——————————-
——————————————————
————————————————-
——————————————-
——————————————————-
——————————————————————–
—————————————————————–
——————————————————–
———————————————————
—————————————————–
Najwyższe w historii pomiarów. I rośnie. MEM-y I.
Archiwum autora: Mirosław Dakowski
Pilot narysował na niebie napis: „Zełenski – morderca”.
https://t.me/Pozyteczne_Smiglo/50703
Podczas szczytu NATO w Turcji, na którym obecny był Zełenski, lokalny pilot narysował na niebie napis: „Zełenski – morderca”.
Wykonanie tego napisu zajęło kilka godzin.
Tożsamość pilota pozostaje nieznana.
…Jeśli cie złapią, chłopie, powiedz, że szukałeś miejsca do lądowania!
Od Tybru do Świątyni: Cień antysemityzmu w czasach imperium rzymskiego
Od Tybru do Świątyni: Cień antysemityzmu w czasach imperium rzymskiego
Date: 9 luglio 2026Author: Uczta Baltazara babylonianempire/od-tybru-do-swiatyni-cien-antysemityzmu-w-czasach-imperium-rzymskiego
Historia często przedstawiała obecność narodu żydowskiego w Europie jako anomalię, jednak ich interakcje ze starożytnym światem ujawniają, że napięcia definiujące ich istnienie nie zrodziły się w próżni. W marmurowych salach i prowincjonalnych placówkach Rzymu zasiane zostały ziarna głębokiego geopolitycznego i kulturowego podziału, ujawniając, że „najstarsza nienawiść” nie zaczęła się od współczesnych uprzedzeń, lecz od sprzecznych priorytetów władzy cesarskiej i narodu zdeterminowanego, by zachować odrębność.
Żydzi mieszkali w Rzymie przez ponad dwa stulecia, zanim nadeszły procesy, które zdefiniowały ich pozycję w mieście. Ich społeczność sięga II wieku p.n.e. , kiedy wysłannicy dyplomatyczni wysłani przez Judę Machabiego ustanowili obecność, która nigdy się nie załamała — zorganizowaną społeczność działającą w nieprzerwanej formie od czasów Republiki Rzymskiej do chwili obecnej, dającą rzymskim Żydom prawo do bycia jedną z najstarszych ciągłych populacji żydowskich na ziemi. Rzymscy pisarze traktowali tych mieszkańców z mieszaniną ciekawości i podejrzliwości. Szanowali czystą starożytność wiary żydowskiej, ale odrzucali jej zwyczaje jako dziwne, uparte i mizantropijne (s. 34): Być może najsłynniejsze pisma antyżydowskie ze świata starożytnego to te Tacyta, który postrzegał judaizm jako „sprzeciwiający się wszystkiemu, co praktykują inni ludzie” (Dzieje, 5.4, 659) i odzwierciedlają żydowskie zachowanie od czasów starożytnych do ludobójstwa w Gazie i czystek etnicznych na Zachodnim Brzegu.
Między sobą są nieugięcie uczciwi i zawsze gotowi okazywać współczucie, choć resztę ludzkości traktują z całą nienawiścią wrogów. Siedzą osobno przy posiłkach, śpią osobno i choć jako naród są wyjątkowo skłonni do pożądania, powstrzymują się od stosunków z obcymi kobietami; między sobą nic nie jest niedozwolone.
Obrzezanie zostało przez nich przyjęte jako znak odróżniający ich od innych mężczyzn. Ci, którzy przechodzą na ich religię, przyjmują ten zwyczaj i najpierw wpaja im się tę lekcję: gardzić wszystkimi bogami, wyrzec się ojczyzny i lekceważyć rodziców, dzieci i braci. ( Historia , 5.5, 659–660)6
Rzymianie zauważyli również żydowską klanowość, czego przykładem jest słynna skarga Cycerona z 59 r. p.n.e. z procesu Flakkusa: „Zobacz, jak jednomyślnie trzymają się razem, jaki wpływ mają w polityce” (Pro Flacco, 66). Juwenalis skarżył się, że Żydzi nie wskażą wędrowcowi drogi ani nie zaprowadzą spragnionego do źródła, jeśli nie będzie on wyznawał ich wiary.
Ta niepewna tolerancja pękła w 19 r. n.e., kiedy Kasjusz Dion zanotował , że cesarz Tyberiusz wygnał większość Żydów ze stolicy, ponieważ „w dużych liczbach przybywali do Rzymu i nawracali wielu tubylców na swoje zwyczaje”.
Wypędzenie miało realne konsekwencje. Władze rzymskie wysłały około 4000 młodych mężczyzn żydowskich na malaryczną wyspę Sardynię pod pretekstem służby wojskowej, a wielu innych całkowicie wygnały z Italii. Starożytne źródła nie są zgodne co do przyczyny tych wydarzeń. Józef Flawiusz obwiniał za to czterech oszustów, którzy wyłudzili od rzymskiej szlachcianki o imieniu Fulwia – żony senatora Saturnina – dary przeznaczone dla Świątyni w Jerozolimie.
Debata naukowa koncentruje się na tym, czego obawiał się Rzym. Niektórzy historycy twierdzą, że prawdziwym niepokojem nie była nienawiść do Żydów jako narodu, lecz obawa, że judaizm rozprzestrzeni się wśród klasy politycznej, choć dowody (rozdz. 4) na znaczący poziom konwersji są kontrowersyjne i skąpe. Zgodnie z tą interpretacją wydarzeń, represje dotknęły przede wszystkim konwertytów, a nie rodowitych Żydów, ponieważ Rzym tolerował wiarę tak długo, jak jego obywatele jej nie przyjmowali. Rzymskie elity reagowały w ten sam sposób zarówno na obrzędy bachanalia, jak i na kult egipski, traktując każdą obcą formę kultu jako zarazę, którą należało powstrzymać. Niektórzy historycy dodają, że wyprawa na Sardynię służyła również jako bezpośrednia akcja rekrutacyjna, ponieważ Rzym, gdy potrzebował żołnierzy, sięgał po mniej chronione grupy społeczne.
Kolejny przełom nastąpił pokolenie później. Swetoniusz podał, że cesarz Klaudiusz wygnał Żydów z Rzymu z powodu „ciągłych zamieszek podżeganych przez Chrestusa” — jest to kontrowersyjny fragment, którego znaczenie od tamtej pory dzieli uczonych. Wielu uznało imię „Chrestus” za zniekształcone odniesienie do Chrystusa i interpretowało te zamieszki jako spory dotyczące nowego chrześcijańskiego przesłania rozprzestrzeniającego się w społeczności żydowskiej, choć H. Dixon Slingerland przekonująco argumentował, że „Chrestus” był raczej wyzwolonym niewolnikiem pełniącym rolę podżegacza i że żadne dowody nie wskazują na chrześcijaństwo.
Kasjusz Dion opisał pokrewny, ale odrębny środek – dekret ograniczający zgromadzenia Żydów zamiast całkowitego wygnania – a tłumaczenia Philipa Harlanda jasno wskazują, że Dion wyraźnie zaprzeczył wypędzeniu przez Klaudiusza, odnosząc się raczej do zakazu zgromadzeń żydowskich. Wydaje się, że Rzym działał z powodu niecierpliwości wobec niepokojów społecznych, a nie z powodu programu teologicznego. Klaudiusz tolerował religię żydowską, jeśli jej wyznawcy zachowali pokój i nie pozyskali nowych zwolenników. Dekret prawdopodobnie objął tylko tych, którzy zostali uwikłani w zamieszki, i wygasł wraz ze śmiercią Klaudiusza w 54 r. n.e.
Tarcia administracyjne wcześniejszych stuleci ustąpiły miejsca czemuś zupełnie innemu. W 66 roku n.e. w Judei wybuchło Wielkie Powstanie, po tym jak rzymscy namiestnicy splądrowali fundusze Świątyni , biernie przyglądali się masakrze żydowskiej ludności cywilnej w Cezarei i podkopali lokalną wrażliwość, aż prowincja eksplodowała. Rebelianci wypędzili rzymski garnizon z Jerozolimy i utworzyli rząd tymczasowy. Moment bez powrotu nadszedł, gdy kapłani Świątyni przerwali codzienną ofiarę składaną za dobro cesarza – sacrificium pro salute imperatoris – gest, który Rzym odebrał jako całkowite odrzucenie swojej suwerenności.
Neron wysłał Wespazjana na północ, aby stłumił powstanie w Galilei i zepchnął rebeliantów w kierunku stolicy. W Jerozolimie opór załamał się, a rywalizujące frakcje walczyły ze sobą równie zaciekle, jak z legionami. Do 70 roku n.e. Wespazjan objął tron, pozostawiając swojemu synowi Tytusowi dokończenie oblężenia z armią liczącą dziesiątki tysięcy ludzi. Tego lata Rzymianie zdobyli Wzgórze Świątynne i doszczętnie spalili Drugą Świątynię.
To, co nastąpiło potem, miało charakter systematyczny: bojowników zabijano na miejscu, schwytanych żołnierzy stracono, osoby powyżej określonego wieku sprzedano w niewolę, a dzieci poddano zniewoleniu. Badacze od dawna zauważają, że skala zniszczeń służyła również celom dynastii Flawiuszy. Nic tak nie legitymizowało nowej dynastii jak spektakularne zwycięstwo i publiczne upokorzenie podbitego ludu. Tytus przewiózł skarby ze Świątyni do Rzymu, a na Łuku Tytusa na Forum Rzymskim do dziś widnieje wyrzeźbiony wizerunek jego żołnierzy niosących triumfalnie menorę.
Upokorzenie przetrwało wojnę. Wespazjan wprowadził Fiscus Judaicus – podatek pogłówny w wysokości dwóch drachm, przeniesiony z daniny zburzonej Świątyni, a teraz płatny świątyni Jowisza Kapitolińskiego, boga, w którego imię upadła Jerozolima. Zakres nowego podatku przekroczył dawny, ponieważ kobiety, dzieci nawet w wieku trzech lat i konwertyci na judaizm stali się jego dłużnikami. Za Domicjana pobieranie podatków stało się brutalne. Swetoniusz pozostawił osobiste wspomnienie, jak obserwował urzędników podatkowych badających 90-letniego starca w zatłoczonym sądzie, aby sprawdzić, czy jest obrzezany. Otworzyły się drzwi do denuncjacji. Donosiciele mogli teraz oskarżyć każdego, kto wydawał się żyć jak Żyd, co było bronią umożliwiającą szantaż w całym Rzymie i Italii. Rzym utrzymywał podatek przy życiu długo po odbudowie i konsekracji Świątyni Kapitolińskiej – dowód na to, że podatek służył celom wykraczającym poza dochody, głównie zniechęcając do nawracania na wiarę, którą państwo było zdeterminowane powstrzymać.
Przemoc represji oznaczała prawdziwy zerwanie. Nie były to już tarcia biurokratyczne z trudną mniejszością religijną, ale państwowa kampania mająca na celu zniszczenie instytucjonalnego rdzenia religii, która umieściła się, w ocenie Rzymu, poza porządkiem cesarskim. Jednak kampania ta miała niezamierzone konsekwencje: tysiące jeńców wysłanych przez Tytusa na Półwysep Apeniński dało początek najstarszym społecznościom żydowskim w historii kraju. W Apulii, w miastach takich jak Otranto i Trani, ci wygnańcy wznieśli synagogi i akademie, a porty regionu przekształcili w bramy prowadzące z powrotem do wschodniej części Morza Śródziemnego. Ich wiedza naukowa stała się na tyle głęboka, że XII-wieczny francuski rabin Rabbenu Tam sparafrazował Izajasza, aby ich uhonorować: „Z Bari wyjdzie Tora, a słowo Boże z Otranto”.
Osada założona za czasów pogańskich cesarzy nie przetrwała nawrócenia cesarstwa. Kiedy Konstantyn Wielki w 313 roku n.e. wyniósł chrześcijaństwo do rangi religii faworyzowanej, pozycja prawna Żydów w całym imperium zaczęła się chwiać, co doprowadziło do lawiny restrykcyjnych przepisów. Julian na krótko zmienił kierunek, zapraszając Żydów do odbudowy Świątyni, ale droga do tego celu została zamknięta z chwilą jego śmierci. Pod rządami Bizancjum, a następnie Longobardów, historia włoskich Żydów toczyła się pomiędzy okresami względnego spokoju a kolejnymi falami ucisku.
Historia narodu żydowskiego charakteryzuje się uporczywym, nieodłącznym konfliktem w stosunku do otaczającego go świata pogańskiego – to powracająca dynamika, której nie udało się złagodzić w epoce rzymskiej. Gdy Imperium przechodziło od kultu Jowisza do kultu krzyża, ramy prawne i społeczne ugruntowały się, rzucając przed siebie długi, mroczny cień. To starożytne zderzenie było jedynie prologiem. Ostatecznie stało się ono złowieszczym rozdziałem, który zapowiadał dwa tysiąclecia narastających napięć na całym kontynencie europejskim.
INFO: https://www.theoccidentalobserver.net/2026/07/09/from-the-tiber-to-the-temple-the-shadow-of-roman-antisemitism/ (wszystkie odnośniki w oryginale tekstu)
Dziś: Bielsko-Biała – Msza Święta i Różańcowy szturm do Nieba za Ojczyznę
By antyk2013 on 09/07/2026 Nasze Różańce święte uratują Polskę!Zapraszamy do różańcowego szturmu modlitewnego za Kościół, naszą Ojczyznę i nasze rodziny – Msza Święta za Ojczyznę godz.17.00 parafii p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika (Głównego Patrona Polski). Po Mszy Świętej adoracja Najświętszego Sakramentu i Różaniec święty za Ojczyznę. Tylko modląc się na Różańcu Świętym i poprzez POKUTĘ możemy wybłagać tryumf Niepokalanego Serca Maryi Panny w Kościele, w Polsce, w naszych rodzinach i na całym świecie.  |
Sudan – Brzmienie ciszy
Sudan – Brzmienie ciszy
9. lipca 2026 Marek Wojcik world-scam/sudan-brzmienie-ciszy
Dzisiejszy tytuł przejąłem z wydanego wczoraj na globalresearch.ca artykułu: Sudan – Brzmienie ciszy. Źródło. Tytuł ten nawiązuje do pięknego przeboju z roku 1964 Simon & Garfunkel The Sound of Silence.
W Sudanie trwa ogromny kryzys humanitarny. Niektórzy określają go jako najpoważniejszy kryzys humanitarny ostatnich czasów. Najbardziej dotkliwym przejawem tego kryzysu jest masowy głód. 825 000 dzieci stoi w obliczu skrajnego, ostrego głodu.
Rządy niewiele zrobiły, aby złagodzić kryzys. Ludzie wkroczyli do akcji, aby pomóc. Powstały kuchnie społeczne. Pielęgniarki, nauczyciele i sąsiedzi są na czele tych działań.
Źródło: Telegram 25.06.2026 r. 15:39.
Co wspólnego mają położone daleko nad Zatoką Perską Zjednoczone Emiraty Arabskie z tym afrykańskim krajem? O roli tej federacji absolutnych monarchii konstytucyjnych, jakim są ZEA, możemy przeczytać w artykule presstv.ir z 24 czerwca: Wielka Brytania zataiła informacje o ludobójstwie w Sudanie, aby chronić więzi z ZEA. Źródło.
Sudan ma strategiczne położenie po afrykańskiej stronie Morza Czerwonego, gdzie przepływa jak dotąd niezakłócenie drugi po Cieśninie Hormus największy na świecie szlak transportu produktów naftowych.
Jestem przekonany, że warto uświadamiać ludzi, komu potrzebna jest wojna. Zanim rzucisz się do boju, by pomścić zabitego przez „wroga” twojego przyjaciela, zastanów się nad tym, kto robi kokosy na wojnie wyniszczającej takich ludzi jak ty i tych, których chcesz uśmiercić.
AFP/via Getty Images
Z telewizji dociera jedynie wygodne brzmienie ciszy.
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Szczyt NATO w Ankarze – szantaż w celu odnowienia relacji wasalskich
Szczyt NATO w Ankarze – szantaż w celu odnowienia relacji wasalskich
Deklaracja końcowa ze szczytu NATO w Ankarze pisze Thomas Röper na swym portalu – jest najkrótsza od co najmniej ćwierćwiecza. Składa się zaledwie z sześciu punktów, podczas gdy deklaracje ze szczytów NATO zazwyczaj zawierały kilkudziesiąt akapitów rozciągniętych na wiele stron. Po raz pierwszy w deklaracji nie wspomniano również o dacie ani miejscu kolejnego szczytu.
Pierwotnie kolejny szczyt NATO miał się odbyć w Albanii w przyszłym roku, ale ponieważ rząd albański naraził się Trumpowi, Albania nie jest już wspominana. Co więcej, doniesienia wskazują, że kolejny szczyt NATO może w ogóle nie odbyć się w przyszłym roku. Aby uniknąć trudnych spotkań z Trumpem, Europejczycy podobno rozważają organizowanie szczytów NATO co dwa lata, a nie co roku.
W związku z tym, zamiast zwyczajowo podać miejsce i datę kolejnego szczytu NATO, deklaracja kończy się następująco: „Dziękujemy Turcji za jej hojną gościnność. Z niecierpliwością czekamy na nasze kolejne spotkanie”.
Jako że omówienie tych sześciu punktów nie wniesie nam nic nowego i nie wydaje się być czytelniczo interesujące, zamieszczę tu artykuł Sevim Dagdelen. Pisze ona:
NATO świętowało w Ankarze ataki USA na Iran i kontynuowało przygotowania gruntu pod bezpośrednią wojnę z Rosją. Pod wpływem otwartego szantażu Donalda Trumpa europejscy wasale posłusznie oddają się w ręce wroga – finansowo, militarnie i egzystencjalnie.
Na szczycie NATO w dniach 7 i 8 lipca 2026 roku w Ankarze sojusz wojskowy postawił sobie za cel ponowne, gruntowne zdyskredytowanie mitu wspólnoty wartości i obrony. Podczas gdy prezydent Turcji Recep Tayyip Erdoğan nakazał aresztowanie setek naukowców i dziennikarzy przed spotkaniem sojuszu wojskowego, aby prewencyjnie stłumić protesty, sekretarz generalny NATO Mark Rutte określił niedawne ataki największego członka NATO, Stanów Zjednoczonych, na Iran jako ‚absolutnie konieczne’.
Szantaż USA i wasalstwo Europy
W świetle narastających sprzeczności w NATO, wynikających z przeciążenia zasobów i społecznych kosztów remilitaryzacji, należy podkreślić stałą wasalną relację między europejskimi członkami NATO, w tym Turcją i Kanadą, a Stanami Zjednoczonymi. Za prezydenta USA Donalda Trumpa szantaż stał się taktyką stosowaną do odnawiania tej wasalnej relacji. Podczas gdy prezydent Trump grozi – na przykład ponowną groźbą aneksji Grenlandii lub wycofaniem ochrony USA – Europejczycy muszą zadać sobie pytanie, jak zadowolić Trumpa. Tymczasem Stany Zjednoczone bezkompromisowo narzucają Europejczykom swoje zasadnicze żądania.
Recep Tayyip Erdogan, Karol Nawrocki, Donald Trump
Rekordowe wydatki na zbrojenia i przygotowania do wojny
Znaczny wzrost wydatków wojskowych europejskich członków NATO okazuje się prawdziwą licencją na dodruk pieniędzy dla amerykańskiego przemysłu zbrojeniowego, a także dla amerykańskich funduszy inwestycyjnych, takich jak BlackRock, które posiadają znaczące udziały w niemieckich fabrykach broni, takich jak Rheinmetall. Niemcy, na przykład, odnotowują w tym roku rekordowe wydatki wojskowe na rzecz NATO w wysokości prawie 125 miliardów euro. Rząd niemiecki zamierza zwiększyć tę kwotę do 140 miliardów euro do 2027 roku. Ponad jedna trzecia budżetu federalnego jest przeznaczana na zbrojenia, a w ciągu kilku lat ma to być prawie połowa. Czy jednak można nadal mówić o zbrojeniach w kraju, który połowę swojego budżetu przeznacza na wojsko, czy raczej o przygotowaniach do wielkiej wojny?
Jest faktem, że Stany Zjednoczone również odniosły całkowitą przewagę w stosunkach z Rosją i Ukrainą. NATO w Ankarze obiera kurs na wojnę z Rosją. Jednak to Europejczycy zostaną wysłani do walki z potęgą atomową, Rosją. Uzgodniono wcześniej, że Ukraina otrzyma 140 miliardów euro w ciągu najbliższych dwóch lat na kontynuację wojny. Podczas gdy Stany Zjednoczone wycofały się z finansowania, Niemcy stały się największym sponsorem Kijowa.
Stopień, w jakim wojna zastępcza NATO na Ukrainie przerodziła się już w wojnę NATO z Rosją, był również widoczny w wypowiedzi sekretarza generalnego NATO Ruttego podczas spotkania z premierem Ukrainy Zełenskim: „To naprawdę wspaniale. Udaje wam się uderzyć w rosyjską infrastrukturę energetyczną i obronną, głęboko na terytorium Rosji”. To są ataki, które byłyby niemożliwe bez aktywnego wsparcia NATO. W Ankarze NATO zamierza podjąć kolejny krok, kurczowo trzymając się niebezpiecznej iluzji, że może zmusić mocarstwo nuklearne, Rosję, do kapitulacji.
Wykorzystywanie europejskich sojuszników
Polityka szantażu Trumpa wynika z pragmatyzmu: upadek USA można powstrzymać, wykorzystując ich europejskich sojuszników. Podczas gdy Stany Zjednoczone osiągnęły już swój cel w stosunkach z Rosją, zachęcają Europejczyków, a zwłaszcza Niemców, do wojny z Moskwą, Trump dąży też do większego zaangażowania europejskich członków NATO w Azji Wschodniej i Zachodniej przeciwko Chinom i Iranowi. Zamierza wykorzystać swoje groźby, aby zapewnić sobie większy udział Europy w wojnach z Teheranem oraz w działaniach przeciwko Pekinowi.
Wszystkie dotychczasowe doświadczenia pokazują, że Stany Zjednoczone mogą ostatecznie odnieść w tym sukces, nawet jeśli będzie to kosztować Europejczyków ich istnienie.
Napisała: Sevim Dagdelen
Opracował: Zygmunt Białas
Absolutny rekordzista. Lekarz z Braniewa oficjalnie „pracował” 72 godziny na dobę
Absolutny rekordzista. Ten lekarz oficjalnie „pracował” 72 godziny na dobę
9.07.2026 nczas/absolutny-rekordzista-lekarz-oficjalnie-pracowal-72-godziny-na-dobe
Blisko 1,8 miliona złotych rocznego obrotu jednego medyka i faktury opiewające na ponad tysiąc godzin pracy w miesiącu, który liczy ich zaledwie 744. Tak lekarze doją niewydolny system państwowej służby zdrowia. Przy sprawie węszy już prokuratura w Elblągu.
Absurdalną historię z Braniewa opisuje portal interia.pl. Sprawa pewnie nie wyszłaby na jaw, gdyby nie zmiany w powiecie braniewskim po wyborach samorządowych. Nowo zawiązany zarząd pod przewodnictwem starosty Leszka Dziąga rozpoczął procedurę zatwierdzania bilansu finansowego miejskiej spółki medycznej.
Rada Nadzorcza nie chciała jednak przedstawić rzetelnej dokumentacji i przedłożyła lakoniczne, zaledwie półstronicowe sprawozdanie. Od razu było wiadomo, że coś tu „śmierdzi”. Przeprowadzono więc drobiazgowy audyt.
Ten doprowadził najpierw do odwołania dotychczasowego kierownictwa placówki. Później zaczęto weryfikować rejestry wypłat personelu medycznego i odkryto rzeczy szokujące.
„Wtedy okazało się, że czegokolwiek się nie dotknęliśmy, odkrywaliśmy rzeczy niejasne lub bulwersujące. Prawdziwa bomba wybuchła jednak, gdy nowy zarząd zaczął weryfikować wypłaty niektórych lekarzy. Dla mnie to było wprost dojenie szpitala” – komentuje starosta braniewski, Leszek Dziąg.
Analiza księgowa zabezpieczonych faktur odsłoniła porażające dane. Jeden z lekarzy – pełniący równolegle funkcję dyrektora ds. lecznictwa – w skrajnych okresach deklarował dobowy czas pracy wynoszący 48, 62, a nawet 72 godziny bez przerwy. W skali całego 2024 roku medyk ten wykazał w raportach liczbę 11 577 przepracowanych godzin, mimo że cały rok kalendarzowy liczy ich 8760. Ówczesna prezes szpitala systematycznie akceptowała te zestawienia i autoryzowała wypłaty.
Dokumentacja jednoznacznie wskazuje, że lekarz pobierał wynagrodzenie z kilku miejsc jednocześnie.
„Z dokumentacji wynika, że lekarz przez 24 godziny jeździł w karetce i jednocześnie zabezpieczał oddział chirurgii lub świadczył usługi w ramach nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej. Brał pieniądze z dwóch, a nawet trzech źródeł naraz. Fizycznie nie jest możliwe być w trzech miejscach jednocześnie, a pan doktor na tej podstawie wystawiał faktury. Skala przytoczonych rozliczeń była wyjątkowa i nieporównywalna z typowymi rocznymi rozliczeniami pozostałych lekarzy” – tłumaczy w rozmowie z interia.pl Agnieszka Grzelak, nowa prezes Powiatowego Centrum Medycznego w Braniewie.
Gdy sprawa wyszła na jaw, lekarz-rekordzista złożył wypowiedzenie. Dojenie systemu zakończył w lipcu 2025 roku.
Audytorzy szacują, że całkowite straty, na jakie narażona została placówka w ciągu trzech lat tej działalności, opiewają na kwotę blisko 3,8 miliona złotych. Zgromadzenie Wspólników oraz Rada Nadzorcza skierowały oficjalne zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa na szkodę spółki do Prokuratury Rejonowej w Elblągu, która 2 marca br. wszczęła oficjalne śledztwo.
Co istotne, ukrócenie tego procederu błyskawicznie uzdrowiło finanse placówki medycznej. Poprzednie kierownictwo maskowało realny stan kasy, wykazując papierowe zyski na poziomie około miliona złotych, podczas gdy powiat musiał co roku potajemnie dotować placówkę podobnymi kwotami.
Gdy oszustwo się skończyło, szpital zamknął rok 2025 realnym zyskiem netto rzędu 2,5 miliona złotych – i to bez jakiejkolwiek kroplówki finansowej ze środków publicznych.
Wojna USA z Iranem trwa
Wojna USA z Iranem trwa.
Autorstwa Briana Berletica
Stany Zjednoczone nadal prowadzą grę dyplomatyczną z Iranem w sprawie niedawno podpisanego „Porozumienia o porozumieniu ” (MOU), które zostało natychmiast zerwane przez Stany Zjednoczone, renegocjowane i rzekomo ponownie uzgodnione – wykorzystując przerwę w otwartej wojnie do starannego przygotowania pola bitwy przed nieuniknioną kolejną rundą agresji na dużą skalę.
Tymczasem USA atakują Iran i jego sojuszników w regionie według własnego uznania.
Proces ten odbywa się w ramach obowiązujących od dawna dokumentów polityki USA, w których uznano, że dyplomacja jest stosowana przeciwko Iranowi w celu stworzenia pretekstu do wojny, a nie jako środek jej zapobiegania.
Stany Zjednoczone realizowały właśnie tę politykę, celowo utrudniając wielokrotnie procesy dyplomatyczne. Do takich zdarzeń należało naruszenie tzw. „Porozumienia nuklearnego” (Wspólnego kompleksowego planu działania, JCPOA) oraz dwa kolejne ataki USA mające na celu „ścięcie” irańskich przywódców, przeprowadzone w trakcie „ negocjacji” między USA a Iranem w latach 2025–2026.
Najnowsze rozdziały dwulicowości USA są następstwem dziesięcioleci wojny z Azją Zachodnią, której celem było wymuszenie dominacji USA w regionie oraz stopniowe otaczanie i izolowanie Iranu – zarówno za pomocą ingerencji, terroryzmu, jak i agresji militarnej skierowanej przeciwko samemu Iranowi oraz przeciwko sieci jego sojuszników.
W dokumentach politycznych Stanów Zjednoczonych regionalna sieć sojuszników Iranu od dawna jest opisywana jako kluczowy element polityki bezpieczeństwa narodowego tego kraju, a nawet wprost powiązana z możliwościami obrony i odwetu.
Tylko czas pokaże, czy reszta świata jest gotowa włożyć wysiłek i energię niezbędne do tej zmiany, czy też zwycięży samozadowolenie i krótkowzroczność, pozwalając Stanom Zjednoczonym na dalsze dążenie do władzy i zysku – kosztem nie tylko reszty świata, ale także ogromnej większości Amerykanów w ich własnym kraju.
W jednym z takich badań, w raporcie z 2009 r. pt. „Niebezpieczni , ale nie wszechmocni: badanie zasięgu i ograniczeń irańskiej potęgi na Bliskim Wschodzie” opublikowanym przez RAND Corporation , w rozdziale zatytułowanym „ Iran realizuje wieloaspektową strategię regionalną charakteryzującą się mocnymi i słabymi stronami ” wyjaśniono następujące kwestie :
„Iran ma słabe konwencjonalne siły zbrojne. Irańskie władze od dawna głośno ogłaszają przejście na asymetryczną strategię obrony narodowej, która nałożyłaby na agresora nieakceptowalne koszty. W dużej mierze opiera się ona na koncepcjach „obrony mozaikowej”, wojnie partyzanckiej i mobilizacji sił pomocniczych Basidż z ludności cywilnej”.
I to:
„Iran ma jedynie ograniczony wpływ na tak zwane grupy zastępcze. Aby zrekompensować swoją konwencjonalną niższość, Iran od dawna udziela wsparcia finansowego i wojskowego różnym niepaństwowym grupom islamistycznym. Zgodnie z doktryną Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, ta „strategia peryferyjna” ma na celu nadanie strategicznej głębi obronie irańskiej ojczyzny i przesunięcie walki głęboko w obóz wroga. W przypadku Hamasu i Hezbollahu strategia ta dodatkowo legitymizuje Iran w oczach arabskiej opinii publicznej, sfrustrowanej pozornie nastawioną na status quo postawą ich rządów. W istocie, w kwestiach takich jak Palestyna, Teheran jest „bardziej arabski niż Arabowie”.
Teheran prawdopodobnie oczekuje pewnego stopnia wzajemności w swoim wsparciu dla znaczących szyickich grup bojowników w Iraku i Libanie. Jest to szczególnie ważne w przypadku ataku ze strony USA, kiedy Iran mógłby oczekiwać, że grupy te bez lęku podejmą działania odwetowe.
Dlatego decydenci polityczni w USA są w pełni świadomi, że irańskie wsparcie dla takich organizacji jak Hezbollah w Libanie, Ansar Allah w Jemenie czy Siły Mobilizacji Ludowej w Iraku ma charakter defensywny i w żadnym wypadku nie stanowi irracjonalnej, agresywnej, ekspansjonistycznej polityki przymusu, ani nawet „terroryzmu ”, jak to przedstawia amerykańska scena polityczna, mająca na celu uczynienie agresywnych wojen USA przeciwko Iranowi strawnymi dla amerykańskiej i globalnej opinii publicznej.
Oznacza to również, że decydenci polityczni w USA doskonale zdają sobie sprawę, że aby odizolować i osłabić sam Iran, muszą najpierw podważyć lub całkowicie wyeliminować strategiczną głębię, jaką Iran zbudował w całym regionie.
I to właśnie napędza politykę USA w regionie wobec Iranu od co najmniej 26 lat, w tym wojny, okupacje i wojny zastępcze prowadzone przez USA w Libanie, Jemenie i Iraku, a także w Syrii.
Stanowi to również sedno trwającej agresji przeciwko Iranowi – błędnie postrzeganej przez wielu jako wojna o „nieudaną zmianę reżimu” , podczas gdy jest to ciągłe osłabianie Iranu i sieci jego sojuszy w regionie, przy jednoczesnym rozwijaniu polityki USA daleko poza regionem.
Przez cały XXI wiek Stany Zjednoczone atakowały irańskich sojuszników bezpośrednio lub za pośrednictwem sieci swoich pełnomocników w regionie, w tym Izraela i grup ekstremistycznych, a także pełnomocników Waszyngtonu w Zatoce Perskiej i Turcji. Wspierana przez USA izraelska wojna agresywna przeciwko Libanowi w 2006 roku i wznowiona inwazja w tym roku stanowią podstawę wojny z Jemenem, która przyniosła mieszane rezultaty, a ostatecznie doprowadzi do upadku Syrii, bliskiego sojusznika Iranu, w 2024 roku.
Spojrzenie na mapę regionu z lat 2000–2026 pokazuje, jak USA powoli okrążają i rozmontowują sieć sojuszy Iranu, a teraz prowadzą otwartą wojnę z samym Iranem.
Ta rzeczywistość jest prawdopodobnie powodem, dla którego Iran nalegał, aby wszelkie zawieszenie broni między USA a Iranem obejmowało również zawieszenie broni z siecią sojuszników Iranu w regionie – zwłaszcza z Hezbollahem w Libanie. Prawdopodobnie to również dlatego Iran zawiesił część memorandum o porozumieniu, gdy Stany Zjednoczone, za pośrednictwem Izraela, kontynuowały agresję przeciwko Hezbollahowi w Libanie.
Każde inne działanie oznaczałoby powstanie „zamrożonego frontu” przeciwko Iranowi – co pozwoliłoby Stanom Zjednoczonym na ponowne uzbrojenie i reorganizację potencjału militarnego i strategicznego – a jednocześnie jeszcze bardziej podważyłoby asymetryczną strategię obronną Iranu w regionie, ostatecznie dając Stanom Zjednoczonym dodatkową przewagę w okresie poprzedzającym nieuniknione, sprowokowane przez USA, szeroko zakrojone działania wojenne przeciwko Iranowi w perspektywie krótkoterminowej i średnioterminowej.
Teatr pokoju, a jednocześnie prowadzenie złośliwej wojny
Na pierwszy rzut oka sama myśl, że Stany Zjednoczone miałyby stawiać Iranowi żądania, wydaje się sprzeczna z prawem międzynarodowym. Stany Zjednoczone – położone w Ameryce Północnej na półkuli północnej/zachodniej – tysiące kilometrów od Iranu i Azji Zachodniej (znanej również jako Bliski Wschód) – nie mają uzasadnionych interesów ani obaw o „bezpieczeństwo narodowe” w Azji Zachodniej ani w odniesieniu do Iranu.
Chwalenie się, że USA są „niezależne energetycznie” jeszcze bardziej podważa wszelkie twierdzenia USA, że sprawy Azji Zachodniej w jakiś sposób stanowią uzasadnione interesy USA.
Twierdzenia, że Iran atakował i zabijał Amerykanów przez „47 lat”, ignorują fakt, że ci Amerykanie byli siłami USA działającymi bliżej Iranu niż własnych brzegów poprzez powtarzające się nielegalne inwazje, okupacje i inne niesprowokowane, nieuzasadnione interwencje wojskowe w regionie.
Podobnie jak w przypadku wszystkich pretekstów USA do wszczynania nielegalnych wojen agresywnych, rzeczywiste „dowody” na to, że za tymi atakami stoi Iran, są skąpe.
Podobnie, twierdzenia, że to „Iran” stał za rzekomą próbą zamachu na samego prezydenta USA Donalda Trumpa, są bezpodstawne – opierają się na oświadczeniach domniemanego podejrzanego, który twierdzi, że Iran zlecił mu przeprowadzenie próby – nie ma jednak żadnych dowodów na prawdziwość tych twierdzeń.
Idąc za przykładem sankcji, podważania, działalności wywrotowej i w końcu inwazji oraz okupacji Iraku przez USA – które również opierały się na, jak się powszechnie uważa, celowo fałszywych pretekstach – USA próbują rozszerzyć swoją nieuzasadnioną, nielegalną okupację i kontrolę nad Azją Zachodnią – na pół świata od jej brzegów – nie podejmując większych wysiłków, aby ukryć prawdziwy cel, który za tym stoi.
Podczas gdy amerykańscy politycy i decydenci wielokrotnie twierdzą, że Iran „zabija” Amerykanów i dąży do „broni nuklearnej” , coraz powszechniejsze jest przekonanie opinii publicznej, że ujarzmienie lub obalenie Iranu bezpośrednio służy celowi USA, jakim jest otoczenie i powstrzymanie Chin oraz demontaż wielobiegunowego porządku świata, który Chiny i ich sojusznicy proponują jako alternatywę dla obecnego, zdominowanego przez USA, jednobiegunowego porządku świata.
Poza Iranem i Azją Zachodnią: Dominacja energetyczna nad Azją
Kontrola nad Azją Zachodnią pozwoliłaby Stanom Zjednoczonym ograniczyć eksport energii zarówno do Chin, jak i reszty Azji. Wywarłoby to presję na Chiny, aby jak najszybciej zastąpiły nawet połowę swojego importu energii, co spowodowałoby, że reszta Azji stałaby się jeszcze bardziej zależna energetycznie od samych Stanów Zjednoczonych.
W ramach niepewnego listu intencyjnego Stany Zjednoczone zniosły blokadę irańskich portów i podobno znoszą sankcje na eksport irańskiej energii. Choć kuszące jest interpretowanie tego jako „wycofania się” z blokady Chin i reszty Azji, należy zauważyć, że od 18 do 20% całkowitej produkcji energii w Zatoce Perskiej zostało zakłócone lub zniszczone przez amerykańską wojnę agresywną przeciwko Iranowi, a przywrócenie produkcji zajmie tygodnie, miesiące, a w niektórych przypadkach rok lub więcej.
Już samo to jeszcze bardziej zaostrzy narastający kryzys energetyczny, wywołany wojną USA w lutym 2026 roku, nawet jeśli wszystkie aspekty obecnego porozumienia zostaną dotrzymane. W dowolnym momencie wybranym przez Waszyngton, Stany Zjednoczone lub za pośrednictwem swoich izraelskich pełnomocników mogą ponownie zaognić konflikty, przeprowadzić kontratak i zniweczyć wszelkie postępy w przywracaniu produkcji energii, która została zakłócona lub zniszczona w 18–20%, a nawet spowodować większe zakłócenia lub zniszczenia w całym regionie.
Stany Zjednoczone – ogłaszając złagodzenie własnej blokady irańskich portów – nadal zakłócają ruch morski w innych częściach świata, blokując Kubę i prowadząc operacje przechwytywania wymierzone w rosyjski eksport energii, zarówno za pośrednictwem europejskich operacji morskich, jak i ataków dronów na rosyjskie statki przypisywane Ukrainie, które, jak przyznał „New York Times”, są organizowane i nadzorowane przez amerykańskie agencje wywiadowcze i wojsko.
Również w tym przypadku obowiązuje następująca zasada: w dowolnym momencie wybranym przez Waszyngton irański ruch morski może stać się celem ataku i zostać ponownie zakłócony, albo na podobną skalę jak poprzednio, albo nawet bardziej agresywnie niż na początku tego roku.
Stany Zjednoczone zademonstrowały swoją zdolność nie tylko do przejmowania statków w dowolnym miejscu między Cieśniną Ormuz w Zatoce Perskiej a Cieśniną Malakka w regionie Azji i Pacyfiku, ale także do namierzania i unieszkodliwiania ich za pomocą pocisków przeciwokrętowych wystrzeliwanych z amerykańskich okrętów wojennych oraz pocisków z amerykańskich myśliwców operujących w całym regionie – tuż poza zasięgiem irańskiej obrony powietrznej i morskiej. Gdyby Stany Zjednoczone zechciały, mogłyby po prostu zwiększyć liczbę namierzanych i unieszkodliwianych statków, nawet jeśli nie mają możliwości zwiększenia liczby przejmowanych statków za pomocą abordaży.
Kontrola nad tym, w jakim stopniu Stany Zjednoczone zakłóciły lub zniszczyły produkcję energii w regionie, a także morski transport energii z regionu, miała kluczowe znaczenie dla kontroli cen rynkowych i zbliżającego się kryzysu gospodarczego, który Stany Zjednoczone celowo wywołały swoją agresywną wojną. Stany Zjednoczone wywołały wystarczająco duże zakłócenia, aby zmusić kraje w całej Azji do zawarcia długoterminowych kontraktów na eksport amerykańskiego LNG – kontraktów, które w inny sposób powstałyby w ciągu ostatnich kilku lat na popyt, który jeszcze nie istniał.
Niektóre z tych projektów powoływały się na „kontrowersyjne szlaki morskie” jako argument przemawiający za ich wdrożeniem jeszcze w 2025 r ., chociaż Cieśnina Ormuz nie była zagrożona i została zamknięta aż do 2026 r.
Stany Zjednoczone nie posunęły się jednak tak daleko, aby doprowadzić do katastrofalnego załamania lub kryzysu, który skłoniłby państwa do podjęcia nadzwyczajnych środków w celu zabezpieczenia się nie tylko przed zakłóceniami w eksporcie energii z Azji Zachodniej, ale także przed próbami jej wykorzystania przez USA.
USA przeprowadzają zatem „kontrolowany demontaż” zarówno zdolności Azji Zachodniej do zaopatrywania Azji w energię, jak i gospodarek azjatyckich zależnych od tej energii, powodując wystarczające szkody, aby stopniowo przenieść zależność z Azji Zachodniej w stronę Stanów Zjednoczonych, nie wywołując przy tym zjednoczonego frontu przeciwko samym Stanom Zjednoczonym i nie podważając przez to globalnej stabilności.
Jeśli USA nie będą w stanie dostosować się do wielobiegunowego świata, ściągną go do swojego poziomu.
Podczas gdy wielu analityków słusznie zauważa, że Stany Zjednoczone są dalekie od posiadania wystarczających mocy produkcyjnych energii, aby zastąpić eksport energii z Azji Zachodniej — podobnie jak nie mają wystarczająco dużo energii, aby zaspokoić całe zapotrzebowanie Europy — ograniczenie ogólnego dostępu do energii zarówno dla Europy, jak i Azji, a co za tym idzie deindustrializacja, rozwiązuje najpilniejsze wyzwanie Waszyngtonu: utrzymanie dominacji nad światem, który szybko przewyższa USA pod względem przemysłu, innowacji i siły militarnej.
Ograniczając dostęp do energii w Europie, Azji i innych regionach świata, USA mają nadzieję na stworzenie sztucznego niedoboru energii, który zapoczątkuje nieunikniony globalny proces upadku gospodarczego, deindustrializacji i ogólnego osłabienia geopolitycznego.
Stany Zjednoczone nie są w stanie samodzielnie konkurować z Chinami w sposób uczciwy i bezpośredni na otwartych rynkach; pozostają w tyle praktycznie pod każdym względem, pomimo agresywnych ceł, sankcji, zakazów i operacji wywiadowczych, których celem jest zapewnienie im przewagi nad Chinami. Ich zdolność do konkurowania i utrzymania globalnej dominacji – przy założeniu, że wszystkie inne czynniki pozostają niezmienne – to mrzonka.
Dlatego też stosowane są bardziej agresywne środki – środki, dzięki którym poprzednie imperia również utrzymywały swoją hegemonię nad znacznie większymi obszarami geograficznymi i populacjami – poprzez dzielenie i osłabianie innych, całkowicie omijając w ten sposób potrzebę konkurencji.
Dopóki rozwijający się świat wielobiegunowy będzie pozwalał Stanom Zjednoczonym na atakowanie i osłabianie poszczególnych państw, bez utworzenia zjednoczonego frontu przeciwko destabilizującej, drapieżnej geopolityce USA, Stany Zjednoczone będą nadal skutecznie kontrolować skalę i siłę świata wielobiegunowego, ostatecznie izolując i powstrzymując te państwa, które w pierwszej kolejności przyczyniły się do jego powstania.
Stany Zjednoczone są przekonane, że żaden kraj – być może z wyjątkiem Chin – nie będzie w stanie im się przeciwstawić.
Dopóki Stany Zjednoczone będą utrzymywać swoje wywrotowe, przymusowe i agresywne działania tuż poniżej progu globalnego zagrożenia — koncentrując się na poszczególnych państwach i starannie unikając eskalacji z innymi — narody świata nie będą w stanie zjednoczyć się, aby w pełni i definitywnie zneutralizować zagrożenia, jakie dla całego świata stwarzają dążenia USA do globalnej hegemonii.
Możliwe, że – podobnie jak w przypadku imperiów z poprzednich stuleci – dominujące interesy narodów świata są zbyt krótkowzroczne i nastawione na zysk, by móc odpowiednio współpracować i zastąpić hegemonię Stanów Zjednoczonych – chyba że Stany Zjednoczone jednocześnie będą stanowić oczywiste i powszechne zagrożenie dla wszystkich tych narodów.
W rezultacie Stany Zjednoczone nadal będą cieszyć się dominacją, po prostu dlatego, że połączone wysiłki społeczności międzynarodowej okażą się niewystarczające.
Tylko czas pokaże, czy reszta świata jest gotowa na wysiłek i energię niezbędne do tej zmiany, czy też zwycięży samozadowolenie i krótkowzroczność, pozwalając Stanom Zjednoczonym kontynuować pogoń za potęgą i zyskiem – kosztem nie tylko reszty świata, ale także zdecydowanej większości Amerykanów w kraju. Iran jest tylko jednym z kilku wskaźników ilustrujących sumę wektorową tego konfliktu – zdolność Iranu do przeciwstawienia się amerykańskiej agresji i udaremnienia amerykańskich ambicji w Azji Zachodniej sygnalizuje ekspansję wielobiegunowości, a kontynuacja hegemonii USA w Azji Zachodniej i związana z nią zdolność USA do destabilizacji reszty świata ujawnia obecne ograniczenia wielobiegunowości.
Źródło: Wojna USA z Iranem trwa
Rosja wysyła jasny sygnał Zachodowi i Ukrainie
Rosja wysyła jasny sygnał Zachodowi i Ukrainie
Lucas Leiroz
Niedawne ataki Rosji na Kijów tuż przed szczytem NATO wyraźnie pokazały, kto tak naprawdę kontroluje dynamikę militarną konfliktu.
Niedawne rosyjskie ataki na Kijów, w których wykorzystano dziesiątki pocisków balistycznych Iskander-M i dla których nie ma wiarygodnych raportów o skutecznych przechwyceniach, wywołały poważne pytania o rzeczywisty stan ukraińskiej obrony powietrznej. Najczęściej dyskutowanym wyjaśnieniem jest poważne uszczuplenie ukraińskich zapasów pocisków przechwytujących Patriot. Jednak analiza ograniczona wyłącznie do aspektów technicznych pomija kontekst polityczny, w którym miała miejsce ta operacja.
Moment ataku wydaje się być o wiele bardziej znaczący niż jego bezpośrednie skutki militarne. Ofensywa nastąpiła wkrótce po rozmowach telefonicznych Donalda Trumpa z Władimirem Putinem i Wołodymyrem Zełenskim, w czasie, gdy Kijów próbował przedstawić wojnę jako „punkt zwrotny” na korzyść Ukrainy. Przesłanie to miało zostać przedstawione na szczycie NATO, który rozpoczął się w Ankarze 7 lipca, gdzie przedstawiciele NATO i państw partnerskich omawiali między innymi przyszłe wsparcie wojskowe dla reżimu ukraińskiego.
W tym kontekście rosyjską operację trudno interpretować jako zwykły atak na cele strategiczne. Wydaje się raczej, że została pomyślana jako polityczny pokaz siły, skierowany nie tylko na Kijów, ale także na stolice zachodnie – przesłanie, które z rosyjskiej perspektywy było szczególnie konieczne, biorąc pod uwagę proukraińskie narracje krążące w ostatnich tygodniach po ukraińskich atakach na rosyjską infrastrukturę energetyczną.
Przez większą część konfliktu Moskwa powściągliwie używała strategicznych systemów uzbrojenia dalekiego zasięgu, opierając się na wojnie na wyniszczenie, której celem jest stopniowe niszczenie potencjału militarnego Ukrainy. Strategia ta jest nadal stosowana. Jednak rosnąca intensywność ataków na centra dowodzenia, infrastrukturę energetyczną i instalacje wojskowe sugeruje, że Rosja uważa obecnie fazę względnego powściągliwości w stosowaniu uderzeń dalekiego zasięgu, która charakteryzowała część specjalnej operacji wojskowej, za zakończoną.
Przesłanie jest jasne: Podczas gdy Zachód próbuje przedstawiać Ukrainę jako kraj zdolny do odwrócenia losów wojny na swoją korzyść, Moskwa demonstruje swoją zdolność do masowego zwiększenia presji militarnej w dowolnym momencie, jeśli uzna to za konieczne. Ostatecznie Rosja zachowuje inicjatywę na szczeblu militarnym. Jeśli Moskwa zdecyduje się na eskalację, wierzy, że może to zrobić bez poważnych konsekwencji ani odwetu.
Fakt, że dziesiątki pocisków dotarły do celu bez proporcjonalnej odpowiedzi ze strony obrony powietrznej, ma ogromne znaczenie psychologiczne. Czy wynikało to z braku pocisków przechwytujących, ograniczeń operacyjnych, czy wręcz świadomej decyzji o oszczędzaniu zasobów dla innych regionów, ma drugorzędne znaczenie. Na arenie międzynarodowej pojawiło się wrażenie, że stolica Ukrainy ma istotne słabości – właśnie w czasie, gdy Kijów próbował przekonać swoich partnerów, że może skutecznie kontynuować wojnę.
Wydaje się, że to przekonanie miało bezpośredni wpływ na atmosferę dyplomatyczną spotkania w Ankarze. Chociaż rządy zachodnie nadal publicznie potwierdzały swoje poparcie dla Ukrainy, wśród kilku uczestników widoczna była wyraźnie bardziej ostrożna postawa. Demonstracja siły ze strony Moskwy osłabiła narrację o rzekomo rosnącej przewadze militarnej Ukrainy i znacznie utrudniła utrzymanie nadmiernie optymistycznych ocen sytuacji na polu bitwy.
Kolejnym ważnym aspektem jest reakcja Donalda Trumpa. Po jego rozmowach z Putinem i Zełenskim wielu spodziewało się znacznie silniejszej reakcji na ostatnią eskalację. Zamiast tego, brak znaczącej reakcji opinii publicznej – podczas gdy uwaga Trumpa coraz bardziej skupia się na Iranie – można interpretować na różne sposoby. Może to być po prostu wyraz ostrożnej strategii dyplomatycznej. Może to również oznaczać, że Waszyngton uznał, iż jego zdolność do zmiany dynamiki operacyjnej wojny pozostaje ograniczona, jeśli nie będzie gotów ponieść znacznie wyższych kosztów politycznych i militarnych, niż jest obecnie skłonny zaakceptować.
Innymi słowy, wydarzenie to uwypukla rzeczywistość, która jest często pomijana w zachodnich, a zdaniem autora, jednostronnych analizach: strategiczna inicjatywa nadal leży po stronie Moskwy. Rosja nadal określa tempo eskalacji, decyduje, kiedy zwiększyć presję militarną i ustala poziom przemocy niezbędny do wywarcia wpływu zarówno na operacje wojskowe, jak i na międzynarodową scenę polityczną. Ukraina może próbować stwarzać wrażenie inicjatywy militarnej poprzez symboliczne ataki na rosyjską infrastrukturę energetyczną – ale, zdaniem autora, rzeczywistość na polu bitwy przedstawia inny obraz.
Dla Zełenskiego i jego międzynarodowych partnerów pozostaje to niewygodną rzeczywistością. W oczach świata Kijów jawi się jako stolica skrajnie wrażliwa, a NATO najwyraźniej nie jest w stanie zagwarantować obrony powietrznej stolicy, z którą jest sojusznikiem.
Źródło: Rosja wysyła jasny sygnał Zachodowi i Ukrainie
Trump ogłasza, że porozumienie z Iranem nie obowiązuje
Trump ogłasza, że porozumienie z Iranem nie obowiązuje.
- Larry C. Johnson uncutnews-ch/trump-erklaert-mou-mit-iran-fuer-tot
Dramat wokół Cieśniny Ormuz zaostrzył się w środę, kiedy Donald Trump ogłosił, że porozumienie (MoU) z Iranem jest nieważne i zapowiedział dalsze ataki na ten kraj. Trump nadal twierdzi, że Iran nie ma prawa utrudniać przepływu jakiegokolwiek statku przez Cieśninę Ormuz, ale faktem jest, że Iran działa w ramach postanowień zawartych w paragrafie piątym porozumienia (o którym pisałem w poprzednim poście).
Amerykański atak na irańskie pozycje wzdłuż wybrzeża Zatoki Perskiej we wtorek był zaaranżowany – to znaczy, że Stany Zjednoczone skoordynowały działania z Katarem i Arabią Saudyjską, aby ich statki zignorowały irański protokół rejestracji rejsów w Korpusie Strażników Rewolucji Islamskiej, co doprowadziło do irańskiego ataku na te statki. Pod fałszywym pretekstem, że stanowiło to naruszenie Porozumienia o Porozumieniu, Donald Trump rozpoczął bombardowanie Iranu bombami we wtorek wieczorem/w środę rano czasu irańskiego.
W przeciwieństwie do poprzednich incydentów z 25 i 26 czerwca, w których Iran zaatakował statki niespełniające wymogów, a Stany Zjednoczone przeprowadziły następnie pojedynczy nalot na pozycje irańskie u wybrzeży Cieśniny Ormuz, Trump rozpoczął nową serię ataków na Iran 8 lipca (środa), mimo że Iran nie zaatakował żadnych kolejnych statków. Dlaczego Trump to zrobił? Czy był to odwet za jeden lub więcej pocisków przeciwokrętowych wystrzelonych w kierunku amerykańskiej grupy uderzeniowej lotniskowców operującej 200 mil od wybrzeży Iranu? Taka jest moja hipoteza… Jeden lub więcej pocisków uderzyło w jeden lub więcej amerykańskich okrętów, powodując szkody, o których jeszcze nie poinformowano publicznie.
Ataki Trumpa w środę podwoiły skalę tych, które nakazał we wtorek. W odpowiedzi Iran wystrzelił rakiety balistyczne i drony w kierunku baz amerykańskich w Kuwejcie, Bahrajnie, Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz bazy lotniczej Muwaffaq al-Salti w Jordanii. Nie mam żadnych doniesień o rzeczywistych stratach w wyniku działań bojowych. Jednak atak Trumpa wywołał złowieszcze ostrzeżenie rzecznika Komitetu Bezpieczeństwa Narodowego irańskiego parlamentu, który stwierdził, że każdy kolejny atak USA spotka się ze zmianą doktryny nuklearnej. Oświadczył również:
➡ W każdej przyszłej konfrontacji wróg będzie musiał stawić czoła kompleksowej, całkowicie zaskakującej ofensywie ze strony Islamskiej Republiki Iranu.
➡ Iran dysponuje wieloma opcjami, z których nie skorzystano nawet podczas 40-dniowej wojny.
➡ Rozważane są takie opcje, jak wycofanie się z Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT), zmiana doktryny nuklearnej i zamknięcie cieśniny Bab al-Mandab przylegającej do Cieśniny Ormuz.
➡ Projekt ustawy o wycofaniu się z NPT jest również przed parlamentem do rozpatrzenia – a jeśli Iranowi grozi egzystencjalne zagrożenie, zmiana jego doktryny nuklearnej może również zostać wpisana do porządku obrad.
Na Iran wywierana jest coraz większa presja, by wycofał się z porozumienia. Stany Zjednoczone naruszyły niemal każdy jego zapis, podczas gdy Iran sumiennie go przestrzegał – w tym zaprzestał ofensywy Hezbollahu przeciwko Izraelowi. Sekretarz Skarbu Trumpa ogłosił 7 lipca, że Stany Zjednoczone przywrócą sankcje naftowe wobec Iranu, co stanowi kolejne wyraźne naruszenie porozumienia.
Według serwisu vesselfinder.com, aktywność w Cieśninie Ormuz jest niska w momencie pisania tego tekstu, ale statki przepływające przez cieśninę przestrzegają irańskich protokołów PGSA. Jeśli Trump zdecyduje się kontynuować ataki na Iran w czwartek, spodziewam się, że Iran zaostrzy zakres i siłę ataków odwetowych. Bez natychmiastowych ustępstw ze strony Stanów Zjednoczonych, spodziewam się, że Iran zgodzi się z Trumpem: „Porozumienie o Porozumieniu jest martwe”.
Źródło: Trump ogłasza, że porozumienie z Iranem jest martwe
Na drodze do rozpadu Niemiec
Na drodze do rozpadu Niemiec
Thierry Мeyssan, Sieć Voltaire, 2 czerwca 2026
Podczas gdy Wielka Brytania i Ukraina popychają Niemcy do przygotowań do wojny przeciwko Rosji, obserwujemy upadek zjednoczonych Niemiec. Kraj jest głęboko podzielony na dwa oddzielne narody. Jego osobowość jest obecnie pod znakiem zapytania. Rozpad Niemiec federalnych od teraz jest nieunikniony. Tymczasem pokój, zawarty pomiędzy Waszyngtonem i Moskwą, doprowadzi do przystąpienia części Ukrainy i Naddniestrza do Rosji. Natomiast odstąpienie Unii Europejskiej od jej wartości doprowadzi do jej końca.
Michał Fiodor i Borys Pistorius, ministrowie obrony Ukrainy i Niemiec, podpisują porozumienie w sprawie produkcji samolotów bezzałogowych. Władimir Żeleńskiego, niewybrany prezydent Ukrainy, i Friedrich Merz, kanclerz Niemiec, są usatysfakcjonowani zjawiskiem konwergencji w swoich branżach przemysłu wojskowego.
==================================
Nawet jeśli nie jesteśmy tego świadomi, porażka administracji Зеленского na Ukrainie powinno spowodować rozpad Mołdawii, Niemiec i Unii Europejskiej. To hipoteza robocza Rosji, Chin i USA. Jednak zupełnie nie przygotowani, a nasi politycy i media w tej chwili nawet nie zadawali sobie to pytanie.
Wschodni Europejczycy. Rozpad dwóch Niemiec
– Nie wiedzieliśmy, że zjednoczenie Niemiec, do którego dążyliśmy prezydenta Helmut Kohl i Francois Mitterrand, zostało dokonane w naruszeniem prawa międzynarodowego: nigdy nie przeprowadzono konsultacji z narodem Niemieckiej Republiki Demokratycznej (NRD). Przyjęliśmy to, bo czuł, że to ma jakiś sens, bo za 14 miesięcy odpowiedzialna za propagandę komunistyczną młodzieży NRD Angela Merkel została ministrem ds. młodzieży z NIEMIEC od chrześcijańskich demokratów
Ale sposób osobisty tego działacza politycznego absolutnie nie odzwierciedla jego ludu. Postrzegamy tylko punktu widzenia Zachodu (62 mln mieszkańców podczas łączenia), a nie punkt widzenia Wschodu (16 milionów mieszkańców, w tym samym czasie).
Przemysł Wschodu była plądrowana na rzecz Zachodu. Bezrobocie tam dzisiaj osiągnęła 7,5%, podczas gdy na Zachodzie wynosi ona zaledwie 5,7%. Średnia płaca wynosi 3973 euro brutto na Wschodzie i 4810 euro brutto na zachodzie. Produkt krajowy brutto (PKB) na mieszkańca średnio osiąga 37 711 euro w pięciu Wschodnich ziemiach w porównaniu z 54 162 euro w zachodnich ziemiach.
W ostatnich wyborach parlamentarnych dwa kraje stoją twarzą w twarz: wschodnie Niemcy, tworzący sowiecką okupacją, zdecydowaną większością głosowało za „Alternatywa dla Niemiec” (AfD, podczas gdy mieszkańcy Zachodu, tworzący amerykańską okupacją i przetworzone nimi przez nazistów, głosowało za chrześcijańskimi demokratami i socjaldemokratami. W rzeczywistości w Niemczech istnieje nie jedna, a dwie partie polityczne.
Dziś Niemcami zarządza jej najliczniejszy składnik, zachodni, który próbuje zakazać politycznej ekspresji swojego wschodniego składnika. 2 maja 2025 roku partia polityczna „Alternatywa dla Niemiec” (AfD) została uznana za „prawicową ekstremistyczną” organizację, co potwierdził Urząd Ochrony Konstytucji. Jednak ta formacja polityczna jest tylko reakcją na projekt europejskiej konfederacji, mająca swe korzenie w Neuordnung Europas (nowy porządek europejski), zaprojektowany przez Waltera Hallsteina dla kanclerza Adolfa Hitlera przed tym, jak został pierwszym sekretarzem generalnym CECA (przyszła EWG i Unia Europejska). Dokładnie tak samo w Monachium Urząd Ochrony Konstytucji, który w 1950 roku zajmował się recyklingiem pracowników policji gestapo, nadzoruje represje w stosunku do dziennikarzy i myślicieli, które mogą zmienić poglądy Niemców.
Chociaż wiemy o okropnościach organów bezpieczeństwa państwowego (Stasi) w Niemczech Wschodnich, ignorujemy okropności, które działy się w Niemczech Zachodnich wobec komunistów i homoseksualistów (sic! Uwaga tłumacza: autor jest zadeklarowanym homoseksualistą …). Jednak to była ponura rzeczywistość.
Obecne wspólne Niemcy są pod rządami małej grupy dzieci nazistów, którzy po wojnie współpracował z anglosaksońskim okupantem. Sam kanclerz Friedrich Merz – wnuk nazistowskiego dostojnika od którego przejął anty-słowiańskie przesłanki. Nie ma on problemów ze współpracą z ukraińskimi „integralnymi nacjonalistami”, którzy nazywają siebie potomkami wikingów Waregów, a przede wszystkim nie Słowian. Jeśli niemiecka tradycja chciała współpracować z Rosjanami (stąd podział 1054 roku, oddzielenie Świętego Rzymsko-Niemieckiego imperium od Konstantynopola, czyli przez sto lat po tym, jak Ukraina i Rosja nawróciły się na chrześcijaństwo), tylko naziści mieli na celu prześladowanie i zniszczenie wszystkich Słowian, przechwytywanie ich ziem (w celu uzyskania Lebensraum, czyli przestrzeni życiowej dla Niemców).
Jak by nie było, zjednoczone Niemcy nie podjęły najmniejszego wysiłku wobec nazyfikacji Ukrainy od czasu uzyskania niepodległości w 1991 roku i do zamachu stanu na Euromajdanie w 2014 roku. Niemcy starają się ignorować setki pomników wzniesionych na Ukrainie ku upamiętnieniu nazistów i ich współpracowników. Niemcy ignorują plan administracji Zelenskiego budowy Panteonu ukraińskiej chwały i – w przeciwieństwie do Memoriału Yad Vashem – odmówiły skomentowania narodowej ekshumacji zbrodniarza przeciwko ludzkości Andrzeja Melnyka 25 maja 2026 roku.
Podział Mołdawii i Naddniestrza
Po rozpadzie Związku Radzieckiego, Naddniestrze ogłosiło niepodległość 2 września 1990 roku. Jest to niewielka dolina wzdłuż Dniestru ze wspaniałym mikroklimatem, z którego Sowieci zrobili naukowe miasteczko. Prawie rok później, 27 sierpnia 1991 roku, Mołdawia również proklamowała swoją niepodległość. Okazało się jednak, że te dwa państwa do tego momentu stanowiły tylko jeden region – Мołdawską Radziecką Socjalistyczną Republikę. Jednak 28 lutego 1992 roku Stany Zjednoczone wprowadziły osiem niezależnych republik radzieckich w skład Organizacji Narodów Zjednoczonych, w tym Моłdawię. Ale nie Naddniestrza, które w oczach ONZ jest tylko częścią Mołdawii. Zaraz po tym CIA próbowała wciągnąć Naddniestrzu w wojnę, o której zapomnieliśmy.
Armia
Od tego czasu Mołdawia i Naddniestrze rozwijały się oddzielnie. Wszystko staje się jeszcze bardziej skomplikowane, ponieważ Naddniestrze wciąż pozostaje radzieckim, realizując marzenie Michała Gorbaczowa o pojednaniu komunizmu i demokracji. Jednak to marzenie jest niedoskonałe i nie udało się rozwiązać problemu mafii, jak to zrobiła Rosja Władimira Putina.
Naddniestrze, które od czasu uzyskania niepodległości mieści rosyjski arsenał, a po wojnie 1992 roku rosyjskie siły pokojowe, otrzymuje rosyjski gaz za darmo, ponieważ kontroluje skrzyżowanie kilku rosyjskich gazociągów w kierunku Europy Wschodniej, Środkowej i Zachodniej.
Począwszy od 2019 roku kompleks wojskowo-przemysłowy USA walczył o osłabienie Rosji, angażując ją w konflikty na Ukrainie i w Naddniestrzu. W 2005 roku Angela Merkel – wówczas zajmująca stanowisko kanclerza federalnego – stała się doradcą Ursuli von der Layen. Obie kobiety działają aktywnie w kierunku tworzenia Misji Unii Europejskiej w sprawie udzielania granicznej pomocy Mołdawii i Ukrainie (EUBAM). Ten europejski organ będzie otaczać Naddniestrze granicą z Mołdawią i Ukrainą, choć żadne z tych państw nie jest członkiem Unii Europejskiej.
Porozumienie osiągnięte między prezydentami Donaldem Тrumpem i Władimirem Putinem w Anchorage 15 sierpnia 2025 roku przewiduje uznanie Donbasu i Noworosji jako należących do Rosji. Oznacza to, że Odessa nie zostanie wyzwolona siłą, a zaanektowana przez umowy pokojowe. Jednak Odessa graniczy z Naddniestrzem. Dwa tygodnie temu prezydent Putin nadał obywatelstwo rosyjskie wszystkim obywatelom Naddniestrza, składającym taki wniosek. W ten sposób, Naddniestrze będzie rosyjskie w wyniku wojny na Ukrainie, wysadzając Mołdawię. Jego populacja już dwa razy dała temu wyraz
Władza wykonawcza
============================================
Rozpad Unii Europejskiej
Jedność Unii Europejskiej wydaje się nie podlegać wątpliwości. Jednak Wielka Brytania przystąpiło do niej w 1973 roku i wyszło z niej w 2020 roku. W 2005 roku wyborcy Francji i Holandii odrzucili referendum w sprawie Europejskiej konstytucji. Nie zostali wysłuchani, ponieważ UE oddaliła się od swoich „wartości demokratycznych”. W 2013 roku Europejska trójka (czyli w tym czasie Niemcy, Francja i Wielka Brytania) narzuciła Cypryjczykom bezpośrednie konfiskaty depozytów bankowych od kwoty ponad 100 000 euro, Unia Europejska jeszcze bardziej oddaliła się od swoich „demokratycznych i liberalnych wartości”. W 2024 roku Komisja Europejska potajemnie ingerowała w wybory prezydenckie w Rumunii, kończąc definitywnie ze swoimi „wartościami”. Dziś państwa członkowskie UE, z wyjątkiem Słowenii i Węgier, stawiają pod znakiem zapytania funkcjonowanie jednogłośne Rady Europejskiej.
Tymczasem Wielka Brytania, która nie jest częścią Unii Europejskiej, tworzy nowy sojusz wojskowy – „Północna Piechota Morska”. W skład tych nowych sił wchodzą armie Danii, Estonii, Finlandii, Islandii, Litwy, Łotwy, Holandii, Norwegii i Szwecji. Wkrótce do niej również powinny wejść wojska niemieckie, polskie i tureckie; lub – być może – nawet francuskie, ale przetargi pomiędzy Londynem i Paryżem z 2025 roku nie są już aktualne. Wygląda na to, że Północna Piechota Morska powinna zastąpić NATO, jak tylko Stany Zjednoczone opuszczą sojusz Atlantycki, w połowie 2027 roku, według polecenia prezydenta Trumpa.
Jednak ten związek jest niezgodny z istnieniem Unii Europejskiej, co jest jedną z konsekwencji tajnych postanowień Planu Marshalla (1948 roku).
Widzimy, że ponowna militaryzacja Niemiec jest finansowana zarówno przez Unię Europejską, jak i Zjednoczone Królestwo. To ostatnie w 1930 roku finansowało modernizację Niemiec przeciwko ZSSR. Wskutek porozumień monachijskich (29-30 września 1938) ZSRR, przekonany o tym, że będzie następną ofiarą III Rzeszy, zawarł niemiecko-radziecką umowę (23 sierpnia 1939), a Berlin zwrócił się przeciwko Londynowi.
[hi, hi.. Nic o tajnym załączniku Ribbentrop- Mołotow. – o podziale Polski.. md]
Banderowcy nie chcą byś przeczytał tę książkę! [uzup.]
Banderowcy nie chcą byś przeczytał tę książkę!
Zdarzają się książki, która powinno się przeczytać. Praca o której pisze właśnie do takich należy. Wiele wpływowych środowisk robi wiele, by książki tego autora były przemilczane. Daremny ich trud ponieważ „Myśl Polska” wydaje książki, które inni nawet boją się przeczytać.
W kilku internetowych dyskusjach z ukraińskimi stronnikami banderyzmu i polonobanderowcami – jak trafnie nazwał polskich stronników banderyzmu prof. Paweł Mościcki – posłużyłem się nazwiskiem wybitnego ukraińskiego historyka prof. Wiktora Poliszczuka. Za każdym razem spotkałem się z niesłychaną słowną agresją. Natomiast nikt z moich adwersarzy nie podważał wiarygodności zmarłego ukraińskiego krytyka integralnego nacjonalizmu (szowinizmu). Wysoko jego pracę cenił strażnik sprawy kresowej ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Prace Poliszczuka dzisiaj są szczególnie cenne, bo ukraińskim rewizjonistom niewygodnie jest krytykować Ukraińca, który ma czelność ujawniać potworność ich korzeni ideologicznych.
Obserwujemy dzisiaj obrzydliwą rehabilitację ukraińskiego szowinizmu. Współczesna Ukraina wybrała jako bohaterów ludzi pokroju Dmytro Doncowa, Stepana Bandery, Symona Petlury, Jewhena Konowalca, Andrija Melnyka czy Romana Szuchewycza. Jako tych zbiorowych kreuje się Organizację Ukraińskich Nacjonalistów czy 14 Dywizja Grenadierów SS. Mamy pomniki, tablice, place, ulice, skwery sławiące szowinistów i kolaborantów III Rzeszy. 2027 rok w obwodzie lwowskim będzie rokiem Romana Szuchewycza. Szczytem bezczelności była decyzja przywódcy Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego, który nadał jednostce armii imię „Bohaterów UPA”.
W tym gorącym czasie, realnie trwającego historycznego sporu polsko-ukraińskiego „Myśl Polska” wydała długo wyczekiwany zbiór tekstów prof. Wiktora Poliszczuka pod tytułem
„O istocie ideologii i zbrodniczości OUN-UPA” [Idea, propaganda, zbrodnie, pamięć].
Książkę opracował i wstępem poprzedził sam redaktor naczelny „Myśli Polskiej” Jan Engelgard. Praca składa się z unikatowych tekstów sprzed laty pozyskanych od pani Stanisławy – wdowy po Wiktorze Poliszczuku – przez redaktora Adama Śmiecha.
Materiały w tej książce są niezwykle istotne dla wszystkich, którzy interesują się sprawą stosunków polsko-ukraińskich, zbrodni szowinistów ukraińskich, powodów rehabilitacji banderyzmu czy działalności Światowego Kongresu Ukraińców. W książce znajdujemy między innymi teksty: „Zbrodnie OUN w świetle moralności, polityki i nauki”, „Niedostrzeganie znaczenia taktyki i strategii OUN”, „Przyczyny i skutki politycznego zatajania prawdy o zbrodniach”, „Pomarańczowa rewolucja na Ukrainie”,
W jednym z artykułów prof. Poliszczuk opisuje kwestię stosunku ukraińskich szowinistów do wojny: „Powtórzmy: zgodnie z nieukrywaną przez OUN prawdą, jej celem strategicznym jest zbudowanie jednolito-narodowego państwa typu faszystowskiego na obszarze nieobojętnym dla sąsiadów Ukrainy.
A że realizacja tego celu strategicznego OUN może dokonywać się tylko przez prowadzenie wojen, dla niej nie jest to straszne, bowiem, zgodnie z przyjętą w drodze uchwały, ideologią nacjonalizmu ukraińskiego, wojny między nacjami są nieuniknione”.
============================================
Wiktor Poliszczuk (Віктор Поліщук) był Ukraińcem urodzonym w 1925 roku w Dubnie na Wołyniu. Jego matka była Polką. W środowiskach kresowych znany był jako nieprzejednany krytyk ideologii i tradycji banderowskiej UPA. Zanim jednak stał się jej pogromcą, sam miał w swoim życiu okres fascynacji ukraińskim nacjonalizmem – po opuszczeniu Polski w 1981 roku pracował w piśmie ukraińskiej diaspory „Nowa Droga”. Tam zapoznał się bliżej z założeniami programowymi OUN i w sposób zasadniczy zmienił poglądy. Po 1990 miał dostęp do archiwów znajdujących się na terenie Ukrainy, otrzymał tysiące stron materiałów dotyczących OUN-UPA. Na tej podstawie napisał ponad dwieście opracowań, książek naukowych i publicystycznych, artykułów naukowych, polemik, recenzji, publikacji prasowych w języku angielskim, ukraińskim i polskim. Ściśle współpracował z polskim ruchem kresowym, będąc nieprzejednanym wrogiem odradzającego się na Ukrainie banderyzmu. Zmarł w Kanadzie w 2008 roku.
Łukasz Jastrzębski
Cena książki będzie wynosić 46 złotych. W przedsprzedaży do 10 lipca kosztuje zaledwie 39 złotych. Książka liczy 240 stron. Bardzo polecam!
===============
mail:
Nazywanie banderyzmu szowinizmem jest wybielaniem zbrodniczej ideologii.
Szowinizm jest tylko przekonaniem o wyższości jakieś grupy.
Banderyzm to mordowanie wszystkich (też i Ukraińców), którzy nie idą za wskazaniami wodza.
Afryka wydostaje się z pułapki surowcowej i stawia Zachodowi ultimatum
tass-ru/opinions Witalij Czugin o tym, jak kraje afrykańskie zmieniają swoje podejście do zasobów naturalnych
============================================
Afryka nie chce już dłużej pozostać surowcowym dodatkiem Zachodu. Kontynent zrywa z modelem kolonialnym, który bezlitośnie uszczuplał jego bogactwa mineralne. Przez dekady Afryka oddawała swoje złoto, uran, lit i kobalt praktycznie za darmo – podczas gdy na Zachodzie powstawały najnowocześniejsze technologie i powstawały nowe miejsca pracy, a nadwyżki zysków trafiały na konta w Paryżu, Londynie, Waszyngtonie i innych miejscach.
Dziś afrykańskie stolice otwarcie deklarują, że epoka, w której zagraniczne firmy rabowały zasoby, pozostawiając lokalnych mieszkańców jedynie z katastrofą ekologiczną i niskimi podatkami, bezpowrotnie odeszła w przeszłość.
Nacjonalizm zasobów czy suwerenność
Przez długi czas celem było stworzenie warunków sprzyjających przyciągnięciu zagranicznych inwestorów – zachęcenie ich do przyjazdu i rozpoczęcia prac. Jednak z czasem nacisk przesunął się z bezpośredniego wydobycia surowców na lokalizację ich przetwarzania: w końcu jaki jest pożytek z kupowania towarów wytwarzanych z lokalnych zasobów za granicą?
Tę zmianę na Zachodzie nazwano „nacjonalizmem surowcowym”. Termin ten jest szczególnie wygodny dla byłych kolonizatorów: przedstawia rządy afrykańskie jako kapryśnych graczy, którzy domagają się coraz większych pieniędzy, jednocześnie uchylając się od zobowiązań. W rzeczywistości Afryka stara się przywrócić zdrowy rozsądek ekonomiczny w kwestii wydobycia surowców. Nie chodzi tylko o kopanie, załadunek i wysyłkę, ale o zachowanie wartości dodanej u siebie.
Pomysł kiełkował od dawna. W 2009 roku Unia Afrykańska zatwierdziła „Wizję Górnictwa Afryki”, która zakładała budowę fabryk, infrastruktury i klastrów technologicznych bezpośrednio na terenach wydobywczych. Jednak przez długi czas manifest pozostawał jedynie ładną deklaracją na papierze.
Pandemia COVID-19, rosnące zadłużenie, rosnące koszty pożyczek zewnętrznych i ograniczone finansowanie pozbawiły Afrykę luksusu czekania. Rządy zmuszone są szukać finansowania w swoich gospodarkach. Sektory surowcowe stają się nie tylko źródłem dochodów z eksportu, ale także instrumentem suwerenności fiskalnej, przemysłowej i państwowej.
Ten pozornie nagły przypływ odwagi ze strony afrykańskich władz wynika z surowego pragmatyzmu. Po pierwsze, Zachód utracił monopol na wpływy: Rosja i Chiny wkroczyły na kontynent, oferując realną alternatywę w zakresie bezpieczeństwa i infrastruktury.
Po drugie, zwrot USA i UE w kierunku zielonych technologii i mikroelektroniki nieuchronnie związał ich przemysł zbrojeniowy i motoryzacyjny z afrykańskimi złożami kobaltu i litu. Po raz pierwszy w historii bogactwa mineralne kontynentu stały się rzadką bronią geopolityczną, a poważny kryzys wewnętrzny i kolosalne zapotrzebowanie społeczne na dekolonizację zmusiły afrykańskich przywódców do sięgnięcia po tę broń.
Złoto jako pierwsza linia frontu
Złoto stało się pierwszą linią tego nowego frontu, i to nie przez przypadek. Ten szlachetny kruszec jest najbardziej płynnym, prostym i zrozumiałym surowcem. Łatwo go wydobywać, sprzedawać i ukrywać w zachodnich systemach offshore. Jednak praktycznie niemożliwe jest długotrwałe wytłumaczenie własnym obywatelom, dlaczego kraj z tonami kopalni złota wciąż pogrąża się w biedzie.
Cierpliwość Afryki Zachodniej się wyczerpała. Samorządy lokalne nie zadowalają się już „ładnymi” statystykami eksportu, podczas gdy prawdziwe złoto płynie za granicę, pozostawiając im jedynie tantiemy i skromną liczbę miejsc pracy. Doskonałym przykładem jest Ghana, która oficjalnie wyprzedziła Republikę Południowej Afryki i stała się wiodącym producentem złota na kontynencie. Międzynarodowe raporty przedstawiają to jako „boom gospodarczy”, ale w rzeczywistości miliardy dolarów z eksportu trafiają na konta zachodnich korporacji. Samej Akrze pozostały jedynie okruchy w postaci tantiem w wysokości 3-5%. Nawet wysoka globalna cena złota nie zmienia fundamentalnego faktu: większość zysków nadal wypływa poza region.
Ghana przeszła do ofensywy, tworząc GoldBod, instytucję rządową z wyłącznymi uprawnieniami do zakupu, weryfikacji i eksportu złota i innych metali szlachetnych. Od 1 lipca 2026 roku kraj – zmuszając duże korporacje zagraniczne do sprzedaży – zaczął kupować 30% ich produkcji. Celem programu jest rozwój lokalnej rafinacji i likwidacja kanałów przemytu. W tym sensie GoldBod jest czymś więcej niż tylko regulatorem. To próba państwa, aby przejąć kontrolę nad tymi częściami łańcucha dostaw, na których Afryka dotychczas traciła najwięcej pieniędzy.
Gwinea podejmuje jeszcze bardziej radykalne działania. Prezydent Mamadi Doumbouya wprowadził surowy zakaz eksportu nieprzetworzonego złota. Minister Górnictwa Gwinei wskazał na druzgocący paradoks: w 2025 roku kraj wydobył około 2,32 miliona uncji złota o wartości około 7 miliardów dolarów, ale mniej niż 1% tej ogromnej sumy pozostało w gospodarce narodowej. Reszta została przejęta przez zagraniczne korporacje międzynarodowe. Teraz Konakry buduje własny ośrodek przetwórczy i ogłasza plany uczynienia kraju regionalnym ośrodkiem rafinacji.
Mali poszło jeszcze dalej. Bamako przyjęło nowy Kodeks Górniczy, podnosząc opłaty licencyjne z 6,5% do 10%, zwiększając udział państwa i samorządów w projektach do co najmniej 35%, w porównaniu z poprzednimi 20%. Tymczasem w czerwcu 2025 roku władze ogłosiły utworzenie kontrolowanej przez państwo (62%) zakładu przetwórstwa złota SOROMA-SA, we współpracy z rosyjską firmą Yadran (38%). Ten cios dla zachodniego monopolu opiera się na jasnym rachunku finansowym i geopolitycznym: zakład będzie przetwarzał do 200 ton złota rocznie, prawie cztery razy więcej niż obecna całkowita produkcja Mali. Rachunek jest precyzyjny: Rosja pomaga w stworzeniu superpotężnego klastra, który skonsoliduje przetwórstwo złota z całej Afryki Zachodniej.
Kobalt, lit i boksyt: stawka jest coraz wyższa
Podobnie zacięta walka toczy się o „metale przyszłości”. Bez kobaltu, litu i boksytu „zielona transformacja”, produkcja pojazdów elektrycznych, mikroelektroniki i nowoczesnych technologii obronnych są niemożliwe. Dla Afryki walka o te zasoby nie jest już tylko kwestią zysków dewizowych, ale także jej miejsca w hierarchii przemysłowej i technologicznej XXI wieku.
Na przykład w Demokratycznej Republice Konga (DRK) władze zaostrzają kontrolę wydobycia kobaltu ( około 74% całego wydobycia kobaltu na świecie). 29 czerwca 2026 roku Urząd Regulacji i Kontroli Rynku Surowców Strategicznych (ARECOMS) wydał ostateczne ostrzeżenie: wszystkie niewykorzystane kwoty eksportowe z pierwszej połowy roku zostaną przejęte przez państwo. Kinszasa nie zamierza pozostać jedynie kopalnią dla czyjegoś przemysłu akumulatorowego.
Zimbabwe zbudowało podobną obronę wokół swoich rezerw litu ( pierwsze miejsce) w Afryce i stanowiących prawie 10% światowych). Harare ogranicza eksport surowego koncentratu litu, wiążąc to z tworzeniem mocy przetwórczych w kraju.
Tę samą logikę ekonomiczną widać w przemyśle boksytowym w Gwinei ( około 33%) . światowej produkcji). Jako kluczowy dostawca surowców dla przemysłu aluminiowego, Konakry wywiera coraz większą presję na firmy, aby budowały zakłady przetwórcze, w tym do produkcji tlenku glinu. Ci, którzy, zdaniem władz, próbowali zignorować wymagania lub opóźniać terminy, zostali ukarani w sposób wzorowy: cofnięciem licencji.
Miejsce Rosji w nowym modelu
Dla Rosji zwrot ku Afryce otwiera nowe możliwości. Na przykład w Mali Grupa Jadran pozycjonuje się nie jako typowy zachodni eksporter surowców, eksportujący je po niskich cenach, lecz jako partner w budowie suwerennej infrastruktury kraju. Moim zdaniem jest to idealne ucieleśnienie strategii Rosji na tym kontynencie: nie „plan kolonialny”, lecz pragmatyczna i korzystna dla obu stron współpraca.
Ale to podejście jest przekonujące tylko wtedy, gdy jest poparte technologią, certyfikacją, miejscami pracy i szkoleniami. Tanzania jest tego doskonałym przykładem. W 2017 roku kraj ten zakazał eksportu nieprzetworzonych rud metali i koncentratów. Teraz ta logika jest stosowana również w sektorze uranu.
W lipcu 2025 roku, spółka zależna Rosatomu, Mantra Tanzania, uruchomiła pilotażowy zakład przetwórstwa uranu w ramach projektu Mkuju River, mający na celu przetestowanie technologii przyszłego kompleksu przemysłowego. Dla Dar es Salaam to coś więcej niż kolejny projekt wydobywczy. Uran jest zasobem strategicznym i bramą do uprzywilejowanego klubu interesów energetycznych i geopolitycznych na wysokim szczeblu. Według Światowego Stowarzyszenia Energii Jądrowej (WNA) i zespołu projektowego, po pełnym uruchomieniu projekt umieści Tanzanię w czołówce 10 światowych producentów uranu i na piątym miejscu w Afryce. Rosatom nie tylko ułatwia wydobycie rudy, ale także tworzy podwaliny pod lokalne przetwórstwo, rozwija infrastrukturę i szkoli lokalnych specjalistów.
Dla Moskwy wniosek jest jasny: w dzisiejszej Afryce bycie „dobrą alternatywą” dla Zachodu już nie wystarcza. W nowej rzeczywistości zwycięzcą jest ten, kto oferuje kompleksowe rozwiązania przemysłowe i technologiczne. Przetwórstwo, krajowa produkcja energii, logistyka i długoterminowe partnerstwa – to właśnie dzięki tej sile Rosja ma szansę wyprzeć wczorajszych kolonizatorów i pomóc Afryce osiągnąć prawdziwą suwerenność gospodarczą.
Łatwiej zakazać niż zbudować
Ale ta nowa polityka ma słaby punkt. Suwerenność surowcowa może pokryć deficyt budżetowy, stworzyć miejsca pracy i wzmocnić krajowy przemysł, ale może też odstraszyć inwestorów, jeśli reguły gry okażą się nieprzewidywalne. Wielki biznes jest skłonny budować fabryki i przekazywać część udziałów państwu, ale tylko wtedy, gdy w gniazdkach jest prąd, drogi są nienaruszone, a prawa i umowy nie są zmieniane z mocą wsteczną.
Konflikt między rządem Mali a kanadyjską firmą Barrick Gold stał się sygnałem ostrzegawczym dla rynku. Po przyjęciu nowego Kodeksu Górniczego, władze domagały się dodatkowych płatności i zastosowania tych warunków wobec kompleksu wydobywczego złota Loulo-Gounkoto. Władze zareagowały ostro na odmowę, blokując eksport, zatrzymując kadrę kierowniczą wyższego szczebla, a nawet oddając kopalnię pod zarząd zewnętrzny. Chociaż strony ostatecznie rozwiązały spory, incydent ten jasno pokazał, że surowce dają państwu przewagę, ale nie zastępują spójnej polityki przemysłowej.
Główne pytanie, przed którym stoi dziś Afryka, nie brzmi, czy potrzebuje suwerenności surowcowej. W takiej czy innej formie stała się ona już nieunikniona. Pytanie brzmi, jak zostanie wdrożona.
Udany model to nie tylko dyrektywny zakaz eksportu surowców. To stworzenie warunków, które sprawią, że ich krajowe przetwarzanie będzie opłacalne: od stabilnych dostaw energii i przejrzystych przepisów po międzynarodowe certyfikaty. W przeciwnym razie, zamiast długo oczekiwanego przełomu przemysłowego, kontynentowi grozi impas administracyjny: surowców nie da się już eksportować, ale obecnie nie da się ich również przetwarzać w kraju.
Nowy układ Afryki ze światem
Jednak ogólny trend jest nieodwracalny. Rosnący popyt na złoto, kobalt, lit i pierwiastki ziem rzadkich przekształcił Afrykę z wiecznego żebraka o inwestycje w prawdziwe bogactwo strategicznych zasobów.
Mówiąc wprost, biorąc pod uwagę całość zasobów mineralnych, Eurazja zajmuje pierwsze miejsce na świecie, dzięki kolosalnym rezerwom ropy naftowej, gazu ziemnego i rudy żelaza w Rosji, Chinach i na Bliskim Wschodzie. Jednak w kategorii surowców krytycznych Afryka nie ma sobie równych na Ziemi – jest absolutnym liderem na świecie pod względem złóż platyny, kobaltu, diamentów, manganu, chromu i złota. To najcenniejszy skarbiec dla strategicznych metali przyszłości.
Teraz stare porozumienie kolonialne upadło. A zewnętrzni partnerzy będą musieli wybrać: albo pomóc kontynentowi w budowie własnego przemysłu, albo zrobić miejsce tym, którzy zechcą pracować w tej nowej rzeczywistości.
Niepohamowane iluzje dotyczące Iranu i Ukrainy
Były analityk CIA: Niepohamowane iluzje dotyczące Iranu i Ukrainy
- Larry C. Johnson uncutnews-ch/ehemaliger-cia-analyst-ungebremste-illusionen-bezueglich-iran-und-der-ukraine
Niepohamowane iluzje dotyczące Iranu i Ukrainy
Larry C. Johnson
Dziś wieczorem wiele się dzieje. Najważniejszą wiadomością jest to, że Stany Zjednoczone po raz kolejny naruszyły Memorandum o Porozumieniu (MoU), atakując Iran.
Aby zrozumieć skalę tego naruszenia, warto przypomnieć brzmienie paragrafu 5 Memorandum o Porozumieniu z Islamabadu (MoU) między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Islamską Republiką Iranu:
Podpisując niniejsze Porozumienie, Islamska Republika Iranu dołoży wszelkich starań, aby zapewnić bezpieczny i bezpłatny przepływ statków handlowych między Zatoką Perską a Zatoką Omańską przez okres 60 dni. Ruch handlowy zostanie wznowiony natychmiast. Biorąc pod uwagę potrzebę usunięcia przeszkód technicznych i wojskowych, Islamska Republika Iranu rozpocznie w ciągu 30 dni działania mające na celu rozminowanie. Islamska Republika Iranu podejmie dialog z Sułtanatem Omanu, wraz z innymi państwami nadbrzeżnymi Zatoki Perskiej, w celu ustanowienia przyszłego systemu zarządzania i usług morskich w Cieśninie Ormuz, zgodnie z obowiązującym prawem międzynarodowym i suwerennymi prawami państw nadbrzeżnych Cieśniny Ormuz.
Nigdzie w dokumencie nie ma zapisów, że Iran nie może egzekwować przepisów dotyczących Urzędu Cieśniny Zatoki Perskiej (PGSA) .
Irański Urząd Cieśniny Zatoki Perskiej (PGSA) jest irańską agencją rządową (powiązaną z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej), której zadaniem jest zarządzanie i regulacja ruchu statków przez Cieśninę Ormuz.
Do najważniejszych wymogów rozporządzenia należą:
- Bezpieczeństwo i rozminowywanie: Ma to związek z zobowiązaniami zawartymi w porozumieniu o natychmiastowym wznowieniu żeglugi, o ile Iran usunie przeszkody i miny w ciągu 30 dni.
- Wcześniejsze zezwolenie na tranzyt: Statki muszą złożyć formalny wniosek co najmniej 48 godzin przed wejściem do cieśniny. Wnioski można składać za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej, portalu lub pocztą elektroniczną do PGSA (np. info@PGSA.ir ).
- Szczegółowe informacje o statku: Wymagany jest szczegółowy formularz zawierający obszerne informacje, w tym:
- Identyfikacja statku (nazwa, numer IMO, bandera, typ, tonaż, zanurzenie itp.).
- Dane dotyczące własności i zarządzania (zarejestrowany właściciel, kierownik statku, czarterujący).
- Szczegóły ładunku (rodzaj, ilość, wartość, deklaracja towarów niebezpiecznych).
- Informacje o załodze (liczba i narodowości).
- Ubezpieczenie (P&I Club i inne ubezpieczenia).
- Trasa, port początkowy i docelowy oraz planowany czas podróży.
- Autoryzacja i zgodność: Tylko statki, które złożyły odpowiedni wniosek i otrzymały autoryzację od PGSA, mogą przepływać przez cieśninę. Statki muszą przestrzegać tras i instrukcji ustalonych przez Iran. Naruszenia (odstępstwa lub brak autoryzacji) mogą skutkować odmową przejścia lub „reakcją siłową ” .
- Tymczasowe zniesienie opłat: Przez pierwsze 60 dni obowiązywania Porozumienia (Memorandum of Understanding) nie będą pobierane żadne opłaty za usługi bezpieczeństwa, ochrony środowiska ani inne usługi irańskie, a także za ubezpieczenia. Iran zapowiedział, że po tym terminie wprowadzi opłaty za te usługi, z zastrzeżeniem dalszych rozmów z Omanem i innymi państwami sąsiednimi.
- Określony obszar administracyjny: Iran określił pewne granice monitorowania (na przykład linie między punktami irańskimi, takimi jak Góra Mubarak czy wyspa Keszm, a punktami po stronie Zjednoczonych Emiratów Arabskich), w obrębie których koordynacja z PGSA jest obowiązkowa.
Protokół wyraźnie ostrzega, że statki nie stosujące się do przepisów muszą liczyć się z „odmową przejścia lub agresywną reakcją” .
Porozumienie nie zawiera żadnego postanowienia , które dawałoby Stanom Zjednoczonym prawo do zaatakowania Iranu z powodu egzekwowania przepisów PGSA.
Dokładnie to samo zrobiły Stany Zjednoczone we wtorek – wystrzeliły rakiety i zbombardowały irańskie cele w Zatoce Perskiej.
W chwili pisania tego posta Iran odpowiada własną falą rakiet i dronów skierowanych przeciwko celom USA, w tym bazom lotniczym w Kuwejcie i Bahrajnie.
Irańska stacja telewizyjna IRIB potwierdziła, że pociski zostały wystrzelone z wielu lokalizacji w Iranie. Jednocześnie Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) oficjalnie oświadczył, że jakakolwiek agresja spotka się ze zdecydowaną odpowiedzią.
Według Associated Press , władze Bahrajnu potwierdziły, że dziś rano rakiety leciały w kierunku ich terytorium. W Bahrajnie zawyły syreny alarmowe, a jednocześnie Sztab Generalny Armii Kuwejtu ogłosił, że jego obrona powietrzna aktywnie atakuje i przechwytuje cele wroga nad krajem.
Gdyby Iran ograniczył swoje ataki do Kuwejtu i Bahrajnu, myślę, że dałoby to USA możliwość wycofania się.
Jeśli USA będą kontynuować ataki, spodziewam się, że Iran rozszerzy swoje cele na bazę lotniczą Mowafaq al Salti w Jordanii, a potencjalnie także na bazy lotnicze Izraela.
Na tym etapie porozumienie wisi na włosku.
*****
Prezydent Finlandii jest ewidentnie szalony.
W wywiadzie wyemitowanym we wtorek w CNBC Alexander Stubb stwierdził , że Ukraina wygrała wojnę z Rosją, ponieważ udało jej się utrzymać niepodległość i suwerenność przez ponad cztery lata.
Premier Szwecji Ulf Kristersson powiedział także:
„Rosja na pewno nie wygrywa w tej chwili wojny z Ukrainą”.
Rosja najwyraźniej nie otrzymała tego powiadomienia.
Rosja w żadnym wypadku nie zamierza wycofać się z Donbasu, Zaporoża, Chersonia ani Krymu.
Rosja wręcz przeciwnie, nasila ataki rakietowe, dronów i bomb szybujących FAB na pozycje ukraińskie w całym kraju.
Panika ogarnęła Kijów po rosyjskim ataku na skład amunicji zubożonego uranu
Echo „kontrofensywy”: Panika ogarnęła Kijów po rosyjskim ataku na skład amunicji zubożonego uranu
Rosyjskie siły zbrojne zniszczyły skład amunicji zubożonym uranem na Ukrainie
Dmitrij STESHIN kp-ru/daily
Rosyjskie siły zbrojne zniszczyły skład amunicji zawierającej zubożony uran na Ukrainie.
Rosyjskie siły zbrojne zniszczyły skład amunicji zawierającej zubożony uran na Ukrainie.
Zdjęcie: REUTERS.
Sądząc po panikujących wypowiedziach ukraińskich polityków, rosyjski pocisk uderzył w skład amunicji czołgowej zawierającej zubożony uran. Korespondent wojenny KP.RU Dmitrij Steiszin próbował ustalić, jaki to rodzaj amunicji i skąd pochodziła na Ukrainie.
Gdzie w Kijowie znajduje się skład amunicji ze zubożonym uranem?
Amunicja ze zubożonego uranu to typowa zachodnia „cudowna broń” do użycia przeciwko tubylcom i w wojnach kolonialnych. Nikt przy zdrowych zmysłach nie użyłby tych pocisków na własnym terytorium. Tylko banderowcy wpadli na ten pomysł i trzy lata później ponieśli potworny rykoszet .
Pewien Baszkir, który złożył skargę, uwięził burmistrza miasta i teraz mu współczuje: „Myślałem, że będą go trzymać tydzień, a potem wypuszczą”.
W elektrowni Wizar na przedmieściach Kijowa, w Wysznewie, wybuchł pożar, który trwał ponad 10 godzin. To znana historia na Ukrainie, sięgająca czasów przedwojennych, a mieszkańcy Kijowa milcząco zgodzili się go znosić, aż wszystko spłonęło i eksplodowało. Jednak magazyn nie spieszył się z pożarem.
Kijowscy urzędnicy zaczęli wydawać pełne paniki oświadczenia. Mykoła Kałasznik, szef Kijowskiego Obwodowego Zarządu Wojskowego, oświadczył, że „ pięć ulic zostało całkowicie zniszczonych ”. Służby ratunkowe nagle zaleciły mieszkańcom Kijowa zamknięcie okien. Podany powód był idiotyczny: niezwykle gęsty dym z płonących składów amunicji. Oficjalnie mówiono o „pięciokrotnym pogorszeniu jakości powietrza w wyniku spalania ładunków prochowych i infrastruktury obiektu”. Chociaż nikt przy zdrowych zmysłach nie wietrzyłby mieszkania, gdy wszystko wokół jest zadymione.
W tym momencie na kijowskiej scenie politycznej pojawił się legendarny były deputowany Rady, terrorysta i ekstremista Igor Mosijczuk. Podczas operacji antyterrorystycznej (ATO) był rzecznikiem prasowym batalionu Azow, który jest zakazany w Rosji. Został wydalony z powodu hańby za swoje gadulstwo, po tym jak ogłosił w mediach społecznościowych, że jego „bracia” planują misję zwiadowczą. Po odejściu zwiadowcy zostali powitani przez bojówki Donbasu, co miało tragiczne konsekwencje dla banderowców. I tym razem Igor Mosijczuk nie mógł pozostać milczącym:
- W magazynie w Wiszniewo znajdowała się amunicja kasetowa i pociski ze zubożonym uranem.
Co prawda, Mosijczuk* zastrzegł, że „to nic poważnego, poziom promieniowania nie wzrośnie znacząco”, po czym rzucił się na Zełenskiego i Bankową w swoim typowym oszczerstwie. Oszczerstwo było konstruktywne. Były poseł oskarżył polityków i wojsko o utworzenie składu amunicji wśród budynków mieszkalnych …
Mosiychuk* nie wyjaśnił, co to były za pociski ani skąd pochodziły na Ukrainie.
Amunicja ze zubożonym uranem to typowa zachodnia „wunderwaffe” używana przeciwko tubylcom i w wojnach kolonialnych.
Zdjęcie: REUTERS.
Czym są pociski z zubożonego uranu: dziedzictwo Rzeszy
Amunicja ze zubożonego uranu została wynaleziona i była używana w III Rzeszy. Pod koniec wojny w Niemczech wyczerpał się wolfram. Ten drogi i rzadki metal był używany do produkcji rdzeni do pocisków przeciwpancernych. W pewnych warunkach rdzeń wolframowy, przypominający kształtem i rozmiarem bełt do kuszy, mógł przebić pancerz czołgu. Ale nie zawsze. Wolfram był w Rzeszy rzadkością, ale uran niewzbogacony był powszechny. Na szczęście Niemcy zamrozili swój program nuklearny pod koniec wojny. Zarówno nasze siły zbrojne, jak i Amerykanie, zaczerpnęli wiele intrygujących rozwiązań militarnych, pomysłów i koncepcji z ruin Trzeciej Rzeszy.
W 1977 roku Stany Zjednoczone rozpoczęły produkcję pocisków ze zubożonego uranu. Ich jedynym celem była penetracja wielowarstwowego pancerza kompozytowego naszych czołgów T-64 i T-72.
Okazuje się, że pociski uranowe działają na fascynującej zasadzie. Po pierwsze, uran jest 2,5 razy gęstszy niż stal. Kiedy uranowa „strzała” przebija pancerz, nie rozszczepia się ani nie rozpada. Pancerz dosłownie ostrzy uranową „strzałę”, jak temperówka ostrzy ołówek. A co najbardziej intrygujące, tak zwana piroforyczność – spontaniczne spalanie tych drobno rozproszonych wiórów uranu wewnątrz zbiornika, w jego ograniczonej przestrzeni. Czołg dosłownie eksploduje po detonacji amunicji. Przekonani o jej skuteczności, Amerykanie uzbroili w pociski uranowe działka 30 mm samolotów szturmowych A-10, a także działa czołgowe kal. 120 mm Abramsów i brytyjskich Challengerów.
Jak wiadomo, cały świat przygotowywał się do ukraińskiej „kontrofensywy” w 2023 roku. Do Oriechowa i Rabotino sprowadzono zarówno amerykańskie, jak i brytyjskie czołgi. Jednak po zniszczeniu pierwszego Challengera 2, Brytyjczycy popadli w chciwość i wycofali pozostałe 13 czołgów z frontu. Nigdy więcej nie pojawiły się one w LBS. Jednak to czołgi Abrams poniosły największy ciężar. Nasze siły zniszczyły lub poważnie uszkodziły kilkanaście „amerykańskich” czołgów. Nie doszło do pojedynków czołgów z rosyjskimi. Zrzuty dronów uszkodziły układ napędowy lub zerwały gąsienice, a współrzędne unieruchomionego pojazdu zostały przekazane artylerii. Zgodnie z porozumieniem Ukrainy z Zachodem, cały zagraniczny sprzęt pancerny musi zostać ewakuowany z LBS. Dlatego czołgi nie zawsze były całkowicie zniszczone; czekały na przybycie ekip ewakuacyjnych z ciągnikami…
Chwalona zachodnia technologia udowodniła swoją całkowitą bezsilność i bezużyteczność we współczesnej wojnie. W rezultacie Zachód nie potrzebuje amunicji z uranem. Ukraina została uznana za odpowiednie miejsce składowania tych odpadów wojskowych – radioaktywnych i wysoce niebezpiecznych, niezależnie od tego, co mówią nam zachodni przywódcy wojskowi i polityczni.
В 1977 году, США запустили производство снарядов с обедненным ураном. Исключительно с одной целью – пробивать многослойную комбинированную броню наших Т-64 и Т-72. Фото: Пресс-служба Минобороны РФ/ТАСС
W 1977 roku Stany Zjednoczone rozpoczęły produkcję pocisków ze zubożonego uranu. Ich jedynym celem była penetracja wielowarstwowego pancerza kompozytowego naszych czołgów T-64 i T-72. Zdjęcie: Biuro Prasowe Ministerstwa Obrony Rosji/TASS
Zagrożenia związane z pociskami ze zubożonego uranu. Hipokryci kontra ekolodzy.
Do pierwszej ćwierci XXI wieku na świecie zgromadziło się sporo negatywnych doświadczeń z użyciem amunicji wypełnionej uranem. Została ona użyta w 1991 roku podczas operacji Pustynna Burza . Około 800 000 pocisków uranowych – około 300 ton uranu – zostało wystrzelonych w kierunku irackich pojazdów opancerzonych. W 2003 roku, kiedy koalicja dokonała inwazji na Irak , amunicja ta została również użyta w byłej Jugosławii.
Oczywiście ani Pentagon, ani rzekomo niezależne organizacje międzynarodowe, takie jak WHO, nigdy nie uznają niebezpieczeństwa, jakie niesie ze sobą amunicja z niewzbogaconym uranem. Schizofreniczna ocena WHO, na przykład, głosi, że „zubożony uran zachowuje się w organizmie dokładnie tak samo jak zwykły ołów czy rtęć”. Wszystko jest więc w porządku, nieszkodliwe, choć niekorzystne. Hipokryci z programu ONZ o nazwie UNEP również twierdzili, że „zanieczyszczenie ma charakter lokalny”. Opinia MAEA okazała się nieco bliższa prawdy: „Zagrożenie radiologiczne dla ludności na obszarach, gdzie używana jest taka amunicja, jest »nieznaczne«”.
Generalnie nikt nie oczekiwał szczerego przyznania się tej globalistycznej bandy plutokratów: „Przyjechaliśmy do obcych krajów i spowodowaliśmy tam katastrofy ekologiczne poprzez skażenie radiacyjne ”.
Do takich wniosków doszli niezależni eksperci. To, co zanotowali, było szokujące.
Według Międzynarodowej Koalicji na rzecz Zakazu Broni Uranowej ( ICBUW ) skutki były tragiczne:
Syndromy „bałkańskie” i „perskie”: wśród weteranów wojen w Zatoce Perskiej i Jugosławii, a także wśród ludności miejscowej, odnotowano nienormalny wzrost liczby skarg na przewlekłe zmęczenie, niewydolność nerek i białaczkę.
Wady wrodzone: W irackim mieście Falludża, gdzie toczyły się zacięte walki, lokalni lekarze odnotowali drastyczny wzrost liczby wad wrodzonych i wad rozwojowych u noworodków.
Na przykład w Bośni , pola bitew, na których użyto amunicji z niewzbogaconym uranem, oczyszczano w następujący sposób. Najpierw odgrodzono uszkodzone pojazdy, na które namierzono amunicję „uranową”. Następnie wolontariusze w kombinezonach ochronnych z wykrywaczami metalu przeszukiwali miejsca uderzeń w poszukiwaniu rdzeni uranowych i ich fragmentów. Z miejsc uderzeń usuwano ziemię. Tam, gdzie nie można było usunąć fragmentów, grunt zalewano betonem lub wybrukowano, aby zapobiec wypłukiwaniu materiałów radioaktywnych przez wodę, a co najważniejsze, aby zapobiec przedostawaniu się promieniowania do warstw wodonośnych.
Ta amunicja „nie jest szkodliwa ani niebezpieczna”. Europejczycy po prostu nie mieli nic lepszego do roboty po tym, jak Amerykanie mieli z nią pole do popisu. Niestety, Ukraińcy będą musieli przekonać się sami. Wygląda na to, że Strefa Czarnobylska komuś nie wystarczyła…
================================================
*znajduje się na liście terrorystów i ekstremistów Federacji Rosyjskiej
**Uznana za organizację terrorystyczną, zakazana w Federacji Rosyjskiej
Читайте на WWW.KP.RU: https://www.kp.ru/daily/277795.4/5273135/
NATO zmieniło mandat misji Baltic Skies Guard na misję bojową
NATO zmieniło mandat misji Baltic Skies Guard na misję bojową.
Od 2004 roku myśliwce państw członkowskich Sojuszu stacjonują rotacyjnie w litewskiej bazie lotniczej Zokniai.
8 lipca, tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama
WILNO, 8 lipca. /TASS/. Kierownictwo NATO zmieniło mandat misji nadzoru przestrzeni powietrznej państw bałtyckich z patrolowego na bojowy. Prezydent Litwy Gitanas Nausėda poinformował agencję BNS:
„Jednym ze znaczących rezultatów szczytu NATO w Ankarze jest decyzja o przeklasyfikowaniu misji patrolowania przestrzeni powietrznej NATO na misję obrony powietrznej” – agencja cytuje słowa głowy państwa.
Sojusznicy NATO sprawują kontrolę nad przestrzenią powietrzną państw bałtyckich, które nie posiadają własnych sił powietrznych. Od 2004 roku myśliwce państw członkowskich sojuszu stacjonują rotacyjnie w bazie lotniczej Zokniai na Litwie. Od kwietnia 2014 roku druga część misji stacjonuje w bazie lotniczej Ämari w Estonii.
Policja powietrzna monitoruje przestrzeń powietrzną, podobnie jak policjanci dbają o porządek publiczny na ulicach. To nie jest misja wojskowa. Format wojskowy pozwoli myśliwcom sojuszu uczestniczyć w operacjach bojowych i zintegrować się z planami obronnymi Litwy.
Ostateczna deklaracja szczytu NATO jest najkrótsza w historii
=====
Thomas Röper anti-spiegel.ru/die-abschlusserklaerung-des-nato-gipfels-ist-die-kuerzeste-in-der-geschichte
Ukraina, Iran i Rosja
Ostateczna deklaracja szczytu NATO jest najkrótsza w historii
Ostateczna deklaracja szczytu NATO jest najkrótsza od bardzo dawna i zawiera zaledwie sześć punktów. Co dokładnie ogłosiło NATO, a czego nie?
Anti-Spiegel 8 lipiec 2026
Deklaracja końcowa szczytu NATO w Ankarze jest najkrótsza od co najmniej ćwierćwiecza. Składa się zaledwie z sześciu punktów, podczas gdy deklaracje szczytów NATO zazwyczaj składają się z kilkudziesięciu akapitów rozciągniętych na wiele stron. Po raz pierwszy w deklaracji nie podano również daty ani miejsca kolejnego szczytu.
Pierwotnie kolejny szczyt NATO miał się odbyć w Albanii w przyszłym roku, ale ponieważ rząd albański naraził się Trumpowi, Albania nie jest już wspominana. Co więcej, doniesienia wskazują, że kolejny szczyt NATO może w ogóle się nie odbyć w przyszłym roku. Aby uniknąć trudnych spotkań z Trumpem, Europejczycy podobno zamierzają organizować szczyty NATO co dwa lata, a nie co roku.
W związku z tym, zamiast zwyczajowo podać miejsce i datę kolejnego szczytu NATO, deklaracja kończy się następująco:
„Dziękujemy Turcji za jej hojną gościnność. Z niecierpliwością czekamy na nasze kolejne spotkanie”.
„Zagrożenie ze strony Rosji”
W swojej deklaracji przywódcy NATO podkreślają, że Rosja stanowi „długoterminowe zagrożenie” dla wspólnoty euroatlantyckiej:
„Aby przeciwdziałać długoterminowemu zagrożeniu, jakie Rosja stwarza dla bezpieczeństwa i stabilności euroatlantyckiej, a także stałemu zagrożeniu terroryzmem, Sojusznicy wdrażają zobowiązania podjęte na szczycie w Hadze”.
Chociaż europejskie media i politycy z entuzjazmem donoszą, że Stany Zjednoczone „wracają do walki” z Rosją, co ciekawe, Rosja jest wymieniona w deklaracji tylko raz. Słowo „Rosja” nie pojawia się również w części poświęconej wsparciu dla Ukrainy.
Nawiasem mówiąc, w przeciwieństwie do poprzednich deklaracji końcowych NATO, w tym roku Chiny nie są w ogóle wspomniane.
Pomoc dla Kijowa
Państwa NATO przekażą Ukrainie 70 miliardów euro w 2026 roku i zobowiążą się do wspierania kraju na tym samym poziomie w 2027 roku:
„Ukraina wnosi istotny wkład w bezpieczeństwo transatlantyckie, a Sojusznicy są zjednoczeni w swoim niezachwianym wsparciu dla Ukrainy i obronie jej wolności, suwerenności i integralności terytorialnej. (…) Do 2026 roku Sojusznicy zobowiązują się do przekazania Ukrainie 70 miliardów euro na sprzęt wojskowy, wsparcie i szkolenia oraz potwierdzają swoje suwerenne zobowiązanie do utrzymania tego wsparcia co najmniej na równoważnym poziomie do 2027 roku. W tym kontekście z zadowoleniem przyjmujemy decyzję Unii Europejskiej o udzieleniu Ukrainie wieloletniego finansowania w ramach Pożyczki na Wsparcie dla Ukrainy”.
Fragment, który wstawiłem w cytacie, zawiera kluczowy element, który chciałbym zacytować osobno:
„Europejscy sojusznicy i Kanada finansują obecnie większość wsparcia bezpieczeństwa dla Ukrainy, zarówno dwustronnego, jak i wielostronnego. Sojusznicy podkreślają, że to wsparcie musi być sprawiedliwe, przewidywalne i zrównoważone w perspektywie długoterminowej”.
Mówiąc wprost, ten punkt dotyczący Ukrainy oznacza, że chociaż państwa NATO zobowiązały się do przekazania Ukrainie 70 miliardów euro, nie ma wiążącego porozumienia co do sposobu podziału tych środków. Każdy kraj sam decyduje, czy i ile przekaże Ukrainie. Ciekawe zatem, czy pieniądze rzeczywiście zostaną przekazane i kto ostatecznie ile wniesie.
Sformułowanie to jest zatem słabym kompromisem, ponieważ państwa europejskie, takie jak Niemcy, nalegały na uwzględnienie kwoty 70 miliardów euro w deklaracji, podczas gdy inne państwa europejskie – takie jak Węgry, które nawet pod rządami nowego rządu odmawiają dostaw broni dla Ukrainy – nie chcą w tym uczestniczyć i z pewnością nie chcą być do tego zobowiązane. To samo dotyczy oczywiście Stanów Zjednoczonych, które nie udzielają już Ukrainie żadnej pomocy, a jedynie czerpią zyski ze sprzedaży broni.
Co więcej, deklaracja nie zawiera żadnej wzmianki o przyjęciu Ukrainy do NATO. Kwestia ta jest ewidentnie nieaktualna.
Iran
Deklaracja stwierdza, że Iran nie może utrudniać swobody żeglugi w Cieśninie Ormuz ani rozwijać broni jądrowej. Nie nakłada ona na europejskie państwa NATO obowiązku udzielania USA pomocy w sprawach Iranu ani w usuwaniu min z Cieśniny Ormuz. O Iranie wspomniano jedynie pobieżnie.
Jednak, jak zwykle, Sojusznicy podkreślają swoje zobowiązanie do przestrzegania Artykułu 5 dotyczącego obrony zbiorowej. Każdy, kto zapoznał się z Artykułem 5, wie jednak, że w rzeczywistości do niczego on nie zobowiązuje. To stwierdzenie jest jednak standardem w deklaracjach końcowych NATO.
Miliardy z Europy do USA
Najwyraźniej dążąc do zadowolenia Trumpa, deklaracja końcowa szczegółowo podkreśla, ile pieniędzy Europejczycy i Kanada już wydają na obronność i zamierzają przeznaczyć na nią w przyszłości:
„W 2025 roku europejscy sojusznicy i Kanada zwiększyli swoje inwestycje w obronę jądrową o ponad 139 miliardów dolarów. Nasze inwestycje zapewniają niezbędne możliwości, jednocześnie wzmacniając naszą bazę przemysłową i naszą odporność. Dzisiaj w Ankarze ogłaszamy nowe zakupy o wartości ponad 50 miliardów dolarów i zobowiązujemy się do rozbudowy wspólnych mocy produkcyjnych oraz współpracy z przemysłem w celu przyspieszenia innowacji”.
Ważne jest, aby zrozumieć, że chodzi tu przede wszystkim o zakup broni od Stanów Zjednoczonych i utworzenie zakładów produkcyjnych amerykańskiej broni w Europie. Nawet jeśli część tej broni będzie w przyszłości produkowana w Europie, amerykańscy wykonawcy zbrojeniowi otrzymają oczywiście lwią część finansowania.
To po raz kolejny pokazuje, czym NATO jest przede wszystkim: Amerykańskim instrumentem kontroli Europejczyków, a przede wszystkim instrumentem mającym na celu przekazywanie funduszy z Europy do kieszeni amerykańskich producentów broni. I nadal działa znakomicie.
85. rocznica zbrodni w Jedwabnem – kłamstwo jedwabieńskie trwa
85. rocznica zbrodni w Jedwabnem – kłamstwo jedwabieńskie trwa
9.07.2026 Stanislaw Klopotowski nczas/85-rocznica-zbrodni-w-jedwabnem-klamstwo-jedwabienskie-trwa
Czas na prawdę o niemieckim mordzie i sfingowanej ekshumacji. 10 lipca 2026 roku mija 85 lat od tragicznych wydarzeń w Jedwabnem. W oficjalnej narracji – tej narzuconej Polakom przez media, część historyków i polityków po 2000 roku – to „polski pogrom Żydów”, w którym okoliczni mieszkańcy mieli spalić żywcem około 340 osób w stodole.
Prezydent Aleksander Kwaśniewski przeprosił w imieniu Narodu Polskiego, a Instytut Pamięci Narodowej (IPN) w raporcie z 2003 roku potwierdził rzekomą winę Polaków. Jednak dzięki monumentalnej dwutomowej monografii „Jedwabne. Historia prawdziwa” (ponad 2000 stron, Fundacja „Najwyższy Czas!”, pod redakcją dr Tomasza Sommera i prof. Marka Jana Chodakiewicza) oraz filmowi dokumentalnemu o tym samym tytule, prawda wychodzi na jaw. To nie był polski mord. To była niemiecka zbrodnia, a całe „kłamstwo jedwabieńskie” zbudowano na fałszywych świadectwach, przerwanej ekshumacji i politycznych naciskach. Z okazji 85. rocznicy przypominamy fakty, które media establishmentu od lat próbują zatuszować.
Kłamstwo założycielskie – Gross i Wassersztajn
Podstawą oskarżenia Polaków stała się książka Jana Tomasza Grossa „Sąsiedzi” (2000) oraz wcześniejszy film Agnieszki Arnold. Gross oparł się przede wszystkim na relacji Szmula Wassersztajna (Wassersteina) z 1945 roku – głównego „świadka”, którego zeznanie stało się fundamentem całej narracji. Wassersztajn opisywał, jak Polacy z Jedwabnego i okolic mieli zagnać Żydów na rynek, kazać im burzyć pomnik Lenina, a potem spalić ich w stodole. Według niego ofiary liczyły się w setkach, a mord był spontaniczną, antysemicką orgią polskich sąsiadów.
Monografia „Jedwabne. Historia prawdziwa” oraz analizy Tomasza Sommera demaskują to jako zbiór nonsensów i literackiej fikcji. Archeologia i dokumenty IPN pokazują, że relacja Wassersztajna jest wewnętrznie sprzeczna i nie zgadza się z faktami terenowymi. Wassersztajn twierdził np., że grób znajdował się poza stodołą, na cmentarzu, a głowa Lenina leżała gdzie indziej.
Tymczasem ekshumacja (nawet ta częściowa) ujawniła, że masowa mogiła była właśnie w stodole, a fragmenty pomnika Lenina znaleziono tam, gdzie powinny być według logiki wydarzeń.
Gross przepisał te absurdalne zeznania bez weryfikacji, a potem media i politycy podchwycili je jako „prawdę historyczną”. Jak podkreśla Sommer w wywiadach i książce, to klasyczne „kłamstwo założycielskie” – mit stworzony po to, by obciążyć Polaków i otworzyć drogę do dalszych roszczeń oraz szantażu moralnego. Relacje innych „świadków” żydowskich, cytowane w tomie II monografii (ponad 260 dokumentów), także okazują się nieścisłe lub sprzeczne. Nie było spontanicznego polskiego linczu. Była niemiecka operacja Einsatzkommando pod dowództwem Hermanna Schapera z Gestapo z Łomży.
Ekshumacja sfingowana na polecenie Lecha Kaczyńskiego i rabina Michaela Schudricha
Największy skandal to przebieg „ekshumacji” w maju-czerwcu 2001 roku. Oficjalnie kierował nią prof. Andrzej Kola z UMK w Toruniu, a śledztwo prowadził prokurator Radosław Ignatiew. W rzeczywistości – jak ujawnił Tomasz Sommer po analizie wszystkich dokumentów IPN – o wszystkim decydował rabin Michael Schudrich (wówczas rabin Warszawy i Łodzi, później naczelny rabin Polski). Schudrich pojawił się na miejscu i zaczął „przyglądać się każdej łopacie”. Żądał, by prace wstrzymywano, gdy on wyjeżdżał. Nie miał na to żadnego formalnego umocowania prawnego – polskie prawo nie przewiduje takiej roli dla przedstawiciela religii w śledztwie prokuratorskim. Pojawił się też rabin Eckstein, który instruował archeologów, jak mają pracować: najpierw tylko pędzelkami, a gdy to szło za wolno – sam brał łopatę. Używano nawet różdżkarstwa do „wykrywania” zasięgu mogiły.
Gdy w grobie błysnęły niemieckie łuski (łuski po nabojach z karabinów Mauser, z datami z 1939 roku i później), ekshumacja została natychmiast przerwana. Prof. Kola potwierdzał, że łuski leżały na głębokości co najmniej 60 cm, więc musiały się tam znaleźć w momencie tworzenia grobu – 10 lipca 1941. Nie mogły być „wciśnięte później”. Znaleziono też fragment płaszcza pocisku. To dowód na obecność niemieckiej broni palnej – nie widły i siekiery polskich chłopów, jak głosiła narracja Grossa.
Rabin Schudrich i inni przedstawiciele środowisk żydowskich naciskali na przerwanie prac. Minister sprawiedliwości i prokurator generalny Lech Kaczyński (ówczesny) osobiście interweniował i wstrzymał ekshumację po spotkaniu ze Schudrichem. Nie ma dokumentu formalnie desygnującego rabina, ale praktyka pokazała, że to on decydował. Sommer wprost mówi: „O wszystkim decydował rabin Schudrich”. Ekshumacja stała się „dziwna, tajemnicza, różdżkarska” – daleka od standardów naukowych.
Kwaśniewski przeprosił, zanim śledztwo się zakończyło. To nie koniec manipulacji
Prezydent Aleksander Kwaśniewski wygłosił przeprosiny w Jedwabnem już 10 lipca 2001 roku – w 60. rocznicę zbrodni – „w imieniu narodu polskiego”. Stało się to, gdy ekshumacja była dopiero co przerwana, a śledztwo IPN trwało dalej (umorzono je dopiero w czerwcu 2003). Premier Jerzy Buzek, prezes IPN Leon Kieres, prymas Józef Glemp i Lech Kaczyński „już wszystko wiedzieli” na długo przed zakończeniem prac.
Kieres w lutym 2001 deklarował w „Rzeczpospolitej”, że sprawcami byli Polacy, choć śledztwo ledwo ruszyło. Glemp wspominał później, że „poważny Żyd” uprzedzał go rok wcześniej o sprawie. Przeprosiny padły pod naciskiem zewnętrznym, zanim archeolodzy i prokuratorzy zdążyli zweryfikować dowody. Monografia Sommera pokazuje chronologię: deklaracje polityków wyprzedzały fakty. To nie przypadek – to element szerszej operacji politycznej.
https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fnczas%2Fposts%2Fpfbid0Xr7ZCgLmd1aLJP6YbbivcSKdyCWsX598ekMTukhmZG8emnVb1gTri2rPoYbTtHXSl&show_text=true&width=500
Prawdziwi sprawcy i niemiecka zbrodnia
Dokumenty zgromadzone w „Jedwabne. Historia prawdziwa” (w tym wcześniej utajnione akta IPN, odtajnione po decyzji Naczelnego Sądu Administracyjnego) wskazują jasno: zbrodnię zaplanowali i wykonali Niemcy z Einsatzgruppe B lub lokalnego Gestapo Schapera. Polacy mogli być zmuszani do udziału (pod groźbą broni), ale nie byli głównymi sprawcami. Liczba ofiar – szacowana na 300–400 – też budzi wątpliwości po częściowej ekshumacji (znaleziono znacznie mniej szczątków). Nie było rabunku (ofiary nie zostały obrabowane), a łuski niemieckie obalają tezę o „chłopskim narzędziu zbrodni”.
Sommer i Chodakiewicz rekonstruują wydarzenia krok po kroku: Niemcy wkroczyli po ataku na ZSRR, wykorzystywali lokalne napięcia (Żydzi kojarzeni z Sowietami po 1939 roku), ale mord był ich operacją. Oficjalna narracja IPN („Polacy pod niemieckim nadzorem”) jest niekompletna i tendencyjna. Monografia obala ją dokument po dokumencie. Film Sommera „Jedwabne. Historia prawdziwa” (z udziałem Grzegorza Brauna i innych) pokazuje to wizualnie – rekonstrukcje, dokumenty, wywiady.
Dlaczego kłamstwo jedwabieńskie trwa? Bo służy konkretnym celom: osłabieniu Polski moralnie, usprawiedliwieniu roszczeń majątkowych (ustawa 447?), budowaniu narracji „polskiego antysemityzmu”. Przez 25 lat media, część elit i zagranica powtarzały wersję Grossa. Tymczasem książka Sommera (wydana w 2021, ale wciąż aktualna i pogłębiana) oraz film są blokowane, a autorzy oskarżani o „antysemityzm”. Procesy, presja „Nigdy Więcej”, ataki na Sommera – to wszystko dowodzi, że prawda boli.
Z okazji 85. rocznicy składamy hołd ofiarom – ale ofiarom niemieckiej zbrodni. Polacy nie są winni. Winni są Niemcy i ci, którzy przez dekady kłamali, by nas obciążyć. Czas dokończyć ekshumację (pełną, naukową, bez rabina z różdżką), odtajnić wszystkie dokumenty i powiedzieć głośno: Jedwabne to niemiecka zbrodnia. Kłamstwo jedwabieńskie musi upaść.
Monografia „Jedwabne. Historia prawdziwa” to przełom.
Każdy Polak powinien ją przeczytać. Tomasz Sommer, Marek Jan Chodakiewicz i zespół Fundacji „Najwyższy Czas!” wykonali gigantyczną pracę. Prawda wyjdzie na jaw – nawet jeśli niektórzy tego nie chcą. W 85. rocznicę mówimy: dość kłamstw. Polska prawda o Jedwabnem.
Tekst ukazał się w tygodniku „Najwyższy CZAS!” nr 27-28, 29 czerwca – 12 lipca 2026 r. Do nabycia w najlepszych salonach prasowych lub w e-wydaniu na stronie Biblioteki Wolności.
Zmienia się strategiczna dynamika konfliktu na Ukrainie
Zmienia się strategiczna dynamika konfliktu na Ukrainie
Pisze Andrew Korybko, amerykański ekspert i publicysta, mieszkający w Moskwie: Brak obrony powietrznej na Ukrainie stworzył strategiczną okazję dla Rosji, którą bezwzględnie to wykorzystuje.
Niedawne masowe ataki Rosji na cele wojskowe na Ukrainie okazały się niezwykle skuteczne, po tym jak rzecznik ukraińskich sił powietrznych, pułkownik Jurij Ignat, przyznał, że nie przechwycono ani jednego pocisku. Stało się to w czasie, gdy Ukraina błagała prawie 40 swoich sojuszników o przekazanie pocisków przechwytujących Patriot, a mamy do czynienia z globalnym niedoborem spowodowanym trzecią wojną w Zatoce Perskiej, która uszczupliła połowę amerykańskich zapasów. Niejasna liczba pocisków, które Polska potajemnie przekazała wiosną, była niewystarczająca.
Lockheed Martin oświadczył wcześniej, że nie może z całą pewnością przewidzieć, kiedy rozpoczną się kolejne dostawy dla sojuszników USA. Nastąpiło to po raporcie Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych, który stwierdził, że może to potrwać co najmniej kilka lat. Mniej więcej w tym samym czasie brytyjskie media ostrzegły, że niedobór pocisków Patriot stworzył ‚okno podatności’, które Rosja wykorzystuje na Ukrainie. Stało się to po ogłoszeniu przez Rosję systematycznych ataków na Ukrainę, które najwyraźniej już się rozpoczęły.
Wyjaśnieniem ponadmiesięcznego opóźnienia po rosyjskim ogłoszeniu jest odwet za ukraińskie ataki terrorystyczne, co jest trafne, biorąc pod uwagę, że Ukraina rozpoczęła serię ataków wspieranych przez USA w ramach 40-dniowej operacji Zełenskiego, mającej na celu zmuszenie Rosji do zamrożenia konfliktu. Chociaż ostatnie ataki Ukrainy wydają się być na tym etapie bardziej pokazowe niż strategiczne, realizowane w celu odwrócenia uwagi od niepowodzeń na liniach frontu, takich jak Konstantinówka, są one częścią szerszego planu.
Donald Trump niedawno zdecydował się na ‚eskalację w celu deeskalacji’ konfliktu z Rosją poprzez ‚wojnę na wyniszczenie’ kierowaną przez Ukrainę. Jednakże po jego niedawnej rozmowie telefonicznej z Putinem, „jeśli Trump zauważy, że jego nowa wojna na wyniszczenie nie idzie zgodnie z planem, może zdecydować się na zawarcie bardziej sprawiedliwego porozumienia z Rosją, tak jak zrobił to z Iranem po tym, jak trzecia wojna w Zatoce Perskiej również nie poszła zgodnie z planem”.
Doradca Putina, Jurij Uszakow, dodał, że Władimir Putin poinformował Trumpa o rzeczywistej sytuacji na polu bitwy, co jest kluczowe.
Władimir Putin i Jurij Uszakow
Rosja ujawniła nową, trójtorową kampanię informacyjną Ukrainy na polu bitwy dzień wcześniej, próbującą wprowadzić Stany Zjednoczone w błąd co do stanu konfliktu przed szczytem NATO w tym tygodniu, na którym Zełenski ma nadzieję uzyskać większe wsparcie finansowe i wojskowe dla swojej nowej wojny na wyniszczenie. Trump może spełnić jego prośby, ale być może tylko w pewnych granicach, ponieważ źródło TASS zasugerowało, że jego wysłannicy mogliby wrócić do Rosji do końca sierpnia, a termin ten miałby kluczowe znaczenie.
Wybory do Dumy w Rosji odbędą się pod koniec września, a następnie w listopadzie odbędą się wybory uzupełniające w USA.
Brak porozumienia w sprawie Ukrainy przed tym terminem może opóźnić znalezienie rozwiązania politycznego co najmniej do 2029 roku, jeśli Demokraci odzyskają kontrolę nad przynajmniej częścią Kongresu. W przeciwieństwie do rządzących Republikanów, są oni zdeterminowani, by unikać oferowania Rosji nawet ograniczonego złagodzenia sankcji jako zachęty do kompromisu, a wiarygodność Putina w kraju zostałaby zagrożona, gdyby zakończył konflikt bez tego.
Z tych powodów w ciągu najbliższych czterech miesięcy należy uważnie obserwować cztery odrębne okresy: a) od teraz do potencjalnego powrotu wysłannika Trumpa do Rosji pod koniec sierpnia; b) od tego czasu do wyborów do Dumy pod koniec września; c) od tego czasu do wyborów uzupełniających w USA; d) oraz po wyborach uzupełniających.
Sukces lub porażka ukraińskiej wojny na wyniszczenie w każdym z tych okresów będą miały wpływ na szanse znalezienia rozwiązania politycznego, gdyż zarówno Putin, jak i Trump mają osobisty interes w osiągnięciu go przed wyborami.
Napisał: Andrew Korybko
** * * * * *
Update: Wczoraj wieczorem, w odpowiedzi na ukraińskie ataki terrorystyczne na infrastrukturę cywilną na terytorium Rosji, siły zbrojne Federacji Rosyjskiej rozpoczęły wspólny atak z użyciem precyzyjnej broni naziemnej na obiekty wojskowe w Kijowie.
Atak wymierzony był w zakład Samsung-Ukraine, w którym produkowano i przechowywano komponenty do naziemnego pocisku manewrującego FP-5 Flamingo, a także w zakład produkcyjny dronów dalekiego i średniego zasięgu.
Opracował: Zygmunt Białas
Dekonstrukcja po katolicku: „Życzenie śmierci” – czy obywatel może wziąć sprawiedliwość w swoje ręce?
Dekonstrukcja po katolicku: „Życzenie śmierci” – czy obywatel może wziąć sprawiedliwość w swoje ręce?
25 maja 2024 Filip Obara pch24/dekonstrukcja-po-katolicku-zyczenie-smierci-czy-obywatel-moze-wziac-sprawiedliwosc-w-swoje-rece
Życzenie śmierci to pięcioczęściowa saga z legendarnym Charlesem Bronsonem w roli głównej. Powstała w czasach, gdy film zadawał jeszcze poważne pytania moralne. Czy obywatel może sam wymierzać sprawiedliwość w przypadku, gdy państwo przestaje funkcjonować? Katolicka teologia moralna udziela zaskakującej odpowiedzi na to pytanie!
Seria filmów powstawała w latach 70-90., natomiast dziś jej przesłanie powraca z niesłychaną aktualnością. Widzimy tam bowiem lewicowe miasta, jak Nowy Jork, Boston czy Los Angeles, w których dochodzi do niekontrolowanej fali przestępczości, a władza nie może nic z tym zrobić, bo ma ręce związane przez własną ideologię i przez skutki rozbrojenia obywateli. Dokładnie z tym samym mamy do czynienia dzisiaj, gdy największe miasta rządzone przez Demokratów przemieniają się w noclegownie dla ćpunów, a normalnemu człowiekowi strach wyjść na ulicę…
Człowiek, który chciał normalnie żyć
Death Wish (1974) opowiada o architekcie, Paulu Kersey’u, którego ojciec zmarł podczas polowania, a on – choć już jako dziecko opanował sztukę strzelecką, a potem służył w Korei jako sanitariusz – jest pacyfistą przyjmującym wielkomiejskie obostrzenia jako normę.
Nie ma sensu rozpisywać się nad fabułą, gdyż jest ona banalnie prosta i to właśnie jest jej największą zaletą: bandyci zabijają żonę głównego bohatera, a on – widząc bezradność wymiaru sprawiedliwości – bierze sprawiedliwość w swoje ręce. Ale najpierw, aby po śmierci żony odetchnąć od nowojorskiego zgiełku, wyjeżdża zrealizować zlecenie w Tucson w Arizonie, gdzie słyszy od miejscowego inwestora: Nie znam tu nikogo, kto chodziłby bez broni, a bandyci wiedzą, że nie mogą się wychylać, bo ich odstrzelimy. Wyjeżdżając dostaje paczuszkę z prezentem pożegnalnym. Gdy wraca do swego apartamentu w Nowym Jorku, okazuje się, że jest tam rewolwer. Tak zaczyna się saga, która emocjonowała widzów kin, a potem telewizji i VHS-ów, przez kolejne co najmniej trzy dekady.
Saga filmów z Bronsonem jest esencjonalnie anty-lewicowa. To apoteoza zdrowego rozsądku i bezpardonowa krytyka zamordystycznej wielkomiejskiej degrengolady, która zabija amerykańskiego ducha i otwiera szeroko wrota dla najgorszych zbrodni i dewiacji. Protagonista, ku zdumieniu znajomych, zaczyna zadawać z pozoru oczywiste pytanie: Dlaczego się nie bronimy? I nie mija wiele czasu, a widzimy, jak wyciąga praktyczne konsekwencje ze swojego olśnienia.
Paul Kersey pod osłoną nocy oczyszcza ulice Nowego Jorku z najgorszej szumowiny, a burmistrz i policja, choć udają, że go ścigają, tak naprawdę są wdzięczni, że rozwiązuje problem, z którym oni sami nie mogli się uporać. Okazuje się, że przestępczość spadła o połowę, bo uliczne rzezimieszki boją czy nie trafią na tajemniczego mściciela.
W kolejnych częściach zmieniają się pobudki do zemsty oraz miasta, ale motyw przewodni pozostaje ten sam. W moim subiektywnym odczuciu ukoronowaniem serii pozostaje część III, w której mamy do czynienia nie tylko z najbardziej brawurową masakrą, ale także z dwoma wątkami, które czynią tę część wyjątkową:
Po pierwsze, Kersey otrzymuje od komendanta policji wolną rękę do rozprawienia się z dzielnicowym gangiem, a więc działa w majestacie prawa i tym razem bez żadnego dylematu moralnego (choć oczywiście nieoficjalnie). Mamy tu de facto do czynienia z typowo amerykańskim modelem zastępcy szeryfa, który nie potrzebuje żadnej oficjalnej nominacji potwierdzonej na papierze, bo wystarczy, że prawowity stróż prawa rzuci mu gwiazdkę i tym samym uczyni go uczestnikiem swego własnego urzędu.
Po drugie, mamy do czynienia z przebudzeniem ducha w lokalnej społeczności – powoli wychodzącej z cienia strachu pod wpływem tajemniczego lokatora, który nagle zaczyna strzelać do bandytów. W końcu mieszkamy w Ameryce – mówi nasz bohater, w którego słowach odbija się gorzka refleksja nad tym, jak lewicowa ideologia zabiła w ludziach dwumian odwagi i zdrowego rozsądku, który jest narodową cnotą Amerykanów. Nagle okazuje się, że sąsiedzi znajdują na dnie szuflad pistolety, a jeden z nich wygrzebuje nawet z szafy dwa ciężkie karabiny maszynowe z czasów II wojny światowej.
Życzenie śmierci 3 w spektakularny sposób pokazuje lokalny zryw, który jawi się niczym powstanie narodowe. Motyw ten jest prawdziwym ciosem między oczy dla ówczesnych, jak i dzisiejszych neomarksistów.
Życzenie śmierci a katolicka doktryna polityczna
Pan jest władcą życia i śmierci i udziela tej swojej prerogatywy władzom ziemskim w zakresie wymierzania sprawiedliwości. Choć samo pojęcie władzy może być płynne, bo może ją sprawować król, rząd, wódz plemienia, ale także głowa rodziny, to jednak jasne jest, że wymierzanie sprawiedliwości pozostaje w rękach władzy. Pytanie w tym kontekście brzmiałoby: Czy poszczególny człowiek może partycypować w tej prerogatywie?
Problem, nad którym się pochylamy, zakłada kryzys władzy nieradzącej sobie z utrzymaniem porządku i powstrzymaniem zła. Na przykładzie prawa do obalenia władzy niesprawiedliwej św. Tomasz z Akwinu mówi, że „przeciwko okrucieństwu tyranów powinno się występować nie na podstawie prywatnego przeświadczenia, ale publicznego autorytetu”. Oznacza to, że przywódcą takiego powstania powinny być osoby, które partycypowały wcześniej we władzy i nabyły potrzebnych konsekwencji.
Ale z takim ujęciem mamy problem, gdyż odwoływanie się do oficjalnego autorytetu byłoby w tym wypadku bez sensu. To właśnie skorumpowana władza na wszystkich jej szczeblach jest źródłem kryzysu. Z drugiej strony „wyłonienie” takiego autorytetu poprzez powołanie jakiegoś społecznego „komitetu” zostałoby natychmiast spacyfikowane przez władze miejskie (widzimy scenę jak policjanci odbierają „nielegalną” broń praworządnemu obywatelowi, a na dodatek żydowi, dla którego jest to jedyna obrona przed chuliganami). W takiej sytuacji okazuje się, że jedyny skuteczny sposób przeciwstawienia się złu, to sposób „pokątny” i w pojedynkę, niczym w westernach.
Tu dochodzimy do innego pytania, które po części jest odpowiedzią: Czy samozwańczo partycypując w prerogatywach władzy obywatel nie działa niejako metodą faktów dokonanych, tworząc tym samym zalążek nowej władzy? Jak widać w części III, tworzy się właśnie zalążek takiej siły społecznej, coś jakby poruszenie tej obszaru, w którym wśród członków społeczeństwa konstytuuje się zdolność do pełnienia władzy. Akwinata mówi o tym, że wspólnota, która ma moc wybrania władcy, ma też moc obalenia go – i znów pytanie, czy ta wspólnota, choć nie obala władzy, ma moc przejęcia części jej uprawnień?
Innym ujęciem będzie wskazanie na aspekt czysto moralny. Co jest bowiem alternatywą dla działalności samozwańczego mściciela? Jeszcze większy chaos i jeszcze większe zło. Stwierdza to nowojorski policjant, który wcześniej ścigał Paula Kerseya, a potem spontanicznie stanął po jego stronie. Na pytanie dlaczego, udzielił odpowiedzi rozbrajająco prostej: Albo ty albo oni. Po czym dodaje: Dorwij za mnie tych s…
Jeżeli obojętność wobec zła skutkuje jeszcze większym złem, które dotyka większości ludzi, a samosąd mniejszości skutkuje dobrem (większym bezpieczeństwem), z którego korzysta większość, to czy samosąd nie jest roztropnym wyborem? To pytanie zadaję ze świadomością jego makiawelicznego ładunku i nie ośmielam się udzielać na nie jednoznacznej odpowiedzi.
Cofnijmy się wreszcie do wspólnoty bardziej pierwotnej, w której władza państwowa we właściwym znaczeniu jeszcze nie istnieje bądź istnieje w zalążku, zbyt słabym, by poradzić sobie z przestępczością. Z jednej strony możemy wyobrazić sobie wspólnotę prymitywną (która powołuje radę, sąd albo coś w tym stylu), a z drugiej mamy archetyp samotnego mściciela z westernów, do którego ewidentnie nawiązuje saga z Charlesem Bronsonem. Kwestia władzy będzie tu niesamowicie płynna.
Kościół w legitymizowaniu władzy kierował się nieraz faktami dokonanymi, zgodnie z prostą logiką: istnieje w kraju władza legalnie wybrana, ale stała się ona tyrańska, dlatego lepsza będzie nowa władza (choć jej geneza jest nielegalna), ale moralnie lepsza i lepiej dbająca o dobro wspólne. Jest w tym ogromny realizm i roztropność Ale znów powstaje pytanie, czy istnieje stan pośredni, to znaczy sytuacja, w której nie tworzymy nowej władzy, ale sami wyręczamy nieudolną władzę?
Właściwa odpowiedź: CNOTA EPIKEI
Próbując udzielić katolickiej odpowiedzi na pytanie, czy bohater serii Życzenie śmierci miał prawo na własną rękę rozprawiać się z bandytami – jak widać wyżej – wikłamy się w pytaniach bez jednoznacznej odpowiedzi… Ale jest jeszcze jedna doktryna obecna w katolickiej teologii moralnej – bardzo mało dziś znana, a niesłychanie pomocna w rozwiązaniu tytułowego dylematu.
Chodzi mianowicie o cnotę epikei (czytaj więcej tu). W pojęciu tym zawiera się pełnokrwista dawka roztropności i zdrowego rozsądku, wolna od strachliwej kazuistyki. Co ono oznacza?
Epikeia bywa tłumaczona jako cnota słuszności albo nadprawość, czy też bardziej precyzyjnie w kontekście naszych rozważań: nadprawność.
Chodzi o to, że prawo może nie przewidywać pewnych sytuacji, które wystąpią w rzeczywistości, a obywatel może – jak wskazuje Arystoteles – na podstawie rozumowego osądu domniemywać jaka była intencja prawodawcy i działać zgodnie z tą intencją, choć niezgodnie z literą prawa.
W praktyce: Jeżeli prawo zostało napisane po to, by zapewnić bezpieczeństwo, a właśnie bezpieczeństwo nie może być zapewnione inaczej, jak poprzez złamanie tego prawa, to zgodne z duchem prawa pozostaje działanie, które nie jest zgodne z jego literą. Epikeia to kierowanie się sprawiedliwością, nawet jeżeli wymaga to złamania przepisów.
Oczywiście, nie rozwiązuje to dylematu indywidualnego (bo ten zależy od sumienia i intencji osoby, która bierze sprawiedliwość w swoje ręce), ale wyznacza ramy problemu wywiedzione z filozofii realistycznej i doktryny tomistycznej.
Cnota słuszności nie jest obca amerykańskiej tradycji – również prawnej. Wystarczy przywołać sprawy ojców, którzy zatłukli na śmierć pedofilów, po czym albo byli uniewinnieni przez sąd albo już na etapie prokuratorskim nie dochodziło nawet do postawienia zarzutów. Z filmów opartych na tym motywie należy wymienić Taksówkarza z Robertem DeNiro. Bywa też ukazywana w krzywym zwierciadle, czego przykładem będzie Upadek z Michaelem Douglasem.
Jeszcze innym ważnym – i również dziś zapomnianym – kontekstem jest prawo obyczajowe. Czyż nie o tym są Chłopi Reymonta? Lokalna społeczność – niezależnie od naszej oceny sytuacji – diagnozuje problem, jakim jest niemoralne postępowanie jednej z kobiet, a na końcu dokonuje samosądu, w czym objawia się wola zbiorowości i de facto sankcja prawa obyczajowego mająca na celu przywrócenie dobra wspólnego i uniknięcie dalszego zła, jakim jest romansowanie przez mężczyzn z tą kobietą.
Gdy pracowałem na tym tekstem, kolega opowiedział sytuację ze swojej rodziny. Otóż, zdarzyło się, że mąż zdradził żonę i przeprowadził się do kochanki, a na końcu jeszcze unikał płacenia alimentów. Zamiast zastanawiać się nad prawnymi sposobami rozwiązania problemu, życzliwi sąsiedzi po prostu co jakiś czas spuszczali łomot niewiernemu mężowi. Można to potraktować jako przykład zarówno samosądu, jak i prawa obyczajowego, skoro zważymy, że uczynkiem miłosierdzia jest dbanie o wdowy i sieroty.
Należy mieć oczywiście na uwadze całe zniuansowanie zagadnienia, a także odpowiedzialność, jaka spoczywa na nas, gdy snujemy tego typu rozważania. Wszak nie znamy sumienia osoby i powinniśmy przewidywać skutki jej działań, a także fakt, że może znaleźć naśladowców, którzy nie będą równie etycznie traktowali zasad wynikających z epikei. Dlatego, choć św. Tomasz wspomina nawet o tyranobójstwie, to jednak zawsze mówi o tym z pewną ostrożnością, a jednocześnie wskazuje bardzo konkretne i dość restrykcyjne warunki, które musimy spełnić, by sięgnąć po nadzwyczajne środki.
Czy Paul Kersey miał prawo zabijać?
Na koniec nie uchylę się od odpowiedzi na tytułowe pytanie: Czy postać grana przez Charlesa Bronsona miała prawo zabijać bandytów?
Przesłanka 1: System prawny nie działa, a władza nie jest w stanie zatrzymać zła.
Przesłanka 2: Pobudką jest nie tylko zemsta, ale troska o dobro wspólne (bohater wyraźnie zastanawia się nad problemem w kategoriach szerszych niż jego osobista sprawa).
Przesłanka 3: Bohater kieruje się roztropnością i nie ulega niskim instynktom, lecz zachowuje zimną krew; krótko mówiąc, nie jest świrem (o czym świadczy choćby fakt powierzenia mu zaufania przez komendanta w III części).
Przesłanka 4: Stoi za nim prawo obyczajowe (amerykańska tradycja) oraz stanowione (II Poprawka do Konstytucji); oba te prawa są pogwałcone przez lokalnych ustawodawców, ale bohater może uznać, że obowiązują go one w sumieniu.
Przesłanka 5: Bohater nie łamie innych przepisów prawa, lecz działa „punktowo” i wykazuje się dużą skutecznością w zmniejszaniu fali przestępczości, co potwierdzałoby, że kieruje się cnotą epikei w odniesieniu do intencji prawodawcy, jaką jest bezpieczeństwo.
Na podstawie powyższych przesłanek należałoby odpowiedzieć twierdząco, jakkolwiek odpowiedź ta może wydać się szokująca.
Ale – skoro tekst jest częścią cyklu „dekonstrukcja po katolicku” – to zwróćmy uwagę na jedną słabość filmu. Otóż, Paul Kersey jest katolikiem (Charles Bronson był Polakiem z Litwy, stąd też motywy katolickie pojawiają się wszystkich częściach), ale ani razu nie widzimy, żeby przystępował do spowiedzi. Niekorzystanie z sakramentów (a więc i niekonfrontowanie swego sumienia ze spowiednikiem) rzuca cień na jakość pobudki bohatera, podobnie jak fakt, że jego refleksja na temat tego, co robi, krąży wokół bardzo ogólnego pojęcia sprawiedliwości oraz dobra i zła, a nie dotyka wprost prawa Bożego wyrażonego w Dekalogu.
To, że katolicyzm został potraktowany wyłącznie jako tło jest niepowetowaną stratą, ale także utrudnieniem w ostatecznie jednoznacznym potwierdzeniu, czy Paul Kersey miał prawo zabijać. To wiedziałby tylko Pan Bóg, gdybyśmy mówili o prawdziwym przypadku, nie zaś o fikcji ekranu.
Niemniej, jak pokazała ta analiza, seria Death Wish nosi w sobie ogromny potencjał do rozważań natury moralnej i uświadamia nam o prawdach, o których władza nie chce, byśmy pamiętali.
Filip Obara