Była rzecznik prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełeńskiego Julija Mendel opublikowała wpis krytykujący obecną sytuację a także ukazujący skalę wyludnienia kraju. „Jeśli to jest 'ochrona’ Ukrainy, strategia zawiodła” – napisała na X Mendel.
W Polsce jakiekolwiek opinie nieukazujące Ukrainy i Kijowa jako cywilizacji godnej przyszłego tysiąclecia jak również nieuznawanie podejmowanych działań za najlepsze z możliwych skutkuje oskarżaniem o rusko-onucyzm z sugerowaniem, by taką osobą 52 zainteresowały się służby. Tymczasem na Ukrainie, która prowadzi wojnę z Rosją mówienie o tym jest najwyraźniej normalną rzeczą.
Na X pojawił się dosadny komentarz ukazujący skalę zniszczenia kraju. Julija Mendel, była rzecznik prezydenta Wołodymyra Zełeńskiego podkreśliła wyludnienie kraju.
„W zeszłym roku Ukraina oficjalnie straciła ~800 000 ludzi. Liczba ludności spadła z 52 mln w 1991 roku do zaledwie 20 mln dzisiaj. Jeśli to jest 'ochrona’ Ukrainy, strategia zawiodła” – napisała Mendel.
Julija Mendel to ukraińska dziennikarka, w latach 2019-2021 była rzecznikiem prasowym prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełeńskiego. Jeszcze rok po zakończeniu tej funkcji opublikowała książkę, w której chwaliła przywództwo Zełeńskiego.
Od ubiegłego roku jednak jej komentarze stały się bardziej krytyczne. Ona sama w ubiegłym miesiącu znalazła się – jako jedyna obywatelka Ukrainy – na liście 10-letnich sankcji Kijowa. Sankcje przewidują m.in. zakaz korzystania z mediów społecznościowych – w tym z portalu X – na terytorium Ukrainy.
Co to takiego te straszne boty? Do tego jeszcze rosyjskie? Zaznajomieni w tym wątku mogą spokojnie pominąć czytanie następnego akapitu. Jest on przeznaczony dla tych osób, dla których słowo „boty” kojarzy się z obuwiem, a dokładniej z butami.
Są to po prostu komputery umieszczone z reguły w budynku zwanym potocznie centrum danych. Jeśli szukałeś kiedyś przy pomocy wyszukiwarki internetowej np. Google, to korzystałeś nieświadomie z efektów pracy tych botów. Dokładniej – przeszukują one wszystkie ponad miliard stron internetowych i analizują głównie tekst oraz wpisują do banku danych słowa kluczowe. Jest to niezbędne, żeby szukając na przykład „imperium barbarzyństwa” (z użyciem cudzysłowie), wyszukiwarka znalazła artykuł opublikowany kilka dni temu na tym blogu. Jest jeszcze drugie znaczenie bota: fikcyjne konto na platformie społecznościowej założone przez pozorowaną inteligencję – w skrócie SI. To drugie znaczenie jest tematem tego artykułu.
———————————————————————–
Alternatywna strona internetowa z mediami ma mnóstwo odsłon? O nie, serwer, na którym jest przechowywana, został zainfekowany przez sztuczną inteligencję i musi zostać tymczasowo odizolowany! „Rosyjskie boty” idealnie się do tego nadają, łącząc „sztuczna inteligencja jest zła”, „Rosja jest zła” i „dezinformacja jest zła” w zgrabnym koktajlu. Jak w przypadku lekarstwa Mary Poppins, każdy dostaje smak, jaki chce. To jest dokładnie ten rodzaj absurdalnej historii, która może posłużyć do usprawiedliwienia tego procesu w przyszłości.
Boty zniszczone – koniec z rosyjską propagandą! Kolejna dezinformacja jedynie słusznej zachodniej prawdy.
Także Polsatnews.pl napisał na ten temat. Schemat działania jest zawsze ten sam. Nieważne, czy pisze się o „ratujących życie szczepionkach”, globalnym ociepleniu, misji Apollo, zabójstwie Kennedy’ego, niedobrym Putinie, czy ataku Al-Kaidy na WTC – zawsze rzuca się gołosłowne twierdzenia oparte na medialnych kłamstwach powtarzanych do znudzenia.
Argumenty w dyskusji? To jest archaizm! Dzisiaj podaje się najważniejszy argument: tak jest, bo ja tak twierdzę! Uważasz inaczej – to jesteś głupi.
Wizja Orwella to jedynie przedsionek do świata planowanej totalitarnej technokratycznej kontroli.
Technokracja to przekonanie, że społeczeństwem powinni zarządzać eksperci techniczni, tacy jak inżynierowie, naukowcy i ekonomiści, a nie wybierani urzędnicy. Termin ten został ukuty w 1919 roku przez inżyniera Williama Henry’ego Smytha. Został on następnie spopularyzowany w latach 30. XX wieku przez ruch Technocracy Inc., który proponował zastąpienie polityków inżynierami i pieniędzy kredytami energetycznymi. Źródło.
Wszelka władza w ręce inżynierów! Tak powinienem zakrzyknąć na wzór bolszewików, skoro jestem inżynierem. Owszem, jestem. Jednak brzydzę się totalitaryzmem i walczę z nim już od ponad 40 lat. Dlatego nie popieram technokracji. Niektórzy pewnie w ten sposób wytłumaczą sobie moje motywy pisania tego blogu. Zawiść, że moi koledzy będą rządzić światem, a nie ja. Nic bardziej mylnego – nie mam ambicji zostania kolejną marionetką szarych eminencji, czyli politykiem.
Technokraci małpują jedynie naturę.
A rosyjskie boty? To jedynie słowa mające wywoływać strach: rosyjskie, bo tak nas się programuje, byśmy bali się wszystkiego, co z Rosji pochodzi zaś boty, to metafizyka językowa – fachowe określenie celowo wprowadzane, by utrudnić zrozumienie sensu przekazu. Podobnym celom służą „rosyjskie drony”. Strach. Mamy bać się pustych słów wykreowanych przez wielbicieli wojny z Rosją.
Rosyjscy trolle i boty zostały ponownie uruchomione „niczym komórki uśpione”, by atakować Demokratów: raport.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Ród Saudów otrzymał surowe ostrzeżenie od Ansarallah i jemeńskich sił zbrojnych: Jeśli będziecie nas nadal atakować, stracicie swoją infrastrukturę naftową i całą gospodarkę.
To nie jest groźba. To fakt.
A potem wkroczył najwyższy rangą saudyjski urzędnik, MbS [to właściciel ARABII md] , i jego doradcy, uparcie atakując jemeński skład ropy naftowej w Sanie. Ogłoszono już, że obiekt jest pusty. Niemniej jednak Saudyjczycy potrzebowali okazji do zrobienia zdjęcia – i to z płomieniami.
W rezultacie saudyjska infrastruktura naftowa stanęła w płomieniach. Rakiety balistyczne i drony jemeńskich sił zbrojnych zaatakowały siedzibę Aramco w Dammam, rafinerię Aramco w Rijadzie oraz rafinerię Aramco w Rabigh.
Dochody z eksportu ropy naftowej stanowią ponad 60% dochodów podatkowych Arabii Saudyjskiej. Budżet wojskowy, absurdalne wydatki rodziny królewskiej, prestiżowe projekty takie jak NEOM – wszystko to zależy od eksportu ropy naftowej.
ARAMCO jest w rzeczywistości najcenniejszą firmą na świecie, która pozyskuje i sprzedaje większość czarnej krwi płynącej w żyłach kolejnych „kul wampirów”.
Ale teraz mamy tych „terrorystów w sandałach” – demonizację napędzaną przez syndykat Epsteina – atakujących wampira tysiącem małych srebrnych kołków namaszczonych świeżym czosnkiem, prawdopodobnie każdego dnia. Rezultatem będzie nieuchronnie droga – i rzadka – czarna krew przez lata, gdy nieuniknione manipulacje się załamią.
Oś Oporu de facto kontroluje obecnie oba szlaki eksportu ropy naftowej Arabii Saudyjskiej: Cieśninę Ormuz i Cieśninę Bab al-Mandab.
W Cieśninie Ormuz marynarka wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej zaatakowała i podpaliła szereg tankowców, w tym supertankowiec przewożący 2 miliony baryłek saudyjskiej ropy naftowej.
To całkiem proste: każdy, kto wyłączy systemy nawigacyjne i identyfikacyjne, będzie traktowany jako cel wrogi i bezlitośnie niszczony przez flotę IRGC.
Jednocześnie siły jemeńskie kontrolują wzniesienia po obu stronach cieśniny Bab al-Mandab. Każdy atak posiłków i najemników saudyjskich na pozycje jemeńskie zakończył się niepowodzeniem.
Gdyby Cieśnina Ormuz i cieśnina Bab al-Mandab zostały całkowicie i jednocześnie zamknięte – co jeszcze nie nastąpiło – dynastia Saudów nie byłaby w stanie eksportować ani kropli ropy. I tak, cała jej gospodarka by się załamała.
Lotniska w Arabii Saudyjskiej są już sparaliżowane: król Chalid w Rijadzie, Nadżranie, Dżazanie, Janbu, Al-Dżauf, król Abdulaziz w Dżuddzie, Taifie i Dammamie. Ansarallah wdraża zawiłości „blokady przeciwko blokadzie”: prawdziwy kontratak na trwające od dziesięcioleci oblężenie lotniska w Sanie przez Arabię Saudyjską.
Nic dziwnego, że w świecie arabskim krążą dowcipy, w których październik w Rijadzie jest nazywany „miesiącem jemeńskiej świadomości”.
Jedyna prawdziwie prawdziwa armia w całym świecie arabskim
MbS miałby tylko jeden rozsądny wybór: zakończyć tę wojnę – którą po raz kolejny wywołał – i znieść blokadę Jemenu. Ansarallah nie chce dostępu do bogactw naftowych Arabii Saudyjskiej; chcą, aby Rijad przestał zabijać Jemeńczyków i sprowadzać na nich głód.
Ale Arabia Saudyjska, USA i kult śmierci w Azji Zachodniej mogą sobie wyobrazić Jemen jako rządzony przez łatwo manipulujący rząd marionetkowy. To wyjaśnia skład obecnej komórki wojennej w Rijadzie: doradcy z Arabii Saudyjskiej, Centralnego Dowództwa Sił Zbrojnych (CENTCOM) i kultu śmierci, w tym generał major.
Do tego dochodzi nieprzejrzysty Sojusz Obronny Mekki – który w istocie sprowadza się do syjonistycznego zbliżenia między Arabią Saudyjską, Turcją i Pakistanem w celu zwalczania bojowników Ansar Allah. To czysta zasada „dziel i rządź” – z saudyjskimi urzędnikami uzasadniającymi atak na kraj muzułmański ochroną interesów Izraela.
Przynajmniej zarówno Ankara, jak i Islamabad zaczynają zdawać sobie sprawę, że gdyby porzuciły swój obecny „defensywny” teatr działań i podjęły działania ofensywne przeciwko Ansarallah, natychmiast zostałyby uznane za uzasadnione cele.
MbS, wraz ze swoim CENTCOM-em i izraelskimi doradcami, nalega na wojnę z jedyną naprawdę skuteczną armią w całym świecie arabskim, zdolną do prowadzenia wojny na wyniszczenie i produkcji własnej precyzyjnej broni: z pewnością nie z grupą pozerów wymachujących zabawkami wartymi miliardy dolarów, których w rzeczywistości nie potrafią obsługiwać. Armia jemeńska mogłaby zniszczyć armię saudyjską na śniadanie.
Wszyscy pamiętają, jak siły jemeńskie wyparły dwie kolejne amerykańskie grupy lotniskowców z Morza Czerwonego w 2024 i 2025 roku. Marynarka Wojenna USA była głęboko zszokowana. Podobnie jak USS George Washington, gdy na początku września „napotkał” nowy irański pocisk przeciwokrętowy, zmuszający go do ucieczki na południowy Ocean Indyjski.
Nie ma sposobu na „inwazję” Jemenu. Geografia mówi sama za siebie, zwłaszcza surowe góry na północnym zachodzie, kontrolowane przez Hutich. Wbrew powierzchownej demonizacji syjonistycznych mediów, Huti – a właściwie Ansarallah – są w rzeczywistości złożoną organizacją religijną, polityczną, kulturową i wojskową o rozbudowanej strukturze administracyjnej, która zarządza stolicą, Saną, i większością Jemenu.
Huti nie są szyitami w ścisłym tego słowa znaczeniu; należą do zajdyckiego odłamu islamu, który jest stosunkowo bliski islamowi sunnickiemu. Termin „Huti” wywodzi się od rodziny Huthów – z miasta Huth – którzy założyli Ansarallah i odegrali kluczową rolę w obaleniu dyktatora Alego Saleha, rządzącego Jemenem przez 34 lata jako marionetka Arabii Saudyjskiej i Stanów Zjednoczonych. Ansarallah obaliła Alego Saleha w 2011 roku i przejęła kontrolę nad Saną i znaczną częścią Jemenu w 2014 roku.
Następnie, w 2015 roku, Arabia Saudyjska rozpoczęła wojnę z Jemenem, jednocześnie wspierając „uznawany przez społeczność międzynarodową” rząd marionetkowy – utworzony w pięciogwiazdkowym hotelu w Rijadzie. Jak sam byłem świadkiem w zeszłym roku, Rijad bezpardonowo bombarduje Jemen od jedenastu lat. Liczba ofiar śmiertelnych wśród cywilów waha się od 60 000 – w tym dzieci, kobiet i osób starszych – do setek tysięcy, nie licząc setek tysięcy ofiar głodu.
Mimo to Ansarallah nie został pokonany, mimo że Rijad nadal uzbrajał gangi najemników w południowym Jemenie.
Jak szczegółowo omawiałem z członkami Rady Politycznej w ubiegłym roku, chociaż Iran dostarcza organizacji Ansarallah broń i wsparcie wywiadowcze, decyzje Ansarallah są podejmowane w ramach struktury całkowicie niezależnej od Iranu, na której czele stoi przywódca Abd al-Malik Al-Houthi.
Targ jest teraz znacznie droższy
Ponieważ spirala eskalacji wydaje się wymykać spod kontroli, Ansarallah podniósł cenę za pokój: nie tylko zakończenie blokady i całkowite wycofanie Arabii Saudyjskiej z Jemenu, ale także wypłatę odszkodowań za wszystkie zniszczenia, które zostały dokonane od 2015 r.
A jeśli to się nie zdarzy, należy być przygotowanym na to, że do gry wkroczą trzy prowincje południowej Arabii Saudyjskiej – Najran, Dżizan i Asir – będące w rzeczywistości ziemią jemeńską, którą Brytyjczycy ukradli w 1934 roku.
Ansarallah ma potencjał, by z łatwością odzyskać te trzy prowincje. Gdyby do tego doszło, byłby to początek końca dynastii Saudów.
Jak głosi arabskie przysłowie: „Ya Rab” („O Boże!”), ale w znaczeniu: „O Panie, niech się stanie”. Duża część ludności arabskiej, ze wszystkich klas społecznych, nie może powstrzymać się od modlitwy o przyszłość Azji Zachodniej zbudowaną na prochach szejków naftowych, pełniących rolę „piątej kolumny”.
Rurociąg wschód-zachód do Janbu ulega zawaleniu, a wraz z nim zawala się ostatnia niezawodna droga królestwa omijająca Cieśninę Ormuz.
Kiedy Cieśnina Ormuz została zamknięta pod koniec lutego, Arabia Saudyjska posiadła coś, czego praktycznie nie miał żaden inny producent w Zatoce Perskiej: alternatywę na dużą skalę. Rurociąg Wschód-Zachód, znany w branży jako Petroline, transportuje ropę naftową na odległość ponad 1200 kilometrów przez pustynię, z pól naftowych Prowincji Wschodniej do Janbu nad Morzem Czerwonym. Jego maksymalna przepustowość wynosi około 7 milionów baryłek dziennie. Przez siedem miesięcy był on powodem, dla którego świat mógł nadal polegać na saudyjskiej ropie naftowej. Ta linia ratunkowa teraz zawiodła.
Jak działa system
Karl Miller właśnie zmapował sieć, a jego praca wyraźnie ilustruje, dlaczego rurociąg jest tak podatny na zagrożenia. Ropa naftowa nie płynie po prostu z odwiertu do rurociągu. Jest wydobywana z odwiertów głównych złóż – Ghawar, Khurais, Shaybah i innych – i transportowana kolektorami do zakładów separacji ropy naftowej i gazu, gdzie następuje rozdzielenie ropy, gazu i wody.
Następnie trafia do Abqaiq, ośrodka stabilizacji w sercu systemu, w którym znajduje się ponad 18 obiektów stabilizacji ropy naftowej. Dopiero stamtąd wpływa do Korytarza Wschód-Zachód.
Sam rurociąg opiera się na 11 głównych stacjach pomp, które tłoczą ropę naftową przez cały kraj, a także na dwóch oddzielnych stacjach redukcji ciśnienia, które chronią rurociąg, ale nie zapewniają dodatkowej wydajności pompowania. W Yanbu ropa naftowa jest przepompowywana do zbiorników magazynowych, rafinerii i tankowców. Każde ogniwo w łańcuchu musi działać. Jak to ujął Miller, rurociąg to połączony system ciśnienia, zasilania i sterowania, a Yanbu może przerwać operacje załadunku bez uderzenia w port ani jednej bomby – jeśli ropa naftowa nie dotrze.
Cztery stacje wyłączone z eksploatacji
Dokładnie to dzieje się teraz. Mogę potwierdzić, że cztery z trzynastu stacji rurociągu są wyłączone z eksploatacji. Atak dronów 11 września sparaliżował rurociąg na wiele tygodni; Rijad obwinił wspierane przez Iran milicje w Iraku. Naprawy przywróciły przepływ tylko częściowo, gdy 4 października stacja pomp w Churais, na wschód od Rijadu, została po raz pierwszy zaatakowana, co ponownie unieruchomiło rurociąg. Nikt nie przyznał się do odpowiedzialności za ten atak.
Miller przestrzega przed prostym przeliczaniem liczby uszkodzonych stacji na straty mocy: utrata jednej trzeciej stacji nie oznacza automatycznie utraty dokładnie jednej trzeciej wydajności. Kluczowe czynniki to lokalizacja uszkodzonych stacji, dostępne objazdy oraz ciśnienie, jakie mogą utrzymać pozostałe pompy. Rurociąg, który utracił kilka stacji pomp, nie może pracować z wydajnością zbliżoną do nominalnej, a pompy, turbiny i transformatory zastępcze to urządzenia budowane na zamówienie, z długim terminem realizacji. Zakładając przepustowość na poziomie 5,8 miliona baryłek dziennie, Miller oblicza, że całkowite przerwanie korytarza zagroziłoby transportowi 40,6 miliona baryłek ropy naftowej w ciągu tygodnia i 174 milionów baryłek w ciągu miesiąca.
Rurociąg jest pod ciśnieniem [militarnym md] na obu końcach. Po stronie Morza Czerwonego, Ansar Allah zajął wyspy u wejścia do Morza Czerwonego, w tym Perim w cieśninie Bab al-Mandab, i w lipcu nałożył zakaz żeglugi morskiej dla statków saudyjskich. Tankowce z produktami płynnymi wypływające z Janbu i Rabigh, zmierzające do Azji i Afryki Wschodniej, muszą teraz płynąć na północ przez Kanał Sueski, co wydłuża ich trasę o prawie miesiąc. W związku z tym nawet baryłki, które docierają do Janbu, są wolniej sprzedawane i osiągają wyższe ceny.
Co zrobił Iran
Uszkodzenia szerszego systemu saudyjskiego nastąpiły w dwóch oddzielnych kampaniach i warto je rozróżnić. Ataki Iranu miały miejsce w pierwszych tygodniach wojny, w marcu i kwietniu, wymierzone w wybrzeże Zatoki Perskiej i terminale eksportowe. Rafineria Ras Tanura o wydajności 550 000 baryłek dziennie została zamknięta na około tydzień. Załadunek w Janbu został na krótko wstrzymany, a dron rozbił się w rafinerii SAMREF w Janbu. W kwietniu zamknięto obiekty rafinerii SATORP i kompleksu petrochemicznego w Jubail o wydajności 460 000 baryłek dziennie; rafineria w Rijadzie została trafiona; pożary w zakładzie gazowym Ju’aymah zakłóciły eksport skroplonego i skroplonego gazu ziemnego; a zdolności produkcyjne w Manifie i Khurais zostały zmniejszone o około 300 000 baryłek dziennie każda. Shaybah był wielokrotnie atakowany. Publiczne doniesienia nie ujawniały nazwisk sprawców wszystkich ataków, które miały miejsce wiosną. Wiadomo jednak, że ataki miały miejsce w trakcie kampanii irańskiej i były zgodne z jej schematem: wybrzeże, ośrodki przetwarzania i wyjścia.
Co zrobił Ansar Allah
Kampania Ansar Allah rozpoczęła się później, trwała dłużej i posuwa się dalej na północ. W sierpniu ruch zaatakował rafinerię Aramco w Dżizanie, która stanęła w płomieniach 9 sierpnia, i przyznał się do ataku w Nadżranie. 7 i 8 września zaatakował zakłady Aramco w Dżizanie, Nadżranie i Abha, wstrzymując działalność i raniąc 73 osoby. 3 października przyznał się do ataku na zakład Aramco na południe od Rijadu. Następnie, 10 października, zaatakował Ghawar, największe na świecie konwencjonalne pole naftowe. Niezależne potwierdzenie, że Ghawar został trafiony. Rijad nie skomentował zniszczeń. Ruch, który rozpoczął tę wojnę od ataku na cele w pobliżu granicy jemeńskiej, dotarł teraz do źródła ropy zasilającej rurociąg – ponad 1000 kilometrów dalej.
Połączenie tych dwóch kampanii maluje ponury obraz. Iran uszkodził rafinerie i zakłady przetwórcze na wybrzeżu Zatoki Perskiej; Ansar Allah zaatakował złoża w głębi lądu i kontrolował szlak morski na drugim końcu korytarza; a rurociąg pomiędzy nimi utracił cztery z trzynastu stacji. Arabia Saudyjska traci dostęp do Zatoki Perskiej, dostęp do Morza Czerwonego i rurociąg, który łączy te dwa kraje.
Szkody gospodarcze
Koszty są już widoczne. W drugim kwartale saudyjska aktywność naftowa spadła o 24,7% rok do roku, a gospodarka skurczyła się o 4,8% – to najgorszy kwartał od czasu pandemii. Wartość eksportu ropy naftowej w 2025 roku wyniosła około 212 miliardów dolarów, co stanowi około 17% PKB, a dochody z ropy finansują państwo saudyjskie, a także znaczną część gospodarki klasyfikowanej jako niezwiązanej z ropą.
Kluczowa postać
Zakres
Rurociąg Wschód-Zachód
4 z 13 stacji nieczynne; nominalna wydajność około 7 milionów baryłek dziennie
Całkowite zatrzymanie korytarza (Miller)
40,6 mln baryłek tygodniowo zagrożonych; 174 mln miesięcznie
Każdy milion baryłek dziennie utraconego eksportu
Około 30–33 miliardów dolarów rocznie przy cenie ropy wynoszącej 80–90 dolarów
Cięcia w przepustowości w Manifie i Khurais (wiosna)
Około 600 000 baryłek dziennie; około 20 miliardów dolarów rocznie przy cenie ropy wynoszącej 90 dolarów.
Ghawar
Około 3,8 mln baryłek dziennie zagrożonych zdolności produkcyjnych
Rekonstrukcja w Zatoce Perskiej (Miller)
Od 550 miliardów do 2,28 biliona dolarów w ciągu siedmiu do dziesięciu lat
Szacunki przychodów są moimi obliczeniami. Przepustowość złóż i rurociągów jest wartością przybliżoną.
Najnowsza ocena Millera szacuje koszt odbudowy uszkodzonego systemu energetycznego w Zatoce Perskiej na 550 miliardów do 2,28 biliona dolarów w ciągu siedmiu do dziesięciu lat. Dotyczy to całego regionu, ale Arabia Saudyjska będzie konkurować z Katarem, Kuwejtem, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Irakiem o tych samych producentów, inżynierów i siłę roboczą. Stacji pomp nie da się naprawić, używając części zamiennych z byle jakiego magazynu.
Dla reszty świata rurociąg Wschód-Zachód był polisą ubezpieczeniową. Dopóki działał, saudyjska ropa naftowa mogła trafić na rynek, niezależnie od tego, co wydarzyło się w Cieśninie Ormuz. Teraz, gdy cztery z trzynastu stacji są nieczynne, Ghawar został uszkodzony, a Morze Czerwone jest przedmiotem sporu, ta polisa ubezpieczeniowa wygasła. Globalny niedobór oleju napędowego i paliwa lotniczego będzie się pogłębiał, a Arabia Saudyjska, dostawca ostatniej szansy, walczy teraz o ochronę własnej gospodarki, zamiast ratować kogokolwiek innego.
W miarę jak sytuacja gospodarcza Europy pogarsza się, również jej przywódcy zmierzają w kierunku form szaleństwa, które jeszcze bardziej zaostrzają sytuację. W obliczu problemu energetycznego, który UE sama sobie stworzyła mając nadzieję na przełamanie stagnacji (będącej jałowym owocem kazirodczego połączenia dawnych ideałów z najbardziej bezczelnym neoliberalizmem) poprzez podbój Ukrainy i związane z tym pokonanie Rosji, pomieszczenia w Brukseli ogarnia histeria.
Ursula von der Leyen, główna odpowiedzialna za tę sytuację, chce pożyczyć jeszcze więcej pieniędzy: jej najnowsza propozycja zakłada zwiększenie obecnego siedmioletniego budżetu UE do 2 bilionów euro
secondowelfare.it/primo-welfare/qfp-ue-coesione-sociale, a ponieważ państwa członkowskie nigdy nie będą skłonne wyłożyć więcej na europejski eksperyment, istnieje tylko jeden sposób na osiągnięcie tego celu, a mianowicie zaciągnięcie pożyczek w międzynarodowych bankach w celu zastąpienia poprzedniej pożyczki w wysokości 750 miliardów euro udzielonej w związku z “pandemią covidową”.
Ale oczywiście pożyczki trzeba spłacać, a kiedy zaciąga się je nie na przyszły rozwój, lecz po to, by ukryć epokową porażkę, oznacza to, że to obywatele będą musieli ponieść tego konsekwencje, doświadczając dalszego odpływu ich dochodów – w kontekście gospodarki tak bardzo zdewastowanej, że europejskie elity widzą w kontynuacji wojny swój jedyny sens i sposób istnienia. W rzeczywistości, UE przekształca się w swego rodzaju organ wykonawczy NATO.
Tym sposobem, w stolicy tejże zrujnowanej i udawanej Unii – gdzie od dwudziestu lat toczy się podziemna walka na noże między poszczególnymi krajami (wystarczy spojrzeć na rolę, jaką odegrały Niemcy w wywołaniu podwyżki spreadu we Włoszech) – rozważa się wprowadzenie szeregu podatków europejskich, które dołączyłyby do podatków krajowycheuroborsa.it/tasse-ue-europei.aspx.
Oczywiste jest, że ta ogromna suma pieniędzy miałaby posłużyć do zasilania owej bezdennej studni, jaką jest Ukraina – w nadziei, że wojna będzie trwała w nieskończoność, lub że wybuchnie konflikt globalny.
Wszystko to nie ma sensu, ale odzwierciedla świadomość, że ostateczna porażka Zełenskiego oznacza również upadek UE, która postawiła wszystko na tę właśnie kartę – instytucjonalną zabawkę, wykorzystywaną przez oligarchie do pokonywania problemów związanych z konsensusem w poszczególnych krajach. Obecnie, bunt jest widoczny na całym kontynencie, przybierając różne formy, które jednak zmierzają w tym samym kierunku.
Dlatego – ogarnięci paniką – gorączkowo starają się złupić wszystko, co tylko mogą, zanim będzie za późno.
GDAŃSK – OSOWA: Parafia Św. Polikarpa – Każdego 16-tego dnia miesiąca o godz. 18.00 zapraszamy na Mszę Świętą w intencji Ojczyzny. Po Mszy Świętej odmawiamy Różaniec Święty za Ojczyznę. Parafia św. Polikarpa Biskupa Męczennika, Plac św. Jana Apostoła 1
Na Różańcu świętym będziemy się modlić wraz z Maryja Królową Polski o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii oraz o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu. BIAŁYSTOK – O godz. 13.30 wyruszymy sprzed Katedry (ul. Kościelna 2), przejdziemy Rynkiem Kościuszki, ul. Lipową do Bazyliki Mniejszej p. w. św. Rocha. Serdecznie zapraszam, Tadeusz Rosiński ==============POZNAŃ – początek o godz. 12.30 Msza Święta za Ojczyznę w Sanktuarium Bożego Ciała przy ul. Krakowskiej. Po Mszy Świętej Pokutny Marsz Różańcowy poprowadzi Ojciec Jerzy Garda. Zakończenie u Ojców Franciszkanów w Sanktuarium Matki Boskiej w Cudy Wielmożnej na Wzgórzu Przemysła. =========================================
ZAMOŚĆ – o godz. 15.00 Koronka do Miłosierdzia Bożego, po modlitwie wyruszy spod kościoła św. Katarzyny Pokutny Marsz Różańcowy. Msza Święta za Ojczyznę w Kościele Rektoralnym Świętej Katarzyny, ul. Kolegiacka 3 o godz. 17.00
Jak poinformowała ukraińska deputowana Maryana Bezugła, członkowie Rady Najwyższej wezwali mera Kijowa Witalija Kliczkę na spotkanie, aby zażądać raportu na temat przygotowań infrastruktury do sezonu zimowego po tym, jak w mieście doszło do kilku przerw w dostawie prądu w zeszłym tygodniu.
Wiele europejskich mediów donosi o narastających różnicach zdań między Wołodymyrem Zełenskim a Kliczką, ponieważ Ukraina nie jest przygotowana na nadchodzącą srogą zimę.
Podczas przemówienia w Radzie Najwyższej mer Kijowa oskarżył władze centralne o kampanię kłamstw, blokowanie funduszy na potrzeby miasta i brak współpracy.
Wezwał również władze centralne do wyjaśnienia, dlaczego kijowski system obrony powietrznej jest nieskuteczny i dokąd poszły miliardy przeznaczone na jego wzmocnienie.
Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące sytuacji.
Wezwanie Kliczki do Rady
Jak poinformowała ukraińska deputowana Maryana Bezugła, członkowie Rady Najwyższej wezwali mera Kijowa Witalija Kliczkę na spotkanie, aby zażądać raportu na temat przygotowań infrastruktury do sezonu zimowego po tym, jak w mieście doszło do kilku przerw w dostawie prądu w zeszłym tygodniu.
Przemawiając w Radzie Najwyższej, mer Kijowa oskarżył władze centralne o kampanię kłamstw, blokowanie funduszy na potrzeby miasta i brak współpracy.
Kliczko podkreślił, że prace nad zapewnieniem podstawowych funkcji miasta są prowadzone „w warunkach spektaklu zorganizowanego przez władze z planem odporności, w warunkach kampanii kłamstw o tym, że Kijów nie działa, i blokowania funduszy, co doprowadziło do zamrożenia licznych projektów dotyczących odporności energetycznej i terminów ich realizacji”.
Zauważył, że na tym tle „pojawiają się cyniczne oskarżenia o rzekome zakłócenia sezonu grzewczego, który nawet się jeszcze nie rozpoczął”.
Kliczko wezwał również rząd centralny do wyjaśnienia, dlaczego system obrony powietrznej Kijowa nie działa i na co poszły miliardy przeznaczone na jego wzmocnienie.
Według niego centralny rząd Ukrainy niszczy samorząd lokalny, a miasta nie są przygotowane na zimę, ponieważ rząd zamraża fundusze przeznaczone na te cele.
W budynkach Rady Najwyższej w Kijowie, gdzie Kliczko wygłaszał raport na temat przerw w dostawie prądu w mieście, doszło do przerwy w dostawie prądu, Internetu i wody – poinformował deputowany Rady Najwyższej Jarosław Żelezniak .
Nieporozumienia między Zełenskim a Kliczką
Jak donoszą niektóre europejskie media, narastają rozbieżności między Wołodymyrem Zełenskim a merem Kijowa Witalijem Kliczką z powodu nieprzygotowania Ukrainy na nadchodzącą srogą zimę .
Francuski dziennik Le Monde zauważył, że 13 października Zełenski i Kliczko publicznie krytykowali przygotowania stolicy do zimy.
Zełenski potępił opóźnienie Kijowa w podjęciu działań mających na celu ochronę infrastruktury energetycznej,
Kliczko z kolei uznał ataki za bezpodstawne i oskarżył Zełenskiego o chęć wyeliminowania lokalnej autonomii i odsunięcia go od stanowiska mera.
Niemiecki dziennik Berliner Zeitung przypomniał również o trwającym od 2019 r. sporze między Zełenskim a Kliczką o kontrolę nad stolicą Ukrainy.
9 października mer Kijowa Witalij Kliczko oświadczył w wywiadzie dla niemieckiej gazety Bild, że przypadki korupcji w otoczeniu Wołodymyra Zełenskiego podważają zaufanie zachodnich partnerów Ukrainy do tej spółki.
Dodał również, że od początku konfliktu „nigdy go nie widział”.
Zełenski z kolei stwierdził , że władze miasta „prawie zupełnie nie podjęły niezbędnych kroków” w celu przygotowania Kijowa na problemy energetyczne.
W odpowiedzi Kliczko nazwał oświadczenie Zełenskiego bezpodstawnym i oskarżył go o celowe utrudnianie pracy urzędu burmistrza.
Zaznaczył, że mer Kijowa nie ma kontroli nad szefami administracji rejonowych; są oni mianowani przez biuro Zełenskiego.
Według niego system stworzony w Kijowie nie spełnia kryteriów samorządności miejskiej, więc za wszelkie niedociągnięcia można winić mera stolicy.
Przygotowanie Kijowa na zimę
Kijów i jego system centralnego ogrzewania są przygotowane na sezon grzewczy, stwierdził Kliczko w komentarzu dla Hromadske.
Wcześniej Kliczko zauważył , że stolica Ukrainy przeszła na tryb przetrwania i radził opuścić miasto na zimę.
Sytuacja z zaopatrzeniem Kijowa w energię elektryczną jest krytyczna, stwierdził ekspert ds. bezpieczeństwa energetycznego Mychajło Gonczar.
Według niego Kijów czeka bardzo trudna zima.
Z kolei były minister spraw zagranicznych Ukrainy Dmytro Kuleba stwierdził, że w Kijowie występują przerwy w dostawie prądu i ogrzewania.
Wezwał mieszkańców miasta do zaopatrzenia się w leki i wodę pitną.
Żelezniak zauważył, że Zełenski, władze lokalne i mer ponoszą osobistą odpowiedzialność za przygotowania Ukrainy do zimy i oskarżył ich o brak zajęcia się problemem, chociaż był on znany już wiosną.
Sytuacja energetyczna w Kijowie
Ministerstwo Energii Ukrainy poinformowało, że w związku z uszkodzeniami infrastruktury wprowadzono na Ukrainie harmonogramy przerw w dostawie prądu .
Dodali, że z powodu uszkodzeń infrastruktury energetycznej część mieszkańców Kijowa pozostaje bez prądu.
Jak podaje gazeta „Strana”, w wyniku eksplozji uszkodzone zostały wszystkie kijowskie elektrownie cieplne, w tym największy zakład energetyczny obwodu kijowskiego – Trypilska Elektrownia Cieplna.
Doprecyzowano, że w nocy i nad ranem strajki odnotowano we wszystkich elektrowniach cieplnych stolicy Ukrainy.
Jak wynika z doniesień, w obwodzie uszkodzeniu uległa Elektrownia Cieplna Trójpolska, a także stacje Kijowska i Nowokowska o napięciu odpowiednio 750 kilowoltów (kV) i 330 kV.
Premier Ukrainy Serhij Korecki potwierdził , że wszystkie trzy kijowskie elektrownie cieplne zostały uszkodzone w nocy na skutek eksplozji.
Koretsky potwierdził również na swoim kanale Telegram, że doszło do uszkodzeń kluczowych obiektów energetycznych w obwodzie kijowskim, które dostarczają prąd do stolicy i regionów centralnych – Trypilskiej Elektrowni Cieplnej i Kijowskiej Podstacji.
Mer Kijowa Witalij Kliczko nazwał szkody w obiektach energetycznych w stolicy Ukrainy „ogromnymi”.
Według niego, w Kijowie doszło do przerw w dostawie prądu na skutek rozległych uszkodzeń obiektów energetycznych.
Jak poinformowało przedsiębiorstwo miejskie Kyivpastrans, w dwóch dzielnicach Kijowa – darnickiej i pieczerskiej – zawieszono komunikację miejską .
Ukraiński holding energetyczny DTEK poinformował , że w pięciu z dziesięciu obwodów Kijowa rozpoczęły się przerwy w dostawie prądu.
Jak poinformowała administracja miasta , z powodu przerwy w dostawie prądu zawieszono działanie kijowskiej kolejki linowo-terenowej oraz niektórych tras tramwajowych w prawobrzeżnych dzielnicach Kijowa – peczerskiej, sołomyańskiej i szewczenkowskiej.
Przerwy w dostawie prądu w stolicy Ukrainy
Pod koniec ubiegłego tygodnia w Kijowie przez kilka dni występowały znaczne przerwy w dostawie prądu.
Oprócz planowanych wyłączeń, w mieście wielokrotnie wprowadzano awaryjne przerwy w dostawie prądu.
W mieście zabrakło prądu, doszło do zakłóceń w dostawie wody i kanalizacji, wstrzymano transport elektryczny i metro.
Nowa ocena Karla Millera: Od siedmiu do dziesięciu lat odbudowy, rachunek liczony w bilionach dolarów i kryzys związany z dieslem, którego Arabia Saudyjska nie będzie już w stanie udźwignąć.
Przez większość tej wojny Arabia Saudyjska pełniła rolę amortyzatora dla globalnego rynku ropy naftowej. Po zamknięciu Cieśniny Ormuz, Rijad skierował ropę naftową na zachód rurociągiem Wschód-Zachód do portu Janbu nad Morzem Czerwonym, utrzymując w ten sposób przynajmniej część swojego eksportu. Ta alternatywna trasa jest obecnie atakowana. Ansar Allah zajął wyspy u wejścia do Morza Czerwonego, nałożył „zakaz morski” na saudyjskie statki i przyznał się do ataków na saudyjskie lotniska. We wrześniu drony w dużej mierze sparaliżowały rurociąg Wschód-Zachód. Rijad oskarżył o to wspierane przez Iran milicje w Iraku. 4 października po raz pierwszy zaatakowano stację pomp w Churais, na wschód od Rijadu, co ponownie sparaliżowało rurociąg.
Karl Miller, którego wcześniejszą ocenę globalnego kryzysu paliwowego przytaczałem, właśnie ukończył nową analizę tego, co to oznacza dla Arabii Saudyjskiej i świata. Jego wniosek jest otrzeźwiający: odbudowa systemu energetycznego w Zatoce Perskiej zajmie znacznie więcej czasu i będzie kosztować o wiele więcej, niż ktokolwiek w Waszyngtonie jest gotów przyznać, a Arabia Saudyjska nie może już dłużej liczyć na wypełnienie luki w dostawach.
Oto jego kluczowe wnioski.
1. Trasa obejściowa jest słabym punktem.
Miller wychodzi z założenia, że rurociąg to nie tylko rura. To połączony system stacji pomp, zasilaczy, systemów sterowania, zbiorników magazynowych i terminali przeładunkowych – i jest tak mocny, jak jego najsłabsze ogniwo. Uszkodzenia stacji pomp rurociągu Wschód-Zachód we wrześniu, zakłócenia w porcie Khurais w październiku, pożar w kompleksie energetycznym w Rijadzie i zakłócenia w ruchu lotniczym w Arabii Saudyjskiej – wszystko to dotknęło ten system w różnych punktach. Rurociąg został częściowo naprawiony, ale Miller ostrzega, że problem ciągłej utraty sprzętu pozostaje nierozwiązany. Yanbu można zamknąć bez uderzenia w port ani jednej bomby: jeśli nie dopłynie więcej ropy naftowej, tankowce nie będą mogły zostać załadowane.
Ostrzega również przed liczeniem uszkodzonych stacji tak, jakby każda z nich stanowiła stały procent utraconej przepustowości. Kluczowym czynnikiem jest natężenie przepływu, które mierzy w odniesieniu do wartości odniesienia wynoszącej 5,8 miliona baryłek dziennie transportowanych tym korytarzem. Całkowita przerwa trwająca siedem dni zagroziłaby transportowi 40,6 miliona baryłek; w ciągu 30 dni liczba ta wzrosłaby do 174 milionów baryłek. Podkreśla, że jest to kalkulacja potencjalnego wpływu, a nie stwierdzenie całkowitego zamknięcia rurociągu.
2. Odbudowa zostanie przedłużona do 2033–2036 r.
W swoim poprzednim badaniu Miller oszacował pięcioletni okres odbudowy uszkodzonego kompleksu energetycznego w Zatoce Perskiej. Teraz wydłużył go do siedmiu do dziesięciu lat w przypadku najbardziej uszkodzonych, połączonych systemów. Oznacza to, że pełna odbudowa spodziewana jest między październikiem 2033 a październikiem 2036 roku. Część produkcji zostanie przywrócona wcześniej, ale pełne i niezawodne działanie nie nastąpi.
Przyczyną jest wymagany sprzęt. Duże sprężarki, turbiny, transformatory wysokiego napięcia, specjalistyczne zbiorniki ciśnieniowe i zintegrowane systemy sterowania są wykonywane na zamówienie i nie można ich po prostu zabrać z magazynu. Jego krytyczny harmonogram wymiany takiego pakietu sprzętu wynosi 84 miesiące: rok na ocenę uszkodzeń i sfinansowanie planowania, trzy lata na zaopatrzenie i produkcję, dwa lata na dostawę i instalację oraz rok na uruchomienie i stabilizację. Niebezpieczne lokalizacje, luki w finansowaniu, kolejki u producentów i powtarzające się ataki mogą wydłużyć ten czas nawet o trzy lata. Jak to ujął: Pieniądze mogą zabezpieczyć miejsce produkcji, ale nie skrócą każdego etapu projektowania i produkcji.
3. Rachunek na kwotę od 550 miliardów do 2,28 biliona dolarów
Miller modeluje odbudowę całego systemu energetycznego w Zatoce Perskiej, w tym Arabii Saudyjskiej, za pomocą trzech scenariuszy. Wyjaśnia wyraźnie, że są to ramy finansowania oparte na pewnych założeniach, a nie na zweryfikowanych szacunkach szkód, ani też nie są to obliczenia wyłącznie dla Arabii Saudyjskiej.
Scenariusz kontrolowany
Scenariusz centralny
Trudny scenariusz
Kapitał podstawowy na odbudowę
400 miliardów dolarów
800 miliardów dolarów
1,4 biliona dolarów
Dodatkowe koszty wdrożenia (bezpieczeństwo, opóźnienia, wzrost kosztów)
100 miliardów dolarów
280 miliardów dolarów
630 miliardów dolarów
Finansowanie i płynność finansowa na potrzeby uruchomienia
50 miliardów dolarów
120 miliardów dolarów
250 miliardów dolarów
Całkowite ramy finansowania
550 miliardów dolarów
1,20 biliona dolarów
2,28 biliona dolarów
Źródło: Karl W. Miller, „Arabia Saudyjska: Punkt krytyczny” (12 października 2026 r.). Obejmuje szerszy program odbudowy Zatoki Perskiej.
W scenariuszu centralnym, w ciągu pierwszych dwóch lat konieczne będzie zaangażowanie 180 miliardów dolarów. Kwota ta wzrośnie do 540 miliardów dolarów w latach od trzeciego do piątego. W ciągu siedmiu lat daje to średnio ponad 170 miliardów dolarów rocznie. Wszystkie państwa Zatoki Perskiej będą konkurować o tych samych producentów, firmy inżynieryjne, stocznie i wyspecjalizowaną siłę roboczą. Zakład produkcyjny transformatora, który otrzymają Kuwejt lub Katar, nie będzie już dostępny dla Arabii Saudyjskiej.
4. Opóźnienia są kosztowne
Miller szacuje koszty czekania. Trzyletnie opóźnienie w centralnym programie odbudowy mogłoby spowodować dodatkowy wzrost kosztów o 76–125 miliardów dolarów, a także dalsze koszty finansowania w wysokości od 42 do 90 miliardów dolarów. Tymczasem paliwo nadal trzeba kupować: na każdy rok utraty miliona baryłek dziennego zapasu paliwa, 365 milionów baryłek musi zostać zastąpionych – przy jego przykładowej cenie 150 dolarów za baryłkę, odpowiada to około 55 miliardom dolarów. Gdyby cała luka w podaży, wynosząca trzy miliony baryłek dziennie, nie została wypełniona przez kolejne trzy lata, konieczne byłyby zakupy zastępcze o łącznej wartości prawie 500 miliardów dolarów.
5. Różnica w cenie oleju napędowego się powiększa.
Początkowe założenie Millera nadal zakłada minimalny globalny niedobór trzech milionów baryłek oleju napędowego i paliwa lotniczego dziennie. Ataki na Arabię Saudyjską grożą dalszym zwiększeniem tego niedoboru. Jeśli zakłócenia uniemożliwią dopływ miliona baryłek ropy naftowej dziennie do funkcjonujących rafinerii, oznacza to stratę około 300 000 do 450 000 baryłek oleju napędowego i paliwa lotniczego dziennie. Dodatkowa strata netto w wysokości 500 000 baryłek dziennie zwiększyłaby jego początkowe założenie do 3,5 miliona baryłek – wzrost o jedną szóstą, który pogłębiłby miesięczną lukę w podaży o kolejne 15 milionów baryłek.
Uważa, żeby niczego nie liczyć dwa razy: utracona ropa naftowa, produkty rafineryjne, które mogłyby z niej powstać, i anulowany eksport – wszystko to może odnosić się do tych samych baryłek. Ale trend jest wyraźny. Arabia Saudyjska była najważniejszym źródłem pomocy w Zatoce Perskiej. Jeśli jej alternatywna trasa stanie się zawodna, globalny deficyt wzrośnie.
6. Ameryka nie może zniwelować tej przepaści
Ocena amerykańskich mocy produkcyjnych dokonana przez Millera jest otrzeźwiająca. W ciągu czterech tygodni poprzedzających 2 października amerykańskie rafinerie produkowały około 5,17 miliona baryłek destylatów średnionaftowych dziennie, eksportowały 1,56 miliona i zużywały 3,77 miliona baryłek w kraju. Aby zniwelować lukę w podaży wynoszącą trzy miliony baryłek dziennie z samych Stanów Zjednoczonych, produkcja destylatów średnionaftowych musiałaby być o 58 procent wyższa niż obecnie produkują amerykańskie rafinerie. Produkcja w USA jest zaledwie o około 150 000 baryłek dziennie wyższa niż w roku ubiegłym; globalna luka w podaży jest prawie dwudziestokrotnie większa. Obietnice zwiększenia eksportu nie stworzą dodatkowego paliwa. Po prostu przeniosą niedobór z jednego nabywcy na drugiego i wyczerpią amerykańskie zapasy.
7. Żywność, transport towarowy i ruch lotniczy
Kryzys paliwowy już wpływa na realną gospodarkę. Ceny zbóż są o 17,2% wyższe niż w ubiegłym roku. Rolnicy potrzebują oleju napędowego, zanim dostana zapłatę za swoje plony, kierowcy ciężarówek, zanim zapłacą rachunki, a agregaty chłodnicze potrzebują zasilania, zanim żywność trafi na półki sklepowe. Linie lotnicze potrzebują zatwierdzonego paliwa lotniczego na obsługiwanych lotniskach, a olej napędowy nie jest w stanie go zastąpić. Miller ostrzega, że najbardziej wrażliwi finansowo nabywcy – kraje pozbawione walut obcych i kredytów – nie zapłacą po prostu więcej. Nie będą już w ogóle stać ich na paliwo.
Moja ocena
Analiza Millera potwierdza to, o czym twierdzę od miesięcy: straty energetyczne spowodowane tą wojną nie są chwilowym wzrostem cen, który zakończy się wraz z podpisaniem zawieszenia broni. Ponowne otwarcie szlaku żeglugowego nie oznacza odbudowy rafinerii.
Arabia Saudyjska, która jeszcze kilka miesięcy temu była światową polisą ubezpieczeniową, sama stała się zagrożeniem, a jej gospodarka wyraźnie to odzwierciedla: saudyjski przemysł naftowy skurczył się o jedną czwartą w drugim kwartale, a jej produkt krajowy brutto spadł o 4,8%. Odbudowa Zatoki Perskiej będzie mierzona w latach i bilionach dolarów, a światu przez większość tego czasu będzie brakowało oleju napędowego.
To powinien być punkt odniesienia, według którego ocenia się każdą obietnicę Waszyngtonu – niezależnie od tego, czy dotyczy ona rosyjskiego oleju napędowego, zakazów eksportu, czy też zapewnień o rychłym spadku cen. Jak podsumowuje Miller, ożywienie gospodarcze znajdzie odzwierciedlenie w faktycznie dostarczonym paliwie, a nie w zapowiadanych naprawach czy niższej cenie nominalnej.
Rosja ma jeszcze czas, aby zaproponować gwarancje bezpieczeństwa na wzór Ukrainy, aby zapobiec kolejnej specjalnej operacji wojskowej.
Politico opublikowało niedawno artykuł o tym, jak „ Francja i Turcja blokują wysiłki NATO zmierzające do pogłębienia relacji z krajami Kaukazu ”. Nie wynika to z fundamentalnego sprzeciwu, ale z faktu, że Turcja blokuje rozszerzenie planu partnerstwa z Armenią po tym, jak Francja odmówiła zgody na analogiczny plan dla Azerbejdżanu. Francja i Azerbejdżan od dawna spierają się o wsparcie Paryża dla Armenii, szczególnie w kontekście konfliktu o Górski Karabach , a ostatnio o zatrzymanie przez Azerbejdżan obywateli francuskich, którzy zostali później zwolnieni.
Według Politico, „opóźnienie zmusiło NATO do tymczasowego przedłużenia nieaktualnych umów o partnerstwie z Armenią i Azerbejdżanem, mimo że negocjacje w sprawie nowych planów były już prawie zakończone, jak wyjaśniło trzech dyplomatów. Nowe plany umożliwiłyby obu krajom udział we wspólnych ćwiczeniach wojskowych, zintensyfikowałyby szkolenie wojskowe i zintensyfikowały współpracę kulturalną – w tym utworzenie lokalnych kursów języka angielskiego” – dodali. Po zatwierdzeniu planu, wspólne manewry NATO z Azerbejdżanem mogłyby się odbyć na wybrzeżu Morza Kaspijskiego.
Nic z tego nie jest zaskakujące dla uważnych obserwatorów. „Trasa Trumpa na rzecz Międzynarodowego Pokoju i Dobrobytu” ( TRIPP ), uzgodniona w sierpniu 2025 roku, ma niewypowiedziany podwójny cel: służyć jako wojskowy korytarz logistyczny NATO do Morza Kaspijskiego, a stamtąd dalej do Azji Środkowej.
Gdyby Azerbejdżan współpracował z Rosją , aby zapewnić, że TRIPP nie będzie wykorzystywany do celów wojskowych, nie byłoby problemu. Baku nie jest jednak zainteresowane taką współpracą i zdecydowanie opowiada się po stronie Zachodu. Prezydent Ilham Alijew ogłosił w listopadzie ubiegłego roku, że siły zbrojne jego kraju zakończyły dostosowywanie się do standardów NATO. Co więcej, azerbejdżańskie drony morskie mogłyby zagrozić rosyjskiej Flotylli Kaspijskiej w sytuacjach kryzysowych, tak jak ukraińskie drony morskie zagrażają obecnie rosyjskiej Flocie Czarnomorskiej.
Azerbejdżan jest również na dobrej drodze do dalszej integracji swojej gospodarki z gospodarką UE. Kraj ten nie tylko pomaga UE w zastąpieniu rosyjskich dostaw energii, ale także ułatwia handel z Azją Środkową. W tym celu przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen ogłosiła w zeszłym miesiącu, że „zamierzamy zmobilizować do 12 miliardów euro inwestycji publicznych i prywatnych” w celu rozwoju regionalnej logistyki wzdłuż tzw. „ Korytarza Centralnego ”.
Wszystko to dodatkowo zacieśnia pętlę powstrzymywania wokół południowej flanki Rosji.
W zeszłym miesiącu rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow zasugerował , że jego rodacy są czasami tak optymistyczni, że graniczy to z naiwnością, i że unikają aktywnego reagowania na tlące się kryzysy. Z całym szacunkiem dla osób odpowiedzialnych za kształtowanie rosyjskiej polityki, wydaje się, że dotyczy to również zagrożenia, jakie TRIPP stanowi dla Rosji. Nie oznacza to, że Rosja powinna wypowiedzieć wojnę prewencyjną Azerbejdżanowi, ale po prostu, że pilnie musi rozpoznać zagrożenia płynące z tego kraju.
Patrząc w przyszłość, faktyczne rozszerzenie NATO na Morze Kaspijskie jest równie nieuniknione, jak rosnąca percepcja Rosji co do zagrożenia ze strony Azerbejdżanu. Im szybciej to nastąpi, tym lepiej, ponieważ Rosja ma jeszcze czas na zaproponowanie gwarancji bezpieczeństwa na wzór tych na Ukrainie, aby zapobiec kolejnej specjalnej operacji wojskowej . W tym kontekście gwarancje te mogłyby przewidywać, że Azerbejdżan zgodzi się na rosyjskie inspekcje ładunków przewożonych w ramach TRIPP i nie zezwoli na wspólne ćwiczenia NATO na swoim terytorium. Jednak Alijew może być skłonny do zgody tylko pod warunkiem, że Putin wywrze na niego presję.
Ukraińska wojna powietrzna wymierzona w rosyjską gospodarkę okazała się fiaskiem. Tymczasem rosyjskie uderzenia odwetowe przynoszą ostatnio skutki, których Kijów najwyraźniej nie przewidział.
Gdy pod koniec czerwca Ukraina rozpoczęła zaplanowaną na 40 dni ofensywę dronową przeciwko rosyjskiej infrastrukturze energetycznej i logistycznej, w obozie proukraińskim panowała zgoda: wojna powietrzna wymierzona w rosyjskie zaplecze miała być dobrym sposobem na wywołanie w Rosji poważnego kryzysu gospodarczego, a tym samym na zmuszenie jej do zawieszenia broni na warunkach ukraińskich – czy też zachodnich.
Najwyraźniej nikt jednak nie brał poważnie pod uwagę, że Moskwa może zareagować znacznie bardziej zaciekłą wojną powietrzną i wyrządzić Ukrainie szkody gospodarcze na skalę dotąd niespotykaną. I właśnie na tym polega problem kijowskich władz: prawdopodobnie liczyły one na to, że Kreml okaże słabość, przystąpi do rozmów o zawieszeniu broni i w żadnym wypadku nie zrealizuje groźby doprowadzenia ukraińskiej gospodarki na skraj załamania poprzez bombardowania. Kalkulacja ta jednak zawiodła. Ukraińskie działania wojenne nie zdołały rzucić Rosjan na kolana; zamiast tego skłoniły ich do rozszerzenia ataków na ukraińską infrastrukturę energetyczną oraz do przeprowadzenia zmasowanych uderzeń powietrznych na te obiekty infrastruktury, które wcześniej pozostawały nietknięte.
W rezultacie jeszcze więcej kluczowych obiektów logistycznych i przemysłowych ucierpiało w wyniku ataków dronów i rakiet, co pociągnęło za sobą katastrofalne skutki dla ukraińskiej gospodarki i ludności. Jak wskazują eksperci wojskowi i gospodarczy, rosyjskie ataki odwetowe spowodowały już na Ukrainie szkody o wartości wielu miliardów dolarów.
Należy jednak przypuszczać, że rzeczywiste straty będą znacznie wyższe; z jednej strony Ukraina nie jest już w stanie militarnie przeciwstawić się (wysoce precyzyjnym) uderzeniom powietrznym. Z drugiej strony, większość rosyjskich ataków ma charakter kumulatywny, co oznacza, że już i tak poważne zniszczenia pociągną za sobą kolejne straty dla ukraińskiej gospodarki.
Straty wynikające z blokady eksportu
Przykładem mogą być ataki na infrastrukturę ukraińskich portów czarnomorskich oraz na transport morski, do których doszło już w połowie lipca i które były wyjątkowo dotkliwe. Strona rosyjska uzasadnia te działania odwetem za ukraińskie ataki dronowe na rosyjskie statki handlowe na Morzu Azowskim i Czarnym, przewożące rosyjskie produkty rolne oraz inne towary na rynki światowe. Dzięki systematycznym atakom Moskwa już na początku sierpnia doprowadziła do zablokowania ukraińskiego ruchu statków na Morzu Czarnym oraz sparaliżowania tamtejszych portów, przez które wcześniej realizowano ponad 80 procent ukraińskiego eksportu. Produkty rolne stanowiły około 60 procent wywozu, a blisko 90 procent tego wolumenu opuszczało Ukrainę przez porty w Odessie, Jużnym i Czarnomorsku.
Do tego dochodzi wstrzymanie eksportu stali – kolejnego niezwykle ważnego źródła dochodów kraju. Tym samym, jedynie poprzez tę blokadę, Rosja zamroziła ponad połowę ukraińskiego eksportu, którego roczna wartość szacowana jest na około 30 miliardów dolarów. Jednocześnie zagrożona jest również druga połowa eksportu, realizowana obecnie europejskimi szlakami kolejowymi, drogowymi i śródlądowymi drogami wodnymi. Moskwa już w lipcu dała bowiem jasno do zrozumienia, że może wyłączyć z eksploatacji kluczowe porty naddunajskie – Izmaił i Reni – za pomocą ataków dronów i rakiet. Przeprowadzono wówczas liczne ataki na tamtejszą infrastrukturę portową i statki, nie spowodowały one jednak poważnego uszczerbku dla funkcjonowania tych portów.
Tak czy inaczej, długotrwałe utrzymywanie się blokady na Morzu Czarnym oznaczałoby jeszcze większe straty dla ukraińskiej gospodarki jako całości, a w szczególności dla sektora rolnego. Jeśli bowiem pod koniec roku rolnikom nie uda się wprowadzić na rynek światowy produktów rolnych przeznaczonych na eksport, w przyszłym roku może im zabraknąć środków na zasiewy roślin ozimych. Ukraińskie Ministerstwo Polityki Rolnej i Żywności ostrzega zatem przed spadkiem powierzchni upraw nawet o 40 procent, o ile sytuacja nie ulegnie zmianie do wiosny.
Innymi słowy: jeśli zebrane zboża i rośliny oleiste nie zostaną wyeksportowane w pożądanych ilościach, sektor rolniczy może do 2027 roku skurczyć się dwukrotnie. W tej kwestii Ukraina nie może liczyć na pomoc sąsiadów z UE – Polski i Rumunii – ponieważ – jak twierdzą – brakuje im infrastruktury umożliwiającej zwiększenie przepustowości transportu i pojemności magazynowej. Co więcej, oba te kraje dały Kijowowi do zrozumienia, że priorytetem pozostają dla nich interesy własnych rolników.
Z kolei w przypadku eksportu stali i innych wyrobów metalowych przywrócenie transportu morskiego prawdopodobnie nie będzie już miało większego znaczenia, gdyż niemal cały ukraiński przemysł metalurgiczny został – przynajmniej tymczasowo – wyłączony z eksploatacji.
Brytyjski dziennik ‚Financial Times’ doniósł, że we wrześniu trzy największe ukraińskie huty stali wstrzymały działalność w wyniku rosyjskich ataków rakietowych. Zagrożonych jest nie tylko 15 tysięcy miejsc pracy, ale także 90 procent całkowitych mocy produkcyjnych tej branży. Nie można również zapominać o wpływach podatkowych, których brakuje teraz w ukraińskim budżecie państwa.
Zniszczenie ukraińskiej logistyki
Ukraina poniosła kolejne straty w wyniku rosyjskich ataków na infrastrukturę paliwową i energetyczną oraz logistyczną, których nasilenie przypadło na sierpień i wrzesień. Celem tych ataków były m.in. stacje paliw, lokomotywy, infrastruktura kolejowa, mosty i inne szlaki transportowe. Po raz pierwszy Rosjanie zaatakowali również liczne magazyny oraz centra logistyczne i dystrybucyjne, co zmusiło wiele przedsiębiorstw, supermarketów i sprzedawców detalicznych do ograniczenia lub nawet całkowitego zawieszenia działalności.
Według danych branżowych, na początku września ukraińska infrastruktura magazynowa skurczyła się o około połowę: z 4,2 miliona metrów kwadratowych na początku 2022 roku zniszczeniu uległo 2,1 miliona metrów kwadratowych powierzchni magazynowej. W rezultacie koszty ponoszone przez przedsiębiorstwa – a tym samym również przez konsumentów – drastycznie wzrosły.
W wyniku uderzenia uszkodzony został w Odessie wielopiętrowy budynek mieszkalny, 12 września 2026 r.
W dalszej kolejności rosyjskie siły powietrzne wzięły na cel kluczowe szlaki komunikacyjne Kijowa. Znajduje się tam dziewięć głównych mostów na Dnieprze oraz kilka mniejszych przepraw przez jego dopływy. Na początku października dwa z tych mostów – Północny i Południowy – zostały zaatakowane przez drony i czasowo zamknięte z powodu powstałych uszkodzeń. Doprowadziło to do poważnego kryzysu komunikacyjnego w Kijowie: w mieście tworzyły się liczne korki, a transport publiczny korzystający z tych przepraw został wstrzymany i musiał zostać skierowany na trasy alternatywne.
W tym kontekście Moskwa podkreśla, że most Północny ma kluczowe znaczenie dla przemieszczania ukraińskich sił zbrojnych i zapewnienia logistyki wojskowej, a także wzywa obywateli państw obcych oraz personel placówek dyplomatycznych do opuszczenia Kijowa.
Tymczasem ataki na miejską infrastrukturę energetyczną i logistyczną przybierają na sile, co każe spodziewać się długotrwałych przerw w dostawie prądu i innych sytuacji kryzysowych w nadchodzącym sezonie zimowym. Wielu mieszkańców Kijowa dostrzega, dokąd ostatecznie prowadzi polityka ich rządu, i w związku z tym opuszcza miasto. Inni, przygotowując się na ciężką zimę, od tygodni masowo wykupują podstawowe produkty żywnościowe oraz zaopatrują się w awaryjne agregaty prądotwórcze, których sprzedaż w tym roku ponownie wzrosła.
Mimo to sytuacja nie jest jeszcze krytyczna i wciąż istnieje nadzieja, że Kreml odstąpi od zamiaru doprowadzenia do upadku Kijowa. Świadczy o tym chociażby fakt, że jak dotąd w zasadzie nie dążono do całkowitego zniszczenia wszystkich kluczowych obiektów energetycznych czy logistycznych ukraińskiej stolicy. Rosyjskim władzom wciąż chodzi bowiem jedynie o wywieranie maksymalnej presji, a bynajmniej nie o doprowadzenie do całkowitego paraliżu; dlatego też część szkód jest niewielka i teoretycznie mogłaby zostać stosunkowo szybko usunięta – pod warunkiem jednak, że ataki powietrzne zostaną wstrzymane. Kwestia ta zależy jednak całkowicie od ukraińskich władz oraz od tego, czy nie zaczną one mieć dość eskalacji, która ostatecznie szkodzi samej Ukrainie bardziej niż Rosji.
Klasa Vb na poznańskiej Wildzie w roku 1966 liczyła 42 uczniów. Nikt nikogo nie zamordował. Były tego przyczyny…
1. Dzieci z Vb miały – prawie wszystkie – matki i ojców. Własnych. Matki szyły, prały, gotowały. Ojcowie wczesnym świtem z czterema „skibkami” zawiniętymi w pergamin wsiadali do „bimby”, by przed szóstą przejść przez bramę „ceglorza”. Ojcowie: tokarze, ślusarze pracowali w trudnym do wyobrażenia zgiełku. Ich wspólnym dziełem były jednak gigantycznych rozmiarów okrętowe silniki, stalowe serca okrętów pływających po wszystkich morzach świata. Ojcowie dzieci z Vb byli dumni ze swej pracy, a ich dzieci były dumne ze swych ojców. Zapamiętajcie: dzieci szanowały swych ojców. Za to, kim byli, co umieli, jak żyli. Nie za to, co posiadali.
2. W klasie Vb każde z dzieci było w czymś dobre lub najlepsze. Staszek – w rysunkach. Zbyszek – w chemicznych eksperymentach, Ania – w biegach na 60 metrów, Genek w piłce nożnej, Benio w siłowaniu, Eugeniusz w opiece nad porzuconymi zwierzątkami, Wiesiek – w budowaniu tratw, Iwonka – w plotkowaniu, Mirek – rozczytywał się w filozofach, Zenek – górował w podliczaniu słupków, Agatka – recytowała z przejęciem. No a Władek był klasowym chuliganem. Na miarę czasów, których symbolicznym ogranicznikiem była drewniana linijka, uszy czasami czerwone od testów na elastyczność.
3. Wszyscy czytali książki. Czytali, bo umieli. Pod koniec pierwszej klasy tylko jeden Romek sylabizował. Co czytali? „Serce” Amicisa, „Winnetou” Karola May’a, nowele Prusa. No i dużo, dużo Konopnickiej. Dzieci z Vb wiedziały, że nie wolno zabijać, kraść, należy szanować starszych, kobiety zwłaszcza w ciąży, ludzi ociemniałych przeprowadzać grzecznie przez ulicę, nigdy, ale to nigdy nie wyśmiewać ludzi kalekich. Szanowały śmierć i gdy chodnikiem spieszył ksiądż z wiatykiem, wzorem swych rodziców – klękały. Skąd to wszystko wiedziały? Ze szkoły, bo nauczyciele nie przygotowywali ich do rozwiązywania testów, a dość swobodnie kierowali zadanym sobie procesem nauczania. Znajdowali czas na opowiadania, anegdoty. Nie kończyli swych powinności na dzwonku. No i z kościoła. 10 przykazań, nazwy grzechów głównych. I egzemplifikacje na każdym kazaniu.
4. Dzieci z Vb przybiegały do szkoły same. Z tymi samymi skórzanymi tornistrami, które nie ważyły tony, kupowanymi raz na cały czas nauki, w codziennie prasowanych fartuszkach z białymi kołnierzykami. Z tarczami na rękawach, które pełniły dwojaką rolę. Gdy uczeń bił się na ulicy, przechodnie od razu informowali, gdzie pójdą ze skargą. Gdy był bity, ulica stawała w jego obronie. Uczeń z tarczą i w mundurku był jak święty.
5.
Po lekcjach uczniowie Vb wracali w grupach koleżeńskich do domów, gdzie czekał obiad. Ziemniaki, kotlecik, kapusta plus kompot. Matka pytała, co w szkole, ojciec po pracy sprawdzał dzienniczek. Potem odrabiało się lekcje. Po lewej to, co do zrobienia, po prawej – to, co już przepisane, nauczone. A potem się biegło. Na trening koszykówki, piłki nożnej, na gimnastykę, do bibliotecznego teatrzyku z kukiełkami, na lekcje muzyki. Wszystko było za darmo lub prawie za darmo. I – co najważniejsze – pełno było w tych działaniach ludzi, którzy „mieli czas”.
6.
Zdarzało się, że uczeń taki lub taki zachorował. Wtedy na pytanie nauczyciela: kto pójdzie w odwiedziny, wznosił się las rąk.
7.
W klasie Vb byli synowie i córy nie tylko robotników, także – dyrektorów i kierowników. Także – co tu kryć kobiet źle się prowadzących. W klasie jednak wszyscy byli traktowani równo. A ściślej – proporcjonalnie do okazywanych chęci do nauki. Tak było, bo nauczyciele tak właśnie zostali do swego zawodu przysposobieni. W „komunistycznych” liceach pedagogicznych, gdzie oprócz ideologicznych nawiedzeńców pracowali jeszcze tacy, co pamiętali nauczycielskie kuźnie sprzed wojny. Naznaczone marzeniem o równości narodów, ras, klas.
I o absolutnej wyższości nauki i kultury nad wszystkim innym.
Zielono malowane blaty dębowych twardych ławek, kałamarze z granatowym atramentem, stalówki i drewniane piórniki i ten szalony pan od przyrody, gdy lamentował nad każdą wyrwaną z zeszytu niesłusznie kartką. – Dzieci, co robicie. Ty, Władku, wyrwiesz kartkę i Ty, Danusiu… I nic po wielkiej puszczy amazońskiej nie zostanie…
8. Dzieci z Vb nie znały tik-toka, ani „społeczności” TCC, nie stawiały sobie „wyzwań”, nie drwiły ani z nauczycielek ani z koleżanek ani tym bardziej z miejscowego księdza, który utykał na lewą nogę.
Fascynował ich za to mały bandzior z „opowiadań niedzielnych” Amicisa, co własnym ciałem osłonił przed śmiercią babkę, chciały być jak Old Shaterhand, potrafiły w ciszy słuchać o strasznych i wspaniałych dziejach dr. Korczaka… Dzieci z Vb chciały być dobrymi dziećmi. Na początek. A później dobrymi ludźmi, którzy noża używają do krojenia chleba, zaraz po tym jak ostrzem skreślą na tym chlebie znak krzyża.
Pewnie już widzieliście „terror na wysokości 9000 metrów”, który rozegrał się w przestworzach nad Tel Awiwem w zeszłym tygodniu. I pewnie zastanawialiście się, jak narracja o tym fatalnym locie Flydubai – narracja skrupulatnie powtarzana przez gorliwych propagandzistów głównego nurtu mediów – rozpadła się dokładnie tak samo, jak kadłub Boeinga cudem się nie rozpadł.
Choć dla nas, doświadczonych badaczy teorii spiskowych, ten ostatni zmanipulowany raport może wydawać się niespodzianką, miliony ludzi na świecie są zszokowane trwającym ludobójstwem w Strefie Gazy i dopiero teraz zaczynają zmagać się z oszustwami i sztuczkami „fałszywej flagi”, na których zbudowano współczesne państwo Izrael.
Dla dobra tych niedawno przebudzonych osób zainteresowanych tą tłumioną historią, przyjrzymy się teraz bliżej niektórym podstawowym wydarzeniom terrorystycznym pod fałszywą flagą w historii Izraela.
Bombardowanie hotelu King David
22 lipca 1946 roku terroryści z Irgunu – syjonistycznej organizacji paramilitarnej działającej w Mandacie Palestyny, dowodzonej przez Menachema Begina – przeprowadzili atak bombowy na hotel King David w Jerozolimie.
Wybór hotelu na cel ataku był reakcją na Operację Agatha, operację bezpieczeństwa przeprowadzoną przez wojska brytyjskie kilka dni wcześniej, w wyniku której aresztowano 2700 aktywistów syjonistycznych.
Podczas operacji „Agatha” zabezpieczono dowody wskazujące na to, że Agencja Żydowska dla Palestyny – filia Światowej Organizacji Syjonistycznej – autoryzowała operacje sabotażowe w ramach swojej rebelii przeciwko brytyjskiemu rządowi Mandatu. Wiedząc, że w hotelu King David mieścił się sekretariat Autonomii Palestyńskiej oraz kwatera główna sił brytyjskich w Palestynie i Transjordanii, komórka terrorystyczna Irgunu założyła, że to właśnie tam Brytyjczycy przechowywali te obciążające dokumenty.
Przygotowania do ataku opisano w artykule z History Today .
Krótko po południu w poniedziałek, 22 lipca 1946 roku, zniszczony furgon dostawczy wjechał pod boczne wejście hotelu King David, położonego na zachód od jerozolimskiej Starówki. Hotel pełnił funkcję kwatery głównej Palestyńskiej Administracji Cywilnej oraz Armii Brytyjskiej w Palestynie i Transjordanii. Ośmiu uzbrojonych mężczyzn, przebranych za arabskich robotników, wdarło się następnie do części hotelowej. Po obezwładnieniu i uwięzieniu kierownika działu dostaw oraz personelu kuchennego, wyładowali z furgonetki siedem baniek na mleko, wypełnionych 350 kilogramami trotylu i żelatyny zapalającej, i przetransportowali je jedną po drugiej długim, wąskim korytarzem do „La Régence”, hotelowego baru w piwnicy, znajdującego się bezpośrednio pod kwaterą główną cywilną i wojskową w południowym skrzydle. Tam zostali zaatakowani przez oficera armii brytyjskiej, którego postrzelili i śmiertelnie ranili. Podczas gdy część udających arabskich pracowników stała na straży, inni ustawili bańki na mleko obok dwóch kolumn wspierających w barze w piwnicy i odpalili 30-minutowe detonatory.
A artykuł z wiki „Military History” opisuje skutki eksplozji.
Do eksplozji doszło o godzinie 12:37. W jej wyniku zawaliła się zachodnia połowa południowego skrzydła hotelu. Krótko po wybuchu na miejsce przybyły ekipy ratownicze Królewskich Inżynierów z ciężkim sprzętem dźwigowym. Tej samej nocy inżynierowie zostali podzieleni na trzy grupy, z których każda pełniła ośmiogodzinną zmianę. Akcja ratunkowa trwała przez kolejne trzy dni i w jej trakcie usunięto 2000 ciężarówek gruzu. Z gruzów ratownikom udało się wyciągnąć sześciu ocalałych. Ostatnią osobą, którą odnaleziono, był D.C. Thompson, 24 godziny po zawaleniu się budynku. Wydawał się być w miarę zdrowy, ale później zmarł z powodu szoku.
W sumie w wyniku eksplozji życie straciło 91 osób, większość z nich to pracownicy hotelu, maszynistki, posłańcy i młodsze kadry sekretarskie.
Co zaskakujące – choć być może przewidywalne – dzisiejsi izraelscy politycy nie potępiają tego brutalnego aktu syjonistycznego okrucieństwa. Nie próbują już nawet usprawiedliwiać tego czynu, twierdząc, jak to robili wcześniej, że przed bombardowaniem wydano ostrzeżenie – fakt kwestionowany przez Brytyjczyków.
Zamiast tego, jak udokumentowałem w moim podcaście „Poznaj Benjamina Netanjahu, nieskazanego zbrodniarza wojennego”, dzisiejsi politycy celebrują akt terrorystyczny Irgunu. Na przykład w 2006 roku Benjamin Netanjahu wziął udział w wydarzeniu w Centrum Dziedzictwa Menachema Begina, gdzie odsłonięto tablicę upamiętniającą 60. rocznicę zamachu. Do dziś Netanjahu chwali przywódcę Irgunu , który koordynował atak.
Pod wieloma względami Menachem Begin uosabiał istotę naszej walki o wolność. Walczył o nią. Poświęcił się dla niej. Osiągnął ją. I to właśnie nasza walka o bycie wolnym narodem w ojczyźnie naszych przodków ukształtowała jego życie. Jest on symbolem i przykładem dla przyszłych pokoleń, ponieważ walka nigdy się nie kończy.
Pomijając przebranie się za „arabskich robotników”, które pomogło terrorystom ominąć środki bezpieczeństwa hotelu, zamach bombowy na hotel King David nie był operacją pod fałszywą flagą. Irgun nie zaprzeczył swojemu udziałowi w ataku. Jak widzieliśmy, nawet chwali się nim do dziś.
Bombardowanie było jednak przerażającym aktem terroryzmu politycznego. Jako takie, stanowiło krwawą ofiarę i stało się kamieniem węgielnym pod powstanie Państwa Izrael.
Niestety dla ludzkości, rozlew krwi dokonywany przez izraelskich terrorystów jeszcze się nie skończył…
OPERACJA SUSANNAH
W latach 50. XX wieku młode państwo Izrael stanęło w obliczu nowego zagrożenia: wzrostu panarabizmu jako przeciwwagi dla żydowskiej dominacji na Bliskim Wschodzie. Wzrost znaczenia Gamala Abdela Nasera w Egipcie – czołowej postaci politycznej tego ruchu – był szczególnie niepokojący dla władz Izraela.
Po przejęciu władzy w Egipcie w wyniku wojskowego zamachu stanu w 1952 roku, Naser nie tylko promował własną wizję regionu zjednoczonego pod rządami arabskiego nacjonalizmu, ale także pozycjonował się jako przeciwwaga dla wpływów sowieckich w regionie. Zaniepokojony sojuszami radzieckimi na Bliskim Wschodzie, Naser wygłaszał antykomunistyczne deklaracje, które pomogły mu uzyskać wsparcie militarne i finansowe od Amerykanów i Brytyjczyków. Do 1954 roku Naser zainicjował nawet rozmowy mające na celu przekonanie Brytyjczyków do wycofania się z ich bazy wojskowej nad Kanałem Sueskim.
Izraelczycy, coraz bardziej zaniepokojeni arabskim zagrożeniem na swoich granicach, uruchomili w Egipcie uśpioną komórkę. Ich plan, nazwany „Operacją Zuzanna”, polegał na wykorzystaniu tych kozłów ofiarnych – egipskich Żydów zwerbowanych przez izraelski wywiad wojskowy – do przeprowadzenia serii spektakularnych ataków terrorystycznych w tym kraju. Mieli nadzieję, że winę za te ataki zrzucą na Bractwo Muzułmańskie, komunistów lub jakąś inną grupę dysydentów politycznych, przekonując w ten sposób Brytyjczyków i Amerykanów, że Egipt jest niebezpiecznym miejscem, a Naser niepewnym partnerem.
Jednakże, jak szczegółowo wyjaśniłem w książce False Flags: The Secret History of Al Qaeda , sprawy nie potoczyły się zgodnie z planem.
Pierwszy zamach bombowy – eksplozja na poczcie głównej w Aleksandrii 2 lipca – przebiegł bez zakłóceń. Drugi, jednoczesny atak na amerykańskie biblioteki w Kairze i Aleksandrii, również zakończył się sukcesem. Dopiero trzecia próba – ambitny plan wysadzenia dwóch kin w Kairze, dwóch w Aleksandrii oraz dworca kolejowego w Kairze – zakończyła się niepowodzeniem, co przerwało operację. Dziesięciu członków komórki zostało aresztowanych. Spośród nich dwóch popełniło samobójstwo podczas przesłuchania przez egipską policję, dwóch innych zostało straconych, a sześciu skazano na karę więzienia; ostatecznie po uwolnieniu przedostali się do Izraela.
Nieudana operacja ostatecznie przerodziła się w poważny skandal w Izraelu. Znany jako „sprawa Lavona” – nazwana na cześć Fineasza Lawona, izraelskiego ministra obrony, który ostatecznie (i najwyraźniej niesłusznie) został oskarżony o zatwierdzenie planu – skandal ten doprowadził do lat śledztw, oskarżeń i wzajemnych oskarżeń w izraelskim rządzie. Ostatecznie skandal ten nie tylko doprowadził do rezygnacji Lavona, ale także do rozłamu koalicji politycznej premiera Dawida Ben Guriona i przyspieszył jego klęskę wyborczą.
Nawet 60 lat po tym incydencie, w archiwach Sił Obronnych Izraela (IDF) pojawiły się nowe dokumenty, które rzucają nieco światła na ogólnie niejasny spisek wywiadowczy.
Niezależnie od tego, kto i kiedy wydał rozkaz, sama operacja jest ewidentnym przypadkiem terroryzmu pod fałszywą flagą. Rząd Izraela wykorzystał zasoby wywiadowcze do przeprowadzenia ataków terrorystycznych, aby zrzucić winę za chaos na kogoś innego i w ten sposób zdestabilizować swojego przeciwnika politycznego.
Logicznie rzecz biorąc, można by się spodziewać, że rząd Izraela – rząd, który stale przypomina światu o tym, że musi stawiać czoła bezwzględnemu, brutalnemu sprzeciwowi ze strony muzułmańskich terrorystów – bezwarunkowo przeprosiłby za ten incydent i wyrzekł się stosowania podobnych taktyk w przyszłości.
Nikt jednak nie twierdził, że Izraelczycy byli logiczni (ani nawet moralnie konsekwentni). Zamiast tego, rząd Izraela oficjalnie uznał „Operację Susannah” dopiero w 2005 roku, pół wieku po wydarzeniach. W tym czasie dziewięciu agentów zaangażowanych w spisek zostało oficjalnie odznaczonych za swoją służbę.
9/11
Kiedy w 2014 roku karykaturzysta Haaretz, Amos Biderman, narysował swoją niesławną karykaturę przedstawiającą premiera Izraela Benjamina Netanjahu lecącego odrzutowcem z napisem „IZRAEL” i wbijającego amerykańską flagę w World Trade Center, najwyraźniej nie miał zamiaru interpretować tego jako przyznania się Izraela do winy za zamachy z 11 września. Jak szybko wyjaśnił redaktor naczelny Haaretz, Aluf Benn, rysunek Bidermana miał być ironicznym komentarzem na temat „obecnej nieufności między premierem Netanjahu a administracją Obamy”. Niemniej jednak, wyrwany z kontekstu, rysunek stanowi dość mocną ilustrację poglądu niektórych „wyznawców prawdy o 11 września”, że „11 września był atakiem izraelskim”.
Jak udokumentowałem w mojej obszernej pracy na ten temat — od 9/11 Trillions i 9/11 War Games do 9/11 Suspects and 9/11 Whistleblowers , a także False Flags: The Secret History of Al Qaeda — ataki terrorystyczne z 11 września 2001 r. były złożone i wielowymiarowe. Wymagały współudziału szeregu urzędników rządowych, personelu wojskowego, oficerów wywiadu i prywatnych przedsiębiorców z różnych krajów. Z tego powodu zwrot „9/11 był wewnętrzną robotą” — o ile sugeruje, że te ataki były wyłącznie dziełem „rządu USA” (przedstawianego jako monolityczny byt) — może być dobrym sloganem na naklejkę na zderzak, ale nie jest to wystarczające wyjaśnienie tych wydarzeń. Podobnie zwrot „9/11 był izraelską robotą” nie oddaje wielowymiarowego charakteru międzynarodowo skoordynowanej operacji, takiej jak 9/11.
Niemniej jednak byłoby naiwnością zaprzeczać w tym momencie, że izraelskie służby specjalne odegrały jakąkolwiek rolę w wydarzeniach z 11 września.
Najbardziej oczywistym i najczęściej przytaczanym powiązaniem między Izraelem a wydarzeniami z 11 września jest historia tzw. „tańczących Izraelczyków”.
W moim filmie na ten temat wyjaśniłem, że sprawa dotyczy pięciu obywateli Izraela, którzy w czasie ataków z 11 września pracowali dla Urban Moving Systems, firmy przeprowadzkowej z siedzibą w północnym New Jersey. Świadkowie zeznali, że widzieli mężczyzn wkrótce po tym, jak pierwszy samolot uderzył w wieże WTC na terenie kompleksu apartamentowego Doric w Union City w stanie New Jersey. Podobno stali „na dachu furgonetki przeprowadzkowej” i obserwowali rozwój sytuacji; zostali opisani jako „radośni i śmiejący się”, robiąc zdjęcia i najwyraźniej świętując to wydarzenie.
Na podstawie tych doniesień FBI wydało list gończy, wzywając funkcjonariuszy z całego stanu Nowy Jork do poszukiwania mężczyzn. Zostali oni zatrzymani i aresztowani krótko przed godziną 16:00 podczas podróży na wschód drogą stanową nr 3 w New Jersey. Po tym, jak policyjny pies tropiący ładunki wybuchowe wskazał na możliwość obecności ładunków wybuchowych w furgonetce i po potwierdzeniu powiązań niektórych podejrzanych z izraelskim wywiadem, sprawę przekazano do jednostki kontrwywiadu FBI, a mężczyźni zostali przetrzymywani w areszcie federalnym przez 71 dni. Sprawa została następnie zamknięta, a mężczyźni zostali deportowani do Izraela.
Być może pamiętacie, że zwróciłem również uwagę, iż ta historia jest bardziej złożona, niż często przedstawiają ją media alternatywne. Niezależnie od roli, jaką odegrali ci mężczyźni w „dokumentowaniu wydarzenia 11 września” – jak później twierdzili – nie byli oni elitarną grupą agentów Mossadu, wtajemniczonych w największą w historii operację terrorystyczną pod fałszywą flagą, wyłącznie po to, by móc przeprowadzić „ściśle tajną” misję wywiadowczą, polegającą na fotografowaniu wydarzenia, które miało być transmitowane na wszystkich kanałach telewizyjnych na świecie, podczas gdy oni świętowali i przyciągali uwagę.
Jeszcze ważniejsze dla zrozumienia izraelskiego zaangażowania w wydarzenia pod fałszywą flagą z 11 września jest szersze zagadnienie izraelskich operacji wywiadowczych w USA w ogóle, a w szczególności tego dnia. Jak donosił Forward w 2002 roku, samo FBI stwierdziło, że Mossad był zamieszany w spisek „Tańczący Izraelczycy” . „Ocena była taka, że »Urban Moving Systems« stanowiło przykrywkę dla Mossadu i zatrudnionych tam agentów” – powiedział wówczas ich informator, „były oficer wywiadu”. „FBI stwierdziło, że szpiegowali miejscowych Arabów, ale mogli odejść, ponieważ nic nie wiedzieli o 11 września”.
Nawet jeśli pominiemy kwestię, w jaki sposób FBI stwierdziło, że agenci Mossadu „nic nie wiedzieli o 11 września”, badacze wciąż podnoszą liczne pytania dotyczące szerszego zagadnienia izraelskiego szpiegostwa w USA i jego potencjalnego związku z 11 września. Poważne dochodzenie w tej sprawie wymagałoby dogłębnej analizy następujących kwestii:
Izraelska siatka szpiegowska „studentów sztuki”, która działała w USA przed 11 września. W jej skład wchodziła pewna liczba studentów/szpiegów, którzy akurat mieszkali w tych samych dzielnicach co porywacze/kozły ofiarne z 11 września.
Utajnione śledztwo Carla Camerona w sprawie siatki szpiegowskiej studentów sztuki prowadzonej przez stację Fox News, a także amerykańskich firm AmDocs, Comverse Infosys i innych gałęzi izraelskiego podsłuchu i elektronicznego nadzoru amerykańskiej komunikacji, w którym Cameron zacytował urzędnika rządowego, który – odnosząc się do wcześniejszej wiedzy Izraelczyków na temat zamachu z 11 września – zapytał: „Jak mogli nie wiedzieć?”.
Różni członkowie „Projektu Nowego Amerykańskiego Stulecia” (PNAC), w tym Richard Perle, Douglas Feith i David Wurmser, którzy w 1996 r. napisali raport dla Benjamina Netanjahu, w którym podkreślili potrzebę „zabezpieczenia imperium” przez Izrael poprzez wyeliminowanie Saddama Husajna z Iraku, a później przytoczyli wysiłki Pentagonu mające na celu powiązanie 11 września z Saddamem Husajnem – działania, o których obecnie wiemy, że rozpoczęły się dokładnie w dniu ataków.
Zaangażowanie izraelskich obywateli o podwójnym obywatelstwie, zwolenników syjonistów i powierników Netanjahu, a także izraelskiego rządu, którzy wykazali się wcześniejszą wiedzą na temat operacji pod fałszywą flagą z 11 września i współudziałem w jej tuszowaniu. Dotyczyło to nie tylko wspomnianych członków PNAC, ale także „Szczęściarza” Larry’ego Silversteina, który utrzymywał regularny, cotygodniowy kontakt z Benjaminem Netanjahu, jednocześnie zapewniając sobie 99-letnią dzierżawę World Trade Center na kilka tygodni przed atakami, a także Amerykanina pochodzenia izraelskiego Michaela Chertoffa, który później był współautorem ustawy USA PATRIOT Act i wykorzystywał swoją pozycję w Departamencie Sprawiedliwości USA do utrudniania śledztwa w sprawie ataków z 11 września i blokowania dostępu do dowodów.
Oświadczenie byłego premiera Izraela Ehuda Baraka złożone trzy godziny po pierwszej katastrofie lotniczej, że atak, jeżeli będzie powiązany z Bin Ladenem, zostanie wykorzystany do rozpoczęcia „globalnie skoordynowanego wysiłku pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Europy i Rosji przeciwko wszystkim źródłom terroru” oraz szokujące oświadczenie obecnego premiera Izraela Benjamina Netanjahu, że 11 września było „bardzo dobre”, ponieważ „wywołało natychmiastową sympatię” dla Izraela.
Z pewnością istnieją powody, by kwestionować prawdziwy charakter ostrzeżenia Izraela skierowanego do rządu USA w sierpniu 2001 roku w sprawie zbliżającego się ataku . Podobnie, istnieją wszelkie powody, by kwestionować rolę, jaką Izrael mógł odegrać w umożliwieniu, zatuszowaniu i „udokumentowaniu” wydarzeń pod fałszywą flagą z 11 września.
7 października
7 października 2023 roku grupa zdradzieckich terrorystów z Hamasu przeleciała na paralotniach nad najsilniej ufortyfikowaną granicą na świecie, siejąc spustoszenie i zabijając 1200 Izraelczyków. Przez osiem godzin cieszyli się całkowitą bezkarnością, zanim zostali zaatakowani przez siły IDF.
…a przynajmniej taką wersję wydarzeń z 7 października rząd Izraela chce wmówić światu. W rzeczywistości ta historia jest tak pełna luk, że po bliższym przyjrzeniu się rozpada się na kawałki.
Luki te obejmują wszystkie pytania, na które odpowiedzi prowadziłyby do wniosku, że rząd Izraela wiedział o ataku z wyprzedzeniem i pozwolił na jego przeprowadzenie – czyli teorię „Let It Happen On Purpose” (LIHOP). Na przykład:
Dlaczego rząd Netanjahu zignorował wielokrotne i szczegółowe ostrzeżenia przed atakami ze strony rządów zagranicznych, a nawet własnych służb wywiadowczych i sił zbrojnych?
W jaki sposób bojownikom Hamasu udało się pokonać rozległą sieć elektronicznego nadzoru i zautomatyzowane systemy obronne wzdłuż granicy z Gazą – systemy obronne, które według byłych strażników granicznych miały zostać uruchomione, nawet jeśli kot zbliżyłby się do ogrodzenia?
Jeśli szukasz poważnej, szczegółowej, gruntownie udokumentowanej i starannie udokumentowanej, dogłębnej analizy tego, co naprawdę wydarzyło się 7 października, możesz obejrzeć mój film „Pytania do Corbetta” na ten temat. A jeśli wolisz 5-minutową wersję dostosowaną do możliwości TikToka, oto ona :
Warto jednak zauważyć, że w tej historii istnieje nie tylko wyjaśnienie LIHOP tych wydarzeń, ale także wyjaśnienie MIHOP (Made It Happen On Purpose – celowo). Krótko mówiąc, przynajmniej część obywateli Izraela, którzy stracili życie tego dnia, zginęła, ponieważ zostali celowo zaatakowani przez siły izraelskie.
To nie jest teoria spiskowa, lecz oficjalna polityka rządu Izraela. Dyrektywa Hannibala to oficjalnie tajny rozkaz wojskowy upoważniający Siły Obronne Izraela do użycia bezwzględnej siły śmiercionośnej w celu zapobieżenia porwaniom własnych żołnierzy przez wrogich bojowników. Innymi słowy, upoważnia ona izraelskie wojsko do zabijania własnych obywateli, zamiast pozwalać na ich porwania.
Dyrektywa Hannibala została oficjalnie uchylona w 2016 roku, ale przywrócona 7 października 2023 roku. Tym razem upoważniła dowódców Sił Obronnych Izraela do zabijania nie tylko izraelskich żołnierzy, ale także izraelskich cywilów.
To nie są teorie spiskowe. W lipcu 2024 roku „Haaretz” doniósł, że dokumenty Sił Obronnych Izraela i oświadczenia żołnierzy potwierdziły, że dyrektywa Hannibala rzeczywiście została wdrożona tego dnia. Później potwierdził to ówczesny minister obrony Joaw Gallant .
Wyjaśnia to „The Times of Israel” :
Jak wynika z niedzielnego raportu, rozkaz stosowania „polityki Hannibala” podczas walk 7 października nie ograniczał się do baz wojskowych, ale obejmował także ludność cywilną.
Tuż przed godziną 11:30 wydano rozkaz informujący żołnierzy, że „żaden pojazd” nie może powrócić z Izraela do Gazy, z obawy, że może przewozić porwane osoby.
Anonimowe źródło z Dowództwa Południowego Sił Obronnych Izraela potwierdziło dziennikowi „Haarec”, że rozkaz został wydany, ponieważ „już wtedy dla wszystkich było jasne, że takie pojazdy mogą przewozić porwanych cywilów lub żołnierzy”.
Oczywiście, rząd Izraela nie potwierdził żadnych szczegółów decyzji o zabiciu własnych obywateli tamtego dnia. Zamiast tego, wykorzystuje mgłę wojny, aby ukryć prawdę o tych zabójstwach. Źródło w „The Times of Israel ” twierdzi, że nie było bezpośredniego rozkazu zabicia konkretnych cywilów, ponieważ „nie można było tak naprawdę stwierdzić, czy tacy ludzie znajdowali się w pojeździe”. Źródło kontynuowało jednak: „Wszyscy wiedzieli, co oznaczało niedopuszczenie pojazdów do powrotu do Gazy”.
W tych doniesieniach przytacza się przypadek Efrata Katza, 68-letniego mieszkańca kibucu Nir Oz, którego śmierć 7 października doprowadziła do wszczęcia śledztwa przez izraelskie wojsko. Dochodzenie wykazało, że Katz, który został porwany przez bojowników Hamasu, został zestrzelony przez śmigłowce izraelskich sił powietrznych. Zabójstwo to uznano za dopuszczalne, ponieważ „wojskowe systemy nadzoru nie były w stanie odróżnić izraelskich zakładników w poruszających się pojazdach od terrorystów z Hamasu”.
Gazeta The Times of Israel podaje również przykład przypadku, w którym dowódca Sił Obronnych Izraela „rozkazał czołgowi ostrzelać dom w kibucu Beeri, gdzie terroryści z Hamasu przetrzymywali 14 Izraelczyków jako zakładników”. Rozkaz ten doprowadził do śmierci 13 zakładników.
Ostatecznie wątpliwe jest, czy kiedykolwiek dowiemy się dokładnie, ile ofiar śmiertelnych wśród Izraelczyków 7 października było bezpośrednim skutkiem ostrzału izraelskiego wojska. Biorąc pod uwagę prawdopodobne zaprzeczenia, powszechne w takich sytuacjach bojowych, z pewnością nigdy nie dowiemy się, ile z tych zgonów było celowymi aktami morderstwa, a nie nieuniknionymi „stratami ubocznymi”.
Biorąc jednak pod uwagę, że Netanjahu spędził ostatnie trzy i pół roku, rozkoszując się ciałami zamordowanych tego dnia, wydaje się słuszne uznanie, że część krwi przelanej w tej masakrze przypada na izraelskie wojsko. A ponieważ atak terrorystyczny z 7 października został wykorzystany do usprawiedliwienia trwającego holokaustu w Strefie Gazy, prawda i sprawiedliwość wymagają, abyśmy uznali, że to wydarzenie miało charakter fałszywej flagi.
FLYDUBAI
Wszyscy już znamy tę historię.
29 września, osaczony premier Izraela Benjamin Netanjahu ostrzegł, że „nasi wrogowie będą próbowali nas zaatakować”, jeszcze przed wyborami do Knesetu w Izraelu 27 października. Zaledwie dzień później wrogowie Izraela rzeczywiście zaatakowali .
Dokładniej, omański terrorysta, zaślepiony islamistyczną nienawiścią do narodu żydowskiego, dźgnął nożem pilota samolotu Flydubai o numerze lotu FZ 1073 w drodze z Dubaju do Tel Awiwu i wprawił samolot w samobójcze nurkowanie, gdy zbliżał się do izraelskiej przestrzeni powietrznej. Podczas gdy samolot stracił niewiarygodne 5250 metrów wysokości w niecałe dwie minuty, pasażerom na pokładzie – pod wodzą odważnego izraelskiego hydraulika – udało się w jakiś sposób dostać do kokpitu, wyrwać terrorystę ze sterów i przywrócić samolot do lotu poziomego. Następnie dwóch pilotów po służbie wskoczyło do kokpitu i bezpiecznie wylądowało samolotem w Arabii Saudyjskiej, ratując wszystkich na pokładzie.
To niesamowita historia. Niewiarygodna!
…i przez to mam na myśli, że nie jest ona ani wiarygodna, ani wspaniała.
Ale nie wierz mi na słowo. Obejrzyj program CBC „ Jak samolot FlyDubai przetrwał próbę porwania pomimo beznadziejnych szans ” i łyknij łyka tequili za każdym razem, gdy Andrew Chang określi tę historię jako „szokującą”, „niewiarygodną”, „wspaniałą”, „nieprawdopodobną” lub „niemożliwą”. (UWAGA: Przed końcem filmu umrzesz z powodu zatrucia alkoholowego) .
W rzeczywistości ta historia jest tak wątpliwa, że nawet Trump nie mógł jej powtórzyć bez dodania ważnego zastrzeżenia: „Nie wiem, czy to prawda, ale taką historię usłyszałem od Bibiego [Netanjahu]”.
Ale po co, ach po co, głównodowodzący miałby tak dokładnie zacierać ślady?
Być może dlatego, że dramatyczne wydarzenia tego lotu przeczą prawom fizyki i inżynierii lądowej. Według tabeli danych z FlightRadar24, którą można pobrać w pliku CSV, samolot spadł z niewiarygodnej wysokości 16 150 stóp (ok. 4950 m) w niecałe 30 sekund.
Czy Boeing 737 Max 8 rzeczywiście przetrwa tak drastyczne zniżanie? Według pilotów, z którymi CNN przeprowadziło wywiad na żywo, aby (nieumyślnie) obalić całą wersję wydarzeń, taki scenariusz wydaje się nie do pomyślenia dla doświadczonych ekspertów lotnictwa.
Jak powiedział Aaron Murphy, zawodowy pilot i instruktor lotniczy, prezenterce CNN Erin Burnett w niezamierzonym, demaskatorskim fragmencie: „Niektóre liczby, które początkowo widzimy w raportach, nie mają dla mnie sensu, bo przy tak szybkim zniżaniu samolot całkowicie się rozpadnie”. Być może zdając sobie sprawę z tego, co właśnie powiedział, Murphy szybko dodał: „Więc liczby z pewnością ulegną zmianie, kiedy otrzymamy wstępny raport”, przyznając tym samym, że celem każdego dochodzenia w sprawie tego incydentu będzie manipulowanie danymi, aby uczynić je bardziej wiarygodnymi.
Murphy nie był jedynym, który wyraził niedowierzanie wobec tego konkretnego manewru akrobacyjnego. Ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Steve Arroyo powiedział agencji AP: „Jestem po prostu zdumiony, że samolot się nie rozpadł”, a ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Jeff Guzzetti zgodził się: „To niesamowite, że udało im się wyjść z tego nurkowania”.
Tym, co czyni jeszcze bardziej niezwykłym fakt, że samolot zdołał wyjść z nurkowania, jest fakt, że siła działająca na niego była rzeczywiście na tyle duża , że oderwała ster kierunku od ogona. Fakt, że izraelscy piloci po służbie, którzy akurat chcieli i byli w stanie przejąć kontrolę nad lotem, zdołali wylądować pomimo braku steru kierunku i wycieku płynu hydraulicznego, dodaje tej historii kolejny stopień nieprawdopodobieństwa.
O tak, a potem jest jeszcze cała absurdalna historia o tym, jak izraelski hydraulik, który nigdy w życiu nie pilotował samolotu, zdołał odzyskać kontrolę nad maszyną podczas tego niemożliwego zniżania, wykorzystując umiejętności, które nabył oglądając programy telewizyjne o dochodzeniach w sprawie katastrof lotniczych.
A jest jeszcze fakt, że ktokolwiek na pokładzie zdołał zbliżyć się do kokpitu podczas tego niewyobrażalnie stromego zejścia .
Pojawia się też pytanie, jak to możliwe, że pasażerowie nie tylko zdołali stać przy drzwiach kokpitu podczas tego szaleństwa, ale także sfilmować całą scenę telefonami komórkowymi.
Wiesz, gdybym nie wiedział lepiej, powiedziałbym, że coś w tej historii nie jest do końca w porządku.
…Ale bez obaw, ludzie! Izrael zbadał incydent i ustalił, że domniemany porywacz i drugi pilot był (chwileczkę) „samotnym wilkiem”; więc nie ma tu nic więcej do zobaczenia i niczego do odkrycia w toku dalszego śledztwa. Wszyscy możecie uwewnętrznić narrację, że to był absolutnie autentyczny (i bardzo przerażający) atak terrorystyczny i wrócić do życia w strachu przed muzułmańskimi straszydłami, które zawsze czyhają na nas.
I na koniec – czy Izraelczycy kiedykolwiek skłamali w sprawie ataku terrorystycznego?
PRZEŁAMANIE PARADYGMATU TERRORU
To prawie oczywiste, ale i tak to powiem: Izrael nie jest odosobnionym przypadkiem w panteonie narodów. Każdy kraj na świecie, w tym Kanada, Rosja, Japonia, Wielka Brytania i (oczywiście) Stany Zjednoczone, w którymś momencie brał udział w atakach terrorystycznych pod fałszywą flagą. Każdy z nich mógłby być tematem takiego artykułu redakcyjnego.
Jednak teraz, gdy Izrael aktywnie przeprowadza czystki etniczne w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, opierając się na ciągłych prowokacjach pod fałszywą flagą, ważne jest, abyśmy zwrócili uwagę na długą historię Izraelczyków wykorzystujących terror – zwłaszcza terror pod fałszywą flagą – do realizacji swoich celów politycznych.
Jeśli jednak liczymy na to, że polityczni sojusznicy Izraela wskażą na tę historię i ujawnią te incydenty pod fałszywą flagą jako krwawy teatr polityczny, to ewidentnie pokładamy zaufanie w niewłaściwych ludziach.
Czy ktokolwiek w 2026 roku naprawdę wierzy, że Trump – który po raz kolejny potwierdził, że Izrael jest „największym sojusznikiem” USA i który właśnie podpisał umowę o dostarczeniu Izraelowi pakietu pomocy wojskowej o wartości 2,8 miliarda dolarów, obejmującego całą gamę potężnych bomb o masie 2000 funtów – sprzeciwi się Bibiemu i jego kłamstwom? Ten sam Trump, który właśnie powtórzył prasie „cudowną” historię o izraelskim hydrauliku – wyłącznie na podstawie słów Bibiego?
Nie, rozwiązanie tej zagadki „fałszywej flagi” nie przyjdzie od ludzi, którzy zagłosują na kolejnego mieszkańca bagien z Waszyngtonu (lub Ottawy, Londynu, Tokio czy Moskwy), by odważnie stanął do walki i powiedział światu prawdę. W rzeczywistości problem terroryzmu pod fałszywą flagą zostanie rozwiązany dopiero wtedy, gdy ludzie przestaną dawać się nabierać na to oszustwo. Dopóki ludzie będą jednoczyć się wokół swoich politycznych przywódców po każdym brutalnym akcie terroryzmu, sztuczka pod fałszywą flagą pozostanie skuteczną bronią w arsenale tych kakistokratów. [ rządy ludzi najgorszych, najmniej kompetentnych lub najbardziej cynicznych. ]
Jeśli w tym wszystkim jest jakaś pozytywna strona, to taka, że nigdy wcześniej tak duża część opinii publicznej nie była tak chętna do kwestionowania tych incydentów tak szybko i na bieżąco. Szybkość, z jaką sprawa Flydubai została ujawniona w internecie, wreszcie daje promyk nadziei, że ludzie nie dadzą się już nabrać na te same oszustwa, co wcześniej.
Być może analizując historię wydarzeń pod fałszywą flagą, tak jak to opisano w tym artykule, będziemy mogli zmienić kalkulacje, które sprawiają, że organizowanie brutalnych aktów terrorystycznych jest tak atrakcyjne dla osób sprawujących władzę polityczną.
Ostatecznie terroryzm „fałszywej flagi” działa tylko wtedy, gdy nie wiemy, kto go naprawdę popełnia. Gdy zrozumiemy, jak działają te wydarzenia i nie pozwolimy politykom i ich posłusznej prasie na łamanie kłamstw na temat tych ataków, prawdziwi terroryści zostaną rozbrojeni.
Gdy już wszyscy zobaczyli Michała Kołodziejczaka w towarzystwie Krzysztofa Rutkowskiego, gdy Internet zdążył wyprodukować kolejne memy, a media społecznościowe wypełniły się nagraniami i komentarzami o nowej aferze obyczajowej, można na chwilę oderwać wzrok od politycznego teatru i zadać pytanie: co jeszcze wydarzyło się w tym czasie i dlaczego nie wywołało porównywalnego zainteresowania opinii publicznej? A działo się dużo, w tym zapadła kluczowa decyzja dotycząca polskiej gospodarki, co rząd Tuska chciałby przed Polakami ukryć.
Kołodziejczak z Rutkowskim przykryli oddanie giełdy Brukseli! Lewica i liberałowie mogą wreszcie odetchnąć. Emocje związane z aferą, która uderzyła w polityczne zaplecze PSL i Platformy Obywatelskiej, przyćmiły inne tematy. Naruszony został wizerunek swoistego triumwiratu władzy: Donalda Tuska, Władysława Kosiniaka-Kamysza i ich partyjnych środowisk. W takiej atmosferze wystarczyło podrzucić opinii publicznej kolejny widowiskowy temat, by tysiące ludzi zajęły się komentowaniem personalnych sensacji zamiast analizowaniem decyzji podejmowanych przez rząd.
Polityka medialnego spektaklu ma konkretny skutek: odciąga uwagę od zagadnień, których konsekwencje mogą być znacznie poważniejsze niż kolejna internetowa awantura. Do takich zagadnień należy przyszłość polskiego rynku kapitałowego i zakres kompetencji krajowego nadzoru finansowego.
9 października ministrowie finansów państw Unii Europejskiej uzgodnili wspólne stanowisko dotyczące reformy nadzoru nad rynkami kapitałowymi. Polskę reprezentował minister finansów rządu Tuska, Andrzej Domański. Proponowane rozwiązania przewidują przekazanie części kompetencji krajowych organów nadzorczych Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, znanemu jako ESMA. W Polsce istotną rolę w tym obszarze odgrywa Komisja Nadzoru Finansowego.
Zmiany mają objąć między innymi największe giełdy, izby rozliczeniowe, depozyty papierów wartościowych oraz największe firmy świadczące usługi związane z kryptowalutami. Zwolennicy reformy argumentują, że wspólny nadzór ułatwi integrację europejskiego rynku, ograniczy różnice regulacyjne i usprawni kontrolę nad instytucjami działającymi ponad granicami państw.
Brzmi to jak typowa brukselska obietnica: więcej harmonizacji, większa efektywność, mniej przeszkód. Tyle że za technokratycznym językiem kryje się fundamentalne pytanie o zakres krajowej kontroli nad instytucjami finansowymi. Jeśli część decyzji dotyczących podmiotów działających na polskim rynku będzie podejmowana na poziomie unijnym, zmieni się nie tylko administracyjna organizacja nadzoru. Zmieni się również miejsce, w którym polskie państwo będzie mogło bezpośrednio wpływać na sposób wykonywania tych kompetencji.
Szczególne kontrowersje budzi kwestia Frankfurtu. Według przedstawianych informacji Niemcy wynegocjowały rozwiązanie ograniczające objęcie tamtejszej giełdy bezpośrednim nadzorem ESMA. Polska nie uzyskała analogicznego zabezpieczenia dla Warszawy. Jeżeli te różnice zostaną utrzymane w ostatecznym kształcie reformy, trudno będzie nie zauważyć nierówność pozycji poszczególnych państw w procesie integracji rynku kapitałowego.
Dlaczego niemieckie interesy miałyby być chronione skuteczniej niż polskie? Czy rząd w Warszawie zabiegał o podobne gwarancje? Jeśli tak, dlaczego ich nie uzyskał? A jeśli uznał, że nie są potrzebne, na jakiej podstawie doszedł do takiego wniosku?
Warszawska Giełda Papierów Wartościowych nie jest wyłącznie przedsiębiorstwem obsługującym obrót akcjami. To element infrastruktury gospodarczej państwa, ważny dla pozyskiwania kapitału przez polskie firmy, rozwoju krajowego rynku inwestycyjnego i budowania pozycji Warszawy w Europie Środkowo-Wschodniej. Nie oznacza to, że współpraca europejska musi zagrażać polskim interesom. Oznacza natomiast, że każda zmiana ograniczająca samodzielność krajowego nadzoru wymaga rzeczowej oceny, przejrzystych negocjacji i publicznej odpowiedzialności za podjęte decyzje.
Podobne pytania pojawią się w odniesieniu do sektora bankowego. Komisja Europejska zapowiada kolejne propozycje dotyczące integracji rynku bankowego w 2027 roku. Na razie nie oznacza to, że polskie banki zostały już objęte nowym, jednolitym nadzorem ani że całość kompetencji KNF została przekazana do Brukseli. Właśnie dlatego warto rozmawiać o rzeczywistym zakresie proponowanych zmian, zanim polityczne deklaracje zastąpią rzeczową debatę.
Największy problem polega jednak na tym, że tak fundamentalne kwestie rzadko przebijają się do masowej świadomości. Polityka dyzmokratyczna przypomina widowisko, w którym afery personalne, kompromitujące nagrania i obyczajowe sensacje zajmują miejsce poważnej dyskusji o gospodarce, bezpieczeństwie i suwerenności państwa.
Obywatel ma się śmiać, oburzać, przerzucać memami i wyzywać w internecie innych Polaków, w ramach walki politycznych plemion. Znacznie rzadziej ma okazję dowiedzieć się, jakie kompetencje jego państwo zamierza przekazać instytucjom zewnętrznym.
Nie trzeba nawet udowadniać istnienia centralnie sterowanej operacji odwracania uwagi, by dostrzec, komu służy taki model debaty publicznej. Kiedy społeczeństwo żyje kolejnym medialnym skandalem, decyzje o strategicznym znaczeniu mogą przechodzić niemal niezauważone. A gdy uwaga opinii publicznej wraca do spraw zasadniczych, politycy mogą już przedstawiać wcześniej uzgodnione rozwiązania jako nieunikniony element europejskiej integracji.
Gdyby rząd Donalda Tuska był rzeczywiście polskim rządem, powinien odpowiedzieć nie tylko na pytania o szczegóły reformy ESMA, lecz także wyjaśnić, dlaczego Polacy dowiadują się o jej potencjalnych konsekwencjach w cieniu kolejnych politycznych widowisk. Bo państwowości nie traci się wyłącznie w wyniku wojny czy podpisania jednego wielkiego traktatu. Jej zakres może zmniejszać się również stopniowo, poprzez kolejne decyzje administracyjne i regulacyjne, przedstawiane jako „techniczne”, „nieuniknione” i „pozbawione politycznego znaczenia”.
Kiedy zatem opadnie kurz po narkotykach Kołodziejczaka, warto pamiętać, że memy nie kontrolują giełd, nagrania nie nadzorują banków, a medialne awantury nie zastąpią debaty o przyszłości polskiej gospodarki. W tej sprawie nie wystarczy kolejny konferencyjny slogan. Potrzebne są konkrety: zakres przekazywanych kompetencji, warunki wynegocjowane przez polski rząd i odpowiedź na pytanie, dlaczego Warszawa nie otrzymała zabezpieczeń porównywalnych z tymi, o które zadbali Niemcy.
======================
Zabawa w Berka przy TK – we wszystkich trelewizjach….
Współpraca wojskowa między Arabią Saudyjską, Stanami Zjednoczonymi i Izraelem w wojnie z Jemenem jest podobno bliższa niż wcześniej sądzono. W nowym wywiadzie Pepe Escobar i jego rozmówca powołują się na informacje z pakistańskich źródeł wojskowych, wskazujące na to, że izraelscy oficerowie biorą udział w wyborze celów w Rijadzie, współpracując z dowództwem centralnym (CENTCOM).
Jednocześnie książę koronny Mohammed bin Salman podobno jest pod silną presją ze strony bezpieczeństwa i rzadko opuszcza swój bunkier. Doniesienia te pochodzą z poufnych źródeł i nie zostały jeszcze niezależnie zweryfikowane.
Escobar opisuje sytuację między Arabią Saudyjską a Jemenem jako coraz bardziej niekontrolowaną eskalację. Na krótko przed rozpoczęciem rozmów Arabia Saudyjska ponownie zbombardowała rafinerię w pobliżu Sany. Ansar Allah zapowiedział już, że odpowie na kolejne ataki na stolicę Jemenu uderzeniami na Rijad. Według informacji Escobara, zarówno siedziba Saudi Aramco, jak i Międzynarodowy Port Lotniczy im. Króla Chalida znajdują się na jemeńskiej liście celów.
Escobar uważa, że saudyjska obrona powietrzna jest obecnie poważnie osłabiona. Wiele systemów dostarczonych przez USA jest już użyte lub wyczerpane, a Waszyngton najwyraźniej nie zapewnia nieograniczonych dodatkowych zapasów. Lotnisko w Rijadzie jest zatem szczególnie narażone i może zostać ponownie zaatakowane w przypadku dalszej eskalacji konfliktu.
Szczególnie kontrowersyjne są jednak oświadczenia dotyczące współpracy wojskowej w Rijadzie. Escobar wyjaśnia, że CENTCOM, izraelscy przedstawiciele wojskowi i saudyjskie siły zbrojne obecnie działają wspólnie. Według jego źródeł, obecność izraelskiego generała dywizji została wielokrotnie potwierdzona. Według niego, stanowi to w istocie amerykańsko-izraelsko-saudyjską koalicję przeciwko Ansar Allah.
Źródła pakistańskie: Izrael i CENTCOM wybierają cele
Pakistańska część rozmowy zawiera najbardziej uderzające nowe twierdzenia. Rozmówca Escobara wyjaśnia, że ma on kontakty na wysokim szczeblu w pakistańskim wojsku, które są bezpośrednio informowane o wydarzeniach w Arabii Saudyjskiej.
Zaczyna od zaprzeczenia doniesieniom, że Pakistan rozmieścił około 10 000 żołnierzy z 25. Dywizji Zmechanizowanej na granicy saudyjsko-jemeńskiej. Dwa różne źródła w pakistańskim systemie wojskowym zaprzeczyły tym doniesieniom. Chociaż pakistańskie wojska rzeczywiście są obecne w Arabii Saudyjskiej, ich głównym przeznaczeniem jest ochrona Mekki i Medyny, a nie ofensywa przeciwko Jemenowi.
Rzeczywiste zaangażowanie Pakistanu jest znacznie mniejsze. Liczba wspomniana w wywiadzie to zaledwie około 15 doradców technicznych. Doradcy ci nie biorą udziału w operacjach ofensywnych, lecz wspierają Arabię Saudyjską w określonych obszarach militarnych i technicznych.
Następnie pada kluczowe stwierdzenie. Zapytany, czy pakistańscy doradcy byli zaangażowani w wybór celów wojskowych, rozmówca stanowczo temu zaprzecza:
Wyboru celu dokonają CENTCOM i Izrael.
Pakistan zachowuje w tej kwestii wyjątkową ostrożność i nie chce sprawiać wrażenia, że jest bezpośrednio zaangażowany w ataki na Jemen. [Wstawiony tekst]
Jeszcze bardziej niezwykłe jest jego twierdzenie, że pakistańskie siły zbrojne znajdują się w tym samym pomieszczeniu operacyjnym w Rijadzie, co przedstawiciele Izraela. Podobno obecni są również dwaj oficerowie tureccy. Siły pakistańskie mogą zatem bezpośrednio obserwować, co dzieje się w saudyjskim dowództwie i strukturach wywiadowczych, i przekazywać te informacje swoim dowództwom w Islamabadzie.
Jeśli te doniesienia okażą się dokładne, zaangażowanie Izraela będzie znacznie bardziej bezpośrednie niż czysto doradcze. Izraelski personel wojskowy będzie wówczas współpracować z CENTCOM w zakresie planowania operacyjnego wojny Arabów z Jemenem.
Pakistan nie chce wojny z Ansar Allah
Jednocześnie obie strony podkreśliły, że Pakistan raczej nie byłby w stanie otwarcie uczestniczyć w wojnie z Jemenem. Opinia publiczna w tym kraju zdecydowanie sprzeciwia się takiej interwencji.
Prowadzący zwraca uwagę na liczną populację szyitów w Pakistanie, która w dużej mierze popiera Ansar Allah i Iran. Znaczna część populacji sunnickiej również sprzeciwia się zaangażowaniu Pakistanu w wojnę w Arabii Saudyjskiej. Według niego, wysoko postawieni pakistańscy konsultanci wojskowi wielokrotnie zapewniali go, że nie ma ofensywnych działań na granicy z Jemenem.
Stwarza to trudną sytuację dla Islamabadu. Pakistan od dziesięcioleci utrzymuje bliskie stosunki bezpieczeństwa z Arabią Saudyjską i dostarcza wojska do ochrony miejsc strategicznych i religijnych. Jednocześnie rząd nie może sobie pozwolić na udział w wojnie z Ansar Allah z powodów politycznych.
Escobar dostrzega podobną niechęć ze strony Turcji. Ankara i Islamabad wielokrotnie podkreślały zatem, że ich rola ma charakter czysto defensywny. W praktyce oznacza to brak niezależnych nalotów na terytorium Jemenu.
Mówi się, że MBS prawie w ogóle nie opuszcza swojego bunkra.
Jeszcze bardziej szokujące są informacje dotyczące sytuacji osobistej Mohammeda bin Salmana. Rozmówca Escobara, powołując się na swoje pakistańskie kontakty, donosi, że saudyjski następca tronu jest obecnie pod ogromną presją ze strony bezpieczeństwa.
Według tego raportu, MBS mieszka głównie w bunkrze i rzadko go opuszcza. Nawet książęta, którzy wcześniej mieli do niego bliski dostęp, nie mogą już go łatwo widywać. Jego osobisty krąg bezpieczeństwa został zredukowany do zaledwie kilku osób. [Wstawiony tekst]
W wywiadzie twierdzi się nawet, że struktura bezpieczeństwa otaczająca następcę tronu jest częściowo koordynowana przez izraelski Mossad. Jednak te szczególnie dalekosiężne informacje są jawnie przedstawiane jako poufne dane wywiadowcze i obecnie nie można ich zweryfikować w publicznie dostępnych źródłach.
Według osób udzielających wywiadu, Mohammed bin Salman chciałby zacieśnić współpracę z Izraelem, ponieważ mógłby postrzegać ją jako sposób na stabilizację własnych rządów. Jednocześnie trudno mu otwarcie propagować tę współpracę wobec saudyjskiej i arabskiej opinii publicznej.
Escobar uważa, że jest to dylemat polityczny, przed którym stoi następca tronu.
Interesy Izraela i port w Ejlacie
Escobar łączy zaangażowanie Izraela z rosnącą izolacją ekonomiczną portu w Ejlacie. Jemeńskie działania na cieśninie Bab al-Mandab i na Morzu Czerwonym wywarły na port ogromną presję.
Powołuje się na wypowiedź przedstawiciela Arabii Saudyjskiej, który wprost wspomniał o ochronie lub ponownym otwarciu tego szlaku handlowego jako argumencie przemawiającym za wojną z Jemenem.
Według Escobara oznacza to, że Arabia Saudyjska stawia się w wyjątkowo trudnej sytuacji politycznej: państwo arabskie i muzułmańskie prowadzi wojnę z innym państwem muzułmańskim, podczas gdy jednocześnie ważną rolę odgrywają strategiczne interesy Izraela.
Właśnie dlatego uważa, że sprzedanie arabskiej opinii publicznej otwartego sojuszu wojskowego między Arabią Saudyjską a Izraelem jest praktycznie niemożliwe. [Wstawiony tekst]
Iran spodziewa się nowego ataku
Według Escobara, równolegle z eskalacją napięć w Jemenie, Iran spodziewa się kolejnego amerykańsko-izraelskiego ataku, być może jeszcze przed wyborami uzupełniającymi w USA.
Irańscy dyplomaci wyjaśnili mu, że doktryna militarna kraju uległa zmianie. Teheran nie chciał już czekać na pierwszy atak. Gdyby dowództwo dostrzegło wyraźne przygotowania do kolejnego ataku, Iran mógłby działać wyprzedzająco.
Kontynuowano działania dyplomatyczne za pośrednictwem Pakistanu i Kataru, ale stanowiska pozostawały rozbieżne. Według Escobara, siedem irańskich propozycji, złożonych Waszyngtonowi za pośrednictwem pośredników, spotkało się z niewielkim poparciem.
Jednocześnie trwa konflikt w Cieśninie Ormuz. Iran atakuje tankowce, które nie przestrzegają zasad tranzytu ustalonych przez Teheran i próbują korzystać z alternatywnych tras pod ochroną Ameryki. Escobar uważa, że ta strategia będzie kontynuowana.
Dla Teheranu wojna z Iranem i wojna z Jemenem stanowią obecnie w istocie jeden konflikt regionalny. Gdyby Waszyngton interweniował bezpośrednio przeciwko Ansar Allah, jeszcze bardziej wzmocniłoby to tę więź.
Escobar uważa, że system saudyjski jest pod coraz większą presją.
Escobar uważa, że Arabia Saudyjska jest pod coraz większą presją nie tylko militarną, ale także wewnętrzną. W rodzinie królewskiej panują napięcia między książętami i ośrodkami władzy, a liczne plemiona są niezadowolone z koncentracji władzy w rękach Mohammeda bin Salmana.
Uważa zatem, że możliwa jest długoterminowa destabilizacja rządów Arabii Saudyjskiej. Jego rozmówcy idą jeszcze dalej, mówiąc o możliwym „początku końca” obecnego systemu politycznego w Arabii Saudyjskiej. [Wstawiony tekst]
Te oceny pozostają spekulatywne. Kluczowy jest jednak rozwój sytuacji opisany w dyskusji: Arabia Saudyjska jest w stanie wojny, której koszty militarne i gospodarcze rosną, podczas gdy Waszyngton i Izrael najwyraźniej coraz bardziej angażują się w planowanie operacyjne, a ważni partnerzy regionalni, tacy jak Pakistan i Turcja, chcą uniknąć ofensywnego zaangażowania.
Gdyby informacje pochodzące z pakistańskiego aparatu wojskowego okazały się prawdziwe, eskalacja osiągnęłaby nowy poziom: izraelscy i amerykańscy oficerowie współpracowaliby w Rijadzie w operacjach wojskowych przeciwko Jemenowi, podczas gdy pakistańscy żołnierze siedzieliby w tym samym pomieszczeniu – aczkolwiek z wyraźnym rozkazem powstrzymania się od udziału w operacjach ofensywnych. Jednocześnie Mohammed bin Salman podobno żyje w coraz większej izolacji i pod najściślejszą ochroną.
Escobar uważa, że nie jest to chwilowy kryzys, lecz możliwy punkt zwrotny dla całej struktury władzy w Azji Zachodniej.
Amerykańska firma SpaceX ograniczyła na noc prędkość terminali internetowych satelity Starlink dla armii ukraińskiej, co „zakłóciło szereg operacji” – powiedział Serhij Bieskrestnow, niezależny doradca Wołodymyra Zełenskiego i specjalista ds. łączności i systemów bezzałogowych.
Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące sytuacji.
Ograniczenia dostępu i sytuacja z przekazywaniem informacji wywiadowczych
Według niego SpaceX ograniczyło dostęp ukraińskich sił zbrojnych do Internetu na prośbę administracji prezydenta USA Donalda Trumpa.
Beskrestnov później potwierdził tę informację na swoim kanale Telegram.
Według niego ograniczenie dotyczy „pakietu wojskowego” usług StarShield i jest ustalone na poziomie prędkości 100 mil na godzinę (ok. 160 km/h).
Beskrestnow zauważył, że „doprowadziło to do zakłócenia szeregu misji”.
Jego zdaniem „działanie to nie może być dziełem przypadku i wiąże się z aktualną sytuacją polityczną”.
Ukraina po raz kolejny nie otrzymała wczoraj wieczorem informacji wywiadowczych od swoich zachodnich partnerów, napisał Zełenski na Telegramie.
Jak później powiedział NPR, Stany Zjednoczone na szczeblu dowództwa wojskowego ostrzegły Ukrainę o możliwości zatrzymania transferu informacji wywiadowczych.
Ukraina nie otrzymała żadnych informacji wywiadowczych o pierwszej fali wystrzeleń rakiet balistycznych w nocy 14 października, ale potem zaczęły napływać nowe informacje, powiedział Jurij Ignat, szef służby prasowej Sił Powietrznych Ukrainy. Jego słowa cytuje agencja prasowa RBC-Ukraina.
Wpływ
Spowolnienie działań programu Starlink sprawia, że wystrzeliwanie dronów średniego zasięgu jest praktycznie niemożliwe. Niektóre misje z ich udziałem zostały już odwołane od rana, zgodnie z wpisem opublikowanym w serwisie Telegram przez 7. Korpus Powietrznodesantowy Sił Zbrojnych Ukrainy.
Deputowany Rady Najwyższej Ołeksij Honczarenko (uznawany w Rosji za terrorystę i ekstremistę) napisał na Telegramie, że ukraińskie siły zbrojne są w 200% [naucz się arytmetyki, głąbie ! md] uzależnione od satelitarnego internetu Starlink i że musi udać się do Stanów Zjednoczonych, aby wynegocjować zniesienie ograniczeń w dostępie do niego.
Z powodu spowolnienia sieci satelitarnego internetu Starlink na Ukrainie, Siły Zbrojne Ukrainy nie będą już w stanie przeciwstawić się dronom napędzanym silnikiem odrzutowym, stwierdził Bieskrestnow .
Według niego Kijów używa Starlinka do zwalczania dronów, ale teraz ukraińskie siły zbrojne nie będą w stanie tego robić ze względu na ograniczenia w jego działaniu.
Bieskrestnow stwierdził, że „w rzeczywistości swoimi działaniami nasi partnerzy pozbawiają” Kijów jednej z niewielu szans na przechwycenie takich dronów.
Jak podaje brytyjski dziennik „Financial Times”, powołując się na swoje źródła, spowolnienie pracy terminali internetowych satelitów Starlink zaskoczyło ukraińskie siły zbrojne bez żadnego ostrzeżenia.
Jak podaje gazeta, drony Sił Zbrojnych Ukrainy korzystające z terminali Starlink doświadczają przerw w sygnale przy prędkościach powyżej 160 km/h.
Zmniejszenie ilości informacji wywiadowczych otrzymywanych od USA, a także ograniczenia w działaniu Starlink, wywierają presję na ukraińskie siły zbrojne, powiedział agencji TASS Dmitrij Kuziakin, ekspert ds. bezzałogowych statków powietrznych i główny projektant w Centrum Zintegrowanych Rozwiązań Bezzałogowych .
Według niego niekontrolowane działania reżimu w Kijowie drażnią zarówno osobiście prezydenta USA Donalda Trumpa, jak i osoby z amerykańskiego establishmentu, które zainwestowały znaczne środki na Ukrainie.
Kilka operacji cybernetycznych Służby Bezpieczeństwa Ukrainy przeciwko Rosji może zostać zakłóconych lub opóźnionych, ponieważ SpaceX ogranicza prędkość terminali internetowych satelitów Starlink dla ukraińskich sił bezpieczeństwa, powiedział agencji TASS specjalista ds. technicznych i bezpieczeństwa informacji Siergiej Truchaczow.
Ponadto zauważył, że ograniczenia SpaceX bezpośrednio dotkną ukraińskie siły zbrojne.
Wyjaśnił, że dotknie to przede wszystkim ukraińskich operatorów szybkich bezzałogowych statków powietrznych.
Reakcja
Minister spraw zagranicznych Polski Radosław Sikorski w reakcji na tę sytuację wydał ostrzeżenie skierowane do właściciela SpaceX, Elona Muska.
Kryzys na Ukrainie przenosi się na morze. 12 października francuska marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca na Oceanie Indyjskim.
Tego samego dnia chiński minister spraw zagranicznych zapewnił Moskwę o współpracy w ochronie szlaków morskich.
Do tego dochodzą doniesienia o planach NATO dotyczących blokady Morza Bałtyckiego i potencjalnie Morza Czarnego. Te cztery raporty należy analizować indywidualnie, zanim zostaną rozpatrzone łącznie. Nie wszystkie są tak nowe i pewne, jak się wydają, ale to nie czyni ich mniej groźnymi.
Oświadczenie, że Chiny nie mogą pozwolić na rosyjską porażkę, nie jest nowe. Pochodzi z lipca 2025 roku. W tym czasie Wang Yi miał je wypowiedzieć podczas czterogodzinnej rozmowy z wysoką przedstawiciel UE Kają Kallas. Potwierdzają je jedynie osoby z wewnątrz, które rozmawiały z South China Morning Post , oraz dyplomaci UE, którzy, według NZZ , potwierdzili to nieoficjalnie.
Motyw był pragmatyczny: jeśli Rosja przegra, Waszyngton zwróci większą uwagę na Azję. Wang podkreślił również, że wojna skończyłaby się dawno temu, gdyby Chiny rzeczywiście udzielały Moskwie masowego wsparcia. Oficjalnie Pekin utrzymuje, że nie jest stroną konfliktu.
Pekin: „Rosja nie może przegrać”
Deklaracja ze szczytu Putina i Xi w maju nie zawierała wezwania do zakończenia wojny. Zamiast tego pochwalono w niej „obiektywne i bezstronne stanowisko” Pekinu. Analiza IPG przyjmuje bardziej zniuansowany punkt widzenia : Pekin nie chce, aby Rosja poniosła porażkę ani zwycięstwo. Osłabiona Rosja byłaby Rosją zależną, a nadmiernie silna – niewygodnym partnerem. Jest to jednak typowo zachodnia perspektywa, zdominowana przez ideę „dziel i rządź”, obcą wielobiegunowości.
Tankowiec „DF Peak”
Według Macrona , marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca około 450 mil morskich na południe od Reunionu. Podejrzewa się, że statek pływał pod fałszywą banderą i nielegalnie przewoził paliwo. Statek pływał pod banderą Beninu i znajduje się na listach sankcji USA, UE, Wielkiej Brytanii i Ukrainy – sankcji, które nie są prawnie egzekwowalne na mocy prawa międzynarodowego. To co najmniej szósty tankowiec floty cieni, który Francja przejęła w ciągu roku. Według Euronews , powiązanie z Sovcomflotem opiera się wyłącznie na informacjach ukraińskiego wywiadu wojskowego.
Z prawnego punktu widzenia problem jest bardziej złożony, niż sugeruje termin „flota cieni”. Jak wskazuje SWP , nie istnieje on w prawie morskim. Statek z ważną rejestracją zasadniczo nie może zostać zatrzymany na pełnym morzu, co podkreśla również NZZ . Siła nacisku tkwi w podejrzeniu bezpaństwowości: każdy, kto pływa pod fałszywą banderą, traci ochronę państwa bandery. Jest to uzasadnione prawnie, o ile udowodnienie jest skuteczne. O tym, czy w każdym przypadku się powiedzie, ostatecznie decydują państwa sprawujące kontrolę. Większość świata uzna to za arbitralne i będzie mówić o „piractwie”, co dokładniej byłoby „korsarstwem”.
Listy kaperskie wydawano głównie w czasie wojny, na początku okresu nowożytnego, aby poważnie zaszkodzić wrogiemu handlowi morskiemu (wojny handlowe). Formalne wypowiedzenie wojny, w dzisiejszym rozumieniu, nie zawsze było warunkiem koniecznym, ponieważ wojny w tamtych czasach często rozpoczynały się stopniowo lub były inicjowane przez działania wroga (fakty), a nie dokumenty. Jesteśmy ewidentnie świadkami odrodzenia się tych historycznych praktyk.
Deklaracja prawa morza w Chinach
12 października Wang Yi przyjął w Pekinie Nikołaja Patruszewa, przewodniczącego Rosyjskiej Akademii Morskiej. Według agencji TASS , zaoferował on lepszą koordynację strategii morskich obu krajów, wzajemną ochronę „uzasadnionych praw morskich” oraz zapewnienie „normalnej żeglugi” na kluczowych szlakach morskich na całym świecie. Należy uważnie przeczytać: uwaga skupiona jest na regionie Azji i Pacyfiku, Ukraina nie jest wymieniona, a źródłem jest rosyjska agencja prasowa, powołująca się na chińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Niemniej jednak, moment – dzień po wejściu na pokład statku z Reunion – nie jest przypadkowy.
Argumenty Pekinu są spójne. Kiedy w styczniu Stany Zjednoczone zajęły tankowiec pod banderą rosyjską na północnym Atlantyku, rzeczniczka Mao Ning nazwała arbitralne zatrzymanie obcych statków na pełnym morzu poważnym naruszeniem prawa międzynarodowego. Jednocześnie Chiny fundamentalnie odrzucają sankcje bez mandatu ONZ. Ich interes jest namacalny: rosyjska ropa naftowa płynie do Chin w dużych ilościach, a Pekin nie chce precedensu, który mógłby wpłynąć na jego własne tankowce w przyszłości. Prawdopodobnie dotyczy to również innych krajów.
Morze Bałtyckie i Morze Czarne: plan czy zagrożenie?
Estoński minister spraw zagranicznych Margus Tsahkna powiedział w wywiadzie dla „The Times”, że w razie wojny NATO mogłoby odciąć Rosję od Morza Bałtyckiego w ciągu kilku godzin, jak donosi RT DE . Jednocześnie podkreślił, że NATO nie zamknęło jeszcze tego szlaku, powołując się na międzynarodowe przepisy żeglugowe. Jest to zapowiedź scenariusza obrony narodowej, a nie ostateczny plan. Niemniej jednak implikacje są realne: około 60 procent rosyjskiego eksportu ropy naftowej przechodzi przez Morze Bałtyckie, a szlak przez Zatokę Fińską łączy również Sankt Petersburg z Kaliningradem.
W tym samym czasie Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych NATO, Grynkewich, przedstawił w Warszawie swoją „ Teorię Zwycięstwa ”. W przypadku wojny obronnej przewiduje ona również ataki na rosyjskie systemy w Kaliningradzie. Materiały Wall Street Journal na ten temat sugerują, że w sytuacji realnego zagrożenia nie można wykluczyć ataku na Kaliningrad. Przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO, Dragone, odrzucił oskarżenia o prowokację : planowanie obronne jest obowiązkiem, a celem jest zapobieżenie wybuchowi wojny. Na Forum Wałdajskim na początku października Putin ostrzegał, że bezpośredni atak na terytorium Rosji, w tym na Kaliningrad, postawiłby na porządku dziennym użycie wszelkiej dostępnej broni. A ataki Gruzji na jej separatystyczne prowincje i wojna w Donbasie powinny pokazać, że takie groźby nie są bezpodstawne.
Dokąd to prowadzi?
Moja ocena: To nie tyle początek planowanej blokady, co stopniowa eskalacja za pośrednictwem prawa morskiego. Każdy krok zawęża pole działania dla kolejnego. Wygląda na to, że intencją jest kontynuacja eskalacji dla samej eskalacji, podczas gdy dyplomatyczne wysiłki na rzecz deeskalacji napięć są całkowicie zaniechane.
Patruszew ogłosił w lutym , że rosyjska marynarka wojenna będzie zapobiegać przyszłym abordażom, zwłaszcza przeciwko Wielkiej Brytanii, Francji i państwom bałtyckim. Z każdym kolejnym abordażem, czy to na Morzu Północnym, Śródziemnym, czy Oceanie Indyjskim, rośnie presja na dotrzymanie tej obietnicy. Rosyjski okręt wojenny eskortujący tankowiec napotyka następnie francuski statek abordażowy. W tym momencie decyzję podejmuje kapitan, a nie ministerstwo. Wydaje się, że potrzebny jest casus belli na Zachodzie.
Drugim mechanizmem jest podział transatlantycki. Waszyngton obecnie łagodzi presję: Trump podziękował Putinowi za umowę dotyczącą oleju napędowego, a Witkoff ma się udać do Moskwy pod koniec października, jak donosi TASS w związku z krytyką Kallasa. Europa natomiast przyjmuje rolę egzekutora. Ekspertka ds. Rosji Hanna Notte twierdzi, że głównym problemem Rosji w 2026 roku będą Europejczycy. To wyjaśnia, dlaczego Moskwa kieruje swoje ostrzeżenia do Paryża, Londynu i Tallina, a nie do Waszyngtonu.
Trzecim mechanizmem jest rola Chin. Pekin nie chce bitwy morskiej na Morzu Bałtyckim, ale nie chce też precedensu, w którym Europa arbitralnie odetnie rosyjskie szlaki handlowe. Dlatego dyplomatycznie stanie po stronie Moskwy, będzie kupować ropę i ignorować zachodnie sankcje, ale prawdopodobnie nie wyśle okrętów wojennych na Bałtyk.
Dla globalnego Południa, zwłaszcza Indii i innych konsumentów, pytanie jest równie konkretne.
Czy prawo morskie obowiązuje wszystkich w równym stopniu, czy tylko tam, gdzie egzekwuje je silniejsza strona?
Stany Zjednoczone przejmują tankowce u wybrzeży Wenezueli, Europejczycy – tankowce należące do „floty cieni”, a Pekin i Moskwa powołują się na wolność mórz. Tymczasem na Morzu Wschodniochińskim Stany Zjednoczone i Zachód próbują wyjaśnić Chinom swoją interpretację „wolności mórz” poprzez prowokacje.
Streszczenie
Bezpośrednia wojna morska między NATO a Rosją nie jest zatem najbardziej prawdopodobnym scenariuszem. Bardziej prawdopodobna jest strefa narastających tarć na Bałtyku, Morzu Północnym i Morzu Śródziemnym, gdzie wypadek, strzał ostrzegawczy lub wywrócenie się statku mogłyby wywołać dynamikę, której nikt nie planował. A może jednak planowano? Można to było jedynie załagodzić politycznie: poprzez negocjacje, w których szlaki morskie stanowią integralną część architektury bezpieczeństwa, a nie są jedynie atrakcją. Rozmowy amerykańsko-rosyjskie, spodziewane pod koniec października, dają ku temu okazję, ale jak dotąd nie uwzględniono w nich udziału Europy. Krytycy słusznie pytają, czy państwa UE chcą doprowadzić do tej konfrontacji, ponieważ ich społeczeństwa nie są jeszcze gotowe na wojnę.
GDAŃSK – OSOWA: Parafia Św. Polikarpa – Każdego 16-tego dnia miesiąca o godz. 18.00 zapraszamy na Mszę Świętą w intencji Ojczyzny. Po Mszy Świętej odmawiamy Różaniec Święty za Ojczyznę. Parafia św. Polikarpa Biskupa Męczennika, Plac św. Jana Apostoła 1
POZNAŃ – początek o godz. 12.30 Msza Święta za Ojczyznę w Sanktuarium Bożego Ciała przy ul. Krakowskiej. Po Mszy Świętej Pokutny Marsz Różańcowy poprowadzi Ojciec Jerzy Garda. Zakończenie u Ojców Franciszkanów w Sanktuarium Matki Boskiej w Cudy Wielmożnej na Wzgórzu Przemysła. 
