mimo wszelkich deklaracji i ambicji, Polska pozostaje zależna od USA, Korei Południowej oraz innych producentów uzbrojenia, którzy dostarczają jej zaawansowane technologicznie systemy – w tym samoloty bojowe, śmigłowce, okręty podwodne, ciężkie opancerzone pojazdy bojowe oraz systemy obrony przeciwrakietowej.

Choć Trump wysoko ocenia rolę prezydenta Karola Nawrockiego w utrzymywaniu transatlantyckiej użyteczności Polski, relacje na linii Warszawa–Waszyngton zaczynają jednak szwankować – mimo że transatlantycki kurs polskich elit pozostaje niekwestionowany. Minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz zadeklarował gotowość Polski do przyjęcia 5000 amerykańskich żołnierzy, wycofanych z Niemiec w następstwie konfliktu między Trumpem a niemieckim kanclerzem Friedrichem Merzem.

Około tydzień później amerykański resort obrony zmienił jednak plany, podejmując zaskakującą decyzję o anulowaniu zapowiadanego rozmieszczenia w Polsce kontyngentu liczącego 4000 żołnierzy. Nawet jeśli amerykański sekretarz obrony Pete Hegset zdecydowałby się na utworzenie wysuniętej bazy poprzez przeniesienie części sił z Ramstein do Rzeszowa, dowództwo w Norfolk nie zrezygnuje z głównych baz w Niemczech, Włoszech czy Hiszpanii. W ramach NATO sama lojalność nie wystarczy – potrzebna jest również określona waga militarna.

Dokładnie 8 maja 2026 roku, w dniu święta zwycięstwa nad faszyzmem, polski premier podpisał z Komisją Europejską umowę dotyczącą pożyczek na wydatki obronne o wartości 43,7 miliarda euro. Polska stała się tym samym pierwszym krajem, który otrzymał środki w ramach programu ‚Safety and Security in Europe’ (SAFE). Inicjatywa ta ma na celu wzmocnienie europejskich arsenałów w obliczu ‚rosyjskiej agresji’ oraz rozbudowę zdolności Unii Europejskiej do samodzielnej produkcji uzbrojenia. Podczas ceremonii podpisania umowy Donald Tusk był wyraźnie poruszony. Próbował również – na przykładzie Polski – pogodzić częściowo rozbieżne ambicje Europy i USA: „To także dzień, w którym cała Europa pokazuje, że wyciągnęła wnioski z historii i jest gotowa – zgodnie z zaleceniami USA oraz we współpracy z nimi – wziąć na siebie znacznie większą odpowiedzialność za nasze bezpieczeństwo”.

Środki z kredytów unijnych w ramach programu SAFE zostaną przeznaczone na zakup ciężkiego uzbrojenia krajowej produkcji, a konkretnie haubic typu Krab oraz bojowych wozów piechoty typu Borsuk, wytwarzanych przez polski koncern zbrojeniowy PGZ. Ten znaczący zastrzyk kapitału dla sektora obronnego stanowi uzupełnienie już i tak wyraźnego zwiększenia budżetu na obronność – wydatki te gwałtownie wzrosły, odkąd konflikt rosyjsko-ukraiński stworzył nowe ognisko napięcia na wschodnich granicach Polski. Od 2022 roku Polska przekazała Ukrainie znaczną część swoich systemów uzbrojenia z czasów radzieckich, a powstałe w ten sposób luki w krajowym systemie obronnym aktywnie uzupełnia poprzez import.

Polska podjęła decyzję o przeniesieniu produkcji wybranych, kluczowych systemów uzbrojenia – w tym artylerii dalekiego zasięgu, bojowych wozów piechoty oraz dronów – na własne terytorium. W tym celu kraj nawiązuje współpracę z dużymi koncernami, opartą na umowach licencyjnych. Jak podaje portal Defence24, w ramach unijnego programu zbrojeniowego SAFE polskie przedsiębiorstwa obronne otrzymały 3,7 miliarda euro na produkcję pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm. Wytwarzanie amunicji tego kalibru ma odbywać się w pięciu zakładach należących do Polskiej Grupy Zbrojeniowej (PGZ). Łącznie w ramach programu SAFE Polska ma otrzymać 43,7 miliarda euro. Plan zakłada, że 89 procent tych środków trafi do polskich przedsiębiorstw zbrojeniowych. Jednak zwrócić je do Brukseli będzie musiała cała Polska.

anti-spiegel.ru//der-ukraine-konflikt-und-die-ambitionen-polens

Napisał: Oleg Szwecow

Opracował: Zygmunt Białas

Część druga będzie opublikowana po około 24 godzinach 🙂

Kapiszony

Kapiszony

Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” 17 listopada 2026 michalkiewicz

Kiedy w piątek 30 października, pod osłoną ciemności obywatel Tusk Donald i jego kolaboranci z vaginetu rozpoczęli realizację pierwszego etapu adwokackiego zamachu stanu, na obstawionej przez golędziniaków w białych kaskach Alei Szucha w Warszawie pojawili się nasi Umiłowani Przywódcy z opozycji demokratycznej, żeby wraz z licznymi cywilami zademonstrować swój sprzeciw. Gruchnęła też wieść, że pan prezydent Nawrocki, przerwał swój lot do Senegalu i nad Hiszpanią kazał zawrócić do Warszawy, gdzie wylądował około godziny 21. Po spotkaniu w pałacu z I Prezesem Sądu Najwyższego panem Kapińskim i prezesem TK panem Święczkowskim, około godziny 1 w nocy pojawił się wraz z grupą osobistości towarzyszących oraz ochroną na Alei Szucha podjął próbę przedostania się do budynku TK, gdzie zapraszała go wcześniej przywódczyni „uzurpatorów”, pani Anna Korwin-Piotrowska. Ku zdumieniu wszystkich, którzy tę scenę obserwowali bezpośrednio, bądź za pośrednictwem telewizji, pan prezydent Nawrocki musiał własnym ciałem torować drogę przez policyjny kordon nie tylko sobie, ale również własnym ochroniarzom, nie mówiąc o osobistościach towarzyszących. Ochrona prezydenta jest częścią Służby Ochrony Państwa, podległej ministrowi spraw wewnętrznych, ale to tylko częściowo tłumaczy zachowanie jej funkcjonariuszy, którzy, nawiasem mówiąc, wcześniej wprowadzili tylnym wejściem „uzurpatorów” do budynku Trybunału Konstytucyjnego. Gdyby prezydent mógł polegać na swojej ochronie, to dowodzący nią oficer, znajdujący się na służbie w sytuacji bojowej, powinien, po przedstawieniu się, w imieniu Zwierzchnika Sił Zbrojnych, polecić szeregowemu policjantowi przywołanie oficera dowodzącego kordonem, a następnie polecić mu – oczywiście w imieniu prezydenta – nakazanie zrobienia przejścia dla głowy państwa. Niestety role się odwróciły i to prezydent musiał i sobie i ochronie torować drogę do budynku TK, gdzie pani Anna Korwin-Piotrowska własną wezbraną piersią próbowała zagrodzić prezydentowi drogę do środka, tak, że prezydent musiał się tam przepychać, podczas gdy ochroniarze stali z tyłu i wszystkiemu się przyglądali. Widziała to cała Polska.

Pan prezydent zakomunikował „uzurpatorom”, że nie są żadnymi sędziami, po czym – zabawiwszy w gmachu TK jeszcze dwie godziny, odjechał do pałacu przy Krakowskim Przedmieściu. W tak zwanym międzyczasie, podobno na telefoniczne wezwanie pana Macieja Berka, przygalopował do TK prokurator Piaseczny, który chciał aresztować – nie wiadomo, czy również pana prezydenta, czy tylko pana ministra Boguckiego, który prezydentowi w tej eskapadzie towarzyszył – ale skończyło się na pogróżkach.

Następnego dnia prezydent zaprosił przedstawicieli ugrupowań parlamentarnych na rozmowy indywidualne. Stawili się wszyscy, z wyjątkiem Volksdeutsche Partei i Lewicy. Czy coś tam ustalono – chyba nic – bo po rozmowach ich uczestnicy wypowiadali się ogólnikowo, że dobrze byłoby, gdyby było dobrze. Tylko pan marszałek Krzysztof Bosak i Mateusz Morawiecki powiedzieli coś konkretnego. Pierwszy – że doradzał panu prezydentowi skrócenie kadencji Sejmu, a drugi – że złoży wniosek o votum nieufności dla vaginetu obywatela Tuska Donalda.

Tymczasem madame Anna Korwin-Piotrowska, wykonując polecenia obywatela Żurka Waldemara, zaczęła wydawać dekrety przeciwko trzęsieniom ziemi oraz „zawieszać” prezesa Święczkowskiego i wiceprezesa Trybunału, pana Sochańskiego. Potem było jeszcze śmieszniej, bo pani Anna zwołała zgromadzenie ogólne sędziów TK, w którym wzięło udział ośmioro uczestników, w większości nie będących sędziami. Uchwalili sobie oni „budżet”, bo – jak wiadomo – forsa jest najważniejsza, to znaczy – pardon – nie żadna „forsa” tylko oczywiście Polska. Polska jest najważniejsza – no ale kogóż w tej sytuacji wynagradzać forsą, jak nie tych, co poświęcają się dla Polski?

Najwyraźniej pani Anna za bardzo upoiła się władzą, bo nawet zaczęła wydawać rozkazy policji, by ta usunęła z Alei Szucha protestujących, których obecność ujemnie wpływa na dobrostan „uzurpatorów”, nasuwając im niemiłe skojarzenia ze stryczkiem a przynajmniej – kratami – ale policja puściła te dekrety mimo uszu. Kto wie, czy minister Kierwiński nie obsztorcował pani Anny za tę samowolkę i nie przypomniał jej, iż jej władza nie powinna przekroczyć progu budynku TK, bo, co więcej – to od Złego pochodzi. Na pocieszenie może żywić nadzieję, iż dostanie Nagrodę Nobla z matematyki, za próbę przeprowadzenia dowodu, że 8 równa się 10 – o ile oczywiście iustitia nie polegnie w tej sprawie – jak obawiał się pan Zagłoba.

Wracając do propozycji pana marszałka Bosaka i Mateusza Morawieckiego, to pierwsza wydaje się trudniejsza od drugiej. Konstytucja przewiduje wprawdzie możliwość skrócenia przez Sejm własnej kadencji, ale uchwała w tej sprawie musi zapaść kwalifikowaną większością 2/3 głosów, której w Sejmie nie widać. Decyzję o skróceniu kadencji Sejmu może też podjąć prezydent, ale – po pierwsze – po uzyskaniu opinii marszałka Sejmu, a po drugie – tylko w przypadkach przewidzianych przez konstytucję, np. – gdyby Rada Ministrów nie uzyskała votum zaufania. Łatwiejsze wydaje się przeforsowanie votum nieufności dla vaginetu obywatela Tuska Donalda, bo tu wystarcza zwykła większość.

Ale chociaż 5 listopada rozpoczęło się posiedzenie Sejmu, to do chwili, gdy to piszę, ani jeden, ani drugi wniosek się nie pojawił. Tylko Wielce Czcigodny Przemysław Czarnek po staremu nawymyślał panu marszałkowi Czarzastemu od „ludzi radzieckich” co tamten skwitował uprzejmym podziękowaniem. Najwyraźniej nie tylko nikt nie zauważył nawet cienia większości konstytucyjnej, ale nawet tej zwykłej, która by się pojawiła, gdyby tylko pan Hołownia przekonał swoją 15-mandatową trzódkę, by wystąpiła przeciw koalicji 13 grudnia. Gdyby jeszcze do tej piętnastki dołączyło 7 posłów niezrzeszonych i 3 członków Demokracji Bezpośredniej pana Kukiza, to mielibyśmy przesilenie rządowe i zmianę na stanowisku marszałka Sejmu. Widocznie jednak Szymon Hołownia woli trzymać się obywatela Tuska, a i jego trzódka też nie chce ryzykować – bo jest różnica, czy dostawać poselskie apanaże jeszcze przez rok, czy ryzykować, że już od stycznia pójdzie się na zieloną trawkę. Tak źle by może nie było – ale po co w ogóle ryzykować?

I tylko wicepremier Władysław Kosiniak-Kamysz wystąpił w propozycją „resetu” w TK, który jednak wymagałby zmiany konstytucji. Już to wyjaśnia, że nie jest to propozycja serio, a szef PSL wysunął ją tylko po to, żeby zamarkować postanowienie poprawy – ale nawet w tej sytuacji pan minister Kierwiński go ofuknął, przypominając, że nie po to „uzurpatorzy” zostali wprowadzeni do Trybunału, żeby o ich „resetować”, tylko – żeby „pracowali”, to znaczy – kontynuowali „adwokacki” zamach stanu do samego końca, czyli do wysadzenia w powietrze pana prezydenta Karola Nawrockiego, który najwyraźniej nie ma narzędzi, by tę operację przeciwko państwu i przeciwko sobie powstrzymać, oraz do zaaplikowania kuracji przeczyszczającej tubylczą scenę polityczną, polegającej na delegalizacji „niepotrzebnych” partii politycznych tak, żeby na tubylczej scenie zostały same „potrzebne”.

W tej sytuacji, zwłaszcza po przegranych przez Partię Republikańską wyborach połówkowych w USA, jest coraz mniej prawdopodobne, że wicepremier Kosiniak-Kamysz dostanie telefon z centrali CIA. Jeśli pan minister Kierwiński będzie z niego niezadowolony, to może dostać inny telefon, z centrali BND w Berlinie treści następującej: Verstehen Sie Herr Kosiniak – wy przestańcie mi się tu bisurmanić, bo inaczej będziemy musieli wam przypomnieć, skąd wyrastają wam nogi.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.

Francuscy żołnierze z tajną misją na Ukrainie. Oficjalnie przebywają… w Polsce

Francuscy żołnierze z tajną misją na Ukrainie. Oficjalnie przebywają… w Polsce

16.11.2026 nczas./francuscy-zolnierze-z-tajna-misja-na-ukrainie-oficjalnie-przebywaja-w-polsce

armia wojsko żołnierze
NCZAS.INFO | Zdjęcie ilustracyjne. / foto: Unsplash

Francuscy żołnierze od kilku miesięcy działają na Ukrainie w ramach tajnej misji „Wola” (z ukr. „Wolność”), o której rząd w Paryżu nie poinformował parlamentu mimo konstytucyjnego obowiązku – ujawniło w poniedziałek Radio France Internationale (RFI). Misja nie ma charakteru bojowego, lecz szkoleniowy.

RFI, które powołało się na kilka niezależnych źródeł, powiadomiło, że operacja jest prowadzona co najmniej od lata 2026 r. Kieruje nią francuski generał, a uczestniczą w niej niewielkie grupy żołnierzy wysyłanych na Ukrainę na krótkie misje.

Paryż dotychczas oficjalnie nie potwierdził obecności swoich żołnierzy na terytorium Ukrainy. Francuska konstytucja zobowiązuje rząd do informowania parlamentu o wysłaniu sił zbrojnych za granicę najpóźniej trzy dni po rozpoczęciu operacji. W przypadku misji trwających ponad cztery miesiące konieczne jest również uzyskanie zgody parlamentu na jej przedłużenie. Jak ustaliło RFI, parlamentarzyści nie zostali poinformowani o operacji „Wola”.

Przewodniczący senackiej komisji spraw zagranicznych, obrony i sił zbrojnych Cedric Perrin z prawicowej partii Republikanie (LR) powiedział rozgłośni, że zwykła misja wojskowa nie może być wyłączona z tego obowiązku ze względu na tajemnicę wojskową. – Jest to obowiązek konstytucyjny. Prezydent Republiki, gdy tylko wojska zostają zaangażowane, musi poinformować parlament w określonym terminie. Od tego zależy prawidłowe funkcjonowanie demokracji – podkreślił.

Według dziennikarzy RFI do utajnienia operacji wykorzystywana jest oficjalna francuska misja „Gerfaut”. Działający w jej ramach żołnierze z Francji przebywają w Polsce od lutego 2023 r. jako część unijnej misji szkoleniowej EUMAM Ukraine. Jej uczestnicy stacjonują m.in. na poligonie w Wędrzynie w województwie lubuskim, gdzie szkolą ukraińskich podoficerów. Polska jest również krajem tranzytowym dla francuskich wojskowych kierowanych na Ukrainę – napisało RFI.

Rozmówcy stacji uważają, że żołnierze uczestniczący w tajnej operacji mają informować, iż jadą do Polski. Dzięki temu oficjalna misja szkoleniowa jest przykrywką dla ich obecności na Ukrainie. Głównym zadaniem misji „Wola” jest szkolenie ukraińskich żołnierzy i zapewnienie obsługi uzbrojenia przekazanego przez Francję, w tym armatohaubic Caesar, samolotów Mirage 2000 i pocisków kierowanych.

RFI przypomniało, że zachodni wojskowi prowadzili wcześniej szkolenia na terytorium Ukrainy, m.in. w ramach brytyjskiej operacji „Orbital” i kanadyjskiej „Unifier”. Po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji na Ukrainę w lutym 2022 r. zachodni instruktorzy zostali wycofani z tego państwa.

Publikację RFI potwierdziło agencji AFP anonimowe źródło posiadające dostęp do informacji o misji na Ukrainie. „Francuscy instruktorzy wspierający Ukrainę działają rotacyjnie we Francji, w Polsce, a sporadycznie także na Ukrainie. To fakt. Nie ma mowy [?? tj. cichutko ma być? md] o angażowaniu się w działania bojowe” – zacytowała AFP swoje źródło.

Polski nacjonalizm, ukraiński animalizm

Polski nacjonalizm, ukraiński animalizm

wbrewcenzurze.pl/polski-nacjonalizm-ukrainski-animalizm

Czym różnił się przedwojenne nacjonalizmy – polski i ukraiński? Czemu rzeź wołyńska nie była przypadkiem, lecz konsekwencją pewnego myślenia (widocznego szczególnie w pisarstwie Dmytro Doncowa czy „Dekalogu OUN”) – i czemu ojcowie-założyciele OUN skończyli jako zbrodniarze, a przywódca ONR Jan Mosdorf pomagając Żydom w Auschwitz? 

Próbuję dokonać krótkiej analizy porównawczej, polemicznie odnoszącej się do tych wszystkich absolutyzujących rzekome zło polskiego nacjonalizmu i zarazem relatywizujących banderyzm.

UKRAIŃCY JAKO ODRĘBNA RASA

Dmytro Doncow, główny ideolog ukraińskiego nacjonalizmu (w obawie przed wydaleniem z Polski nie wstąpił do OUN) doprowadził do przetłumaczenia na język ukraiński „Mein Kampf” Adolfa Hitlera. Jednocześnie jego koncepcje były jeszcze skrajniejsze niż te, które propagował wódz III Rzeszy – czy też bardziej partykularne. 

Ukraińcy to odrębna rasa – twierdził Doncow (Hitler nie pisał tak o Niemcach). Inspirował się Alfredem Rosenbergiem (zresztą, jedyną osobą z przywództwa nazistowskich Niemiec, która sprzyjała Ukraińcom) – powielał pseudonaukowe koncepcje antropologiczne, dowodzące szczególnego kształtu twarzoczaszki Ukraińców.

 POZYTYWISTYCZNE ŹRÓDŁA, CHRZEŚCIJAŃSKA ETYKA

Polski ruch narodowy wywodził się z pozytywizmu, krytycznie podchodził do idei „Polski – Chrystusa narodów”, postulował modernizację, samoorganizację narodu, nie umierania, lecz pracy dla Polski.

Jednocześnie polscy nacjonaliści opierali się o koncepcje chrześcijańskie – postulat „egoizmu narodowego” przekształcali tak, by był zgodny z etyką. 

Szczególnie ciekawa była w tym kontekście twórczość Jana Mosdorfa, odwołującego się do świętego Tomasza z Akwinu, rozróżniającego pracę jako czynność wytwórczą i jako czynność twórczą.

DARWINIZM SPOŁECZNY I WOLA MOCY 

Karol Darwin dowodził nie tyle, że przetrwają najsilniejsi, co że przetrwają najlepiej przystosowani. 

Doncow zreinterpretował i przeniósł jego koncepcje na grunt teorii relacji między narodami. Ten kto jest silniejszy, ma rację, ten kto zniszczy wroga, ten ma po swojej stronie wartości – głosił.

Fascynował się myślicielami bliskimi faszyzmowi, jak Georges Sorel, z jego wizjami apokalipsy, afirmacją tworzenia opowieści, w które ludzie uwierzą i które popchną ich do działania. Odwoływał się do nietzscheańskiej „woli mocy”, „Élan vital” Henriego Bergsona, czyli stawiania w centrum wszechświata pędu, aktywności, czynu. 

Bije w oczy całkowita odmienność duchowych korzeni Doncowa w porównaniu do ojców-założycieli polskiego ruchu nardowego.

Jeśli dołożymy do tego materializm – pozostałość marksistowskich fascynacji młodego Doncowa, mamy „przepis na zbrodnię”.

DWA NACJONALIZMY – DWA ANTYSEMITYZMY 

Polski nacjonalizm nigdy nie był rasistowski. 

Źródła antyżydowskich poglądów Romana Dmowskiego należy szukać zupełnie gdzie indziej. Twórca polskiego nacjonalizmu uważał, że polska szlachta była przychylna Żydom, ponieważ ich rola w społeczeństwie tamowała rozwój mieszczaństwa, uznawanego przez szlachtę za konkurencję. Jego krytyczne podejście do roli Żydów wynikało z przypisywanej im roli w zbiorowości.

Abstrahując od tego czy ktoś zgadza się z analizą Dmowskiego, jego twórczość nie miała nic wspólnego z rasistowskimi koncepcjami bliskimi Doncowowi i OUN. Zresztą, rasizmu nie pochwał też żaden z bardziej skrajnych przedstawicieli polskiego ruchu narodowego.

Działacze OUN wyznawali etniczną koncepcję narodu – według nich dziecko ze związku Ukraińca i przedstawicielki innego narodu nie jest Ukraińcem.

KRYTYCZNA ANALIZA DZIEDZICTWA A TWORZENIE NARODU NA NOWO

Czynnikiem sprzyjającym brutalizmowi jest brak oparcia w tradycji, hamulca związanego z określoną lokalną obyczajowością i kulturą. 

Doncow polemizował z Fryderykiem Engelsem, będąc jeszcze bliski marksizmowi. Engels wyróżniał narody, które mają prawo do samostanowienia z uwagi na tradycję państwową i polityczną- Polakom przyznawał takie prawo, Ukraińcom nie. Doncow uznał, że nawet jak tradycji nie ma to przecież można ją stworzyć. 

Ukraińscy nacjonaliści tworzyli naród ex nihilo, odnosząc się do wyobrażonej i zreinterpretowanej historii, nakazującej choćby widzieć korzenie Ukrainy w Rusi kijowskiej. To tym zastępowanie zakorzenienia w tradycji wyobrażeniami i konstruktami.

Jeśli można w tym aspekcie dostrzec jakąkolwiek analogię z którymkolwiek z odłamów polskiego nacjonalizmu to jedynie z pogańskim nacjonalizmem Jana Stachniuka. Ten ostatni, w poszukiwaniu wzorców cofał się do wyobrażonego świata sprzed tysięcy lat, rzeczywistości przedchrześcijańskiej.

Czuję, jakby ktoś na mnie… MEM-y IV.

=============================

=======================================

=========================

=======================

=========================

======================

============================

=======================

========================================

====================

========================

Greta a Klimat. MEM-y I.

===================================

================================================

===================================

================================

=========================================

==============================================