——————————
————————-
———————————–
——————————————
———————————–
———————————
—————————————-
———————-
Ekosystem zawsze zwycięski. MEM-y II.
Archiwum autora: Mirosław Dakowski
Sukcesy i zyski. MEM-y I.
——————————————-
——————————–
—————————-
———————————–
——————–
——————————————-
————————-
———————————–
————————
Chiński statek płynie przez Arktykę. Czas podróży do Europy skrócony dwukrotnie.
Chiński statek płynie przez Arktykę.
Czas podróży do Europy
skrócony dwukrotnie.
admin3 ndz., 16/08/2026 – zmianynaziemi.pl/chinski-statek-plynie-przez-arktyke-czas-podrozy-do-europy-skrocony-o-polowe
Globalny handel wchodzi w nową, kontrowersyjną fazę. Chińska firma żeglugowa Sea Legend uruchomiła pierwsze w historii regularne połączenie kontenerowe między Azją a Europą prowadzące przez Arktykę. Statek Dubai Tower wyruszył w rejs, który ma udowodnić, że Północna Droga Morska (NSR) może stać się realną i opłacalną alternatywą dla tradycyjnych szlaków transportowych.
Największą zaletą nowej trasy jest drastyczne skrócenie czasu transportu. Według zapowiedzi przewoźnika, rejs z Chin do Europy potrwa zaledwie 20 dni. To niemal połowa czasu potrzebnego na dotarcie do celu tradycyjną drogą przez Kanał Sueski. Dla globalnego łańcucha dostaw taka oszczędność czasu oznacza szybszy obrót towarów i potencjalne obniżenie kosztów operacyjnych, co w skali masowego transportu kontenerowego ma ogromne znaczenie ekonomiczne.
Realizacja tego projektu nie była dziełem przypadku, lecz elementem długofalowej strategii Pekinu. Chiny już niemal 10 lat temu ogłosiły, że uznają się za państwo „bliskie Arktyce”. Inicjatywa ta wpisuje się w szeroki program Pasa i Szlaku, który zakłada modernizację i wskrzeszenie historycznych szlaków handlowych łączących Azję z Europą i Afryką. Nowa droga przez Arktykę ma być swoistym, polarnym przedłużeniem Jedwabnego Szlaku.
Logistyka tego przedsięwzięcia jest jednak ściśle uzależniona od warunków naturalnych. Sea Legend planuje realizować rejsy raz w tygodniu, ale tylko w ciągu 2 miesięcy w roku. To właśnie wtedy wody Arktyki są wystarczająco wolne od lodu, aby umożliwić bezpieczną żeglugę statkom kontenerowym. Choć okno pogodowe jest krótkie, sama możliwość regularnych kursów w tym regionie świadczy o postępującym procesie topnienia lodowców, co otwiera nowe możliwości dla biznesu, ale jednocześnie budzi niepokój „ekologów”.
Północna Droga Morska przebiega wzdłuż północnych wybrzeży Rosji, co nadaje całej operacji wymiar nie tylko gospodarczy, ale i geopolityczny. Współpraca Chin z Rosją w zakresie udostępniania wód terytorialnych i infrastruktury portowej w Arktyce zacieśnia więzi między tymi dwoma mocarstwami. Rosja zyskuje wpływ na kluczowy szlak handlowy i potencjalne zyski z opłat za przejście, natomiast Chiny zyskują bezpieczniejszą i szybszą drogę do europejskich rynków, omijając strategiczne punkty zapalne, takie jak cieśnina Bab al-Mandab czy Kanał Sueski.
Video URL
Sukces Chińczyków nie pozostaje niezauważony przez innych graczy w regionie. Informacje o uruchomieniu regularnych połączeń przez Sea Legend sprawiły, że Korea Południowa również zaczęła analizować możliwość wykorzystania arktycznych szlaków do transportu swoich towarów. Jeśli model chiński okaże się rentowny i bezpieczny, możemy spodziewać się pojawienia się kolejnych operatorów z Azji Wschodniej, co trwale zmieni mapę światowego handlu.
Należy jednak pamiętać, że żegluga przez Arktykę wiąże się z ogromnym ryzykiem. Nawet przy obecnym ociepleniu klimatu, lód morski pozostaje nieprzewidywalny. Każdy rejs zależy od aktualnych warunków pogodowych, a ewentualna awaria statku w tak odległych i surowych rejonach świata stanowiłaby logistyczny i ekologiczny koszmar. Brak rozwiniętej infrastruktury ratunkowej i serwisowej wzdłuż Północnej Drogi Morskiej sprawia, że każdy kurs jest wciąż pewnym eksperymentem.
[Ależ oni wynajmują rosyjskie łamacze lodu, co nie jest specjalnie drogie,a daje poprawę PRĘDKOŚCI I BEZPIECZEŃSTWO. MD]
Mimo tych zagrożeń, uruchomienie regularnej linii przez Sea Legend jest sygnałem, że Arktyka przestała być jedynie obszarem badań naukowych czy wydobycia surowców. Staje się ona nowym korytarzem transportowym świata. Dla konsumentów w Europie może to oznaczać szybszy dostęp do towarów z Azji, jednak cena tego przyspieszenia jest mierzona w postępującej degradacji środowiska polarnego [?? md] . Otwarcie nowej drogi handlowej jest bezpośrednim skutkiem zmian klimatycznych, które paradoksalnie stwarzają nowe możliwości dla globalnego kapitalizmu.
Dubai Tower i kolejne jednostki, które wyruszą w tę podróż, są teraz w centrum uwagi analityków handlu i ekspertów od klimatu. To, czy 20-dniowy rejs stanie się nowym standardem, zależy od tego, jak szybko będą topnieć lody Arktyki i jak stabilne pozostaną relacje polityczne między Pekinem a Moskwą. Jedno jest pewne: mapa transportowa świata właśnie uległa zmianie.
Video URL
https://zmianynaziemi.pl/media/oembed?url=https%3A//www.youtube.com/watch%3Fv%3DaUkL54euktg&max_width=800&max_height=600&hash=9ARjT4wTNypaLIaFMqQuAYAOE99dNvy4fRRBvLISfwo
Źródła:
https://www.cnn.com/2026/08/14/china/china-arctic-norther…
https://www.telegraph.co.uk/business/2026/08/13/chinas-ar…
https://www.asianews.it/en/east-asia/china/china-opens-ar…
https://www.ndtv.com/world-news/chinas-new-arctic-route-i…
Smakowite. Zero pocisków z “fabryki-cudu” w Teksasie
Zero pocisków z “fabryki-cudu” w Teksasie
Date: 16 agosto 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/zero-pociskow-z-fabryki-cudu-w-teksasie
„Futurystyczna” fabryka pocisków kalibru 155 mm w Teksasie nie wyprodukowała ani jednego egzemplarza – ogromna porażka amerykańskiego przemysłu zbrojeniowego
Organizacja ProPublica opublikowała sensacyjny raport krążący w mediach, a dotyczący szeroko reklamowanej nowej fabryki General Dynamics w Mesquite w Teksasie, która miała znacznie zwiększyć amerykańską produkcję kluczowych pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm przeznaczonych dla Ukrainy i innych krajów. propublica.org/article/general-dynamics-artillery-factory-failed
Jak zapewne pamiętacie, pisaliśmy o tej fabryce już kilkakrotnie, nawet w 2024 roku, powołując się wówczas na artykuł z „New York Timesa”, w którym ogłoszono, że zakład ten podwoi produkcję w USA i pomoże osiągnąć cel 100 tys. pocisków miesięcznie do 2025 roku:
Tutaj, w pierwszym nowym wielkim zakładzie zbrojeniowym Pentagonu wybudowanym po rosyjskiej inwazji na Ukrainę, tureccy pracownicy w pomarańczowych kaskach rozpakowują drewniane skrzynie z nadrukowaną nazwą Repkon – firmy z branży obronnej z siedzibą w Stambule – oraz montują roboty i tokarki sterowane komputerowo.
Wkrótce fabryka będzie produkować około 30 000 stalowych łusek miesięcznie do haubic kalibru 155 milimetrów, które stały się kluczowe dla wysiłków wojennych Kijowa.
Na wstępie ważna informacja: Stany Zjednoczone nigdy nawet w najmniejszym stopniu nie zbliżyły się do swoich celów na rok 2025. Niedawny raport Inspektoratu Generalnego Departamentu Obrony wykazał, że Stany Zjednoczone wciąż mają trudności z wyprodukowaniem zaledwie 36 000 pocisków, co stanowi najwyższą liczbę odnotowaną w ciągu ostatnich dwóch lat.
Przypomnijmy, że kiedy Rosja produkowała – według zachodnich szacunków – od 250 000 do 350 000 pocisków miesięcznie, wspierający Ukrainę obiecywali nam, że niepokonany amerykański kompleks militarno-przemysłowy z łatwością dogoni Rosjan, którzy mieli pozostać w tyle. Wygląda na to, że Stany Zjednoczone są fizycznie niezdolne do odwrócenia trendu swojego oczywistego upadku przemysłowego.
W cytowanym powyżej artykule „Military Times” zwrócono uwagę, że Stany Zjednoczone po prostu nie są w stanie pozyskać wystarczającej ilości metalu na pociski:
Produkcja pocisków wymaga przede wszystkim wykonania łusek w zakładzie obróbki metali, a następnie napełnienia ich materiałem wybuchowym, co odbywa się w innym zakładzie. Oznacza to, że „produkcja metalowych elementów do pocisków stanowi czynnik powstrzymujący osiągnięcie celu 100 000 sztuk miesięcznie w przypadku pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm” – zauważono w raporcie.
Wojsko nie było w stanie uzyskać wystarczającej liczby elementów metalowych, aby zwiększyć produkcję pocisków. W szczególności „zakład należący do wykonawcy i przez niego zarządzany w Mesquite w Teksasie nie był w stanie wyprodukować żadnych elementów metalowych do pocisków zgodnych ze specyfikacjami umownymi” – czytamy w raporcie.
Teraz jednak ujawnione przez ProPublica informacje przedstawiają obraz jeszcze bardziej bulwersujący. Tak bardzo chwalony zakład General Dynamics, uważany za najbardziej zaawansowany w swoim rodzaju i wyposażony w najnowocześniejszą, w pełni zautomatyzowaną linię produkcyjną z Turcji, poniósł klęskę.
Jesteście zaskoczeni?
Przeanalizujmy szczegółowo tę porażkę.
Na początek krótkie podsumowanie najważniejszych punktów:
Amerykańska firma General Dynamics zmarnowała pół miliarda dolarów na produkcję pocisków dla Ukrainy, nie dostarczając ani jednego z nich.
Zakład w Teksasie wydał 533 miliony dolarów na niesprawdzone tureckie maszyny zrobotyzowane, mając nadzieję na zautomatyzowanie procesu.
Jednak roboty regularnie się zapalały, uderzały w inne urządzenia i upuszczały obrabiane elementy stalowe. Każdej nocy trzeba było uderzać młotem w gigantyczne prasy, aby je uruchomić.
W 2025 roku armia amerykańska zamknęła dwie linie produkcyjne, ale nigdy nie zmusiła firmy General Dynamics do zwrotu ani jednego centa.
Od momentu zamknięcia odpowiedzialny za to oddział General Dynamics otrzymał nowe kontrakty o wartości 2,5 miliarda dolarów.
Reportaż ProPublica to przezabawny wgląd w absurdalny świat podupadającego amerykańskiego kompleksu militarno-przemysłowego.
Artykuł zaczyna się mocnym akcentem, zwracając uwagę na częste pożary wybuchające na stanowiskach „zaawansowanej robotyki” w tym futurystycznym zakładzie:
Robot w płomieniach. Kolejny raz.
Było to latem 2024 roku i, według czterech byłych pracowników, najnowocześniejsze roboty w rozgrzanej fabryce artylerii General Dynamics niedaleko Dallas zapalały się z niepokojącą częstotliwością. Sytuacja nie była idealna, biorąc pod uwagę, że zakład miał produkować pilnie potrzebne pociski artyleryjskie dla Ukrainy. Roboty – gigantyczne metalowe ramiona z chwytakami zamiast dłoni – pokrywały się olejem, który następnie – co nie było przypadkiem – zapalał się, gdy przenosiły one bloki stali rozgrzane do 1 800 stopni do i z maszyny, z której okresowo buchały słupy ognia. Tamtego lata pożar stopił przewody jednego z robotów, unieruchamiając go na tydzień.
Następnie szczegółowo opisują spektakularne i różnorodne sposoby, w jakie maszyny regularnie ulegały awariom i ulegały samozniszczeniu, zgodnie z relacjami byłych pracowników zakładu, z których 36 udzieliło wywiadów organizacji ProPublica w ramach jej dogłębnego śledztwa:
Zamiast wydajnie i racjonalnie produkować pociski, kosztowne maszyny wciąż ulegały awariom w dziwaczny sposób. Ramiona robotów poruszały się w sposób niekontrolowany, uderzając w precyzyjnie skalibrowane urządzenia, a czasami nieoczekiwanie upuszczały kawałki stali z wysokości półtora metra. Urządzenie będące symbolem fabryki, zaprojektowane do precyzyjnego rozciągania stali na pociski artyleryjskie, często niszczyło ją nieodwracalnie. Były też gigantyczne prasy, które aby działały prawidłowo, wymagały regularnego uderzania młotem, a mimo to psuły kształt niemal wszystkich pocisków.
„Nie mieliśmy ustandaryzowanych procedur” – stwierdził Quantel White, były pracownik. „Byliśmy po prostu grupą mężczyzn, którzy każdego wieczoru na zmianę uderzali młotem w maszynę”. Robotnikom wydawało się, że także budynki fabryki są skazane na zawalenie się; gryzący dym unosił się w temperaturze 38 stopni nad fundamentami, które wydawały się zapadać się w ziemię.
Szokujący efekt końcowy: po licznych przerwach w pracy fabryka warta pół miliarda dolarów nie zdołała wyprodukować ani jednego nadającego się do użytku pojemnika.
Sytuacja nigdy się nie poprawiła. Armia amerykańska, która finansowała fabrykę, nakazała w sierpniu 2025 r. wstrzymanie prac na dwóch z trzech linii produkcyjnych. W tym momencie firma General Dynamics nie dotrzymała już ośmiu terminów. Prace na trzeciej linii produkcyjnej były kontynuowane, ale zgodnie z lipcowym raportem inspektora generalnego Departamentu Obrony zakład nigdy nie wyprodukował ani jednej nadającej się do użytku łuski.
Jak to możliwe, że sytuacja tak bardzo się pogorszyła, że doszło do takiego stanu rzeczy? – Jak to możliwe?
Pamiętacie zapewne, że w artykule z 2024 roku wyśmiewałem Stany Zjednoczone za importowanie niesprawdzonych tureckich maszyn i robotników, podczas gdy one same szydziły z Rosji za wykorzystywanie niemieckich, austriackich i japońskich maszyn CNC do obróbki metali i produkcji pocisków. Najwyraźniej moja kpina była w pełni zasłużona, ponieważ tak ambitny projekt był ewidentnie zbyt kosztowny, by mogło go zrealizować skostniałe i podupadające imperium.
Czytając ten tekst, można odnieść wrażenie, że całe to „przedstawienie” było swego rodzaju operacją potemkinowską, mającą na celu zaimponowanie zdesperowanym politykom poszukującym przewagi wyborczej. Podczas „triumfalnej” ceremonii otwarcia zakładu robotnicy byli zszokowani, gdy zamiast prawdziwych pocisków artyleryjskich zobaczyli fałszywe, ułożone tak, by wyglądały, jakby właśnie zeszły z linii produkcyjnej.
Jednak nie wszystko było tak świetne, jak się wydawało. Pociski artyleryjskie pokazane owego dnia w zakładzie zostały tam dostarczone z zewnątrz – poinformowało trzech byłych pracowników w rozmowie z ProPublica. Jeden z pracowników wziął jeden z nich do ręki i ze zdziwieniem odkrył, że była to atrapa, najprawdopodobniej wykonana z tworzywa sztucznego.
Firma General Dynamics nie zdołała przeprowadzić testu pierwszego prototypu, przewidzianego w programie – sprawdzianu, który miał wykazać zdolność zakładu do produkcji pocisków zgodnych ze specyfikacjami wojska. Zakład miał wkrótce rozpocząć produkcję pocisków, ale maszyny ledwo działały.
Zupełnie jak w komediach z lat ’80.
To niewiarygodne: również tureckie urządzenia szybko ulegały deformacji i wkrótce stwierdzono, że zostały wyprodukowane z „chińskiej stali”.
Jak wynika z wywiadów przeprowadzonych z 12 byłymi pracownikami fabryki, wkrótce problemy zaczęły pojawiać się dosłownie z każdej strony. Przede wszystkim przegrzane ramiona robotów nieustannie uderzały o wszystko dookoła. Rozbijały się o maszyny sterowane numerycznie, tłukąc szyby i wyginając drzwi. Przewracały pojemniki. Uderzały o ogrodzenia zabezpieczające. Pracownicy mówili o ramionach „poza kontrolą” i zaczęli nazywać jedno z nich „Johnny 5”, na wzór czującego robota wojskowego z filmu z lat 80.
Nawet najprostszy sprzęt psuł się z niemal komiczną regularnością – opowiadali sześciu pracowników. Przenośniki taśmowe się psuły. Zautomatyzowane wózki się gubiły. Bramki bezpieczeństwa, zaprojektowane tak, by zatrzymywać maszyny w momencie zbliżania się pracowników, nie działały. Pękła rura, rozpryskując wodę aż pod sufit. Niektóre elementy maszyn firmy Repkon uległy odkształceniu, a jeden z pracowników odkrył, że zostały one wykonane z chińskiej stali, co mogło stanowić naruszenie przepisów federalnych. (Wojsko oświadczyło, że nie posiada dowodów na takie naruszenia).
Aby w to uwierzyć, trzeba przeczytać ten niezwykły artykuł w całości: zawiera on nawet zdjęcia łusek zdeformowanych przez nieprzewidywalne tureckie maszyny, które – choć zostały zaprojektowane do ich wygładzania – nadawały im kształty spiralne, podobne do tych, które wychodzą z Mr. Frosty’ego. [Mr. Frosty (lub Mr. Softee) to ogólna nazwa maszyn do produkcji lodów, które wydobywają się z dyszy w kształcie spirali].
Artykuł kończy się wyjaśnieniem, że po tych porażkach, amunicja konwencjonalna schodzi na dalszy plan, ponieważ dla krótkowzrocznego kompleksu militarno-przemysłowego modne są obecnie różne rakiety, takie jak Patriot:
Stany Zjednoczone są wciąż dalekie od spełnienia obietnicy i osiągnięcia produkcji 100 000 pocisków miesięcznie – stwierdził w czerwcu w rozmowie z ProPublica były urzędnik wojskowy, choć inne inwestycje mające na celu zwiększenie produkcji pocisków kalibru 155 mm okazały się skuteczniejsze. Ukraina nadal potrzebuje tych pocisków – stwierdził urzędnik – ale uwaga ponownie się przesunęła. Na Bliskim Wschodzie administracja Trumpa szybko zużyła inne rodzaje amunicji podczas wojny z Iranem. Urzędnicy Trumpa domagają się teraz zwiększenia produkcji w tych sektorach, i to jak najszybciej.
„Amunicja konwencjonalna zeszła na dalszy plan” – stwierdził urzędnik. „Teraz mówi się wyłącznie o pociskach przechwytujących i rakietach”.
Ci, którzy uważają, że artyleria nadal odgrywa ogromną rolę we współczesnych konfliktach, dojdą do wniosku, że ta porażka jest niezwykle niekorzystna dla Ukrainy, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że Rosja i Korea Północna nie mają żadnych problemów z produkcją na skalę przemysłową wszystkiego, co jest potrzebne do działania artylerii.
Najgorsze jest jednak to, że niektóre europejskie fabryki amunicji zaopatrujące Ukrainę niedawno spłonęły w „tajemniczych okolicznościach”. Wczoraj we włoskiej firmie KNDS doszło do potężnej eksplozji w zakładzie położonym niedaleko Rzymu
[filmik w oryginale md]
Wybuch w fabryce amunicji pod Rzymem. W czwartek po południu w zakładzie Knds Ammo Italy (dawniej Simmel Difesa) w Colleferro, na przedmieściach Rzymu, wybuchł pożar, po którym nastąpił potężny wybuch. Wybuch, odczuwalny z odległości wielu kilometrów, dotknął dział zajmujący się prasowaniem prochu strzelniczego. Zakład produkuje amunicję średnio- i wielkokalibrową przeznaczoną do obrony lądowej i morskiej, a także paliwa stałe do pojazdów lotniczych i kosmicznych.
Pisze o tym również artykuł opublikowany przez „Kiev Independent” kyivindependent.com/massive-explosion-rocks-italian-ammunition-plant-that-produces-artillery-for-ukraine/.
Uważa się, że wybuch został spowodowany pożarem w zakładzie „przetwarzania i prasowania prochu strzelniczego” na terenie fabryki.
W tym samym tygodniu doszło do wybuchu w bułgarskiej firmie EMCO, która, jak się twierdzi, od początku wojny dostarcza Ukrainie pociski kalibru 155 mm:
https://twitter.com/bilosta19570645/status/2088562077703004304/video/1
W Bułgarii doszło do wybuchu w magazynie amunicji. Według lokalnych mediów najpierw zapaliła się ciężarówka znajdująca się w magazynie, a następnie płomienie rozprzestrzeniły się, powodując wybuch amunicji. Prawdopodobnie chodzi o magazyn należący do firmy EMCO, specjalizującej się w produkcji i eksporcie broni oraz amunicji. Asortyment produktów EMCO obejmuje pociski artyleryjskie w kalibrach od 120 do 152 mm, pociski przeciwpancerne, broń palną, naboje i miny. Firma dostarcza broń na Ukrainę od 2014 roku, a po rozpoczęciu „operacji specjalnej” stała się jednym z największych dostawców amunicji kalibru radzieckiego dla reżimu w Kijowie.
Jest oczywiste, że wpływ Rosji lub jej sojuszników nie ogranicza się wyłącznie do Ukrainy. Kilka dodatkowych wyjaśnień na temat tego, co produkowały fabryki mamy z rosyjskiego kanału RVoenkor:
Dwie fabryki, które w tym tygodniu zapaliły się i eksplodowały w Europie, są powiązane z dostawami broni na Ukrainę:
▪ Chodzi o KNDS we Włoszech i EMCO w Bułgarii: obie firmy zajmują się bronią i amunicją dostarczaną na Ukrainę.
▪ EMCO produkuje amunicję zgodną ze standardami radzieckimi: pociski artyleryjskie kalibru 122 i 152 mm, rakiety do wieloprowadnicowego systemu rakietowego „Grad”, miny moździerzowe kalibru 60, 82 i 120 mm oraz pociski do granatników.
▪ Ponadto EMCO zajmuje się naprawą i modernizacją lekkich pojazdów opancerzonych.
▪ Włoski oddział KNDS produkuje amunicję, w tym amunicję NATO kalibru 155 mm, dla armii europejskich oraz na potrzeby Ukrainy.
▪ Holding dostarcza również ukraińskim siłom zbrojnym samobieżne haubice CAESAR i PzH 2000, czołgi Leopard 1/2, systemy przeciwlotnicze Gepard oraz pojazdy opancerzone AMX-10 RC.
▪ KNDS Ukraina działa w Kijowie, świadcząc usługi konserwacji i naprawy sprzętu zachodniego, a także lokalizując produkcję amunicji na Ukrainie.
Wygląda na to, że przyszłość Ukrainy powoli idzie z dymem albo jest niszczona przez tureckie roboty niskiej jakości. Wiele osób zadaje sobie pytanie, na ile znaczące są te niepowodzenia w artylerii, biorąc pod uwagę, że wielu uważa, iż Ukraina opiera się obecnie wyłącznie na atakach za pomocą dronów FPV. Prawda jest taka, że wojnę rzadko przegrywa się z powodu jednego czynnika, ale raczej z powodu serii niepowodzeń na wielu frontach, które w sumie tworzą sytuację niemożliwą do zniesienia. Rosja wywiera obecnie presję na każdym możliwym froncie hybrydowym, tworząc w kadłubie ukraińskiego “parowca” tak wiele „szczelin”, że państwo to nie będzie w stanie ich wszystkich uszczelnić.
Jest oczywiste, że Zachód nie jest już w stanie w żaden sposób sprostać wyzwaniom współczesnego konfliktu zbrojnego. Główna broń operacyjna Ukrainy na polu bitwy, drony FPV, pochodzi głównie z Chin, a ich komponenty są montowane w tajnych warsztatach.
Jeśli Rosja nadal będzie znajdować sposoby na przeciwdziałanie dronom FPV, tak jak w przypadku niedawno wprowadzonego systemu „Arena”, niedostatki przemysłowe Zachodu w zakresie dostaw kluczowych systemów uzbrojenia dla Ukrainy staną się znacznie bardziej dotkliwe.
Wykraczając poza temat Ukrainy, niepowodzenie nowej fabryki General Dynamics pokazuje, jak bardzo Stany Zjednoczone stały się podatne na wszelkie przyszłe „zagrożenia ze strony Chin”. W świetle ostatnich doniesień o stratach materialnych poniesionych przez Stany Zjednoczone w Iranie, w tym utraty 25% całej floty dronów MQ-9 Reaper, jasne jest, że o wyniku przyszłych wojen zadecyduje przede wszystkim zdolność przemysłowa do uzupełniania ciągłych strat.
Powinno to być sygnałem alarmowym, ale na tym etapie problemów tego rodzaju było już tak wiele, że jasne jest, iż znacznie przekroczyliśmy granicę tego rodzaju błahostek. Nie możemy nie przypomnieć cytatu dotyczącego upadku Rzymu, przytoczonego w poprzednim artykule. Być może w przyszłości o Stanach Zjednoczonych powie się: nikt nie zauważył upadku, dopóki pewnego dnia fabryki nie były już w stanie produkować nawet najbardziej podstawowych dóbr.
INFO:simplicius76/bombshell-report-touted-futuristic (przekład automatyczny; wszystkie odnośniki w tekście oryginalnym)
Hebesy przeciwko „uzurpatorowi”
Hebesy przeciwko „uzurpatorowi”
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 16 sierpnia 2026 michalkiewicz
W pierwszą rocznicę zaprzysiężenia pan prezydent Karol Nawrocki wystąpił na jubileuszowej uroczystości przed Pałacem Namiestnikowskim przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie, na którą przybyły rzesze obywateli – ale nie wszystkich. Wśród uczestników uroczystości znalazł się na przykład Mateusz Morawiecki, który podczas przemówienia pana prezydenta bez przerwy tkwił z nosem w telefonie. Naczelnika Państwa natomiast nie było. Zwolennicy byłego premiera rządu „dobrej zmiany” twierdzili, że nie ustaje on w kaptowaniu zwolenników przyszłej partii, która ma poprowadzić nasz mniej wartościowy naród tubylczy ku świetlanej przyszłości – ale jego przeciwnicy, których też nie brakuje, twierdzili z kolei, że odpiera on ataki „hejterów”, czyli nienawistników, którzy atakują go przy pomocy „mowy nienawiści”.
Tymczasem obywatel Żurek Waldemar nie podejmuje w tej sprawie żadnych stanowczych kroków. Inna rzecz, że może dlatego, iż podjął stanowcze kroki w związku z powołaniem przez pana prezydenta Nawrockiego ponad 200 asesorów sądowych. Obywatel Żurek Waldemar zwietrzył okazję do przygwożdżenia pana prezydenta za „złamanie konstytucji” Chodziło mu o to, że pan prezydent mianował tych asesorów bez kontrasygnaty premiera Tuska. Najwyraźniej zapomniał przeczytać, co na ten temat mówi konstytucja. Otóż w art. 144 formułuje ona zasadę, że „akty urzędowe” prezydenta dla swej ważności wymagają kontrasygnaty premiera, który w ten sposób odpowiada przed Sejmem za to, co podpisał. Jednak ust. 3 art. 144 enumeratywnie wylicza wyjątki, kiedy taka kontrasygnata nie obowiązuje i w punkcie 17 stanowi, że nie obowiązuje ona przy „powoływaniu sędziów”. Najwyraźniej jednak obywatel Żurek dopuścił sobie do głowy, że skoro punkt 17 mówi tylko o „sędziach” – ale o „asesorach” – ani słowa – to nieomylny to znak, że w przypadku asesorów kontrasygnata obowiązuje. Pozornie trzyma się to kupy, bo punkt 17, podobnie jak cały ust. 3 art 144 konstytucji, ma charakter wyjątku od zasady kontrasygnowania, a wyjątków nie powinno się interpretować rozszerzająco.
Z drugiej jednak strony obowiązują pewne zasady wykładni prawa, których studenci uczą się już na pierwszym roku studiów. Jest mianowicie zasada a maiori ad minus, która mówi, że komu wolno czynić więcej, temu wolno czynić mniej. Skoro prezydent może bez kontrasygnaty premiera mianować sędziów – również Sądu Najwyższego – to tym bardziej może mianować asesorów sądowych – bo stanowisko asesora w hierarchii stoi niżej, niż stanowisko sędziego. Toteż pan minister Bogucki z Kancelarii Prezydenta wyśmiał „doradców” obywatela Tuska, że wsadzili go na minę, w dodatku wiedząc, że Trybunał Konstytucyjny wcześniej potwierdził, że nominacje sędziowskie i asesorskie kontrasygnaty nie wymagają. Oczywiście obywatel Żurek Waldemar Trybunału Konstytucyjnego „nie uznaje” – ale wygląda na to, że zapomniał również o zasadzie a maiori ad minus – o ile w ogóle cokolwiek zapamiętał z okresu studiów. W tej sytuacji możemy tylko ubolewać, że nasz nieszczęśliwy kraj administrowany jest przez zadowolonych ze swego rozumu hebesów.
Wracając do uroczystości z okazji rocznicy zaprzysiężenia pana prezydenta, to w przemówieniu wspomniał on o ponad 20 swoich inicjatywach ustawodawczych, które marszałek Sejmu, obywatel Czarzasty Włodzimierz, umieścił w sejmowej zamrażarce. Tę wiadomość zebrani skwitowali okrzykami: „precz z komuną” i w ogóle stwarzali wrażenie, że vaginetem obywatela Tuska Donalda pogardzają. W związku z tym działacze Volksdeutsche Partei natychmiast podnieśli klangor, ile ta uroczystość kosztowała i kto będzie za to płacił.
Pan minister Szefernaker z Kancelarii Prezydenta wyjaśnił, niczym chłop krowie, że z budżetu Kancelarii – ale działacze nie przyjmowali tego do wiadomości, pragnąc zademonstrować troskę o pieniądze podatników. Kto to widział, żeby prezydent wydawał pieniądze z budżetu Kancelarii? „A pula nie jest do kradzieży; pula się cała nam należy” – pisał Janusz Szpotański w nieśmiertelnym poemacie „Towarzysz Szmaciak”, który za rządów vaginetu obywatela Tuska Donalda nabiera nieoczekiwanej aktualności. Najdalej w potępieniu pana prezydenta posunęła się madame Agnieszka Kublik z Judenratu, która nazwała pana prezydenta Nawrockiego „uzurpatorem”. Najwyraźniej jeszcze nie ochłonęła z euforii, jaka ogarnęła sympatyków Volksdeutsche Partei po tym, jak na skutek przeszacowania sondażowych wyników wyborów prezydenckich, Rafał Trzaskowski przez całe dwie godziny myślał, że to on został prezydentem.
Pana prezydenta Nawrockiego ofuknął również Książę-Małżonek, który przez jakiś Sanhedryn typowany jest na przyszłego prezydenta. Książę-Małżonek, który dotychczas ocierał się o genialność przy wiązaniu krawatów i puszczaniu złotych myśli nie tylko w fotel, ale udostępniając je również w mediach społecznościowych, z wysokości wieży z kości słoniowej, przy okazji mianowania wspomnianych 200 asesorów, zarzucił panu prezydentowi uzurpowanie sobie konstytucyjnych kompetencji. Wypadałoby w związku z tym rozebrać z uwagą, czy Książę-Małżonek czerpie z krynicy mądrości bijącej w Judenracie, czy może odwrotnie – czy Judenrat czerpie z mądrości Księcia-Małżonka?
Ja bym zasobów krynicy mądrości Księcia-Małżonka nie przeceniał, a okazji dostarczyła ruska prowokacja w Tarnawie Dużej, gdzie – jak wiadomo – spadła rakieta. Nie tylko spadła, ale i wybuchła wybijając dół o średnicy 10 metrów i głębokości metrów 5. Według komunikatów z czeluści vaginetu obywatela Tuska Donalda, wszystko było w jak najlepszym porządku, bo „procedury zadziałały prawidłowo”. Tak w każdym razie zapewniła obywateli pani Magdalena Sobkowiak-Czarnecka, piastująca w vaginecie fuchę wiceministra obrony.
Co prawda syreny zawyły ze zgrozą, gdy już było po wszystkim, ale wiadomo przecież, że lepiej późno, niż wcale. Za to dół sprawnie zasypano – „żeby śladów nie zostawiać, żeby śladu nie zostało” – jak pisał poeta: „Przychodzimy, odchodzimy, cichuteńko na paluszkach, żeby śladów nie zostawiać, żeby śladu nie zostało. (…) Miasta nasze, domy nasze na uwięzi się kołyszą; tuż nad ziemią, ledwo-ledwo – jak wiatr mały, to nie widać.”
Wracając tedy do Księcia-Małżonka, to przypomniał on o swojej inicjatywie, żeby Polska zestrzeliwała ruskie rakiety jeszcze nad Ukrainą. Wprawdzie starsi i mądrzejsi, na przykład sekretarz generalny NATO Mark Rutte przestrzegał, że w ten sposób NATO zostałoby wciągnięte do wojny z Rosją – a właściwie nie tyle NATO, co Polska i to w sposób nie rodzący żadnych zobowiązań Sojuszu z art. 5, który przewiduje uruchamianie procedur sojuszniczych tylko w przypadku „zbrojnej napaści” na państwo-członka NATO – ale nie w przypadku, gdy to państwo samo na kogoś napadnie, albo samowolnie włączy się do toczącej się wojny – ale Książę-Małżonek najwyraźniej wie swoje. Więc już lepiej, żeby wiązał krawaty – bo tu naprawdę ociera się o genialność.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
Dzisiaj w dystopii: Tyrania kamery Flock i nadzór Sama Altmana
Dzisiaj w dystopii: Tyrania kamery Flock i nadzór Sama Altmana
To prawda, dzieciaki, witajcie w przyszłości, gdzie niebo zapełnia się sztuczną inteligencją dronów policyjnych, a planeta płonie.
Caitlin Johnstone 14 sierpnia 2026 r. caitlinjohnstone/today-in-dystopia-flock-camera-tyranny-and-sam-altman-surveillance
Obecnie, w dystopijnej rzeczywistości, rząd USA monitoruje konta w mediach społecznościowych osób sprzeciwiających się szybko rozprzestrzeniającemu się instalowaniu kamer monitorujących Flock na terenie Stanów Zjednoczonych.
W artykule zatytułowanym „ Rząd monitoruje konta TikTok i Instagram chroniące przed flockiem ” 404 Media podaje:
„Rządowe centra nadzoru monitorują wirusowe posty na Instagramie wymierzone w Flock, ostrzegając lokalną policję o zbliżających się wydarzeniach DeFlock, w tym o tym zaplanowanym na przyszły tydzień, i nakazały policji „zwiększenie liczby patroli wokół ALPR [automatycznych czytników tablic rejestracyjnych]” w związku z rosnącym sprzeciwem wobec Flock, jak wynika z rządowych biuletynów wywiadowczych uzyskanych na podstawie wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Dokumenty ostrzegają również przed urządzeniami, „które mogłyby zostać użyte do identyfikacji lokalizacji kamer Flock”.
Masowa inwigilacja dramatycznie nasila się na całym świecie, a społeczeństwo jest coraz bardziej niezadowolone z niszczących dusze, niszczących planetę i morderczych nadużyć imperialnego status quo. Aby nas utrzymać w poddaństwie, muszą nas kontrolować. Aby nas kontrolować, muszą nas szpiegować. Właśnie o to chodzi w tych wszystkich rosnących autorytarnych środkach.
❖
Dziś, w dystopii, dyrektor generalny OpenAI, Sam Altman, twierdzi, że jesteśmy o krok od stworzenia sztucznej inteligencji, która będzie monitorować każdy aspekt naszego życia 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, aby zapewnić jej szerszy „kontekst” dla pomocy, którą może nam zaoferować przez cały dzień.
„Myślę, że zbliżamy się do świata, w którym potomek ChatGPT będzie mógł cały czas obserwować ekran twojego komputera, oglądać każde spotkanie, w którym uczestniczysz, nagrywać każdą rozmowę i tak dalej, mając idealny kontekst do całego twojego życia, do wszystkiego, co widzisz” – powiedział Altman podczas niedawnego wydarzenia Internapalooza.
„Możesz po prostu mieć coś, co działa jak praca z Tobą, i kiedy piszesz ofertę sprzedaży dla klienta albo dokument strategiczny, system po prostu powie: „Hej, może masz inny pomysł albo myślę, że popełniasz błąd. Powinieneś to rozważyć albo mogę zrobić to za Ciebie, żeby Ci pomóc”. Myślę, że jesteśmy tylko o jedną generację od tego, żeby to naprawdę stało się niezwykle użyteczne” – powiedział Altman .
Zapytany przez gospodarza Cory’ego Levy’ego, jak długo jego zdaniem potrwa wprowadzenie takiego produktu na rynek, Altman odpowiedział, że „w ciągu najbliższych sześciu miesięcy”.
Znowu mamy do czynienia z naciskiem na to, by technologia monitorowała każdy aspekt naszego życia. To przynosi korzyści komuś innemu, a nie nam.
A co może ważniejsze, kto chciałby tak żyć? Kto chciałby spędzić całe życie będąc monitorowanym przez chatbota i otrzymując porady sztucznej inteligencji dotyczące tego, jakie decyzje podejmować w każdej chwili? Cóż za żałosny sposób na życie.
Ci dziwolągi nie tylko zatruwają nasze środowisko, ale i nasz gatunek. Niszczą istotę człowieczeństwa. W tym wszystkim jest tyle brzydoty.
❖
Dziś, w dystopijnej rzeczywistości, autonomiczne drony policyjne stają się normą na terenie całych Stanów Zjednoczonych.
W artykule zatytułowanym „ Najpierw pojawiły się kamery Flock. Teraz lokalni policjanci chcą autonomicznych dronów ” portal Truthout podaje następujące informacje:
Policja w miastach w całych Stanach Zjednoczonych prowadzi kampanię PR promującą drony, ponieważ setki lokalnych departamentów policji przygotowują się do wdrożenia autonomicznych, sterowanych sztuczną inteligencją dronów obserwacyjnych. Drony są w stanie śledzić pojedynczy pojazd na terenie całego miasta, nagrywać materiał przez okna mieszkań i ogólnie rejestrować codzienne życie z powietrza, nie będąc zauważonymi.
„Do lutego ponad 1000 organów ścigania i służb bezpieczeństwa publicznego otrzymało od Federalnej Administracji Lotnictwa (FAA) zezwolenia na używanie autonomicznych dronów obserwacyjnych w ramach tzw. programów „dronów jako pierwszych respondentów” (DFR), zgodnie z publicznymi danymi uzyskanymi przez Electronic Frontier Foundation (EFF) i opublikowanymi w lipcu. Chociaż lista beneficjentów zezwoleń obejmuje straż pożarną i inne jednostki pierwszej pomocy, zdecydowana większość to organy ścigania, w tym policja w dużych i małych miastach”.
Truthout wyjaśnia, że te policyjne drony różnią się od poprzednich tym, że nie wymagają pilota sterującego nimi zdalnie z ziemi. Są pilotowane przez sztuczną inteligencję, co umożliwia jednemu policjantowi nadzorowanie wielu dronów sterowanych przez boty jednocześnie.
To prawda, dzieciaki, witajcie w przyszłości, gdzie niebo zapełnia się sztuczną inteligencją dronów policyjnych, a planeta płonie.
❖
Dziś, w dystopijnej Australii, doszło do pierwszego autonomicznego cyberataku z wykorzystaniem sztucznej inteligencji (AI). Mężczyzna poprosił swojego chatbota o umówienie wizyty na siłowni. Sztuczna inteligencja włamała się do oprogramowania do rezerwacji na siłowni bez pytania i usunęła kogoś z listy oczekujących, aby zainstalować aplikację w dogodnym dla niego terminie.
Australijska prasa świetnie się bawi, opowiadając tę historię, bo brzmi ona słodko i komicznie, dopóki nie zastanowimy się głębiej nad potencjalnymi skutkami tych rzeczy w miarę jak technologia staje się coraz bardziej zaawansowana i powszechna.
Otwieramy całą puszkę Pandory pełną nieprzewidywalnych konsekwencji, pozwalając firmom zajmującym się sztuczną inteligencją na swobodne narzucanie naszych technologii społeczeństwu, niemal bez żadnych regulacji i nadzoru.
❖
Dziś w dystopii Axios opublikował artykuł zatytułowany „ Klub książki o robotach ”, w którym autor Nicholas Johnston pisze: „Sztuczna inteligencja stała się moim towarzyszem czytania podczas gdy przedzierałam się przez moją listę letnich książek, co pomagało mi śledzić fabułę i bohaterów, odkrywać wątki i rozumieć starą, kwiecistą prozę”.
Bez cienia wstydu Johnston opowiada, jak chatbot tłumaczył mu książki, które czytał, rozdział po rozdziale, bo czytanie jest zbyt trudne i skomplikowane dla jego ślicznej główki. Opisuje, jak sztuczna inteligencja zgodziła się z nim, że proza w „Ostatnim Mohikaninie” jest zbyt trudna do czytania bez pomocy technologicznej, potwierdzając jego prośbę zapewnieniem, że „zdania Coopera są długie, a jego dykcja archaiczna”.
Ten cały bełkot o sztucznej inteligencji sprawia, że ludzie stają się głupsi i gorsi pod praktycznie każdym możliwym względem, a główne media, takie jak Axios, normalizują to i zapewniają nas, że tak właśnie powinno być.
Jeśli kiedykolwiek nadszedł czas, żeby odmówić podążania za stadem, to jest to właśnie ten moment.
Uczą nas obwiniania się nawzajem za systemowe nadużycia
Kapitalizm uczy nas obwiniania się nawzajem za systemowe nadużycia
Nasze umysły zostały pieczołowicie wyćwiczone tak, aby akceptować imperialny status quo jako coś normalnego i zdrowego, a każdą porażkę systemu uważać za porażkę jednostki.
16 sierpnia 2026 r. caitlinjohnstone/capitalism-trains-us-to-blame-each-other-for-systemic-abuses
Imperium kapitalistyczne zrzuca winę za wszystkie problemy systemowe na jednostkę.
Problemem nie są wielkie korporacje-miliarderzy zanieczyszczające planetę, ale to, że jeździsz samochodem.
Problemem nie jest to, że jest coraz trudniej o pieniądze na życie, ponieważ klasa rządząca czerpie coraz więcej korzyści z pracy, ale to, że nie pracujesz wystarczająco ciężko i podejmujesz złe decyzje.
Rosnąca brutalność policji nie jest problemem. Problemem jest to, że facet widoczny na popularnym w sieci nagraniu pokazującym brutalność policji nie wykonywał prawidłowo poleceń.
Izrael nie jest nieodwracalnie rasistowskim przedsięwzięciem, którego podstawą jest nieustanna przemoc i apartheid, to po prostu kilku niegrzecznych osadników i kilka czarnych owiec w Siłach Obronnych Izraela.
Nie żyjemy w ściśle kontrolowanej oligarchii, gdzie obie partie w imieniu swoich bogatych darczyńców wywołują wojny, niszczą środowisko, szerzą niesprawiedliwość i tyranię na reszcie ludzkości. Problem polega na tym, że nie głosujecie na właściwych kandydatów.
Nie żyjemy w imperium zła, które żywi się ludzką krwią. To tylko tak wygląda, bo w pewnych momentach historii niektórzy ludzie sprawujący władzę podejmowali niemądre decyzje w zakresie polityki zagranicznej.
Wina zawsze spada na jednostkę, a nie na system. Można to uznać za cyniczną manipulację, ponieważ wina zawsze idzie w jedną stronę:
• Poszczególni dyrektorzy przedsiębiorstw, których decyzje niszczą nasz ekosystem, nigdy nie są pociągani do odpowiedzialności.
• Poszczególni urzędnicy państwowi, których nieuczciwe decyzje w polityce zagranicznej zniszczyły niezliczone ludzkie życia, nigdy nie zostają uwięzieni za zbrodnie wojenne.
• Oligarchowie, którzy czerpią ogromne zyski z rozszerzania państwa policyjnego i czerpią zyski z wojny, tyranii i chorób, mogą nadal kupować polityków i prywatne wyspy bez ponoszenia jakichkolwiek konsekwencji.
Zauważ, że w takich przypadkach zasada „obwiniania jednostki” nigdy nie ma zastosowania. Jeśli chcesz, by te osoby były traktowane jak problem, to jesteś radykałem. Jesteś ekstremistą. Powinieneś zostać wpisany na listę terrorystów. Ty i twoi znajomi powinniście być monitorowani i infiltrowani przez policję federalną. Jeśli chodzi o tych, którzy podtrzymują system i czerpią z niego zyski, obwinianie jednostki jest surowo zabronione.
Uwięzić biedaka za okresowe kradzieże sklepowe, żeby przeżyć? W porządku; powinien był się dobrze zachowywać. Uwięzić miliardera za kupowanie wyborów i zatruwanie naszej planety? To podłe. Wstydź się, że w ogóle tak pomyślałeś.
Uwięzić pracownicę za kradzież od pracodawcy? Tak powinno być; złodzieje powinni być karani. Uwięzić bogatego właściciela firmy za kradzież pensji tysiącom pracowników? Wynoś się stąd, Stalin, to sprawa cywilna. Dostaną swoje wypłaty, kiedy wygrają pozew zbiorowy.
W czasach kapitalistycznego imperium wpaja się nam, że jedyne, co możemy zrobić, to upewnić się, że nie należymy do gigantycznej, permanentnej klasy niższej, która musi cierpieć i harować za marne pensje, będąc zawsze o jeden błąd od nędzy. Przyjmuje się za pewnik, że klasa niższa musi istnieć zawsze, a my, jako jednostki, możemy jedynie podejmować mądre decyzje, aby nie należeć do nieszczęsnego łobuza, na którym zbudowane jest nasze społeczeństwo.
To tak, jakbyśmy wszyscy zostali uwięzieni w zatłoczonym pokoju przez jakiegoś psychopatę, który zalewa całe pomieszczenie wodą i mówi nam przez głośnik: „Teraz lepiej upewnijcie się, że wspinacie się na innych, bo inaczej się utoniecie!”. W tym scenariuszu problemem jest ewidentnie psychopata, ale nas nauczono widzieć w osobach, które nie potrafią utrzymać głowy nad wodą, problem.
Za każdym razem, gdy ktoś w internecie narzeka, jak trudno jest płacić rachunki lub kupić dom w obecnym systemie, jest zalewany przez apologetów kapitalizmu, którzy namawiają go do cięższej pracy, mniejszych wydatków i starań o lepszą pracę. To trochę jak wezwanie straży pożarnej, gdy płonie zatłoczony budynek i usłyszenie: „No cóż, chyba lepiej trzymać się z dala od płomieni”. Niezależnie od tego, jak dobrze ja, jako jednostka, trzymam się z dala od płomieni, w płonącym budynku wciąż są ludzie uwięzieni i potrzebujący pomocy. Rozmowa o moich działaniach jako jednostki to tylko pretekst, by uniknąć odniesienia się do skali problemu.
Ludzie godzą się na te bzdury, bo wpajano nam je przez całe życie. Propaganda nie służy tylko temu, byśmy godzili się na wojny, ale temu, byśmy uwierzyli w cały system.
W muzyce pop chodzi o posiadanie rzeczy i dobrą zabawę.
Programy telewizyjne opowiadają o ludziach, którzy tak dobrze prosperują w obecnym systemie, że mają czas i energię na zabawne wygłupy.
Filmy te opowiadają o bohaterach, którzy wykorzystują swoją siłę woli i ciężko pracują, przy akompaniamencie muzyki, aby pokonać przeszkody i osiągnąć swoje cele.
Wiadomości skupiają się na najnowszych, wzbudzających uwagę kontrowersjach, ignorując przy tym tak straszne rzeczy, jak bezdomność czy przemysłowe ekobójstwo.
W naszej szkole uczymy się, że kraje komunistyczne zawsze były opresyjnymi, totalitarnymi pustyniami, a kapitalizm oferuje nam wolność i szczęście.
Nigdy nie słyszymy sugestii, że sprawy mogłyby być lepsze niż są. W kółko, na niezliczone sposoby, przez całe życie słyszymy, że obecny porządek rzeczy to jedyny sposób, w jaki rzeczy mogą się potoczyć.
Nasze umysły zostały starannie wyćwiczone, aby akceptować imperialny status quo jako normalny i zdrowy, a każdą porażkę systemu postrzegać jako porażkę jednostki. Musimy odzyskać nasze umysły z rąk socjotechników, którzy uwarunkowali nas do takiego myślenia, i zacząć kultywować nieortodoksyjne, nieautoryzowane światopoglądy. Musimy przestać obwiniać się nawzajem za niepowodzenia systemu, przestać wspinać się na siebie nawzajem, aby utrzymać się na powierzchni, i zacząć współpracować, aby wyeliminować psychopatów, którzy uwięzili nas w tym pokoju.
Przemysłowa kontrola ludzkości
Przemysłowa kontrola ludzkości
16. sierpnia 2026 Marek Wojcik world-scam/przemyslowa-kontrola-ludzkosci
Miliarder z branży technologicznej Peter Thiel od miesięcy publicznie ostrzega przed apokalipsą i totalitarnym rządem światowym. Jako zbawiciela przed apokalipsą i tego, który spełnia biblijne obietnice – takie jak doskonałość, uzdrowienie i nieśmiertelność człowieka – przedstawia on „boga sztucznej inteligencji”. Każdy, kto sprzeciwia się sztucznej inteligencji, jest „Antychrystem”, czyli tym, który powstrzymuje „Mesjasza AI”. Można by pomyśleć, że „gadułów” jest wielu, gdyby Peter Thiel nie był szefem „giganta inwigilacyjnego” Palantir. Ten program ujawnia, kto wypromował „sprytnego dziwaka Petera Thiela” oraz kto stoi za tą gigantyczną mistyfikacją! Ludzkość stoi przed największą pokusą i szansą: całkowite zniewolenie albo zwycięstwo! Źródło.
Geopolitics Prime opublikowała na Telegramie 15.05.2026 r. 13:27, wyniki swojego śledztwa dotyczące źródeł danych firmy Palantir.
Cytat:
Stany Zjednoczone Palantiru (CZĘŚĆ 1)
Przez cały miesiąc zgłębialiśmy, w jaki sposób firma Palantir owinęła swoje macki wokół wszystkich elementów amerykańskiej machiny. Wszystko, co znajduje się poniżej — to autentyczne, udokumentowane i oficjalnie zarejestrowane umowy oraz programy.
Tytuły są klikalne, więc możesz przejść do linków i przeczytać więcej:
🌏 Jak firma Palantir połączyła 75 kontraktów w jedną umowę z Pentagonem o wartości 10 mld dolarów: teraz stanowi kręgosłup machiny wojennej;
🌏 Departament Rolnictwa USA (USDA) przekazuje firmie Palantir 300 mln dolarów oraz pojedyncze pliki zawierający dane każdego rolnika;
🌏 Ciche przejęcie: firma Palantir stała się systemem operacyjnym Sił Powietrznych na długo przed tym, zanim ktokolwiek to zauważył;
🌏 Amerykańska piechota morska pod cyfrową kontrolą: projekt Dynamis daje każdemu żołnierzowi piechoty morskiej uprawnienia do zabijania jednym kliknięciem;
🌏 Dekada w cieniu: realizacja misji jeszcze przed zawarciem umów, a teraz kontrola dostępu do systemu;
🌏 Palantir i DHS: ujednolicona platforma łączy dane dotyczące podróży, skany twarzy i rejestry imigracyjne w celu egzekwowania prawa;
🌏Palantir i IRS: zeznania podatkowe i portfele kryptowalutowe przekazywane bezpośrednio do ICE z pominięciem zgody sądowej;
🌏Palantir i ICE: 4 miliardy rekordów, jedna aplikacja, zero udokumentowanych zasad dostępu;
🌏Palantir i HSI: dane z Twojego telefonu są pobierane, a Twoje kontakty są porównywane z bazami danych wiz studenckich;
🌏Palantir i HHS: miliony kart medycznych dostępne do przeszukiwania w systemie wykonawcy z branży obronnej;
🌏Palantir i CDC: oprogramowanie bojowe śledzi teraz ogniska epidemii i decyduje, kto otrzyma szczepionki;
🌏Palantir i FDA: kryzys związany z preparatami dla niemowląt otworzył im drzwi, a teraz posiadają dane dotyczące wszystkiego, co jedzą Amerykanie.
Dalsze dochodzenia będą dotyczyły: zacieśniających się powiązań firmy Palantir z FBI, Departamentem Sprawiedliwości (DOJ), CIA, Służbą Celną i Ochrony Granic (CBP), NASA oraz innymi agencjami federalnymi, które nie zostały jeszcze ujawnione.
To, co już wiemy, to zaledwie wierzchołek góry lodowej. Coraz więcej kontraktów, coraz więcej integracji i coraz więcej agencji jest podłączanych do tej samej prywatnej platformy.
Koniec cytatu.
Twórca systemu permanentnej cyfrowej kontroli w celu wprowadzenia Nowego Porządku Świata – NWO – krytykujący poprzednią wersję NWO, jest hochsztaplerem pragnącym zdobyć nasze zaufanie planujący udoskonaloną wersję apokalipsy.
Niedorzeczna wiara we wszechmoc nowej technologii połączona z jeszcze głupszą teorią o przeludnieniu planety jest bardzo popularna wśród transhumanistów i technokratów z ograniczoną do jednego tylko aspektu wizją, mianowicie do cudów techniki pomijająca jakże ważny czynnik ludzki – to główny powód, dla którego ta bezduszna idea skazana jest na porażkę.
Jeśli ktoś uważa, że sieję niepotrzebny strach, niech sprawdzi lepiej prognozę pogody, by zostać ostrzeżonym przed letnimi temperaturami latem. Informacja oparta na solidnych i udokumentowanych źródłach ma uprzedzać przed planami globalistów. W przeciwieństwie do histerii klimatycznej strach nie jest moim narzędziem ani celem. Za cel stawiam sobie dostarczanie rzetelnych informacji ukrywanych przez ośrodki społecznego ogłupiania.
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Atrofia naturalnej inteligencji
Atrofia naturalnej inteligencji
15. sierpnia 2026 Marek Wojcik world-scam/atrofia-naturalnej-inteligencji
Atrofia inteligencji to osłabienie lub zanik zdolności poznawczych i krytycznego myślenia. Wynika ona z braku regularnego wysiłku mentalnego i polegamy w tym na zewnętrznych narzędziach, takich jak sztuczna inteligencja czy internet. Działa to, jak brak ruchu, który osłabia mięśnie.
Kto tak twierdzi? Ta sama sztuczna inteligencja, o której tu jest mowa. Właśnie wyszło moje lenistwo umysłowe, ponieważ zamiast poszukać wśród nobliwych, nie zawsze rzetelnych źródłach jak na przykład Encyklopedia Britannica, zapytałem sprawcę, co jest przyczyną tego problemu.
06 sierpnia na birchgold.com ukazał się artykuł Brandona Smitha: Mroczniejszy cel wyścigu o sztuczną inteligencję. Źródło.
Obietnica świata bez pracy to zazwyczaj przynęta, mająca na celu skłonienie obywateli do większego polegania na rządzie. Kiedy twoje przetrwanie zależy od systemu, jest znacznie mniej prawdopodobne, że kiedykolwiek się przeciwko niemu zbuntujesz. Nie kąsasz ręki, która cię karmi.
Sztuczna inteligencja nie jest rewolucją przemysłową w tradycyjnym sensie, ponieważ nie jest napędzana popytem wolnego rynku. Większość ludzi może z łatwością obejść się bez sztucznej inteligencji, a korzyści dla ich życia są ledwo zauważalne lub wręcz żadne. Druga rewolucja przemysłowa wprowadziła elektryczność, bezprecedensowy postęp medycyny, komunikację na odległość i łatwy transport; wszystko to, bez czego ludzie nigdy nie chcą się obejść.
Jak dotąd sztuczna inteligencja blednie w porównaniu z nią, a obietnice, które napędzają jej popularność, wymagają renesansu energetycznego, który nie będzie możliwy przez wiele kolejnych dekad. Niestety, najbardziej logicznym zastosowaniem dla rozprzestrzeniania się sztucznej inteligencji jest tłumienie społeczeństwa. Dla autokratów wyścig po sztuczną inteligencję nie polega na poprawianiu przyszłości zwykłego człowieka. Chodzi o wprowadzenie technologii wszechobecnego nadzoru w życie zwykłego człowieka – zanim zdąży on zdać sobie sprawę, że jest przez nią skrępowany.
Ogromne zapotrzebowanie na energię nowych centrów danych przeznaczonych do sztucznej inteligencji napędza w Stanach Zjednoczonych budowę licznych elektrowni gazowych. W Ohio powstaje aż dziesięć nowych obiektów, startup w Zachodniej Wirginii planuje setki generatorów gazowych, a także Elon Musk stawia na turbiny gazowe dla swoich serwerów AI. Energia wiatrowa i słoneczna po prostu nie są w stanie zaspokoić tego gigantycznego, przewidywalnego zapotrzebowania na energię elektryczną. Źródło.
Piszesz pracę doktorską? Cóż jest trudnego w delegowaniu tego zadania na SI? Wielu doktorantów nawet nie wysila się, by przeczytać wygenerowany tekst i oddaje jako własny swojemu promotorowi. A może tworzysz muzykę, piszesz książkę, albo jesteś blogerem lub malarzem? Grok i konkurencja jedynie czeka, by wypełnić takie zadanie.
Tak właśnie te nędzne resztki naturalnej inteligencji, które jeszcze gdzieniegdzie wydostają się na powierzchnię z tego chaosu komputerowych tworów, zostają wygnane na banicję przez zwyczajne lenistwo umysłowe.
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Jaki jest najbardziej realistyczny scenariusz końcowy dla obwodu odeskiego?
Jaki jest najbardziej realistyczny scenariusz końcowy dla obwodu odeskiego?
zygmuntbialas/jaki-jest-najbardziej-realistyczny-scenariusz-koncowy-dla-obwodu-odeskiego
Systematyczne ataki Rosji na obwód odeski, które skutecznie przekształciły Ukrainę w państwo śródlądowe, stanowią jak dotąd najistotniejszy przykład konsekwentnych prób Putina, aby deeskalować konflikt poprzez eskalację, w odpowiedzi na narastające, wspierane przez Zachód, ukraińskie ataki w głębi Federacji Rosyjskiej. Ten (choć spóźniony) rozwój sytuacji rozbudził na nowo nadzieje zwolenników Rosji w kraju i za granicą, że końcowym efektem konfliktu na Ukrainie może być powrót obwodu odeskiego do Rosji.
Miasto Odessa, zbudowane przez naród rosyjski, stało się jednym z klejnotów koronnych imperium. Ma zatem dla Rosjan znaczną wartość emocjonalną, a dalsze administrowanie nim przez Ukrainę jest uważane przez rosyjskich patriotów za bezprawne. Niemniej jednak już w grudniu 2023 roku wyjaśniono: „Przypomnienie Putina, że Odessa jest miastem rosyjskim, nie oznacza, że jest ona celem ataku Kremla”. Niezaprzeczalnym faktem jest, że Rosja nie podjęła dotychczas żadnej próby odzyskania obwodu odeskiego podczas operacji specjalnej.
Tej obiektywnej obserwacji nie należy naiwnie błędnie interpretować ani złośliwie przekręcać, sugerując, że zwrot obwodu odeskiego nie służy interesom Rosji. Oznacza to po prostu, że Władimir Putin ewidentnie niczego takiego nie autoryzował. Powodów tego można się jedynie domyślać. Dał jednak do zrozumienia pod koniec ubiegłego miesiąca, grzecznie odrzucając prośbę anonimowego laureata nagrody, aby – jak to ujął – ‚jeszcze odważniej’ przystąpił do operacji specjalnej.
Słowa Putina: „Tutaj, podobnie jak w gospodarce, istnieją ryzyka, które mogą doprowadzić do większych strat na polu bitwy. Dlatego będziemy ostrożnie podchodzić do tych działań, jednocześnie zdecydowanie i konsekwentnie dążąc do osiągnięcia celów, które kraj sobie wyznaczył. Osiągniemy je”.
Z tego można wnioskować, że Putin rozumie ogromne ryzyko, jakie może nieść ze sobą operacja odeska, a także potencjalnie ogromne straty w ludziach po stronie rosyjskiej. Stąd jego niechęć do dania zielonego światła.
Odessa
Ta ocena jest aktualna, pomimo jego czerwcowego oświadczenia złożonego dziennikarzowi, że głównym celem pozostaje ostateczne wyzwolenie Donbasu i Noworosji. Podczas gdy wielu zwolenników Rosji w kraju i za granicą interpretowało jego wzmiankę o Noworosji jako odnoszącą się do regionu historycznego, w tym Odessy, Putin wielokrotnie używał terminu Noworosja w odniesieniu do obwodów chersońskiego i zaporoskiego. Stało się to obecnie jego ulubionym skrótem myślowym, gdy mówi o tych dwóch regionach. Każda inna interpretacja jest pobożnym życzeniem.
Po wyjaśnieniu, co Putin ma na myśli, mówiąc o Noworosji, i po udowodnieniu, że jego niechęć do autoryzacji działań przeciwko Odessie wynika z obaw o straty po stronie rosyjskiej, nadszedł czas, aby rozważyć najbardziej realistyczny scenariusz dla Odessy.
Ponieważ jest mało prawdopodobne, aby region powrócił do Rosji bez ‚czarnego łabędzia’, w najlepszym scenariuszu po zakończeniu konfliktu stacjonować tam będą zaufane, niezachodnie siły pokojowe, które będą monitorować działalność portów w regionie i egzekwować demilitaryzację morską.
Puste półki w kijowskich supermarketach
Interes Rosji nie leży w utrzymaniu faktycznego statusu Ukrainy bez dostępu do morza na czas nieokreślony i utrzymaniu jej statusu państwa upadłego, lecz w zapobieganiu importowi broni drogą morską i użyciu dronów bazujących na morzu. Powojenna odbudowa gospodarcza Ukrainy, leżąca w interesie Rosji, o ile zagrożenia bezpieczeństwa będą utrzymywane pod kontrolą, wymaga wznowienia działalności portów komercyjnych.
Ponieważ Rosja nie może bezpośrednio zagwarantować dalszej demilitaryzacji samego regionu odeskiego, będzie potrzebowała zaufanych, niezachodnich sił pokojowych. Rosja może wkrótce złożyć stosowną propozycję.
uncutnews.ch/was-ist-das-realistischste-endspiel-fuer-die-ukrainische-region-odessa
Napisał: Andrew Korybko
Opracował: Zygmunt Białas
USA – państwo totalnej inwigilacji z kamerami Flock
USA – państwo totalnej inwigilacji z kamerami Flock
16.08.2026 wolnemedia.net/usa-panstwo-totalnej-inwigilacji-z-kamerami-flock
Państwo inwigilacji na kołach. Jak amerykańskie kamery Flock budują system kontroli, którego totalitaryzmy XX wieku mogły tylko pozazdrościć.
Wyobraźcie sobie sieć ponad stu tysięcy kamer, które dzień i noc fotografują każdy przejeżdżający samochód. Nie tylko tablicę rejestracyjną. Kolor, markę, model, naklejki, bagażniki, uszkodzenia, nawet tymczasowe tablice. Wszystko trafia do chmury, staje się przeszukiwalne w kilka sekund, a policja – lokalna, stanowa, federalna – może sprawdzić, gdzie dany pojazd był tydzień, dwa czy miesiąc temu. Bez nakazu sądowego. Bez podejrzenia o konkretne przestępstwo. Po prostu dlatego, że „może się przydać”.
To nie science fiction. To Flock Safety – prywatna firma z Atlanty, która w ciągu kilku lat zbudowała największą w historii Stanów Zjednoczonych sieć automatycznych czytników tablic rejestracyjnych (ALPR). Według samego producenta system przekroczył już 100–120 tysięcy kamer w 49 stanach. Przetwarza miliardy odczytów miesięcznie. I choć oficjalnie „nie rozpoznaje twarzy” i „nie identyfikuje ludzi, tylko pojazdy”, w praktyce tworzy coś znacznie groźniejszego: infrastrukturę masowej inwigilacji ruchu, z której korzystają organy ścigania na skalę, jakiej nie znały nawet najsprawniejsze służby totalitarne.
Od lokalnego narzędzia do ogólnokrajowej panoptyki
Kamery Flock instaluje się na słupach, przy skrzyżowaniach, wjazdach do osiedli, parkingach sklepów i firm. Są solarne, tanie w utrzymaniu, prawie niewidoczne. Firma sprzedaje je nie tylko policji, ale też wspólnotom mieszkaniowym i prywatnym właścicielom. Dane z prywatnych kamer często trafiają do tej samej sieci, co policyjne. Powstaje hybrydowy system, w którym granica między bezpieczeństwem publicznym a komercyjną inwigilacją zaciera się całkowicie.
Oficjalna narracja brzmi niewinnie: pomagamy odnajdywać skradzione auta, porywanych dzieci, ściganych przestępców. I rzeczywiście – system generuje alerty o pojazdach z list poszukiwanych. Problem zaczyna się, gdy okazuje się, że te same kamery rejestrowały ruchy tysięcy niewinnych ludzi, a dane były później wykorzystywane do celów, o których lokalne władze nie miały pojęcia.
Audyty w kolejnych miastach – Dayton, Columbus, Denver, San Francisco – ujawniły tysiące nieautoryzowanych wyszukiwań prowadzonych w imieniu federalnych agencji imigracyjnych. Mimo lokalnych zakazów. Mimo zapewnień firmy, że „klienci kontrolują swoje dane”. Okazało się, że ustawienia „national lookup” działały w tle, a dane z lokalnych kamer stawały się częścią ogólnokrajowej bazy. W niektórych przypadkach agencje, które nigdy nie podpisały żadnej umowy, przeszukiwały system setki tysięcy razy.
Jeszcze groźniejsze są przypadki czysto prywatnego nadużycia. Policjanci używali Flocka do śledzenia byłych partnerek, rywali, sąsiadów. W Milwaukee, Albany w Georgii, Savannah i innych miastach oficerowie trafiali za kratki lub byli zwalniani. System, który miał chronić obywateli, stał się narzędziem stalkingów i prywatnych porachunków. A to tylko te przypadki, które wypłynęły na powierzchnię.
Czym to się różni od Chin i klasycznych totalitaryzmów?
Porównanie z Chinami nasuwa się samo. Pekin zbudował najbardziej rozbudowany system nadzoru w historii ludzkości: setki milionów kamer z rozpoznawaniem twarzy, system zaufania społecznego, kontrolę internetu, danych biometrycznych i ruchu. To klasyczny, scentralizowany model totalitarny – państwo jest jednocześnie właścicielem, operatorem i beneficjentem inwigilacji. Obywatel wie, że jest obserwowany, i wie, kto go obserwuje.
Flock działa inaczej. I właśnie dlatego jest pod pewnymi względami bardziej niebezpieczny dla społeczeństw demokratycznych.
Po pierwsze – jest zdecentralizowany i prywatny. Firma nie jest organem państwa. Sprzedaje usługę. Lokalne władze podpisują kontrakty, często nie rozumiejąc w pełni, co kupują. Dane lądują na serwerach prywatnej spółki, a potem – poprzez mechanizmy współdzielenia – stają się dostępne dla tysięcy innych podmiotów. Odpowiedzialność rozmywa się. „To nie my, to system”, „to nie my, to inna agencja”, „to nie my, to ustawienia domyślne”.
Po drugie – system nie potrzebuje ideologii. Klasyczne totalitaryzmy – nazizm, stalinizm, maoizm – wymagały wielkiej narracji, wroga, celu historycznego. Współczesna inwigilacja technologiczna działa w imię „bezpieczeństwa”, „efektywności” i „walki z przestępczością”. Nie trzeba deklarować budowy nowego człowieka. Wystarczy strach przed przestępczością i obietnica, że „tylko złoczyńcy mają się czego bać”.
Po trzecie – obejmuje wszystkich, nie tylko „wrogów ludu”. Stasi potrzebowała armii agentów i donosicieli, by kontrolować społeczeństwo. Flock rejestruje ruch każdego pojazdu, który przejeżdża obok kamery. Nie trzeba być podejrzanym. Wystarczy jeździć samochodem. W erze, w której coraz więcej aktywności życiowej zostawia cyfrowy ślad, mapa przejazdów staje się mapą życia: gdzie pracujesz, gdzie śpisz, kogo odwiedzasz, gdzie protestujesz, gdzie szukasz pomocy medycznej.
Różnica między Chinami a systemem budowanym wokół Flocka nie polega więc na skali kontroli, lecz na jej formie i legitymizacji. W Chinach inwigilacja jest otwarcie polityczna i totalna. W USA powstaje jako produkt uboczny walki z przestępczością, sprzedawany przez prywatną firmę, akceptowany przez lokalne rady miejskie, a potem – gdy infrastruktura już istnieje – wykorzystywany w sposób, którego nikt nie przewidywał (lub nie chciał przewidzieć).
Infrastruktura, której nie da się łatwo cofnąć
Najgroźniejszy aspekt Flocka nie leży w konkretnych nadużyciach, lecz w samym fakcie stworzenia trwałej, skalowalnej infrastruktury. Gdy sieć kamer istnieje, pokusa, by z niej korzystać coraz szerzej, staje się niemal nieodparta. Dziś – skradzione auta i Amber Alerty. Jutro – kontrola imigracyjna. Pojutrze – śledzenie protestujących, osób poszukujących aborcji w innym stanie, czy po prostu „podejrzanych” o niewłaściwe poglądy.
Historia pokazuje, że systemy inwigilacji rzadko kurczą się dobrowolnie. Łatwiej je rozbudowywać niż demontować. Kilkadziesiąt amerykańskich miast anulowało już kontrakty z Flockiem. Niektóre zasłaniały kamery workami. Aktywiści tworzą mapy lokalizacji (DeFlock). Ale sieć jako całość rośnie. Firma wprowadza nowe „zabezpieczenia” – wymóg numeru sprawy, ograniczenia udostępniania – które krytycy uważają za kosmetyczne. Bo problem nie leży w szczegółach interfejsu, lecz w samej logice systemu: zbieraj wszystko, bo nigdy nie wiadomo, co będzie potrzebne.
Lekcja dla Europy i Kanady
Flock Safety praktycznie nie działa poza Stanami Zjednoczonymi. Kanadyjskie i europejskie służby używają innych systemów ALPR, działających w bardziej restrykcyjnych ramach prawnych. Ale logika jest ta sama. Technologia tanieje. Firmy oferują „rozwiązania”. Politycy obiecują bezpieczeństwo. A społeczeństwo, zmęczone przestępczością i chaosem, coraz chętniej oddaje kolejne skrawki prywatności.
Różnica między demokracją a systemem totalitarnym nie polega wyłącznie na tym, kto formalnie sprawuje władzę. Polega też na tym, czy obywatele mają realną możliwość ograniczenia władzy, gdy ta staje się zbyt inwazyjna. System Flocka – zdecentralizowany, prywatny, technologicznie zaawansowany – testuje właśnie tę granicę. Tworzy infrastrukturę, która w rękach życzliwych władz wydaje się użyteczna, a w rękach mniej życzliwych staje się narzędziem kontroli o skali, o jakiej marzyły służby XX wieku.
Pytanie nie brzmi już, czy taka sieć jest możliwa. Ona już istnieje. Pytanie brzmi, czy społeczeństwo, które jeszcze formalnie nazywa się wolnym, potrafi ją ograniczyć, zanim stanie się nieodwracalnym elementem pejzażu. Bo gdy każdy samochód zostawia cyfrowy ślad, a każdy ślad można przeszukać – wolność przestaje być stanem domyślnym. Staje się wyjątkiem, który trzeba udowodnić.
Autorstwo: Andrzej Kumor
Ilustracja: WolneMedia.net (CC0)
Źródło: Goniec.net
Panoptykon Benthama. Więzienie, które nigdy nie spało – w którym dziś żyjemy.
Panoptykon Benthama
16.08.2026 wolnemedia.net/panoptykon-benthama
Więzienie, które nigdy nie spało – w którym dziś żyjemy.
W 1785 roku angielski filozof Jeremy Bentham zaprojektował budowlę, która miała zrewolucjonizować nie tylko system penitencjarny, lecz także sposób myślenia o władzy. Nazywał ją Panopticon – od greckich słów „wszystko” i „widzieć”. Idea była prosta i genialna zarazem: okrągły budynek więzienny z celami rozmieszczonymi wokół centralnej wieży obserwacyjnej. Strażnik znajdujący się w wieży mógł w każdej chwili zobaczyć każdego więźnia, natomiast więzień nigdy nie wiedział, czy jest właśnie obserwowany.
Bentham zakładał, że sama możliwość bycia obserwowanym wystarczy, by skłonić człowieka do samokontroli. Nie trzeba bić, nie trzeba nawet nieustannie patrzeć. Wystarczy, że więzień wie, że może być widziany. Władza staje się wtedy niemal niewidzialna, a jednocześnie wszechobecna. Koszty spadają, dyscyplina rośnie, a człowiek zaczyna pilnować sam siebie.
Ponad dwieście lat później żyjemy w świecie, który w dużej mierze zrealizował tę logikę – tylko bez murów i krat.
Od architektonicznej wizji do cyfrowej rzeczywistości
Michel Foucault w Nadzorować i karać (1975) dostrzegł w panoptykonie coś więcej niż projekt więzienia. Widział w nim diagram nowoczesnej władzy: władzy, która nie musi już karać spektakularnie, lecz dyscyplinuje poprzez nieustanną widzialność. Współczesne społeczeństwa – zdaniem Foucaulta – funkcjonują według tej samej zasady: szkoły, szpitale, fabryki, a dziś także platformy cyfrowe i przestrzenie publiczne.
Dziś panoptykon nie potrzebuje już wieży. Ma kamery na ulicach, smartfony w kieszeniach, algorytmy w chmurze i profile w mediach społecznościowych. Każdy z nas jest jednocześnie strażnikiem i więźniem.
Smartfon rejestruje lokalizację, historię wyszukiwania, czas spędzony przy aplikacji, tempo chodzenia, a nawet sposób trzymania telefonu. Platformy społecznościowe nie tylko zbierają dane – one je monetyzują i wykorzystują do przewidywania zachowań. Reklamy, treści, a nawet sugestie polityczne docierają do nas na podstawie modeli, których niemal nikt nie kontroluje. Nie wiemy, kiedy jesteśmy „obserwowani” przez algorytm – i właśnie dlatego zaczynamy zachowywać się tak, jakbyśmy zawsze byli.
Brak prywatności jako nowa normalność
W klasycznym panoptykonie więzień wiedział, że znajduje się w więzieniu. Współczesny człowiek często nie zdaje sobie sprawy, że jego życie prywatne stało się towarem. Dane o zdrowiu, preferencjach seksualnych, poglądach politycznych, relacjach rodzinnych i stanie konta bankowego krążą między korporacjami, brokerami danych, a nierzadko także służbami.
Rządy – zarówno demokratyczne, jak i autorytarne – wykorzystują te same technologie. Systemy rozpoznawania twarzy, monitoring przestrzeni publicznej, analiza metadanych komunikacyjnych – wszystko to działa według logiki „lepiej zapobiegać niż leczyć”. Argument bezpieczeństwa publicznego staje się legitymacją dla coraz szerszego dostępu do życia obywateli. Problem polega na tym, że raz stworzona infrastruktura rzadko bywa demontowana. To, co wprowadzono „tymczasowo” po atakach terrorystycznych czy pandemii, zwykle zostaje.
Jeszcze subtelniejszy jest efekt samocenzury. Ludzie coraz częściej unikają wyrażania kontrowersyjnych opinii, nie dlatego, że ktoś im tego zakazał, lecz dlatego, że nie wiedzą, kto i kiedy może to wykorzystać. Pracodawca, bank, ubezpieczyciel, przyszły partner, algorytm scoringowy – wszyscy mogą mieć dostęp do fragmentów naszej cyfrowej tożsamości. Panoptykon działa najskuteczniej wtedy, gdy strach przed byciem zobaczonym staje się nawykiem.
Społeczeństwo, które samo się pilnuje
Bentham wierzył, że jego projekt będzie narzędziem reformy i postępu. Foucault pokazał, że stał się on modelem władzy dyscyplinarnej. Dziś widzimy trzecią warstwę: panoptykon nie jest już tylko architekturą instytucji – stał się architekturą codzienności.
Nie oznacza to, że każdy jest stale śledzony przez konkretnego strażnika. Oznacza to, że system jest zaprojektowany tak, by możliwość nadzoru była permanentna, a koszt prywatności – coraz wyższy. Im więcej danych oddajemy „dla wygody”, tym trudniej odzyskać kontrolę. Im bardziej normalizujemy bycie widzialnym, tym bardziej anormalna wydaje się próba pozostania niewidocznym.
Pytanie, które stawia przed nami dziedzictwo Benthama, nie brzmi już: „Czy ktoś nas obserwuje?”. Brzmi raczej: „Czy potrafimy jeszcze wyobrazić sobie życie, w którym nie musimy się z tym liczyć?”.
Bo panoptykon nie potrzebuje już wieży. My sami nosimy ją w kieszeni.
Autorstwo: Andrzej Kumor
Źródło: Goniec.net
Covid, respiratory, remdesiwir, eugenika, nazi. Lekarze.
https://gloria.tv/post/ssWZxsiNzPpw1KMBmh9awjYnf
Roj
„Aktualna wiedza medyczna” stosowana w praktyce
Vera Sharav, ocalała z nazistowskiego obozu koncentracyjnego, dostrzega podobieństwo między nazistowskimi lekarzami zabijającymi ludzi a lekarzami zajmującymi się Covid-19, którzy również zabijają ludzi
Nazi Concentration Camp Survivor Vera Sharav …
„Protokoły stosowane w szpitalach podczas pandemii Covid były mordercze… i… przypominają doświadczenia z czasów nazistowskich, kiedy szpitale zamieniono w miejsca morderczych operacji”
„Tak właśnie było podczas pandemii Covid. Zarówno respiratory, jak i remdesiwir – mam na myśli to, że nie były to wcale środki lecznicze. Nie.”
„A naziści nazywali niegodnych »bezużytecznymi konsumentami«, co oczywiście ma również aspekt ekonomiczny, i w czasie pandemii Covid widzieliśmy, jak to się faktycznie rozgrywało w szpitalach”.
„Dość szybko to dostrzegłam w kontekście Covid… przejęcie kontroli nad środowiskiem medycznym, nad zawodami medycznymi. Lekarze stanowili największą grupę profesjonalistów, którzy wstąpili do partii nazistowskiej, gdy było to dobrowolne. I to właśnie naziści wybierali ofiary przeznaczone do eksterminacji”.
„I nie zaczęło się to od Żydów; zaczęło się od niemieckich niemowląt i małych dzieci, które uznano za zanieczyszczających pulę genetyczną, ponieważ nie były idealne”.
„Eugenika jest tak naprawdę prawdziwym wirusem. To wirus, który jest najbardziej zaraźliwy i zatruwa społeczeństwo od samego początku. Istniała ona już nawet w czasach starożytnej Grecji”.
Pełna wersja wideo
youtube.com/watch?v=wbtscdyPqr4
Radar geopolityczny Hollistera, 10–16 sierpnia 2026 r.
Radar geopolityczny Hollistera, 10–16 sierpnia 2026 r.
Linie frontu tego tygodnia nie ograniczają się tylko do miejsc, gdzie padają strzały: Waszyngton eskaluje wojnę gospodarczą z Iranem, wpływając tym samym na chińskie zaopatrzenie energetyczne; porty i szlaki handlowe na Morzu Czarnym stają się drugim frontem; a amerykański plan wobec Strefy Gazy zostaje udaremniony przez opór Izraela.
„Geopolitics Radar” Hollistera ujawnia, jak sankcje, surowce, szlaki morskie i układy polityczne zmieniają równowagę sił – i dlaczego ostatecznie rachunek często płacą ci, którzy nie uczestniczą w negocjacjach.
Radar geopolityczny z okresu 10–16 sierpnia 2026 r.
Artykuł publicystyczny autorstwa Michaela Hollistera. apolut-net/hollisters-geopolitik-radar-vom-10-16-august
USA nałożą ósmą rundę sankcji na Iran w 2026 r., Waszyngton będzie opierał się na presji gospodarczej (7 sierpnia 2026 r.)
W tym tygodniu zabrakło bezpośrednich ataków między USA a Iranem – Waszyngton przeniósł presję na arenę gospodarczą. Departament Skarbu USA poinformował, że obrał sobie za cel osoby, kantory wymiany walut i firmy w kilku krajach, które rzekomo pomagały irańskiemu Bankowi Shahr w potajemnym transferze setek milionów dolarów; według obliczeń departamentu, była to ósma runda sankcji wobec Iranu w 2026 roku w ramach deklarowanej polityki „maksymalnej presji”. Sekretarz Skarbu Scott Bessent ogłosił izolację gospodarczą, jakiej świat „nigdy nie widział”; prezydent Trump stwierdził, że wyższe ceny benzyny są warte kosztów zapobieżenia irańskiej broni jądrowej. Iran odrzucił wizję zbliżającego się upadku, wskazując na obejścia wypracowane przez lata; niezależne dowody skuteczności najnowszych środków były niedostępne do weekendu. W książce „ Three Levers, Four Counters” omówiono, jak blokady morskie, oznaczenia OFAC i dźwignie taryfowe łączą się w jedną klawiaturę . Szczegółowy tydzień jest oddzielony aktualizacją dotyczącą Iranu z 12 sierpnia i aktualizacją dotyczącą Iranu z 16 sierpnia .
HORMUS: POROZUMIENIE IRAN-OMAN W TOKU, TEHERAN ODMAWIA NACISKÓW (14 SIERPNIA 2026)
Po raz pierwszy od tygodni pojawia się ruch w sprawie Cieśniny Ormuz: Według amerykańskiego urzędnika Iran i Oman pracują nad porozumieniem o przywróceniu wolnego handlu przez cieśninę; Waszyngton zniesie blokadę irańskich portów po przywróceniu swobodnego ruchu. Teheran jednocześnie odrzucił amerykańskie naciski – irański wiceminister spraw zagranicznych oświadczył, że Ormuz nie może zostać zdobyty „za pomocą tweeta” ani przy użyciu lotniskowca. Jednocześnie irański parlament rozważał projekt ustawy, która nakładałaby opłaty i blokowałaby statki z USA i Izraela. Procedura pozostaje odwołalna w dowolnym momencie i wiąże jej wdrożenie z ustępstwami ze strony Iranu; dla państw nadbrzeżnych pozostaje niejasne, kto będzie ustalał zasady, żądał płatności i egzekwował ich przestrzeganie w przyszłości. Film dokumentalny „ Kto korzysta na wojnie w Zatoce Perskiej? ” analizuje kształtujący się porządek w Zatoce Perskiej, który stoi za tymi zmianami, i przedstawia początkową sytuację państw nadbrzeżnych w filmie „ Podążając za ropą, część 3 ”.
USA PRZENOSZĄ STOWARZYSZENIE NASTĘPCY W CELU ZASTĄPIENIA USS ABRAHAM LINCOLN (14 SIERPNIA 2026 R.)
Stany Zjednoczone wysyłają na Bliski Wschód kolejną grupę uderzeniową lotniskowców, która ma zastąpić USS Abraham Lincoln, operujący tam od miesięcy. Ten krok zbiega się z doniesieniami o niepewnych warunkach na pokładzie Lincolna, na które publicznie zwracali uwagę niektórzy członkowie Kongresu. Oznaczałoby to, że dwie grupy lotniskowców znajdowałyby się czasami w zasięgu Zatoki Perskiej – sytuacja ta zwiększa presję na negocjacje dotyczące kwestii Ormuzu. Rolą lotniskowca jest nie tyle prowadzenie bezpośredniej wojny, co tworzenie czynnika odstraszającego w toczących się rozmowach na temat cieśniny i irańskiego eksportu ropy naftowej. Film dokumentalny „ When Osprey and Marines Arrive” wyjaśnia, dlaczego to połączenie ciężkiego lotnictwa i sił desantowych przede wszystkim stwarza możliwości działania, a nie tylko sygnalizuje obecność.
UKRAIŃSKIE DRONY SPOTYKAJĄ SIĘ Z INFRASTRUKTURĄ NAFTOWĄ I LOGISTYKĄ JAGÓD W BASHKORTOSTANIE (12–13 SIERPNIA 2026)
W nocy 13 sierpnia ukraińskie drony zaatakowały cele położone głęboko w głębi Rosji: Według ukraińskich źródeł, zaatakowano infrastrukturę naftową i centra logistyczne należące do internetowego sprzedawcy Wildberries w Baszkirii, ponad 1000 kilometrów od granicy. Rosja poinformowała o zestrzeleniu wielu dronów i odpowiedziała zmasowanym atakiem około 133 dronów. Analiza zdjęć satelitarnych wskazuje, że znaczna część zasobów magazynowych została uszkodzona. W ten sposób Ukraina po raz kolejny przenosi wojnę do regionów, które wcześniej uważały się za bezpieczne – i do codziennego życia dziesiątek tysięcy drobnych sprzedawców detalicznych. Fakt, że europejskie komponenty nadal trafiają do rosyjskich dronów szturmowych, udokumentowano w artykule „Niemieckie chipy dla rosyjskich dronów” ; sytuację z tego tygodnia podsumowano w aktualizacji z Ukrainy z 14 sierpnia .
ATAK NA BAZĘ MORSKĄ W NOWOROSSIJSKU (13-14 SIERPNIA 2026)
Ukraina rozpoczęła zakrojony na szeroką skalę atak na rosyjską bazę nad Morzem Czarnym w Noworosyjsku; prezydent Zełenski mówił o „unikalnej operacji”, w której po raz pierwszy wykorzystano 14 krajowych dronów powietrznych i morskich, rozmieszczonych w skoordynowany sposób. Według Sztabu Generalnego, cztery okręty wojenne – fregaty Admirał Makarow i Admirał Essen, okręt rakietowy Bujan-M oraz okręt patrolowy Wasilij Bykow – zostały uszkodzone przez drony Palianycia, pociski manewrujące Neptun i drony nawodne. Atak przenosi punkt ciężkości działań wojennych na morze, w głąb rosyjskiej infrastruktury bazowej. Artykuł „Wieczny wyścig” wyjaśnia, dlaczego nawet silniejsze systemy obronne wyczerpują się w wyścigu zbrojeń ; sytuację z tego tygodnia podsumowano w aktualizacji „Ukraina” z 14 sierpnia .
TATARSTAN: ATAK DRONA POWODUJE ZGINĘCIE CO NAJMNIEJ DWUNASTU OSÓB (15 SIERPNIA 2026 R.)
W ataku ukraińskiego drona w Rosyjskiej Republice Tatarstanu zginęło podobno co najmniej dwanaście osób – to jeden z najtragiczniejszych pojedynczych ataków od lat. Tatarstan leży daleko poza granicami i przez długi czas był uważany za bezpieczny. Incydent ten pokazuje rosnący zasięg i wpływ ukraińskiej kampanii dronów. Film dokumentalny „Schron, który opuszczają Niemcy” analizuje skalę zaangażowania samych Niemiec w produkcję broni na potrzeby tej wojny.
SELENSKYJ ŻĄDA PIĘCIU PROCENT AKCJI AMERYKAŃSKIEJ FIRMY PATRIOT Z WASZYNGTONU (13–14 SIERPNIA 2026)
Prezydent Zełenski publicznie zwrócił się do Waszyngtonu z prośbą o część amerykańskich rakiet Patriot: pięć procent, aby pomóc Ukrainie przetrwać zimę, i dziesięć procent na kompleksową ochronę. Prośba ta wynika z dotkliwego niedoboru pocisków przechwytujących, który sprawia, że ukraińska obrona powietrzna ledwo jest w stanie bronić się przed atakami balistycznymi; system krajowy jest wciąż w fazie rozwoju. Brak dostaw z Zachodu pogłębiłby tę lukę w okresie zimowym, kiedy Rosja, opierając się na dotychczasowych doświadczeniach, atakuje infrastrukturę energetyczną i mieszkaniową. Artykuł „Wieczny wyścig ” wyjaśnia, dlaczego nawet technicznie zaawansowane systemy rakietowe uwikłane są strukturalnie w wyścig kosztów i ilości; dossier „ISCANDER” i „KINSHAL” opisują podstawowe klasy uzbrojenia .
ZERWANIE UMOWY ZABIJA ROSYJSKIEGO KAPITANA NA MORZU W SEWASTOPOLU (13 SIERPNIA 2026)
W Sewastopolu, na anektowanym przez Rosję Krymie, ładunek wybuchowy zabił kapitana marynarki wojennej, jak podają rosyjskie władze; podejrzany został aresztowany. Władze zaklasyfikowały incydent jako atak ukierunkowany. Półwysep służy Rosji zarówno jako baza wypadowa, jak i zaopatrzeniowa i od miesięcy jest poddawany wzmożonym atakom. Ataki na poszczególnych oficerów na terytorium kontrolowanym przez Rosję stają się coraz częstsze i wiążą siły bezpieczeństwa; incydent ten ma miejsce w tygodniu, w którym obie strony coraz częściej prowadzą wojnę na swoich tyłach. Szczegóły podsumowano w aktualizacji dotyczącej Ukrainy z 14 sierpnia .
Rosja informuje o postępach w pobliżu Kupjańskiego i Słowiańskiego (10–16 sierpnia 2026 r.)
Na froncie wschodnim Rosja odnotowała zdobycze terytorialne w kierunku Kupiańska i Słowiańska. Wiarygodne, niezależne potwierdzenia dokładnej linii frontu nie były dostępne pod koniec okresu sprawozdawczego; obie strony przedstawiają rozbieżne wersje sytuacji. Miasta te od miesięcy uważane są za sporne punkty centralne w Donbasie i obwodzie charkowskim. Chociaż linia frontu praktycznie się nie zmieniła, centrum wojny przesuwa się dalej w głąb lądu – w kierunku rafinerii, portów i węzłów komunikacyjnych. Aktualizacja dotycząca Ukrainy z 14 sierpnia rozróżnia zweryfikowane informacje od jednostronnych narracji.
NETANJAHU ODRZUCA 15-PUNKTOWY PLAN USA, KTÓRY MOŻE ZOSTAĆ ZAAKCEPTOWANY PRZEZ HAMAS (10 SIERPNIA 2026)
Rząd Izraela odrzucił piętnastopunktowy plan USA, na który Hamas wcześniej wyraził zgodę: premier Netanjahu uzależnił wycofanie się od całkowitego rozbrojenia Hamasu. Plan, oparty na „Radzie Pokoju” Donalda Trumpa, przewiduje stopniowe przejście Strefy Gazy. Hamas ze swojej strony oświadczył, że podtrzymuje swoje porozumienie, ale powiąże rozbrojenie z gwarancjami politycznymi. Zatem impas leży po stronie, która nie podpisała planu – a kwestia jego wykonalności pozostaje otwarta. Seria „ Rada Pokoju”, część 1 , część 2 i część 3 , analizuje strukturę tego organu i to, kto sprawuje władzę ; dossier „Hamas” kontekstualizuje wewnętrzną strukturę strony przeciwnej .
PORT BAŁTYCKI UST-ŁUGA UDERZONY, REAKCJA FLANKI NATO (14 SIERPNIA 2026)
Ataki dronów uszkodziły obszar wokół rosyjskiego portu bałtyckiego Ust-Ługa, kluczowego węzła eksportu ropy naftowej, poinformował gubernator regionu. W rezultacie łotewskie wojsko ogłosiło alarm powietrzny, a Finlandia ustanowiła strefę wykluczenia. Te ukraińskie ataki dalekiego zasięgu na rosyjski eksport energetyczny coraz bardziej dotykają sąsiadów NATO. Powody, dla których dostęp do ropy naftowej i zasobów energetycznych od lat ma strategiczne znaczenie, opisano w artykule „Follow the Oil, Part 1 ”.
POŁUDNIOWY LIBAN: ATAKI IZRAELA, HISBOLLAH PRZECHODZI DO ATRYBUCJI (10–16 SIERPNIA 2026)
W południowym Libanie Izrael przeprowadził kolejne naloty, uzasadniając je rzekomymi naruszeniami zawieszenia broni przez Hezbollah. Według analizy przeprowadzonej przez grupę monitorującą konflikt ACLED, ruch ten coraz bardziej skłania się ku strategii wyniszczania, co zapewnia Iranowi trwałą przewagę nad Izraelem i Stanami Zjednoczonymi. Sytuację wzdłuż granicy nadal charakteryzują ofiary cywilne i zniszczenia miast. Armia libańska znajduje się w niepewnej sytuacji między presją ze strony Izraela a obecnością Hezbollahu. Raport „Hezbollah” opisuje genezę ruchu, jego bazę społeczną i strukturę władzy.
TRUMP I IRAN ŻĄDAJĄ WZAJEMNEGO ODSZKODOWANIA, POSTĘPUJĄ NIESPRAWIEDLIWIE (10–11 SIERPNIA 2026)
Podczas gdy Teheran domaga się od Waszyngtonu odszkodowania za szkody wojenne, uwolnienia aktywów i zakończenia wojny, prezydent Trump z kolei domaga się odszkodowania od Iranu – dla ofiar improwizowanych ładunków wybuchowych (IED) i demonstrantów zabitych przez dekady. Spór o warunki wstępne zagraża Porozumieniu z Ormuzu, zanim jeszcze zostało podpisane. W dokumencie „ Three Levers, Four Countermeasures ” analizuje się, jak blokada, nominacje OFAC i cła łączą się w grę ekonomiczną; walka o władzę w Zatoce Perskiej jest tematem aktualizacji z Iranu z 16 sierpnia .
Rosja informuje o odparciu 635 dronów, co stanowi rekord w prowadzeniu wojny dronów (14 sierpnia 2026 r.)
Rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że w ciągu nocy przechwyciło 635 ukraińskich dronów – co wskazuje na rekordową liczbę, jaką Kijów obecnie rozmieścił na terytorium Rosji. Obserwatorzy interpretują masową reakcję Rosji z użyciem rakiet i dronów jako reakcję na kampanię Ukrainy przeciwko jej sieciom energetycznym i logistycznym. Wojna powietrzna osiągnęła zatem nowy poziom skali. Raport KINSHAL opisuje rodzaj broni wykorzystywanej w rosyjskich kontratakach .
WENEZUELA: USA sprzedadzą dwa zajęte tankowce objęte sankcjami na złom (11 sierpnia 2026 r.)
Rząd USA sprzedał dwa objęte sankcjami tankowce zajęte po operacji wojskowej przeciwko Wenezueli – „Era” (dawniej Marinera/Bella 1) i „Lileo” (dawniej Galileo/Veronica) – dubajskiej firmie recyklingowej Global Marketing Systems; statki mają zostać zezłomowane w Indiach. Sprzedaż odbyła się na mocy nakazu sądowego, choć według prezesa GMS nie zawsze można było jednoznacznie zidentyfikować poprzednich właścicieli. Oba tankowce zostały zajęte w styczniu 2026 roku; łącznie Stany Zjednoczone zajęły do dziesięciu tankowców. Iran potępił to działanie, nazywając je „piractwem”. Precedens ustanowiony przez działania przeciwko Caracas został przeanalizowany w książce „Wenezuela: Breaking Democracy ”; powiązanie decyzji w polityce zagranicznej z akumulacją majątku prywatnego zostało ukazane w książce „Insider Trading off Caracas” .
W NASZYM WŁASNYM IMIENIU
Cztery aktualne analizy z dala od pola bitwy – dwie o pieniądzach i władzy, dwie o nadzorze, który zanika w tym procesie.
Przed wyborami uzupełniającymi do Kongresu w USA w 2026 roku cyfrowa infrastruktura pozyskiwania funduszy obu głównych partii jest pod presją: ActBlue zmaga się z niedostatecznie kontrolowanymi darowiznami zagranicznymi i załamanym działem ds. zgodności, podczas gdy WinRed zmaga się z manipulacyjnymi mechanizmami pozyskiwania darowizn, które skłoniły głównie osoby starsze do dokonywania niechcianych wpłat – a wszystko to w czasie, gdy odpowiedzialna za nadzór nad wyborami Komisja Wyborcza (FEC) jest sparaliżowana. Chodzi tu nie tyle o odosobniony incydent, co o to, kto kontroluje infrastrukturę wyborczą, gdy sędzia jest niezdolny do jej przeprowadzenia. „The Fundraising Machine” analizuje powody, dla których obie strony prowadzą śledztwa wyłącznie przeciwko sobie .
Największa w Europie rafineria tlenku glinu znajduje się u ujścia rzeki Shannon w Irlandii i dostarcza połowę swojej produkcji rosyjskiemu koncernowi, na który UE nałożyła 21 pakietów sankcji. Podczas gdy Bruksela gromadzi tlenek glinu jako kluczowy surowiec obronny, ta sama substancja przepływa bez przeszkód do objętego sankcjami przeciwnika. Ten przypadek pokazuje, jak architektura sankcji może zawieść w swoim własnym łańcuchu dostaw; film dokumentalny „Pułapka tlenku glinu” rekonstruuje, dlaczego Europa nie zajmuje się tym problemem .
W 2026 roku zbiegły się trzy wydarzenia: sąd odebrał najwyższemu organowi ochrony danych środki umożliwiające egzekwowanie jego praw nadzorczych wobec BND (Federalnej Służby Wywiadowczej), rząd niemiecki starał się przyznać tej służbie nowe uprawnienia, a podstawa prawna samej ustawy o BND była przedmiotem przeglądu w Strasburgu. Więcej uprawnień dla służby, mniej dostępu dla organu nadzoru – stopniowa erozja kontroli nad zagranicznymi służbami wywiadowczymi została udokumentowana w dokumencie „ Przestrzenie wolne od kontroli ”.
Federalny Urząd Ochrony Konstytucji i Federalna Służba Wywiadowcza (BND) mają otrzymać uprawnienia do hakowania , analizowania danych biometrycznych w czasie rzeczywistym, wkraczania do domów i tworzenia zautomatyzowanych profili osobowości – podczas gdy organy nadzoru i rozliczania publicznego są likwidowane. Projekt ustawy obiecuje większą kontrolę, ale w rzeczywistości ogranicza ją właśnie tam, gdzie rozszerzane są uprawnienia. Trzecia część analizy, zatytułowana „Luka w kontroli”, ujawnia prawdziwy wpływ tej restrukturyzacji .
TEMATY FOKUSOWE
Od pola bitwy do broni ekonomicznej
W tym tygodniu między USA a Iranem nie padł prawie ani jeden strzał – a jednak konflikt eskalował. Przeniósł się z areny militarnej na ekonomiczną: ósma runda sankcji wobec irańskich banków cieni, zapowiedź bezprecedensowej izolacji gospodarczej, zagrożenie ze strony grupy przewoźników i spór o każdą opłatę, która w przyszłości przepłynie przez rzekę Ormuz. To, co wydaje się chwilowym wyciszeniem, jest w rzeczywistości kontynuacją wojny innymi środkami: handel, energia i infrastruktura finansowa stają się bronią. Ta zmiana nie jest deeskalacją konfliktu, lecz raczej wyborem terenu, na którym sukcesy trudniej zmierzyć, a porażki wolniej się materializują. Kto tu przegrywa, nie przegrywa bitwy, ale dostęp – do kapitału, klientów, kanałów płatności. Dla Teheranu pole bitwy przesuwa się zatem w stronę bilansów: inflacja, kursy walut i dochody z eksportu stają się liniami frontu, gdzie decyduje się o odporności, tak jak w przypadku każdego poligonu rakietowego. Sankcje rzadko mają natychmiastowy skutek; ich siła tkwi w czasie – a czasu jest niewiele w roku wyborczym.
Ujawnia to logikę wykraczającą daleko poza Iran i mającą jeden główny cel: każdy, kto kupuje irańską ropę, staje się celem – a największym nabywcą są Chiny. Właśnie tu leży decyzja: czy Waszyngton może uderzyć gospodarczo w rywala, nie szkodząc własnej gospodarce? Jednocześnie Teheran wskazuje na sieci obejścia sankcji, które przez lata budowały się i amortyzowały poprzednie fale sankcji; otwarte pytanie, czy ósma runda sankcji rzeczywiście wpłynie na te sieci, czy jedynie zwiększy ich koszty, pozostaje eskalacją. Dlaczego dostęp do chińskich zasobów energetycznych był strategicznie planowany od lat, opisano w artykule „ Follow the Oil, Part 1 ”; kto wygrywa, a kto traci w nowym porządku naftowym w Zatoce Perskiej, przeanalizowano w artykule „ Who Benefits from the War in the Gulf?” ; a dlaczego zależność Ameryki od surowców krytycznych ogranicza jej wpływy, pokazano w artykule „The US Materials Paradox ”. Szczegóły tygodnia podsumowano w Iran Update z 16 sierpnia .
Pytania
- Kiedy presja ekonomiczna przestaje być narzędziem odstraszania i staje się niezależnym środkiem prowadzenia wojny?
- Czy Waszyngton może ograniczyć import ropy naftowej do Chin, nie wpływając przy tym na własne łańcuchy dostaw i ceny dla konsumentów?
- Co pozostaje z wojny, w której nikt już nie strzela, a wszystkie strony nadal przegrywają?
Drugi front: Morze Czarne
W tym tygodniu wojna na Ukrainie wyraźnie przenosi się na morze. Ukraińskie drony atakują porty i infrastrukturę naftową głęboko w głębi Rosji, Rosja odpowiada odwetem na porcie w Czarnomorsku, a eksport zboża przez Morze Czarne słabnie. Jednocześnie Kijów, za pośrednictwem państwa trzeciego, oferuje wzajemne porozumienie o powstrzymaniu się od ataków na Morze Czarne – propozycję, którą Moskwa początkowo ignoruje. Morze nie jest już zatem drugorzędnym teatrem działań, lecz samodzielnym frontem. Oba działania – ukraińska ofensywa w głębi lądu i rosyjska odpowiedź na porty – opierają się na tym samym założeniu: uderzyć wroga nie na linii styku, ale na jego liniach zaopatrzeniowych. Tam, gdzie kiedyś liczyły się zdobycze terytorialne, teraz liczy się to, czyje rafinerie działają, czyje porty pozostają otwarte i czyje dostawy docierają na front. Im dłużej front lądowy pozostaje statyczny, tym bardziej wojna będzie rozstrzygać się właśnie na tych obrzeżach.
Podczas gdy Ukraina staje się coraz bardziej ofensywna, jednocześnie staje się coraz bardziej podatna na ataki powietrzne: Zełenski prosi Waszyngton o część zapasów pocisków Patriot, ponieważ jego pociski przechwytujące się wyczerpują. To właśnie jest prawdziwe pytanie tygodnia – czy system obrony powietrznej może być skuteczny bez uzupełnień. Artykuł „Wieczny wyścig” wyjaśnia, dlaczego tarcza bez wystarczającej liczby pocisków przechwytujących jest strukturalnie uwikłana w wyścig ilościowy i kosztowy; aktualizacja z 14 sierpnia dotycząca Ukrainy podsumowuje, jak wojna rozprzestrzenia się poprzez energię, porty i produkcję . Fakt, że nie tylko ukraińska gospodarka wojenna, ale także zaopatrzenie całych regionów świata zależy od tej drogi, sprawia, że Morze Czarne staje się strategicznym punktem zwrotnym tygodnia, w którym linia frontu jest statyczna, a jej peryferie są w stanie niestabilności.
Pytania
- Czy przyszłe wojny będą rozstrzygane na froncie lądowym, czy na morzu i szlakach handlowych?
- Cóż jest warta oferta wzajemnego niestosowania przemocy, jeśli druga strona milczy?
- Jak długo system obrony powietrznej może pozostać skuteczny bez dostaw rakiet przechwytujących?
Plan, którego nikt nie realizuje.
Po raz pierwszy od miesięcy na stole leżał w pełni opracowany plan dla Gazy – i zawiódł nie z powodu Hamasu, a z powodu Izraela. Ruch ten zgodził się na piętnastopunktowy plan USA; premier Netanjahu go odrzucił i uzależnił wycofanie od całkowitego rozbrojenia Hamasu. To odwróciło dotychczasowy schemat: blokadę ponosi strona uważana za najbliższego partnera Waszyngtonu. Dla ludności cywilnej w Gazie oznacza to przede wszystkim, że obiecana transformacja wciąż trwa, podczas gdy ataki trwają, a sytuacja zaopatrzeniowa pozostaje niepewna. Plan, który istnieje na papierze, ale nikogo nie wiąże, przedłuża dokładnie sytuację, którą miał zakończyć. Mediatorzy z Kataru i Egiptu podobno kontynuowali wysiłki na rzecz ożywienia procesu, ale tym razem zdecydowany opór wyszedł z Jerozolimy.
Rodzi to pytanie wykraczające poza Gazę: Jaka jest wartość planu, który jedna strona może bezkarnie odrzucić, mimo że druga się na niego zgodziła – a którego architektura została zaprojektowana przez tych, którzy i tak czerpią zyski z odbudowy? Seria „ Rada Pokoju”, część 1 , część 2 i część 3 , analizuje strukturę organu stanowiącego podstawę, „Rady Pokoju” Trumpa, oraz to, kto sprawuje w niej kontrolę. „Niezbędna Trzecia Strona” analizuje, dlaczego Berlin broni się przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości nie w kwestiach merytorycznych, lecz w kwestiach jurysdykcyjnych; dossier „Hamas” kontekstualizuje wewnętrzną strukturę i interesy Hamasu .
Pytania
- Jaką wartość ma plan, na który zgadza się jedna strona, a druga sprzeciwia się bez żadnych konsekwencji?
- Kto przeprowadzi transformację, jeśli najbardziej asertywna strona będzie ją blokować?
- Czy pokój mogą zapewnić ci, którzy czerpią zyski z odbudowy?
Rok po Alasce: dwa plany Trumpa
Rok temu, 15 sierpnia 2025 roku, Donald Trump i Władimir Putin spotkali się w Anchorage. Rok później międzynarodowa prasa dokonuje podsumowania – a ocena jest otrzeźwiająca: wojna trwa, linie frontu prawie się nie zmieniają, a kluczowe rozmowy o Ukrainie toczą się bez udziału Europy. Jednak rocznica zwraca uwagę na metodę, która nie ogranicza się do Ukrainy. To metoda, która opiera się mniej na traktatach i instytucjach, a bardziej na osobistych układach, groźbach i gotowości do uwzględnienia sojuszników w tym równaniu. Anchorage było nie tyle szczytem, co modelem: dwóch mężczyzn, uścisk dłoni i porządek, który zmienia się w głowach zaangażowanych. Ci, którzy nieobecni przy stole, zazwyczaj pojawiają się ponownie na rachunku.
Ponieważ Trump gra na dwóch planszach jednocześnie. Na jednej chodzi o ziemię, linie frontu i zamrożone miliardy — grę w pokera, której logika obejmuje Trumpa, Rosję, Anchorage i 197 miliardów dolarów , a której europejska pustka zostaje obnażona przez Genewę 2026: umowę bez Europy . Na drugiej leży Arktyka: w ciągu dwudziestu minut w Davos Waszyngton zapewnił sobie strategiczną kontrolę nad Grenlandią, bez traktatu, bez ceny zakupu — a rachunek płaci Europa. Jak działają te ramy, zbadano w Greenland—The Arctic Business, Part 1 and Part 2 ; kto naprawdę korzysta na „interesie bezpieczeństwa narodowego”, ujawniono w Greenland’s Gold Rush . Tym, co łączy obie plansze, jest schemat, który podważa starszą logikę sojuszu: nie przeciwnik, ale partner ponosi koszty — czy to w Kijowie, Brukseli, czy Nuuk. Wspólnym mianownikiem jest typ negocjatora sportretowany przez Steve’a Witkoffa w książce The Dealmaker : transakcyjny, nastawiony na wyniki i pozbawiony obaw dyplomatycznych.
Pytania
- Czy dyplomacja szczytowa bez udziału poszkodowanych sąsiadów to coś więcej niż tylko zdjęcie?
- Kto chroni sojusz, gdy presja pochodzi z jego własnych szeregów?
- Jaką logiką kieruje się Waszyngton przy wyborze kolejnej rady nadzorczej i kto płaci rachunek w każdym przypadku?
+++
Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – daleką od dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.
+++
Źródło obrazu: Michael Hollister
+++
Lista źródeł
A) Źródła pierwotne (źródła zewnętrzne)
Iran / Sankcje / Ormuz / Zatoka Perska
- Departament Skarbu USA (OFAC), „Departament Skarbu likwiduje globalne tajne sieci walutowe irańskiego reżimu” (~07.08.): https://home.treasury.gov/news/press-releases/sb0596
- CNN, „Porozumienie w sprawie Cieśniny Ormuz nabiera kształtu – ale nie takiego, którego chce Trump” (05.08.): https://www.cnn.com/2026/08/05/middleeast/hormuz-iran-oman-agreement-analysis-intl
- NPR, „Iran twierdzi, że porozumienie z Omanem w sprawie Cieśniny Ormuz uniemożliwia statkom USA i Izraela” (07.08): https://www.npr.org/2026/08/07/nx-s1-5923962/iran-says-agreement-with-oman-for-strait-of-hormuz-prohibits-us-and-israeli-vessels
- Al Jazeera, „Zamknięcie umowy w sprawie Hormuzu: Jakie są najnowsze informacje na temat stanowisk obu stron?” (06.08.): https://www.aljazeera.com/news/2026/8/6/hormuz-deal-close-whats-the-latest-on-each-sides-positions
- The Hill, „Surowe żądania Iranu… grożą zablokowaniem ponownego otwarcia” – w tym sytuacja z USS Abraham Lincoln (11 sierpnia): https://thehill.com/policy/defense/6021575-iran-oman-hormuz-strait-deal/
- AP (za pośrednictwem Spectrum News), „Iran i Oman pracują nad planem ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz” (4 sierpnia): https://spectrumnews1.com/ky/northern-ky/international/2026/08/04/us–iran-war-cargo-ship-struck-strait-of-hormuz-qatar-talks
Gaza / Izrael / Liban
- The Washington Post, „Netanjahu odrzuca plan dla Gazy wspierany przez Trumpa…” (09.08.): https://www.washingtonpost.com/world/2026/08/09/netanyahu-rejects-trump-backed-plan-hamas-disarm-israel-leave-gaza/
- CNN, „Izrael odrzuca plan pokojowy Trumpa dla Gazy…” (09.08.): https://www.cnn.com/2026/08/09/middleeast/israel-gaza-trump-netanyahu-plan-intl
- Al Jazeera, „Izrael odrzuca 15-punktowy plan Trumpa dla Gazy…” (09.08.): https://www.aljazeera.com/news/2026/8/9/israel-rejects-trumps-15-point-plan-for-gaza
- Euronews, „Izrael odrzuca plan USA dla Gazy zaakceptowany przez Hamas” – również ataki Netanjahu na Liban (9 sierpnia): https://www.euronews.com/2026/08/09/israel-rejects-the-us-ceasefire-plan-for-gaza-accepted-by-hamas
Ukraina / Rosja
- The Moscow Times, „Ukraińskie drony atakują Wildberries Hub i rafinerię ropy naftowej w Baszkirii” (13 sierpnia): https://www.themoscowtimes.com/2026/08/13/ukrainian-drones-attack-wildberries-hub-and-oil-refinery-in-bashkortostan-a93480
- RFE/RL, „Ukraińskie drony atakują Wildberries Hub, rosyjską rafinerię ropy naftowej w Baszkirii” (13 sierpnia): https://www.rferl.org/a/ukrainian-drones-strike-wildberries-hub-in-bashkortostan/33829656.html
- Ukrinform (DE), „Centrum logistyczne Wildberries w Baszkirii zaatakowane dronami” – w tym 111/133 drony (13 sierpnia): https://www.ukrinform.de/rubric-ato/4153721-logistikzentrum-wildberries-in-baschkortostan-mit-drohnen-angefangen.html
- t-online, blog z wiadomościami z Ukrainy – Zelenskyy Patriot 5/10% (wywiad CNN) i Sewastopol/Shageyev (13-14 sierpnia): https://www.t-online.de/nachrichten/ukraine/id_101381472/ukraine-news-selenskyj-bittet-usa-um-fuenf-prozent-ihrer-patriot-raketen.html
- Euronews (DE), „Ukraina atakuje rafinerie w Rosji…” (06.08.): https://de.euronews.com/my-europe/2026/08/06/ukraine-greift-raffinerien-in-russland-an-moskau-attackiert-bahnhof-und-schiff
- United24 Media, „Ukraina ponownie uderza w przemysłowe serce Rosji…” – kontekst Baszkirii/Noworosyjsk (13–15 sierpnia): https://united24media.com/war-in-ukraine/ukraine-hits-russias-industrial-heartland-again-gazprom-giant-burns-as-wildberries-site-is-struck-too-21634
Kaukaz Południowy (Komentarz/Kontekst)
- news.am, „Specjalny wysłannik USA Witkoff: Trump przekształcił konflikt azerbejdżano-armeński w wzorcowy model pokoju” (~11.08.) – Komentarz do umowy z 8 sierpnia 2025 r.: https://news.am/en/news/1054720
Agregatory (dopasowywanie wtórne)
- ZDF, blog na żywo Wojna w Iranie: https://www.zdfheute.de/politik/ausland/iran-israel-usa-angriff-liveblog-100.html
- ZDF, relacja na żywo z wojny na Ukrainie: https://www.zdfheute.de/politik/ausland/ukraine-russland-konflikt-blog-102.html
- Reuters (za pośrednictwem TradingView), „USA sprzedają na złom dwa objęte sankcjami tankowce przejęte po nalocie na Wenezuelę” (11.08): https://www.tradingview.com/news/reuters.com,2026:newsml_L6N44710M:0-us-sells-for-scrap-two-sanctioned-oil-tankers-seized-after-venezuela-raid/
- Specjalista ds. żeglugi morskiej, „USA sprzedają zajęte tankowce na złom” (11 sierpnia): https://www.maritimeprofessional.com/news/sells-seized-tankers-scrap-421916
- Kyiv Post, „USA sprzedają na złom 2 skonfiskowane i objęte sankcjami tankowce po nalocie na Wenezuelę” (11 sierpnia): https://www.kyivpost.com/post/82143
B) Analizy własne
- Trzy dźwignie, cztery kontry: https://www.michael-hollister.com/de/2026/05/10/drei-hebel-vier-konter/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Podążaj za ropą, część 1 – Jak Waszyngton demontuje chińskie dostawy energii: https://www.michael-hollister.com/de/2026/03/29/folgt-dem-oel-wie-washington-chinas-energieversorgung-demontiert/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Podążaj za ropą, część 3 – Państwa Zatoki Perskiej w ogniu krzyżowym: https://www.michael-hollister.com/de/2026/04/12/folgt-dem-oel-teil-3-die-golfstaaten-zwischen-den-fronten/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Kto korzysta na wojnie w Zatoce Perskiej?: https://www.michael-hollister.com/de/2026/05/31/wer-profitiert-vom-krieg-am-golf/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Paradoks materiałowy w USA: https://www.michael-hollister.com/de/2026/02/01/das-us-materialien-paradoxon/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Kiedy przybywają Osprey i Marines, nie chodzi o mosty: https://www.michael-hollister.com/de/2026/03/22/wenn-osprey-und-marines-kommen-geht-es-nicht-um-bruecken/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Niemieckie chipy dla rosyjskich dronów: https://www.michael-hollister.com/de/2026/03/15/deutsche-chips-fuer-russische-drohnen/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Wieczna rasa – Panzerfaust, Żelazna Kopuła i iluzja doskonałej tarczy: https://www.michael-hollister.com/de/2026/03/15/der-ewige-wettlauf-panzerfaust-iron-dome-und-die-illusion-des-perfekten-schilds/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- ISKANDER (dossier): https://www.michael-hollister.com/de/2026/06/02/iskander/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- KINSCHAL (dossier): https://www.michael-hollister.com/de/2026/06/06/kinschal/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Board of Peace – część 1: https://www.michael-hollister.com/de/2026/02/01/board-of-peace-teil-1/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Board of Peace – część 2: https://www.michael-hollister.com/de/2026/02/08/board-of-peace-teil-2/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Board of Peace – część 3: https://www.michael-hollister.com/de/2026/02/22/board-of-peace-teil-3/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Hamas (dossier): https://www.michael-hollister.com/de/2026/07/10/die-hamas/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Hezbollah (dossier): https://www.michael-hollister.com/de/2026/07/01/die-hisbollah/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Steve Witkoff: Twórca transakcji: https://www.michael-hollister.com/de/2026/03/01/steve-witkoff-der-dealmaker/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Wenezuela: Łamanie demokracji: https://www.michael-hollister.com/de/2026/01/18/breaking-democracy/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Handel poufny w Caracas: https://www.michael-hollister.com/de/2026/05/10/insiderhandel-vor-caracas/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Trump, Rosja, Anchorage i 197 miliardów: https://www.michael-hollister.com/de/2025/10/21/trump-russland-anchorage-und-197-milliarden-ein-brillianter-geopolitischer-schachzug/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Genewa 2026: Umowa bez Europy: https://www.michael-hollister.com/de/2026/03/01/genf-2026-der-deal-ohne-europa/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Grenlandia – Arktyczny biznes, część 1: https://www.michael-hollister.com/de/2026/03/08/groenland-das-arktische-geschaeft-teil-1/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Grenlandia – Arktyczny biznes, część 2: https://www.michael-hollister.com/de/2026/03/15/groenland-das-arktische-geschaeft-teil-2/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Greenland’s Gold Rush: https://www.michael-hollister.com/de/2026/07/22/groenlands-goldrausch-wer-wirklich-verdient-wenn-nationale-sicherheit-zur-geschaeftsgrundlage-wird/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Niezbędna strona trzecia: https://www.michael-hollister.com/de/2026/06/10/der-unverzichtbare-dritte/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- The donation machine: https://www.michael-hollister.com/de/2026/08/09/die-spendenmaschinerie-wie-beide-parteien-die-digitale-wahlkampfinfrastruktur-der-usa-korrumpierten-waehrend-der-schiedsrichter-gefeuert-wurde/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- The Alumina Trap: https://www.michael-hollister.com/de/2026/08/14/die-alumina-falle-warum-europas-schaerfste-sanktionswaffe-stumpf-bleibt/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- Przestrzenie bez kontroli: jak znika nadzór nad BND: https://www.michael-hollister.com/de/2026/08/14/kontrollfreie-raeume-wie-die-aufsicht-ueber-den-bnd-verschwindet/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
- The Control Gap – Part 3: https://www.michael-hollister.com/de/2026/08/09/die-kontroll-schere-was-der-umbau-von-verfassungsschutz-und-bnd-wirklich-verschiebt-teil-3/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw33
Reforma wywiadu Niemiec: Pożyczona suwerenność. Pegasus.
Reforma wywiadu: Pożyczona suwerenność
Jak Niemcy powierzyły swoje agencje bezpieczeństwa izraelskiej firmie prywatnej
Artykuł Dirka Ellerbrocka. apolut/geheimdienstreform-die-geliehene-souveranitat
12 sierpnia 2026 roku niemiecki rząd federalny podjął decyzję o reformie architektury niemieckich służb wywiadowczych: rozwiązaniu Komisji G10 w jej obecnej formie, zmniejszeniu składu Komisji Kontroli Parlamentarnej oraz przyznaniu władzy wykonawczej prawa weta w stosunku do jej decyzji. Jest to uzasadnione potrzebą szybszych i skuteczniejszych organów bezpieczeństwa.
W debacie brakuje precedensu, który pokazałby, co takie ograniczenie nadzoru oznacza w praktyce – ponieważ precedens ten istnieje już od zaledwie siedmiu lat i nosi nazwę Pegasus.
Uścisk dłoni jako znak
11 stycznia 2026 roku niemiecki minister spraw wewnętrznych Alexander Dobrindt udał się do Jerozolimy. Tam, jak poinformowało w komunikacie prasowym samo Federalne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, spotkał się z premierem Benjaminem Netanjahu i ministrem spraw zagranicznych Gideonem Sa’arem. Wspólnie podpisali oni pakt o cyberbezpieczeństwie, który pogłębił współpracę obu krajów w zakresie cyberbezpieczeństwa, zwalczania terroryzmu i sztucznej inteligencji.
Według ministerstwa Izrael jest najważniejszym partnerem Niemiec w dziedzinie bezpieczeństwa poza NATO i UE. Minister odpowiedzialny za izraelską policję, Itamar Ben-Gvir, nie pojawia się w żadnych dostępnych źródłach dotyczących tej wizyty. Nie można udowodnić, czy był to zbieg okoliczności, czy celowe działanie. Pewne jest, że wizyta miała na celu zbliżenie się do szefa rządu, wobec którego Międzynarodowy Trybunał Karny wydał nakaz aresztowania, a nie do ministra, którego retoryka może być zbyt niewygodna nawet dla życzliwych partnerów. To jest pierwszy punkt tej historii i, jak się wkrótce okaże, nie chodzi o symbolikę, ale o znacznie bardziej konkretne pytanie: Kto tak naprawdę sprawuje kontrolę nad niemiecką technologią nadzoru?
Zakup i jego nieujawniony stan
Pod koniec 2019 roku niemiecki Federalny Urząd Policji Kryminalnej (BKA) nabył oprogramowanie szpiegujące Pegasus od izraelskiej grupy NSO. Zakup został oficjalnie potwierdzony.
Rzadziej wspomina się o warunku, pod jakim w ogóle dokonano tego zakupu: BKA nie może samodzielnie obsługiwać Pegasusa. Nie jest to przesada, ale oświadczenie złożone przez samą agencję w Komisji Spraw Wewnętrznych Bundestagu – zgodnie z tym oświadczeniem BKA jest zależna od współpracy z grupą NSO w przypadku każdego pojedynczego środka inwigilacji i musi dostarczyć firmie niezbędnych informacji docelowych, takich jak numer telefonu, który ma być monitorowany. Niemiecka agencja bezpieczeństwa nie kupuje zatem narzędzia, którym może następnie zarządzać samodzielnie. Kupuje usługę, której wykonanie musi powierzyć prywatnej firmie zagranicznej przy każdym indywidualnym działaniu. BKA do dziś odmawia ujawnienia umowy kupna – w rezultacie netzpolitik.org i FragDenStaat po raz trzeci składają pozwy.
Właśnie w tym miejscu nowa reforma wywiadu zyskuje prawdziwe znaczenie: jeśli nawet istniejąca, formalnie nadal istniejąca, Komisja Kontroli Parlamentarnej (PKGr) nie została poinformowana o takiej umowie, co oznacza organ kontrolny dysponujący prawem weta władzy wykonawczej w kolejnej sprawie tego rodzaju?
Zapora sieciowa, która nie jest zaporą
Aby rozwiązać kwestie konstytucyjne, NSO zaproponowało BKA rozwiązanie kompromisowe: rodzaj zapory sieciowej, mającej na celu ograniczenie dostępu funkcjonariuszy do przechwyconych danych. Federalny Trybunał Konstytucyjny zezwala na używanie takiego oprogramowania wyłącznie w ściśle określonych, wyjątkowych przypadkach. Jednak zasadnicza słabość tej konstrukcji zapory sieciowej leży gdzie indziej: jest ona kontrolowana przez tę samą firmę, której dostęp ma ograniczać.
Batalia prawna z Meta pokazuje, jak słabo NSO przestrzega narzuconych sobie lub sądowych ograniczeń. W maju 2025 roku ława przysięgłych w amerykańskim sądzie federalnym w Kalifornii przyznała spółce macierzystej WhatsApp odszkodowanie – początkowo około 167 milionów dolarów w formie odszkodowania karnego, które później sąd znacznie obniżył do około 4 milionów dolarów. Postępowanie udowodniło w sądzie to, co NSO zaprzeczało latami: firma aktywnie wykorzystywała infrastrukturę serwerową WhatsApp do infekowania wybranych osób – około 1400 użytkowników, w tym dziennikarzy i obrońców praw człowieka. Sąd wydał następnie nakaz sądowy z mocą obowiązującą od 28 stycznia 2026 roku. W czerwcu 2026 roku Meta stwierdziła, że NSO zignorowało nakaz i ponownie zaatakowało użytkowników WhatsApp w lutym i kwietniu – i wnioskowała o grzywnę. Sąd zakazał tego. NSO kontynuowało. To prawdziwy dowód na to, że „zapora sieciowa”, która ma sugerować niemieckim władzom kontrolę, opiera się na dobrym zachowaniu firmy, która ewidentnie nie przestrzega wiążących nakazów sądowych.
Komitet, którego członkowie stali się celem
Na szczeblu europejskim, specjalnie powołana przez Parlament Europejski komisja PEGA doszła do jednoznacznego wniosku: Pegasus jest strukturalnie nieodpowiedni do celów egzekwowania prawa, ponieważ oprogramowanie umożliwia podrzucanie dowodów wybranym osobom po fakcie. Nie jest to kwestia podwójnego zastosowania, lecz raczej fundamentalna niezgodność z zasadą praworządności, która jest nieodłączną cechą tej technologii. Komisja zaleciła wprowadzenie ścisłych regulacji. Niemcy, wraz z Francją, zawetowały tę rekomendację, powołując się na interesy bezpieczeństwa narodowego.
Słuszność ostrzeżeń komisji stała się oczywista w jej własnych szeregach: grecki europoseł Stelios Kouloglou, który zasiadał w komisji, padł ofiarą kilku ataków hakerskich z użyciem oprogramowania Pegasus, będąc jednocześnie aktywnym członkiem komisji. Citizen Lab nie był w stanie jednoznacznie przypisać ataku żadnemu konkretnemu rządowi, ale znalazł powiązania z wcześniejszymi kampaniami przeciwko rosyjskim i białoruskim dziennikarzom na wygnaniu. Jeśli nawet wybrany członek organu nadzorczego nie jest bezpieczny przed oprogramowaniem, które bada, to opór Europy wobec surowszych regulacji sam w sobie staje się zagrożeniem dla bezpieczeństwa.
Nie jest to firma taka jak każda inna
NSO zawsze przedstawiało się jako niezależna firma, która nie zna swoich klientów i nie ma wpływu na ich działania. Niedawne dochodzenie przeprowadzone przez OCCRP, Código Morse i Shomrim podważa tę narrację: panamskie dokumenty wjazdowe dowodzą, że współzałożyciel NSO, Shalev Hulio, wjechał do Panamy w grudniu 2013 roku z izraelskim paszportem dyplomatycznym, wpisał zawód „dyplomata” i podał ambasadę Izraela jako swój adres. Hulio zaprzecza, jakoby reprezentował Państwo Izrael – same dokumenty są bezsporne.
Ta bliska relacja z państwem jest również widoczna strukturalnie: każdy eksport Pegasusa wymaga zgody izraelskiego Ministerstwa Obrony. Nie jest to jedynie formalność. Śledztwo przeprowadzone w 2022 roku przez „New York Times” ujawniło, że Izrael zatwierdził sprzedaż do Azerbejdżanu, Maroka, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Arabii Saudyjskiej w celu zawarcia sojuszu przeciwko Iranowi – jednocześnie blokując sprzedaż do Ukrainy i Estonii, aby uniknąć antagonizowania Rosji. Dostęp do Pegasusa zbiegł się z podpisaniem Porozumień Abrahama. Kiedy w 2016 roku izraelski poseł wraz z prawnikiem specjalizującym się w prawach człowieka próbował uzyskać cofnięcie licencji eksportowej przed Sądem Najwyższym, sprawa upadła – przewodniczący składu sędziowskiego uzasadnił tę decyzję, powołując się na gospodarcze znaczenie handlu eksportowego dla Izraela.
W tej sytuacji Niemcy nie negocjują ze zwykłym dostawcą technologii. Negocjują z podmiotem, którego decyzje eksportowe państwo izraelskie wykorzystuje jako instrument polityki zagranicznej – tyle że bez narzędzi dyplomatycznych, które w przeciwnym razie istniałyby w przypadku zależności międzypaństwowych: bez kontroli eksportu broni, bez dwustronnej umowy o ochronie danych, bez parlamentarnego nadzoru po stronie niemieckiej, godnego tej nazwy.
Lekcja z Hiszpanii
Przypadek Hiszpanii ilustruje, co oznacza zetknięcie się z tą zależnością, nawet przy najlepszych intencjach. Sam premier Pedro Sánchez stał się celem ataku: jego telefon był zainfekowany Pegasusem pięć razy w latach 2020-2021, a ponad 2,5 gigabajta danych zostało skradzionych. Zainfekowane zostały również telefony ministrów obrony, spraw wewnętrznych i rolnictwa. Hiszpański sędzia śledczy próbował ustalić, kto za tym stoi – podejrzenia padły na Maroko. Jednak w styczniu 2026 roku Sąd Najwyższy Hiszpanii musiał wstrzymać śledztwo. Podany powód: Izrael po prostu zignorował pięć wniosków o pomoc prawną. Sędzia mówił o naruszeniu zasad dobrej wiary w prawie międzynarodowym. Nawet państwo z udowodnioną wolą polityczną do wszczęcia śledztwa – w przeciwieństwie do Niemiec, Hiszpania przynajmniej wszczęła postępowanie sądowe – osiąga granicę wyznaczoną nie przez własne sądownictwo, lecz przez izraelski system eksportowy.
Konstytucja bez egzekwowania
Ta strukturalna bezsilność wobec decyzji Izraela nie jest odosobnionym zjawiskiem służb bezpieczeństwa. Przejawia się ona w innej formie, nawet tam, gdzie Ustawa Zasadnicza faktycznie zawiera jasne wytyczne. Artykuł 25 Ustawy Zasadniczej stanowi, że ogólne zasady prawa międzynarodowego stanowią integralną część prawa federalnego i mają pierwszeństwo przed prawem powszechnym – zakaz ludobójstwa jest niewątpliwie jedną z tych ogólnych zasad.
Od końca 2023 roku Republika Południowej Afryki prowadzi postępowanie sądowe przeciwko Izraelowi przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości (MTS) w związku z domniemanymi naruszeniami Konwencji o ludobójstwie w Strefie Gazy; w styczniu 2024 roku MTS uznał zarzut za „prawdopodobny” i nakazał Izraelowi wdrożenie środków ochronnych, ale ostateczne orzeczenie co do istoty sprawy wciąż nie zapadło. Niemcy początkowo rozważały interwencję w imieniu Izraela, ale wycofały się z tego zamiaru w marcu 2026 roku. Nadal toczy się również odrębne postępowanie wszczęte przez Nikaraguę przeciwko Niemcom w związku z ich wsparciem zbrojeniowym dla Izraela.
Teoretyczne obietnice artykułu 25 Ustawy Zasadniczej okazują się w praktyce nieistotne: 3 lutego 2026 r. Federalny Trybunał Konstytucyjny oddalił skargę konstytucyjną Palestyńczyka z Gazy dotyczącą zatwierdzenia niemieckiego eksportu części czołgów – nie ze względu na merytoryczną stronę sporu, lecz z powodu braku legitymacji procesowej. Według sądów niższej instancji, niemieckie prawo o handlu zagranicznym po prostu nie przyznaje osobom zagranicznym, których dotyczą dostawy broni, podmiotowego prawa do zakwestionowania zatwierdzenia.
Nie jest to zatem kwestia niechętnego organu, lecz samo prawo nie zapewnia żadnego powiązania między prawem konstytucyjnym zapisanym w artykule 25 Ustawy Zasadniczej a rzeczywistą praktyką eksportową. Każdy, kto chce ocenić, jak suwerenny jest mechanizm kontroli, musi zadać sobie pytanie nie tylko o to, kto decyduje, ale także kto może tę decyzję zakwestionować. W obu opisanych tu przypadkach – Pegasusa i eksportu broni – odpowiedź brzmi: praktycznie nikt.
Podwójny ruch
Ten outsourcing nie odbywa się w próżni. Zbiega się on z równoległym demontażem mechanizmów kontroli wewnętrznej: rozwiązaniem Komisji G10, niedoborami kadrowymi w Komisji Kontroli Parlamentarnej oraz prawem weta władzy wykonawczej w ramach niedawnej reformy wywiadu.
Niemcy jednocześnie demontują parlamentarny nadzór nad własnymi służbami wywiadowczymi i pogłębiają swoją zależność technologiczną od podmiotu, który sam nie podlega niemieckiej kontroli. Oznacza to podwójną utratę suwerenności – zarówno w kraju, jak i za granicą.
Co to nie znaczy
Tego ustalenia nie należy nadinterpretować. Udokumentowana zależność w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego nie implikuje ogólnej kontroli Izraela nad niemiecką polityką zagraniczną – nie ma na to porównywalnych dowodów w innych obszarach polityki, takich jak handel czy sposób głosowania w ONZ. Bardziej zasadna teza jest węższa, ale nie mniej poważna: w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego Niemcy zaakceptowały strukturę zależności, która jest niezgodna z ich własnymi roszczeniami do nadzoru parlamentarnego i suwerenności narodowej – i która obecnie, wraz z nową reformą wywiadu, ulega dalszemu pogłębieniu, a nie korekcie.
Obrońcy współpracy argumentowaliby, że Niemcy jedynie kupują specjalistyczną wiedzę, której im brakuje na rynku krajowym, a umowa o zaporze sieciowej miała być rzeczywistym kompromisem – podobne zależności od prywatnych dostawców usług bezpieczeństwa są powszechne w całej zachodniej architekturze nadzoru, przytaczając jako przykłady Palantir czy Clearview AI. Ten zarzut jest zasadniczo uzasadniony.
Pomija on jednak unikatowy aspekt tej sprawy: żaden inny dostawca nie sprzedaje komercyjnie państwowych możliwości cybernetycznych do ponad 140 krajów, a żaden porównywalny przypadek nie wykazuje tak bliskiego, udokumentowanego powiązania między założycielem firmy a aparatem państwowym, jak panamski paszport dyplomatyczny. Jeśli chodzi o Pegasusa, Izrael nie jest symptomem ogólnego problemu. Jest to najmniej uregulowany indywidualny przypadek do tej pory – a Niemcy, siedem lat po pierwotnym zakupie i zaledwie kilka dni po kolejnej rundzie deregulacji, nadal nie zdecydowały się na żadne zmiany.
+++
Źródło obrazu: motioncenter / shutterstock
+++
Źródła:
Decyzja gabinetu/reforma służb specjalnych
- Decyzja Gabinetu z 12 sierpnia 2026 r. – Gert Ewen Ungar, „Puszka Pandory”, RT DE
Dobrindta w Jerozolimie, 11 stycznia 2026 r
- BMI, komunikat prasowy: „Rozszerzono współpracę z Izraelem w zakresie cyberbezpieczeństwa” – bmi.bund.de/SharedDocs/kurzmelden/EN/2026/01/israel-dobrindt-en.html
- israelnetz.com: „Izrael i Niemcy zacieśniają współpracę w zakresie cyberbezpieczeństwa” (13 stycznia 2026 r.)
- Times of Israel: „Izrael i Niemcy zgadzają się na zacieśnienie współpracy antyterrorystycznej w obliczu zagrożenia ze strony Iranu” (14.01.2026)
Zakup BKA i zależność od NSO
- Legal Tribune Online (LTO), 2021 – Raport w sprawie oświadczenia BKA złożonego Komisji Spraw Wewnętrznych Bundestagu w sprawie braku autonomicznej użyteczności Pegasusa
Projektowanie zapór sieciowych / Meta-metody
- heise online: „Postanowienie sądu zignorowane: Meta podejmuje kroki prawne przeciwko producentowi Pegasusa, NSO Group” – heise.de/news/Gerichtsbeschluss-missachtet-Meta-geht-gegen-Pegasus-Hersteller-NSO-Group-vor-11322252.html
- wallstreet-online.de (8 czerwca 2026 r.): Dane dotyczące zmniejszenia odszkodowań karnych do 4 mln USD
- ad-hoc-news.de (12 czerwca 2026 r.): Chronologia nakazu z 28 stycznia 2026 r. i ponownych ataków w lutym/kwietniu 2026 r.
- it-boltwise.de (12 czerwca 2026 r.): Wniosek o karę administracyjną, szczegóły dotyczące procedury dotyczącej pogardy sądu
Komitet PEGA
- Parlament Europejski, oficjalny raport komisji: „SPRAWOZDANIE w sprawie dochodzenia w sprawie domniemanych naruszeń prawa Unii… w związku z wdrożeniem programu Pegasus” (A9-0189/2023, sprawozdawczyni Sophie in 't Veld) – europarl.europa.eu/doceo/document/A-9-2023-0189_DE.html
- Netzpolitik.org / Citizen Lab – Raport o incydentach hakerskich z udziałem Steliosa Kouloglou
NSO/Shalev Hulio, Izraelska polityka eksportowa
- OCCRP: „Współzałożyciel kontrowersyjnej firmy produkującej oprogramowanie szpiegujące miał izraelski paszport dyplomatyczny” – occrp.org/en/project/the-pegasus-project/co-founder-of-controversial-spyware-firm-had-israeli-diplomatic-passport
- Haaretz (17 lipca 2026 r.): „Izraelskie oprogramowanie szpiegowskie w Maroku, francuskie cele i paszport dyplomatyczny założyciela NSO”
- Middle East Eye / Antony Loewenstein: „Dlaczego Izrael jest przyjacielem początkujących autokratów na całym świecie”
- taz.de (22 lipca 2021 r.): „Izraelskie oprogramowanie szpiegujące Pegasus: ściśle powiązane z wojskiem” (sprawa Zandberg/Mack z 2016 r., cytat z sędziego przewodniczącego)
- netzpolitik.org (25.03.2022): „Państwowy trojan NSO: Izrael zablokował sprzedaż Pegasusa Ukrainie”
- New York Times, 2022 – Badania dotyczące licencji eksportowych Pegasus jako instrumentu polityki zagranicznej (Azerbejdżan/Maroko/ZEA/Arabia Saudyjska kontra Ukraina/Estonia) (sprawdzono wyłącznie na podstawie źródeł wtórnych)
Hiszpania
- jungewelt.de (27 stycznia 2026 r.): „Skandal podsłuchowy: brak wyjaśnień” – śledztwo umorzone, cytat o „bezczynności” Izraela
- UPI/Yahoo News (23 stycznia 2026 r.): „Hiszpania wznawia dochodzenie w sprawie ataku na Pedra Sancheza za pomocą oprogramowania szpiegującego Pegasus” – Szczegóły decyzji Calama, ministerstwa, których ona dotyczy
- Deutsche Welle / Al Jazeera (maj 2022): pierwsze potwierdzenie ataków hakerskich na Sáncheza i Roblesa
Artykuł 25 Ustawy Zasadniczej / Postępowanie przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości / Federalny Trybunał Konstytucyjny
- Wikipedia (DE): „RPA kontra Izrael (Konwencja o ludobójstwie)” – chronologia uwzględniająca zmianę stanowiska Niemiec w marcu 2026 r.
- LTO (26 stycznia 2024 r.): „MTS zobowiązuje Izrael do podjęcia natychmiastowych działań w Strefie Gazy”
- Federalny Trybunał Konstytucyjny, orzeczenie z dnia 3 lutego 2026 r., sygnatura akt 2 BvR 1626/25 – bundesverfassungsgericht.de/SharedDocs/Entscheidungen/DE/2026/02/rk20260203_2bvr162625.html
- LTO (12.02.2026 / 20.10.2025): Historia postępowania w sprawie skargi konstytucyjnej, cytat dotyczący braku legitymacji procesowej
- ECCHR: „Żadnej niemieckiej broni dla Izraela” – Przegląd sprawy
Ogon, który nie nadążył: Jak amerykańska marynarka wojenna sama pozbawiła swoich marynarzy żywności i mydła
Ogon, który nie nadążył: Jak amerykańska marynarka wojenna sama pozbawiła swoich marynarzy żywności i mydła
16 sierpnia 2026; Larry C. Johnson
sonar21/the-tail-that-couldnt-keep-up-how-the-us-navy-ran-its-own-sailors-short-on-food-and-soap
T-AOE 6 Dostawa: Szybki statek wspomagający walkę
———————————————-
Zdjęcia były banalne w sposób, który uderzał mocniej niż jakiekolwiek materiały z pola walki: półpuste tacki z posiłkami, szara płyta przetworzonego mięsa, marynarze racjonujący między sobą jedzenie, żeby nikt nie dostał więcej niż inni.
Wiosną i latem 2026 roku załogi lotniskowca USS Abraham Lincoln oraz okrętu desantowego USS Tripoli zmagały się z brakami żywności, długimi kolejkami do stołówki, zepsutymi toaletami, pleśnią w prysznicach, niesprawnymi pralkami i niedoborami podstawowych rzeczy, takich jak mydło i pasta do zębów — na okrętach wojennych działających na Morzu Arabskim i na szerszym Oceanie Indyjskim po ponad 250 dniach w morzu. Napięcie dawało się we znaki morale, a w najgorszych przypadkach – bezpieczeństwu załogi. Gdy warunki wyszły na jaw, instynktowną reakcją władz marynarki było zaprzeczenie.
Nikczemny sekretarz wojny Pete Hegseth odrzucił wczesne doniesienia jako „fake news”, a rzecznik 5. Floty zapewniał, że załoga „pozostaje odporna i gotowa”, a okręt „w pełni zdolny do wykonywania wszystkich zadań misyjnych”. Tę odpowiedź warto zapamiętać, bo jest częścią porażki, a nie jej zaprzeczeniem – łańcuchem dowodzenia bardziej przygotowanym do obrony narracji o gotowości niż do rozliczenia się z tym, dlaczego marynarze byli pozbawieni podstaw. Warunki były prawdziwe.
Ważniejsze pytanie brzmi: dlaczego okręty wojenne najlepiej finansowanej marynarki świata w ogóle zaczęły odczuwać brak żywności i środków higieny?
Odpowiedź nie dotyczy przede wszystkim jednego lotniskowca ani jednego oficera zaopatrzenia. Jest strukturalna, budowała się przez piętnaście lat i tkwi w części floty, której opinia publiczna nigdy nie widzi — w okrętach, które karmią i zaopatrują w paliwo okręty bojowe.
Flota stojąca za flotą
Okręty wojenne nie przewożą wystarczająco dużo zaopatrzenia, , by samodzielnie pozostawać w morzu w nieskończoność. To, co pozwala grupie uderzeniowej lotniskowca pozostać nakarmioną, zaopatrzoną w paliwo i uzbrojoną bez powrotu do portu, to dedykowana flota okrętów zaopatrzeniowych zwana Combat Logistics Force (CLF) — okręty do uzupełniania zapasów w trakcie rejsu, obsługiwane przez Military Sealift Command, w większości z cywilnymi załogami. Płyną one obok okrętów wojennych i przekazują paliwo, amunicję, żywność oraz inne zapasy za pomocą lin i węży, gdy obie jednostki są w ruchu.
CLF występuje w trzech odmianach. Tankowce floty (T-AO) przewożą paliwo. Okręty do ładunków suchych i amunicji (T-AKE) — amunicję, części zamienne i żywność. A szybkie okręty wsparcia bojowego (T-AOE) to jednostka premium — „sklep z wszystkim”, który zabiera paliwo, amunicję i prowiant naraz i jest na tyle szybki, by pływać wewnątrz grupy uderzeniowej lotniskowca, zamiast kursować do niej tam i z powrotem. To właśnie ten ostatni typ okrętu jest potrzebny, gdy pojedynczy lotniskowiec utrzymuje pozycję na odległym morzu przez miesiące. I właśnie tę kategorię marynarka systematycznie zredukowała.Stałe liczby, wydrążone możliwości.
Oto sedno problemu.
Combat Logistics Force liczy dziś około 34 okrętów – liczba, która od ponad dekady pozostaje zasadniczo niezmienna. Na papierze stabilność. W praktyce powolne wydrążanie, bo wymagania wobec tej siły rosły, podczas gdy jej najbardziej zdolne jednostki znikały. Około 2010 roku marynarka eksploatowała wszystkie cztery szybkie okręty wsparcia bojowego klasy Supply. Dziś pozostały tylko dwa. W połowie lat 2010. marynarka wycofała dwa z nich do rezerwy, by zaoszczędzić około 30 milionów dolarów rocznie na kosztach eksploatacji każdego — decyzja, która wyglądała rozsądnie w arkuszu kalkulacyjnym, a z pokładu głodnego okrętu wygląda na nie do obrony.
Powód, dla którego to boli, jest arytmetyczny: zastąpienie łącznej zdolności jednego szybkiego okrętu wsparcia zazwyczaj wymaga tankowca plus okrętu do ładunków suchych – dwóch kadłubów, dwóch załóg, dwóch harmonogramów – by przenieść paliwo, amunicję i żywność, które wcześniej jedna jednostka zabierała w jednym pakiecie. Zmniejsz flotę szybkich okrętów wsparcia o połowę, a każda długotrwała misja pojedynczego lotniskowca staje się trudniejsza do zaopatrzenia.Reszta siły starzeje się pod płaskim nagłówkiem.
Tankowce klasy Henry J. Kaiser, stanowiące trzon, pochodzą z lat 80. i są wycofywane szybciej, niż pojawiają się ich następcy. Nowy program tankowców klasy John Lewis ma odnowić flotę około dwudziestoma jednostkami, ale pierwszy okręt dostarczono dopiero w 2022 roku, a do połowy 2025 roku w pełni operacyjny był tylko jeden. Nowsza odpowiedź marynarki — mniejszy, liczniejszy „lekki tankowiec uzupełniający” T-AOL — zacznie być budowany dopiero w roku budżetowym 2027 i w znaczących liczbach pojawi się dopiero w latach 30. Analityczny konsensus wśród badaczy obronności jest bezceremonialny: siła logistyczna nie jest wystarczająca i nie jest wystarczająco szybka wobec wymagań, jakie się na nią nakłada.
Dlaczego Morze Arabskie to najgorsze miejsce na braki
Geografia zamieniła flotową cienkość w braki na pokładzie, a wody u wybrzeży Arabii i na Oceanie Indyjskim są bliskie najgorszego scenariusza. Lotniskowiec utrzymujący pozycję na północnym Morzu Arabskim działa na samym końcu bardzo długiego łańcucha dostaw, często bez łatwego, przyjaznego i wysoko-przepustowego dostępu do portów, jakim cieszy się np. rozmieszczenie na Morzu Śródziemnym. Wszystko, co załoga je i zużywa, albo zostało zabrane przed wyjściem w morze, albo musi zostać dowiezione przez tę samą flotę uzupełniającą, która jest już przeciążona.
Gdy misja się przedłużyła – a w przypadku Lincolna tak było, ponad 250 dni, wciągnięta i przedłużona przez wojnę z Iranem w 2026 roku – okręt zużywał materiały eksploatacyjne szybciej i dłużej, niż planowano, dokładnie wtedy, gdy ogon logistyczny był najmniej zdolny do dodatkowych rejsów na odległe morze. Długie misje i cienka flota zaopatrzeniowa to zła kombinacja wszędzie. Na Oceanie Indyjskim łączą się w puste półki.
Dlatego właśnie szybki okręt wsparcia bojowego ma tak duże znaczenie właśnie na tym teatrze. Cały jego projektowy cel to utrzymanie grupy lotniskowca daleko do przodu bez ciągłego kursowania osobnych tankowców i okrętów cargo. Operacje na Morzu Czerwonym z ostatnich dwóch lat wbiły tę lekcję marynarce do głowy – że wielozadaniowy okręt, na którego oszczędzaniu trwoniono lata 2010, jest dziś tym, którego najbardziej potrzebuje do długotrwałej, odległej, o wysokim tempie obecności. Brak tego typu jednostek był odczuwalny najostrzej w misji, do której zostały stworzone, a marynarze z Lincolna zapłacili rachunek za decyzję zakupową podjętą dekadę wcześniej, zanim wielu z nich wstąpiło do służby.
Od liczby tankowców do pustych tacek
Linia od przerzedzonej siły logistycznej do konkretnej pustej tacki przebiega przez system, w którym prawie nie zostało już luzu. Marynarka prowadząca długie misje na odległych wodach z flotą zaopatrzeniową, która pozostała stała liczebnie, a jednocześnie pozbyła się najbardziej zdolnych jednostek i starzeje swoje tankowce, działa z zanikającym marginesem. Gdy margines jest cienki, awarie pojawiają się najpierw w najmniej efektownych miejscach — nie w rakiecie, która nie odpali, lecz w pralni, która nie działa, i w kuchni, w której zaczyna brakować. Żywność, mydło i czysta woda to wskaźniki wyprzedzające systemu utrzymania działającego na granicy, a u wybrzeży Arabii w 2026 roku te wskaźniki zapaliły się na czerwono.
Koszt ludzki potęgował materialny. Załoga wyczerpana ponad ośmioma miesiącami w morzu, pozbawiona podstaw, które czynią życie na okręcie znośnym, to załoga pod napięciem głębszym niż niedogodność — napięciem, które objawiało się załamującym się morale, a w najgorszych przypadkach obawami o samobójstwa marynarzy. Byłoby zbyt proste i niesprawiedliwe wobec zaangażowanych ludzi sprowadzać ten ludzki koszt do jednej przyczyny; morale i zdrowie psychiczne na okręcie wojennym zależą od wielu rzeczy. Ale uczciwie można powiedzieć, że flota nie może wymagać od swoich marynarzy coraz dłuższych misji, jednocześnie tnąc margines, który pozwala im być najedzonymi i czystymi, i oczekiwać, że nie odbije się to na samopoczuciu ludzi wewnątrz kadłuba. Zaopatrzenie to nie komfort. To warunek wytrzymałości załogi.
Konkluzja
Kuszące jest czytać to, co wydarzyło się na Lincolnie, jako historię o jednym okręcie czy jednej misji. Bardziej użyteczne jest uznanie, że był to symptom wychodzący na koniec łańcucha dostaw. Przez piętnaście lat Stany Zjednoczone utrzymywały Combat Logistics Force w mniej więcej stałej liczebności, jednocześnie tnąc najbardziej zdolne okręty uzupełniające, starzejąc tankowce i opóźniając ich następców — a jednocześnie wymagając od floty dłuższych misji na coraz odleglejszych i bardziej spornych wodach.
Siła tak rozciągnięta nie zawodzi głośno od razu. Zawodzi po cichu — w kuchni, pod prysznicem i w pralni — na okrętach działających na samym końcu najdłuższych linii zaopatrzeniowych, jakie marynarka ma. Braki u wybrzeży Arabii nie były przypadkiem, plotką ani złym tygodniem oficera zaopatrzenia. Były przewidywalnym skutkiem półtorej dekady decyzji, które pozwoliły erodować margines, który im zapobiegał — a potem, gdy konsekwencje dotarły do pokładu stołówki, instynktem na szczycie, by twierdzić, że wszystko jest w porządku. Flota, której nie da się niezawodnie zaopatrzyć, nie może być niezawodnie utrzymywana. Głód i braki na Lincolnie były dźwiękiem ostatecznego wyczerpania tego marginesu, a marynarze, którzy to przeżyli, zasługiwali na coś lepszego niż zarówno na braki, jak i na zaprzeczanie.
Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, jest żołnierzem, weteranem lub członkiem rodziny wojskowej w kryzysie, Veterans/Military Crisis Line działa 24/7: zadzwoń 988, a następnie naciśnij 1, wyślij SMS na 838255 lub odwiedź VeteransCrisisLine.net.
=========================
ŻYĆ BEZ KŁAMSTWA !
ALEKSANDER SOŁŻENICYN,
12 lutego 1974 roku
ŻYĆ BEZ KŁAMSTWA!
Był czas, kiedy nie mieliśmy odwagi zaszeptać nawet. A teraz piszemy i czytamy samizdat, a już jak się zejdziemy w palarniach instytutów naukowych to narzekamy z całego serca: czego to oni znowu nie wymyślą, dokąd nas znowu ciągną! I to na nic niepotrzebne fałszywe samochwalstwo wobec spustoszenia i biedy w domu; i umacnianie odległych dzikich rządów; i wzniecanie wojen domowych; i to, jak bezmyślnie wyhodowali (naszym kosztem) Mao-Tse Tunga — a pognają na niego nas i trzeba będzie iść, bo gdzie się skryć? i e sądzą kogo chcą, zdrowych przemieniają w obłąkanych — wszystko to oni, a my jesteśmy bezsilni. Już do dna dochodzą, już nas wszystkich dosięgła duchowa wszechogarniająca zguba, a i fizyczna tu-tu, w jej ogniu spłoniemy i my i dzieci nasze.
A my jak dawniej — wciąż się trwożliwie uśmiechamy i nieporadnie jąkamy: Cóż możemy poradzić? Sił nie mamy. Tak bez reszty utraciliśmy poczucie człowieczeństwa, że za nędzną dzisiejszą strawę oddamy wszystkie zasady, duszę, wszystkie wysiłki naszych przodków, wszystkie nadzieje naszych spadkobierców byle tylko nie zostało zburzone nasze żałosne bytowanie. Nie ma już w nas ani hartu, ani dumy, ani serca. Nawet śmierci atomowej się nie boimy, trzeciej wojny światowej też się nie boimy (w jakąś szczelinę zawsze się schowamy) — boimy się tylko gestu odwagi cywilnej!
Byle by się od stada nie oderwać, byle by nie zrobić samodzielnego kroku i nie ocknąć się nagle bez białej bułki, bez piecyka gazowego i bez przepustki do Moskwy!Co nam wbijali we łby na szkoleniach politycznych to w nas i wrosło, żyć tak wygodniej, cały wiek tak można: środowisko, warunki socjalne, im się nie wymkniesz, byt określa świadomość, a my co? Nic nie możemy poradzić.A właśnie że możemy. Wszystko! — tylko dla własnego spokoju sami siebie okłamujemy. To nie oni są wszystkiemu winni, to my sami, tylko MY.
Apel ten jest ostatnim tekstem napisanym przez A. Sołżenicyna przed wygnaniem. Napisał go 12-go lutego w czasie godzin poprzedzających aresztowanie.
Od KŁAMSTWA.
Kiedy przemoc wdziera się w spokojne ludzkie życie, twarz jej pała pewnością siebie, prze z krzykiem a na sztandarach ma wypisane: „Jam PRZEMOC! Rozejść się, rozstąpić, bo rozdepczę!” Ale przemoc szybko się starzeje, parę lat i brak jej już wiary w siebie, a żeby się utrzymać, żeby wyglądać przyzwoicie, nieodmiennie sprzymierza się z kłamstwem. Gwałt bowiem może się okryć tylko kłamstwem, a kłamstwo może się utrzymać tylko gwałtem. Nie co dzień i nie na każdy grzbiet przemoc kładzie swoją ciężką łapę: żąda od nas tylko pokory wobec kłamstwa i codziennego w kłamstwie uczestnictwa — na tym polega wiernopoddańczość.
Tutaj też leży lekceważony przez nas, najprostszy, najłatwiej dostępny klucz do naszego wyzwolenia: NIEUCZESTNICZENIE W KŁAMSTWIE! Choćby kłamstwo wszystko zalało, choćby wszystkim zawładnęło, trwajmy przy minimum: niech włada NIE PRZEZE MNIE! To będzie wyłom w zaczarowanym kręgu naszej bezczynności! dla nas najłatwiejszy a dla kłamstwa najbardziej zgubny. Bo kiedy ludzie od kłamstwa się odwracają — ono po prostu istnieć przestaje. Jak zaraza, ona też tylko ludźmi się żywi.Nie nawołujmy się, nie dojrzeliśmy jeszcze do wyjścia na place i głoszenia prawdy, do głośnego mówienia co myślimy — nie trzeba, to nas przeraża. Ale odmówmy choć mówienia tego, czego nie myślimy!Oto i nasza droga wobec przenikającej nas organicznej tchórzliwości najłatwiejsza i dostępna, znacznie łatwiejsza (ciężko to przyznać) od cywilnego oporu Gandhiego.
Droga nasza: NICZYM ŚWIADOMIE NIE PODTRZYMYWAĆ KŁAMSTWA! Rozpoznawszy, gdzie jest granica kłamstwa (każdy ją jeszcze inaczej postrzega) — odstąpić od tej linii gangreny! Nie sklejajmy martwych kostek i łusek Ideologii, nie zszywajmy przegniłych szmat, a staniemy osłupiali, jak szybko i bezradnie kłamstwo upadnie, a to co powinno być nagie, stanie przed światem w całej swojej nagości.I tak, w bojaźni naszej każdy niech dokona wyboru: czy zostanie świadomym sługą kłamstwa (o, nie z zamiłowania, oczywiście, lecz by wyżywić rodzinę, aby wychować dzieci w duchu kłamstwa!) czy też nadszedł czas by się otrząsnąć, by zacząć żyć jak człowiek uczciwy, godny szacunku i dzieci swoich i swoich współczesnych.I począwszy od dnia tego:
- nie napisze, nie podpisze, nie opublikuje ani jednego zdania, które według niego prawdę wypacza;
- prywatnie czy publicznie, takiego zdania nie wypowie ani od siebie ani jako agitator, nauczyciel, wychowawca czy aktor;
- w malarstwie, w rzeźbie, w fotografii, w technice, w muzyce, nie przedstawi, nie przekaże ani jednej kłamliwej myśli, ani jednej skażonej prawdy, której skażenia byłby świadom;
- nie zacytuje ani ustnie ani na piśmie żadnej „autorytatywnej” wypowiedzi ani dla pochlebstwa, własnego zabezpieczenia, ani dla zapewnienia sukcesu swojej pracy, o ile nie podziela w pełni cytowanej myśli lub jeśli nie odnosi się ona dokładnie do przedmiotu sprawy;
- nie da się zmusić wbrew swojej chęci i woli do pójścia na żadną manifestację ani zebranie. Nie weźmie do ręki, nie podniesie transparentu ze sloganem, z którego treścią nie zgadza się w całości;
- nie podniesie w głosowaniu ręki za propozycją której szczerze nie popiera;
- nie będzie głosował tajnie ani jawnie na osobę, którą uważa za niegodną lub niepewną;
- nie da się zapędzić na zebranie, na którym ma się odbyć zakłamana, wymuszona dyskusja;
- natychmiast opuści zebranie, wykład, przedstawienie teatralne, salę kinową, gdy tylko usłyszy kłamstwo, ideologiczną bzdurę lub bezwstydną propagandę;
- nie zaabonuje i nie kupi gazety czy czasopisma, w którym informacje są zdeformowane a podstawowe fakty przemilczane…
Oczywiście, nie jest to pełna lista wszystkich możliwych i koniecznych sposobów przeciwstawiania się kłamstwu. Lecz ten kto wstąpi na drogę oczyszczenia łatwo dostrzeże i inne sposoby.Tak, początek będzie trudny. Niektórzy na czas pewien stracą pracę. Młodym, pragnącym żyć podług prawdy, wcześnie się życie skomplikuje: przecież nawet zadawane lekcje nadziane są kłamstwem — trzeba wybierać.
Lecz dla nikogo kto chce być uczciwym nie ma ucieczki: codziennie, każdy z nas — nawet ci, którzy parają się w technicznych, najbezpieczniejszych naukach — musi dokonywać wyboru, czy zrobić krok w stronę prawdy czy w stronę kłamstwa, w stronę duchowej niezależności czy duchowego poddaństwa.A ten, komu odwagi nie starczy nawet na to, by bronić swej duszy niech nie szczyci się swymi postępowymi poglądami, niech nie chlubi się swą pozycją akademika czy znanego artysty, zasłużonego działacza, generała — niech raczej powie sobie: bydlak jestem, tchórz, któremu tylko strawy i ciepła potrzeba.Nawet i ta droga — najbardziej umiarkowana ze wszystkich dróg oporu — będzie dla nas, zgnuśniałych, nielekka. Lecz o ile łatwiejsza od samopalenia czy głodówki: płomień nie obejmie twego ciała, oczy nie pękną od gorąca, a chleb czarny i woda czysta zawsze dla twojej rodziny się znajdą.Zdradzony i okłamany przez nas prawdziwie wielki naród Europy — naród czechosłowacki, czy nie pokazał nam jak czołgom nawet stawia czoła bezbronny człowiek, o ile w nim dusza godna?
Trudna to będzie droga? — ale z możliwych najłatwiejsza. Wybór nie łatwy dla ciała ale jedyny dla duszy. Nielekka to droga lecz są wśród nas ludzie, dziesiątki ich nawet, którzy OD LAT żyją według tych zasad, żyją podług prawdy.
Nie idzie więc o to, by pierwszemu wstąpić na tę drogę lecz by się PRZYŁĄCZYĆ DO INNYCH! Lżejsza i krótsza wyda nam się ta droga jeśli wielu nas będzie, jeśli razem na nią wstąpimy! Będą nas tysiące — i rady sobie nie dadzą, nikomu nie zdołają nic zrobić. Będą nas dziesiątki tysięcy — i nie poznamy naszego kraju.
Jeśli stchórzymy to przestańmy się skarżyć, że oddychać nam nie dają — sami sobie nie dajemy! Jeszcze trochę karku nagniemy, jeszcze trochę poczekamy, a bracia biolodzy przybliżą moment, gdy myśli nasze można będzie odczytać i geny podmienić.
Jeśli i tu stchórzymy to nędzniśmy i nie ma nadziei i dla nas pogarda Puszkina:
A po cóż stadom dar swobody?
Dziedzictwem ich z wieku na wiek
Jarzmo z dzwonkami oraz bicz.
12 lutego 1974 roku.
Zarządzają strachem
Zarządzają strachem
prof. Anna Raźny
Ci z nas, którzy pamiętają epokę PRL i jej zdeterminowanie przez totalitaryzm komunistyczny – bądź ci młodsi, którzy zdobyli sporą wiedzę na ten temat – rozumieją czym jest strach jako instrument nie tylko dyscyplinowania społeczeństwa, ale również kształtowania nowego człowieka – homo sovieticusa.
W pracach poświęconych antropologii tej utopii społeczno-politycznej powtarza się określenie okresu jej realizacji – trwającego od rewolucji bolszewickiej do rozpadu Związku Radzieckiego – epoką wielkiego strachu. I nie był to strach metafizyczny, wywołany czynnikami od ludzkiej woli i ludzkiego statusu ontycznego niezależnymi – takimi jak skończoność istnienia i nieuchronność śmierci, niezawinione cierpienie i wina, kataklizmy w przyrodzie etc. To był strach zdeterminowany geopolitycznie, społecznie, ekonomicznie, cywilizacyjnie. Strach przed władzą i ideologami realizowanej utopii, wobec których sprzeciw groził represjami – od więzienia i utraty pracy po wyrok śmierci.
Przemoc i kłamstwo były podstawowymi instrumentami wywoływania w społeczeństwie strachu, którego celem było nade wszystko paraliżowanie woli i myśli zarówno pojedynczego człowieka, jak i całej wspólnoty. Ten mechanizm dławienia wolności przedstawił na przykładzie środowiska literacko-artystycznego Czesław Miłosz w Zniewolonym umyśle. Autor nie zdobył się w nim jednak na klarowną konkluzję, iż poprzez zniewalanie umysłu władza komunistyczna dążyła do ukształtowania nowego człowieka, będącego celem przyjętej przez nią utopijnej antropologii.
Nowa epoka strachu
Trwająca dziesięcioleciami dyskredytacja komunizmu jako dehumanizującej utopii oraz totalitaryzmu jako sposobu sprawowanej w jej imię władzy została oficjalnie przypieczętowana pieriestrojką Michaiła Gorbaczowa, wyzwalającą społeczeństwa bloku socjalistycznego ze strachu i kłamstwa ideologiczno-politycznego. Hasło napisanego w 1974 roku przez Aleksandra Sołżenicyna manifestu Nie żyć w kłamstwie stało się rzeczywistością. W jej wywalczeniu miał duży udział polski naród, organizując się w pokojową armię wielomilionowej Solidarności, która miała odwagę zakwestionować uzurpację komunistycznej władzy do rządu naszych dusz.
Będąc uczestnikami tych przemian, Polacy byli przekonani, że „wybiliśmy się na niepodległość” – wyzwolenie nie tylko spod politycznego jarzma Jałty, ale również od istotnych dla naszej tożsamości narodowej i cywilizacyjno-kulturowej obciążeń komunizmu: kłamstwa ideologiczno-politycznego oraz strachu jako instrumentu sprawowania władzy. Byliśmy przekonani, że stając się częścią kolektywnego Zachodu – pod szyldem NATO, UE i USA jako światowego hegemona – osiągniemy nie tylko dobrobyt jego społeczeństw i poczucie bezpieczeństwa – wraz z gwarancją pokoju – ale również wolność od niegdysiejszego strachu przed władzą. Strachu przed władzą oderwaną od narodu, który zmuszany był przez komunistyczną propagandę przypisywać jej atrybuty tajemnicy, cudu i autorytetu – jak trafnie ujął jej wizerunek Michaił Heller w książce Maszyna i śrubki. Jak hartował się człowiek radziecki.
Wybierane w demokratycznych wyborach władze III RP miały być zaprzeczeniem komunistycznego modelu, wcieleniem sługi narodu – tylko polskiego, żadnego innego. Decyzje w sprawach Polaków i Polski miały być racjonalne, klarowne, skoncentrowane na naszym interesie narodowym. Taki był etap oczekiwań na wcielenie w struktury zachodnie, któremu towarzyszyła powszechna westernizacja społeczna i cywilizacyjno-kulturowa. Gdy staliśmy się członkami NATO i UE oraz „sojusznikami” –wasalami USA, powinniśmy poczuć ulgę, odnieść satysfakcję z odniesionego sukcesu politycznego i czerpać z niego korzyści – bo jakieś niewątpliwie można wyliczyć.
Niepokoi jednak stan umysłów polskiego społeczeństwa, zdeterminowany strachem przed Rosją i grożącej nam z nią wojną. I nie jest to tylko reakcja Polaków na toczącą się na Ukrainie wojnę. Należymy przecież do sytego i bezpiecznego – w ramach natowskich gwarancji – Zachodu, do którego wyniszczana przez wojnę Ukraina dopiero aspiruje. Dlaczego więc Polacy boją się i Rosji i wojny z nią? Odpowiedź jest prosta: bo ich strach podsyca władza oraz powiązane z nimi środowiska opiniotwórcze i media. Straszą nas, bo przestraszonymi łatwiej rządzić i bez skrupułów wydawać ich podatki na nieprzemyślane zbrojenia. Nieustannie więc słyszymy o atakujących nas ze strony Rosji dronach, rakietach, podpalających nasz kraj dywersantach, planowanych akcjach terroru i oczywiście niemal codziennych cyberatakach. Wszystkie te wrogie działanie przedstawiane są jako rosyjskie, nawet wtedy, gdy są dowody na ich ukraińskie pochodzenie. Mamy więc do czynienia z nową wersją komunistycznej propagandy, opartej na kłamstwie i instrumencie strachu. Ta nowa wersja dyscyplinującej społeczeństwo propagandy nie jest jednak polskim wymysłem.
Geopolityczny terror
Polscy decydenci stali się jedynie sługami geopolitycznych liderów Zachodu z każdym prezydentem USA na czele. Specjalnością tych drugich jest bowiem sianie strachu globalnego przed ich hegemoniczną rolą i ”nieprzezwyciężoną potęgą”, których świadectwem miały być amerykańskie działania wojenne na Bliskim Wschodzie oraz wsparcie dla Ukrainy. I w jednym i drugim przypadku „nieprzezwyciężona potęga” wspiera reżimy nazistowskie: ukraiński neo-banderyzm oraz izraelski syjonizm. Czy dlatego Ameryka patronowała narodzinom rusofobii – największej w Polsce – aby Zachód uwierzył w zagrożenie większe od tych dwóch nazistowskich reżimów? Polityka Waszyngtonu ostatnich lat na to właśnie wskazuje. Zgodnie z jej opcją zagrożeniem dla Europy i świata jest Rosja. Nie są nim rosnące coraz bardziej w siłę – wspierane przez USA – wymienione nazizmy. Mamy się bać Rosji i zbroić do wojny z nią, natomiast nazizmy wspierać.
Nie bez znaczenia jest w tym wypadku wsparcie dla Ukrainy i Izraela, jakie okazują panującym w nich reżimom Niemcy, gdzie słyszymy już pogłos nazistowski w wypowiedziach niektórych polityków AFD. Władze niemieckie wzięły do serca amerykańskie wezwania – i niestety, polskie – do zwiększenia nakładów na zbrojenia i postanowiły uczynić swoją armię największą potęgą w Europie. Jeśli więc reżim ukraiński przetrwa, a Niemcy osiągną zamierzony cel – realnym zagrożeniem dla Polski będzie nie Rosja, lecz sojusz ukraińsko-niemiecki, budowany na programie technofaszystów z Palantir Technologies – największej z istniejących cyfrowej korporacji. Jej szefowie – Alex Karp i Peter Thiel (na zdjęciu) – głoszą otwarcie budowę nowego porządku świata w oparciu o sztuczną inteligencję i siłę militarną. Jednocześnie wzywają, aby przezwyciężyć „przymusowy pacyfizm” Niemiec i Japonii narzucony im jako przegranym w II wojnie światowej. Jakby tego było mało amerykański prezydent hasłu swej obecnej kadencji America First usiłuje nadawać metafizyczny wymiar, mówiąc o jej globalnej misji i wybraniu przez Opatrzność.
Owa „misja” budzi jednak niedowierzanie i osłabia budzony przez Amerykę strach przed Rosją. Irańska wersja owej „misji” uświadamia nam, że wprawdzie normalizacja – legalizacja – kłamstwa propagandowego osiągnęła na Zachodzie apogeum, nie zdelegalizowała jednak prawdy, która zawsze znajdzie swych obrońców. Misyjny wizerunek USA, które – jak zapowiadał prezydent Trump – miały zetrzeć z powierzchni ziemi Iran w imię zaprowadzenia „sprawiedliwości” na Bliskim Wschodzie – legł w gruzach. Iran nie przestraszył się tej dziejowej misji Ameryki i stawił jej opór, dając przykład jak walczyć nie tylko z jej przewagą militarną, ale również kłamstwem propagandowy. Strachy na Iran okazały się straszydłami.
Strach, jakim Trump chciał złamać ten starożytny naród, nie jest bowiem strachem metafizycznym, opisanym m.in. przez Sorena Kierkegaarda w traktacie Choroba na śmierć czy w pracy Maxa Schelera Cierpienie. śmierć, dalsze życie. Taki strach zmusza bowiem do refleksji nad statusem naszego istnienia, nad naszymi powiązaniami ze źródłem wszelkiego bytu; pozwala zrozumieć istotę naszej ograniczoności, kruszy wszelkie samoubóstwienie. Takim strachem, na szczęście, nie jest w stanie zarządzać żadna władza, żadne służby specjalne, żadna propaganda ani żaden Palantir. .
Ten strach, którym zarządzają atlantyści i globaliści kolektywnego Zachodu to w rzeczywistości strach nie o nas, lecz o ich „tu i teraz’. O utrzymanie ich władzy nad nami i płynące z niej ich partykularne korzyści. To strach o zachowanie dobrze prosperującego ich feudalizmu intelektualnego, polegającego na utrzymywaniu naszych umysłów w zniewoleniu kłamstwami proamerykańskiej, probanderowskiej czy proizraelskiej propagandy, a jednocześnie narzucającego nam dehumanizującą nas rusofobię, która przekształca się w formę kolektywnego zachodniego nazizmu.
Cel zastraszania
Ideologowie i politycy kolektywnego Zachodu – atlantyści i globaliści z szyldem liberalizmu – poprzez zastraszanie społeczeństw osiągają cele nie tylko geopolityczne, ale również cywilizacyjno-kulturowe. Strach obywateli państw zachodnich stał się skutecznym środkiem ich ubezwłasnowolnienia w sferze idei i wartości. Przestraszeni ludzie widmem wojny z Rosją nie weryfikują narzucanych im przez propagandę scenariuszy tej wojny i godzą się na niespotykany w historii wyścig zbrojeń z ich podatków. Nie biorą odpowiedzialności ani za te scenariusze, ani za ten wyścig. Obywatele Zachodu przekształceni zostali bowiem przez instrument strachu w infantylne osoby, za których los odpowiedzialność biorą władze realizujące plany dyskredytującego się na naszych oczach trans-atlantyzmu i globalnego liberalizmu.
Te władze zapominają o jednym: człowiek zdolny jest nie tylko do przezwyciężenia strachu w aktach odwagi, ale również do heroizmu, w którym swoje „tu i teraz” poświęca w imię tego, co je przewyższa. Zapominają, że zawsze wśród nas – śmiertelników – znajdą się ci, których niezwykle trudno przestraszyć. W każdym pokoleniu i w każdym czasie pojawiają się nieustraszeni, którzy nie tylko obnażają prawdę o istocie zastraszającego nas mechanizmu, ale również potrafią wskazać sposoby przeciwdziałania tym, którzy nim zarządzają – politykom, finansjerze, mediom.
Antropologia komunistyczna miała wybitnie negatywny i zarazem utopijny charakter. Wysunęła koncepcję człowieka odciętego od Transcendencji, jednowymiarowego, słabego, niezdolnego do przekraczania swych ograniczeń i do takiej wolności, której nieodłącznym atrybutem jest odpowiedzialność. Wysunęła koncepcję włączającą w jego ukształtowanie instrument strachu. Ten eksperyment antropologiczny nie powiódł się.
W ludziach dawnego bloku socjalistycznego zwyciężyła tęsknota za Transcendencją, pragnienie wolności i wola ponoszenia za jej skutki odpowiedzialności. Takie są bowiem atrybuty naszego człowieczeństwa. Taką lekcję antropologii przechodziliśmy w niedawnej przeszłości. Płynie z niej jeden prawidłowy wniosek: wszelkie próby ponowienia we współczesnej wersji koncepcji nowego człowieka – z wykorzystaniem instrumentu strachu i pomocą najnowszych technologii, sztucznej inteligencji i wszelkich służb – skazane są również na fiasko.
prof. Anna Raźny
Myśl Polska, nr 33-34 (16-23.08.2026)
Unijne normy azotowe niszczą europejskie rolnictwo
Czy unijne normy azotowe zniszczą europejskie rolnictwo
admin3 ndz., 16/08/2026 zmianynaziemi/czy-unijne-normy-azotowe-zniszcza-europejskie-rolnictwo
W połowie sierpnia 2026 roku prowincja Noord-Brabant stała się areną kolejnej fali protestów holenderskich rolników. Setki traktorów zjechało do Den Bosch przed siedzibę władz prowincji. Demonstranci sprzeciwiali się planom cofnięcia pozwoleń środowiskowych pięciu fermom drobiu z powodu rzekomo nadmiernych emisji azotu w pobliżu obszarów Natura 2000, takich jak De Peel i Kampina.
To nie był lokalny incydent, lecz kolejny etap systematycznego demontażu europejskiego rolnictwa, prowadzonego pod hasłem ochrony klimatu i przyrody.
Holandia od lat zmaga się z tzw. kryzysem azotowym. W 2019 roku Rada Stanu unieważniła dotychczasowy system pozwoleń, powołując się na unijne dyrektywy. Od tego czasu rolnicy żyją w niepewności, a całe regiony zostały sparaliżowane. W czerwcu 2026 roku rząd premiera Roba Jettena (z ministrem rolnictwa Jaimim van Essen z D66) przedstawił nowy pakiet wart 20 miliardów euro. Zakłada on obniżenie emisji azotu w rolnictwie o 42–46 proc. do 2035 roku, limit 2,6 krowy na hektar oraz wprowadzenie szerokich stref buforowych wokół obszarów chronionych.
Te cele nie wynikają z realnej troski o przyrodę. Są elementem panującej w Unii Europejskiej ideologii, która pod pretekstem zielonej transformacji celowo niszczy tradycyjne rolnictwo i przemysł. Holandia jest jednym z największych eksporterów żywności na świecie. Jej rolnictwo jest nowoczesne, wydajne i już dokonało znaczących redukcji emisji. Mimo to władze – zarówno krajowe, jak i unijne – forsują rozwiązania prowadzące do likwidacji tysięcy rodzinnych gospodarstw. Chodzi o ograniczenie produkcji, przejęcie ziemi i podporządkowanie sektora rolnego agendzie klimatycznej, która faworyzuje wielkie korporacje i import z krajów o niższych standardach.
14 sierpnia 2026 roku rolnicy zorganizowali demonstrację przed Provinciehuis. Traktory zablokowały drogi, a transparenty głosiły hasła takie jak No Farmers No Food oraz Vergund = Vergund. Władze prowincji argumentowały, że fermy drobiu zbyt mocno obciążają przyrodę, powołując się na wyrok sądu z 2025 roku. Rolnicy wskazują, że pozwolenia są ważne, a ich propozycje redukcji emisji zostały zignorowane. To klasyczny mechanizm: najpierw tworzy się nierealne normy, a potem karze za ich niespełnienie.
W trakcie protestów doszło do tragicznego wypadku na autostradzie A59 – w korku zginęła starsza para. Premier Jetten natychmiast wykorzystał tę sytuację, by potępić protesty na drogach, zamiast zająć się źródłem problemu.
Video URL
Najbardziej uderzające jest jednak to, jak tradycyjne media – zwłaszcza telewizja – starają się te wydarzenia marginalizować lub całkowicie pomijać. Relacje są skąpe, kontekst ograniczony, a skala protestów bagatelizowana. Cel jest oczywisty: nie inspirować rolników w innych krajach Unii Europejskiej. Gdyby holenderskie demonstracje były szeroko pokazywane w telewizji we Francji, Niemczech, Polsce czy Hiszpanii, mogłyby wywołać falę podobnych działań. Dlatego mainstreamowe stacje wolą milczeć lub przedstawiać rolników jako przeszkodę w walce z klimatem. Informacje krążą głównie dzięki niezależnym kanałom i mediom społecznościowym.
Unijna polityka klimatyczna i azotowa nie jest neutralnym narzędziem ochrony środowiska. To ideologiczny projekt, który od lat osłabia europejską suwerenność żywnościową i przemysłową. Najpierw regulacje uderzają w rolnictwo, potem w energetykę i przemysł ciężki. Efektem jest wzrost kosztów, zależność od importu i likwidacja miejsc pracy na obszarach wiejskich. Holenderscy rolnicy rozumieją to doskonale – dlatego wychodzą na ulice z traktorami, a nie z prośbami o dialog.
Organizacja Farmers Defence Force oraz inne grupy rolnicze ostrzegają, że cofnięcie pozwoleń pięciu fermom to tylko początek. Podobne decyzje mogą objąć kolejne tysiące gospodarstw. Rząd mówi o wsparciu i innowacjach, ale w praktyce narzuca warunki, których większość małych i średnich firm nie jest w stanie spełnić.
Protesty w Noord-Brabant pokazują, że rolnicy nie dają się już przekonać narracją [namolnym gadaniem md] o kryzysie klimatycznym. Widzą w niej pretekst do celowego niszczenia sektora, który od pokoleń karmi Europę. Milczenie telewizji tylko potwierdza, jak bardzo establishment boi się, że przykład Holandii może zainspirować opór w innych krajach UE.
Europejskie rolnictwo nie jest wrogiem przyrody. Jest ofiarą ideologii, która pod hasłem ochrony klimatu systematycznie demontuje realną gospodarkę. Dopóki ta ideologia będzie panować w Brukseli i stolicach państw członkowskich, protesty traktorów będą się powtarzać.
Źródła:
https://www.farmer.pl/produkcja-roslinna/nawozy/ue-policz…
https://nowyswiat24.com.pl/2022/08/08/holenderski-problem…
https://www.tygodnik-rolniczy.pl/wiadomosci-rolnicze/roln…
Amerykańskie media ujawniają: Utrata zaufania – Arabia Saudyjska i państwa Zatoki Perskiej wątpią w amerykańską tarczę ochronną.
Bazy USA na Bliskim Wschodzie za pośrednictwem Wikimedia
———————————————————
Amerykańskie media ujawniają konflikt: Utrata zaufania – Arabia Saudyjska i państwa Zatoki Perskiej wątpią w amerykańską tarczę ochronną.
- uncut-news.ch uncutnews-ch/us-medien-offenbaren-den-bruch-vertrauen-verspielt-saudi-arabien-und-die-golfstaaten-zweifeln-am-amerikanischen-schutzschild
Niezwykły artykuł w „Washington Post” z 15 sierpnia ujawnia skalę rozłamu między Waszyngtonem a jego kluczowymi sojusznikami w Zatoce Perskiej. Powołując się na przedstawicieli władz arabskich i zachodnich, gazeta donosi, że Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, Kuwejt i Bahrajn jednoczą się w narastającej niechęci do administracji Trumpa. Niektóre z tych krajów dyskutują nawet o dalszych korzyściach płynących z utrzymywania dużych amerykańskich baz wojskowych na swoim terytorium.
Oświadczenie jednego z sędziów Golfu doskonale podsumowuje nastrój:
„Trump rozpoczął tę wojnę, a my płacimy cenę”.
Według urzędnika, gniew wobec Waszyngtonu jest obecnie najwyższy od początku amerykańsko-izraelskich ataków na Iran w lutym. To, co się tu wyłania, może być czymś znacznie więcej niż tylko chwilowym konfliktem dyplomatycznym. Przez dekady amerykański porządek w Zatoce Perskiej opierał się na prostej obietnicy: monarchie Zatoki zapewniają terytorium, bazy wojskowe, wsparcie polityczne i więzi gospodarcze – w zamian Waszyngton gwarantuje ich bezpieczeństwo.
Jednak obecnie obietnica ta jest poddawana w wątpliwość.
Od tarczy ochronnej do zagrożenia bezpieczeństwa?
Centralne pytanie w Rijadzie, Abu Zabi, Dosze, Kuwejcie i Manamie coraz częściej brzmi: Czy USA zapewnią nam większe bezpieczeństwo, czy też wciągną nas w wojnę, której konsekwencje będziemy musieli ponieść?
Anna Jacobs z Arab Gulf States Institute powiedziała dziennikowi „Washington Post” , że nastąpiła znaczna utrata zaufania. Dodała, że sojusznicy Ameryki coraz częściej uważają, że zachowanie USA w regionie czyni ich „mniej bezpiecznymi, a nie bezpieczniejszymi”. Ekspert ds. Bliskiego Wschodu, Firas Maksad, stwierdził, że państwa Zatoki Perskiej czują się „niepotrzebnie” wciągnięte w wojnę, którą Trumpowi będzie teraz trudno zakończyć. Jego polityka wobec Iranu jest postrzegana w regionie jako „chaotyczna” i „nieprzewidywalna”.
To niezwykły rozwój sytuacji.
Przez dekady uzasadniano masową obecność wojskową USA w Zatoce Perskiej dokładnie przeciwnym argumentem: miała ona gwarantować stabilność, odstraszać przeciwników i chronić monarchie Zatoki Perskiej. Teraz te same państwa zaczynają się zastanawiać, czy obecność USA nie czyni z nich samych celów.
Pewien zachodni dyplomata stwierdził w rozmowie z gazetą, że wojska amerykańskie nie były przyjmowane z entuzjazmem nawet przed wojną. Postrzegano je raczej jako „zło konieczne”.
Teraz kwestionuje się nawet konieczność istnienia tego zła .
Trump grozi – a potem się wycofuje
Według „Washington Post” główną przyczyną rosnącego zdenerwowania jest zmienna polityka Trumpa wobec Iranu.
Prezydent USA wielokrotnie groził Teheranowi kolejnymi atakami w ostatnich tygodniach, ale potem wycofał się z tych gróźb, powołując się na postępy w negocjacjach. Ta zmiana zdań stanowi ogromne ryzyko dla państw Zatoki Perskiej. Nie są one oddalone o tysiące kilometrów od strefy wojny, lecz znajdują się tuż obok niej.
Irańskie rakiety i drony mogą docierać do ich obiektów energetycznych, portów, baz wojskowych i infrastruktury krytycznej. Jednocześnie na ich terytorium znajdują się kluczowe obiekty amerykańskich sił zbrojnych.
Może to oznaczać, że amerykańskie bazy, które przez dziesięciolecia były uważane za polisę ubezpieczeniową dla monarchii Zatoki Perskiej, mogłyby stać się magnesem dla irańskich ataków w obliczu eskalacji wojny.
Amerykański gwarant bezpieczeństwa pokazuje swoje ograniczenia
Ponadto istnieje problem, którego nie da się rozwiązać drogą dyplomatyczną: zasoby militarne USA nie są nieograniczone.
Na początku sierpnia „ Washington Post” opublikował oddzielny raport na temat niedoborów amerykańskich niszczycieli morskich potrzebnych do obrony przed irańskimi pociskami balistycznymi. Według doniesień, amerykański generał ostrzegł Pentagon, że nie ma wystarczających sił, aby jednocześnie zrealizować wszystkie niezbędne zadania obronne. Jest to strategicznie niepożądana konstatacja dla państw Zatoki Perskiej.
Co się stanie, jeśli Iran jednocześnie zaatakuje amerykańskie obiekty, Izrael i infrastrukturę w Zatoce Perskiej? Kto będzie chroniony w pierwszej kolejności? Izrael? Wojska amerykańskie? Arabia Saudyjska? Katar? Kuwejt?
Wartość obietnicy bezpieczeństwa zależy od środków militarnych, za pomocą których można ją zrealizować w sytuacji kryzysowej.
Wojna z Iranem zmieniła równanie.
Arabia Saudyjska, w szczególności, znajduje się obecnie pod ogromną presją. Według „Washington Post”, królestwo jest atakowane nie tylko przez Iran i siły sprzymierzone z Teheranem w Iraku, ale także przez Hutich w Jemenie.
Dochodzi do tego strategiczne położenie szlaków morskich.
Odkąd Iran zamknął Cieśninę Ormuz, Arabia Saudyjska stała się coraz bardziej zależna od swoich portów Morza Czerwonego w eksporcie ropy naftowej na rynek globalny. Jednocześnie Huti atakują saudyjską infrastrukturę energetyczną i próbują zakłócić saudyjską żeglugę w cieśninie Bab al-Mandab.
Stawia to Rijad nagle między dwoma strategicznymi wąskimi gardłami: Ormuz na wschodzie i Bab al-Mandab na zachodzie.
To, co przez dziesięciolecia wydawało się być architekturą energetyczną wspieraną przez Amerykanów, w ciągu kilku miesięcy stało się strategiczną słabością.
Początkowo istniały najwyraźniej nadzieje na szybkie zwycięstwo.
Jeszcze jeden szczegół raportu jest szczególnie wymowny.
Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Bahrajn początkowo nie były jednomyślnie przeciwne wojnie. Według wysokiego rangą urzędnika europejskiego, Rijad i Abu Zabi najwyraźniej liczyły na to, że szybkie i zdecydowane zwycięstwo nad Iranem okaże się dla nich korzystne.
Ale to zwycięstwo się nie zmaterializowało. System irański nie załamał się. A Teheran nie otworzył ponownie Cieśniny Ormuz. To zmieniło kalkulacje.
To, co miało być krótką wojną z potencjalnymi korzyściami strategicznymi, przerodziło się w długotrwały konflikt, którego koszty ekonomiczne i militarne coraz bardziej obciążają bezpośrednich sąsiadów Iranu.
„Porozumienie było żartem”
Nawet dyplomatyczne rozwiązanie Trumpa wydaje się nieprzekonujące.
Bader Al-Saif z Uniwersytetu w Kuwejcie bez ogródek opisał w rozmowie z Washington Post porozumienie zawarte w czerwcu między Waszyngtonem a Teheranem:
„żart”.
Z punktu widzenia państw Zatoki Perskiej umowa nie uwzględniała w wystarczającym stopniu kluczowych kwestii bezpieczeństwa, w tym irańskiego arsenału rakiet balistycznych i wsparcia udzielanego przez Teheran sojuszniczym grupom zbrojnym w regionie.
Stawia to Waszyngton w dylemacie. Wojna nie przynosi jednoznacznego zwycięstwa. Dalsza eskalacja zwiększa ryzyko dla sojuszników Ameryki. A dyplomacja jak dotąd nie zdołała wypracować porozumienia, któremu sojusznicy ufają.
Mekka mogła być ostrzeżeniem dla Waszyngtonu
Na tym tle nowa umowa obronna pomiędzy Arabią Saudyjską, Turcją i Pakistanem nabiera zupełnie innego znaczenia.
Wysoko postawiony urzędnik europejski wprost nazwał pakt w wywiadzie dla Washington Post „sygnałem dla USA” .
Trzy potężne państwa sunnickie starały się zdywersyfikować swoje partnerstwa w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony.
Kluczowe oświadczenie urzędnika: „W ich oczach USA to za mało”.
Jest to prawdopodobnie najważniejsze zdanie w całym raporcie.
Przez dziesięciolecia amerykańska dominacja w Zatoce Perskiej opierała się właśnie na tym, że tamtejsze monarchie nie miały żadnej realnej alternatywy dla Waszyngtonu .
Teraz przynajmniej zaczynają się o to starać. Pakistan oferuje potencjał militarny i potencjał odstraszania nuklearnego. Turcja ma dużą armię konwencjonalną i znaczący przemysł zbrojeniowy. Arabia Saudyjska ma kapitał, energię i wpływy polityczne.
Ta sytuacja w żadnym wypadku nie zastępuje amerykańskiego parasola bezpieczeństwa. Pokazuje jednak, że Rijad najwyraźniej nie chce już opierać całej swojej strategicznej przyszłości wyłącznie na Waszyngtonie.
Prawdziwy dylemat Amerykanów
Pomimo całego gniewu, państwa Zatoki Perskiej nie mogą po prostu w krótkim okresie odłączyć się od Stanów Zjednoczonych.
Ich siły zbrojne są, w niektórych przypadkach, ściśle zintegrowane z amerykańskimi systemami uzbrojenia, amunicją, rozpoznaniem i infrastrukturą wojskową.
Pewien sędzia golfa przyznał w wywiadzie dla „Washington Post” , że to właśnie stanowi problem:
„Cokolwiek zrobimy, nie możemy powiedzieć Stanom Zjednoczonym nie”.
Jednak w tym właśnie tkwi ironia obecnej sytuacji.
Państwa Zatoki Perskiej są wściekłe na Waszyngton, ponieważ czują się wciągnięte w wojnę przez amerykańskie decyzje – a jednocześnie potrzebują Waszyngtonu, aby uchronić się przed konsekwencjami tej wojny. Były ambasador USA Douglas Silliman opisuje tę sytuację jako dziwną sprzeczność: są wściekli na Stany Zjednoczone za rozpoczęcie wojny, a jednocześnie są od nich zależni w kwestii sprzętu, amunicji i danych wywiadowczych.
Waszyngton może zniszczyć dokładnie to, co budował przez dziesięciolecia.
Nadal byłoby przesadą mówienie o załamaniu się amerykańskiego porządku w Zatoce Perskiej.
Sam „ Washington Post” podkreśla, że w krótkiej perspektywie nie należy oczekiwać gruntownej reorganizacji regionu. Zależność od Stanów Zjednoczonych pozostaje znaczna. Państwa Zatoki Perskiej bynajmniej nie są zjednoczone po stronie Teheranu – wręcz przeciwnie, ciągły ostrzał ze strony Iranu również podsyca narastający gniew.
Jednak strategiczne zmiany rzadko zaczynają się od spektakularnego przełomu.
Zaczynają się od wątpliwości. Od poszukiwania alternatyw. Od nowych umów obronnych.
I wreszcie, pojawia się pytanie, czy amerykańskie bazy wojskowe nadal zapewniają ochronę, czy też same stały się zagrożeniem dla bezpieczeństwa.
Jak podaje „Washington Post”, to właśnie to pytanie zadaje się obecnie w Zatoce Perskiej.
Jeśli te wątpliwości się pogłębią, wojna z Iranem może mieć dla Waszyngtonu konsekwencje wykraczające daleko poza sam Iran: próbując bronić swojej dominacji w regionie militarnie, USA mogą stracić zaufanie właśnie tych państw, na których dominacja ta opiera się od dziesięcioleci.