——————————–
———————————————————
———————————————
———————————————————————–
——————————————————————————
——————————————-
———————————————–
Wojna obronna USA. MEM-y I.
Archiwum autora: Mirosław Dakowski
Zapomniany spisek: Jak Indie i Izrael niemal zniszczyły pakistański program nuklearny
Zapomniany spisek: Jak Indie i Izrael niemal zniszczyły pakistański program nuklearny
Date: 2 marzo 2026Author: Uczta Baltazara 0 Commenti
Od tajnych baz lotniczych, przez bomby-listy, po odwołane ataki lotnicze – nieopowiedziana historia wieloletniej wojny w cieniu, która ukształtowała równowagę sił nuklearnych w świecie muzułmańskim.
25 lutego 2026 roku premier Indii Narendra Modi przybył do Izraela na dwudniową wizytę państwową na zaproszenie premiera Benjamina Netanjahu. Stojąc przed Knesetem, Modi oświadczył: „Czujemy wasz ból. Indie stoją mocno u boku Izraela, z pełnym przekonaniem, w tej chwili i na przyszłość. Nic nie usprawiedliwia zabijania cywilów”. Izraelski parlament nagrodził go owacją na stojąco, a marszałek Knesetu Ohana wręczył indyjskiemu przywódcy, po raz pierwszy w historii, Medal Knesetu.
Netanjahu, nazywając Modiego „więcej niż przyjacielem, bratem”, wykorzystał okazję, by ogłosić „heksagon sojuszy”, w którym Indie miałyby znaleźć się w strategicznym bloku mającym stać naprzeciw „osi radykałów”. Wizycie towarzyszyła intensywna seria dwustronnych spotkań: pierwsze w historii negocjacje w sprawie umowy o wolnym handlu Indie–Izrael, 10. posiedzenie Wspólnej Grupy Roboczej ds. Walki z Terroryzmem oraz seminarium przemysłu obronnego z udziałem 30 indyjskich i 26 izraelskich firm zbrojeniowych. Indie są obecnie największym klientem izraelskiego uzbrojenia, odpowiadając za 46% izraelskiego eksportu broni; w dyskusjach pojawiają się transfery technologii systemu Iron Dome oraz nowej izraelskiej broni laserowej Iron Beam.
Media korporacyjne przedstawiły to jako historię o umowach handlowych i dyplomatycznej optyce. Prawie całkowicie pominięto znacznie mroczniejszą podstawę tego sojuszu: historię tajnego planowania wojskowego, sabotażu, zamachów i odwołanej wspólnej operacji, która niemal doprowadziła Indie, Izrael i Pakistan na krawędź wojny nuklearnej.
Od pariasów do partnerów: korzenie nieprawdopodobnego sojuszu (1948–1980)
Relacje Indii z Izraelem zaczęły się nie najlepiej. Choć Indie uznały Izrael w 1950 roku, premier Jawaharlal Nehru odmówił nawiązania pełnych stosunków dyplomatycznych, kierując się ruchem państw niezaangażowanych i poparciem dla samostanowienia Palestyńczyków. Przez dekady New Delhi trzymało Jerozolimę na dystans publicznie.
Prywatnie rachunek był inny. Jeszcze przed nawiązaniem pełnych stosunków dyplomatycznych Izrael dyskretnie dostarczał broń Indiom podczas wojny z Chinami w 1962 roku oraz wojen z Pakistanem w 1965 i 1971 roku. W 1968 roku premier Indira Gandhi poleciła szefowi RAW R.N. Kao nawiązanie kontaktu z Mosadem, tworząc łączność wywiadowczą, która miała się zacieśniać przez kolejne dekady. Relacja była transakcyjna, ideologicznie niezręczna i całkowicie tajna. Obie strony były wówczas państwami progu nuklearnego, istniejącymi poza zachodnią architekturą bezpieczeństwa, i widziały w sobie partnera przydatnego właśnie dlatego, że współpraca była niewidoczna.
Prawdziwym katalizatorem przyspieszenia nie były wspólne wartości, lecz wspólni wrogowie. Indie stoczyły trzy wojny z Pakistanem w pierwszym ćwierćwieczu niepodległości. Izrael, otoczony wrogimi państwami, widział w pakistańskich ambicjach nuklearnych zagrożenie wykraczające daleko poza subkontynent. Gdy pakistańscy przywódcy zaczęli otwarcie przedstawiać swój program nuklearny jako „bombę islamską” dostępną dla całego świata muzułmańskiego, interesy New Delhi i Jerozolimy zbiegły się z pilnością, której nie mogła powstrzymać żadna dyplomatyczna ostrożność.
„Śmiertelne zagrożenie”: Menachem Begin i strach przed bombą islamską
Izraelski niepokój o pakistański program nuklearny nie zaczął się od odpraw wywiadowczych czy zdjęć satelitarnych. Zaczął się od frazy, która prześladowała izraelskich strategów od momentu, gdy weszła do obiegu publicznego: „bomba islamska”.
17 maja 1979 roku premier Menachem Begin napisał do nowo mianowanej premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher, ostrzegając, że pakistański program nuklearny stanowi „śmiertelne zagrożenie” dla Izraela. Begin przestrzegał Thatcher przed niebezpieczną współpracą Pakistanu z przywódcą Libii Muammarem Kaddafim, pisząc, że broń jądrowa może trafić „w ręce absolutnego władcy takiego jak pułkownik Kaddafi”. Podobne listy wysłał do przywódców Francji i RFN w ramach szerszej kampanii lobbingowej, by państwa zachodnie zahamowały rozwój nuklearny Pakistanu.
Brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Wspólnoty Narodów uznało list Begina za „sensacyjny” i zbagatelizowało go. Oczywiście Begin nie poprzestał na listach dyplomatycznych. 7 czerwca 1981 roku pokazał preferowaną przez Izrael metodę nieproliferacji, gdy osiem izraelskich F-16A, eskortowanych przez F-15A, zniszczyło iracki reaktor Osirak w śmiałym ataku na dużą odległość.
Operacja, potępiona wówczas międzynarodowo, ustanowiła to, co później nazwano Doktryną Begina: Izrael będzie zapobiegał nabywaniu broni jądrowej przez wrogie państwa wszelkimi możliwymi środkami.
Dodatkowo ośmielony sukcesem w Iraku, izraelscy planiści skierowali wzrok na wschód.
O włos od zagłady: Plan ataku na Kahutę (1982–1984)
Najbardziej zaawansowany plan zniszczenia pakistańskiej zdolności nuklearnej zakładał wspólną izraelsko-indyjską operację wojskową przeciwko Laboratoriom Badawczym Kahuta – zakładowi wzbogacania uranu niedaleko Rawalpindi, będącemu sercem pakistańskiego programu zbrojeniowego. Według dziennikarzy śledczych Adriana Levy’ego i Catherine Scott-Clark, których książka Deception: Pakistan, the United States, and the Secret Trade in Nuclear Weapons opiera się na setkach wywiadów i odtajnionych dokumentów, plan rozwijał się etapami.
W lutym 1983 roku, gdy plan ataku był już na zaawansowanym etapie, indyjscy wojskowi potajemnie udali się do Izraela, by zakupić sprzęt walki elektronicznej przeznaczony do neutralizacji obrony przeciwlotniczej Kahuty. Projekt operacyjny zakładał, że izraelskie F-16 i F-15 wlecą w przestrzeń powietrzną Indii, zatankują w bazie Jamnagar w Gudźaracie oraz w Udhampur na północy Indii, a indyjskie samoloty Jaguar wspomogą misję w roli uderzeniowej.
Co wydarzyło się potem, pozostaje sporne. Według Levy’ego i Scott-Clark w marcu 1984 roku premier Indira Gandhi formalnie zaakceptowała operację prowadzoną przez Izrael, doprowadzając – jak napisali – Indie, Pakistan i Izrael „o włos od nuklearnej pożogi”. Indyjski analityk obronny Bharat Karnad, powołując się na emerytowanego generała majora Aharona Yaariva, potwierdził, że Indira Gandhi „najpierw zaakceptowała izraelski atak”, zanim go odwołała. Z kolei były oficer CIA ds. kontr-proliferacji Richard Barlow, który służył w okresie tajnego rozwoju nuklearnego Pakistanu, powiedział w listopadzie 2025 roku agencji ANI, że operacja „nigdy nie miała miejsca, to były tylko rozmowy. Szkoda, że Indira jej nie zatwierdziła. Rozwiązałoby to wiele problemów”.
Bezsporne jest to, że plan ostatecznie porzucono. CIA ostrzegła prezydenta Pakistanu generała Zia-ul-Haka, a Departament Stanu USA uprzedził Indie, że „USA odpowiednio zareagują, jeśli Indie będą obstawać przy swoim”. Niezależnie od tego, czy Gandhi formalnie zaakceptowała i potem się wycofała, czy nigdy nie dała ostatecznej zgody – operacja upadła. Wice-szef sztabu armii Pakistanu, generał K.M. Arif, później potwierdził przeciek wywiadowczy: „Nasi przyjaciele dali nam znać, co zamierzają zrobić Izraelczycy i Hindusi, więc my daliśmy im znać, jak odpowiemy”.
Indyjski naukowiec nuklearny Raja Ramanna został również ostrzeżony przez przewodniczącego Pakistańskiej Komisji Energii Atomowej Munira Ahmeda Khana, że w razie ataku na Kahutę Pakistan dokona odwetu na indyjskim kompleksie nuklearnym w Trombay. Wzajemna podatność na zniszczenie, która definiowała logikę odstraszania zimnej wojny, już wówczas zakorzeniła się w Azji Południowej. (…)
INFO: josealnino/the-forgotten-plot-how-india-and
WARTO PRZYPOMNIEĆ: archive.org/web
W ruchu MAGA trwa walka o „duszę” Partii Republikańskiej
W ruchu MAGA trwa walka o „duszę” Partii Republikańskiej
Agnieszka Stelmach pch24w-ruchu-maga-trwa-walka-o-dusze-partii-republikanskiej/
(Oprac. PCh24.pl)
Czy zaciekłe ataki na Tuckera Carlsona – prominentnego podcastera ruchu MAGA, który wyniósł Donalda Trumpa na fotel prezydenta – znamionują głębszą walkę o zmianę oblicza Partii Republikańskiej na zdystansowaną wobec syjonizmu i Izraela? Takie sugestie padają ze strony wpływowych polityków z obydwu tych krajów. I ma to znaczenie w kontekście batalii toczonej przeciwko Iranowi, wyborów uzupełniających oraz planowanej kampanii prezydenckiej w Stanach Zjednoczonych.
Od co najmniej ubiegłego tygodnia „prawicowy internet” w USA jest rozgrzany do czerwoności w związku ze słynnym już wywiadem, jaki Tucker Carlson przeprowadził z ambasadorem USA w Izraelu, Mikiem Huckabee, zadeklarowanym syjonistą chrześcijańskim.
Konserwatywny komentator zaznaczył, że według Biblii, potomkowie Abrahama mieliby otrzymać ziemie obejmujące dziś znaczną część Bliskiego Wschodu, w tym część Jordanii, Syrii, Iraku i Libanu. Carlson zacytował fragment 15. rozdziału Księgi Rodzaju i zapytał ambasadora, czy Izrael ma prawo do tej ziemi. – Byłoby w porządku, gdyby zabrali wszystko – odparł Huckabee w rozmowie, którą wyemitowano 19 lutego.
Wypowiedź wywołała natychmiastową reakcję przedstawicieli wielu państw arabskich. 22 lutego rzecznik ambasady USA w Izraelu prostował słowa swojego szefa, podkreślając, że zostały wyrwane z kontekstu, a waszyngtońska polityka wobec Tel Awiwu pozostaje niezmieniona.
Rzeczywiście, w dalszej części wywiadu ambasador starał się doprecyzować, o jaką ziemię chodzi. – [Żydzi] nie domagają się powrotu i zajęcia całego tego obszaru, ale przynajmniej chcą zachować ziemię, którą obecnie zajmują, na której mieszkają i którą legalnie posiadają, jako bezpieczną przystań dla siebie – przekonywał Huckabee. Dodał, że Izrael nie próbuje przejąć Jordanii, Libanu, Syrii ani Iraku, lecz dąży do ochrony własnego narodu.
Władze Egiptu, Arabii Saudyjskiej, Jordanii, Bahrajnu, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Kataru, Indonezji, Pakistanu, Turcji, Syrii, Kuwejtu, Libanu, Omanu oraz Autonomii Palestyńskiej określiły słowa ambasadora jako „niebezpieczne i podburzające” oraz zagrażające stabilności regionu. „Te oświadczenia bezpośrednio przeczą wizji przedstawionej przez prezydenta USA Donalda J. Trumpa (…) opartej na powstrzymaniu eskalacji i stworzeniu politycznego horyzontu dla kompleksowego rozwiązania, które zapewni Palestyńczykom własne niepodległe państwo” – napisali w oświadczeniu wystosowanym 22 lutego.
Huckabee, ewangelikalny chrześcijanin i zdecydowany zwolennik Izraela oraz ruchu osadniczego na Zachodnim Brzegu, sprzeciwia się idei rozwiązania dwupaństwowego.
Izrael w wyniku wojny sześciodniowej w 1967 roku zdobył Zachodni Brzeg i wschodnią Jerozolimę od Jordanii, Gazę i Półwysep Synaj od Egiptu oraz Wzgórza Golan od Syrii. Wycofał się jednak z Synaju w ramach porozumienia pokojowego z Egiptem po wojnie w 1973 roku, a z Gazy – w 2005 roku. Od czasu zawieszenia broni z Hamasem, które weszło w życie w październiku 2025 roku po dwóch latach walk, izraelskie wojsko kontroluje większość wschodniej części Gazy. Na Zachodnim Brzegu władze izraelskie pogłębiły kontrolę nad okupowanym terytorium poprzez zwiększenie liczby osiedli żydowskich, legalizację placówek i wprowadzenie zmian administracyjnych. Wszystko to odbywa się w czasie, gdy Trump oświadczył, że nie pozwoli Izraelowi na aneksję Zachodniego Brzegu i zagwarantował, że zablokuje wszelkie działania w tym kierunku.
Carlson, były prezenter Fox News, niezwykle popularny prawicowy podcaster, od kilku miesięcy notorycznie krytykuje politykę Waszyngtonu wobec Tel Awiwu, obawiając się wciągnięcia Ameryki w konflikt na Bliskim Wschodzie. Z tego powodu proizraelskie lobby uznało go za jednego z największych „antysemitów”.
W ubiegły czwartek wiceprezydent J.D. Vance pochwalił Carlsona za wywiad. Mówił dziennikarzowi „The Washington Post”: – Myślę, że to naprawdę dobra rozmowa, która będzie niezbędna dla prawicy nie tylko przez kilka najbliższych, ale przez wiele lat. Dodał, że co prawda nie obejrzał całego wywiadu, ale „widział kilka fragmentów tu i tam”.
Ambasador Izraela atakuje publicystę
Przychylne przyjęcie rozmowy Carlsona przez Vance’a zostało szybko potępione przez syjonistów. „Absolutna katastrofa” – grzmiała prowadząca NewsNation, Batya Ungar-Sargon.
„Podczas wywiadu @TuckerCarlson wielokrotnie znieważył prezydenta Trumpa i zasugerował, że jest on kontrolowany przez Netanjahu” – napisała na X prawicowa komentatorka Laura Loomer. Odniosła się również do komentarza Vance’a o tym, że wywiad był „dobrą rozmową”, pisząc: „Nie, nie był”. Loomer wezwała prezydenta Donalda Trumpa do „potępienia” byłego prezentera Fox News. Zaapelowała także do prokurator generalnej Pam Bondi, aby się zajęła Carlsonem, ponieważ stanowi on „zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego”.
Jednak najbardziej zaciekły atak na bardzo popularnego dziennikarza przeprowadził w piątek, tuż przed nalotem na Iran, ambasador Izraela w USA Yechiel Leiter. Stwierdził on, że retoryka byłego prezentera jest obraźliwa i głęboko niepokojąca.
Carlson wcześniej wielokrotnie sugerował, że izraelski przywódca Benjamin Netanjahu kontroluje Trumpa i podburza go do wojny przeciwko Iranowi. Leiter komentował dla „New York Post”, że niedawne uwagi Carlsona, w których twierdził, że prezydent Donald Trump ugiął się pod presją Izraela, „graniczą z pornografią”.
– To po prostu nonsens, że Netanjahu steruje prezydentem Trumpem. I to graniczy z pornografią. To takie obrzydliwe – podkreślił ambasador. Jednocześnie potępił „stary stereotyp”. – To stary antysemicki stereotyp: „Żydzi mają władzę”. Ameryka działa w swoim najlepszym interesie… To takie obraźliwe. On obraża prezydenta i jest wręcz antysemicki wobec Żydów i państwa żydowskiego – uznał ambasador.
Leiter zapewnił, że to Stany Zjednoczone same decydują o ataku na Iran, a nie Izrael, który jest „wzorowym sojusznikiem”. Odrzucił sugestie, jakoby Tel Awiw naciskał na Waszyngton w tej sprawie i pozwolił sobie na inne obelgi wobec Carlsona. – Mam szczerą nadzieję, że jest tak głupi, na jakiego wygląda. Naprawdę mam taką nadzieję. Bo jeśli nie jest głupi, to znaczy, że ktoś go finansuje. Wolę więc, żeby był głupi niż całkowicie skorumpowany – atakował.
Prof. Lax porównuje Carlsona do Hitlera i krytykuje J.D. Vance’a
Ale jeszcze dalej w tych wypowiedziach poszedł konserwatywny żydowski profesor, który porównał Carlsona do Hitlera. Jeffrey Lax, potomek ocalałych z Holokaustu, zaangażowany w zwalczanie antysemityzmu na stanowym uniwersytecie w Nowym Jorku, gdzie wykłada prawo, w 2024 r. krytykował liberałów porównujących Donalda Trumpa do Hitlera. Wykładowca, który określa się mianem centroprawicowca, częsty komentator stacji Newsmax i Fox News tweetował: „Nigdy, przenigdy nie myślałem, że ten dzień nadejdzie, ale po raz pierwszy w życiu porównam człowieka do Adolfa Hitlera” – napisał Lax na X w zeszły piątek. „Zrozumcie, że jestem wnukiem czwórki ocalałych z Holokaustu. Całe życie namawiałem ludzi, by NIE porównywali nikogo do Hitlera. Ale… poglądy, retoryka i wpływy Tuckera Carlsona przypominają mi Adolfa Hitlera”.
Laxa zbulwersowało to, że słynny już wywiad poparł wiceprezydent J.D. Vance. Zdaniem prawnika, „ta sytuacja jest tak samo poważna jak zawał serca, a skoro @J.D.Vance teraz otwarcie i w odrażający sposób legitymizuje poglądy Carlsona, znajdujemy się w stanie wyjątkowego antysemityzmu” – kontynuował.
Profesora szczególnie zbulwersowała sugestia dziennikarza odnośnie kwestii przeprowadzania w Izraelu masowych testów genetycznych, które potwierdzałyby bądź zaprzeczały, że poszczególne osoby są rzeczywiście potomkami Abrahama. Chodzi oczywiście o szerszy kontekst wypowiedzi – czyli uzasadnianie przez chrześcijańskich syjonistów rzekomego prawa Żydów do biblijnych terenów. Carlson zakwestionował je wskazując, że jeśli Żydzi zamieszkujący obecnie Izrael nie wywodzą się genetycznie z terenów bliskowschodnich – a na przykład są z Polski czy Rosji – to ich roszczenia do zamieszkiwania w Ziemi Świętej są wątpliwe.
Lax komentował, że „aby dojść do tego punktu, musiało wydarzyć się coś głęboko niepokojącego na wielu poziomach”. Dodał, że apel Carlsona o testy genetyczne dla Żydów przekroczył granicę. „Jeśli kiedykolwiek słyszałem coś w stylu Hitlera, to kiedy mówi się o Żydach, którzy muszą udowodnić, że są Żydami, na podstawie DNA. Gdyby testy DNA były dostępne za czasów Hitlera, czy nie sądzi pan, że Hitler by z nich nie skorzystał?”, pytał retorycznie swojego rozmówcę z „NYP”.
Żydowski prawnik dodał, że mówi konkretnie o „wczesnym Hitlerze, o wczesnych latach, zanim doszedł do władzy, zanim faktycznie fizycznie doprowadził do czyjejś śmierci”. – Mówię o retoryce. Można go było wtedy powstrzymać. Ludzie nie traktowali Hitlera poważnie – ubolewał.
Profesor nie raz krytykował Carlsona wcześniej, jednak unikał kierowania negatywnych uwag pod adresem Vance’a. Tym razem stwierdził: – Od dawna miałem podejrzenia co do Vance’a. Chciałem mieć pewność. Zarzucił wiceprezydentowi, że nie można popierać ani w żaden sposób legitymizować poglądów Carlsona. Uznał to za „szaleństwo” i „zgniliznę mózgu”.
Wpływowego podcastera skrytykowali także: redaktor „Newsweeka” Josh Hammer, izraelski luminarz konserwatyzmu Yoram Hazony, ortodoksyjny komentator Ben Shapiro, kongresmen Randy Fine, proizraelskie grupy aktywistów StandWithUs i StopAntisemitism oraz wydawnictwa o konserwatywnym, proizraelskim nastawieniu, takie jak „Tablet”, „The Free Press” i „Commentary”.
Czy Carlson ma polityczne ambicje?
Jewish Telegraphic Agency wskazuje, że to, co wyprawia [sic !! md] Tucker Carlson ma istotne znaczenie, ponieważ „buduje [on] własną, potężną sieć polityczną przed wyborami uzupełniającymi, złożoną z postaci o rosnącym wpływie na młodych wyborców”. Carlson zaprasza na „przyjacielskie wywiady” kandydatów Partii Republikańskiej, w tym kandydata na gubernatora Florydy Jamesa Fishbacka, „miłośnika antysemickich memów”, ale także innych polityków stanowiących konkurencję w partii dla chrześcijańskich syjonistów np. kandydata do Senatu Paula Dansa, który rywalizuje z proizraelskim senatorem Lindsayem Grahamem czy kandydata na gubernatora stanu Iowa Zacha Lahna.
Niektórych Żydów oburza to, że amerykańskie środowiska żydowskie wstrzymały się z krytyką wiceprezydenta, co uznają za „skandaliczne” i „autodestrukcyjne”. Vance’a oszczędza Liga Przeciwko Zniesławieniom i jej prezes Jonathan Greenblatt czy Amerykański Komitet Żydowski.
Prof. Lax twierdzi, że poparcie, jakiego Vance udzielił Carlsonowi sprawiło, że ludziom „oczy wyskoczyły z orbit”. W ubiegły piątek po południu na platformie X wystosował nawet apel do prezydenta; „Dość. To stan wyjątkowy o podłożu antysemickim. Tylko Trump może go zakończyć. I musi to zrobić teraz” – napisał Lax, domagając się wyrzucenia wiceprezydenta i wykluczenia Tuckera Carlsona ze wszystkich organizacji konserwatywnych i republikańskich.
Inni członkowie MAGA krytykują Trumpa
Decyzja Trumpa w sprawie ataku na Iran spotęgowała wrzenie pośród sympatyków MAGA. Jak można było przypuszczać, w wywiadzie udzielonym w sobotni poranek głównemu korespondentowi ABC News w Waszyngtonie, Jonowi Karlowi, Carlson powiedział, że atak na Iran jest „absolutnie obrzydliwy i zły”. Zasugerował również, że będzie miał on istotny wpływ na ruch polityczny Trumpa, mówiąc: „To w znaczący sposób przetasuje karty”.
Była republikańska kongresmenka z Georgii, Marjorie Taylor Greene, zagorzała zwolenniczka MAGA, która pokłóciła się z Trumpem w sprawie ujawnienia akt Jeffreya Epsteina, opublikowała w mediach społecznościowych ostry, pełen wulgaryzmów komentarz. Zarzuciła prezydentowi zdradę programu MAGA i oszukanie wyborców. Trump nie stawia Ameryki na pierwszym, lecz ostatnim miejscu, uważa.
Popularny podcaster popierający prezydenta, Tim Pool, również skrytykował działania administracji jako zdradę programu wyborczego „America first”. Inni wpływowi działacze MAGA, Keith i Kevin Hodge napisali: „Uwolnienie narodu irańskiego nie jest powodem, dla którego głosowaliśmy na Trumpa. Prezydent Trump całkowicie OKŁAMAŁ swoich wyborców, wbił nóż w plecy naszemu krajowi i zhańbił swoje dziedzictwo bezpowrotnie, co jest największym upadkiem, jaki kiedykolwiek widzieliśmy” – skomentowało w sieci rodzeństwo.
Niektórzy republikańscy ustawodawcy, w tym kongresmen Thomas Massie z Kentucky, senator Rand Paul również z tego stanu oraz kongresmen Warren Davidson z Ohio ogłosili swoją dezaprobatę dla ataku USA na Iran. „To nie jest Ameryka przede wszystkim” – napisał Massie w poście w mediach społecznościowych, dodając, że po wznowieniu obrad Kongresu planuje współpracować z kongresmenem Ro Khanną, demokratą z Kalifornii, aby wymusić głosowanie w Kongresie w sprawie wojny z Iranem.
„Jerusalem Post”: Carlson chce zniszczyć MAGA. Walka o „duszę” Partii Republikańskiej
„Jerusalem Post” w opinii pod tytułem Tucker Carlson is trying to break Trump’s Republican movement that made him [„Tucker Carlson próbuje zniszczyć republikański ruch Trumpa, który go zbudował”], opublikowanej 26 lutego zaznaczył, że publicysta nie ogranicza się już tylko do komentowania, ale aktywnie podważa fundamentalne filary spuścizny Trumpa.
Autor opinii, Mike Evans komentował, że chociaż komentator „chce się przedstawiać jako strażnik hasła America first, w rzeczywistości staje się jedną z najbardziej destabilizujących sił w samym ruchu, który go wyniósł na szczyt”.
„To, czego jesteśmy świadkami, to nie grzeczna różnica zdań. To otwarty rozłam w MAGA, co główne media otwarcie opisują teraz jako wojnę domową o wpływy Carlsona i jego ataki na politykę zagraniczną prezydenta Trumpa, szczególnie w odniesieniu do Izraela i Iranu” – czytamy.
Autor zarzuca byłemu prezenterowi, że próbuje przedstawić zasługi gospodarza Białego Domu w polityce wobec Izraela jako „słabość”. Pośród „zasług” wymienia przeniesienie ambasady USA do Jerozolimy, uznanie suwerenności Izraela nad Wzgórzami Golan, pośredniczenie w zawarciu Porozumień Abrahamowych. Miały to być „historyczne posunięcia, które na nowo zdefiniowały relacje USA – Izrael”.
Autor odniósł się także do ostatniego wywiadu Carlsona z ambasadorem USA w Izraelu i do późniejszego komentarza Huckabee’ego, który wyraził nadzieję, że Carlson nie będzie już wpuszczany do Białego Domu, ponieważ „powoduje podziały” i jest „niebezpieczny”.
Autor opinii uważa, że retoryka dziennikarza to „nie jest język łagodnej niezgody”, lecz jest to „język alarmu”. „Carlson zaognił sprawę w wywiadzie dla saudyjskiej telewizji, twierdząc, że amerykańscy przywódcy są bardziej lojalni wobec obcego kraju niż wobec własnego, zasugerował, że polityka USA wobec Iranu jest dyktowana przez Izrael i nazwał izraelską kampanię w Strefie Gazy zawłaszczeniem ziemi. To nie są niuanse krytyczne. To prowokacyjne oskarżenia, odzwierciedlające narracje od dawna używane przez przeciwników Ameryki. Radykalny islam zabija ciało. Tucker Carlson, zdaniem swoich krytyków, stał się ich partnerem, zabijając duszę” – pisze Evans.
Autor podkreślił, że opinie Carlsona mają pozostawać „w wyraźnej sprzeczności z bardziej jastrzębim skrzydłem koalicji Trumpa”. Zadał więc pytanie: „Kto definiuje program Ameryka przede wszystkim?”.
I wyjaśnia, że „wersja Trumpa zawsze uwzględniała siłę, odstraszanie, wpływy i strategiczne sojusze”. Z kolei „wersja Carlsona skłania się ku izolacjonizmowi, sceptycyzmowi wobec sojuszników i podejrzliwości wobec niemal każdego zagranicznego zobowiązania”. To „filozoficzny konflikt, który ujrzał teraz światło dzienne”, kontynuował.
Grozi to rozłamem ruchu MAGA i nie ma wątpliwości, że te napięcia narastają. O ile syjoniści chrześcijańscy okazują zdecydowane poparcie dla Trumpa, o tyle Carlson, który „ma liczną publiczność w mediach cyfrowych” wpływa na „populistyczną, nieinterwencjonistyczną frakcję, coraz bardziej wrogo nastawioną do tradycyjnej republikańskiej polityki zagranicznej”. Dodaje: „To nie jest debata akademicka. To walka o przyszły kierunek Partii Republikańskiej”.
Evans ubolewa, że Carlson wciąż zachowuje dostęp do Białego Domu, mimo iż potępiają go prominentni sojusznicy prezydenta. „Ta niespokojna koegzystencja nie może trwać wiecznie. Albo ruch doprecyzuje swoje zasady, albo się rozpadnie” – sugeruje, wskazując, że już przekroczono pewną granicę. Obawia się, że prawicowy podcaster za bardzo osłabi ruch MAGA, przyczyniając się do jego klęski w przyszłych wyborach. „A to byłoby o wiele większym zwycięstwem dla przeciwników Trumpa niż cokolwiek, co dzieje się w Teheranie”, uważa Evans.
Konkluduje: „Tucker Carlson, jesteś fałszywym chrześcijaninem, fałszywym republikaninem i fałszywym zwolennikiem Trumpa”. „Gdybyś był prawdziwym chrześcijaninem, mówiłbyś prawdę, a nie rozpowszechniał to, co wielu uważa za fałsz. Gdybyś był prawdziwym republikaninem, stałbyś po stronie Izraela, a nie przeciwko niemu. A gdybyś był prawdziwym zwolennikiem Naczelnego Dowódcy, nie próbowałbyś podważać jego pozycji w czasie wojny, atakując jego politykę wobec Iranu, polegającą na zapewnieniu, że Iran nigdy nie zdobędzie broni jądrowej. To, że podróżujesz na Bliski Wschód i próbujesz podważyć politykę prezydenta Trumpa po tylu wojnach i przy tak wysokim napięciu, jest nikczemne, zdradzieckie i antyamerykańskie. To bardziej przypomina działania zagranicznego agenta radykalnego islamu niż uczciwego Amerykanina z krwi i kości. Wygląda również na to, że aktywnie angażuje się Pan w zapewnienie Demokratom zwycięstwa w wyborach uzupełniających. Nie powinno to być zaskoczeniem, biorąc pod uwagę, że Pana troje dzieci jest zarejestrowanymi Demokratami”, atakuje Evans.
„27-letni Buckley był pierwszym z dzieci Tuckera, który zarejestrował się jako Demokrata, czyniąc to w Dystrykcie Kolumbii 5 czerwca 2015 roku, według rejestrów wyborców. 29-letnia Lillian zarejestrowała się później jako Demokratka w Nowym Jorku 30 maja 2019 roku. Tymczasem 24-letnia Hope zarejestrowała się jako Demokratka na Florydzie 5 czerwca 2020 roku. Buckley obecnie pełni funkcję zastępcy rzecznika prasowego J.D. Vance’a. Te fakty rodzą poważne pytania o to, gdzie tak naprawdę leży Pana lojalność. Pańska lojalność nie polega na wspieraniu Donalda Trumpa, Partii Republikańskiej ani Biblii, którą, jak Pan twierdzi, kiedyś przeczytał, ale na promowaniu własnego programu, nawet jeśli oznacza to pozwolenie radykalnym, bezbożnym Demokratom na spalenie wszystkiego, za czym się opowiadamy”, konkludował.
Ta dość emocjonalna opinia Evansa nie bierze pod uwagę faktu, że do podobnych wniosków jak „znienawidzony” Carlson, dochodzą także inni konserwatyści – wydaje się, znacznie bardziej stonowani niż były prezenter Fox News – na przykład doktor John Hulsman.
Dr Hulsman: „Atak na Iran to oczywista głupota”
Autor powyższych słów jest prezesem i partnerem zarządzającym John C. Hulsman Enterprises, globalnej firmy zajmującej się oceną ryzyka politycznego.
Tuż po ataku na Iran zamieścił on swój komentarz na łamach „The American Conservative” pod znamiennym tytułem A War in Search of a Strategy. The attack on Iran is an obvious folly [„Wojna w poszukiwaniu strategii. Atak na Iran to oczywista głupota”].
Przedstawiając się jako „jeden z niewielu realistycznych Republikanów, którzy aktywnie sprzeciwiali się neokonserwatywnej gorączce ogarniającej kraj podczas nieszczęsnych rządów George’a W. Busha” przyznał, że wraz z wieścią o ataku Trumpa na Iran odczuł dokładnie „te same mdłości” co „w przypadku katastrofalnego awanturnictwa w Iraku”. Jego zdaniem „amerykańsko-izraelski atak na Iran to nic innego jak wojna w poszukiwaniu strategii”.
Zarzucił ekipie Trumpa, że „podobnie jak na początku XXI wieku, administracja – niczym bardzo kiepski dyskutant w liceum – rzuca obecnie niezliczonymi, słabymi argumentami strategicznymi, mając nadzieję, że coś w jakiś sposób się przyjmie; że analityczna ilość w jakiś sposób zniweluje potrzebę analitycznej jakości”.
Hulsman po kolei odpiera argumenty ekipy Trumpa, mającymi uzasadniać wojnę z Iranem. Nie wierzy w zdolności nuklearne Teheranu, które miałyby grozić Ameryce i światu w najbliższej przyszłości. Powołuje się na dane wywiadowcze. Odrzuca także argument, jakoby Irańczycy zagrażali amerykańskiemu życiu, wskazując, że teraz zagrożeni są żołnierze stacjonujący w bazach w regionie. Uznaje także, iż atak na Iran nie leży w interesie USA.
Pisze, że „administracja Trumpa zasługuje na wielkie uznanie za przekształcenie niewątpliwie kruchej amerykańskiej doktryny geostrategicznej w oparciu o w dużej mierze realistyczne kryteria. Zniknęła katastrofalna Wilsonowska/neokonserwatywna wizja establishmentu, że Ameryka musi interweniować wszędzie, zawsze i jednocześnie, jakby wszystkie regiony miały dla kraju równe znaczenie. Zdyskredytowany establishment polityki zagranicznej z pewnością zapomniał o panaceum, że jeśli kochasz wszystko, nie kochasz nic, że brak podejmowania strategicznych decyzji w oparciu o amerykańskie interesy narodowe jest wyborem samym w sobie. Zamiast tego, w Strategii Bezpieczeństwa Narodowego i gdzie indziej, ekipa Trumpa dokonała szeregu śmiałych, realistycznych wyborów, dostosowując amerykańską politykę zagraniczną do nowej ery wielobiegunowej. Zgodnie z Rooseveltowskim odpowiednikiem doktryny Monroe’a, najpierw jest półkula zachodnia, potem kluczowy Indo-Pacyfik (z dużą częścią przyszłego wzrostu politycznego świata, a także z dużym ryzykiem politycznym), następnie Europa, a dopiero na końcu Bliski Wschód. W takich okolicznościach przejście do roli zagranicznego mocarstwa równoważącego ma największy sens; Ameryka powinna agresywnie interweniować w tak ważnym, ale nie kluczowym regionie tylko wtedy, gdy organiczna równowaga sił zostanie zachwiana. Pogląd, że obecny Iran stanowi zagrożenie dla takiej regionalnej równowagi sił, jest absurdalny. Niepiśmienni ekonomicznie mułłowie zrujnowali gospodarkę; program nuklearny został zdecydowanie zahamowany; rząd został zmuszony do zastrzelenia tysięcy własnych dzieci, aby utrzymać się u władzy; irańscy partnerzy są jedynie cieniem samych siebie, niezależnie od tego, czy jest to Hamas, Hezbollah, reżim Asada w Syrii, chaotyczni Irakijczycy, czy piraccy Huti. Mówiąc wprost, nie są to cechy mocarstwa, które zamierza przejąć kontrolę i wywrócić do góry nogami strategiczny porządek regionalny na Bliskim Wschodzie” – wyjaśnia.
Zaznaczył, że „Iran stanowi większe zagrożenie dla Izraela niż dla Stanów Zjednoczonych pod względem geograficznym, zasobów rakietowych i tym podobnych”. Jednak „interesy amerykańskie nie są takie same jak interesy jakiegokolwiek innego kraju”, w tym nawet długoterminowych sojuszników, takich jak Izrael.
Ponadto „Iran nie znajduje się (pomimo pogłosek neokonserwatystów i Mossadu) w stanie rewolucyjnego fermentu; nie jest to domek z kart, który może się zawalić po kolejnym zamachu bombowym. Nawet jeśli wielki ajatollah nie żyje (jak donoszą niektóre media), sam reżim nie wykazuje oznak rozpadu. Co więcej, podczas niedawnych, tragicznych demonstracji okazało się, że jest wręcz przeciwnie. Pomimo dziesiątek tysięcy ludzi wychodzących na ulice i pomimo zapewnień Rezy Pahlawiego, zdesperowanego następcy tronu, że część kluczowego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) dołączą do ludu, nic takiego się nie wydarzyło” – pisze.
I dodaje: „Moja firma zajmująca się ryzykiem politycznym wykonała sporo pracy, oceniając, co jest potrzebne do zorganizowania udanej rewolucji, czy to we Francji, Stanach Zjednoczonych, Rosji, Chinach, czy na Kubie. Jednym z kluczowych czynników jest to, aby członkowie średniego szczebla instytucji bezpieczeństwa (armii, służb wywiadowczych, ministerstwa spraw wewnętrznych) przeszli na stronę ludu: pułkownicy, majorzy i kapitanowie najpierw fraternizowali się z demonstrantami, a następnie aktywnie pomagali im w dozbrajaniu. To niezbędny krok w każdym procesie rewolucyjnym, alchemia, która przekształca zwykłe niepokoje w trwałą zmianę polityczną. Jednak ostatnio, pomimo zapewnień niedoświadczonego następcy tronu, nic takiego się nie wydarzyło. Zamiast przejść na stronę ludu, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) morderczo go rozstrzeliwał. Nic nie wskazuje na to – cokolwiek stanie się z chorym ajatollahem – że to domek z kart, który wkrótce się zawali” – wskazuje. I przestrzega przed „błędem gorącej ręki”, czyli „przekonaniem, że skoro ktoś miał szczęście (na przykład trafił cztery rzuty za trzy punkty z rzędu), to nadal będzie miał”.
Obecna wojna to coś znacznie większego niż operacja bombardowania irańskiego ośrodka nuklearnego Fordow czy uprowadzenie prezydenta Wenezueli. „Po pierwsze, były to bardzo konkretne, ograniczone misje, z bardzo jasno określonymi kryteriami sukcesu i porażki. Tym razem, z wielodniowymi atakami, misja jest dłuższa i co najważniejsze – jak właśnie jasno wyjaśniliśmy – miara sukcesu i porażki jest nie tylko niejasna; po prostu jej nie ma. Prawie niemożliwe jest osiągnięcie sukcesu w polityce zagranicznej, jeśli warunki tego sukcesu nie zostaną jasno określone; tutaj, podobnie jak w Iraku, mamy jedynie wojnę w poszukiwaniu strategii. Gdyby to się udało na takich warunkach, byłby to pierwszy taki przypadek w historii. Jednak z pewnością zagrożony jest jeden z najważniejszych momentów ery Trumpa: idea, że musimy zaprzestać prowadzenia źle pojętych wojen z wyboru i służyć potrzebom Ameryki na pierwszym miejscu”, puentuje.
W ciągu najbliższych miesięcy, wraz z kolejnymi tygodniami wojny na Bliskim Wschodzie, wyborami uzupełniającymi i kampanią prezydencką okaże się, czy ruch MAGA rozpadnie się i czy Partia Republikańska rzeczywiście zmieni swoje oblicze, czego obawiają się chrześcijańscy syjoniści.
Agnieszka Stelmach
Czy Trump jest marionetką Bestii?
Czy Trump jest marionetką Bestii?
2 marca 2026
AIX
Walka demonów skupia ludzką uwagę. Ich polityczne lub religijne awatary zasłaniają prawdę.
Na poziomie najniższym mamy komentarz Zychowicza. Pożytek duchowy żaden, ale w przeciwieństwie do mediów głównego nurtu nie stroni od faktów. Niektóre wymagają jeszcze weryfikacji.
Zdecydowanie na wyższym poziomie – edukacyjnym – historycznym możemy umieścić komentarz (nie bez błędów) Wojciecha Szewko.
Ewidentnym kłamstwem, które jest powtarzane przez polskojęzycznych idiotów jest “Iran jest źródłem destabilizacji w regonie”. Źródłem destabilizacji są Izrael i USA.
W moim głębokim przekonaniu powód ataku jest jeden. Iran jest ostatnim krajem, którego armia jest i była w stanie zagrozić “państwu, które leży tam gdzie chce”.
Wojciech Szewko
Uwaga, wstęp trwa przez 31min 25 sekund.
Kto rządzi Ameryką? Nie Amerykanie.
Kto rządzi Ameryką? Nie Amerykanie.
Paul Craig Roberts 26 lutego 2026 r. paulcraigroberts/who-rules-america-not-americans
Syjonistyczne amerykańskie media, takie jak NPR, obwiniają prokuratora generalnego USA Bondiego o ukrywanie akt dotyczących Epsteina w celu ochrony prezydenta Donalda Trumpa.
Oto zarzuty wysunięte przez NPR, które nie ma żadnych dowodów poza rzekomym „śledztwem” nad dokumentami, które według NPR istnieją, ale których NPR nie widziało:
„Departament Sprawiedliwości ukrył część akt Epsteina związanych z zarzutami, że prezydent Trump dopuścił się molestowania seksualnego nieletniego, jak wynika ze śledztwa NPR. Usunął również niektóre dokumenty z publicznej bazy danych, w których oskarżenia przeciwko Jeffreyowi Epsteinowi również wspominają o Trumpie.
Niektóre dokumenty nie zostały upublicznione, pomimo obowiązującego prawa. Należą do nich dokumenty, które prawdopodobnie zawierają ponad 50 stron wywiadów FBI, a także notatki z rozmów z kobietą, która dziesiątki lat temu, gdy była nieletnia, oskarżyła Trumpa o molestowanie seksualne. epstein-files-trump-accusation-maxwell
Oczywiście, NPR nie ma możliwości prowadzenia śledztw. NPR to instytucja propagandowa, której celem jest podważenie tradycyjnej białej Ameryki, którą NPR przedstawia jako rasistowską i wyzyskującą.
Oskarżenia NPR, podobnie jak te stawiane przez resztę amerykańskich mediów, które wykorzystują się do serwowania oficjalnych narracji, mają na celu odwrócenie uwagi od śledztwa w sprawie tego, czy Epstein prowadził operację szantażu izraelskiego Mossadu, mającą na celu dostosowanie amerykańskiej, brytyjskiej i europejskiej polityki zagranicznej na Bliskim Wschodzie do polityki Izraela.
Drogi czytelniku, czy zauważyłeś, że absolutnie nikt nie chce zbadać sedna problemu?
Już sam ten fakt pokazuje, jak realny jest ten problem.
Działalność Epsteina, za którą otrzymywał sowite wynagrodzenie, polegała na skompromitowaniu kilku wysoko postawionych amerykańskich, brytyjskich i europejskich urzędników, którzy mieli wpływać na politykę amerykańską, europejską i brytyjską na Bliskim Wschodzie, a także dbaniu o to, aby była ona zgodna z polityką Izraela.
O to właśnie chodzi w sadze Epsteina. Jest ona tuszowana przez rząd USA, rząd brytyjski i rządy europejskie, które wszystkie popierają izraelski syjonistyczny program Wielkiego Izraela. Ambasador USA w Izraelu, Huckabee, zademonstrował poparcie Waszyngtonu dla Wielkiego Izraela w wywiadzie dla Tuckera Carlsona, mówiąc, że Izrael powinien po prostu teraz zająć cały Bliski Wschód.
Władzę, jaką Izrael ma nad Ameryką, widać wyraźnie, gdy prezydentowi Trumpowi łatwiej jest deportować zagranicznego studenta legalnie przebywającego w Ameryce, który studiuje na amerykańskim uniwersytecie i ośmiela się wspominać lub krytykować izraelskie ludobójstwo w Palestynie, niż deportować imigranta-najeźdźcę, który przebywa w kraju nielegalnie.
Władza Izraela nad Ameryką jest oczywista.
W amerykańskiej szkole nie można odmawiać chrześcijańskiej modlitwy, ale republikański parlament w Teksasie można przekupić, aby uchwalił ustawę, która nakazuje indoktrynację amerykańskich uczniów w Teksasie izraelską propagandą religijną i polityczną. Jeśli syjonistyczne ustawodawstwo wejdzie w życie w Teksasie, przyszli Teksańczycy będą dorastać indoktrynowani jako Izraelczycy, a nie Amerykanie.
A MAGA-Amerykanie uważają, że Republikanie są naszym zbawieniem.
Stany Zjednoczone Ameryki dawno temu przestały być niepodległym krajem. W istocie nie są już nawet państwem. Napływ wielu imigrantów do ich granic, których wjazd był raczej ułatwiany niż utrudniany, sprawił, że Stany Zjednoczone stały się wieżą Babel, w której nie ma już nawet wspólnego języka.
Dziś Stany Zjednoczone są siłą militarną Izraela. Stany Zjednoczone niszczą kraje sprzeciwiające się izraelskiemu syjonistycznemu planowi Wielkiego Izraela, terytorium obejmującego cały Bliski Wschód, co wielokrotnie publicznie dawali do zrozumienia izraelscy urzędnicy państwowi.
Jednak na Amerykanach nie robi wrażenia, gdy izraelski minister w telewizji publicznej pokazuje wszystkim mapę, która pokazuje, że Izrael, zgodnie z definicją Izraela, to cały Bliski Wschód od Nilu po Pakistan. Beztroskim, zindoktrynowanym obywatelom amerykańskim nigdy nie przychodzi do głowy, że przez ćwierć wieku pod płaszczykiem „wojny z terroryzmem” Amerykanie, przelewając krew i pieniądze, walczą o stworzenie Wielkiego Izraela dla Izraela. Zamiast przyznać się do oszustwa, Amerykanie skandują: „Nie możesz być Amerykaninem, jeśli nie kochasz Izraela”.
Niestety, wielu Amerykanów nie rozumie podporządkowania amerykańskiej polityki wewnętrznej i zagranicznej Izraelowi. W rezultacie Stany Zjednoczone nie istnieją już jako niepodległe państwo. Są marionetką Izraela, a naszym głównym marionetką jest prezydent Donald Trump.
O Komunii i Mszach dla arystokratów – w koncłagrze
Ta historia opisana jest „przy okazji” biografii Ballali Radziwiłł, ale ta sama historia wywózki –w słynnych „Listach niewysłanych” –Anny Branickierj –Wolskiej
Zgarnęli creme de la creme arystokracji polskiej: Branickich – rodzinę ostatniego właściciela Wilanowa, Radziwiłłów –właścicieli Nieborowa ze synem, synową i ich dziećmi, Krasickich i Zamoyskich – razem 16 osób przebywających w momencie aresztowania w pałacu nieborowskim.
NKWD wywiozło ich 21.stycznia 1945r. etapem przez Gniezno(?) do Moskwy na Łubiankę, a następnie do obozu internowania w Krasnogorsku. Zwolnieni dopiero we wrześniu 1947, 12 października dotarli do Warszawy.
=============================================
„NIGDY SIĘ NIE BAŁAM”- Prawdziwa historia księżnej niezłomnej: Ballali Radziwiłł „Alina Pietrowna Wasilewicz”
Str. 265
„W listopadzie 1946 r pękła deska w podłodze baraku i przyszedł stolarz, by to naprawić. Okazało się że nie jest Niemcem, a Austriakiem i nie stolarzem, a inżynierem z Wiednia, nie jest tez szeregowcem a oficerem. Arnold Nesselrath nie był jedynym więźniem, który ukrywał swą, tożsamość – od niego dowiedzieli się, że w obozie jest codziennie odprawiana Msza św., do której Arnold służy, bo wśród uwięzionych jest trzech księży katolickich. Grupa Polaków zaczęła zastanawiać się, jak się z tym księdzem skontaktować, by móc otrzymać rozgrzeszenie w sposób, na jaki pozwalają warunki. Hrabianka Branicka zorganizowała to –
Wszyscy mieli zgromadzić się w pokoju Zamoyskich o określonej godzinie, wzbudzić w sobie żal i wspólnie się modlić. Kapłan miał się pojawić na wzniesieniu widocznym z okna, gdzie znajdował się magazyn i wielki portret Stalina. Na znak, że już są gotowi mieli otworzyć lufcik i tak ksiądz udzieli im rozgrzeszenia. Ponieważ nie wiedzieli jak ten ksiądz wygląda, umówili się że będzie miał przy sobie coś czerwonego.
Nadszedł ten wyjątkowy dzień. Od rana wszyscy byli skupieni, robili rachunek sumienia z całego życia, mszaliki wędrowały z rąk do rąk. O określonej godzinie wśród kilku jeńców dostrzegli jednego z czerwoną książką pod pachą, który poprawiał czapkę i dyskretnie robił znak krzyża. Edmund otworzył lufcik, wszyscy na kolanach pod zaimprowizowanym ołtarzem modlili się po cichu, niektórzy płakali. Były z nimi tez fraulein Hoth i Węgierka Marika, wtajemniczone też w tę akcje(…) „Spod portretu Stalina z propagandowym hasłem dostaliśmy pierwsze rozgrzeszenie w Rosji” –wspomina Xawery Krasicki.
Skoro udało się uzyskać rozgrzeszenie, zapragnęli tez otrzymywać Komunię św. Ponownie ułożono plan jak przeszmuglować Komunię św. Późnym wieczorem Edmund i Xawery stanęli na czatach, hr. Anna Branicka wspięła się na płot i wypatrywała Arnolda. Ten nadszedł wkrótce, odczekali chwilę, by strażnik na wieży odwrócił się. Austriak wyciągnął puszeczkę po konserwie „Oskar Mayer Chicago” i podał jej: „Anna hier ist Herr Gott”. Z nieprawdopodobnym wzruszeniem Anna wzięła i skierowała się do baraku. Po drodze na czatach rozstawieni byli wtajemniczeni – w tym też japoński generał. Na widok Anny stojący tam Edmund Radziwiłł zdjął czapkę i przyklęknął. Anna weszła do pokoju księstwa Radziwiłłów, postawiła puszkę na ołtarzyku i też uklękła, jak i pozostali. Edmund Radziwiłł wybrany został jednogłośnie do rozdawania Komunii sw która nie była w formie komunikantów, a okruchów obozowego rosyjskiego chleba.(..)
Str. 268
1.stycz 1947 Hrabia Xawery Krasicki ogłosił głodówkę –Rosjanie byli na głodówki niezwykle uczuleni. Napisał list, ze pozbawieni są wolności bez wyroku sądowego, siedzą już 2 lata, pozbawieni swobód obywatelskich, że przebywają razem z Niemcami -swymi wrogami, a faszystowscy generałowie sa lepiej niż oni traktowani. Żądał kontaktu z ambasada RP w Moskwie i wyjaśnień powodu uwięzienia i kiedy wrócą do Polski, a domagał się także posługi księdza katolickiego i jeszcze paru innych rzeczy.
Przyjechało naczalstwo z Moskwy – rozmowy mało dały, ale 2 tygodnie później zjawił więzień ks Piotr Mohr –niemiecki kapelan spod Stalingradu.
Pierwsza Msza św odbyła się w pokoju Zamoyskich na stole przykrytym kocem i czystym prześcieradłem. Ksiądz w kazaniu mówił o Bogu, który przyszedł przez druty i kraty. Część tekstów mszalnych była po łacinie, a część po niemiecku. Na zakończenie zaśpiewali „Boże coś Polskę” a ksiądz rozpoczął „Ojcze nasz” – po polsku. Rosjanie zaczęli im dostarczać białą mąkę na komunikanty i czerwone wino z niemiecką etykietą z Hamburga
„Te msze przynosiły nam uspokojenie, ukojenie, a wielką wartością był też kontakt z ks Mohrem.”
Dugin: Nadchodzi „królestwo” Epsteina?
Dugin: Nadchodzi „królestwo” Epsteina?
To, co wydarzyło się pierwszego dnia wojny między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem z Iranem, zasadniczo zmienia równowagę sił na świecie, a także zasady polityki międzynarodowej.
Trump od dawna twierdzi, że prawo międzynarodowe nie istnieje: „To, co uważam za moralne, jest tym, co uważam.” W zasadzie, po porwaniu Maduro i ustanowieniu bezpośredniej zewnętrznej kontroli nad Wenezuelą, a także po uderzeniach na Iran wraz z zniszczeniem wojskowych, politycznych i religijnych przywództwa kraju, suwerennej potęgi, która była w stanie negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi i ich nie porzuciła, nie można już rozmawiać o zasadach, prawie ani żadnych normach stosunków międzynarodowych na świecie.
Rzeczywiście, teraz działa tylko prawo siły. Ten, kto uderza szybciej lub wykonuje tę czy inną akcję szybciej, ma rację. A wszystko inne staje się tylko dodatkowym uzasadnieniem. To znaczy, teraz ważne jest, by zadać decydujący cios wrogowi, przełamać jego opór, zniszczyć przywództwo i uderzyć w główne obiekty wojskowe i energetyczne. A potem możesz rysować, jak chcesz, uzasadniać to i długo się zastanawiać.
Myślę, że teraz niemal wszystko zależy od tego, jak długo i jak zdecydowanie Iran będzie w stanie się bronić. Jeśli będzie kontynuował tę wojnę po zniszczeniu przywództwa politycznego, jeśli nie podda się, nie wywiesi białej flagi i nie skapituluje, może to źle skończyć się dla samego Zachodu. W końcu wtedy wszyscy inni zaczną zachowywać się tak samo, nie zwracając uwagi na nic i przeceniając swój potencjał. To uwolni ręce wielu regionalnych mocarstw, które zrobią, co tylko zechcą. Więc bardzo szybko może dojść do użycia broni nuklearnej – być może w konflikcie pakistańsko-afganistanskim, a może w innych sytuacjach. Zdecydowanie nie ma żadnych zasad.
Krótko mówiąc, jeśli Iran będzie się nadal bronił pod przewodnictwem nowego przywództwa, może to prowadzić do bardzo poważnych konsekwencji dla samego Zachodu, obrócić się przeciwko Trumpowi, Stanom Zjednoczonym i krajom NATO.
Ale jeśli sytuacja z Wenezuelą powtórzy się – albo nowe przywództwo ogłosi kapitulację, albo wojsko po prostu nie będzie w stanie kontynuować działań wojennych, wojna będzie krótka. W tym przypadku będziemy musieli spodziewać się podobnego scenariusza. Nie ma co do tego wątpliwości: Trump i Zachód, widząc, że taki plan działa, po prostu wyeliminują główne polityczne i wojskowo-polityczne przywództwo Rosji.
Do tej pory już widać, że zachowujemy się niezdecydowanie. I według tego samego modelu, podczas kolejnych negocjacji z Kushnerem i Whitkoffem, zostaniemy zaatakowani. Może nawet przy pomocy broni jądrowej. Dlatego uważam, że sytuacja jest dla nas krytyczna. Nie stanęliśmy w obronie Wenezueli czy Iranu, Chiny również pozostają neutralne. Ale w tym przypadku Chiny będą następne po nas. A wtedy „królestwo” Epsteina będzie panować nad całym terytorium ludzkości.
Chciałbym podkreślić, że już dziś możemy powiedzieć, że nie mamy do czynienia tylko z liberalnym Zachodem. Liberalizm bardzo szybko zniknął i zniknął z agendy. Nikt już nie mówi o wartościach liberalnych czy demokracji – to wszystko już przeszłość.
Teraz jest kult Baala, kult złotego cielca, kult światowej potęgi, kult Stanów Zjednoczonych i Izraela. To cywilizacja przemocy, satanizmu, kanibalizmu, perwersji i pedofilii. A ta „pedofilska cywilizacja Baala” zrzuca maski na naszych oczach i zaczyna atakować na poważnie.
To, co się dzieje, bardzo przypomina czasy końcowe z każdego punktu widzenia. A jeśli nie znajdziemy siły, by zrozumieć sytuację, znajdziemy się w katastrofalnej sytuacji. Wiele osób mówi: „To nie czas na panikę”, ale czasem lepiej być pesymistą, niż myśleć, że przetrwamy. Iran jest ostatnią przeszkodą w bezpośredniej wojnie między cywilizacją Baalów a Rosją.
Gdybyśmy mieli wystarczająco dużo woli i determinacji (choć mam co do tego duże wątpliwości), musielibyśmy zacząć działać według tych samych zasad, według których wszyscy inni już działają. Oznacza to, że wyeliminowanie wojskowo-polityczne przywództwa Ukrainy i, nie zwracając uwagi na koszty, realizacja celów specjalnej operacji wojskowej.
Ale obawiam się, że nie odważymy się tego zrobić, tylko kontynuować starą piosenkę.
A potem, powtarzam, rakiety dotrą do Moskwy dokładnie podczas negocjacji z Kushnerem i Whitkoffem, dosłownie według scenariusza irańskiego. Cywilizacja Baala jest prosta: powtarza te same scenariusze – i działają one raz za razem. Bo wszyscy uważają, że dotyczy to tylko Kaddafiego, Husajna, Miloszevicia, Mubaraka, Nasrallaha, Assada czy Chameneiego, ale nie jego osobiście.
I tak, krok po kroku, cywilizacja Baala osiąga swoje cele.
Dlatego albo pilnie się zmobilizujemy, albo sytuacja będzie niezwykle trudna. A jeśli wciąż mamy złudzenia, oznacza to, że w naszym własnym obozie jest jakaś najgłębszy fałsz. Szczególnie widoczne na tle wydarzeń w Iranie – katastrofy na skalę globalną. Zginęli tam wspaniali ludzie, wspaniałe postacie duchowe. Dla porównania, wygląda to tak, jakby patriarcha Moskwy, prezydent, szef Sztabu Generalnego i wszyscy kluczowi ministrowie zostali zabici jednocześnie. A jednocześnie – morderstwo ponad stu uczennic i niewinnych dusz, które zginęły od rakiet. Czy można po tym pozostać obojętnym i udawać, że nas to tak naprawdę nie dotyczy: mówią, że naszą sprawą jest partia.
Dlatego jeśli to wszystko zniesiemy i będziemy milczeć, następnym razem oni zrobią to samo nam. Dlatego jestem absolutnie pewien, że w obecnej sytuacji powinniśmy natychmiast wprowadzić stan wyjątkowy. Przynajmniej na poziomie najwyższego kierownictwa. W końcu sytuacja staje się dla nas po prostu krytyczna.
Aleksander Dugin
Za: geopolitica.ru
Przed agresją: O sytuacji w Iranie z Agnieszką Piwar
O sytuacji w Iranie z Agnieszką Piwar rozmawia Marek Tomasz Chodorowski
Nadejście Mesjasza
Nadejście Mesjasza
Autor artykułu Marek Wójcik 2. marca 2026 world-scam/nadejscie-mesjasza
Trwające tysiące lat oczekiwane przez wyznawców religii żydowskiej przybycie mesjasza, właśnie w tych dniach staje się coraz bardziej realne. Jakkolwiek nie odbędzie się to w sposób, jakiego spodziewali się żydowscy mędrcy – ku chwale Izraela.
Wręcz przeciwnie nadchodzi właśnie koniec panowania terroru i rasizmu jawnie głoszonego przez wyznawców syjonistycznych, antyludzkich ideologii. Mesjasz postanowił położyć kres ludobójstwu i niszczeniu wszelkich nieżydowskich nacji. Najwyraźniej rabini źle odczytali i zinterpretowali zawiłe teksty Talmudu.
Tak upragniona przez władze Izraela wojny z Iranem właśnie się rozpoczęła. Wczoraj Wall Street Journal napisał, że Szef irańskiego bezpieczeństwa ponownie naciska na wznowienie rozmów z USA źródło. Była to zwykła w takich sytuacjach kaczka dziennikarska, służąca Trumpowi do wyjścia z twarzą z sytuacji, w którą sam się wmanewrował. Najpotężniejsza armia świata zbyt pochopnie rozpoczęła bombardowanie Iranu, oczekując jak w czerwcu ubiegłego roku bezwarunkowej kapitulacji Teheranu. Ponownie okazało się, że kapitulacji nie będzie. A już na pewno nie ze strony Iranu. Kapitulacja spodziewana jest prędzej ze strony Izraela.
Także wczoraj wieczorem nadeszło sprostowanie od szefa irańskich służb bezpieczeństwa. Pisze o tym artykuł na ZeroHedge: „Nie będziemy negocjować”: szef irańskich służb bezpieczeństwa zaprzecza doniesieniom WSJ. Źródło.
Sytuacja pomimo bombardowania przez USA i Izrael Iranu jest zdecydowanie korzystniejsza dla strony irańskiej.
Trudno jest oczekiwać, że w takiej sytuacji Iran przyjdzie błagać upadającą na naszych oczach potęgę o litość, kiedy nadeszła okazja, by skończyć raz na zawsze ze źródłem wszelkich zagrożeń na Bliskim Wschodzie, czyli z państwem okupującym Palestynę – z Izraelem.
Podpisanie przez Iran zawieszenia broni, zatrzymałoby ekspansję Izraela ponownie na kilka miesięcy, by potem ponownie wywierał naciski prowojenne na USA i takie kilkudniowe wojny powtarzałyby się nieustannie. Obalenie rządy ajatollahów w Iranie przez protesty ludności są jedynie pobożnym życzeniem USA i jego karłowatego sprzymierzeńca. Nasze media podają fałszywe informacje o radości Irańczyków z powodu śmierci Ali Hosejni Chameneiniego. Naprawdę wywołało to wielkie oburzenie wśród większości szyickiego społeczeństwa Iranu.
Nie jest to jedyna relacja filmowa pokazująca masowe oburzenie Irańczyków z powodu zamordowania ich duchowego przywódcy. Ali Hosejni Chamenei zginął, ponieważ postanowił nie ukrywać się przed atakami i był łatwym celem dla agresorów.
Cena ropy za baryłkę skoczyła z 67 na 73 dolary i wkrótce zobaczymy to także na stacjach benzynowych. Cena złota osiągnęła dziś kolejny rekord wszechczasów 5.400 USD. Piszę ten artykuł na sześć godzin przed otwarciem giełdy na Wall Street.
Przyjście mesjasza nie spełni żydowskich oczekiwań także wtedy, gdy uda im się zbudować w Jerozolimie trzecią świątynię. Tyle zakłamania, niesprawiedliwości i oszustw ze strony syjonistów nie doprowadzi do panowania aszkenazyjskiej społeczności panów nad całym światem.
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Rabbi Dovid Feldman Condemns the Zionist War on Iran
Czy wulgaryzm to język diabła?
Czy wulgaryzm to język diabła?
TFP | 14/03/2024 polskakatolicka/czy-wulgaryzm-to-jezyk-diabla
„Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym — syn człowieczy, że się nim zajmujesz? Uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich, chwałą i czcią go uwieńczyłeś”. (Ps 8, 5-6)
Psalm 8 przypomina nam, że człowiek został stworzony niewiele niższym od aniołów. Skoro tak, czy nie powinniśmy dążyć do tego, by nasze zachowanie i sposób bycia odzwierciedlały tę wyjątkową godność?
Mowa jako fundament cywilizacji chrześcijańskiej
Jednym z przejawów cywilizacji chrześcijańskiej jest kultura języka. W przeszłości ludzie, szanując swoje chrześcijańskie dziedzictwo, dbali o piękno i czystość mowy. Wulgaryzmy, przekleństwa i złorzeczenia były uznawane za oznakę moralnej degradacji. Nawet ci, którzy nie identyfikowali się z chrześcijaństwem, starali się unikać wulgarnego języka w przestrzeni publicznej.
Upadek barier przyzwoitości
Dziś obserwujemy powszechną akceptację wulgaryzmów. Język, który dawniej uważano za niedopuszczalny, stał się normą. Przekleństwa można usłyszeć wszędzie – w przestrzeni publicznej, mediach, a nawet w obecności dzieci, duchowieństwa czy osób starszych. Brak powściągliwości i kultury języka dotyczy wszystkich grup społecznych, bez względu na wiek, płeć czy status społeczny.
Co więcej, wulgarność często bywa traktowana jako wyraz „szczerości” lub „autentyczności”. W efekcie nawet osoby religijne, konserwatywne, pro-life czy prorodzinne niekiedy posługują się wulgarnym językiem, nie dostrzegając w tym niczego niestosownego. Tymczasem cywilizacja chrześcijańska opiera się na zasadach takich jak szacunek, piękno i godność – także w mowie.
Wulgarność jako broń ideologiczna
Wulgarne słownictwo często wykorzystywane jest jako narzędzie walki ideologicznej. Osoby broniące chrześcijańskich zasad nierzadko spotykają się z agresją werbalną. Przykładem są członkowie Towarzystwa na rzecz Obrony Tradycji, Rodziny i Własności (TFP), którzy podczas publicznych akcji modlitewnych i kampanii na rzecz moralności są obrzucani wulgarnymi obelgami. Przeciwnicy cywilizacji chrześcijańskiej, nie mając racjonalnych argumentów, sięgają po język nienawiści i pogardy.
Warto zauważyć, że wulgarność często towarzyszy manifestacjom nienawiści wobec wiary i zasad chrześcijańskich. Opisy przypadków opętań i satanistycznych manifestacji wskazują, że nieczyste duchy posługują się bluźnierstwami i wulgaryzmami. Można więc powiedzieć, że wulgarność jest językiem sprzecznym z tym, do czego Bóg powołał człowieka.
Dlaczego język się degraduje?
Przyczyn wzrostu wulgarności w przestrzeni publicznej jest wiele:
Zanikanie barier przyzwoitości – W przeszłości przeklinanie było surowo piętnowane. Dziś jest powszechnie akceptowane, a nawet promowane w mediach i popkulturze.
Kultura nihilizmu i moralnego relatywizmu – Społeczeństwa, które aprobują aborcję, pseudomałżeństwa czy pornografię, tracą wrażliwość na piękno i znaczenie ludzkiego życia. Gdy brak troski o duszę, zanika też troska o język.
Niedbałość w codziennym życiu – Ubiór i sposób bycia często odzwierciedlają podejście do języka. Kultura niedbałości i braku estetyki sprzyja używaniu wulgarnego słownictwa.
Odrzucić współczesną wulgarność
Jako chrześcijanie jesteśmy wezwani do życia w sposób, który uwielbia Boga. Święty Paweł pisał: „Odrzućcie to wszystko: gniew, zapalczywość, złość, znieważanie, haniebną mowę od ust waszych!” (Kol 3,8). Powinniśmy zatem dążyć do czystości języka, unikając wulgaryzmów i zachęcając innych do kultury słowa.
Święty Klemens Aleksandryjski mówił:
„To, co wychodzi z ust, kala człowieka – pokazuje, że jest nieczysty, pogański, niewytrenowany, rozwiązły, a nie wybrany, właściwy, honorowy i umiarkowany”.
W dobie upadku kultury języka warto na nowo odkryć jego piękno i znaczenie. Nie pozwólmy, aby współczesna wulgarność oderwała nas od Boga i od godności, do której zostaliśmy stworzeni.
Źródło artykułu: www.tfp.org
edytowano: 11.03.2025
EPIC FURY: Turniej ATP w Indian Wells. Występ czołowych zawodników pod znakiem zapytania. Utknęli w Dubaju
Turniej ATP w Indian Wells.
Występ czołowych zawodników
pod znakiem zapytania.
Utknęli w Dubaju
sport.tvp/turniej-atp-w-indian-wells-wystep-czolowych-zawodnikow-utkneli-w-dubaju
Daniił Miedwiediew, Andriej Rublow i Tallon Griekspoor to niektórzy tenisiści z grupy ponad 40 zawodników, działaczy i pracowników ATP, którzy utknęli w Dubaju z powodu eskalacji konfliktu na Bliskim Wschodzie. Ich szanse na udział w turnieju w Indian Wells stają się coraz mniejsze.
Kłopoty byłego lidera rankingu ATP. Może opuścić turniej w Indian Wells
Ta trójka graczy rywalizowała w Dubaju praktycznie do końca. Półfinały odbyły się w piątek, a finał z udziałem Miedwiediewa i Griekspoora był zaplanowany na sobotę w Aviation Club Tennis Centre. Do decydującej rozgrywki nie doszło, gdyż Holender wycofał się przed meczem z powodu kontuzji ścięgna udowego, co dało Rosjaninowi 23. tytuł ATP.
Jednak ta wiadomość zeszła na dalszy plan w obliczu wydarzeń, po tym gdy Stany Zjednoczone i Izrael rozpoczęły działania militarne przeciwko Iranowi. Ten w odwecie zaatakował kilka amerykańskich baz w regionie, w tym w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
W rezultacie przestrzeń powietrzna w regionie Zatoki Perskiej została zamknięta przynajmniej na kilka dni. Miedwiediew, Griekspoor, Rublow, ale też debliści Marcelo Arevalo, Mate Pavić, Harri Heliovaara i Henry Patten zostali zmuszeni do szukania schronienia w swoich hotelach. [?? to one mają Iron mycka?? md]
Miedwiediew w niedzielę w rozmowie z portalem tenisowym „Bolshe” potwierdził, że czuje się dobrze. Nie wiadomo jednak, kiedy będzie mógł opuścić Dubaj.
– Sytuacja jest niezwykła. Przestrzeń powietrzna jest zamknięta, nikt nie wie, kiedy będziemy mogli odlecieć. Nie wiadomo, czy potrwa to długo, czy nie, więc po prostu czekamy na to, co będzie się działo w najbliższych godzinach – relacjonował rosyjski tenisista, były lider rankingu ATP.
Główna część turnieju ATP Masters 1000 w Indian Wells w Kalifornii rozpocznie się w środę. Nie wiadomo jednak, kiedy gracze, którzy utknęli w Dubaju, będą mogli udać się do Stanów Zjednoczonych. [—]
Trucizna na Talerzu: Skąd Wzięły się Choroby Cywilizacyjne i Kto za to Odpowiada?
============================
Trucizna na Talerzu: Skąd Wzięły się Choroby Cywilizacyjne i Kto za to Odpowiada?
Koncerny Spożywcze Na Ławie Oskarżonych — Precedensowy Pozew w San Francisco W grudniu 2025 roku miasto San Francisco złożyło pozew zbiorowy przeciwko największym producentom ultraprzetworzonej żywności — Coca-Coli, Nestlé i innym — oskarżając ich bezpośrednio o wywołanie epidemii chorób metabolicznych. Prof. Kim Newell-Green z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco skomentowała: „Coraz więcej badań wskazuje powiązania…
============================================
Artykuł analityczny z perspektywy nauk o żywieniu, biochemii i zdrowia publicznego
Kiedy Zaczęła Się Epidemia?
Przez większość historii ludzkości rak był rzadkością. Cukrzyca typu 2 była niemal nieznana, choroby zapalne jelit nieobecne w podręcznikach medycznych, a otyłość — przywilejem nielicznych, nie plagą dziesiątkującą całe populacje. Przełom nastąpił w drugiej połowie XX wieku, a jego epicentrum było tam, gdzie zrodziła się przemysłowa rewolucja żywnościowa: w Ameryce Północnej i Europie Zachodniej. To nie przypadek. To skutek systematycznego przestawiania ludzkiego metabolizmu na paliwo, do którego przez miliony lat ewolucji absolutnie nie był przygotowany.
Daty mówią same za siebie. W Stanach Zjednoczonych w latach 50. XX wieku zachorowalność na raka wynosiła ok. 180 przypadków na 100 000 osób rocznie. Dziś ten wskaźnik przekracza 440 na 100 000. Cukrzyca typu 2 dotknęła przed II wojną światową ułamek procenta populacji — dzisiaj jest nią dotkniętych ponad 10% dorosłych Polaków, a choroba Leśniowskiego-Crohna, o której jeszcze 40 lat temu nie pisano w większości europejskich podręczników, stała się jedną z chorób przewlekłych XXI wieku.
Czy to wyłącznie kwestia lepszej diagnostyki? Częściowo — ale nie w stopniu wyjaśniającym tak dramatyczny wzrost. Prawdziwa odpowiedź tkwi głębiej: w tym, co zaczęliśmy jeść, kiedy to zaczęliśmy jeść, i kto miał interes w tym, żebyśmy jedli właśnie to.
Rewolucja Przemysłowa na Talerzu
Do lat 50. i 60. XX wieku dieta przeciętnego Europejczyka i Polaka była prosta: chleb, ziemniaki, mięso, tłuszcze zwierzęce, sezonowe warzywa, nabiał. Żywność była przetworzona minimalnie — solona, kiszona, wędzona. Konserwanty były naturalne, a mikrobiom jelitowy ludzki był stale bombardowany fermentowanymi produktami, które wzmacniały barierę jelitową.
Rewolucja zaczęła się od kilku równoległych zjawisk: pojawienia się margaryny jako substytutu masła, masowej produkcji olejów roślinnych poddanych rafinacji i uwodornieniu (tłuszcze trans), gwałtownego wzrostu spożycia cukru rafinowanego, a później syropu glukozowo-fruktozowego, oraz zalania rynku ultraprzetworzoną żywnością — produktami zawierającymi dziesiątki składników chemicznych, z których wiele nigdy wcześniej nie istniało w biosferze, a co dopiero w ludzkim jelicie.
Biochemicznie skutek był przewidywalny: masowe zaburzenie mikrobioty jelitowej, chroniczne stany zapalne o niskim stopniu nasilenia (ang. low-grade inflammation), insulinooporność, zaburzona synteza neuroprzekaźników oraz — kluczowe dla onkologii — ciągła stymulacja szlaków prozapalnych takich jak NF-κB, który jest jednym z najważniejszych promotorów nowotworzenia.
Biochemia Chorób: Jak Przetworzona Żywność Niszczy Ciało
Na poziomie komórkowym i molekularnym mechanizm jest dobrze udokumentowany. Żywność ultraprzetworzona — definiowana przez klasyfikację NOVA jako produkty zawierające składniki nieużywane w tradycyjnym gotowaniu: emulgatory, stabilizatory, barwniki syntetyczne, słodziki, syropy, hydrolizowane białka — wpływa na organizm wieloma równoległymi ścieżkami.
Uszkodzenie mikrobiomu. Bariera jelitowa to nie tylko ściana mechaniczna — to złożony ekosystem bilionów bakterii, który reguluje odporność, produkcję serotoniny (90% serotoniny powstaje w jelitach), metabolizm hormonów i syntezę krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych odżywiających kolonocyty. Emulgatory powszechnie stosowane w przemysłowych produktach spożywczych (karboksymetyloceluloza, polisorbat 80) zaburzają ten ekosystem, zwiększając przepuszczalność jelita, co prowadzi do zjawiska „leaky gut” — przenikania fragmentów bakteryjnych do krwiobiegu i aktywacji układu odpornościowego.
Przewlekłe stany zapalne. Badania opublikowane w „Cancer Epidemiology Biomarkers & Prevention” wskazują, że wysokie spożycie żywności ultraprzetworzonej wiąże się z o 48% wyższym wskaźnikiem zgonów z dowolnej przyczyny i o 57% wyższym wskaźnikiem zgonów z powodu nowotworów w porównaniu z osobami jedzącymi ją rzadko. Mechanizmem pośrednim jest właśnie chroniczny stan zapalny — cichy pożar w tkankach, który trwa latami i przez lata nie daje objawów, lecz konsekwentnie uszkadza DNA, telomery i mechanizmy apoptotyczne.
Insulinooporność i nowotworzenie. Nadmiar cukrów prostych, szczególnie fruktozy, przestawia wątrobę na szlak lipogenezy de novo, prowadząc do stłuszczenia wątroby i insulinooporności. Chronicznie podwyższona insulina i IGF-1 (insulinopodobny czynnik wzrostu 1) bezpośrednio stymulują proliferację komórek i hamują apoptozę — dwa kluczowe mechanizmy nowotworzenia. Cukrzyca typu 2 nieprzypadkowo koreluje ze wzrostem ryzyka raka trzustki, jelita grubego, wątroby i nerki.
Tłuszcze trans i utlenione kwasy tłuszczowe. Oleje roślinne poddane rafinacji w wysokiej temperaturze — a szczególnie smażone wielokrotnie w tych samych tłuszczach, jak to ma miejsce w fast foodach — generują produkty utleniania kwasów tłuszczowych (aldehydy, akroleina, 4-hydroksytrans-2-nonenal), które są cytotoksyczne i genotoksyczne. To nie jest teoria — to udokumentowana biochemia.
Prof. Grażyna Cichosz:
W tym kontekście warto omówić postać, która w Polsce wywołała burzliwą debatę publiczną: prof. dr hab. inż. Grażynę Cichosz — technologa żywności i żywienia, profesora nauk rolniczych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, absolwentkę Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie (1973), doktora nauk technicznych (1979) i autorkę kilkudziesięciu publikacji naukowych.
Profesor trafnie wskazała, że aktualne zalecenia żywieniowe „nie mają nic wspólnego z profilaktyką zdrowia” i że „przy niedoborach białka, witamin, związków mineralnych, zwłaszcza przy nadmiarze składników o działaniu prozapalnym, zachowanie zdrowia jest mało prawdopodobne.” To twierdzenie jest w pełni zgodne z aktualną literaturą naukową. Niedobory mikronutrientów — witaminy D3, magnezu, cynku, jodu, kwasów omega-3 — są realnym i powszechnym problemem zdrowotnym współczesnych populacji.
Trafnie też wskazała na zjawisko, które można nazwać „konsensusem tłuszczowym” — uproszczonym przekonaniem, że wszystkie tłuszcze zwierzęce są złe, a wszystkie tłuszcze roślinne zdrowe. Ta narracja, dominująca od lat 70. XX wieku, okazała się zbyt uproszczona. Wiemy dziś, że nienasycone kwasy tłuszczowe omega-6 w nadmiarze sprzyjają prozapalnej równowadze eikozanoidów, i że kwestia jakości tłuszczu — stopień przetworzenia, utlenienie, obecność tłuszczów trans — jest ważniejsza niż proste podziały na „zwierzęce/roślinne.”
Wskazała też na problem etykietowania żywności i ukrywania rzeczywistego składu produktów przed konsumentami, co jest problemem realnym i dobrze udokumentowanym przez europejskie instytucje konsumenckie.
Kto Produkuje Choroby? Wielki Przemysł na Ławie Oskarżonych
Pytanie o odpowiedzialność za epidemię chorób cywilizacyjnych jest pytaniem politycznym, ekonomicznym i etycznym jednocześnie. Odpowiedź na nie pada coraz głośniej z miejsc, których trudno nie zauważyć.
W przełomowym raporcie WHO „Commercial Determinants of Noncommunicable Diseases in the WHO European Region” zidentyfikowano cztery gałęzie przemysłu odpowiedzialne za 34% wszystkich zgonów na świecie – czyli 19 milionów przedwczesnych śmierci rocznie: przemysł tytoniowy, alkoholowy, ultraprzetworzonych produktów spożywczych oraz paliw kopalnych.
Dyrektor regionalny WHO dr Hans Henri P. Kluge stwierdził wprost, że te branże „zabijają codziennie co najmniej 7 tysięcy ludzi w regionie europejskim” i jednocześnie „blokują regulacje, które chroniłyby społeczeństwo przed szkodliwymi produktami.”
Raport opisuje mechanizm, który można nazwać „przemysłowym sabotażem zdrowia publicznego”: finansowanie badań naukowych dających wygodne wyniki, lobbowanie przeciwko regulacjom, agresywny marketing skierowany do dzieci, celowe projektowanie produktów tak, by były uzależniające (wysoka zawartość cukru, soli i tłuszczu aktywuje te same ścieżki dopaminergiczne co substancje uzależniające).
W grudniu 2025 roku miasto San Francisco złożyło pozew zbiorowy przeciwko największym producentom ultraprzetworzonej żywności — Coca-Coli, Nestlé i innym — oskarżając ich bezpośrednio o wywołanie epidemii chorób metabolicznych. Prof. Kim Newell-Green z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco skomentowała: „Coraz więcej badań wskazuje powiązania tych produktów z poważnymi chorobami, od cukrzycy typu 2 po raka jelita grubego.” To precedens prawny, który może zmienić historię — podobnie jak proces przeciwko producentom tytoniu w latach 90. przyniósł miliardowe ugody i radykalną zmianę regulacji.
W Stanach Zjednoczonych 70% sprzedawanych produktów spożywczych to żywność ultraprzetworzona. W Polsce odsetek ten jest niższy, ale dramatycznie rośnie z dekady na dekadę — równolegle z krzywą zachorowań na choroby metaboliczne.
Mechanizm Władzy: Dlaczego Na To Pozwalamy?
Odpowiedź na pytanie „dlaczego na to pozwalamy?” wymaga zrozumienia kilku nakładających się mechanizmów.
Lobbing i regulacje. Wielkie koncerny spożywcze wydają setki milionów euro rocznie na lobbing w Brukseli i w stolicach państw członkowskich. W Parlamencie Europejskim przez lata blokowano wprowadzenie systemu etykietowania Nutri-Score jako obowiązkowego. Przemysł cukrowniczy w latach 60. XX wieku finansował badania naukowe, które przesunęły „winę” za choroby sercowo-naczyniowe z cukru na tłuszcz — i ta narracja zdominowała zalecenia żywieniowe przez następne 40 lat. To nie jest teoria spiskowa — to udokumentowana historia, opisana w recenzowanych artykułach naukowych w JAMA Internal Medicine w 2016 roku.
Ekonomia uzależnienia. Przetworzona żywność jest zaprojektowana tak, by być jedzoną w ilościach przekraczających fizjologiczne potrzeby. Połączenie cukru, tłuszczu i soli w proporcjach badanych przez przemysłowych chemików żywności aktywuje jądro półleżące — centrum nagrody w mózgu — w sposób analogiczny do substancji psychoaktywnych. Konsument kupujący chipsy nie jest słabym człowiekiem bez siły woli. Jest ofiarą inżynierii biochemicznej.
Eksternalizacja kosztów zdrowotnych. Koncerny spożywcze i farmaceutyczne osiągają gigantyczne zyski, natomiast koszty leczenia chorób, które ich produkty współ-powodują — chorób serca, cukrzycy, nowotworów, depresji — ponosi system publicznej opieki zdrowotnej, czyli my wszyscy jako podatnicy. To klasyczna ekonomiczna eksternalizacja kosztów negatywnych. Gdyby koncerny były zobowiązane do finansowania leczenia chorób epidemiologicznie powiązanych z ich produktami — tak jak producenci tytoniu zostali zobowiązani w USA — model biznesowy ultraprzetworzonych produktów spożywczych przestałby być opłacalny.
Konflikty interesów w nauce. Granty badawcze od przemysłu spożywczego trafiają do laboratoriów na prestiżowych uczelniach. Badania finansowane przez Coca-Colę miały pięciokrotnie wyższe prawdopodobieństwo konkluzji korzystnych dla firmy niż badania niezależnie finansowane — wykazała metaanaliza z „PLOS Medicine”. Nie chodzi o to, że każdy naukowiec bierze łapówki. Chodzi o to, że tematy badań, metodologia, a niekiedy wnioski — są subtelnie kształtowane przez interesy fundatora. To „miękka korupcja” nauki, którą trudno udowodnić, ale której wpływ na politykę żywieniową był i jest ogromny.
Czy Koncerny Powinny Płacić Za Leczenie?
Z perspektywy prawnej, etycznej i ekonomicznej odpowiedź brzmi: tak, i ruch w tym kierunku już się zaczął.
Model tytoniu jest tu precedensowy. W 1998 roku 46 stanów USA podpisało ugodę z czterema największymi producentami tytoniu na kwotę 206 miliardów dolarów, przeznaczoną na pokrycie kosztów leczenia chorób tytonio-zależnych w systemach opieki zdrowotnej. Okazało się, że prawo jest w stanie zidentyfikować związek przyczynowo-skutkowy między produktem a szkodą zdrowotną — nawet gdy producent przez dekady ukrywał wiedzę o tej szkodliwości.
W przypadku przemysłu spożywczego kluczowe prawne pytanie brzmi: od kiedy producenci wiedzieli, że ich produkty szkodzą? Dokumenty wewnętrzne kilku wielkich koncernów, upublicznione przez dziennikarzy śledczych, sugerują, że firmy takie jak Coca-Cola posiadały wewnętrzne badania wskazujące na uzależniający charakter ich produktów już w latach 80. XX wieku — i aktywnie finansowały przeciwne narracje w przestrzeni publicznej.
Pozew San Francisco z grudnia 2025 roku jest pierwszym tak bezpośrednim prawnym atakiem na przemysł ultraprzetworzonej żywności w kontekście epidemii chorób cywilizacyjnych. Jeśli zakończy się ugodą lub wyrokiem na korzyść powoda, może stać się katalizatorem podobnych procesów w Europie.
W Polsce temat ten pozostaje marginalny. Nie istnieje żaden mechanizm prawny, który zobowiązywałby producenta żywności do partycypacji w kosztach leczenia chorób epidemiologicznie powiązanych z jego produktami. NFZ finansuje leczenie raka jelita grubego, cukrzycy, chorób serca — bez żadnego udziału firm, których produkty do tych chorób istotnie się przyczyniły.
Dlaczego Milczymy? Psychologia Zgody Na Trucie
Mechanizm psychologiczny, który utrzymuje ten system, jest subtelny, ale potężny.
Po pierwsze, efekt odroczenia szkody. Pojedyncza puszka napoju gazowanego nikomu nie robi natychmiastowej krzywdy. Choroba pojawia się po 20 latach regularnej konsumpcji. Ludzki mózg jest słabo przystosowany do wyceniania ryzyk odroczonych — reagujemy na zagrożenia bezpośrednie, nie na statystyczne prawdopodobieństwo raka za dwie dekady.
Po drugie, indywidualizacja winy. Przemysł spożywczy ogromnie inwestuje w narrację odpowiedzialności indywidualnej: „masz wolny wybór, nikt cię nie zmusza”. To przenosi odpowiedzialność systemową na barki jednostki i odsuwa od siebie odpowiedzialność za to, że określone produkty są zaprojektowane tak, by minimalizować ów „wolny wybór”.
Po trzecie, ochrona tożsamości przez konsumpcję. W nowoczesnym społeczeństwie konsumpcja jest tożsamościowa. Marki żywności są powiązane z grupami społecznymi, stylem życia, kulturą. Kwestionowanie produktów, które jemy od dzieciństwa, jest psychologicznie równoznaczne z kwestionowaniem własnej tożsamości.
Po czwarte, brak edukacji żywieniowej. W polskim systemie edukacyjnym nie ma obowiązkowego, rzetelnego przedmiotu uczącego biochemii żywienia. Dzieci uczą się historii starożytnego Rzymu, ale nie uczą się odczytywać etykiet produktów spożywczych i rozumieć, co znaczy „maltodekstryna”, „karagenan” czy „syrop glukozowo-fruktozowy”.
Co Możemy Zrobić? Między Indywidualizmem a Polityką
Na poziomie indywidualnym fundamentalne zasady są proste, choć trudne do realizacji w warunkach nowoczesnego życia: minimalizowanie żywności ultraprzetworzonej, powrót do kuchni opartej na produktach o minimalnym stopniu przetworzenia, dbałość o jakość tłuszczów, białek i bogactwo warzyw fermentowanych. To nie wymaga drogich suplementów ani ekstremalnych diet — wymaga zmiany nawyków i odrzucenia convenience food jako podstawy żywienia.
Na poziomie systemowym potrzebna jest polityczna wola, której w Polsce brakuje. Konkretne działania to: opodatkowanie żywności ultraprzetworzonej (analogiczne do podatku cukrowego, wprowadzonego w Polsce w 2021 roku, ale rozszerzonego na szerszą kategorię produktów), obowiązkowe czytelne etykietowanie z systemem Nutri-Score, zakaz agresywnego marketingu ultraprzetworzonych produktów skierowanego do dzieci, a w dalszej perspektywie — regulacje wymuszające na producentach partycypację w kosztach zdrowotnych szkód epidemiologicznie powiązanych z ich produktami.
Odpowiedzialność Bez Granic
Wracając do pytania tytułowego: od kiedy zaczęły się choroby cywilizacyjne w ich obecnej skali? Od mniej więcej połowy XX wieku, gdy przemysłowa rewolucja żywieniowa zalała rynki produktami biochemicznie obcymi dla ludzkiego metabolizmu, zmodyfikowała na masową skalę ludzki mikrobiom, i przestawiła całe populacje z żywności tradycyjnej na żywność inżynierowaną dla trwałości i uzależnienia, a nie dla zdrowia.
Kto za to odpowiada? Odpowiedzialne są koncerny, które od dekad posiadają wiedzę o szkodliwości swoich produktów i aktywnie tę wiedzę ukrywały lub marginalizowały. Odpowiedzialny jest system polityczny, który pozwolił, by lobbing przemysłowy kształtował politykę zdrowotną. Odpowiedzialny jest świat nauki, który zbyt długo tolerował konflikty interesów finansowych.
Przypadek prof. Grażyny Cichosz jest ilustracją szerszego problemu: w przestrzeni, gdzie instytucjonalna nauka zbyt długo ignorowała słuszne niepokoje dotyczące przetworzonej żywności — zaczęły rosnąć głosy mieszające realne obserwacje z niesprawdzonymi tezami, a publiczność, słusznie nieufna wobec mainstreamu, nie jest wyposażona w narzędzia, by odróżnić jedno od drugiego. Wypełnienie tej luki rzetelną, niezależną edukacją żywieniową jest dziś jednym z najpilniejszych zadań zdrowia publicznego.
Raport WHO mówi to wprost: wielki przemysł „wykorzystuje jawne i ukryte metody w celu zwiększenia swoich zysków poprzez opóźnianie i wykolejanie polityk mających na celu poprawę zdrowia populacji.” Dopóki koszty tego procederu ponosimy zbiorowo — jako pacjenci, podatnicy i rodziny chorych — a zyski prywatyzowane są przez akcjonariuszy kilku korporacji, mamy do czynienia z jedną z największych niesprawiedliwości ekonomicznych naszych czasów. I mamy pełne prawo, a nawet obowiązek, domagać się, by to się zmieniło.
Artykuł ma charakter analityczny i publicystyczny. Nie zastępuje indywidualnej porady medycznej ani dietetycznej.
EPICKA FURIA
C9H9NO3
=============================================
EPICKA FURIA
Sławomir M. Kozak oficyna-aurora.pl/epicka-furia
Globalistycznej elicie wojna z Iranem spadła, jak z nieba, niczym grad pocisków zrzuconych na obiekty Teheranu. Wszystko odbyło się równo dwa tygodnie po siódmej chyba w obecnej kadencji Trumpa wizycie izraelskiego przywódcy w Białym Domu. 2 marca Netanjahu oświadczył z dumą, że „Ali Chamenei stał się celem precyzyjnej, zakrojonej na szeroką skalę operacji przeprowadzonej przez izraelskie siły powietrzne, kierowanych przez dokładne dane wywiadowcze IDF, podczas gdy przebywał w swojej centralnej siedzibie w samym sercu Teheranu, wraz z innymi wysokimi rangą urzędnikami”. Pozwolę sobie przypomnieć co o tego typu danych wywiadowczych piszę w swej najnowszej książce „Zatopić Wolność” odnosząc się do podobnego sukcesu sił izraelskich podczas pierwszych godzin tzw. wojny sześciodniowej.
Nawiązuję tam do wspomnień Grace Halsell, pisującej wówczas przemówienia dla prezydenta Lyndona Johnsona, które kończyła mówiąc, że „podobnie jak miliony Amerykanów, byłam podekscytowana potęgą małego Izraela. Być może autorka nie byłaby tak podniecona wyczynami małego Izraela, gdyby wiedziała, jaką siecią uzależnień został spętany jej ówczesny prezydent. I, że to amerykańskie, nieoznakowane samoloty pozwoliły na wcześniejsze dokonanie precyzyjnego zwiadu powietrznego oraz ustalenie miejsca stacjonowania większości maszyn mogących podjąć walkę. Dzięki szczegółowym fotografiom lotniczym zostały zneutralizowane zanim piloci zdołali zająć miejsca za ich sterami. Dziś znane już są zeznania amerykańskich załóg, którym przez lata kneblowano usta groźbą najsurowszych konsekwencji w przypadku wspominania o tej operacji. Jeden z nich opowiadał przed kamerami wiele lat później, że brał udział w lotach zwiadowczych, których dokonywały cztery rozpoznawcze samoloty amerykańskie nad terytorium Egiptu. Lotnictwo izraelskie nie posiadało tego typu maszyn. Publikowane później w magazynach Time i Life fotografie zniszczonych celów rozpoznawał, jako te, które identyfikowali dla swego alianta. (…) Administracja Johnsona czyniła wysiłki zmierzające do obalenia egipskiego rządu i dała przyzwolenie Izraelowi na rozpoczęcie wojny sześciodniowej. Izraelski atak zniszczył większość egipskich i syryjskich sił powietrznych na ziemi, a te straty dały asumpt zarówno Naserowi, jak i pozostałym przywódcom arabskim do publicznego oskarżenia amerykańskich sił o przystąpienie do wojny po stronie Izraela”.
Wiemy, że i tym razem uderzono podczas ataku na Iran w obiekty syryjskie. Teraz jednak poruszono już nie tylko opinię arabską, ale tę większą, szeroko pojmowanego świata islamu. Uderzenie, w którym podczas pierwszych godzin zginęli nie tylko przywódcy Islamskiej Republiki Iranu, ale też ponad półtorej setki dziewczynek w wieku od 7 do 12 lat, ze szkoły podstawowej w Minab, nie byłoby możliwe bez wsparcia wywiadowczego tych samych służb, które zasilają od lat choćby ukraiński system dowodzenia. I każdy muzułmanin wie doskonale, z których państw się one wywodzą. Śmierć Chamenei nie sprawiła, że Iran pozostanie bez przywództwa. Jest o wiele gorzej, bo został już formalnie okrzyknięty męczennikiem a na irańskie maszty wciągnięto czerwone flagi dżihadu.
Do koalicji po stronie amerykańsko-izraelskiej dołączyła Wielka Brytania i Francja. To źle wróży Europie. „Nasi” politycy, w swym bezmyślnym służalstwie też zdążyli już poinformować świat, że o mającym nastąpić ataku wiedzieli wcześniej. Mam nadzieję, że tylko wiedzieli…
Netanjahu walczy o swoje własne przetrwanie, zdając sobie sprawę, że z tą ilością zarzutów korupcyjnych, które ma na głowie, musi jak najdłużej trwać w konflikcie zbrojnym. To zresztą podobny schemat do tego wykorzystywanego przez przywódcę ukraińskiego, któremu mandat prezydencki już dawno wygasł. Ale, o przetrwanie walczy też „elita” globalistyczna, która, jak powiedziała prokurator generalna USA, w wyniku ujawnienia akt Epsteina powinna być aresztowana w całości, co trudno uczynić, bo nie miałby kto zarządzać Ameryką.
Być może jest coś na rzeczy, skoro operację antyirańską nazwano EPIC FURY (EPSTEIN FILES). Operację, której nie dokonano by, gdyby wiedziano, że Iran posiada broń atomową. To z tego powodu, znienawidzeni przez wielu, przywódcy mającej broń nuklearną Korei Północnej śpią spokojnie. Podobnie, jak ludność Pakistanu, któremu zresztą Izrael w latach 80. XX wieku próbował (pospołu z Indiami!) zniszczyć potencjał atomowy. Stało się inaczej i pakistańskie służby współpracują od tamtej pory ze swymi zachodnimi aliantami wiernie, począwszy od zaangażowania w teatr dla gojów o nazwie 9/11. Obecnie, w przededniu uderzenia na Iran, odegrały podobne przedstawienie maskujące, atakując afgańskich talibów. Na konsulat amerykański w Karachi ruszył tłum protestujących przeciw wojnie z Iranem, a ochrona zabiła 10 osób. Kolejnych 10 zastrzelono niedaleko ambasady USA w stolicy Pakistanu, Islamabadzie. To państwo ma granicę z Iranem o długości ponad 900 kilometrów.
Czy temat akt Epsteina jest jednym z powodów dzisiejszej sytuacji na Bliskim Wschodzie? Dziennikarze dopiero się rozpędzali z ich analizowaniem, gdy już na czołówkach gazet znalazł się temat o wiele gorętszy. Przypomnę jednak urywek książki „TerraMar utopia elit”.
„Mało kto wspomina przy tym o jeszcze jednym, poważnym i dającym gigantyczne pieniądze przestępstwie, jakim jest nieuprawniony transport organów dla przeszczepów. A przecież w ostatnich kilku dekadach ten biznes wszedł na sam szczyt najbardziej dochodowych interesów mafijnych. Zastraszająca liczba młodych ludzi ginie bez wieści we wszystkich krajach świata, by nigdy się nie odnaleźć. I nie zawsze trafiają do lupanarów w portowych dzielnicach wielkich miast, czy na prywatne orgie pedofilskie, a okazują się właśnie bezwolnymi dawcami organów dla starych i najczęściej chorych milionerów. Piszę najczęściej, bo zdarzają się przecież oferty przetaczania „młodej krwi”, nie z powodu konieczności, a tylko z nadziei jej biorców na wieczną młodość i jurność.
Od lat, pojawiają się też gdzieniegdzie, ponure informacje o pochodnej adrenaliny, jaką jest adrenochrom. Trudno dotrzeć, z powodów zrozumiałych, do jakichkolwiek wiarygodnych danych na ten temat, jednak wątek ten przewija się na tyle często w kontekście handlu dziećmi, że nie mogę go pominąć. Podobno jest to substancja psychoaktywna, powodująca zmiany percepcji, sposobu myślenia i odczuwania emocji. Niektórzy uważają, że pozyskiwana jest z nadnerczy żywych dawców i nie mogą być transplantowane ze zwłok. Inni twierdzą, że ten swoisty narkotyk można pobrać z szyszynek ludzi będących o krok od śmierci, na przykład torturowanych, wskazując na używanie go przez satanistyczne grupy w ich zboczonych rytuałach. Ponadto, jest to substancja silnie uzależniająca, co ma powodować tak wielkie na nią zapotrzebowanie, a co za tym idzie, nieustające na świecie porwania dzieci. Jej działanie podobne jest do tego, jakie daje psylocybina oraz LSD. Tropiciele wątków dotyczących tego „narkotyku elit”, jak się o nim mówi, uważają, że może powodować choroby psychiczne, a nawet zmiany genetyczne. Być może coś jest na rzeczy, jeśli sięgniemy do opisu długotrwałych efektów chorobowych, występujących u plemion, które praktykowały kanibalizm. Jak podają niektóre źródła, kanibalizm rytualny nie jest reliktem zamierzchłej przeszłości, stąd daleki bym był od odrzucenia również takiej przyczyny ciągle obecnych w naszym życiu, uprowadzeń młodych osób. Teorie te pojawiają się zarówno w książkach, jak i coraz częściej, filmach.
Ciekawe jest, że wzór sumaryczny adrenochromu, to C9H9NO3, który przedstawiony w formie graficznej, przypomina do złudzenia motyw królika. Stąd, przez słynne „króliczki” Playboya, całkiem niedaleko już do postaci reklamowanej w „świecie Disneya”, o którym więcej piszę na dalszych stronach”.
Sławomir M. Kozak
Książka „Zatopić Wolność” ukaże się w kwietniu tego roku.
jeśli uważasz, że moja praca pozwala lepiej zrozumieć świat, nie wahaj się – https://buycoffee.to/s.m.kozak
Zapraszam też do zaglądania na portal Reduta.tv
„Zwycięstwa” satanistów. MEM-y II.
——————————–
——————————————–
——————————————-
———————————————-
MAGA
========================
——————————————–
———————————————
================================
Bonus dla tutejszych:
—————————–
==========================================
[chłopczyk zrobił żyda z boczku..]
WANTED. For the crimes against Humanity. MEM-y I
————————————
————————————————————–
————————————
———————————————————–
—————————————–
——————————
——————————————-
ORĘDZIE i CUD w Fatimie [O. Kramer]
Z : „Ostatnia bitwa Szatana” (3)
The Devil’s Final Battle O. Paul Kramer i Stowarzyszenie Misjonarzy (2002)
http://www.devilsfinalbattle.com/content2.htm Tłumaczenie Ola Gordon
ROZDZIAŁ I – ORĘDZIE I CUD
Bóg nie trwoni cudów. W całej historii zbawienia – od Jozuego do Mojżesza, do dwunastu apostołów, do świętych Kościoła Katolickiego – Bóg dokonywał cudów w jednym nadrzędnym celu: by służyły jako boskie poświadczenie dla świadka, który powoływał się na cud w Jego Imię. Kiedy Bóg wybiera świadka, a następnie kojarzy autentyczny cud ze świadectwem tego świadka, to możemy wiedzieć na pewno, że świadek zasługuje na wiarę. Bóg nie dokonuje cudów by ręczyć za niewiarygodnych świadków, Bóg nie wybiera niewiarygodnych świadków.
[Na e zdjęciu: Pierwsza kaplica Matki Bożej Fatimskiej zbudowana dokładnie w miejscu pojawienia się Matki Bożej. 6 marca 1922 roku została wysadzona w powietrze przez antykatolickie siły w Portugalii. Zdjęcie pokazuje dziurę w dachu spowodowaną wybuchem. Dzięki opatrzności, oryginalnej figury Matki Bożej pokazanej na s. xxiv, nie było wtedy w kaplicy. MD]
Nie, Bóg nie trwoni cudów. A na pewno nie w przypadku cudu widzianego przez 70.000 ludzi, wierzących jak i niewierzących, jaki miał miejsce dokładnie w momencie przepowiedzianym trzy miesiące wcześniej przez trójkę świadków, w których świadectwo wątpiono: Lucy dos Santos (znana światu jako Łucja) i jej kuzynów, Franciszka i Hiacyntę Marto [1]
Jest 13 października 1917 roku. Na niepokaźnym polu znanym jako Cova da Iria w Fatimie zgromadziło się około 70.000 ludzi w oczekiwaniu na cud. Nigdy wcześniej w historii zbawienia wizjoner nie przepowiedział trzy miesiące wcześniej, że wydarzy się cud o dokładnie podanej godzinie i w dokładnie określonym miejscu.
Dlaczego tego dnia? Bo Łucji dos Santos i jej kuzynom Franciszkowi i Hiacyncie od maja tego roku, co miesiąc 13-go pokazywała się “Pani”. Pani pokazywała im się ponad dębem w Cova, i z każdym objawieniem powiększały się tłumy. Ale wzrastały także wątpliwości, co do prawdomówności wizjonerów, jak również szyderstwa i prześladowanie ich i ich rodzin, w czasie kiedy Portugalią rządził ateistyczny rząd masoński.
I wtedy, 13 lipca 1917 roku, Pani pokazała im coś, co ich przestraszyło i zmieniło na zawsze, czyniąc z nich świętych, którzy spędzili życie (w przypadku Franciszka i Hiacynty bardzo krótkie życie) na modlitwach i ofiarach za grzeszników. Jak wspomina Łucja, a co Kościół Katolicki uznał za prawdę, Pani pokazała im piekło:
Otworzyła dłonie jeszcze raz, jak robiła to w poprzednich dwu miesiącach. Promienie światła wydawały się penetrować ziemię, i zobaczyliśmy coś, co było jakby morzem ognia. W tym ogniu były demony i dusze [potępionych] w ludzkiej formie, jak przezroczyste palące się niedopałki, wszystkie czarne lub przyczernione jak brąz, pływające w tych płomieniach, teraz podniesione przez te wychodzące z nich samych, razem z wielkimi chmurami dymu, teraz spadały na każdą stronę jak iskry w ogromnym ogniu, bez masy ani równowagi, pośród wrzasków i jęków bólu i rozpaczy, co przeraziło nas i sprawiło, że trzęśliśmy się ze strachu. (Musiał to być ten widok, który spowodował, że zaczęłam krzyczeć, bo ludzie mówią, że mnie słyszeli). Demony można było odróżnić [od dusz potępionych] ich przerażającym i odstraszającym podobieństwem do strasznych i nieznanych zwierząt, czarne i przezroczyste jak palące się węgle [2]. Wizja ta trwała tylko chwilę. Jak możemy kiedykolwiek się odwdzięczyć naszej dobrej niebiańskiej Matce, która już wcześniej przygotowała nas, obiecując, w pierwszym objawieniu, że zabierze nas do nieba. W przeciwnym razie, myślę, że umarlibyśmy ze strachu i terroru [3].
Po pokazaniu dzieciom losu potępionych, co uważa się za pierwszą część Wielkiej Tajemnicy Fatimskiej, Pani przekazała im drugą część. Każdy, łącznie z członkami watykańskiego aparatu, którzy są sednem tej prezentacji, zgadza się, że druga część Tajemnicy, jak mówią dzienniki s. Łucji, jest następująca:
Widzieliście piekło, dokąd idą dusze nieszczęsnych potępionych. Żeby je ocalić, Bóg chce ustanowienia na świecie nabożeństwa do mojego Niepokalanego Serca. Jeśli dokona się tego co wam mówię, uratuje się wiele dusz i zapanuje pokój. Wojna się skończy; ale jeśli ludzie nie przestaną obrażać Boga, za panowania Piusa XI wybuchnie jeszcze gorsza wojna. Kiedy zobaczycie noc oświetloną nieznanym światłem, wiedzcie, że jest to wielki znak dany wam przez Boga, że zamierza ukarać świat za jego zbrodnie, wojnami, głodem i prześladowaniami Kościoła i Ojca Świętego.
Żeby temu zapobiec, przyjdę i poproszę o poświęcenie Rosji mojemu Niepokalanemu Sercu, i o komunię wynagradzającą w pierwszych sześć sobót. Jeśli spełni się moje prośby, Rosja się nawróci i zapanuje pokój; jeśli nie, ona będzie szerzyć swoje błędy na cały świat, wywołując wojny i prześladowanie Kościoła. Dobrzy staną się męczennikami, Ojciec Święty będzie dużo cierpiał, różne narody zostaną unicestwione. W końcu moje Niepokalane Serce zwycięży. Ojciec Święty poświęci mi Rosję, i ona się nawróci, i światu będzie dany okres pokoju. W Portugalii dogmaty wiary zawsze będą zachowane itd. Nie mówcie o tym nikomu. Franciszek, tak, możesz mu to powiedzieć [4].
Podstawowe elementy tego zdumiewającego Orędzia są następujące:
- Wiele dusz idzie do piekła z powodu popełnionych przez nie grzechów.
- Żeby je uratować, Bóg chce ustanowić na całym świecie unikalnie katolickie nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi.
- To zostanie dokonane przez poświęcenie Rosji Niepokalanemu Sercu Maryi (w połączeniu z wynagradzającą komunią w pierwszą sobotę każdego miesiąca), w wyniku czego Rosja nawróci się na wiarę katolicką.
- Jeśli to zostanie dokonane, uratuje się wiele dusz i nastanie pokój.
- Jeśli to nie zostanie dokonane, Rosja będzie szerzyć swoje błędy na cały świat. Będą wojny, głód, prześladowanie Kościoła i męczeństwo dobrych. Ojciec Święty będzie dużo cierpiał. A jeśli nie spełni się próśb naszej Pani, zostaną unicestwione różne narody.
- Niemniej jednak, “W końcu moje Niepokalane Serce zwycięży. Ojciec Święty poświęci mi Rosję, która się nawróci, i ludzkość będzie miała okres pokoju”.
Do tych rzeczy Matka Boża dodała pilną prośbę, żeby katolicy odmawiając Różaniec, po zakończeniu każdego dziesiątka, odmawiali następującą modlitwę: “O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba, i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia”. Posłuszny wobec prośby Matki Bożej, i jako potwierdzenie prawdziwości Jej objawień w Fatimie, Kościół włączył tę modlitwę do Różańca, i dzisiaj katolicy ją odmawiają.
Kościół przyjął także nabożeństwo pierwszych sobót komunii wynagradzającej, co Matka Boża wyjaśniła następująco:
“Obiecuję pomóc w godzinie śmierci, wszystkimi łaskami potrzebnymi do zbawienia, tym którzy w pierwsze soboty pierwszych kolejnych miesięcy: dokonają spowiedzi i przyjmą Komunię świętą, odmówią pięć dziesiątków Różańca, i dotrzymają mi towarzystwa przez 15 minut medytując o 15 tajemnicach Różańca, w intencji wynagrodzenia mi”.
Zatrzymajmy się tutaj by zauważyć mimochodem (dalszej dyskusja później) ciekawy zwrot na końcu pierwszych dwu części Tajemnicy: “W Portugalii dogmaty wiary zawsze będą zachowane itd.”
Niekompletne wyrażenie kończące się “itd.” pokazuje się w czwartym dzienniku objawień s. Łucji. Jasno obejmuje niebiańską przepowiednię, zawierającą dalsze niezapisane słowa Matki Bożej, o stanie przestrzegania katolickich dogmatów w Kościele jako całości, w odróżnieniu od Portugalii w szczególności, gdzie dogmaty wiary zawsze będą zachowane.
Rozważana osobno, uwaga o przestrzeganiu dogmatów katolickich w Portugalii wydaje się nieuzasadniona i dość bezsensowna, bo wyrażenie to w ogóle nie wynika logicznie z dwóch pierwszych części Tajemnicy. Każdy szanowany badacz Fatimy wywnioskował z tego, że fraza przedstawia początek trzeciej części Tajemnicy – znanej jako Trzecia Tajemnica Fatimska. Jak zobaczymy dalej, Łucja był tak przerażona jej treścią, że nawet kiedy nakazano jej spisać Trzecią Tajemnicę Fatimską w październiku 1943 roku, nie była w stanie tego zrobić aż do kolejnego objawienia 2 stycznia 1944 roku, kiedy Matka Boża zapewniła ją, że powinna to zrobić.
Ale do dnia dzisiejszego Watykan nigdy nie ujawnił słów Matki Bożej, które wyraźnie następują po “W Portugalii dogmaty wiary zawsze będą zachowane itd.” To “itd..” pozostaje tajemnicą. To kontynuowane ukrywanie jest kluczowym elementem zbrodni, która jest przedmiotem tej książki.
Po otrzymaniu z samego nieba wiadomości o ogromnym znaczeniu dla Kościoła I ludzkości, Łucja wiedziała, że razem z kuzynami potrzebowała boskiego potwierdzenia, jeśli miano im uwierzyć. Podczas objawienia 13 lipca Łucja poprosiła Panią “powiedz nam, kim jesteś, i pokaż cud, żeby każdy uwierzył w to, że to Ty nam się pokazujesz”. I Pani odpowiedziała: “Przychodźcie tutaj, co miesiąc. W październiku powiem wam, kim jestem i czego chcę, i pokażę cud żeby wszyscy go zobaczyli i uwierzyli” [5]. Pani powtórzyła tę obietnicę w następnych objawieniach Łucji i pozostałym wizjonerom 19 sierpnia, i ponownie w Cova 13 września.
I dlatego ludzie zgromadzili się w ogromnym tłumie w Cova 13 października. I dokładnie o godzinie przepowiedzianej w lipcu – o 12-tej czasu słonecznego, i o 13:10 czasu w Portugalii – cud się zaczyna.
Łucja nagle nakazuje ludziom stojącym w tłumie zamknięcie parasoli w ulewnym deszczu, który zamienił pole w Cova w błoto. Następnie przechodzi w stan ekstazy, a Pani, pokazując się znowu, najpierw mówi Łucji kim jest i czego chce, tak jak obiecała: “Chcę by wybudowano tu kaplicę ku mojej czci. Jestem Matką Bożą Różańcową”. Pani jest Matką Bożą, Maryją Dziewicą, która od tej pory będzie również znana z tytułem Matka Boża Fatimska, jednym z wielu nadanych Najświętszej Dziewicy przez Kościół.
Kaplicę oczywiście zbudowano, potem odbudowano po wysadzeniu jej w powietrze w 6 marca 1922 roku przez umieszczenie w niej bomby przez przyjaciół Tinsmitha, pseudonim masońskiego burmistrza Ourem [6].
I wtedy rozpoczął się cud. Cytujemy tu świadectwo dziennikarza, którego nie można oskarżać o stronniczość w tej sprawie, i z dobrego powodu! Mówimy tu o Avelino de Almeida, naczelnym redaktorze O Seculo, dużej “liberalnej” antyklerykalnej i masońskiej gazety w Lizbonie. Pisze:
Od strony drogi, gdzie stłoczone były razem powozy, i gdzie stały setki osób nie mających na tyle odwagi, by przejść przez błotnistą ziemię, zobaczyliśmy ogromny tłum odwracający się w kierunku słońca, które pokazało się w zenicie, beż żadnych chmur. Przypominało ono krążek srebra, i można było patrzeć na nie beż żadnego dyskomfortu. Nie parzyło oczu. Nie oślepiało. Mozna powiedzieć, że stworzyło zaćmienie. Wtedy usłyszeliśmy ogromny krzyk, i najbliższy nam tłum krzyczał: “Cud! Cud!. . . Cudo!. . . Cudo!” Na oświetlonych oczach ludzi, których postawa przeniosła nas do czasów biblijnych, i którzy osłupieni, z odkrytymi głowami, podziwiali błękit nieba, słońce zadrżało, poruszało się dziwnie i raptownie, poza wszelkimi kosmicznymi prawami, “słońce tańczyło”, zgodnie z typowym wyrażeniem wieśniaków. . . [7]
Mocno zaatakowany przez całą antyklerykalną prasę, Avelino de Alemeida ponowił swoje świadectwo, piętnaście dni później, w swojej recenzji w Ilustração Portuguesa. Tym razem dodał dziesiątki zdjęć ogromnego ekstatycznego tłumu, i powtarzał refren w swoim artykule: “Widziałem. . .widziałem. . . widziałem”. I zakończył szczęśliwy: “Cud, kiedy ludzie krzyczeli? Naturalne zjawisko, jak mówią eksperci? W tej chwili, to mnie nie dotyczy, tylko mówię o tym co widziałem. . . Reszta to sprawa nauki i Kościoła” [8]
Sobota, 13 października, rozpoczyna się dla pielgrzymów, jako spacer pokutny, ponieważ padało całą poprzednią noc. Teraz jest “niemal nagła zmiana pogody, z zakurzonymi drogami przekształconymi przez ulewny deszcz w grzęzawisko, powodując zastąpienie nagle, na jeden dzień, słodyczy jesieni na dokuczliwą srogość zimy, nie udało jej się ich nakłonić, by zrezygnowali lub rozpaczali” [9]
Porównując liczne świadectwa naocznych świadków, można oddzielić różne aspekty i wynik zdumiewającego zjawiska widzianego przez wszystkich. Na każde zjawisko można by ustawić 10 stron świadków, co samo stworzyłoby imponującą książkę.
Poniżej pierwszy cudowny fakt opisany przez dr Alameida Garretta:
Musiała być 13:30, kiedy dokładnie w miejscu gdzie były dzieci pokazał się słup dymu, cienkiego i niebieskawego, sięgający do może 2 m ponad ich głowy, i na tej wysokości się ulatniał. To zjawisko, idealnie widoczne gołym okiem, trwało przez kilka sekund. Nie zapisując jak długo to trwało, nie mogę powiedzieć czy było to dłużej czy krócej niż minuta. Dym rozproszył się nagle i po jakimś czasie powrócił drugi raz, potem trzeci. . .[10]
Podczas gdy “niskie i ciężkie niebo miało ciemny kolor, wypełnione wilgocią, [która] uwolniła ogromny i długotrwały deszcz”, to w czasie objawienia deszcz całkowicie ustał. Niebo nagle się rozjaśniło: “Słońce zwycięsko przebiło się przez ukrywające je do tej pory grube chmury, i intensywnie zaświeciło” (dr Almeida Garrett). Ta nagła zmiana pogody zaskoczyła wszystkich oglądających: “Był dzień ulewnego i ciągłego deszczu. Ale na kilka minut przed cudem przestał padać” (Alfredo da Silva Santos).
I to świadectwo lekarza, człowieka nauki, dotyczące niewytłumaczalnej srebrzystości słońca, pozwalającego na siebie patrzeć bez uszkodzenia oczu:
“Nagle usłyszałem wrzawę tysięcy głosów, i zobaczyłem cały tłum zgromadzony na ogromnej przestrzeni u moich stóp. . . odwracający się w kierunku miejsca gdzie przed chwilą, cała ich koncentracja skupiona, i patrzą na słońce z drugiej strony. . . odwróciłem się również, w kierunku punktu gdzie patrzyli oni, i zobaczyłem słońce, jak bardzo wyraźną tarczę, o ostrych brzegach, która świeciła nie szkodząc oczom. . . Nie można było pomylić tego ze słońcem oglądanym przez mgłę (wtedy nie było żadnej mgły), bo nie było ani przysłonięte, ani przyćmione. W Fatimie zachowało swoją jasność i ciepło, i wydać je było wyraźnie na niebie, o ostrych brzegach, jak wielki karciany stół. Najbardziej zdumiewające było to, że można było patrzeć na słoneczną tarczę przez długi czas, przepięknie jasną i ciepłą, bezbolesną dla oczu, czy bez żadnego uszczerbku dla siatkówki oka” (dr Almeida Garrett) [11].
W tym samym tonie to świadectwo głównego redaktora “O Seculo”:
“I wtedy zobaczyliśmy unikalny spektakl, nieprawdopodobny spektakl, niewiarygodny jeśli go nie widziałeś. Z ponad drogi. . . widzimy ogromny tłum obracający się do słońca, które pokazało się w zenicie, bez żadnych chmur. Wyglądało jak talerz pełen matowego srebra, i można było na nie patrzeć bez najmniejszego dyskomfortu. Nie piekło w oczy. Nie oślepiało. Można by powiedzieć, że wydarzyło się zaćmienie” (Artykuł z 15.19.1917).
I podobnie: “Ludzie mogli patrzeć na słońce jak patrzymy na księżyc” (Maria do Carmo) [12].
Można by mnożyć bez końca świadectwa o tym zjawisku słonecznym, widzianym nawet przez niewierzącego naczelnego antyklerykalnego dziennika. Zauważmy te:
“Drżało i się trzęsło; wyglądało jak koło ognia” (Maria de Capelinha) [13].
“Słońce było jak koło ognia, przybierało wszystkie kolory tęczy” (Maria do Carmo) [14].
“Wyglądało jak obracająca się kula śniegu” (o. Lourenço) [15].
“Podobna do perłowej tarcza trzepotała się. To nie było jak mruganie gwiazdy w swojej doskonałości. Obracała się z zawrotną prędkością” (dr Almeida Garrett) [16].
“W pewnej chwili słońce się zatrzymało i znowu zaczęło tańczyć, obracać się; zatrzymało się znowu, i znowu zaczęło tańczyć” (Ti Marto) [17].
“Słońce przybierało wszystkie kolory tęczy. Wszystko przybierało te same kolory: nasze twarze, ubrania, sama ziemia” (Maria do Carmo) [18].
“Światło, którego kolory zmieniały się z jednej chwili na drugą, odbijało się na ludziach i rzeczach” (dr Pereira Gens) [19].
Co wydarzyło się potem stanowi najbardziej przerażający aspekt cudu, i o wielkich implikacjach dla naszych czasów, w których człowiek doprowadził do perfekcji niszczenie całego świata ogniem z nieba: słońce wydawało się odczepić od nieba i spadać w kierunku ziemi.
“Nagle usłyszeliśmy krzyk, jak krzyk bólu całego tłumu. Faktycznie słońce zachowując szybki ruch obrotowy, wydawało się uwolnić od firmamentu i krwisto czerwone spadać w kierunku ziemi, grożąc zmiażdżeniem nas swoją ognistą masą. Były to przerażające sekundy” (dr Almeida Garrett) [20].
“Zobaczyłem obracające się słońce i wydawało się zniżać. Wyglądało jak koło rowerowe” (John Carreira) [21].
“Słońce zaczęło tańczyć, i w pewnej chwili, wydawało się odrywać od firmamentu i biec w naszym kierunku, jak koło ognia” (Alfredo da Silva Santos) [22]
“Widziałem je schodzące jakby miało uderzyć w ziemię. Wydawało się jakby było oderwane od nieba i biegło w naszym kierunku. Utrzymywało się niedaleko nad naszymi głowami; ale ten atak trwał bardzo krótko.. . Wydawało się być bardzo blisko ludzi i obracało się w przeciwnym kierunku” (Maria do Carmo) [23].
“Nagle słońce pokazało się z dobrze zaznaczonym obwodem. Zeszło jakby do wysokości chmur i zaczęło wirować trzpiotowato wokół siebie jak kula ognia. Z pewnymi przerwami, trwało to około 8 minut” (o. Pereira da Silva) [24].
“Nagle wydawało się schodzić zygzakiem, zagrażając ziemi” (o. Lourenço) [25].
“Widząc słońce spadające na nas. . .” (o. John Gomes) [26].
“W końcu słońce się zatrzymało i każdy odetchnął z ulgą. . .” (Maria de Capelinha) [27].
“Z tych tysięcy ust usłyszałem okrzyki radości i miłości do Najświętszej Dziewicy. I wtedy uwierzyłem. Miałem pewność, że nie padłem ofiarą sugestii. Widziałem takie słońce, jakiego nigdy nie zobaczę” (Mario Godinho, technik) [28].
Koleiny zdumiewający fakt: ci wszyscy ludzie, którzy byli przemoczeni niemal do nitki, potwierdzili z radością i zdumieniem, że ich ubranie wyschło. Fakt ten potwierdzony jest w procesie kanonizacyjnym Hiacynty i Franciszka, ostatecznie beatyfikowanych 13 maja 2000 roku.
“W najmniej spodziewanym momencie nasze ubrania były całkowicie suche” (Maria do Carmo) [29].
“Mój garnitur wysechł w jednym momencie” (John Carreira) [30].
Akademik Marques da Cruz zeznał, co następuje:
“Ten ogromny tłum był przesiąknięty, bo deszcz lał od rana. Ale – choć to może się wydawać niewiarygodne – po wielkim cudzie każdy poczuł się komfortowo i ubrania były suche, przedmiot ogólnego podziwu. . . Prawdziwość tego faktu z największą szczerością potwierdzały dziesiątki osób o absolutnej wiarygodności, których dobrze znałem od dzieciństwa, i którzy nadal żyją (1937), a także przez osoby z różnych regionów kraju, które były świadkami” [31].
I w końcu, miały także miejsce cuda moralne nawrócenia wielu osób. W książce “Meet the Witness” [Spotkanie świadka] John Haffert pisze:
“Kapitan pułku żołnierzy, tego dnia na górze – mając rozkaz uniemożliwienia gromadzenia się tłumu – nawrócił się natychmiast. Najwyraźniej były setki innych niewierzących, co pokazują ich świadectwa” [32].
“Był tam inny niewierzący, który ten ranek spędzał na szydzeniu z “prostaków”, którzy udali się do Fatimy tylko po to by zobaczyć zwykłą dziewczynę. Teraz wyglądał na skamieniałego, ze wzrokiem wrytym w słońce. Zaczął się trząść od stóp do głów, i wznosząc do góry ręce, upadł na kolana w błoto, wołając Boga” (Father Lourenço) [33].
“Mieszkam 18 mil [ok. 27 km] od Fatimy. W maju 1917 roku powiedziano nam o nadzwyczajnych objawieniach, ale wiadomość ta dotarła do nas pomieszana z ludzką fantazją. Oczywiście nie wierzyłem w nie. Szczerze uważałem, że to tylko wymyślona przez kogoś fantazja. . . Na prośbę matki poszedłem jeszcze raz do Cova da Iria w sierpniu w czas objawień. Jeszcze raz wróciłem zniechęcony i zawiedziony. Ale tym razem wydarzyło się coś nadzwyczajnego. Matka, która od wielu lat miała duży guz w oku, została uzdrowiona. Zajmujący się nią lekarze powiedzieli, że nie są w stanie wyjaśnić tego uzdrowienia. Nadal nie wierzyłem w objawienia. W końcu, i znowu na prośbę matki, udałem się do Cova da Iria jeszcze raz 13 października. . . Pomimo tego co wydarzyło się matce, byłem rozczarowany i nie wierzyłem w objawienia. Więc siedziałem w aucie. Wtedy nagle zauważyłem, że wszyscy na raz patrzyli w niebo. Naturalna ciekawość przyciągnęła moją uwagę, wyszedłem z auta i również spojrzałem na niebo. . . Z ust tych tysięcy ludzi słyszałem słowa wiary i miłości do Najświętszej Dziewicy. I wtedy uwierzyłem” (Mario Godinho, technik) [34].
Udokumentowane są inne przypadki uzdrowień i nawróceń między innymi w książkach “Documentação Crítica de Fátima” [Krytyczna dokumentacja o Fatimie] i “Fatima from the Beginning” [Fatima od początku] [35].
Dla tych, którzy powiedzą, że cud był wytworem lokalnej “masowej histerii”, sam Bóg zaaranżował gotową odpowiedź: fenomen ten można było podziwiać poza Fatimą. Idealnie wiarygodni świadkowie, którzy byli bardzo daleko od Cova da Iria, opowiadali, że widzieli bezprecedensowy spektakl tańczącego słońca, dokładnie tak samo jak 70.000 pielgrzymów zgromadzonych wokół dębu gdzie pojawiła się Maryja Dziewica [36].
W małej wiosce Alburitel, położonej około 10 mil [15 km] od Fatimy, wszyscy mogli cieszyć się widokiem słonecznego cudu. Częstym cytowanym świadectwem jest to o. Inacio Lourenço, gdyż jest najbardziej szczegółowe. Ale co opowiada, że widział, potwierdzają dokładnie tak samo wszyscy pytani wieśniacy.
Świadków rzeczywiście było mnóstwo, ich świadectwa zgadzają się i jesteśmy zalani zostawionymi nam przez nich dokumentami [37].
Najpierw niezliczone relacje pokazały się natychmiast w portugalskiej prasie. Warto zauważyć, że pierwszymi publikującymi świadectwa byli dziennikarze antyklerykalni. Trzy artykuły Avelino de Almeida – tego o 13 października, tuż przed wydarzeniem; następny 15 października, opublikowany w Vila Nova de Ourem wieczorem 13-go; i trzeci 20 października – zasługują na szczególną uwagę. Pomimo szyderczego tonu i wolteriańskiej ironii inspirujących częściowo pierwszy artykuł, pomimo spodziewanych antyklerykalnych tonów, które nadal pojawiają się w artykule z 15-go, te teksty utalentowanego dziennikarza, uczciwego i sumiennego, są dokumentami historycznymi największego znaczenia [38]. Ale on nie był jedynym relacjonującym fakty, bo inni dziennikarze byli także obecni w Cova da Iria.
Potem były oficjalne dochodzenia. W listopadzie 1917 roku, na prośbę biskupa de Lima Vidal, który wtedy zarządzał diecezją Lizbony, ksiądz parafialny prowadził śledztwo i pytał kilku świadków z parafii. Niestety, zapisał jedynie cztery zeznania!
Śledztwa historyków na szczęście wynagrodziły zaniedbania oficjalnych śledczych. Relacja o. Formigao zdobyta od dr José Maria de Almeida Garretta, profesora na Wydziale Nauk w Coimbra, bardzo szczegółowa, jest najbardziej naukowym raportem jaki posiadamy [39]. Ponadto mamy raporty o. de Fonseca (których celem była weryfikacja punktów kwestionowanych przez o. Dhanisa [40], który odmówił zbadania dowodów), o. Marchi, kanonika Barthasa, o. Diasa Coelho i o. Richarda.
W 1977 roku, w celu upamiętnienia 60 rocznicy ostatniego objawienia, w Fatimie można było zgromadzić ponad 30 osób, które były obecne podczas cudu słońca i mogły opowiedzieć swoje wspomnienia. Dzięki tym licznym świadectwom, możliwa jest dokładna rekonstrukcja wydarzenia, pozwalająca na ponowne przeżycie, godzina po godzinie, minuta po minucie, tego przełomowego dnia, z pewnością najważniejszego w dziejach świata. Faktycznie dowody na cud słońca 13 października 1917 roku były tak przytłaczające, że w 1952 roku nawet Hollywood uznał ich prawdziwość, robiąc klasyczny film (z gwiazdą Gilbertem Rolandem) zatytułowany “The Miracle of Our Lady of Fatima” [Cud Matki Bożej Fatimskiej], który nadal sprzedaje się na taśmie video.
Dlaczego ten dzień był tak ważny? Bo był to dzień, w którym Orędzie Matki Bożej zostało potwierdzone poza wszelką wątpliwość; przekaz, który ponad 84 lata później jest powodem niebezpiecznej sytuacji Kościoła i świata w tej chwili w dziejach ludzkości, proponujący nam rozwiązanie.
Przypisy
1. Ten rozdział w większości pochodzi dosłownie z pracy o. François de Marie des Anges, “Fatima: Intimate Joy World Event” [Fatima: światowe wydarzenie intymnej radości], księga I, “The Astonishing Truth” [Zadziwiająca prawda], (wyd. angielskie, Immaculate Heart Publications, Buffalo, Nowy Jork, 1993) Rozdział III, s. 163-198.
2. Angielskie tłumaczenie tekstu s. Łucji, “Fourth Memoir” [Dziennik czwarty], “Fatima in Lucia’s Own Words” [Fatima słowami Łucji], (Postulation Centre, Fatima, Portugalia, 1976) s. 162. Zob. także o. Michel de la Sainte Trinité, “The Whole Truth About Fatima — Volume I: Science and the Facts” [Cała prawda o Fatimie – t. I: Nauka i fakty], (Immaculate Heart Publications, Buffalo, Nowy Jork, USA, 1989) s. 181-182.
3. Angielskie tłumaczenie tekstu s. Łucji, “Third Memoir” [Dziennik Trzeci], “Fatima słowami Łucji” s. 104. Zobacz także ”Cała prawda o Fatimie – t. I, s. 182.
4. Angielskie tłumaczenie “Dziennik Czwarty”, “Fatima słowami Łucji” (Postulation Centre, Fatima, Portugalia, 1976) s. 162. Zobacz także s. Łucja “Memorias e Cartas da Irma Lucia” [Wspomnnienia i listy s. Łucji], (Porto, Portugalia, 1973, pod red. o. Antonio Maria Martins) s. 340-341; w rękopisie s. Łucji nie ma wzmianki o zaćmieniu po “itd.” Zob. także o. Michel de la Sainte Trinité, “Cała prawda o Fatimie – t. I: Nauka i fakty”, s. 182.
5. o. Michel de la Sainte Trinité, “Cała prawda o Fatimie” – t. I, s. 180-181.
6. o. Michel de la Sainte Trinité, “The Whole Truth About Fatima — Volume II: The Secret and the Church” [Cała prawda o Fatimie – t. II: Tajemnica i Kościół], (wyd. angielskie, Immaculate Heart Publications, Buffalo, Nowy Jork, U.S.A., 1989) s. 357-358.
7. “O Seculo” 15.10.1917.
8. Artykuł z 29.10.1917. Zob. także o. François de Marie des Anges, “Fatima: The Astonishing Truth” [Fatima: zdumiewająca prawda], s. 164.
9. “Ilustração Portuguesa”, 29.10.1917.
10. o. François de Marie des Anges, “Fatima: zdumiewająca prawda”, s. 171-172.
11. Ibid., s. 172-173.
12. Ibid., s. 173.
13. o. Michel de la Sainte Trinité, “Cała prawda o Fatimie” –t. I, s. 337.
14. o. François de Marie des Anges, “Fatima: zdumiewająca prawda”, s. 178.
15. Ibid.
16. Ibid.
17. Ibid.
18. Ibid.
19. Ibid.
20. Ibid.
21. Ibid.
22. Ibid., s. 178-179.
23. Ibid., s. 179.
24. o. Michel de la Sainte Trinité, “Cała prawda o Fatimie” – t.I, s. 337.
25. Ibid., s. 339.
26. Ibid., s. 340.
27. Ibid.
28. o. François de Marie des Anges, “Fatima: zdumiewająca prawda”, s. 179.
29. Ibid.
30. Ibid.
31. o. Michel de la Sainte Trinité, “Cała prawda o Fatimie” – t. I, s. 340. Zob. także o. John de Marchi, IMC, “Fatima od początku” (Missoes Consolata, Fatima, Portugalia, 1981, wyd. III, pierwsza publikacja 1950), s. 141; i Joseph A Pelletier, AA, “The Sun Danced at Fatima” [W Fatimie tańczyło słońce], (Doubleday, Nowy Jork, 1983) s. 129-130.
32. John M. Haffert, “Meet the Witnesses” [Spotkania ze świadkami], (AMI International Press, Fatima, Portugalia, 1961) s. 62. Książka opublikowana z Imprimatur biskupa Leiria, Portugalia, przekazuje wiarygodne świadectwa licznych świadków cudu słońca.
33. Ibid., s. 65.
34. Ibid., s. 86-89.
35. “Documentaçáo Crítica de Fátima” [Dokumenty krytyczne o Fatimie], t. II, (Santuário de Fátima, 1999) udokumentowanie 17 przypadków na s. 277-372; I o. John de Marchi, IMC, “Fatima od początku”.
36. o. John de Marchi, IMC, “Fatima od początku”, s. 136. Zob. także “Dokumenty krytyczne o Fatimie” t. I (Santuário de Fátima, 1992) s. 408. Zob. Także o. Michel de la Sainte Trinité, “Cała prawda o Fatimie” – t. I, s. 330-331.
37. Wśród wielu prac na ten temat zob. o. Michel de la Sainte Trinité, “Cała prawda o Fatimie – t. I: Nauka i fakty”; John M. Haffert, “Spatkania ze świadkami”; o. John de Marchi, IMC, “Fatima od początku”, s. 135-142.
38. Reprodukcja tych trzech artykułów w “Fatima” Nr 50 z 13.10.1967, s. 6-10; 14-15.
39. “Novos Documentos de Fatima” [Nowe dokumenty o Fatimie], wyd. Loyola, Sao Paulo, 1984, s. 60-63.
40. Modernistyczny ksiądz jezuicki, o. Dhanis, który raczej próbowałby “obalić” wizję piekła i prorocze elementy Orędzia, łacznie z ostatecznym nawróćeniem Rosji. O. Dhanis odmówił zaproszenia samej s. Łucji by przybył do Fatimy i zbadał fatimskie archiwa. O. Dhanis w końcu będzie cytowany przez członków watykańskiego aparatu w ich wysiłkach dokonania rewizji Orędzia Fatimskiego, zgodnie z “komentarzem” opublikowanym 26 czerwca 2000 roku.
CDN
Manila 1986: Pani Rozkazująca Żołnierzom
Pani Rozkazująca Żołnierzom
W.Łaszewski: „Świat maryjnych objawień” Fons Omnis. 2003
Manila 1986
Miały być krwawe starcia, atak z ziemi i powietrza, czołgi, moździerze i karabiny. Zamiast tego, była wspólna modlitwa i pojednanie. Wszystko za sprawą Matki Bożej.
Fragment książki „Świat maryjnych objawień” Wincentego Łaszewskiego publikujemy za zgodą wydawnictwa Polwen.
Miały być krwawe starcia, atak z ziemi i powietrza, czołgi, moździerze i karabiny. Zamiast tego, była wspólna modlitwa i pojednanie. Wszystko za sprawą Matki Bożej, która odpowiedziała na wołanie swych filipińskich dzieci. Wysłuchała ich modlitw i ocaliła je, odmieniając serca tych, którzy dostali rozkaz, żeby zabijać.
W dniach 22-25 lutego 1986 r. w stolicy Filipin, Manili, w Alei Objawienia się Świętych, dokonała się pokojowa rewolucja. Ośmiopasmowa droga opasująca miasto stała się miejscem objawienia potęgi świętych – ludzi trzymających w rękach różańce. Była to wielka potęga, po stronie różańcowego wojska stanęła bo wiem sama Matka Najświętsza. To Ona wydała armii rządowej rozkaz do wstrzymania ataku. Historię tego objawienia czyta się jak dobrze napisaną powieść, której autorem jest Bóg. Jak mówił kard. Jaime L. Sin, „cały scenariusz [tamtych wydarzeń] był pisany przez samego Boga, (…) całością akcji kierowała Najświętsza Maryja Panna”.
Kamień, który upadł, by podnieść naród
W 1972 r. Filipiny stały się krajem totalitarnym. Tuż przed kolejnymi wyborami prezydenckimi głowa państwa, Ferdynand M. Marcos, rozwiązał parlament. Zgodnie z konstytucją nie mógł dalej piastować swego urzędu, kończyła się bowiem jego druga czteroletnia kadencja. Pragnienie władzy popchnęło go do zlikwidowania wolnej prasy, a niedługo potem uwięzienia wszystkich przywódców opozycji oraz siedmiu tysięcy „niepoprawnie myślących” żołnierzy i oficerów. Próbował również zaatakować Kościół, ale spotkał się z tak ostrym sprzeciwem kard. Sina, że uznał: „Mam dość problemów. Dlaczego miałbym jeszcze wchodzić w konflikt z Kościołem?”.
Sytuacja na Filipinach stawała się z roku na rok bardziej napięta. Powodowała ją coraz bardziej widoczna korupcja rządu, stagnacja ekonomiczna, rosnąca przepaść między bogatymi i biednymi, a także coraz śmielsza działalność komunistycznej partyzantki na wiejskich terenach. Rzeka goryczy narodu przelała się w dniu, w którym ludzie prezydenta zamordowali Benigna Aquino.
Benigno Aquino wchodził w skład filipińskiego parlamentu przed jego rozwiązaniem przez Marcosa. Już przed stanem wojennym, ogłoszonym 21 września 1972 r., Aquino był bezkompromisowym opozycjonistą i nie bał się mówić głośno o skandalach rządowych. Nic dziwnego, że aresztowano go jako jednego z pierwszych w dniu ogłoszenia stanu wojennego. W więzieniu spędził siedem i pół roku, odizolowany od świata. Zapadł tam na poważną chorobę serca, która wymagała operacji. Marcos wysłał go do Stanów Zjednoczonych, do szpitala w Teksasie, by nie pozwolić mu już powrócić z wygnania.
Rodzina Aquino osiedliła się w Bostonie. Benigno poświęcił trzy lata na studia na Harvardzie, gdzie nawiązał liczne kontakty z podziemiem na Filipinach. Za wszelką cenę chciał powrócić do ojczyzny. Poleciał do Manili mimo pogróżek żony Marcosa, byłej miss piękności, którą zawsze piętnował za wykorzystywanie publicznych pieniędzy do prywatnych celów. Został zastrzelony w sierpniu 1983 r., gdy wychodził z samolotu na lotnisku w Manili; nie zdążył nawet dotknąć stopą ziemi filipińskiej.
Jego śmierć obudziła Filipińczyków z trwającej dziesięć lat apatii. Była jak kamień rzucony w wodę, wzbudzający fale, które zataczają coraz szersze kręgi. Tak obudziła się cała ojczyzna Benigna Aquino. Wdowa po nim, Corazon Aquino, tłumacząca, że „zajmuje się domem, a nie polityką”, mimowolnie stanęła na czele ruchu. Do zaangażowania w politykę nakłonił ją kard. Sin. W ten sposób dał narodowi człowieka, który potrafił uświadomić rodakom, że Marcos kłamie.
„Wyjdźcie na ulice!”
Była sobota 22 lutego 1986 r. Prezydent wydał rozkaz aresztowania ministra obrony, Juana Enrile’a, i kilku innych osób. Enrile, gen. Fidel Ramos, zastępca dowódcy sił zbrojnych, wraz z trzystu innymi wojskowymi zamknęli się w koszarach przy autostradzie Epifanio de los Santos Avenue (w skrócie EDSA) – Alei Objawienia się Świętych. Ogłosili, że będą walczyć, aż polegną, ale nie oddadzą się żywi w ręce Marcosa.
Na biurku kardynała zadzwonił telefon. „Eminencjo – odezwał się ktoś drżącym głosem w słuchawce – musicie nam pomóc. Jeśli nie pomożecie, za parę godzin nie będzie nas wśród żywych”. Wszyscy wiedzieli, że wystarczyłoby kilka czołgów lub eskadra śmigłowców, by zlikwidować buntowników.
Na półtorej godziny kardynał zamknął się w kaplicy. Kiedy wyszedł, wiedział już, co trzeba uczynić. Przez katolickie radio „Veritas” wezwał ludzi, by bronili „naszych przyjaciół”: „Wyjdźcie na ulice, stańcie pomiędzy siłami Enrile’a i Ramosa a nadjeżdżającymi czołgami!”. Ludzie usłyszeli – i odpowiedzieli. Ze wszystkich części miasta, ze slumsów i dzielnic bogaczy popłynął tłum.
W kilka godzin w Alei Objawienia się Świętych stanęły dwa miliony ludzi. Przyszli na EDSA całymi rodzinami, z małymi dziećmi. A co najważniejsze, przyszli z różańcem w ręku i modlitwą na ustach. Na ulicy trwało wielkie nabożeństwo różańcowe, śpiewano bez końca pieśni maryjne, na pospiesznie przygotowanych ołtarzach kapłani i biskupi odprawiali niezliczone Msze św. Ludzie błagali Matkę Najświętszą o pomoc. Bali się, nawet bardzo. Wiedzieli, że uzbrojona po zęby armia Marcosa może zetrzeć ich na krwawą miazgę.
Trwali na posterunku cztery dni i noce. W tym czasie w trzech klasztorach kontemplacyjnych nieustannie modliły się zakonnice. Kard. Sin powiedział im: „Idźcie do kaplicy i módlcie się. Módlcie się z rozłożonymi rękoma i pośćcie dopóty, dopóki nie powiem, że możecie przestać”.
Różańce wymierzone w czołgi
To, czego się obawiano, stało się niebawem faktem. Na ulicy ukazało się pierwszych sześć czołgów. Kierujący nimi zobaczyli armię bezbronnych ludzi, zawyły motory, maszyny ruszyły na tłum. Wszystkich czołgów było dwadzieścia pięć, żołnierzy – sześć tysięcy. Dwa miliony ludzi, bladych i drżących ze strachu, uklękło twarzą w kierunku nadjeżdżających czołgów.
W pierwszym rzędzie klęczały siostry zakonne. Podniosły w górę różańce i zaczęły się głośno modlić. Nie, ludzie nie mieli zamiaru się cofnąć. To czołgi się cofnęły. Nie padł ani jeden strzał. Armię pokonała moc modlitwy. W stronę, gdzie jedna z sióstr prowadziła różaniec, zbliżał się czołg z samotnym żołnierzem w wieżyczce. Czołg zatrzymał się przed klęczącym tłumem. Żołnierz patrzył długą chwilę z zachwytem, po czym powiedział: „Czy mogłaby siostra modlić się głośniej? Moi ludzie w czołgu nie słyszą”. Kiedy zakonnica skinęła głową, twarz żołnierza rozpromienił szeroki uśmiech. Po chwili załoga czołgu dołączyła się do wspólnej modlitwy.
Staruszka na wózku inwalidzkim wysunęła się do przodu. Trzymając w rękach różaniec, zawołała do dowodzącego innym czołgiem: „Możesz mnie zabić, bo i tak jestem już stara! Ale nie rób krzywdy tamtym ludziom”. Czołg zatrzymał się kilka metrów przed starą filipińską kobietą.
Trzynastoletnia Risa z zerwanymi w ogródku stokrotkami klęczała i patrzyła na zbliżający się czołg. Pod jej kolanami asfalt był mokry od potu. „Panie żołnierzu, niech pan nas nie zabija. Jesteśmy Filipińczykami, tak samo jak pan”. Wyciągnęła bukiecik ku czołgiście. Żołnierz długo na nią patrzył przewiercającym na wylot wzrokiem. Wreszcie uśmiechnął się. „Nie bój się, maleńka, nie zabiję nikogo”. Zeskoczył z czołgu i wziął z rąk dziecka kwiaty. Risa przytuliła się do niego. Z oczu żołnierza i dziewczynki płynęły łzy.
Tak działo się wszędzie. „Rozmawiałem – wspomina kard. Sin – z kapłanem, który był tam owej niezapomnianej nocy. Mówił, że w tym rozmodlonym tłumie czuło się obecność Boga. Opowiadał, że modlili się również żołnierze. Widział, jak poruszają się ich wargi, wypowiadające słowa Zdrowaś Maryjo. Niektórzy z nich przyłączyli się do śpiewu Ave, Ave, kiedy pod milczącymi gwiazdami tłum zaintonował pieśń, którą każdy Filipińczyk zna na pamięć od wczesnego dzieciństwa”. Dzieci przyszły z kwiatami i wkładały je w lufy karabinów, które miały służyć do zabijania. Klerycy wychodzili naprzeciw żołnierzom i obejmowali ich w uścisku braterstwa. Byli przecież w tym samym wieku, co oni. Kobiety i dziewczęta robiły kanapki dla okupujących Aleję i częstowały nimi żołnierzy jadących ku nim w czołgach.
Odwrócił się wiatr
Wtedy nadszedł rozkaz rozpędzenia tłumów gazem. Wykonali go specjaliści zaprawieni w podobnych akcjach. Cisnęli w tłum pojemniki z gazem. Ale to oni zaczęli kaszleć i uciekać – nagle odwrócił się wiatr! Dwie godziny później ponowiono atak gazowy. Znów nieoczekiwanie odwrócił się wiatr. To nic nowego. Ten sam cud umożliwił flocie chrześcijańskiej zwycięstwo pod Lepanto w 1571 r. Tu również wiatr zadecydował o losach bitwy.
Potem nakazano ostrzelać Enrile’a ogniem z moździerzy. Po dwóch godzinach od wydania rozkazu nie padł ani jeden wystrzał. „Wciąż poszukujemy odpowiedniego celu dla naszych baterii – tłumaczył Marcosowi oficer dowodzący. – Nie chcemy zabić cywilów”. Po kolejnych dwóch godzinach nadal „poszukiwano odpowiedniego celu”. Kiedy wreszcie ustawiono działa, moździerze nie wypaliły. Wszystkie naboje były niewypałami!
Natomiast wysłane do akcji helikoptery wylądowały wśród rebeliantów, a ich załogi przyłączyły się do nich. Dlaczego dowódca eskadry nie zaatakował? „Ponieważ – tłumaczył później kard. Sin – został dotknięty przez Bożą łaskę”.
Jeden z kapłanów obecnych wśród okupujących EDSA „myślał o Bogu spoglądającym z góry na swój lud, błogosławiącym go i mówiącym do niego słowa, które kiedyś wypowiedział do Jakuba… «Ja jestem Pan»”.
W ostatnim dniu rewolucji obrano panią Aquino prezydentem. Marcos zdecydował się na ucieczkę z kraju. Schronił się na Hawajach, gdzie mieszkał do śmierci w 1989 r.
To było objawienie Matki Najświętszej
Jak możliwa była ta bezkrwawa rewolucja? – To pytanie stawiano wiele, wiele razy. Kardynał cierpliwie powtarzał: „Nie ma odpowiedzi. To był cud”.
W tym momencie musimy odnotować fakt pewnego wywiadu. Przeprowadził go Wayne Weible, dziennikarz wcześniej protestancki, który stał się gorliwym katolikiem na skutek nadprzyrodzonego objawienia Maryjnego i który od tamtego spotkania z Maryją poświęcił Jej całe swoje życie. Otóż w wywiadzie z nim kard. Sin ujawnił, że w rozstrzygającym momencie miało miejsce objawienie Matki Najświętszej, widziane przez setki żołnierzy armii rządowej. Powiedział: „To, co zamierzam Panu powiedzieć, opowiadało mi wielu tych samych żołnierzy, którzy byli gotowi strzelać do ludzi”. Mówił dalej: „Czołgi próbowały wbić się w tłum. Ludzie modlili się i podnosili w górę swoje różańce (…). Wówczas ukazała się im przepiękna Niewiasta (…). Stała na wprost czołgów. Była piękna, a Jej oczy błyszczały. I ta piękna Niewiasta przemówiła do żołnierzy tymi słowami: «Stop, kochani żołnierze! Nie posuwajcie się dalej! Nie krzywdźcie moich dzieci». Kiedy żołnierze to usłyszeli, zostawili wszystko, wyszli z czołgów i przyłączyli się do ludu…”.
To dlatego podczas wręczania doktoratu honoris causa w Boston College kard. Sin mógł powiedzieć: „Myślę, że cały scenariusz [tamtych wydarzeń] był pisany przez samego Boga. Myślę, że całością akcji kierowała Najświętsza Maryja Panna. Byliśmy tylko aktorami. Ale nasza moc pochodziła od Boga”.
„Jestem przekonany – mówił w innym miejscu – że cała cześć, całe uznanie i cała wdzięczność powinny być oddane Najświętszej Maryi Pannie, a przez Nią Jej Synowi i z Nim Ojcu w niebie, bo Bóg naprawdę patrzył na nas łaskawym okiem, naprawdę błogosławił Filipiny i wszystkich nas dotknął swoją łaską”.
Znamienne, że Siostra Łucja, wizjonerka z Fatimy, znała wszystkie detale rewolucji na Filipinach. Żyjąc w karmelitańskim klasztorze, nie miała dostępu do gazet, radia, telewizji, a kard. Sinowi, który ją odwiedził, bardzo szczegółowo opowiedziała o cudzie różańcowym. Skąd o nim wiedziała? Czyżbyśmy dotykali kolejnego objawienia?
Zadanie
Ale różańcowy cud na Filipinach był nie tylko dany, lecz również zadany. Kard. Sin nie przestawał ostrzegać: „Problem dyktatorskich rządów rozwiązaliśmy w cztery dni, dlatego to, do czego doszło na Alei Objawienia się Świętych, było cudem. Jednak wyczerpaliśmy już należną nam pulę cudów; teraz musimy rozwiązywać nasze problemy przez mądre planowanie i ciężką pracę…”.
I dodawał: „Widziałem, jak podczas różańcowego cudu znikły wszystkie różnice klasowe. Każdy spieszył z pomocą drugiemu, przemysłowiec stanął ramię w ramię z szefem związków zawodowych, businessman dzielił los z tragarzem, dziewczyna z college’u z robotnikiem. Podczas różańcowego cudu było tyle troski o bliźnich. Ale to wszystko minęło. Wróciły podziały klasowe, wrócił egoizm. Wydaje się niemal, że tamten cud nigdy się nie zdarzył”. „Czy wiecie, dlaczego powiodła się EDSA? – pytał. – Bo w ciągu tamtych czterech dni nikt nie myślał o własnych sprawach… Podczas EDSA każdy czuł obecność Chrystusa wśród zgromadzonych ludzi. Wiecie dlaczego tak było? Bo wszyscy się modlili, wzywali Jego imienia. Bo wszyscy byli w niebezpieczeństwie i potrzebowali Boga. Niestety, kiedy wszystko toczy się zwykłym trybem, potrzeba Boga schodzi na drugi plan i we wszystkich nas ożywają stare przyzwyczajenia”.
Na tej ziemi wszelkie cuda się kończą. Pula cudów i objawień szybko się wyczerpuje, jeśli ludzie nie ściągają ich z nieba swoją gorliwością… Dziś filipińskie objawienie Maryi ma aprobatę Kościoła: jego autentyczność potwierdził kard. Jaime L. Sin.
Filipiny: 40. rocznica Cudu Różańcowego, który obalił jedną z najdłuższych dyktatur w Azji
Filipiny: 40. rocznica Cudu Różańcowego, który obalił jedną z najdłuższych dyktatur w Azji
pch24.pl/filipiny-40-rocznica-rewolucji-rozancowej
W Manili i innych miastach archipelagu świętowano historyczne wydarzenie dla Filipin. W 1986 r. bez rozlewu krwi upadł reżim generała Ferdinanda Marcosa. Był to efekt „różańcowego cudu”, który na ulice stolicy wyprowadził dwa miliony Filipińczyków. Trzymając różańce w rękach, uklękli naprzeciwko nadjeżdżających czołgów, modląc się o wolność i sprawiedliwość. W czasie rocznicowych uroczystości protestowano przeciwko korupcji, łamaniu konstytucji, degeneracji instytucji państwa i rosnącemu ubóstwu.
40. rocznica „rewolucji różańcowej” wspominana jest w całym kraju podczas sympozjów, marszów pokoju i Mszy za ojczyznę. Przy tej okazji przywoływana jest postać kard. Jaime Sina, którego proroczy głos wezwał rodaków do walki o sprawiedliwość.
„Wyjdźcie na ulice”
Kroplą, która przelała szalę cierpienia Filipińczyków, było zabójstwo Benigno Aquino przez ludzi prezydenta. Aquino był członkiem filipińskiego parlamentu przed jego rozwiązaniem przez Marcosa, a następnie stał się bezkompromisowym opozycjonistą i nie bał się mówić głośno o skandalach rządowych. Jego zabójstwo obudziło w Filipińczykach uśpione dążenia wolnościowe i nadzieje na sprawiedliwość. Dyktator bestialsko zwalczał wszelkie formy oporu. 22 lutego 1986 wydał rozkaz aresztowania swych oponentów: ministra obrony, Juan Ponce Enrille i kilku innych. Enrille, gen. Fidel V. Ramos, zastępca dowódcy sił zbrojnych, wraz z trzystu innymi wojskowymi zamknęli się w koszarach przy Epifanio de los Santos Avenue (EDSA) – Alei Objawienia się Świętych. Ogłosili, że będą walczyć, aż polegną; nie oddadzą się żywi w ręce Marcosa. W tej sytuacji kard. Sin przez katolickie radio wezwał ludzi, by wyszli na ulice i bronili „naszych przyjaciół”.
Z różańcami przeciwko czołgom
Ludzie usłyszeli apel swego duchowego przewodnika – i odpowiedzieli. Ze wszystkich części miasta, ze slumsów i dzielnic bogaczy, popłynął tłum. W kilka godzin w Alei Objawienia się Świętych stanęły dwa miliony ludzi z krzyżami, różańcami, wizerunkami Matki Bożej w rękach i modlitwą na ustach.
Mieli świadomość, że uzbrojona po zęby armia Marcosa może zetrzeć ich na krwawą miazgę, ale zawierzyli kardynałowi, że ich protest to jedyna właściwa odpowiedź w obecnej sytuacji. Trwali na modlitwie cztery dni i noce, aż w końcu dyktator wysłał przeciwko nim armię. Dwa miliony ludzi uklękło twarzą w kierunku nadjeżdżających czołgów. W pierwszym rzędzie klęczały siostry zakonne i podnosząc w górę różańce, zaczęły się głośno modlić. Nikt się nie cofnął. Nie padł ani jeden strzał. Armię pokonała moc modlitwy. 25 lutego 1986 r. czterodniowa rewolucja ludowa zakończyła 14-letnią dyktaturę Marcosa i zmusiła jego rodzinę do wygnania na Hawaje.
Marcos znów u władzy, ludzie cierpią
W czasie rocznicowych wydarzeń Filipińczycy wspominali dziedzictwo kard. Sina, podkreślając, że musi być ono znane młodym pokoleniom. Weterani „rewolucji różańcowej” podkreślali, że sytuacja w kraju staje się nie do pomyślenia: syn dyktatora Ferdinand Marcos Jr. jest obecnie prezydentem kraju, a Filipiny borykają się z najgorszym skandalem korupcyjnym od czasów dyktatury Marcosa.
Sytuacja sprawia, że wielu ludzi wraca do dziedzictwa kard. Sina, próbując w nim znaleźć proroczy drogowskaz na dzisiejsze czasy. Cytowany przez „Crux”, filipiński dziennikarz Herbie Gomez wskazał, że pozostają nim na pewno słowa kardynała, który zawsze powtarzał, że zmiany muszą się dokonać nie przy pomocy karabinów, ale na drodze rewolucji serca, rewolucji miłości i kształtowania sumień. Gomez podkreślił, że trzeba zmiany postawy hierarchów Kościoła, którzy, jak napisał, obecnie preferują usypiającą kołysankę niejasności i bardziej zadowala ich błogosławienie rządzących niż konfrontacja z nimi. Amerykański portal katolicki przypomniał, że obecny arcybiskup Manili, 73-letni kard. Jose Advincula, od dawna powtarza, że nie jest kard. Sinem. Znany jest on bardziej z zakładania „stacji misyjnych” lub prowizorycznych kościołów w odległych społecznościach niż zaangażowania w tematy polityczne.
Ks. Jerome Secillano, który jest rzecznikiem archidiecezji manilskiej, podkreślił w wywiadzie z „Crux”, że kardynałowie Sin i Advincula „mają dwa różne podejścia”, ale łączy ich miłość do księży. – Przekłada się to na pozwalanie im na wykonywanie ich pracy, polegającej na zaspokajaniu potrzeb duszpasterskich ludzi, w tym na zaangażowanie społeczno-polityczne – powiedział rzecznik. Dodał, że Kościół na Filipinach nie milczy wobec obecnych nadużyć, a metropolita Manili w swych listach duszpasterskich zabiera rozważny głos. Dodał zarazem, że rocznica „rewolucji różańcowej” przypomina, iż „wyzwaniem dla naszych świeckich przywódców jest prawdziwa współpraca z ich duszpasterzami”.
Odważnie budować dobro kraju
– Wielu naszych kapłanów przyswoiło sobie wartości kard. Sina i odważnie podąża jego śladami – podkreślali uczestnicy rocznicowych obchodów. Według ks. Jerome’a Secillano – rektora sanktuarium Maryi Królowej Pokoju w EDSA, „działania związane z 40. rocznicą mają na celu wywarcie wpływu społecznego, zwłaszcza na młodych ludzi, którzy coraz mniej znają wydarzenia związane z dyktaturą” i którzy dziś są wezwani do bycia „strażnikami przeciwko korupcji i orędownikami dobrej polityki, wolnej od politycznych dynastii”. Kapłan wskazał, że Kościół na Filipinach jest protagonistą tego, co uznaje się za ruch moralny i duchowy: biskupi, którzy napisali i opublikowali specjalny list pasterski, twierdzą, że rocznica ta służy nie tylko „upamiętnieniu pokojowego powstania”, ale także „kształtowaniu sposobu, w jaki nowe pokolenie rozumie jego znaczenie”. Z tego powodu ikona Matki Bożej, „Naszej Pani z EDSA”, czczona w sanktuarium, została podarowana szkołom położonym wzdłuż tej ulicy. Gest ten ma na celu przybliżenie uczniom miejsca, w którym niegdyś tysiące ludzi gromadziło się na modlitwie i protestach, mając na sercu dobro wspólne kraju.
Źródło: KAI
Atak na furgonetkę [ ▶️ rolka video ]
Chciałem pokazać Panu krótką rolkę video z nagraniem ataku, do którego doszło na furgonetkę naszej Fundacji. W trakcie akcji informacyjnej na ulicach Warszawy, drogę furgonetce zagrodził agresywny mężczyzna. Widok prawdy poruszył go tak bardzo, że zaczął walić pięściami w maskę samochodu i ubliżać naszemu kierowcy. https://www.youtube.com/shorts/q8zrPq0NalI?feature=share Na Facebooku już ponad 100 000 osób odtworzyło to nagranie, które teraz publikujemy na naszej stronie: Zachęcam Pana do obejrzenia tej krótkiej rolki, na której widać moment ataku oraz krótki apel Jana – naszego kierowcy, który był w szoferce w momencie napadu. Z wyrazami szacunku, Mariusz Dzierżawski Fundacja Pro – Prawo do życia KRS: 0000233080 NIP: 1231051050 REGON: 010083573 ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków |