Pistolet przy skroni realistów

Pistolet przy skroni realistów

Życie ludzkie to ciągłe ścieranie się różnych pragnień i ambicji z wymogami codzienności. Codziennie musimy podejmować decyzje, rozważać i analizować, co w danej chwili będzie najbardziej korzystne i możliwe do zrealizowania. Życie publiczne i polityczne jest oczywiście odwzorowaniem tego stanu rzeczy, ale w skali masowej, co – biorąc pod uwagę różnorodność ludzkich charakterów, nastrojów i postaw – zaostrza rywalizację pomiędzy pragnieniami i ambicjami a wymogami codzienności. Jak polscy realiści, osoby odwołujące się do różnorodnego dziedzictwa polskiej myśli politycznej, mogą dziś realizować swoje aspiracje i ambicje, a jednocześnie zachować pryncypia, nie poświęcając ich w imię dróg na skróty?

Śledząc rodzimą debatę publiczną, moglibyśmy dojść do wniosku, że istnieją tylko dwie strony sporu politycznego. Dla osób funkcjonujących w oficjalnym, głównym przekazie medialnym będzie to generalny podział na Polskę Kaczyńskiego i Polskę Tuska. Z kolei dla osób czerpiących bieżące informacje głównie z mediów społecznościowych i internetu będzie to podział na siły systemowe i antysystemowe. Oczywiście w obu tych obrazach istnieją niuanse, ale większość obserwatorów i wyborców nie zaprząta sobie nimi głowy. Jednakże to właśnie z tych niuansów tworzy się rzeczywisty obraz sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy. To właśnie im realiści polityczni powinni się szczególnie przyglądać i wyciągać odpowiedzialne wnioski.

Czy możemy dziś powiedzieć, że polska polityka kieruje się realizmem politycznym? W pierwszym odruchu wielu czytelników zapewne zaprzeczy. Z drugiej strony ktoś stojący na uboczu mógłby zapytać, czym właściwie jest ten realizm polityczny. Czy za realizm polityczny możemy uznać dogmatyczne odrzucanie zaangażowania politycznego? A może za postawę realistyczną uznamy dogmatyczne angażowanie się w każdą kolejną formację wyborczą, która hałaśliwie deklaruje walkę z obecnym status quo nad Wisłą?


Dzisiejszy realista polityczny ma przystawiony do skroni metaforyczny pistolet i staje się zakładnikiem tych, którzy poddają się tej lub innej dwubiegunowej narracji. W obszarze oficjalnym, głównonurtowym ten, kto trzyma palec na spuście, przekonuje, że „mimo wszystko ten” lub „mimo wszystko tamten”. W obszarze bardziej wywrotowym, internetowym, zza lufy słyszymy, że „tylko ten lider zbawi Ojczyznę”. Ani kolejny lider nie zbawi Polski, ani wybór tzw. mniejszego zła nie okaże się optymalny.

Realizmem politycznym, który w obliczu obecnych zawirowań geopolitycznych oraz narastających problemów ekonomicznych może jednoczyć ludzi z najróżniejszych nurtów politycznych, jest zachowanie krytycznego myślenia i analizowanie zjawisk społeczno-ekonomicznych w perspektywie dłuższej niż najbliższe wybory. Jest to kształtowanie własnych postaw oraz postaw swojego środowiska, a nie wyłącznie kierowanie się ulotnymi nastrojami. Głosować można, a wręcz należy, ale na tym życie się nie kończy.
Można to wykazać na przykładzie stosunku Polaków do Ukrainy i narodu ukraińskiego, którego niemała część znalazła się po 2022 roku w naszych miastach.

Czy narasta wobec nich sceptycyzm? Oczywiście, że tak, i było to do przewidzenia ze względu na różnice kulturowe oraz rosnące koszty wspierania Kijowa przez państwo polskie. Tylko czy z tej ludowej niechęci sporej części społeczeństwa polskiego do słuchania na ulicach mieszanki języków ukraińskiego i rosyjskiego oraz do wspólnej obecności w szkołach i zakładach pracy wyrośnie głębsza refleksja nad błędami polskiej polityki wschodniej? Realistycznie patrząc, u niektórych ludzi tak, ale u większości te chwilowe nastroje nie przerodzą się w nic poważniejszego, gdyż osoby te raczej nie zetkną się z konstruktywną ofertą intelektualną i polityczną, wykraczającą poza prostą krytykę Ukrainy i Ukraińców. Realista dałby takiemu człowiekowi książkę czy link do tematycznego kanału w sieci, ale prędzej otrzyma on po prostu ulotkę jednego z komitetów, aby wiedział, jak ma zagłosować.

Może i faktycznie pójdzie zagłosować na ten, a nie inny komitet, ale chwilę po wyjściu z lokalu wyborczego nie bardzo będzie wiedział, za czym i po co głosował. Jego wybór będzie ulotny jak ta ulotka, a przecież wejście do Sejmu, a tym bardziej do rządu, to tylko pierwszy krok — ktoś potem musi codziennie bronić w społeczeństwie wdrażanej linii politycznej, aby przetrwała ona nadchodzące zawirowania.

Realizm polityczny jest dziś właśnie patrzeniem dalej i szerzej, a to we współczesnym społeczeństwie szybkiej konsumpcji i szybkiego obiegu informacji na pozór nie jest w cenie. Tyle że gdy po paru latach – a taka jest minimalna perspektywa oceny zjawisk w życiu zbiorowym – przyjdzie czas podsumowania uzyskanych efektów, okaże się, że bez tego „obciążającego” realizmu wczorajszy szantażysta, przekonujący do jednego wodza i jednego wyboru, jest już… przy nowym wodzu i kolejnym wyborze. Nastroje są ulotne, postawy trwałe i właśnie kształtowanie postaw należy uznawać za nadrzędny cel realizmu politycznego.

Krystian Jachacy

Pod wulkanem (perskim)

Pod wulkanem (perskim)

Iran i Rosja, oba kraje, które z powodu sankcji stały się niemal nieistotne, są w rzeczywistości bliższe niż kiedykolwiek wcześniej, koordynując wszystko na wspólnym froncie.

Waszyngton mógłby przejść do trybu ratowania twarzy na froncie ukraińskim. W końcu skala strategicznej klęski imperium i kompletnie zdezorientowany upadek Zachodu na Ukrainie są wręcz oszałamiające. Do tego dochodzi strategiczna klęska w Iranie, a także fakt, że Jemen nieustannie wywiera presję na Dom Saudów. Wielki Mistrz Ławrow podsumował to idealnie: „Zachód nigdy więcej nie będzie głównym graczem dyktującym warunki”.

Pokusa, by dostrzec prostszą drogę do wielo-węzłowego, policentrycznego porządku świata, może być ogromna, biorąc pod uwagę wszystkie te szalone, bezprecedensowe ustępstwa Trumpa wobec Moskwy. Ale potem wciąż zbierają się nowe, prawdziwie ciemne chmury.

Kult śmierci w Azji Zachodniej i syndykat Epsteina jako całość zdołały zdominować całą masę neokonserwatywnych rusofobów rozproszonych w całym kompleksie MICIMATT – kompleksie wojskowo-przemysłowo-kongresowym, obejmującym wywiad, media, środowisko akademickie i think tanki, jak trafnie to określił Ray McGovern. Jednocześnie po raz kolejny ogłosili Iran niekwestionowanym, jedynym i jedynym zagrożeniem bezpieczeństwa narodowego.

Siedem punktów – inaczej nie będzie porozumienia.

Pospiesznie zorganizowana w ostatniej chwili wizyta feldmarszałka Asima Munira z Islamabadu w Teheranie na początku tego tygodnia ostatecznie okazała się niemożliwa do osiągnięcia.

Munir spotkał się ze wszystkimi kluczowymi graczami. Zapytał bezpośrednio przewodniczącego parlamentu Ghalibafa: Co jest potrzebne, aby znaleźć rozwiązanie impasu między Iranem a USA? Ghalibaf odpowiedział jednoznacznie – i powtórzył to co najmniej osiem razy podczas spotkania: Waszyngton musi wdrożyć siedem warunków Iranu. Są one w zasadzie streszczeniem wielokrotnie uznawanego za nieważne Memorandum of Understanding (MoU), które Trump podpisał, a następnie unieważnił.

Siedem punktów zostało już przedstawionych dwóm „Tweedledumom” i „Tweedledee” – Witkoffowi i Kushnerowi – podczas wcześniejszej rundy pośrednich negocjacji między Iranem a Stanami Zjednoczonymi w sprawie mediacji Kataru.

Prezydent Peseschkian i Mohsen Resaee, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC), podkreślali dokładnie ten sam punkt podczas swoich spotkań. Munir miał przekazać tę wiadomość socjopacie w Białym Domu.

Oficjalne źródła irańskie tego nie potwierdzą; dostępna jest jedynie mocno propagandowa wersja amerykańska. Możliwe jednak, że Munir Resaee postawił Peseschkianowi i Ghalibafowi ostateczne amerykańskie ultimatum: porzućcie swój program nuklearny, albo spotkacie się z masowymi atakami, wymierzonymi głównie w Górę Kilofa.

Oprócz siedmiu punktów, Mohsen Resaee Munir powtórzył – a tym samym również Białemu Domowi – że ani jedna cząsteczka materiału nuklearnego nie opuści Iranu. To pozostawia Waszyngtonowi jedyną możliwość powrotu do negocjacji: zaakceptowanie siedmiu punktów.

Minister spraw zagranicznych Araghchi wielokrotnie powraca do sedna sprawy: „USA nie osiągnęły żadnego ze swoich celów wojennych”. Prowadzi to do nieuniknionego ciągu zdarzeń: brak zwycięstwa militarnego i brak zmiany reżimu; niemożność utrzymania kosztów gospodarczych; sytuacja politycznie nie do utrzymania. Dlatego jedyną opcją pozostaje zaakceptowanie siedmiu punktów.

A co gorsza, Teheran pozwala, by czas uciekał.

W tym samym czasie Sanaa, pogrążona w jemeńskiej burzy, także pozwala, aby czas działał na jej korzyść.

Aramco – linia życia USA, Izraela i salafickich popleczników dżihadu, takich jak ISIS, oraz uprzywilejowane źródło finansowania niekończących się wojen – jest teraz bezpośrednio celem Ansar Allah. Celem jemeńskiej ofensywy jest „wysuszenie źródeł terroryzmu”.

Rijad jednak zaostrzył swoje groźby, grożąc bombardowaniem każdego zgromadzenia jemeńskich plemion. Jeśli to się stanie, ponad milion Jemeńczyków dołączy do jemeńskich sił zbrojnych i ruszy w kierunku granicy jemeńsko-saudyjskiej.

Wreszcie, grupy plemienne – dobrze wyszkolone i uzbrojone po zęby – czekają tylko na rozkaz swojego przywódcy z Ansar Allah, Abd al-Malika Badra ad-Dina al-Houthi. Następnie wkroczą do południowej „Arabii Saudyjskiej” i odbiją trzy prowincje: Nadżran, Dżizan i Asir, które historycznie należą do jemeńskich plemion i zostały skradzione przez Brytyjczyków w 1934 roku.

Cena, na którą nie można sobie pozwolić.

Piekło może wybuchnąć: teraz, wkrótce, a najpóźniej pod koniec listopada. Gdyby stało się to przed wyborami w Izraelu, stałoby się jasne, kto jest siłą napędową: kult śmierci. Socjopata w Białym Domu woli jednak atak po wyborach uzupełniających.

Kult śmierci przygotowuje zmasowany atak na irańskie elektrownie, infrastrukturę naftową, cele wojskowe i obiekty jądrowe. Teheran wielokrotnie ostrzegał, że każdy atak USA i Izraela – wspólny lub indywidualny – będzie uznany za „wojnę totalną”, czyli wojnę na pełną skalę. Odpowiedź Iranu przekroczy wszelkie granice i przełamie wszelkie ograniczenia.

Irański wywiad krajowy jest w pełni skoncentrowany na scenariuszu zamachu bombowego na dużą skalę, który mógłby nastąpić przed przyszłym wtorkiem – dniem wyborów w kręgach kultu śmierci.

Cokolwiek się stanie, reakcja Teheranu ma na celu zapewnienie, że zapłacona cena przekroczy wszelkie akceptowalne granice. Iran odpowie Izraelowi atakami na obie izraelskie rafinerie, porty w Hajfie i Aszdodzie oraz wszystkie bazy lotnicze. Dimona zostałaby dodana tylko w przypadku ataku na irańskie obiekty jądrowe.

W przypadku amerykańskiego ataku, każda petro-monarchia Zatoki Perskiej, z której terytorium atak zostałby przeprowadzony, stałaby się natychmiast legalnym celem. Dotyczyło to sieci energetycznych, zakładów odsalania wody, rafinerii, portów, centrów danych, a także siedzib i obiektów amerykańskich firm.

Cieśnina Ormuz zostałaby całkowicie zamknięta. Cena baryłki ropy gwałtownie wzrosłaby. Gospodarka światowa pogrążyłaby się w głębokiej depresji. Z imperialnej perspektywy byłoby to równie ponure, jak perspektywa oddania przez Waszyngton kontroli nad Cieśniną Ormuz Iranowi i umożliwienia mu pobierania opłat tranzytowych. Byłby to upokarzający koniec jednostronnej talasokracji – w tym sytuacji, w której Piąta Flota USA musiałaby prosić o pozwolenie na wpłynięcie lub opuszczenie własnej, zrujnowanej bazy w Bahrajnie.

Mohammad Mokhber, starszy doradca Najwyższego Przywódcy Mojtaby Chameneiego, podkreślił: „Jeśli USA i Izrael zaatakują naszą infrastrukturę petrochemiczną lub nasze elektrownie, Iran zaatakuje dziewięć krajów”.

Co więcej, agencja informacyjna Fars, która ma bardzo bliskie kontakty z Gwardią Rewolucyjną, dowiedziała się o serii nowych instrukcji: jeśli ataki obejmą zabójstwa irańskich urzędników i cywilów, irańska odpowiedź będzie wymierzona w cele polityczne związane ze Stanami Zjednoczonymi i wszystkimi państwami zaangażowanymi w wojnę, a także w ataki na infrastrukturę.

Ławrow i Araghchi reaktywują RIC

W obliczu tego całego horroru powinniśmy spróbować wskazać przynajmniej jeden obiecujący trend. Podczas niedawnej wizyty Ławrowa w Teheranie irański minister spraw zagranicznych Araghchi doskonale to podsumował:

Nigdy wcześniej w naszej historii Rosja i Iran nie współpracowały ze sobą tak ściśle, jak dzisiaj.

Kluczowe zdanie brzmiało: „Nigdy wcześniej w naszej historii”. Ławrow i Araghchi mówili o „wszystkim, od Europy po Azję Zachodnią”. Jednak cztery obszary były szczególnie widoczne: Liban, Palestyna, Ukraina i Jemen. Nie wspominając o rozszerzonej współpracy gospodarczej i nuklearnej.

Współpraca gospodarcza koncentruje się w szczególności na INSTC, Międzynarodowym Korytarzu Transportowym Północ-Południe, który łączy trzech partnerów BRICS lub SCO: Rosję, Iran i Indie.

Obejrzyj mój film dokumentalny o INSTC, który nakręciłem w Iranie w zeszłym roku.

Chaotyczne imperium opiera się na sankcjach, groźbach i bombardowaniach. Integracja euroazjatycka natomiast opiera się na budowie infrastruktury, rozwoju handlu i suwerennej współpracy. Dlatego Ławrow i Aragczi musieli reaktywować RIC: pierwotny sojusz Rosji, Indii i Chin, początkowo pomyślany jako Trójkąt Primakowa, ale teraz zastępujący Indie Iranem.

Ławrow zaproponował, aby nowy RIC utworzył „wspólną strukturę bezpieczeństwa” dla Zatoki Perskiej w ramach trójstronnego szczytu. Oznaczałoby to, że RIC określiłby jednolite ramy dla Cieśniny Ormuz.

Reakcja imperium prawdopodobnie będzie jeszcze bardziej myląca. Bo po raz kolejny chodzi o „niepodzielność bezpieczeństwa” – koncepcję, którą Rosja zaproponowała już USA i NATO w grudniu 2021 roku. Wówczas odpowiedzią był brak reakcji.

Jeśli chodzi o Liban, Palestynę, Ukrainę i Jemen, Ławrow i Araghchi znajdowali się bardzo blisko centralnych linii frontu. Po jednej stronie jest chaotyczne imperium i jego sojusznicy lub wasale, po drugiej Rosja i jej irańscy sojusznicy.

Oczywiście, wszystko jest ze sobą powiązane. Imperialny łuk nacisku militarnego rozciąga się od Ukrainy po Jemen. Kontratak koncentruje się wokół pytania, jak skoordynować opór wobec tego nacisku.

Jeśli chodzi o współpracę gospodarczą, zarówno Iran, jak i Rosja są pod tsunami sankcji. Ich banki zostały wykluczone z systemu SWIFT, a eksport ropy naftowej jest poważnie ograniczony. Dlatego handel między nimi musi omijać dolara amerykańskiego, cały zachodni system finansowy i talasokrację egzekwowaną przez Marynarkę Wojenną USA.

Iran i Rosja mogłyby podzielić się wiedzą specjalistyczną w zakresie obchodzenia sankcji z całym globalnym Południem: poprzez rozliczenia w lokalnych walutach, wymianę barterową, lądowe korytarze transportowe, INSTC oraz handel przez Morze Kaspijskie.

Wracamy więc do Cieśniny Ormuz – kontrolowanej przez Iran. Monarchie petrochemiczne w Zatoce Perskiej ogarnęła panika. Rosja utrzymuje stabilne kanały komunikacji zarówno z Iranem, jak i państwami Zatoki Perskiej. Ławrow jest w pełni skoordynowany ze wszystkimi stronami. Przekazał obawy państw Zatoki Teheranowi i odwrotnie, przekazał państwom Zatoki Perskiej warunki Teheranu.

Ławrow podkreślił, że Memorandum o Porozumieniu z Islamabadu, wielokrotnie uznawane za nieważne, było jedyną realną drogą naprzód. Dokładnie to samo powiedział Xi Trumpowi w Gabinecie Owalnym i dokładnie to samo irańskie kierownictwo przekazało Asimowi Munirowi w Teheranie.

Ponadto podkreślił, że petromonarchie Zatoki Perskiej muszą w końcu uporządkować swoje sprawy i rozpocząć poważny dialog na temat bezpieczeństwa z Iranem i państwami arabskimi. Powinno to również objąć kraje sąsiednie, takie jak Irak i Jordania. Powinny w to zostać zaangażowane również Liga Arabska, Organizacja Współpracy Islamskiej (OWI) oraz stali członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ.

Po raz kolejny: niepodzielność bezpieczeństwa.

Iran i Rosja, oba kraje doprowadzone na skraj upadku przez sankcje, są w rzeczywistości bliżej ze sobą powiązane niż kiedykolwiek wcześniej. Koordynują wszystkie działania na wspólnym froncie – podczas gdy zdesperowany syndykat Epsteina pozostaje uwięziony w stworzonym przez siebie koszmarze niekończącej się wojny.

Źródło: Pod wulkanem (perskim)

Rośnie opresyjność i kurczą się przestrzenie wolności w Polsce

Rośnie opresyjność i kurczą się przestrzenie wolności w Polsce

Rośnie opresyjność i kurczą się przestrzenie wolności w Polsce.

Sejm w Polsce pracuje nad rządowym projektem ustawy „o środkach ograniczających”. Rząd przygotował ustawę, która de facto uruchamia brutalną cenzurę, opartą na całkowicie uznaniowych i nieostrych kryteriach. Bardzo istotną częścią tego przygotowywanego przez władze w Polsce projektu jest tak zwane „określenie zasad stosowania sankcji wobec osób fizycznych i przedsiębiorstw”.

Jednym z argumentów przeciwko Polsce Ludowej i całemu obozowi radzieckiemu było to że nie dopuszczał on wolności słowa i krępował niezależną myśl. Wszystkie Michniki, Blumsztajny, Wildsteiny, Kuronie, Geremki, Kaczyńskie, Tuski gardłowały o wolności słowa. Już w III RP wtórowały im Kwaśniewskie, Czarzaste, Biedronie, Kotule I Żukowskie i inny. I co?

Dzisiaj pod tym względem jest o wiele gorzej niż w PRL-u i pierwszych latach III RP, bo ludzie nie zauważają że pozostały nam tylko strzępki niezależnej myśli – które właśnie teraz zanikają. Cenzurę na Mysiej zastąpiła cenzura globalnych korporacji i państwowego zamordyzmu.

Projekt rządu Koalicja Obywatelska-Nowa Lewica-Polskie Stronnictwo Ludowe przewiduje między innymi zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych, ograniczenia w udostępnianiu pieniędzy oraz zakazy dotyczące określonych transakcji. Według omawianego projektu „Wśród przesłanek stosowania krajowych sankcji wskazywane są między innymi działania związane z naruszaniem praw człowieka oraz wspieraniem obcej ingerencji w środowisko informacyjne Rzeczypospolitej Polskiej„.

Co to oznacza? Karane i blokowane będą działania uznane przez rządzących Polską za niebezpieczne politycznie lub uznane na przykład za rosyjską propagandę.

To nie wszystko. Z znajdującego się na oficjalnym państwowym portalu „Projekcie ustawy o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym i ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary” dowiadujemy się, że jedną z proponowanych zmian w przepisach jest możliwość orzeczenia przez sąd kary sięgającej 200 000 000 złotych! Dajmy na to, że jakiś związek zawodowy, stowarzyszenie, partia czy redakcja zostanie uznana za antydemokratyczną, skrajnie prawicową lub prorosyjską, to płaci 200 000 000 złotych kary. To oczywiście zazwyczaj będzie skutkować likwidacją bez formalnej sądowej delegalizacji.

Będzie można skonfiskować majątek osób, które dopuściły się poważnego naruszenia praw człowieka lub represji wobec społeczeństwa obywatelskiego, opozycji demokratycznej lub których działalność stanowi inne poważne zagrożenie dla demokracji. Minister gospodarki będzie decydował jakie treści są dopuszczalne i pożądane. To kompletna paranoja.

Kurczą się przestrzenie wolności słowa zarówno w Polsce i całej Unii Europejskiej. Znaną nam starą demokrację zastępuje demokratura. Ideowe ale głupie środowiska na Zachodzie dają się podpuszczać i organizują zamieszki, które stają się początkiem całkowitej likwidacji resztek wolności słowa. Po burdach zorganizowanych przez bandyterke przy okazji protestów antyrządowych we Francji prezydent Emmanuel Macron zapowiedział, że w najbliższych dniach na terenie kraju zostaną zakazane „nieuprawnione demonstracje”. Po to właśnie moim zdaniem zostały nagłośnione i zradykalizowane protesty w Francji, Belgii, Hiszpanii czy Portugalii.

W Polsce nie ma jeszcze na dzisiaj zdeterminowanych i dobrze zorganizowanych mniejszości, które można wykorzystać do prowokacji – więc rządzący w interesie korporacyjnej oligarchii mają utrudnione zadanie. Rządzący muszą wymyślić, a później przepchnąć przez parlament takie przepisy – które w imię demokracji uszczuplą wolność słowa. Być może jedynym ratunkiem dla wolności słowa w Polsce stanie się wywodzący się z wrogiego nam obozu politycznego, ale skonfliktowany z rządem prezydent Karol Nawrocki. 

Uważam, że przyszłościowo liczna mniejszość ukraińska w Polsce z całą pewnością, może zostać wykorzystywana do działań na rzecz ograniczenia swobód obywatelskich. Unia Europejska staje się globalnym pionierem jeżeli idzie o represyjność za poglądy i słowa. Najżałośniejsze w tym jest to, że przy okazji łaje Chiny, Rosję czy trumpistowskie Stany Zjednoczone za działania ograniczające wolność przekonań.

Łukasz Jastrzębski

Ks. prof. Rakocy: „Górą okazał się mąciciel”. Episkopat ma za co przepraszać

Ks. prof. Rakocy:

„Górą okazał się mąciciel”.

Episkopat ma za co przepraszać

22 października 2026

Zamiast posłuchać ekspertów, Episkopat posłuchał (albo zląkł się) wewnątrzkościelnego mąciciela. Tym większa jest wina Episkopatu, że mając wiedzę, że list przedstawia fałszywy obraz rzeczywistości, polecono odczytać go wiernym. U części biskupów zabrakło wiedzy i roztropności, u części odwagi, aby się przeciwstawić, a jeszcze inni zostali być może wprowadzeni w błąd. Górą okazał się mąciciel” – pisze ks. prof. Waldemar Rakocy CM.

W dniu 18 października 2026 roku portal dorzeczy.pl opublikował artykuł pod tytułem Episkopat ma za co przepraszać, w którym Ks. prof. Waldemar Rakocy CM opisał trzy epizody z życia Kościoła katolickiego w Polsce. Jednym z nich jest List Episkopatu Polski „z wątpliwą (błędną) teologicznie tezą, że Żydzi uczestniczą w zbawieniu dokonanym przez Chrystusa pomimo Jego nieprzyjęcia”.

Dostęp do artykułu jest płatny. Jego streszczenia dokonał portal Fronda.pl.

Ks. prof. Waldemar Rakocy wystosował również swój list otwarty do KEP, o którym pisze:

Pokazuję w nim czarno na białym nieprawdy głoszone przez ks. kard. Grzegorza Rysia i przez środowisko prowadzące rozmowy z judaizmem. Podaję tam przykłady stosowanych przez nich nieuczciwych zabiegów mających przekonać innych, niezorientowanych w temacie, do ich własnych, błędnych tez.

Kilka cytatów ze streszczenia

O liście Episkopatu

– „Zamiast posłuchać ekspertów, Episkopat posłuchał (albo zląkł się) wewnątrzkościelnego mąciciela. Tym większa jest wina Episkopatu, że mając wiedzę, że list przedstawia fałszywy obraz rzeczywistości, polecono odczytać go wiernym. U części biskupów zabrakło wiedzy i roztropności, u części odwagi, aby się przeciwstawić, a jeszcze inni zostali być może wprowadzeni w błąd. Górą okazał się mąciciel”

Autor przypomina, że list został odrzucony przez polskich katolików.

– „Pasterz, znając opinie ekspertów, wybrał bezdroża, a owca, kierując się tylko zdrowym rozsądkiem, wybrała właściwą drogę. Po co owcom taki pasterz? W interesie biskupów leży odzyskanie zaufania wiernych. A do tego konieczne są przeprosiny”

Minęło ponad pół roku. Przeprosin biskupów, przyznania się do popełnienia błędu – jak nie było, tak nie ma.

– „Jak daleko sięgam pamięcią, nie było podobnego przypadku, żeby Episkopat podpisał się pod błędnymi lub nieprawdziwymi tezami, podał je wiernym do wierzenia i nie wycofał się z popełnionego błędu. Jest to stan, który podważa nauczycielską wiarygodność Episkopatu i stale domaga się od niego refleksji i przeprosin względem ludu Bożego”

Kard. Ryś – cały Kościół w Polsce ma się podporządkować osobie wprowadzającej zamęt?

– „Czy cały Kościół katolicki w Polsce ma się podporządkować jednej osobie – wprowadzającej zamęt i wzbudzającej antagonizmy? W teologii znana jest zasada sensus populi Dei mówiąca o zmyśle, wyczuciu Bożej prawdy przez lud Boży. Kiedy pasterz głosi poglądy, którym sprzeciwia się en masse wierny Bogu lud, na pewno nie ma racji”

Wreszcie ks. prof. Rakocy skierował 15 września list otwarty do KEP na temat dialogu chrześcijańsko-żydowskiego.

– „Moim zdaniem powodem był nade wszystko pkt 8 tegoż listu. Pokazuję w nim czarno na białym nieprawdy głoszone przez ks. kard. Grzegorza Rysia i przez środowisko prowadzące rozmowy z judaizmem. Podaję tam przykłady stosowanych przez nich nieuczciwych zabiegów mających przekonać innych, niezorientowanych w temacie, do ich własnych, błędnych tez”

_________________________________
Źródło: „Do Rzeczy”, Fronda.pl

Na froncie walki z dezinformacją

Modzelewski: Na froncie walki z dezinformacją

Z tego, co na co dzień słyszymy, największym zagrożeniem dla Zachodu i wszystkich prawomyślnych obywateli „wolnego świata” jest i będzie dezinformacja.

Można odnieść wrażenie, że owo zagrożenie jest dużo większe od wojny, która – jak wiemy – jest już „nieuchronna” albo już „faktycznie” się rozpoczęła.  Do wojny musimy się na gwałt przygotować, kupując na kredyt broń i uzbrojenie, a dezinformację trzeba koniecznie cały czas zwalczać już dziś, bo atakuje nas na każdym kroku. Zapewne tak trzeba, bo wolność słowa nie może służyć wrogom Zachodu. Dezinformatorzy (zapewne trolle Putina) są tak bezczelni, że szkalują nie tylko Unię Europejską, ale nawet ośmielają się oczerniać przywódcę Wolnego Świata w osobie prezydenta Donalda Trumpa, który (jakoby) ingeruje w nasze sprawy wewnętrzne i chce zmienić rząd w naszym kraju. I to z najbardziej proeuropejskiego na proamerykański. Tu dezinformacja przeszła wszelkie granice.

To zapewne bezczelne kłamstwo: w wolnym świecie takie działania nie mają i nie mogą mieć miejsca. USA może zmienić rządy w państwach nie należących do Zachodu (np. w Wenezueli), a my przecież doń już dawno „wróciliśmy” i oddaliśmy się mu bez reszty. „Światowe przywództwo” nigdy, ale to przenigdy, nie ingeruje w sprawy wewnętrzne państw demokratycznych, a my również nie jesteśmy przez kogokolwiek przymuszani do wydatków zbrojeniowych na koszt pokolenia: to są nasze suwerenne decyzje, bo się boimy „Ruskich”.

Nie jest również prawdą, że USA kupuje rosyjski olej napędowy w milionach ton; to przecież jest niemożliwe, bo światowe przywództwo murem stoi za „walczącą Ukrainą” i nie pójdzie na żadne kompromisy z „imperium zła”. To też przykład dezinformacji.

Sprawy walki z dezinformacją trzeba wreszcie uporządkować. Optymalnym rozwiązaniem byłoby ustawowe określenie listy informacji oraz poglądów, które mają status dezinformacji oraz wprowadzenie kary za ich powtarzanie. Lista powinna być ogłaszana każdego dnia do godz. 12.00 i obowiązywać wstecznie. Karze powinni podlegać wszyscy, którzy wcześniej podali zagrożone karą informacje lub głosili karalne poglądy. Nie zawracajmy sobie głowy jakimś tam „działaniem prawo wstecz”: że ten zakaz nie obowiązuje, zdążyliśmy już się przekonać na przykładzie wprowadzenia nowych podatków.

Dam kilka najważniejszych przykładów tego rodzaju dezinformacji, bo przecież nieprawdą jest, że:

* na Ukaranie ma miejsce jakakolwiek korupcja,

* kupujemy w Polsce najdroższą energię w tym stuleciu,

* mamy największe zadłużenie w historii,

* prezydent Zełenski ma pełne poparcie Waszyngtonu.

Nikt nie powinien bezkarnie tego powtarzać.

Już nie będę dalej dworować sobie z oficjalnej propagandy: gdzieś się pogubiliśmy – jest źle, gdy debata publiczna przypomina groteskę. Cenzura, którą nazywa się „walką z dezinformacją”, nie zmieni rzeczywistości, która jest widziana gołym okiem. Najgorzej, że zwalczane poglądy i informacje dowodzą fiaska dotychczasowej polityki, a ich zagłuszanie ma ukryć naszą porażkę, do której nie chcemy się przyznać. Pełne podporządkowanie się polityce amerykańskiej nie brało pod uwagę oczywistej tezy, że politycy amerykańscy nie są nawiedzonymi rusofobami. Powiem więcej, pomylono antykomunizm z pogardą dla Rosji, a przecież „komunistyczny” Związek Radziecki rozwiązał się sam w 1991 roku wbrew radom ówczesnego prezydenta USA. A współczesna Ameryka może potrzebować Rosji w wielkich rozgrywkach z antyamerykańskim Globalnym Południem. Nie można być dziś (i jutro) jednocześnie rusofobem i wielbicielem „światowego przywództwa”.

Zamiast zwalczać dezinformację, czyli również cenzurować wypowiedzi Donalda Trumpa, lepiej zacząć pilnie wycofywać się z własnych błędów. Rosyjska ropa jest naprawdę tańsza.

prof. Witold Modzelewski

Bandytów należy traktować jak bandytów …

Bandytów należy traktować jak bandytów …

Jeśli ktoś postanowiłby spalić Pałac Łazienkowski, zdewastować pomnik Fryderyka Chopina, okraść sklepy na Marszałkowskiej i bazarek na Kole, powyrywać ławki na Placu Zamkowym i podpalić kosze na Mokotowie to byłby bandziorem.

Nie ma znaczenia jaką ma orientacje polityczną, kolor skóry i jaką wyznaje religie. Nawet gdyby jego poglądy polityczne pokrywałyby się z moimi – byłoby to bez znaczenia. Bandzior jest bandziorem.

Byłby takim samym bandziorem jak ten, który demolował ulicę Paryża w maju 1968 roku i takim samym, który demolował ulice Kijowa na przełomie 2013/2014 roku. W Paryżu obserwujemy dokładnie te same siły, które były wielbione przez odrealnionych idealistów wychwalających „kolorowe rewolucje” w świecie arabskim. Zupełną fantasmagorią są opowieści o tym, że barbarzyńca demolujący samochód kieruje się imperatywem moralnym lub, że posiada jakąś świadomość klasową. Anarchizm ukryty pod płaszczykiem antysystemowości dalej jest nieakceptowalny dla cywilizowanych narodów. Realne życie to nie film Alana Moore’a „V jak Vendetta”.

To prawda, że wśród haseł wznoszonych przez demonstrantów są również te słuszne. I co z tego? Wśród haseł wznoszonych na ukraińskim Majdanie, czy podczas „spontanicznych demonstracji” w Libii czy Syrii również takie były i dokładnie wiemy jak się to skończyło dla licznych narodów. Jakie miało to skutki dla życia milionów ludzi i układu geopolitycznego na naszym globie. Jak wyszła na tym Polska. Trzeba brać odpowiedzialność za swoje słowa.

Oczywiście, że wśród demonstrantów znajdują się prowokatorzy. Nie rozumiem skąd to zdziwienie. Dziwne gdyby ich nie było. Jeżeli organizatorzy nie potrafią sobie z tym poradzić, to nie powinni brać się za organizacje tego rodzaju protestów. Miasta Europy nie są dżunglą, by skocznie hasać po zaparkowanych samochodach. Stolice Europy, to nie gra komputerowa, gdzie życie zależy od zdobycia torebki z najnowszej kolekcji Louisa Vuitton i wypasionego iPhona. Bandziora, złodzieja, podpalacza należy oddać w ręce odpowiednich służb i odpowiednio ich traktować.

Żadnym usprawiedliwieniem nie jest to, że przodkowie znacznej części protestujących byli źle taktowani w państwach kolonialnych jak i w Europie. Mój pradziadek Antoni Szafarczyk jako 9-letnie dziecko roznosił mleko w Pałacu Donnersmarcków w Siemianowicach (chociaż w latach 1919-1920 nie należał on do tej rodziny). Jako osoba niepełnoletnia rozpoczął ciężką pracę w kopalni węgla kamiennego. Ale z tego powodu ani ja, ani mój syn nie demolujemy klatek schodowych i pobliskich kapliczek w mieście. Skończmy z tym usprawiedliwianiem przeszłości kolonialnej bandyterką. Stworzyła się kolejna religia cierpiętnictwa i roszczeniowości.

To co dzieje się w wielu europejskich państwach – Francji, Belgii, Hiszpanii, Portugalii przyniesie taki sam skutek jak antyrosyjskie zrywy insurekcyjne na ziemiach polskich. Spowodują większy zamordyzm, większą opresyjność i wzmocnienie nieakceptowalnego dla nas kierunku politycznego Unii Europejskiej.

Łukasz Jastrzębski

Rozbity biust Marianny

Rozbity biust Marianny.

Konrad Rękas

konserwatyzm.pl/rekas-rozbity-biust-marianny

Zamieszki w Paryżu i innych miastach Francji byłyby o wiele bardziej znaczące i pouczające, gdyby nie wydawały się tak bardzo manipulowane przez polityczną propagandę, i tak bardzo nie prowadziły do alternatywy „państwo Macrona albo chaos demonstracji”. Alternatywy oczywiście fałszywej, bo to właśnie pozujący dziś na partię porządku macronizm jest wszak jednym ze źródeł trwającego kryzysu we Francji. A wszystkim skłaniającym się, by w odruchu przerażonego drobnomieszczaństwa wzywać na pomoc autorytarnych globalistów – warto przypomnieć, że Baryka jednak poszedł na Belweder…

O pożytku z nieporządku

Moglibyśmy dziś śmiało stwierdzić „a nie mówiliśmy”, wskazując na destrukcyjne skutki napięć kulturowych wywołanych przez fatalną politykę imigracyjną Zachodu, choć pewnie duch Enocha Powella mógłby domagać się prawa pierwszeństwa w takiej konstatacji. I właśnie wychodząc z takich pozycji największym błędem, jaki moglibyśmy dziś zrobić, byłoby uleganie ewidentnej rządowej prowokacji, która we Francji uderza w znaną nutę „do może i częściowo i słusznych protestów społecznych dołączyły elementy chuligańskie, wobec czego koniecznym stało się użycie siły…”.

A no właśnie, czy jednak naprawdę koniecznym i niby jakie użycie siły? Jak dotychczas bowiem to, czego nie widzimy zza internetowych filmików, to trwające autentyczne protesty przeciw kosztom życia i bankructwu systemu polityczno-gospodarczego Republiki Francuskiej, nadto zaś widoczna jest dziwaczna bierność policji, wyraźnie sprzyjająca kryminalnej stronie wydarzeń. W kraju takim jak Francja policja i żandarmeria, znane ze skłonności do nadużywania siły tym razem mają wyraźny zakaz sięgania po nią. Ktoś ewidentnie chce, by przerażony mieszczuch paryski w końcu wielkim głosem zawołał o pomoc do tej samej władzy, która 5 lat temu wrzucała granaty hukowe do mieszkań ludzi nie dość sterroryzowanych COVIDem.

Wobec wszech-stanu wyjątkowego

Rzekomy porządek proponowany przez macronizm i mu podobne to groźba globalizującego lockdownu, śmiertelnie groźna dla samej idei powrotu do normalności, społeczeństwa tradycyjnych wartości, ale i progresywnych przemian ekonomicznych. Z chaosu natomiast, faktycznie mało estetycznego, ale w istocie mało groźnego dla społeczeństwa, może wyłonić się przestrzeń dla artykulacji i wdrażania programów bliższych zdrowemu rozsądkowi. Pamiętajmy też, że Republika Francuska jest jednym z liderów liberalnego autorytaryzmu, zaawansowanym wystarczająco, by nieporządki i rabunki zlikwidować w ciągu godzin, bo nawet nie dni. Jeśli je więc toleruje, a nawet hoduje – to dla własnych celów. Macronizm już raz instytucjonalnym zamordyzmem lockdownów przerwał protest Żółtych Kamizelek, na pewnym etapie łączący normalsów, skrajną lewicę i prawicę. Czy dziś zmierza do tego samego, czekając na pretekst do wprowadzenia stanu wyjątkowego? Stanu, który przecież podobnie grozi i w Polsce, tyle, że uzasadniony groźbą konfliktu zbrojnego?

Krew w Sekwanie?

Zresztą, głównonurtowa propaganda Republiki nie różni się bardzo od tej serwowanej w III RP. Tyle, że ponieważ Paryżan trudno byłoby dziś przestraszyć kozakami w okolicznych bistrach – Maghrebczyk rabujący torebkę od Vuittona okazuje się być znacznie skuteczniejszy, by wyborcy spojrzeli życzliwiej na combo oligarchów i pedofili, którzy rządzą Francją. Wojna rasowa jest ostatnią bronią kapitału, by odsunąć wojnę klasową, zbroić się warto na obie, jednak broniąc własności swojej, rodziny i wspólnoty nie trzeba koniecznie osłaniać tych, którzy rabusiów dopuścili pod nas nasze domy. We Francji zrewoltowany plebs w zdobytych merostwach zrzuca i tłucze popiersia Dziwki Republiki. Cóż w tym miałoby przeszkadzać i konserwatystom, i rewolucjonistom? Tym bardziej, że zwłaszcza we Francji tzw. partia porządku zawsze jak dotąd okazywała się partią plutokracji. Zresztą, porządek należy mieć u siebie, u sąsiadów zaś tylko jeśli to dla nas korzystne.

A zatem dla sprzedajnych urzędników, brzuchatych bankierów i ich tępych popleczników:  „Vive le son d’l’explosion!”

Konrad Rękas

Cenzura wolnych myśli

Cenzura wolnych myśli

21. października 2026 Marek Wojcik

George Orwell opisał w swojej książce tylko jedno Ministerstwo Prawdy – Wielka Brytania ma ich znacznie więcej.

Najnowszy raport Big Brother Watch, „Brytyjski problem wolności słowa”, określa skalę tego ataku. Zauważa, że ​​brytyjska policja aresztowała w ciągu ostatnich pięciu lat aż 62 199 osób za „przestępstwa komunikacyjne”. Dla porządku dodam, że to więcej aresztowań związanych z wolnością słowa niż w Chinach, Rosji czy jakimkolwiek innym kraju, o którym ciągle słyszymy, że jest „wrogiem praw człowieka i zachodnich wartości demokratycznych”.

Jednak czego być może nie wiecie o tym opłakanym stanie rzeczy, to fakt, że brytyjskie państwo policyjne nie powstało z dnia na dzień i nie jest wynikiem kaprysów tego czy innego policjanta. W rzeczywistości jest ono częścią rozległej infrastruktury biurokratycznej służącej do kontroli mowy, starannie budowanej przez ostatnie dwie dekady. Infrastruktura ta obejmuje celowo dezorientujący wachlarz jednostek śledczych, zespołów zadaniowych, dyrekcji i ministerstw, których istnienie jest w dużej mierze ukrywane przed opinią publiczną, a ich działalność owiana jest tajemnicą. Źródło.

Aresztowania podczas demonstracji popierającej Palestyńczyków w Londynie.

Na hrnews1.substack.com opublikowano 30 marca 2026 r. takie porównanie: Wielka Brytania, Chiny i Rosja:

To nie George Orwell – brytyjski pisarz i publicysta jest przyczyną wprowadzania totalitarnej cenzury na terenie Wielkiej Brytanii. Za tym stoją światowe globalistyczne siły – proszę, nie nazywajmy ich elitami.

Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) nie posiada na własność żadnych nieruchomości w Davos. Doroczne spotkania w Davos (w tym w Kongresie – Congress Centre) odbywają się w obiektach należących do miasta Davos oraz lokalnych hoteli i partnerów, które WEF wynajmuje lub przejmuje na czas trwania corocznego szczytu.

Kompleks budynków bankowych na terenie City of London.

City of London Corporation znajduje się na terenie obszaru zwanego City of London w stolicy Wielkiej Brytanii i promuje programy pod hasłem „The Global City”. Jej głównym celem, jak podaje oficjalna definicja, jest lobbing na rzecz utrzymania pozycji Londynu jako głównego, światowego centrum finansowego. City of London (nazywane potocznie The City lub The Square Mile) to historyczne i finansowe centrum Londynu, posiadające unikalny status prawny i autonomię.

  • Obszar: Zajmuje powierzchnię około 2,9 km² (ściśle odpowiadającą rzymskiemu Londinium), przez co nazywa się je często „milą kwadratową”;
  • Spis ludności (2021): 8 583 mieszkańców;
  • Szacunki (2024–2025): ok. 15 111 mieszkańców (widoczny silny wzrost w ostatnich latach);
  • Codzienny napływ: Mimo niewielkiej liczby stałych mieszkańców, każdego dnia do pracy i w celach turystycznych przybywają tu setki tysięcy osób;
  • Relacja z Londynem: Nie jest to zwykła dzielnica. Wraz z 32 gminami (London boroughs) tworzy Wielki Londyn (Greater London), ale w świetle prawa funkcjonuje jako odrębny, samorządny organizm i ceremonialne hrabstwo;
  • Władze i autonomia: Posiada własny rząd (City of London Corporation), własne tradycje oraz własną policję (City of London Police) – jako jedyny taki obszar w Wielkiej Brytanii.

Jeśli interesuje was, czym jest City of London Corporation, to odpowiedź jest prosta: jest to najstarszy gang kryminalny na świecie. Przetłumaczyłem dla was publikację z 19 maja 2026 r. na heartlandstribune.com, gdzie można przeczytać, dlaczego tak uważam. Tytuł: City of London Corporation: Najstarszy gang na świecie. Źródło.

Naturalnie, że brytyjskie państwo policyjne kierowane jest przez struktury rządowe. Rząd z kolei kierowany jest przez struktury globalistyczne, także te z City of London. Jak na dyktaturę przystało, globaliści stworzyli klasyczną piramidalną strukturę zarządzania. Na samym szczycie stoją … No właśnie, kto jest tym niedoszłym władcą świata? Może Larry Fink? Nie sądzę. Ci z samej góry skutecznie ukrywają swój wizerunek, żeby w razie potrzeby wskazać na Sorosa, Gatesa, Zuckerbergera i podobnych kreatur co prawda zasługujących na karę, ale mimo wszystko z powodu własnej głupoty najlepszych kozłów ofiarnych dla złaknionego zemsty tłumu. Ci najgorsi stoją w ukryciu i zachowują sobie możliwość wycofania się, kiedy wreszcie padnie projekt władzy nad całym światem.

Efekty działania tego syndykatu odczuwalne są na całym świecie. Nawet mała Austria gra pod dyktando globalistycznej hierarchii narzuconej rządom zaprzedanym temu wrzodowi na coraz bardziej chorej tkance organizmu światowego.

I believe I can fly! – Wierzę, że potrafię latać!
Byłem świadkiem tej sceny, kiedy austriacka policja nauczyła latać organizatora antykowidowych demonstracji Martina Ruttera.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Rasa, Masa i Kasa

Rasa, Masa i Kasa

Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!”  22 października 2026 michalkiewicz

Chyba już mało kto pamięta, jakie Strony Wojujące prowadziły II wojnę światową. To znaczy upowszechnia się nauka przodująca, według której z jednej strony wojnę prowadzili źli naziści, a z drugiej – demokracja, do której – jako rodzaj „demokracji czasu wojny” – został zaliczony też stalinowski Związek Radziecki. Z tej okazji Ojciec Narodów, Chorąży Pokoju, nakazał wybić medal z napisem: „nasze dieło prawoje – my pobiedili” – co się wykłada, że nasza sprawa słuszna, więc zwyciężyliśmy. Jak wiadomo, w początkowej fazie II wojny światowej ZSRR trwał w serdecznym porozumieniu ze złymi „nazistami”. Ale skoro padł rozkaz, że „dieło” jest „prawoje”, to nikt specjalnie tego Związkowi Radzieckiemu nieubłaganym palcem nie wytyka. Jak „prawoje” – to „prawoje” -więc mołczat’, nie rassużdat’- co się wykłada, by milczeć i nie dyskutować.

Jednak ta wersja historii jest skomponowana ad usum Delphini, podobnie jak uzasadnienie postanowienia o umorzeniu śledztwa przeciwko Kukuńkowi, oparte na zuchwałym założeniu „wtórnego analfabetyzmu”, w jaki miał popaść prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Ale czego się nie robi dla Polski? Dla Polski można wpaść nawet we wtórny analfabetyzm, który – co tu ukrywać – wprawdzie chluby nie przynosi ani wtórnemu analfabecie, ani Rzeczypospolitej – ale ma ten plus dodatni, że tajna kolaboracja z bezpieką wygląda jeszcze gorzej. Zatem z dwojga złego… i tak dalej.

Tymczasem wersja może mniej poprawna politycznie, ale bardziej zbliżona do historycznej prawdy głosi, że Stronami Wojującymi w II wojnie światowej były: Rasa, Masa i Kasa. „Rasa” – to oczywiście źli naziści, którzy pojawili się dopiero po wojnie, a konkretnie – po nowojorskich rozmowach Dawida ben Guriona z niemieckim kanclerzem Konradem Adenauerem w roku 1960.

Przedtem stroną wojującą były po prostu Niemcy, co prawda podporządkowane ideologii narodowo-socjalistycznej, tak samo, jak Sowieci zostali podporządkowani ideologii marksistowsko-leninowskiej. Zwłaszcza Józef Stalin położył na tym polu wielkie zasługi, które zauważył prof. Władysław Tatarkiewicz pisząc w swojej „Historii filozofii”, że dzięki Stalinowi „marksizm w Związku Radzieckim został przyjęty powszechnie i bez zastrzeżeń”.

Więc podczas wspomnianych nowojorskich rozmów, rozmówcy rada w radę uradzili, że wojny nie prowadzili żadni tam „Niemcy” tylko źli „naziści”, którzy nawet posługiwali się specyficznym „nazistowskim” językiem, ale potem rozpłynęli się bez śladu w nocy i we mgle. Jednym z najważniejszych postanowień ideologii narodowo-socjalistycznej było przekonanie, że „narodem panów” są Niemcy. Okazało się to straszliwą pomyłką, bo dzisiaj już wiadomo, iż Narodem Panów jest całkiem inny naród – ale wybitny przywódca socjalistyczny Adolf Hitler myślał inaczej i to go zgubiło. Gdyby od razu spenetrował prawdę, to kto wie – może dzisiaj historia potraktowałaby go łaskawiej, skoro przynajmniej dobrze chciał? Ale po co rozdrapywać stare rany? Czyż nie wystarczy nam informacja, że jedną zer Stron Wojujących w II wojnie światowej była „Rasa”?

To nam całkowicie wystarczy, tym bardziej, że po drugiej stronie wojowała „Masa” Co prawda w początkowej fazie wojny, to znaczy – w 1941 roku – „Masa” wprawdzie wojowała, ale chyba niechętnie i często poddawały się całe dywizje. Podczas spotkania u mojej siostry w Budapeszcie, jej rosyjska przyjaciółka Tatiana opowiadała mi, jak Rosjanie w rdzennej Rosji stawiali nadchodzącym wojskom niemieckim bramy triumfalne i dopiero Stalin ze swoim rozkazem „ani kroku w tył” przyczynił się do opanowania sytuacji. Poza tym – na co zwraca uwagę Józef Mackiewicz – Niemcy traktowali Rosjan bezceremonialnie, jako „podludzi”, a w tej sytuacji Józef Stalin jako ludojad okazał się lepszy od Adolfa Hitlera, który – jak już wyjaśniliśmy – padł ofiarą własnego błędu, również co do „Herrenvolku”

No i wreszcie „Kasa” – czyli Stany Zjednoczone. „Kasa” wsparła „Masę” materialnie na ogromną skalę, dzięki czemu straty wojenne „Kasy” w porównaniu choćby z „Masą”, która doliczyła się ponad 20 milionów ofiar, były stosunkowo niewielkie, chociaż oczywiście były. Dzisiaj rozmaicie o tym mówią, również w amerykańskich szkołach. Opowiadała mi córka, jak to rodzina amerykańska, u której gościła, wzięła udział w obowiązkowych zajęciach szkolnych na temat holokaustu – bo w Kalifornii takie zajęcia były obowiązkowe także dla rodziców. Pan domu, lekarz, wrócił z tych z zajęć wzburzony i dopiero po jakimś czasie wyjaśnił, że nauczycielka powiedziała, iż jedynymi ofiarami II wojny światowej byli Żydowie. – A pół miliona żołnierzy amerykańskich, to co? – pytał retorycznie oburzony doktor.

Dzisiaj czasy są oczywiście inne; powszechnie dominuje sztuczna inteligencja, a tam, gdzie jej brakuje, zastępowana jest sztuczną półinteligencją, co niekiedy przynosi opłakane rezultaty – ale rola „Kasy” w działaniach wojennych nadal pozostaje wybitna, jeśli nawet nie decydująca. Weźmy taką wojnę na Ukrainie, gdzie udział „Kasy” – również z Unii Europejskiej – wydaje się bardzo duży, zwłaszcza w ekscytowaniu animuszu wojennego tamtejszych oligarchów – ale nawet pomijając to, to światełko w tunelu zabłysło też z udziałem tradycyjnej „Kasy”.

Chodzi mi o sławny „rozejm energetyczny”, związany z planowaną transakcją zakupu ruskich rafinerii przez Amerykanów. A przecież na rafineriach świat się nie kończy i „Kasa” mogłaby kupić w Rosji jeszcze inne rzeczy. Czy w tych warunkach Ukraina mogłaby jeszcze prowadzić jakąś wojnę, czy też ktoś starszy i mądrzejszy prędzej wyperswadowałby prezydentowi Zełeńskiemu:

Wiecie, rozumiecie Zełeński. Wy nie słuchajcie podszeptów Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje, ani obywatela Tuska, nie mówiąc już o Księciu-Małżonku, który nie wie, jak załatwić Kasę dla sędziów Trybunału Konstytucyjnego, co to ich prezes Święczkowski nie dopuszcza do orzekania – no to jak on załatwi Kasę dla was i waszych oligarchów? Oni was wszystkich prędzej puszczą z torbami, więc wy lepiej nic nie kombinujcie, tylko przyłączcie się do spółdzielni, a Kasy wam nie zabraknie. W przeciwnym razie będzie z wami brzydka sprawa.

A jakby tego było mało, to ostatnio pojawiły się wieści, że TVN ma nowego właściciela, który nie dość, że wyłożył Kasę, to jeszcze idzie ręka w rękę z prezydentem Trumpem. Podobno będzie w TVN-ie robił porządki również na odcinku ideologicznym – bo w dzisiejszych czasach nie ma takiego ścisłego rozdziału między „Ideologią” i „Kasą”. Z jakiego tedy klucza już rychło będą ćwierkały resortowe dzieci, a za nimi „Masa” wyznawców obywatela Tuska Donalda, u którego z „Kasą” krucho?

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.

Ile jest ministerstw prawdy?

Ile jest ministerstw prawdy?

uncutnews-ch/wie-viele-wahrheitsministerien-gibt-es

Zatrzymaj mnie, jeśli już to słyszałeś: Wielka Brytania jest orwellowskim państwem policyjnym.

Co to jest? Czy słyszałeś o tym wcześniej?

No dobrze, a co powiecie na to: Wielka Brytania jest jeszcze gorsza niż ta orwellowska?

Weźmy przykład Joanne May z Suffolk w Anglii. Zaledwie tydzień temu dwóch policjantów pojawiło się u drzwi May, aby przekazać jej oficjalne ostrzeżenie za wpis w internecie, którego nawet nie napisała. Nagranie z tego incydentu jest dostępne online, a o tym spotkaniu można przeczytać na stronie Reclaim The Net .

Albo weźmy przypadek Grahama Linehana. To słynny irlandzki komediodramatopisarz, autor takich brytyjskich hitów telewizyjnych jak „Ojciec Ted” i „The IT Crowd”. We wrześniu 2025 roku Linehan został aresztowany na lotnisku Heathrow za publikowanie „transfobicznych” tweetów sześć miesięcy wcześniej. To tyrańskie tłumienie wolności słowa było tak rażące, że Linehan otrzymał później oficjalne przeprosiny od Policji Metropolitalnej i 25 000 funtów odszkodowania. Teraz nawet sama policja metropolitalna krytykuje sposób, w jaki policja prowadziła tę sprawę.

Niestety, takie historie nie zdziwią nikogo, kto śledził ostatnie ataki na wolność słowa w Wielkiej Brytanii.

Najnowszy raport Big Brother Watch, „ Brytyjski problem wolności słowa ”, określa skalę tego ataku. Stwierdza się w nim, że brytyjska policja aresztowała w ciągu ostatnich pięciu lat aż 62 199 osób za „przestępstwa komunikacyjne”. Dla porównania, to więcej aresztowań za naruszenie wolności słowa niż w Chinach, Rosji czy jakimkolwiek innym kraju, który jest nam stale przedstawiany jako „wróg praw człowieka i zachodnich wartości demokratycznych”.

Być może nie wiecie o tym opłakanym stanie rzeczy, że brytyjskie państwo policyjne nie powstało z dnia na dzień ani nie jest wynikiem kaprysu jednego funkcjonariusza. Jest ono raczej częścią rozległej, biurokratycznej infrastruktury monitorowania wolności słowa, starannie budowanej przez ostatnie dwie dekady. Infrastruktura ta obejmuje celowo zagmatwaną sieć jednostek śledczych, zespołów zadaniowych, dyrekcji i ministerstw, których istnienie jest w dużej mierze ukrywane przed opinią publiczną, a ich działalność owiana jest tajemnicą.

Niewiedza na temat tej biurokracji musi się skończyć. Jeśli jesteś Brytyjczykiem, powinieneś być świadomy tych zagrożeń dla twojej wolności słowa. A jeśli nie mieszkasz w Wielkiej Brytanii, ten artykuł powinien skłonić cię do sprawdzenia, ile podobnych agencji, jednostek policji i zespołów zadaniowych istnieje w twojej okolicy.

Narodowe Centrum Obrony Informacji

W zeszłym miesiącu Andy Burnham wykorzystał swoje pierwsze wystąpienie przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ jako premier Wielkiej Brytanii, aby ogłosić utworzenie najnowszego członka ogromnej brytyjskiej instytucji monitorującej myśli : Narodowego Centrum Obrony Informacyjnej (NCID) .

Według brytyjskiego Ministerstwa Sprawiedliwości nowe stanowisko będzie „znajdować się w Biurze Premiera i Gabinecie Ministrów” i „będzie się koncentrować na dezinformacji pochodzącej od wrogich państw i fałszywych informacjach opartych na sztucznej inteligencji, które zdaniem rządu szkodzą brytyjskim interesom i spójności społecznej”.

Tłumaczenie: NCID będzie działać jako osobista policja myśli premiera, sumiennie oznaczając każdą informację, która mu się nie podoba, jako rosyjską dezinformację.

Po co rosyjska dezinformacja? Ponieważ, według Burnhama, ci nikczemni Rosjanie są odpowiedzialni za tworzenie botów i fałszywych stron internetowych, fałszowanie artykułów prasowych, fałszowanie danych uwierzytelniających szanowanych brytyjskich instytucji (w tym ukochanego BBC !), ingerowanie w wybory parlamentarne w Wielkiej Brytanii w 2019 roku oraz „wzniecanie napięć i niepokojów w następstwie strasznych wydarzeń”. I prawdopodobnie kradną słodycze niemowlętom, plują ci na plecy i puszczają bąki w twoim kierunku właśnie teraz, kiedy to czytasz.

Tak, nowe biuro jest uzasadniane tą samą starą histerią o „rosyjskiej dezinformacji”, która w ostatnich latach okazała się niezwykle użyteczna dla potencjalnych cenzorów informacji online w USA. Czy cuda nigdy się nie skończą?

Jednostka Badań, Informacji i Komunikacji

Jednostka Badań, Informacji i Komunikacji (RICU) jest, jak podaje powerbase.info , „strategiczną jednostką komunikacyjną w ramach brytyjskiej Grupy Bezpieczeństwa Wewnętrznego ”.

W 2007 roku „Sunday Times” doniósł o początkach tej podejrzanej agencji rządowej. UWAGA, UWAGA, SPOILER! To „Biuro Łączności” jest tak bardzo Ministerstwem Prawdy, że nawet źródła rządowe musiały przyznać „Sunday Times”, że nieco przypomina ono erę „czerwonej paniki”.

Domniemany zamach lotniczy w sierpniu 2006 roku skłonił rząd do przeprowadzenia kolejnego regularnego przeglądu. Pomimo wszelkich wysiłków zmierzających do wytropienia terrorystów, rząd zdał sobie sprawę, że strategia zapobiegania zajęciu ich miejsc przez kolejne osoby nie przynosi rezultatów. Po biurokratycznych przepychankach Ministerstwo Spraw Wewnętrznych stało się centrum nowego strategicznego centrum polityki antyterrorystycznej: Biura Bezpieczeństwa i Zwalczania Terroryzmu. Przegląd doprowadził również do utworzenia jednostki o mglistej nazwie: Działu Badań, Informacji i Komunikacji (RICU). Urzędnicy zaprzeczają, jakoby był to w jakikolwiek sposób departament propagandy, choć jeden z nich przyznał: „To brzmi okropnie jak Zimna Wojna”.

Czym właściwie zajmuje się RICU? Jak zawsze, zależy to od tego, kogo zapytasz.

Według brytyjskiego rządu, celem RICU jest „zrozumienie i zwalczanie ideologii terrorystycznych i ekstremistycznych” poprzez dostarczanie „wewnętrznych analiz wykorzystywania propagandy i wykorzystywania Internetu przez terrorystów”.

Jednak według badania z 2023 roku, RICU publikuje raporty zawierające listę „kluczowych tekstów” dla „białych nacjonalistów/suprematystów”. Wśród dzieł uwzględnionych w takim raporcie znajdują się „Władca Pierścieni” Tolkiena, „Nowy wspaniały świat” Huxleya, wiersze G.K. Chestertona i, oczywiście, „Rok 1984” Orwella.

W raporcie zauważono również, że zainteresowanie dziełami Szekspira, Chaucera, Miltona, Tennysona, Kiplinga i Edmunda Burke’a stanowi „sygnał ostrzegawczy potencjalnego ekstremizmu”. Co dziwniejsze, stwierdzono nawet, że program BBC „Great British Railway Journeys” jest „interesujący dla skrajnej prawicy”.

Gdy członek Izby Lordów bezpośrednio zwrócił się do rządu w sprawie tej zniewagi dla cywilizacji, rząd uniknął rozwiązania problemu, stosując typowy manewr polityczny:

Książki i programy telewizyjne wymienione w tych produktach nie zostały sklasyfikowane jako „skrajnie prawicowe” ani „białej supremacji”. Uwzględnienie tych przykładów medialnych miało na celu zilustrowanie rodzajów treści udostępnianych w popularnych przestrzeniach internetowych, o których wiadomo, że są często odwiedzane przez wpływowych terrorystów i ekstremistów oraz podatnych na nie odbiorców.

Tłumaczenie: Nie martw się! Nie skupiamy się na tych książkach. Skupiamy się tylko na osobach, którym najwyraźniej się podobają!

Czy to sprawia, że ​​czujesz się niepewnie?

Zespół ds. Bezpieczeństwa Narodowego i Informacji Online

Jak wynika z praktycznej informacji brytyjskiego rządu , Zespół ds. Bezpieczeństwa Narodowego i Informacji w Internecie (NSOIT) – wcześniej znany jako Jednostka ds. Zwalczania Dezinformacji (CDU) – został pierwotnie utworzony w 2019 r. w ramach Ministerstwa Cyfryzacji, Kultury, Mediów i Sportu i od tego czasu reaguje na okresy ostrego zagrożenia dezinformacją, w tym na pandemię COVID-19.

Oficjalnym celem NSOIT jest „zrozumienie narracji dezinformacyjnych”. Jego celem jest „sztuczna manipulacja środowiskiem informacyjnym, aby zapewnić, że rząd rozumie zakres i zasięg szkodliwej dezinformacji i może podjąć odpowiednie działania”.

Ale co to oznacza w praktyce? Oczywiście, oznacza to oznaczanie niewygodnych opinii jako „dezinformacji”, aby usunąć je z internetu!

Dokładniej rzecz ujmując, śledztwo dziennika „The Telegraph” z 2023 r. udokumentowało, że w czasie „oszustwa pandemicznego” tajna jednostka nie tylko zgłaszała „dezinformacje” – wbrew wytycznym Gabinetu Ministrów – ale także „reagowała” na nie.

To, co jednostka miała na myśli, mówiąc o „reagowaniu”, było różne. W niektórych przypadkach polegało to na opublikowaniu sprostowania w internecie. W innych przypadkach DCMS wykorzystywało swoją pozycję wobec firm mediów społecznościowych jako tzw. „zaufanego sygnalisty”, aby wnioskować o przyspieszone usunięcie treści.

Michelle Donelan, członkini parlamentu, która w 2022 r. przejęła formalną kontrolę nad jednostką, przyznała również, że tego rodzaju „reakcja” wyraźnie stanowi jawną państwową cenzurę niepożądanych opinii: próbowała ona doprowadzić do jej rozwiązania .

Według „Telegraph” Michelle Donelan, która później zastąpiła pana [Olivera] Dowdena [na stanowisku szefa wydziału], próbowała rozwiązać CDU po przejęciu Departamentu Kultury, Mediów i Sportu we wrześniu ubiegłego roku.

Poczuła się niekomfortowo z powodu faktu, że jednostka zgłaszała posty obywateli brytyjskich w mediach społecznościowych, które nie były ani dezinformacją – celowo rozpowszechnianymi fałszywymi informacjami – ani dezinformacją – nieumyślnie rozpowszechnianymi fałszywymi informacjami.

Plan Donelana najwyraźniej się nie powiódł. Jednostka została po prostu przemianowana na NSOIT i działa do dziś.

Zespół zadaniowy ds. obrony demokracji

Zespół ds. Obrony Demokracji został powołany w 2022 roku. Według komunikatu prasowego brytyjskiego rządu , jest to organ międzyresortowy, którego głównym zadaniem jest „ochrona integralności demokratycznej Zjednoczonego Królestwa przed groźbami ingerencji zagranicznej”. Obejmuje to „zagraniczną ingerencję w nasze wybory i procesy wyborcze; dezinformację; fizyczne i cybernetyczne zagrożenia dla naszych instytucji demokratycznych i ich przedstawicieli; zagraniczną ingerencję w sprawowanie urzędów publicznych, partie polityczne i uniwersytety; oraz represje transnarodowe w Zjednoczonym Królestwie”.

W rzeczywistości jednak chodzi o to, aby ludzie nie mówili niemiłych rzeczy politykom.

Wystarczy zapytać Dana Jarvisa, brytyjskiego ministra stanu ds. bezpieczeństwa, który przewodniczy grupie zadaniowej. Na początku tego roku przemawiał on w parlamencie o misji grupy zadaniowej, jaką jest obrona demokracji, i jej kluczowej roli w ochronie państwa przed osobami piszącymi na Twitterze złośliwe rzeczy o nim i jego parlamentarnych kolegach.

Chciałbym również jasno i jednoznacznie stwierdzić, co mówimy tym, którzy grożą, zastraszają lub nękają osoby uczestniczące w naszej demokracji – i dotyczy to w równym stopniu jednostek, jak i grup: anonimowość nie daje bezpieczeństwa, nikt nie jest nieosiągalny i niezależnie od tego, czy przestępstwo popełniono w Internecie, czy poza nim, osoby odpowiedzialne muszą liczyć się z tym, że zostaną zbadane i pociągnięte do odpowiedzialności.

Krytycy grupy zadaniowej, tacy jak Kate Dewsnip z Wydziału Prawa i Sprawiedliwości Społecznej Uniwersytetu w Liverpoolu, wskazują na liczne problemy, jakie niesie ze sobą powołanie takiego organu.

Dewsnip zauważa na przykład, że grupa zadaniowa „wskazuje na współczesny trend zmierzający w kierunku demokracji jako zagrożenia”: kwestie wyborów i uczestnictwa w życiu politycznym przekształcają się tym samym z kwestii konstytucyjnych i ustawodawczych w kwestię bezpieczeństwa narodowego.

Co więcej, jako „mechanizm koordynacji wykonawczej w ramach aparatu Rady Bezpieczeństwa Narodowego” nie jest ona „ani prawnie ustanowionym organem, ani instytucją utworzoną przez parlament” – dodaje Dewsnip. Rodzi to „istotne pytania dotyczące odpowiedzialności i nadzoru”.

W związku z tym samo istnienie grupy zadaniowej budzi niepokojące pytania o granice jej uprawnień i charakter jej władzy.

======================

Kto ustala, co stanowi zagrożenie dla demokracji i tym samym wchodzi w zakres kompetencji zespołu zadaniowego? Jak podkreślono powyżej, zakres kompetencji zespołu został niedawno rozszerzony poza zagrożenia ze strony ingerencji zagranicznej, cyberzagrożeń i wrogich działań podmiotów państwowych – stosunkowo dobrze zdefiniowanych kategorii – i obejmuje takie kwestie, jak nadużycia w internecie, zastraszanie polityków i uczestnictwo w demokracji. Chociaż kwestie te niewątpliwie budzą obawy, nie do końca jest jasne, co stanowi „obronę demokracji” w kontekście nadużyć w internecie i uczestnictwa w demokracji. Biorąc pod uwagę zdolność zespołu zadaniowego do wpływania na programy polityczne, priorytety wywiadowcze i reakcje instytucjonalne, nieuchronnie pojawiają się pytania dotyczące prawnych i konstytucyjnych podstaw, na których definiowane są jego kompetencje i nadzorowane są jego działania. Budżet zespołu zadaniowego nie jest publicznie dostępny.

Innymi słowy, nieprzejrzysty aparat rządowy o nieznanym pochodzeniu i wątpliwej legitymacji koordynuje obecnie działania w całym rządzie, aby uniemożliwić ludziom krytykowanie urzędników państwowych. A wszystko to jest sprzedawane opinii publicznej pod pretekstem „obrony demokracji”.

Trudno byłoby znaleźć lepszy przykład starego przysłowia : „Każdy program rządowy osiąga odwrotny skutek, niż obiecuje jego nazwa”.

Dyrekcja ds. zagrożeń hybrydowych

Dyrekcja ds. Zagrożeń Hybrydowych (HTD) rozpoczęła swoją działalność w 2022 roku jako Dyrekcja ds. Zagrożeń Informacyjnych i Wpływów (ITID). W 2025 roku zmieniła nazwę na Dyrekcję ds. Zagrożeń Cybernetycznych, Informacyjnych i Technologicznych (CITT), a na początku tego roku przekształciła się w HTD.

Każdy rządowy „dyrektoriat”, który musi tak często zmieniać nazwę, niewątpliwie jest zamieszany w jakieś podejrzane interesy. Ale kiedy ten dyrektor jest odpowiedzialny za „wykorzystywanie zaawansowanych metod analitycznych, takich jak wywiad oparty na otwartym kodzie źródłowym, sztuczna inteligencja, umiejętności językowe i analiza danych” do „zwalczania złośliwych operacji informacyjnych”, to wiadomo, że sytuacja jest szczególnie podejrzana.

Na szczęście David Miller zdołał ujawnić wiele z tych machinacji w artykule demaskatorskim dla MintPressNews na początku tego roku. Jego artykuł zatytułowany „ Wyciek dokumentów ujawnia operację brytyjskiego wywiadu przeciwko Rosji, Iranowi, Strefie Gazy i nie tylko ” jest oparty na wykradzionych dokumentach i opisuje, jak brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Wspólnoty Narodów i Rozwoju (FCDO) utworzyło „nową tajną jednostkę propagandową”.

Jednostka ta, działająca pod kierownictwem MI6 i ukryta pod cywilną przykrywką, ma za zadanie profesjonalizować i rozwijać długoletnią praktykę państwa brytyjskiego polegającą na rozpowszechnianiu dezinformacji pod pretekstem „zwalczania dezinformacji”.

Artykuł szczegółowo opisuje kilka zwrotów akcji, jakie nastąpiły, gdy FCDO włączyła do Dyrekcji Zagrożeń Informacyjnych i Wpływów zaskakującą sieć jednostek i organizacji „kontr-dezinformacyjnych”: od Programu Języka Rosyjskiego Departamentu Spraw Zagranicznych i Wspólnoty Narodów, przez Inicjatywę Integralności Instytutu Sztuki Rządowej, po Program Kontr-dezinformacji i Rozwoju Mediów Rady Bezpieczeństwa Narodowego. ITID był zaangażowany w szpiegostwo i działalność wywrotową w krajach docelowych, takich jak Rosja. Jednak przykrywka ITID została zdemaskowana, gdy FSB, rosyjska agencja wywiadowcza, ujawniła rosyjskiej prasie poufne dane kilku brytyjskich „dyplomatów” – których uznała za szpiegów. ITID został następnie zreorganizowany jako HTD.

Całą tę zawiłą historię warto przeczytać w całości. Wystarczy jednak zauważyć, że Miller pokazuje, jak ten amorficzny aparat atakował rzekomych „wrogów” Wielkiej Brytanii w przestrzeni informacyjnej, w tym Rosję, Chiny, Iran i Strefę Gazy. Sugeruje również, że HTD mogło odegrać rolę w szerzeniu dezinformacji wokół incydentu pod fałszywą flagą w Golders Green na początku tego roku, próby sprowokowania incydentu międzynarodowego poprzez obwinianie irańskich terrorystów o błahy atak podpalenia.

A jeśli i kiedy HTD zostanie zdemaskowane i okaże się, że prowadzi aktywne operacje psychologiczne przeciwko własnym obywatelom (i ludziom na całym świecie) w imię „walki z dezinformacją”, to niewątpliwie zmieni nazwę ponownie i wycofa się jeszcze głębiej w trzewia brytyjskiej biurokracji Państwa Głębokiego.

Schemat jest niepodważalny: za każdym razem, gdy ta prowadzona przez MI6 operacja propagandowa zostaje ujawniona, po prostu otrzymuje nową etykietę i jest wznawiana – zawsze z rozszerzonym obszarem ataku. Republika Islamska jest teraz na celowniku. Co więcej, trwają przygotowania do coraz bardziej represyjnych ataków na szyitów, Palestyńczyków i wszystkich, którzy ich wspierają.

Utworzenie agencji „do walki z dezinformacją”, która będzie ją szerzyć. Co wymyślą ci przebiegli Brytyjczycy?

Czy muszę kontynuować…?

[Co on pie…przy !! Ten dureń w peruce idzie w gustownej koszulce !! A naprawdę szedł z gołym… brzuchem i bez skarpetek i pantofli md]

========================================

…bo mogłem! Nie wspomniałem nawet o (oficjalnie rozwiązanym) „ Jednostce Szybkiego Reagowania ” Gabinetu Ministrów, nie mówiąc już o „ Narodowych Siłach Cybernetycznych ”, „ Jednostce Monitorowania Mediów ” czy niezliczonych innych organizacjach zajmujących się cenzurą i monitorowaniem wypowiedzi obywateli brytyjskich, które są tak głęboko ukryte w brytyjskiej biurokracji rządowej, że nikt ich jeszcze nie zauważył.

Ale zakładam, że rozumiesz, o co mi chodzi. Jest tak wiele jednostek, zespołów zadaniowych, rad, dyrekcji i zespołów zajmujących się monitorowaniem i cenzurowaniem wolności słowa, że ​​trudno je wszystkie śledzić. A to tylko te w Wielkiej Brytanii. Czy naprawdę wierzymy, że sytuacja jest zasadniczo lepsza w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Japonii czy gdziekolwiek indziej w „wolnym i demokratycznym” rozwiniętym świecie?

Gdy doliczymy do tego wszystkie organizacje pozarządowe, które również zajmują się badaniem i cenzurowaniem politycznie niepożądanych stwierdzeń w Internecie i w realnym świecie, zaczynamy zdawać sobie sprawę z prawdziwej skali problemu.

I choć to jest złe, będzie jeszcze gorzej! Przynajmniej jeśli Lisa Nandy postawi na swoim.

Jak donosi Kit Knightly w Off-Guardian , Nandy, brytyjska minister kultury i technologii, narzeka, że ​​istniejąca w Wielkiej Brytanii infrastruktura monitorowania i ograniczania wolności słowa w internecie – w tym wkrótce wprowadzony zakaz korzystania z mediów społecznościowych – nie jest wystarczająca. Apeluje teraz o jeszcze silniejsze państwo policyjne, aby „chronić” kobiety i dzieci przed podstępną internetową plagą „szkody w sieci”.

„To krok pośredni w kierunku bardzo aktywnego państwa interwencyjnego, które będzie monitorować i regulować przestrzeń internetową, aby zapewnić ludziom bezpieczeństwo” – powiedziała w zeszłym miesiącu dziennikowi The Guardian .

Nandy obiecała pójść jeszcze dalej. „Nie powinniśmy akceptować tego, że to koniec” – powiedziała minister kultury przed swoim przemówieniem na konferencji Partii Pracy, którą otworzyła Georgia Harrison, aktywistka przeciwko przemocy seksualnej opartej na wizerunku. „To krok pośredni w kierunku bardzo aktywnego, interwencyjnego państwa, które monitoruje i reguluje przestrzeń internetową, aby zapewnić ludziom bezpieczeństwo”.

Każdy, kto ma choć odrobinę zdrowego rozsądku, wie, że liczne drakońskie ograniczenia wprowadzane w imię „ochrony dzieci” przed „szkodą w internecie” mają w rzeczywistości służyć jako pałka, która ma powstrzymać ludzi przed wypowiadaniem niewygodnych politycznie prawd w internecie. 62 199 aresztowań dokonanych przez policję w Wielkiej Brytanii w ciągu ostatnich pięciu lat za wypowiedzi zamieszczane w internecie to potwierdza.

Wynika z tego, że władze, które nie powinny rządzić, rzeczywiście boją się swobodnego wyrażania opinii. Wolność słowa stanowi tak wielkie zagrożenie dla ich władzy, że są gotowe powołać dowolną liczbę jednostek i zespołów zadaniowych, wydać dowolne środki finansowe i uchwalić dowolną liczbę przepisów, aby uniemożliwić ludziom publiczne wyrażanie poglądów krytycznych wobec rządu.

Z tego wynika, że ​​jedynym sposobem, w jaki noszący buty bandyci z tego rodzącego się orwellowskiego państwa policyjnego mogą naprawdę wygrać, jest zaprzestanie mówienia prawdy tym, którzy są u władzy.

Źródło: Ile jest ministerstw prawdy?

Zobaczyć Paryż i umrzeć

Zobaczyć Paryż i umrzeć

20. października 2026 Marek Wojcik world-scam/zobaczyc-paryz-i-umrzec

„Zobaczyć Paryż i umrzeć” to popularny rosyjski i międzynarodowy idiom wyrażający podziw dla piękna stolicy Francji, sugerujący, że miasto jest tak niezwykłe, iż po jego obejrzeniu można już odejść z pełnią życiowego spełnienia. I rzeczywiście, Paryż centrum europejskiej kultury. Miasto zakochanych, romantycznych spacerów nad Sekwaną, oraz przytulnych kafejek, gdzie można poczuć czar aromatu i smaku kawy. Kto planuje doświadczyć tego wrażenia, powinien się jednak liczyć z dodatkowymi efektami.

Zobaczyć Paryż i umrzeć — wersja współczesna.
Źródło: Telegram 19.10.2026 r. 12:41.

Francja znajduje się w centrum uwagi obserwatorów politycznych z lewicy i prawicy na całym świecie. Analizy rzadko jednak wykraczają poza tanią i uproszczoną propagandę. Lewicowi populiści dostrzegają w tym powstanie ludowe, twierdzą, że wyższe podatki dla bogatych rozwiązałyby wszystkie problemy, chwalą pokojowe tłumy i potępiają stosującą przemoc policję. Prawicowi populiści dostrzegają w tym wojnę kulturową i bunt imigrantów, który zastępuje „starą Francję” jedności narodowej „nową Francją” – islamską i wielokulturową. Źródło.

Co takiego zobaczyłam na porannym spacerze ulicami Paryża 18 października?
Źródło: Telegram 19.10.2026 r. 12:42.

Sprzedawca mówi do francuskiej dziennikarki: „To, co widzieliśmy, to bardzo dobrze zorganizowani ludzie, którzy przychodzą, by rozbić witryny sklepowe. A za nimi, nieco później, pojawiają się młodzi ludzie, którzy przychodzą, by plądrować. Proszę uważać, madame: to nie są ci sami ludzie. To nie są ci sami ludzie”. Źródło.

Te „oddolne” protesty zostały odgórnie przygotowane. Pozbycie się zużytego jak stara ścierka prezydenta Francji nie jest tutaj wcale powodem. Dni Macrona są i tak policzone. Nigdy nic nie znaczył i o niczym nie decydował. Wykonywał jedynie służalczo polecenia globalistów jak większość europejskich polityków. Spójrzcie na swoich panów i władców, których sami sobie wybraliście. Z wyjątkiem Słowacji, reszta krajów tak kiedyś dumnego kontynentu, ma kukiełki zamiast polityków. Mężowie stanu wojennego i samo destrukcji. To jest najbardziej trafne określenie dla tych zarówno moralnych, jak i intelektualnych miernot.

Takie protesty jak we Francji odbywają się w wielu innych krajach świata i wszystkie czasowo zsynchronizowane, mają podobny przebieg.

Gwałtowne protesty i zamieszki w wielu krajach.
Źródło: Telegram 18.10.2026 r. 15:10.

Sześć lat temu zorganizowano już protesty Black Lives Matter (z ang. „Czarne życie ma znaczenie”) w Minneapolis po zabójstwie przez policję czarnoskórego narkomana. Proszę mnie źle nie zrozumieć: czarnoskóry narkoman nie zasługuje na zabicie go przez policjanta.

Dlaczego właśnie on musiał umrzeć? Ponieważ odpowiada stereotypowi „bezwartościowego zjadacza chleba”, a w tym przypadku konsumenta środków odurzających, widzianego oczami globalisty.

Tak jak spontaniczne były te francuskie protesty, tak spontanicznie pojawiły się na paryskich ulicach palety z butelkami. To jest zapewne współczesna odmiana dawnych barykad z kubłów na śmieci. Tyle że wtedy nikt tych kubłów nie dowoził ciężarówką.

Zamaskowani młodzi ludzie przepychają przez ulicę paletę ułożoną ze stosu butelek podczas zamieszek we Francji… Źródło.

Wali się plan globalistów dotyczący panowania nad światem – w ten sposób desperacko próbują oni odzyskać utraconą kontrolę. Kto im śmiał tę kontrolę ukraść? Sami sobie odpowiedzcie na to pytanie. Ja zadam inne: Dlaczego UE nie weźmie udziału w spotkaniu 18 listopada trzech mocarstw światowych? Ponieważ globaliści działają na rzecz przedłużenia za wszelką cenę wojny na Ukrainie. Po tym ich rozpoznacie.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Włochy: Grabieże hedonistów

Grabieże hedonistów

Date: 19 ottobre 2026 Author: Uczta Baltazara

Z konsternacją obserwuję video przedstawiające tzw. maranza, którzy niemal bez przeszkód oddają się grabieżom i zniszczeniom w centrum Mediolanu – moim mieście. Ogarnia mnie fala wstrętu.

…….

Włoski termin „maranza” (polska wymowa: “maranca”) oznacza młodych ludzi należących do grup ulicznych, których można rozpoznać po zuchwałym zachowaniu, wulgarnym języku oraz sportowym i krzykliwym ubiorze (takim jak dresy z acetatu, saszetki i rzucające się w oczy buty sportowe).

Lata ’80-’90: Słowo to powstało w Mediolanie jako lokalny synonim słów „burak” lub „cham” i początkowo odnosiło się do młodzieży z prowincji, która hałaśliwie bawiła się w dyskotekach.

Dzisiaj: Wraz z gwałtownym rozwojem sieci społecznościowych (zwłaszcza TikTok’a) oraz muzyki trap/drill termin ten stał się powszechnie używany w całych Włoszech. Obecnie określa on konkretne zjawisko społeczne związane z pseudo-kulturą przedmieść, często kojarzone z grupami nastolatków lub dynamiką gangów młodzieżowych, szczególnie tych gromadzących drugie pokolenie imigrantów północno-afrykańskich.

…….

Przypomina to nieco szturm na piekarnię z powieści Manzoni’ego. Ale maranza nie chcą chleba – ten już mają. Chcą ciastek. To znaczy chcą markowych ubrań i butów. I chcą je za darmo, plądrując sklepy.

Są zepsutymi do szpiku kości materialistami. Podobnie jak Włosi. Tylko że oni za to nie płacą. Niszczą i rabują, ciesząc się niemal całkowitą bezkarnością.

Państwo liberalne – zarówno włoskie, jak i angielskie czy francuskie – jest całkowicie niezdolne do stawienia czoła temu zjawisku z niezbędną stanowczością. Państwo liberalne ponosi porażkę, poniosło porażkę, nie mniej niż totalitaryzmy. Z powodów przeciwstawnych, ale równie poważnych.

Jest oczywiste, że „maranza” są zaślepieni urazą, zgorzknieniem i nienawiścią: wobec Mediolanu, wobec Włoch, wobec Europy. A przecież ich rodzice zostali przyjęci w tym kraju, często mimo że nie mieli prawa do wjazdu. Nasi politycy mówili już od początku lat dziewięćdziesiątych – dobrze to pamiętam – że oni są „bogactwem”. O rany, co za bogactwo. Dobrze to widać.

Maranza chcą dobrobytu – prawdziwego, wielkiego bożka zamerykanizowanego Zachodu, którym rządzi pieniądz. Ale chcą go za darmo. Wychodzą ze swoich gett, by plądrować symbole owego dobrobytu.

Ich wzorami nie są imamowie – jak twierdzą niektórzy idioci – ale raperzy i trapperzy należący do amerykańskiego systemu orgastyczno-komercyjnego, który każdego dnia rozprzestrzenia swoją truciznę za pośrednictwem iPhone’ów, a nie minaretów.

Tego samego systemu kapitalistycznego, który – nawiasem mówiąc – wpuścił do Włoch ich ojców, między innymi po to, by mieć rezerwową siłę roboczą po niskich kosztach, ze szkodą dla naszych robotników. A wszystko to przy radosnej zgodzie związków zawodowych i konfederacji włoskich przemysłowców (Confindustria).

Maranza nie są muzułmanami, chyba że w sensie socjologicznym, ale są nihilistami i konsumpcjonistami. Tak jak my. Ale cieszą się haniebną bezkarnością, którą sami im przyznaliśmy w imię tej samej abstrakcyjnej ideologii praw człowieka, dla której pozwoliliśmy ich ojcom na masowy wjazd do kraju. Co więcej, przy nieustannym i uporczywym błogosławieństwie modernistycznego duchowieństwa katolickiego, które od sześćdziesięciu lat pozostaje na przywódczych stanowiskach w Kościele.

Dobrobyt materialny i prawa człowieka. Czyli „społeczeństwo otwarte” – społeczeństwo bez więzi, bez autorytetów, bez porządku, w którym nic nie ma pierwszeństwa przed jednostką, a jedyną najwyższą władzą jest ta bezosobowa, jaką jest pieniądz, wychwalana przez liberałów takich jak Popper i Dahrendorf, a dziś przez George’a Sorosa.

Centrum Mediolanu – gospodarczej i moralnej stolicy tego kraju, zostało przez trzy kolejne popołudnia oddane w ręce band maranza, które bezkarnie niszczyły i plądrowały. Gdybyśmy żyli w rzeczywistości niebędącej dystopią, minister spraw wewnętrznych Włoch powinien podać się do dymisji z powodu oczywistej niekompetencji. Podobnie jak okropny burmistrz w stylu „radical chic” miasta Mediolanu. Niestety, żyjemy w zaawansowanej liberalnej pluto-demokracji, czyli w dystopii. Więc pozostają na swoich stanowiskach.

Większość aresztowanych nieletnich została już zwolniona, bardzo niewielu pełnoletnich pozostanie w więzieniu, a jeszcze mniej zostanie skazanych przez nasze fatalne sądownictwo. Ale czyż nie jesteśmy Europą praw? – Liberté, égalité, fraternité – jak nauczają masoni i papieże posoborowi.

Zdetronizowaliśmy Pana Boga, by na Jego miejsce intronizować dobrobyt gospodarczy i prawa abstrakcyjnych jednostek.

Właśnie one nas zabijają.

INFO: ariannaeditrice.it/articoli/barbarie-edonista

Rosja, Szatan i wszechwiedzący tłum ignorantów

Rosja, Szatan i wszechwiedzący tłum ignorantów

ziesięć lat temu spotkałem się na lunchu z mężczyzną, który uparcie twierdził, że Władimir Putin jest diabolicznym przywódcą złego kraju, a Hillary Clinton jest wielką Amerykanką, która powinna zostać prezydentem.

Stało się to dwa lata po tym, jak rząd USA pod przewodnictwem Baracka Obamy, Josepha Bidena, Victorii Nuland i CIA zorganizował zamach stanu na Ukrainie w ramach wojny zastępczej z Rosją, oddając tym samym władzę neonazistom na Ukrainie.

Kiedy Rosja protestowała przeciwko próbie zamachu stanu na swojej zachodniej granicy, Waszyngton zlekceważył te obawy. Za każdym razem, gdy Rosja przez dekady narzekała na takie prowokacyjne działania, Stany Zjednoczone bagatelizowały je jako nieistotne.

Przez lata Stany Zjednoczone wspierały Ukrainę w mordowaniu rosyjskojęzycznej ludności we wschodniej Ukrainie, a kiedy Ukraina w końcu zgromadziła wojska do inwazji na Donbas, rosyjski rząd miał już dość i wysłał wojska w lutym 2022 roku, aby go bronić. W ten sposób hipokrytyczny Zachód udawał oburzenie, że to, co stworzył, w końcu obróciło się przeciwko niemu.

Rosja jest przedstawiana jako winowajca inwazji na Ukrainę. Od lat toczy się prawdziwa wojna zastępcza między USA a NATO przeciwko Rosji o Ukrainę, która staje się coraz bardziej niebezpieczna. Zagłada nuklearna staje się coraz bardziej realna, ponieważ administracja Trumpa wciąż przekracza granice i posługuje się manipulacyjnym językiem, aby ukryć fakt, że Stany Zjednoczone są siłą napędową tej wojny.

Hillary Clinton pełniła funkcję sekretarza stanu w administracji Obamy przez ostatnie pięć lat i między innymi przewodziła w akcji zniszczenia Libii przez administrację w 2011 roku. Kiedy libijski przywódca Muammar al-Kaddafi został schwytany, brutalnie torturowany i stracony bez procesu, Clinton triumfowała, śmiała się i powiedziała: „Przybyliśmy, zobaczyliśmy, on umarł”.

Jeśli to nie był znak zła, to nic nim nie jest. A jednak ten mężczyzna i jego siostra, która również była obecna na lunchu, byli wśród jej zwolenników i zamierzali na nią głosować.

Kiedy broniłem Putina i Rosji przed dążeniem USA i NATO do okrążenia Rosji wojskami, bazami i bronią jądrową, zostałem zaatakowany przez tego człowieka i jego siostrę jako złośliwy zwolennik teorii spiskowych. Uparcie twierdzili, że Putin jest szatanem, i nie mówiąc tego wprost, oskarżyli mnie o bycie sympatykiem „komunistów” – to samo stare kłamstwo, które słyszę od tych samozwańczych patriotów od lat 60., kiedy to sprzeciwiłem się wojnie USA w Wietnamie.

Od wielu lat Stany Zjednoczone i NATO rozmieszczają siły i bazy w krajach otaczających Rosję. Obejmuje to broń, którą można bardzo szybko przekształcić w broń jądrową. To tak, jakby Rosja zrobiła to samo w Meksyku i Kanadzie – a do tego dodajmy Kubę. Wiemy, jaka byłaby reakcja USA, ale kiedy Putin i jego rząd zgłosili sprzeciw, twierdząc, że narusza to wcześniejsze porozumienia i stanowi dla nas zagrożenie, został zbyty jak dziecko, które zmyśla.

Czas i propaganda odciskają swoje piętno na wielu ludziach z wiekiem, jak to miało miejsce w przypadku moich rozmówców, którzy w młodości mogli być zbulwersowani Clinton i nie głosować na nią. Jednak antyrosyjska ideologia wpajana im od młodości wzięła górę, wybuchając furią z demonicznej marionetki głęboko w ich psychice.

Oskarżyli mnie również o poparcie dla Donalda Trumpa w nadchodzących wyborach w 2016 roku, co było absurdalne, ponieważ nie głosuję na amerykańskich prezydentów, a Trump zawsze był dla mnie odrażający i niebezpieczny. Ponieważ jednak uważali Trumpa za prawą rękę Putina – jak absurdalnie twierdzili Clinton i Demokraci – myliłem się podwójnie, byłem w jakiś sposób niepatriotyczny i sympatyzowałem z „komunistami”. Były analityk CIA, Raymond McGovern, przekonująco obalił aferę „Russiagate”.

Dla niej Putin był strasznie zły i tyle, a ja broniłem diabła.

Nie przyszło im wtedy do głowy – i prawdopodobnie nadal nie przychodzi – że Trump jest zaprzysiężonym wrogiem Rosji [?? md] i wypełnia swoją rolę prezydenta USA, kontynuując zachodnie wysiłki mające na celu zniszczenie Rosji poprzez wojnę na Ukrainie, teraz pod płaszczykiem „NATOizacji” lub „ukrainizacji”, tak jak Richard Nixon zrobił to z „wietnamizacją” w Wietnamie. Wojna ta trwała pięć lub sześć lat od momentu, gdy termin ten został ukuty, by zwieść opinię publiczną. Obecna wojna z Rosją będzie przebiegać według tego samego schematu, chyba że Rosja odniesie niezaprzeczalne, miażdżące zwycięstwo lub wybuchnie wojna nuklearna, w którym to przypadku nie będzie już o czym mówić.

Wspominam ten incydent sprzed dekady, ponieważ w ostatnich latach stało się jeszcze bardziej oczywiste, że głęboko zakorzeniona nienawiść Amerykanów do Rosji jest silniejsza niż kiedykolwiek i że rząd USA, niezależnie od tego, kto jest prezydentem, będzie kontynuował swoje wysiłki na rzecz zniszczenia Rosji. Nie ma znaczenia, jakie zmiany zaszły w Rosji od upadku Związku Radzieckiego, czy od zakończenia wspieranej przez USA prezydentury Borysa Jelcyna w latach 90., która wyrządziła krajowi tak wiele szkód.

Klasa rządząca w USA pragnie jedynie całkowitej kontroli nad Rosją. Tak jak w latach 60., kiedy demokratyczny prezydent Lyndon Johnson otwarcie zaatakował Wietnam, a republikański prezydent Richard Nixon kontynuował to pod propagandowym płaszczykiem „wietnamizacji” [obaj zostali wybrani jako „kandydaci pokojowi”], tak samo zmiana nastawienia z Bidena na Trumpa ma na celu wprowadzenie w błąd.

Kiedy ten człowiek oskarżył mnie o wspieranie Trumpa, był doskonałym przykładem krótkowzrocznych Amerykanów zatrutych przez lata antyrosyjskiej propagandy – jak opisuje to Jacques Ellul w swojej klasycznej książce Propaganda :

Nie wolno pozwalać jednostkom na regenerację, przegrupowanie sił ani pozostawanie nietkniętymi przez propagandę przez stosunkowo długi czas, ponieważ propaganda nie jest magiczną różdżką. Polega na powolnym, stałym warunkowaniu. Tworzy przekonania i posłuszeństwo poprzez niedostrzegalne wpływy, które stają się skuteczne dopiero poprzez ciągłe powtarzanie. Musi stworzyć dla jednostki spójne środowisko, z którego nigdy nie będzie mogła uciec. Aby uniemożliwić jej znalezienie zewnętrznych punktów odniesienia, chroni ją, cenzurując wszystko, co może napływać z zewnątrz. Powolne budowanie odruchów i mitów, środowiska psychologicznego i uprzedzeń, wymaga bardzo długotrwałej propagandy.

Dla wielu Amerykanów właśnie to oznaczało antyrosyjską propagandę.

Wspominam o tym incydencie również dlatego, że niedawno odbyłem krótką rozmowę z siostrą tego mężczyzny, która upierała się, że Ukraina pod rządami Zełenskiego słusznie walczy z Rosją. Kiedy zasugerowałem, że nie zdaje sobie sprawy z długiej historii wysiłków USA zmierzających do zniszczenia Rosji, zareagowała irytacją, a rozmowa nagle się zakończyła – tak jak dekadę wcześniej.

Ludzie nie lubią słyszeć, że nie odrobili pracy domowej i padli ofiarą propagandy. Powinni przeprowadzić badania, aby dojść do uzasadnionych wniosków. Ale przeciętny obywatel nie chce prowadzić badań; woli wyciągać wnioski na podstawie mediów korporacyjnych, które są narzędziami propagandy klasy rządzącej. A te media prezentują ogromny kalejdoskop informacji wyrwanych z kontekstu historycznego, wirujących w ich umysłach, gdy znikają na ekranach ich cyfrowych gadżetów – „jak obraz pointylistyczny”, by użyć słów Ellula. Napisał to już w 1965 roku.

Amerykańskie umysły są zatruwane nastrojami antyrosyjskimi od bardzo dawna. Osiągnęły one niemal rozmiary teologiczne. Sięgają one nawet czasów sprzed pierwszej zimnej wojny. Można by powiedzieć, że jesteśmy w trakcie drugiej zimnej wojny, ale być może trafniejsze byłoby stwierdzenie, że pierwsza nigdy się nie skończyła. Mity są uporczywe, a diabelnie podsycane lęki przed złymi Rosjanami i Chińczykami są głęboko zakorzenione w amerykańskiej psychice. Mężczyzna i jego siostra, oboje po siedemdziesiątce, są tego dobrym przykładem.

W sercu tego nadmiaru słów leży jego przeciwieństwo – złudzenie, że Stany Zjednoczone, jako błogosławiony i dobry kraj, mają boską misję szerzenia „demokracji” i „wolności” na całym świecie, jak oświadczyła Hillary Clinton podczas kampanii prezydenckiej w 2016 r., mówiąc: „Jesteśmy wielcy, ponieważ jesteśmy dobrzy ”, a jak powiedział George W. Bush w 2004 r., „Jak pokolenia przed nami, mamy powołanie spoza gwiazd, aby stanąć w obronie wolności”.

Takie deklaracje mogły spotkać się jedynie z sarkastycznym śmiechem niezliczonych ofiar, które zostały „wyzwolone” i „zdemokratyzowane” przez brutalnych przywódców USA. Jednak ta dualistyczna kosmologia polityczna – boskość kontra demoniczność – jest tak głęboko zakorzeniona w mitycznej kulturze amerykańskiej, że możemy być pewni: kiedy nadarzy się kolejna okazja – a nadarzy się – zostanie wykorzystana do uzasadnienia agresji USA przeciwko Rosji i „złemu” Putinowi.

Nie trzeba gloryfikować Rosji czy byłego Związku Radzieckiego i ich przywódców, ani też wahać się krytykować ich działań, aby zauważyć, jak bardzo manichejska mitologia USA wypacza prawdę.

Profesor Michel Chossudovsky, kierujący Global Research w Montrealu w Kanadzie, wiele zrobił, aby uświadomić społeczeństwu długotrwałą, wrogą nienawiść Stanów Zjednoczonych i Zachodu do Rosji. Oto jego krótkie podsumowanie historii wojen prowadzonych przez Stany Zjednoczone przeciwko Rosji i Związkowi Radzieckiemu. Zawiera ono również podsumowanie amerykańskiego projektu mającego na celu zmiecenie Związku Radzieckiego z mapy: 204 bomby atomowe, 66 miast. (15 września 1945 r.). [?? md]

Ta ostatnia propozycja, sformułowana w czasie, gdy Stany Zjednoczone i Związek Radziecki były sojusznikami w walce z nazistowskimi Niemcami, pokazuje skalę nihilistycznej nienawiści skierowanej do tego kraju. Ten strach i nienawiść odegrały od tamtej pory kluczową rolę w amerykańskiej propagandzie i stopniowo zatruły stosunek Amerykanów do Rosji i jej przywódców. Dlatego też Putin jest postrzegany przez wielu jako wcielony diabeł, mimo że oczywistym agresorem od dawna są Stany Zjednoczone.

Ale gdy mity kontrolują umysły, fakty przestają mieć znaczenie. Krótkowzroczne masy, zatrute długotrwałą propagandą, nienawidzą Rosji bardziej niż wojny i dopóki nie zdołają przełamać czaru, pod którym są trzymane, będą gotowe zaryzykować wojnę nuklearną dla swoich przywódców, aby pokonać „satanistycznego” Putina.

Jeśli ignorancja jest siłą, to przywołanie obcych diabłów oferuje „zbawienie”.

Źródło: Rosja, Szatan i Tłum ignorantów

„Europa, kontynent okupowany”

„Europa, kontynent okupowany” – Thomas Fazi na Forum Wschód-Zachód w Stambule

19 października 2026 nachdenkseiten

W swoim wykładzie na Forum Wschód-Zachód w Stambule 26 września 2026 roku dziennikarz, autor i komentator polityczny Thomas Fazi stwierdził , że jego zdaniem kraje europejskie rażąco podważyły ​​swoje fundamentalne interesy gospodarcze i bezpieczeństwa, szczególnie w związku z wojną na Ukrainie.

Argumentował, że można to wytłumaczyć jedynie wasalizacją kontynentu, czyli jego podporządkowaniem interesom transatlantyckim w procesie trwającym od II wojny światowej. Fazi podkreślił, że NATO funkcjonuje bardziej jako aparat kontroli kontynentu niż organizacja obronna, podczas gdy Unia Europejska stanowi polityczne ramię tego imperialistycznego porządku.
=======================================

Wykład został wygłoszony w języku angielskim i można go obejrzeć tutaj z niemieckimi napisami.

Wykład inauguracyjny Thomasa Faziego odbył się w ramach III Panelu Dyskusyjnego „Europa poza UE i jej filozoficzne podstawy – Atlantyzm, Eurazja i strategiczna autonomia” na Forum Wschód-Zachód w Stambule, 26 września 2026 r. Transkrypcja jest dostępna tutaj w języku niemieckim.

Europa, kontynent okupowany

Moje wystąpienie na pierwszej edycji Forum Wschód-Zachód w Stambule

THOMAS FAZI, 14 PAŹDZIERNIKA 2026

Oto transkrypcja przemówienia, które wygłosiłem 26 września podczas pierwszej edycji Forum Wschód-Zachód w Stambule. Argumentowałem w nim, że kraje europejskie rażąco podważyły ​​swoje fundamentalne interesy gospodarcze i bezpieczeństwa, szczególnie w związku z wojną na Ukrainie, i że można to wytłumaczyć jedynie wasalizacją kontynentu – czyli jego podporządkowaniem interesom transatlantyckim w wyniku procesu trwającego od czasów II wojny światowej. Podkreśliłem, że NATO funkcjonuje bardziej jako aparat kontroli kontynentu niż organizacja obronna, a ponadto wskazałem, że Unia Europejska funkcjonuje jako polityczne ramię tego imperialistycznego porządku.

Chciałbym rozpocząć swoje wystąpienie od komentarza, który profesor Panda wygłosił dziś rano, mówiąc o odrodzeniu się interesu narodowego. Dało mi to wiele do myślenia; choć dotyczy to wielu krajów na całym świecie, moim zdaniem istnieje jeden istotny wyjątek od tej reguły. Tym istotnym wyjątkiem jest Europa.

Patrząc na kroki, jakie kraje europejskie podjęły w ostatnich latach w polityce gospodarczej, bezpieczeństwie, geopolityce, a zwłaszcza w związku z wojną na Ukrainie, nie sposób stwierdzić, że kraje te realizowały swoje interesy narodowe – niezależnie od tego, jak szeroko można by zdefiniować to pojęcie. Kraje europejskie systematycznie podważały swoje podstawowe interesy gospodarcze, interesy bezpieczeństwa i interesy geopolityczne. Nasuwa się zatem oczywiste pytanie: dlaczego? Moim zdaniem istnieją dwa możliwe wyjaśnienia.

Jedno z możliwych wyjaśnień jest następujące: europejscy przywódcy państw i rządów byli w błędzie; działali lekkomyślnie. Pomimo wszystkich niezbitych dowodów przeciwnych, dążyli – i nadal dążą – do tego, co uważają za leżące w interesie narodowym swojego kraju. Gdyby nie dało się przewidzieć konsekwencji tej polityki, taka możliwość mogłaby być realna. Jednak w żadnym wypadku tak nie było. Na przykład oczywiste było, że zerwanie relacji z tanim rosyjskim gazem byłoby katastrofalne dla Europy.

Wielu z nas, w tym ja, pisało o tym już w lutym lub marcu 2022 roku. Nie przewidzieliśmy tego, bo byliśmy jasnowidzami, ale dlatego, że było to oczywiste. Równie oczywiste było, że Ukraina, nawet przy wsparciu NATO, nie miała szans na militarne pokonanie Rosji; a zatem równie oczywiste było, że dążenie do maksymalistycznego, czysto militarnego rozwiązania konfliktu byłoby katastrofą dla Europy, nie tylko pod względem gospodarczym, ale i bezpieczeństwa. Dotyczyło to oczywiście tym bardziej samej Ukrainy.

Wielu z nas mówiło to od samego początku. Jeśli więc nie założymy, że europejscy przywódcy byli zbyt głupi – a niektórzy z nich niewątpliwie są – by dostrzec tę oczywistą dla wielu obserwatorów rzeczywistość, a mianowicie, że ta polityka jest ewidentnie sprzeczna z interesami Europy, i nie uświadomimy sobie, że trzymanie się jej tylko pogorszy sprawę, musimy rozważyć inne możliwe wyjaśnienie: że europejskie elity od dawna nie realizują ani interesów narodowych swoich krajów, ani zbiorowych interesów Europy jako całości.

Innymi słowy, klasyczne podejście realistyczne, które zakłada, że ​​wszystkie państwa dążą do obrony i maksymalizacji swoich interesów w kwestiach gospodarczych, militarnych i podobnych, wydaje się nie mieć zastosowania do Europy. Z tej perspektywy teoretycznej, obrany przez Europę kurs pozostaje całkowicie irracjonalny. Potrzebujemy zatem innych ram pojęciowych, aby zrozumieć politykę europejską; i uważam, że najbardziej użytecznym w tym przypadku podejściem jest „wasalizacja”.

Mówiąc wprost: Europa – a mam tu na myśli praktycznie wszystkie kraje UE i cały brukselski establishment – ​​została przejęta przez transnarodową elitę transatlantycką, której w najmniejszym stopniu nie interesują konkretne interesy własnych krajów, a w rzeczywistości kieruje się zupełnie innymi interesami: interesami prywatnymi, czyli interesami małej oligarchii – dziś przede wszystkim interesami transnarodowych kręgów finansowych i struktur wojskowo-przemysłowych – a także interesami zagranicznymi, mianowicie interesami imperialnego jądra w Waszyngtonie (i, jako produkt uboczny, Izraela).

Jak więc doszliśmy do tego punktu? Niewątpliwie jest to wynik bardzo długiego procesu, który rozpoczął się zaraz po zakończeniu II wojny światowej. Stany Zjednoczone uznały wówczas Europę za jeden z filarów swojej strategii globalnej dominacji. Aby ugruntować amerykańską potęgę na całym świecie, Europa musiała być pod kontrolą gospodarczą, militarną, a nawet kulturową. Od II wojny światowej Europa znajduje się pod faktyczną okupacją wojskową USA. Chociaż minęło osiemdziesiąt lat od zakończenia wojny, na kontynencie nadal stacjonuje prawie 100 000 amerykańskich żołnierzy. W całej Europie nadal istnieje około 30 strategicznych baz amerykańskich. Według oficjalnej narracji, ich celem jest ochrona. Przed kim? Przed Rosją, która nie stanowi realnego zagrożenia dla Europy?

W rzeczywistości twierdzę, że sama Rosja nie stanowiła realnego zagrożenia w latach zimnej wojny. Zagrożenie to było w rzeczywistości w dużej mierze sfabrykowane i rozdmuchane przez samo NATO. Oczywiście NATO nigdy nie miało na celu obrony Europy. Jego głównym celem zawsze było utrzymanie Europy pod kontrolą, zapewnienie, że kontynent pozostanie podporządkowany strategicznym interesom USA i globalne promowanie amerykańskiej potęgi. Było to prawdą wtedy, a tym bardziej jest prawdą dzisiaj. Dziś NATO nie tylko dba o to, aby Europa pozostała sprzymierzona z interesami USA – a wojna między Rosją a Ukrainą jest tego najbardziej oczywistym przykładem – ale także służy promowaniu amerykańskiej potęgi na całym świecie. Niedawno sekretarz generalny NATO Mark Rutte, znany z tego, że mówi to, co przemilczane, oświadczył, że z amerykańskich baz w Europie wykonano 5000 lotów bojowych w celu wsparcia amerykańsko-izraelskiej agresji na Iran.

Europa jest zatem w pełni współwinna tego ataku na Iran, pomimo potępienia niektórych polityków. W rzeczywistości Europa stanowi istotną część infrastruktury logistycznej amerykańskiej potęgi militarnej, umożliwiając jej działania zarówno na wschód, w kierunku Rosji, jak i na południe, w kierunku Bliskiego Wschodu. Wszelkie rozmowy o „NATO 3.0” lub narracje o tak zwanym konflikcie między Europą a USA są zatem jedynie teatrem. Wręcz przeciwnie, NATO 3.0 jeszcze bardziej wzmocni podporządkowanie Europy temu „sojuszowi”.

NATO było oczywiście tylko jednym z instrumentów. Amerykański aparat bezpieczeństwa narodowego nawiązał również niezwykle bliskie więzi z aparatami bezpieczeństwa państw europejskich. Oczywiście, Stany Zjednoczone od dawna sprawują ogromną kontrolę gospodarczą, technologiczną i finansową nad kontynentem. Ugruntowały również ogromną hegemonię kulturową i ideologiczną na kontynencie – nie tylko poprzez kulturę popularną, ale także poprzez anglojęzyczne media, transatlantyckie think tanki i pozorne „organizacje pozarządowe”. Jest jeszcze jeden, ostatni instrument, często pomijany, ale moim zdaniem kluczowy: sama Unia Europejska.

Unia Europejska od dawna była przedstawiana jako potencjalna przeciwwaga dla amerykańskiej potęgi, ale nigdy tak nie funkcjonowała. W rzeczywistości zawsze była kluczową dźwignią, która przykuła Europę do transatlantyckiego systemu NATO pod przewodnictwem USA; skutecznie działała jako polityczne ramię NATO. Sytuacja ta jest szczególnie widoczna obecnie pod rządami Ursuli von der Leyen, która poczyniła nadzwyczajne wysiłki, aby zjednać interesy krajów europejskich z interesami USA, nawet wbrew woli niektórych rządów europejskich.

Dziś stoimy na niezwykle niebezpiecznym progu. Poprzez Unię Europejską, instytucję strukturalnie niedemokratyczną, transatlantyckie NATO zapewniło sobie całkowitą dominację gospodarczą i polityczną nad krajami europejskimi. Kraje te w żadnym wypadku nie są suwerennymi państwami; a zatem nie są również demokratyczne, o ile suwerenność jest warunkiem koniecznym samorządności narodu. Ta sytuacja dodatkowo komplikuje możliwość dokonania zmian systemowych poprzez wybory.

Podsumowując, mogę śmiało powiedzieć, że Europa jest pod wieloma względami kontynentem okupowanym. Dlatego pytanie, w jaki sposób narody Europy mogą uwolnić się od systemu transatlantyckiego i osiągnąć dekolonizację, jest być może kluczowym pytaniem, przed którym stoi dziś kontynent.

Oczywiście, problemy Europy sięgają dalej niż tylko dojście Ameryki do globalnej potęgi. Sedno problemu tkwi w głęboko zakorzenionej wrogości, jaką europejskie elity gospodarcze i polityczne żywią od wieków wobec demokracji i klasy robotniczej. Kiedy dziś używamy terminu „liberalna demokracja”, zakładamy, że demokracja spontanicznie wyłoniła się z liberalizmu. To bezczelne kłamstwo. Wszyscy wielcy myśliciele liberalni przeszłości byli przeciwni demokracji – to znaczy demokracji masowej, rozumianej jako porządek polityczny, w którym każdy ma równy głos.

Demokracja, którą sobie wyobrażali, była demokracją klas posiadających, klas kapitalistycznych. W rzeczywistości masowa demokracja została osiągnięta w dużej mierze dzięki często krwawym zmaganiom klasy robotniczej i ruchu socjalistycznego. W tym tkwi główny problem. Narody Europy zawsze musiały toczyć zaciętą walkę z własnymi elitami.

Mamy jedne z najgorszych elit na świecie. Nie tylko lekceważą dobrobyt mieszkańców Globalnego Południa, ale także dobrobyt swoich własnych obywateli, mieszkańców Europy. Właśnie dlatego Europa, od przeszłości do współczesności, jest uwikłana w przemoc, konflikty polityczne i walkę klas. Nawet w „złotym wieku” zachodniego kapitalizmu po II wojnie światowej, masowa demokracja była naznaczona intensywnymi konfliktami. Jestem Włochem: mój kraj był areną masowych fal przemocy politycznej w latach 70. i 80. XX wieku.

Podobna dynamika miała miejsce w Niemczech, Francji i wszystkich głównych krajach europejskich. I to właśnie ten okres uważa się za rozkwit masowej demokracji; i pod wieloma względami tak było – to właśnie w tych dekadach osiągnięto największe korzyści społeczne i gospodarcze dla mas w Europie – ale korzyści te nie były wyłącznie wynikiem wyborów, ale także masowych mobilizacji i niezwykle intensywnych, często gwałtownych, konfliktów politycznych. Moim zdaniem ten obraz ujawnia znacznie głębsze sedno problemu. Prawa zdobyte w okresie powojennym nie zostały po prostu przyznane ludziom; były one wynikiem faktu, że zorganizowanej sile klasy robotniczej, szerokich mas, udało się w krótkim okresie historycznym wyrwać część władzy zorganizowanej sile kapitału – nawet jeśli były to zawsze względne osiągnięcia.

Problem polega na tym, że fundament – ​​konkretne warunki materialne – który umożliwił masową demokrację, pod wieloma względami zniknął. Zakłady masowej produkcji i duże fabryki, w których robotnicy się gromadzili i organizowali, już nie istnieją. W konsekwencji, strukturalne i materialne warunki, które dały początek masowej demokracji, w dużej mierze zniknęły. Poza kwestią uwolnienia się od imperialnego nadzoru USA – co oznacza również demontaż UE – drugim kluczowym pytaniem jest: jak możemy przywrócić demokrację i wyrwać część władzy i kontroli z rąk elit politycznych i gospodarczych, skoro materialna podstawa, na której osiągnęliśmy te osiągnięcia w przeszłości, już nie istnieje? Nasze elity działają teraz całkowicie bez kontroli właśnie dlatego, że nie ma już realnej przeciwwagi, która mogłaby im się przeciwstawić. To jest sedno sprawy.

============================

Mylisz się, młodzieńcze. Jesteś bardzo krótkowzroczny i nieoczytany. Poczytaj coś głębszego o Historii, np. Konecznego „Cywilizację bizantyńską”. Tam o Aleksandrze, uznającym się za „wielkiego” i klęsce jego „cywilizacji dla Wszystkich”. Musiała upaść, bo była sztuczna.

Europa została zaatakowana głębiej. Niszczą jej cywilizację łacińską, a wbijają anty-cywilizację – wymyśloną, sztuczną, diabelską. Mirosław Dakowski

W Stanach – pod dywanem. Odkurzony DOGE.

Odkurzony DOGE

19. października 2026 Marek Wojcik world-scam/odkurzony-doge

Za dwa tygodnie w USA odbędą się wybory do obu izb amerykańskiego parlamentu, które zadecyduję o tym, czy Donald Trump zachowa swoją władzę, lub czy uwikła się w przepychanki z Kongresem i Senatem. Może też dojść do procesu odwołania go ze stanowiska prezydenta. Patrząc na wyniki sondaży, przeciwnicy Trumpa nie powstrzymują swojej radości. Zapewne cieszy ich powrót do starych i wypróbowanych praktyk takich jak: otwarcie granic Stanów Zjednoczonych, powrót na łono WHO, wspieranie szaleństwa klimatycznego oraz 1001 płci – bo zapewne od tego czasu wzrosła już ich liczba do wyboru dla dewiantów. Na to będą musieli, tak czy siak, poczekać dwa lata, ponieważ J.D. Vance, który objąłby po sukcesie impeachmentu Trumpa prezydenturę USA, jest bardziej radykalny niż sam Trump.

Na krótko przed listopadowymi wyborami Trump przypomniał sobie o własnych sukcesach z pierwszych miesięcy ubiegłego roku, kiedy wspólnie z Elonem Muskiem wypowiedzieli wojnę głębokiemu państwu. Wojna trwała 4 miesiące. W efekcie jej Elon Musk wyleciał z hukiem z Białego Domu i Trump przyczaił się, zawieszając swoją otwartą wojnę z globalistami.

Co prawda Jeffrey Epstein popełnił „samobójstwo” 10 sierpnia 2019 roku, czyli przed kampanią oszukanych na wielką skalę wyborów prezydenckich (Biden kontra Trump), ale kompromitujące materiały pozostały nie tylko w Tel Awiwie. Tak tłumaczę wycofanie się Trumpa z drogi otwartej wojny przeciwko globalistom.

DOGE był symbolem walki z korupcją i sprzeniewierzaniem olbrzymich pieniędzy pochodzących z podatków. Była to ostatnia i jak widać nieudana próba doprowadzenia do ładu upadającej gospodarki i dolara USA. Kryzysu, o którym ciągle piszę na tym blogu i który nadal jest jakimś cudem powstrzymywany, musi prędzej czy później nastąpić. Tego procesu nie powstrzyma żaden DOGE. Najważniejsze jest to, kto będzie ten kryzys opanowywał i przywracał nowy, przyszły system finansowy na świecie.

Zaboli to wszystkich, także globalistów, którzy od dawna już snują plany przejęcia władzy nad światem z wykorzystaniem zapaści dotychczasowego świata finansów. Bogaci co prawda potrafią zabezpieczyć swoje majątki – biedni nie muszą zabezpieczać swojego niedostatku, ten z pewnością się znacznie pogłębi.

Trochę za wcześnie na noworoczne życzenia, ale…

Amerykańscy podatnicy finansowali projekty infrastrukturalne, działania na rzecz zapobiegania konfliktom oraz programy zdrowotne. Poszczególni wykonawcy i przedstawiciele organizacji pozarządowych przekształcali te środki w prywatne źródła dochodów. W przypadku projektu dotyczącego pakistańskiej sieci energetycznej nawet wewnętrzne sygnały ostrzegawcze nie zdołały powstrzymać sfałszowanych płatności. W Mali pracownicy skarżyli się na brak wypłat wynagrodzeń. W innej organizacji oszuści pobierali środki publiczne za usługi, których nikt nie wykonał.

Nie tylko „żyjący” ponad 200 lat oszuści pobierający emeryturę robili przekręty. To się działo na całym świecie. Administracja Trumpa właśnie ogłosiła, że nadal walczy z korupcją USAID. Można o tym przeczytać w zacytowanym powyżej wczorajszym artykule na Report24: Bagno USAID – „agencja pomocy rozwojowej”: rząd Trumpa nadal ściga oszustów podatkowych! Źródło.

O sile zamiłowania Trumpa do praworządności, świadczy intensywne śledztwo oraz liczba zatrzymanych oskarżonych o przestępstwa udokumentowane w aktach Epsteina. Gdybym był wyborcą w USA, to oddałbym głos na republikańskiego kandydata, przy czym sprawdziłbym wcześniej jego powiązania z AIPAC – izraelskim lobby. Dlaczego? Ponieważ Trump ze wszystkimi wadami i także zbrodniami (morderstwa rybaków) stał się przysłowiowym piaskiem w trybach Deep State. Nieważne, czy jego motywy są natury materialnej. W to akurat wątpię – dorabia się jak każdy prezydent tak przy okazji.

Rozbrajająco szczera odpowiedź Żeleńskiego na pytanie: jak wyobraża sobie swoją przyszłość?

Do wojny w Iranie doszłoby niezależnie od tego, kto jest prezydentem USA. Ta decyzja zapadła w stolicy okupanta Palestyny. W żadnym wypadku nie usprawiedliwiam Donalda Trumpa za niewątpliwe przestępstwa. Jednak wygrana demokratów wcale by tych zbrodni nie zmniejszyła, a nasi najwięksi wrogowie – globaliści – pozbyliby się najgroźniejszej dla nich przeszkody w uszczęśliwianiu naszego świata ich technokratyczną wizją przyszłości.

Trump jest jak na razie jedyną przeszkodą dla globalistów. Nawet jeśli nie walczy z nimi całą mocą i na przykład pozwala na aplikowanie pseudo-szczepionek mRNA lub jest zainteresowany użyciem technologii firmy Palantir.

Pewnie wolelibyście poczekać na przybycie Donalda Wielkiego (aluzja do historycznej postaci Aleksandra III Macedońskiego), który mieczem rozwiąże węzeł gordyjski zawiązany przez bagniste struktury ciemnej strony naszego świata? Właśnie go macie i nie podobają się wam niekonwencjonalne metody nowego władcy. Macie rację – mnie też się one nie podobają. Tylko jak można konwencjonalnymi metodami pozbyć się niemożliwą do rozwiązania tradycyjnym sposobem, gmatwaninę korupcji, oszustw i zbrodni – czyli Deep State?

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Odrzucić podszepty zawodowych rewolucjonistów!

Odrzucić podszepty zawodowych rewolucjonistów!

Od pewnego czasu państwa Europy Zachodniej mierzą się z falą niezadowolenia społecznego. Europa płonie ku uciesze różnorakich lewaków i anarchistów. Hiszpania, Francja, Belgia, Włochy a nawet Albania były zmuszone wysłać oddziały prewencyjne na ulice. Protesty w początkowej fazie miały w dużej mierze słuszne korzenie – był to sprzeciw wobec sztucznie napędzanej drożyźnie i bezrozumnemu zbrojeniu. Były to demonstracje wymierzone w idiotyczną politykę państw zachodnioeuropejskich, które podporządkowały się zbiurokratyzowanej i zideologizowanej Brukseli.

Do słusznych protestów Europejczyków przyłączyły się jednak hordy agresywnego lewactwa, stronnicy bezrozumnej polityki migracyjnej i zamorscy beneficjenci socjalnych przywilejów na Starym Kontynencie.

Tym samym protesty, które mogły mieć korzystny kierunek zostały przekierowane przez określone siły kierownicze w stronę tępej chuligańskiej orgii. Niszczone są zabytki naszej kultury, dewastowane ulice miast, okradane sklepy i bici ludzie. Rany odnoszą broniący ładu i porządku. Nie ma większego znaczenia, że większość protestów jest pokojowa – bo przekaz medialny zdominowało lewactwo z którym nie poradzili sobie lub nie chcieli poradzić organizatorzy protestów.

Tak długo jak liderzy protestów nie poradzą sobie z bandziorami występującymi pod ich sztandarami słuszność protestów schodzi na drugi plan. Moim zdaniem tych protestów nie da się już odzyskać. Głupota lub nieumiejętność odcinania się organizatorów od licznych prowokatorów skanalizowała ten sprzeciw. Zakładając oczywiście, że nie było on od samego początku starannie wyreżyserowany.

Europa nie potrzebuje kolejnej lewackiej rewolucji jak ta, która przeorała mentalnie nasz kontynent w 1968 roku. Dokładnie wiemy jakie tamta rewolta miała korzenie, czyje oblicze i jakie były jej długofalowe skutki. Sprzeciw wobec brukselskich szaleństw nie powinien mieć twarzy lewackiego bandziora niszczącego elewacje wielowiekowych zabytków Starego Kontynentu. Ludzie nie mający nic wspólnego z naszą tradycją nie powinni narzucać swoich – moim zdaniem nieakceptowalnych – wzorców zachowania kulturowego Europejczykom. Bandziorów należy traktować jak bandziorów.

Jeśli politycy Europy, których krytykujemy w tym wypadku słusznie, radykalnie wystąpią przeciwko antyeuropejskim barbarzyńcom to należy ich pochwalić. Wszyscy pamiętamy co Mefistofeles w „Fauście” Wolfganga von Goethego mówi głównemu bohaterowi, gdy się przedstawia – „Jam częścią tej siły, która wiecznie zła pragnąc, wiecznie czyni dobro”. Czasem w polityce tak się zdarza, że nasz przeciwnik lub nawet wróg czyni rzeczy dla nas korzystne. Jeśli Emmanuel Macron lub Giorgia Meloni zdławią lewacki bunt w swoich państwach skierowany nie przeciwko polityce prowojennej i antyspołecznej polityce Brukseli, a przeciwko kulturze starych państw Europy – to należy temu tylko i wyłącznie przyklasnąć.

Nawet lepiej, że kasztany z ogniska są wyciągane cudzymi rękami. Warto odnotować, że fatalna polityka dotycząca kierunku polityki Brukseli została dostrzeżona zarówno w Federacji Rosyjskiej jak i Stanach Zjednoczonych.

Oczywistością jest to, że przywódcy dzisiejszej Europy borykają się z problemami, które sami stworzyli. Elita Europy przez długie lata lekceważyła problemy z integracją przybyszów, ich radykalizacją społeczno-religijną oraz przemocą na przedmieściach licznych metropolii. Politycy starej chadecji i socjaldemokracji ulegli podszeptom lewacko-trockistowskich szaleńców marzących o światowej ciągłej rewolucji. Wojny wszystkich ze wszystkimi, mającej rzekomo prowadzić do raju tolerancji na naszym globie. Do tego doszła wymuszona przez oderwanych od rzeczywistości liberalnych intelektualistów europejskich kretyńska poprawność polityczna i tradycja kajania się, za dawne realne lub urojone winy pradziadów. Elementami wspierającymi dzisiejszych bandziorów było również wyeliminowanie tradycji chrześcijańskiej w Europie.

Moim zdaniem za obecnymi radykalizacją protestów stoją te same siły, które pchnęły Europę w stronę szaleńczej polityki klimatycznej, migracyjnej. obyczajowej i ku konfrontacji militarnej. To te same siły, które kodują przez dziesięciolecia w społeczeństwach Europy niechęć do polityki Chin, Rosji i środowisk tradycjonalistycznych w Stanach Zjednoczonych. To te same siły, które każdego stronnika państwa narodowego, tradycji i tożsamości nazywają faszystą mimo tego, że niewiele ma wspólnego z włoskim ustrojem w latach 1922-1943.

Te same siły, które wszędzie węszą nacjonalizm z dziką rozkoszą usprawiedliwiają szowinizm banderowski. Pewną nowością jest tylko wykorzystanie naiwności pewnych środowisk, które same się zdefiniowały jako „antysystem”. Środowiska te stały się dzisiaj narzędziem wrogów państwa narodowego. Pamiętajmy jednak, że w 1968 roku również wykorzystano licznych idealistów do celów odwrotnych od deklarowanych.

Mieszkańcy naszego kontynentu powinni jak najszybciej powrócić do swojej tradycji i kultury. Powinny przekierować swoja politykę na wspieranie państwa narodowego i oparcie się o równowagę tradycyjnych sił na globie. Mieszkańcy Europy powinni wesprzeć zaś siły stawiające na pokój, suwerenizm i etnizm. Rządzący powinni wspierać mądrą polityka prosocjalną skierowaną przede wszystkim do Europejczyków. Zaś sama Europa powinna natychmiastowo skorygować swoją politykę konfrontacyjną względem Federacji Rosyjskiej, Chin i Stanów Zjednoczonych. Stawiać na dialog i pokój. Tylko to może ograniczyć działania szaleńców globalistów marzących o powstaniu totalitarnego superpaństwa pozbawionego kultury i tradycji. Tylko to może nas ochronić przed antycywilizacyjną rewoltą, zastojem gospodarczym i zderzeniem cywilizacyjnym, które może skończyć się opacią atomową. Czas powracać do normalności.

Łukasz Jastrzębski

„Jeszcze przed Wigilią”?

„Jeszcze przed Wigilią”?

Premier Donald Tusk podczas rozmowy z dziennikarzami na pokładzie samolotu lecącego ze szczytu w Brukseli powiedział, że ze strony Rosji należy spodziewać się eskalacji działań dywersyjnych „jeszcze przed Wigilią”, na co wskazują informacje „zarówno od służb specjalnych naszych, ukraińskich, jak i sojuszniczych”.

W tym samym kierunku przekonywał słuchaczy Radia Zet b. szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego za czasów prezydenta Andrzeja Dudy – Jacek Siewiera. Ten z kolei uderzył w dramatyczne tony: „Jesteśmy na progu konfrontacji z Rosją? Uważam, że tak, że jej zasadniczy akord jest przed nami i będzie miał miejsce tej zimy. Zostały nam dwa miesiące, żeby wypełnić te trzy lata, o których mówiłem w grudniu 2023 roku”. Proszony o to, żeby sprecyzował jak to ma wyglądać, powiedział, że  „może dojść do dużego zwiększenia nacisku na kraje europejskie, poprzez eskalację hybrydową, z uwzględnieniem wszystkich możliwości napadu powietrznego, celowego w infrastrukturę, obiekty administracji, obiekty cywilne”.

Te radykalne, niesprawdzalne i nieweryfikowalne prognozy – stoją w zasadniczej sprzeczności z tym, co powiedział prezydent Karol Nawrocki w wywiadzie dla „Rzeczpospolitej”. „Jako prezydent mam równie dużo informacji, o ile nie więcej. Nie widzę drastycznej zmiany zagrożenia rosyjskiego. Ono jest i będzie. Oceny naszych sojuszników, naszych i zagranicznych służb wywiadowczych od wielu miesięcy nie uległy zasadniczej zmianie. Na tym polega dystrybucja strachu w Polsce i w Europie (…) Poświęcanie czasu na dystrybuowanie strachu zamiast na wzmacnianie naszej odporności jest moim zdaniem społecznie nieodpowiedzialne i może wpisywać się w scenariusz naszego przeciwnika”.

Pomijając stałą u prezydenta dawkę niechęci do Rosji jego opinia wydaje się bliższa prawdy. Jeśli tak, to w co gra Donald Tusk? Czy te nieodpowiedzialne tyrady mają na celu tylko mobilizowanie elektoratu przy „zbawcy” Ojczyzny, czy też wpisują się w propagandę szalonego Wołodymyra Zełenskiego, który przekonuje, że jak „padnie Ukraina”, to biada Europie. Jest też coś znacznie groźniejszego – obiektywnie dywersyjna wobec polskich interesów narodowych propaganda Globalistycznej Partii Wojny. Jacek Siewiera jest współpracownikiem  think tanku Atlantic Council Europe Center, zajmującego podsycaniem wojennego napięcia. Czyje więc poglądy i czyje interesy reprezentują tacy ludzie jak Siewiera i cała masa podżegaczy z niezliczonej ilości tzw. organizacji pozarządowych, które bezkarnie grasują w polskiej przestrzeni publicznej? Chyba jedno jest jasne – nie są to polskie interesy.

Jan Engelgard

Plotki?? Marynarka Wojenna Pakistanu odpiera ataki amerykańskich Black Hawków; Iran atakuje 400 celów – nieszczelna granica, otwarte szlaki

Pepe Escobar: Marynarka Wojenna Pakistanu odpiera ataki amerykańskich Black Hawków; Iran atakuje 400 celów – nieszczelna granica, otwarte szlaki

Rozmowa Pepe Escobara z panem X na temat tymczasowego zamknięcia przejść granicznych między Pakistanem a Iranem rozpoczyna się od dwóch różnych wyjaśnień: pan X podaje jako przyczynę obawy dotyczące bezpieczeństwa, a Pepe Escobar wskazuje również na presję ze strony USA. Obaj podkreślają, że handel między krajami nie został całkowicie przerwany. Następnie rozmowa schodzi na rzekomą infiltrację granicy, obecność wojsk USA, dyplomację regionalną i listę celów, na którą powołują się źródła irańskie.

Przejścia graniczne tymczasowo zamknięte, inne trasy otwarte

Pan X twierdzi, że Pakistan, po konsultacjach z irańskimi urzędnikami, tymczasowo zamknął dwa kluczowe przejścia graniczne. W podjęciu tej decyzji brali udział wicepremier i minister spraw zagranicznych Pakistanu, a także minister spraw zagranicznych Iranu. Pan X podkreśla, że ​​zamknięcie ma charakter tymczasowy i nie wpływa na wszystkie połączenia między oboma krajami. Wiele tradycyjnych tras pozostaje otwartych i nadal jest wykorzystywanych.

Granica jest nieszczelna na dużej części swojej długości; ludzie i towary przekraczali ją od wieków licznymi szlakami. Według pana X handel transgraniczny nie zostanie wstrzymany. Obejmuje on między innymi ropę naftową i towary łatwo psujące się, takie jak pomidory, ziemniaki i cebula. Wolumen handlu podwajał się co miesiąc od początku wojny, o której mowa w rozmowie. Początkowa wartość tego twierdzenia nie została określona.

Pan X stwierdził również, że handel między Chinami a Iranem przez Pakistan nie został przerwany. Co więcej, istniejące wcześniej połączenie kolejowe zostało reaktywowane i rozbudowane. Porty Gwadar i Pasni były otwarte i również tam odbywał się ruch. Pan X opisał połączenie przez Gwadar jako część szlaku tranzytowego między Chinami, Pakistanem i Iranem.

Różne wyjaśnienia zamknięcia

Pepe Escobar nawiązuje do spotkania prezesów banków centralnych Iranu i Pakistanu, które odbyło się trzy dni wcześniej, przy okazji dorocznego spotkania MFW i Banku Światowego w Bangkoku. Według niego, spotkanie koncentrowało się na rozszerzeniu mechanizmu handlowego między Iranem a Pakistanem, który omijałby dolara amerykańskiego i obejmowałby również wymianę barterową. Omówiono również korytarze lądowe łączące Iran z Pakistanem, a przez Pakistan z Chinami.

W tym kontekście Escobar zastanawia się, czy zamknięcie zostało wspólnie podjęte przez Teheran i Islamabad, czy też zostało narzucone jednostronnie przez Pakistan. Kwestionuje również, czy presja USA na Islamabad odegrała jakąś rolę. Jego zdaniem zamknięcie jest sprzeczne z pakistańskimi interesami handlowymi.

Pan X twierdzi, że Pakistan rzeczywiście znajduje się pod znaczną presją ze strony USA. Przypisuje to między innymi sankcjom USA i wyjaśnia, że ​​Pakistan ich nie przestrzega. Chiny i inne kraje również oświadczyły, że nie będą się do nich stosować. Jednocześnie Pakistan jest zależny od Międzynarodowego Funduszu Walutowego, który jest kontrolowany przez USA, według jego relacji. Decyzja o tymczasowym zamknięciu dwóch głównych przejść granicznych została podjęta w porozumieniu z Iranem. Pozostałe szlaki pozostają jednak otwarte.

Później pan X odrzuca sugestię, że zamknięcie było spowodowane presją ze strony Stanów Zjednoczonych. Twierdzi, że decyzja została podjęta wspólnie i służy rozwiązaniu problemów bezpieczeństwa. W rozmowie pojawiają się zatem dwa tomy wyjaśnień: z jednej strony, jako tło polityczne przywołuje się presję ze strony Stanów Zjednoczonych, z drugiej, zamknięcie jest wyraźnie uzasadnione sytuacją bezpieczeństwa, a jakikolwiek wpływ Ameryki na tę konkretną decyzję jest zaprzeczany.

Domniemana infiltracja i sytuacja bezpieczeństwa w Beludżystanie

Jako uzasadnienie działań granicznych pan X powołuje się na wzrost szpiegostwa i infiltracji w regionie Beludżystanu, obejmujący oba kraje. Twierdzi, że aresztowano osoby, które, według niego, zbierały informacje lub planowały akty sabotażu. Wysoko postawiony oficer pakistańskiej straży granicznej poinformował go o zatrzymaniu osób podejrzanych o sabotaż.

Zapytany przez Escobara, pan X początkowo wymienił Afgańczyków jako osoby aresztowane. Później, jak twierdzi, generał brygady potwierdził mu, że kilku Afgańczyków przebywa w areszcie pakistańskim. Pan X twierdzi, że zatrzymani ci byli finansowani przez Zjednoczone Emiraty Arabskie. Według otrzymanej oceny, Emiraty nie są zainteresowane stabilną granicą między Pakistanem a Iranem i współpracują z Izraelem w celu destabilizacji obu krajów. Ponadto, aresztowano kilku Beludżów. Zarzuty te nie zostały niezależnie zweryfikowane podczas rozmowy.

Escobar ze swojej strony opisuje ataki i działania transgraniczne grup zbrojnych w obu regionach Beludżystanu. Twierdzi, że grupy te są finansowane i uzbrajane przez podmioty zagraniczne. Wspomina o atakach na posterunki policji w irańskich prowincjach Sistan i Beludżystan, a także o atakach na chińskich inżynierów w Pakistanie. Odnosi się do swoich podróży po regionie i mówi, że ze względów bezpieczeństwa nie pozwolono mu wcześniej odwiedzić Gwadaru jako cudzoziemcowi.

Pepe Escobar i pan X zakładają, że kontrole graniczne zostaną zaostrzone. Escobar wspomina o ogrodzeniach, murach i elektronicznych punktach kontrolnych. Porusza również kwestię możliwego związku z sankcjami finansowymi: Według niego co najmniej 3000 irańskich ciężarówek utknęło na granicach z powodu wtórnych sankcji USA, ponieważ transakcje płatnicze za pośrednictwem pakistańskich banków zostały zawieszone. Pan X nie potwierdza tej liczby. Twierdzi, że nie może potwierdzić kwestii transakcji bankowych, ale powtarza, że ​​zamknięcie jest tymczasowe i że chiński tranzyt nie jest naruszony.

Tranzyt Chin i obecność wojskowa USA

W odpowiedzi na pytanie Escobara, pan X wyjaśnił, że towary z Chin nadal mogą być ładowane na ciężarówki w Gwadarze i transportowane przez granicę pakistańsko-irańską do Iranu. Według niego, ma to zastosowanie „na razie”, pomimo tymczasowego zamknięcia sześciu przejść granicznych. Escobar podkreślił wagę tego ograniczenia: tranzyt towarów chińskich będzie traktowany inaczej niż inne przewozy transgraniczne.

Pan X wnioskuje z tego, że Pakistan nie zrobi nic, aby sprzeciwić się interesom Chin. Twierdzi, że żaden pakistański rząd nie przetrwałby politycznie takiej decyzji. Twierdzi również, że społeczeństwo Pakistanu w pełni popiera Iran. Te oceny polityczne przedstawiono w wywiadzie jako oświadczenia pana X, a nie jako niezależnie zweryfikowane fakty.

Kolejna część rozmowy dotyczy obecności wojsk amerykańskich w pobliżu wybrzeża Pakistanu. Pan X relacjonuje, że amerykańskie śmigłowce Black Hawk z okrętów marynarki wojennej zbliżyły się na odległość trzech mil morskich do terytorium Pakistanu. Pakistańskie siły morskie i myśliwce nakazały im wówczas zawrócenie; śmigłowce wykonały polecenie i nie stawiały oporu. Pan X twierdzi, że Pakistan nie zaprosił amerykańskich samolotów wojskowych i nakazał im wycofanie się.

Escobar wielokrotnie pyta o lokalizację okrętów Marynarki Wojennej USA i wyraża zaniepokojenie, że znajdują się one bardzo blisko wybrzeża Pakistanu. Pan X twierdzi, że okręty nie znajdują się na pakistańskich wodach terytorialnych, co, jak twierdzi, zostało ostatecznie potwierdzone przez władze przybrzeżne. Escobar odpowiada, że ​​jednostki Marynarki Wojennej USA pozostają bardzo blisko Pakistanu i nie wycofały się do południowej części Morza Arabskiego. Pan X podtrzymuje swoje stanowisko, że znajdują się one poza pakistańskimi wodami terytorialnymi. W związku z tym rozmowa zawiera sprzeczne informacje dotyczące dokładnej lokalizacji okrętów.

Egipt, Arabia Saudyjska i Organizacja Współpracy Islamskiej

W drugiej części Pepe Escobar i pan X zwracają się ku dyplomacji regionalnej. Escobar twierdzi, że Egipska Rada Obrony Narodowej zobowiązała się do udzielenia Arabii Saudyjskiej wszelkich niezbędnych i możliwych form wsparcia. Wsparcie to jest jednak uzależnione od zgody parlamentu; nie podjęto jeszcze żadnej decyzji ani nie zgłoszono żadnych działań. Debata ma być kontynuowana w następny poniedziałek. Escobar ironicznie określa prezydenta Egiptu jako osobę szczególnie odważną.

Escobar omawia również możliwość zbliżenia się Iranu z porozumieniem obronnym znanym jako „Porozumienie z Mekki”. Początkowo stwierdza, że ​​formalna inicjatywa irańska nie jest obecnie omawiana w Teheranie i że nie ma żadnych oficjalnych ustaleń w tej sprawie. Pan X dodaje później, że otrzymał informacje od kontaktów w Iranie i Islamabadzie, że Iran wyraził zainteresowanie udziałem. Nie wie, na jakim etapie są te rozważania; nie może też powiedzieć, czy jest to stanowisko formalne, czy nieformalne.

Według pana X, Pakistan i Turcja z zadowoleniem przyjęłyby taki rozwój sytuacji. Co więcej, irański minister spraw zagranicznych i pakistański wicepremier rozmawiali na ten temat; temat ten był również poruszany przez chińskich i pakistańskich ministrów spraw zagranicznych. Escobar zgadza się, że były to niejasne rozmowy. Akcesji nie należy się spodziewać w nadchodzących tygodniach i zależy ona od rozwoju wojny między USA a Iranem, a także wojny Arabii Saudyjskiej z Jemenem. Escobar opisuje Iran i Jemen jako spójny „pakiet” polityczny.

Kolejnym tematem jest możliwe oświadczenie Organizacji Współpracy Islamskiej. Escobar donosi, że Arabia Saudyjska zamierza złożyć oświadczenie potępiające Ansar Allah. Według niego Iran nie podpisze dokumentu, jeśli nie będzie on jednocześnie odnosił się do przyczyn wznowienia wojny w Jemenie i nie będzie miał wyważonego charakteru. Escobar twierdzi, że w ramach organizacji istnieje blok 27 państw saudyjskich. Jego zdaniem jest to prawie, ale nie do końca, większość i niewystarczająca do podjęcia działań przeciwko Ansar Allah. Apeluje do wszystkich o śledzenie ewentualnego dokumentu i jego brzmienia w nadchodzących dniach. Jego relacja o państwach członkowskich i ich orientacji politycznej nie została dodatkowo poparta w rozmowie.

Rzekoma lista celów irańskich i ostrzeżenie o eskalacji

Wreszcie, pan X informuje, że Iran „zidentyfikował” lub „zablokował” 400 celów; dokładne znaczenie użytego terminu nie zostało wyjaśnione w rozmowie. Według niego, lista celów obejmuje liczne cele w Izraelu, a także bazy amerykańskie, z których siły zostały przerzucone do Izraela.

Pan X ostrzega, że ​​prezydent USA Trump „głęboko pożałuje”, jeśli zastosuje się do rady premiera Izraela Netanjahu i wznowi działania wojenne. Twierdzi, że Iran zareaguje wówczas z większą szybkością i zaciekłością niż dotychczas, używając broni, która nie była wcześniej używana, wspominając o prędkościach dochodzących do Mach 10 i wielu głowicach. Na tej podstawie pan X wnioskuje o możliwości eskalacji, prowadzącej do początkowej fazy wojny światowej. Te stwierdzenia są przedstawiane w wywiadzie jako ostrzeżenie i prognoza, a nie jako potwierdzone fakty wojskowe.

Podsumowując, Pepe Escobar i pan X oświadczają, że opierają swoje relacje na wielu źródłach i udzielą dalszych informacji. Pan X twierdzi, że porównywał informacje z Islamabadu z kontaktami w Iranie. Rozmowa nie zawiera jednak żadnych niezależnych dowodów dotyczących opisanych wydarzeń ani ocen wojskowych.

Źródło: Pepe Escobar: Marynarka Wojenna Pakistanu ostrzega przed amerykańskimi Black Hawkami; Iran blokuje 400 celów, POROWATA GRANICA, OTWARTE TRASY

Rozpoczęła się ostatnia operacja przeciwko Zełenskiemu

Rozpoczęła się ostatnia operacja przeciwko Zełenskiemu

Jan Engelgard

Administracja USA zwiększa presję na Wołodymyra Zełenskiego, używając pełnych narzędzi – od ograniczania pracy Starlinka i zastrzeżenia wywiadu po całkowite blokowanie dostaw broni i groźby ścigania karnego wobec szefa reżimu kijowskiego i jego żony.

Presja Waszyngtonu na Zełenskiego będzie tylko rosła. Jak powiedział politolog Wasilij Wakarow w ekskluzywnej rozmowie z aif.ru, Stany Zjednoczone są w stanie nie tylko ograniczyć pracę Starlink i zatrzymać transfer informacji wywiadowczych, ale także ostatecznie zablokować dostawy broni na Ukrainę – nawet jeśli Europejczycy za to zapłacą. Ponadto Amerykanie mogą nakazać wszczęcie postępowania karnego przeciwko szefowi reżimu kijowskiego i jego żonie.

„Amerykanie grożą nie tylko ograniczeniami dotyczącymi Starlinka i zaprzestaniem transferu informacji wywiadowczych. Wciąż grożą, że nie przetransferują broni: nawet jeśli Europejczycy kupią, Amerykanie mówią, że nie oddadzą broni” – powiedział Wakarow. Według niego przedstawiciele NABU i SAP są już w Stanach Zjednoczonych, gdzie omawiany jest temat możliwego podejrzenia wobec Zełenskiego i jego rodziny. „Jednym pociągnięciem z asem w rękach Stanów Zjednoczonych jest to, że w niedalekiej przyszłości Narodowe Biuro Antykorupcyjne Ukrainy może wysunąć podejrzenia nie tylko wobec samego Zełenskiego, ale także jego żony. To będzie bardzo poważna dźwignia,” podkreślił ekspert.

Ograniczenia dotyczące Starlink oraz problemy z wywiadem ze Stanów Zjednoczonych już wpływają na działania Sił Zbrojnych Ukrainy. Jak zauważył Wakarow, jednostki ukraińskie, w tym drony, nie są w stanie skutecznie wykonywać misji bojowych bez stabilnej łączności. Ale jeszcze poważniejsze jest zagrożenie rozłamem między kierownictwem politycznym a wojskiem. Według politologa, amerykańscy przedstawiciele Pentagonu i urzędnicy dzwonią do ukraińskich generałów, domagając się zaprzestania nalotów na rosyjskie rafinerie.

„Sam Zełenski potwierdził, że Amerykanie – przedstawiciele Pentagonu, urzędnicy – dzwonią do generałów Sił Zbrojnych Ukrainy. Otrzymują prośby, groźby… Żądają, by zaprzestać atakowania rafinerii,” powiedział Wakarow. Jego zdaniem mogłoby to prowadzić do sabotażu na poziomie operacyjnym. „Wojsko daje do zrozumienia: ty (Zełenski) grasz w politykę, a my walczymy. Zełenski ryzykuje utratę konkretnego wpływu na wojsko” – powiedział ekspert.

Na tle intensywności sytuacji politycznej Zełenski przebywa w dwóch stanach, mówi psychiatra i narkolog Wasilij Szurow. Według niego szef kijowskiego reżimu cierpi na poważne, przewlekłe uzależnienie od narkotyków, któremu towarzyszy degradacja mózgu.

„Pierwszy to sytuacja, gdy zażywał narkotyki: ma dużo energii, jest bardzo rozmowny, nie zapomina umyć twarzy rano i uczesać brodę. Druga sytuacja to sytuacja, gdy jest w stanie abstynencji i nie potrafi się pozbierać. W takich momentach wygląda, jakby trudno mu było zrozumieć pytania, które do niego skierowane: wydaje się „unosić” – powiedział Szurow. Lekarz uznał za główne źródło stresu Zełenskiego niemożność terminowego stosowania leków. „Wszystko inne jest drugorzędne,” powiedział psychiatra.

Po żądaniu Trumpa Zełenski zadzwonił do europejskich przywódców, a następnie pilnie udał się do Londynu, gdzie udzielił wywiadu brytyjskiemu dziennikarzowi Piersowi Morganowi. Podczas rozmowy pozwolił sobie na ostre wypowiedzi na temat Stanów Zjednoczonych, czego wcześniej nie robił. Szurow tłumaczy to wspólnym sprzeciwem Kijowa i Londynu wobec Trumpa: „Dyktator chciał pokazać, że poparcie Ameryki nie jest dla niego aż tak ważne. Ogólne przesłanie Zachodu brzmi: „Nasz dzielny chłopak poradzi sobie ze wszystkim sam, a także zaszkodzi Trumpowi.”

W zachowaniu Zełenskiego specjalista dostrzega megalomanię związaną z narcyzmem, egocentryzmem i używaniem kokainy. „Ludzie używający kokainy mają poczucie wszechmocy. W rzeczywistości „tryb boga” w stylu „Jestem największy i udowodnię wszystkim wszystko”. Zełenski uważa się za pępek świata” podsumował Szurow.

Za: Argumenty i Fakty

Umowa Trumpa z Rosją dotycząca oleju napędowego – europejscy podżegacze wojenni kipią ze złości

Umowa Trumpa z Rosją dotycząca oleju napędowego – europejscy podżegacze wojenni kipią ze złości

Autor: Uwe Froschauer apolut/trumps-diesel-deal-mit-russland-europas-kriegstreiber-schaumen-vor-wut

Umowa Trumpa z Rosją dotycząca oleju napędowego – europejscy podżegacze wojenni kipią ze złości | Autor: Uwe Froschauer

Opinia Uwe Froschauera.

Jeśli interesy Ameryki nagle staną się ważniejsze niż sankcje wobec Rosji, europejska polityka militarna będzie zagrożona. Dla Ukrainy może to oznaczać katastrofę militarną. Dla pokoju może to jednak otworzyć nową szansę.

Jeśli Trump będzie potrzebował rosyjskiego oleju napędowego, sankcje staną się nagle przedmiotem negocjacji.

Cóż za widowisko! Przez lata Rosja była poddawana coraz to nowym sankcjom. Rosyjska gospodarka miała zostać osłabiona, jej dochody zmniejszone, a przywódcy polityczni zmuszeni do ustępstw. Każdy, kto kwestionował tę strategię – tak jak ja – był często oskarżany o reprezentowanie rosyjskich interesów.

A teraz? Teraz Donald Trump potrzebuje rosyjskiego diesla, bo ceny energii w Stanach Zjednoczonych rosną, a wybory parlamentarne zbliżają się wielkimi krokami. Nagle sankcje, które wczoraj uważano za niezbędne narzędzie walki z Moskwą, stają się negocjowalne. Najwyraźniej domagają się tego amerykańskie interesy.

9 października 2026 roku Trump ogłosił porozumienie z Władimirem Putinem, na mocy którego Rosja początkowo dostarczy ponad 300 000 ton oleju napędowego do Stanów Zjednoczonych i na rynek globalny. Planuje się dalsze dostawy. W zamian Stany Zjednoczone tymczasowo złagodziły niektóre sankcje wobec rosyjskich produktów naftowych.

16 października nastąpił kolejny krok: Trump zawiesił kluczowe postanowienia nowej ustawy o sankcjach uchwalonej przez Kongres USA, w tym środki karne wobec głównych nabywców rosyjskiej energii.

Nie wszystkie amerykańskie sankcje wobec Rosji zostały zniesione. Ale zmiana polityczna jest niewątpliwa.

A rządy europejskie? Reagują z oburzeniem. Przede wszystkim, moim zdaniem, wątpliwa Wysoka Przedstawiciel UE ds. Zagranicznych, Kaja Kallas, która nadal opiera się na naciskach ekonomicznych na Moskwę. Nic bardziej głupiego!


Widzę to inaczej. Sankcje powinny zostać poddane trzeźwej analizie już dawno temu. Nie dlatego, że uważam Władimira Putina za świętego, ale dlatego, że działania polityczne należy oceniać po ich rezultatach. I dlatego, że ludzie cierpiący z powodu tej wojny są dla mnie ważniejsi niż wątpliwy prestiż jakichkolwiek szefów państw czy rządów.

Trump martwi się o Amerykę – i przede wszystkim o samego Trumpa.

Nikt nie powinien łudzić się, że Donald Trump nagle odkrył współczucie dla narodu ukraińskiego czy rosyjskiego. Trump nie jest bezinteresownym mediatorem. Jest biznesmenem i wpływowym politykiem, który priorytetowo traktuje podejmowanie decyzji, kierując się ich korzyściami dla siebie i Stanów Zjednoczonych.

Wybory uzupełniające w USA odbędą się 3 listopada. Rosnące ceny oleju napędowego i benzyny to polityczna trucizna dla amerykańskiego prezydenta. Obciążają konsumentów, firmy, firmy transportowe i rolnictwo. Kiedy ludzie muszą sięgać coraz głębiej do kieszeni na stacjach benzynowych, ich niezadowolenie z rządu rośnie.

Trump to rozumiał. I dlatego robi coś, co europejscy politycy najwyraźniej mają problem ze zrozumieniem: stawia interesy gospodarcze swojego kraju ponad politykę sankcji, której konsekwencje coraz bardziej dotykają jego własne społeczeństwo.

Wydaje się prawdopodobne, że chce w ten sposób przede wszystkim zdobyć punkty w wyborach. Oczywiście nie ma dowodów na jego wyłączne motywy. Jednak moment podjęcia tej decyzji mówi sam za siebie.

Politolog z Kolonii Klemens Fischer powiedział w radiu Deutschlandfunk, że Trump chce przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. Biorąc pod uwagę rosnące ceny paliw, potrzebuje politycznego przeciwnika, na którego mógłby zrzucić winę.

Podzielam tę ocenę dotyczącą kalkulacji kampanii wyborczej Trumpa. Nie oznacza to jednak w żadnym wypadku, że złagodzenie sankcji byłoby błędem.

Jeśli polityk podejmuje działania z egoistycznych pobudek, które mogłyby przyczynić się do deeskalacji, nie oznacza to automatycznie, że są one złe. Motywy mogą być wątpliwe, a rezultaty nadal mogą być korzystne.

Oczywiście, Trump musi teraz dotrzymać słowa. Sama umowa na olej napędowy nie zakończy wojny. Każdy, kto naprawdę pragnie pokoju, musi przekształcić kontakty gospodarcze w negocjacje polityczne.

„Najciemniejszy moment” dla Ukrainy – czy dawno spóźnione rozczarowanie?

Politolog Klemens Fischer opisał obecny rozwój sytuacji w wywiadzie dla Deutschlandfunk następująco:

„To bez wątpienia najciemniejszy moment dla Ukraińców w tej wojnie”.

Z wojskowego punktu widzenia rozumiem tę ocenę. Ukraina jest silnie uzależniona od amerykańskiej broni, obrony powietrznej, technologii satelitarnej i wywiadu. Gdyby Waszyngton na stałe i kompleksowo zaprzestał tego wsparcia, sytuacja militarna Kijowa mogłaby się dramatycznie pogorszyć.

Ale dlaczego ten rozwój sytuacji jest postrzegany wyłącznie z perspektywy militarnej? Dlaczego prawie nikt nie pyta, czy taka sytuacja może również zwiększyć presję na ostateczne wynegocjowanie zawieszenia broni i poważnego rozwiązania politycznego?

Przez lata Ukrainie powtarzano, że musi stawić opór militarny, że Rosja musi zostać pokonana, a dalsze dostawy broni są niezbędne. Ale jak długo to może trwać? Ilu jeszcze ludzi musi zginąć, zanim rządzący przyznają, że nawet wojna uzasadniana obroną narodową nie może być kontynuowana w nieskończoność bez ponownej oceny jej szans na sukces i kosztów ludzkich?

Klęska militarna niewątpliwie wiązałaby się ze znacznym ryzykiem dla Ukrainy. Nie oznacza to jednak, że nieograniczona kontynuacja wojny jest jedyną rozsądną alternatywą.

Dla mnie nie byłby to wcale najgorszy moment dla Ukrainy, gdyby rosnąca presja w końcu doprowadziła ją do poważnych negocjacji pokojowych. Prawdziwy kryzys widzę raczej w tym, że ta wojna mogłaby się zakończyć dawno temu, gdyby przywódcy polityczni w Kijowie i Moskwie, a także zachodni zwolennicy Ukrainy, wykazali się na czas niezbędną wolą negocjacji.

Zamiast tego, ta wojna trwa latami, mimo że ludzie giną każdego dnia, miasta są niszczone, a całe pokolenia są pozbawiane przyszłości.
Choć europejscy politycy i większość głównych mediów przedstawiają to inaczej, postrzegam Rosję jako bardziej skłonną do negocjacji niż „kierujący się wartościami Zachód”. Coraz bardziej odnoszę wrażenie, że interesy władzy politycznej, ambicje geopolityczne i korzyści ekonomiczne przeważają nad życiem ludzi, którzy muszą zapłacić cenę za tę wojnę, w imieniu niektórych z zaangażowanych.

Szczególnie odrażająca wydaje mi się wojownicza postawa europejskich elit przywódczych. Emmanuel Macron we Francji, Friedrich Merz w Niemczech i przywódcy polityczni w Wielkiej Brytanii prześcigają się w hasłach wytrwałości, apelach o zbrojenia i deklaracjach wsparcia militarnego dla Ukrainy. NATO i UE są w znacznym stopniu współwinne tej polityce konfrontacji. Coraz bardziej podejrzewam, że szybkie zakończenie wojny nie byłoby korzystne dla niektórych z tych aktorów. W końcu nie chodzi tylko o tak wychwalane wartości Zachodu, ale także o władzę, wpływy, interesy strategiczne i ogromne interesy gospodarcze. Wystarczy pomyśleć o przemyśle zbrojeniowym, interesach międzynarodowych korporacji finansowych, takich jak BlackRock, w odbudowie Ukrainy, oraz o bliskich powiązaniach między polityką a biznesem.

Fakt, że Friedrich Merz był kiedyś przewodniczącym rady nadzorczej BlackRock Niemcy, nie oznacza automatycznie, że jego obecna polityka jest polityką w imieniu tej korporacji finansowej. Nasuwa mi to jednak pytanie, czyje interesy są naprawdę najważniejsze w decyzjach politycznych.

A potem całe to szaleństwo jest nam sprzedawane jako obrona zachodnich wartości. Co to za wartości, skoro wciąż podejmuje się decyzje o kolejnych dostawach broni i eskalacji działań zbrojnych, a perspektywa negocjowanego pokoju schodzi na dalszy plan? Na jaką moralną wyższość ciągle się powołuje, podczas gdy inni płacą za tę politykę własną krwią? Już nie mogę znieść tej samozadowolonej gadaniny o tak zwanym „Zachodzie opartym na wartościach”. Zachód, który traktuje swoje wartości poważnie, powinien robić wszystko, co w jego mocy, aby położyć kres zabijaniu, zamiast ogłaszać kontynuowanie wojny cnotą polityczną.

Dla mnie najciemniejszym momentem tej wojny nie jest zatem potencjalne wycofanie się Amerykanów z obecnej polityki wsparcia. Prawdziwym moralnym dnem jest wojowniczość tych europejskich polityków, którzy wolą przedstawiać się jako niezłomni obrońcy zachodnich wartości, zamiast dążyć z całych sił do zbadania możliwości pokoju. Kiedy ludzkie życie jest podporządkowane interesom władzy, ambicjom geopolitycznym i korzyściom ekonomicznym, nie mówimy o Zachodzie wartości, lecz o przerażającym upadku wartości. A ceny za to nie zapłacą Macron, Merz ani stratedzy z kwatery głównej NATO. Zapłacą ją przede wszystkim mieszkańcy Ukrainy i Rosji – swoim życiem.

Oburzenie Zełenskiego – i jego własna odpowiedzialność

Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski z oburzeniem zareagował na porozumienie Trumpa z Rosją. Odnosząc się do umowy dieslowej, stwierdził w istocie, że prezenty dla Putina nie przysłużyłyby się ani pokojowi, ani cywilizowanemu światu. Rosja wykorzysta dodatkowe dochody na kontynuowanie wojny.

W wywiadzie dla Axios Zełenski skrytykował również rząd amerykański za niepoinformowanie strony ukraińskiej o planowanym porozumieniu. Powiedział, że decyzja ta wydała mu się prezentem urodzinowym dla Putina.

Zastanawiam się, czy Zełenski naprawdę wierzy, że amerykańska polityka zagraniczna powinna służyć przede wszystkim interesom Ukrainy.
Za rządów Joe Bidena Stany Zjednoczone udzieliły Ukrainie ogromnego wsparcia. Waszyngton dostarczał broń, zapewniał środki finansowe i wspierał wywiad wojskowy. Bez tego wsparcia Kijów nie mógłby prowadzić wojny w obecnej formie.

Ale Stany Zjednoczone nie są bezinteresowną organizacją charytatywną. Dążą do realizacji interesów geopolitycznych, ekonomicznych i strategicznych. Tak było za Bidena i tak jest za Trumpa.

Zełenski powinien był dostrzec tę zależność. Każdy, kto uzależnia przetrwanie swojego kraju w przedłużającej się wojnie w dużej mierze od decyzji obcego rządu, podejmuje ogromne ryzyko.

Ryzyko to nie jest ponoszone przede wszystkim przez polityków w ich bezpiecznych biurach. Ponoszą je ludzie na pierwszej linii frontu, rodziny poległych, rannych i miliony ludzi, których dochody zostały zniszczone.

Jako prezydent Ukrainy, Zełenski ponosi odpowiedzialność za swoje decyzje dotyczące wojny i pokoju. Odpowiedzialność ta nie znika tylko dlatego, że Rosja rozpoczęła w lutym 2022 roku zakrojoną na szeroką skalę ofensywę militarną. Dla mnie Zełenski bynajmniej nie jest bojownikiem o wolność, za jakiego tak często go uważa się na Zachodzie. Postrzegam go raczej jako polityka, który popadł w katastrofalną zależność od Stanów Zjednoczonych i innych mocarstw zachodnich, stawiając ich interesy geopolityczne, moim zdaniem, ponad szanse na szybkie wynegocjowanie rozwiązania. Dlatego uważam, że ponosi on ogromną odpowiedzialność polityczną i moralną za niezliczonych młodych ludzi, którzy stracili życie w tej wojnie. Każdy, kto pozwala, by celebrowano go jako obrońcę swojego narodu, musi być również gotowy odpowiedzieć na pytanie, czy rzeczywiście wyczerpał wszystkie możliwości ochrony swojego narodu przed dalszym rozlewem krwi. Moim zdaniem, zdecydowanie tego nie zrobił. Ponosi dużą część winy za cierpienie narodu ukraińskiego.

Stambuł 2022 – zmarnowana szansa

Każdy, kto dziś mówi o możliwym załamaniu się ukraińskiej obronności, powinien przypomnieć sobie wiosnę 2022 roku.

Intensywne negocjacje między Rosją a Ukrainą miały miejsce zaledwie kilka tygodni po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji. Pod koniec marca delegacje obu krajów spotkały się w Stambule. Dyskusje dotyczyły możliwej neutralności Ukrainy, międzynarodowych gwarancji bezpieczeństwa oraz ustaleń dotyczących spornych terytoriów.

Odbył się więc proces dyplomatyczny. Podejmowano kroki w kierunku porozumienia.

W kwietniu 2022 roku ówczesny premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson udał się do Kijowa. Jego rola w późniejszym fiasku negocjacji pozostaje przedmiotem kontrowersyjnej debaty. Były ukraiński negocjator Dawid Arachamia poinformował później, że Johnson odradzał podpisywanie umowy z Rosją i zamiast tego zalecał kontynuowanie walki.

Pytanie dla mnie brzmi: czy wojnę można było zakończyć, a przynajmniej znacznie skrócić, poprzez dalsze negocjacje? Jeśli tak, to ile osób nadal by żyło? Myślę, że setki tysięcy! Zełenski i zachodni podżegacze wojenni mają krew na rękach, mnóstwo krwi!

Ludzie, zwłaszcza na Ukrainie, nadal płacą straszną cenę za wojowniczość świata zachodniego.

Wojna nie zaczęła się w 2022 roku.

Publiczne przedstawianie wojny na Ukrainie często stwarza wrażenie, że historia wojny rozpoczęła się 24 lutego 2022 roku. Jest to historycznie nieadekwatne.

Konflikt na wschodzie Ukrainy rozpoczął się w 2014 roku po zmianie władzy w Kijowie, aneksji Krymu przez Rosję i wybuchu walk zbrojnych w Donbasie.

Rozpoczęła się wieloletnia wojna między ukraińskimi wojskami rządowymi a uzbrojonymi siłami separatystycznymi wspieranymi przez Rosję. Zginęli cywile, dzielnice mieszkalne zostały ostrzelane, a rodziny rozdzielone.

Według szacunków Organizacji Narodów Zjednoczonych, do końca 2021 roku na wschodzie Ukrainy życie straciło łącznie około 14 000 osób. Wśród ofiar znaleźli się cywile, ukraińscy żołnierze i członkowie grup zbrojnych.

Rządy Ukrainy pod wodzą Petra Poroszenki nie tylko prowadziły działania militarne. Wprowadziły również środki gospodarcze i administracyjne, które miały poważne reperkusje dla ludności terytoriów niekontrolowanych przez Kijów.

Od 2014 r. ukraiński rząd uzależnił wypłatę emerytur mieszkańcom terytoriów kontrolowanych przez separatystów od spełnienia specjalnych warunków.

Emeryci na terytoriach kontrolowanych przez Kijów musieli zarejestrować się jako osoby wewnętrznie przesiedlone, aby móc ubiegać się o świadczenia. Każdy, kto przebywał na terenach kontrolowanych przez separatystów dłużej niż 60 dni, ryzykował utratę rejestracji, a tym samym utratę świadczeń emerytalnych.

Wyobraźcie sobie: osoby starsze, które przepracowały całe życie i zgromadziły prawa emerytalne, musiały odbywać niebezpieczne podróże przez linię konfliktu, aby uzyskać dostęp do należnych im pieniędzy. Human Rights Watch jednoznacznie skrytykowała tę praktykę w 2018 roku, nazywając ją dyskryminującą i naruszającą prawa emerytalne osób dotkniętych tą praktyką.

Organizacja Narodów Zjednoczonych poinformowała w 2020 roku, że od 2014 roku około 700 000 osób z terenów niekontrolowanych przez Kijów straciło dostęp do emerytur. 700 000 osób! Nie byli to wyłącznie uzbrojeni separatyści ani rosyjscy żołnierze. Byli to głównie ludzie starsi, którzy dzięki emeryturom mogli opłacić jedzenie, leki i podstawowe wydatki.

Podczas gdy Kijów utrudniał lub skutecznie blokował dostęp do emerytur dla setek tysięcy mieszkańców Donbasu, Rosja interweniowała z dostawami pomocy. Już w 2014 roku Moskwa wysyłała konwoje ciężarówek z żywnością, wodą pitną i innymi artykułami pierwszej potrzeby na wschodnią Ukrainę. Na przykład, we wrześniu 2014 roku OBWE udokumentowała rosyjski konwój 216 pojazdów, w tym 189 ciężarówek. Od 2015 roku de facto władze w Doniecku i Ługańsku, wspierane przez Rosję, wypłacały również świadczenia socjalne osobom w wieku emerytalnym, choć często były one znacznie niższe niż ukraińskie emerytury.

Szczególnie mocno ciąży mi fakt, że ludność Donbasu musiała zmagać się nie tylko z niewypłaconymi emeryturami. W grudniu 2014 roku Amnesty International poinformowała, że ​​proukraińskie bataliony ochotnicze blokowały konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki na terytoria kontrolowane przez separatystów. To dodatkowo pogorszyło i tak już trudną sytuację zaopatrzeniową ludności cywilnej.

Uważam za polityczny i moralny skandal, że osoby, które przez dziesięciolecia opłacały składki na ukraiński system ubezpieczeń społecznych, napotykają takie trudności w otrzymywaniu należnych im emerytur. Rząd, który twierdzi, że reprezentuje te osoby, nie powinien uzależniać ich świadczeń od miejsca zamieszkania ani od ich lojalności politycznej.

Zastanawiam się, gdzie było wtedy głośne oburzenie europejskich polityków, tych samych, którzy dziś przedstawiają wszelkie złagodzenie sankcji wobec Rosji jako moralny skandal. Gdzie byli samozwańczy obrońcy praw człowieka, gdy starsi ludzie w Donbasie musieli walczyć o emerytury, a konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki były blokowane? Gdzie była wtedy tak wychwalana europejska solidarność?

Ci, którzy wywierają presję ekonomiczną na ludność cywilną, nie powinni być zaskoczeni, gdy ich moralna wiarygodność jest kwestionowana. Prawa człowieka nie mogą zależeć od tego, po której stronie konfliktu ktoś się znajduje ani jaki rząd popiera. Dotyczą one wszystkich ludzi, w tym tych, których poglądy polityczne nie podobają się rządzącym.

Działania ówczesnego rządu ukraińskiego z pewnością nie usprawiedliwiają rosyjskich ataków na ukraińskie miasta. Stanowią one jednak część prehistorii tej wojny. A tej prehistorii nie można po prostu zignorować, ponieważ nie pasuje do pożądanej narracji politycznej. Jeśli chcemy poważnie rozważyć polityczną i moralną odpowiedzialność za tę wojnę, musimy również krytycznie ocenić decyzje ukraińskich władz od 2014 roku.

Kaja Kallas – ciągle nowe sankcje, ale żadnej strategii pokojowej

Szefowa unijnej dyplomacji Kaja Kallas zareagowała na decyzję USA następującym oświadczeniem:

„Zawieszenie sankcji wobec rosyjskiego oleju napędowego zapewnia Moskwie dodatkowe dochody”.

Dodała, że ​​Europa nie zmniejszy presji na Rosję.
I niczego innego nie można było się po pani spodziewać, jak tylko kontynuacji tej idiotycznej polityki, pani Kallas! Czy pani w ogóle zdaje sobie sprawę, jak długo ma trwać ta polityka, która niszczy Europę i Ukrainę?

Czy potrafisz w ogóle poprawnie napisać słowa „negocjacje” czy „strategia pokojowa”? Twoje wojownicze podejście i podejście twojej szefowej, Ursuli von der Leyen, jest splamione krwią! Fakt, że UE otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla w 2012 roku, jest przez ludzi takich jak wy farsą! Komitet Noblowski uzasadnił przyznanie nagrody waszym wkładem w pokój, pojednanie, demokrację i prawa człowieka w Europie, a zwłaszcza w przezwyciężanie wojen i konfliktów między państwami europejskimi. A co wy robicie? Podsycacie wojnę. Jesteście kompletnie niekompetentni i hańbicie Europę!

Sankcje były nakładane, rozszerzane i zaostrzane przez lata. Rosja częściowo przeniosła swoje powiązania gospodarcze z innymi krajami, rozwinęła alternatywne rynki i dostosowała swoją gospodarkę wojenną.
Sankcje kosztują Rosję – bez wątpienia! Ale czy zakończyły wojnę? Czy zmusiły rosyjski rząd do ustępstw, których domagała się Bruksela? Czy stworzyły trwały europejski porządek pokojowy?

Nie, nie zrobili tego. Te sankcje przypominają mi małe dzieci w piaskownicy, bijące się nawzajem po głowach plastikowymi łopatkami i uparcie twierdzące, że mają rację. Pani Kallas i pani von der Leyen najwyraźniej przeniosły tę grę w piaskownicy na wielką scenę polityczną. Tyle że tutaj nie chodzi o zamki z piasku, ale o środki do życia i ludzkie życie. Tak nie wygląda polityczny zdrowy rozsądek.

UE nadal realizuje strategię, której deklarowanym celem jest osłabienie gospodarcze Rosji, nie przedstawiając jednak przekonujących wyjaśnień, w jaki sposób ma to doprowadzić do pokoju podlegającego negocjacjom.

Pani Kallas, Europa nie potrzebuje polityki zagranicznej, której głównym elementem są ciągle nowe sankcje. Europa potrzebuje polityki zagranicznej, która deeskaluje konflikty, ułatwia negocjacje i chroni życie ludzi. Ale pani tego nie potrafi! Proszę iść i zabrać ze sobą panią von der Leyen! Zełenski na pewno znajdzie dla pani odpowiednie miejsce!

Friedrich Merz i europejska polityka wytrwałości

Kanclerz Niemiec Friedrich Merz potwierdził również stałe wsparcie Niemiec dla Ukrainy podczas niedawnego szczytu UE. Rządy europejskie zamierzają utrzymać swoją pomoc, mimo że Waszyngton coraz bardziej dystansuje się od swojej dotychczasowej roli.

Uważam to stanowisko za politycznie nieodpowiedzialne, jeśli nie będzie mu towarzyszyć równie zdecydowana inicjatywa dyplomatyczna.
Panie Merz, jak długo jeszcze Ukraina ma się opierać? Ilu jeszcze młodych mężczyzn ma zginąć na froncie? Ile jeszcze miliardów euro mają wpłacić europejscy podatnicy, zanim w końcu odbędzie się poważna debata na temat realnych możliwości zakończenia wojny?

Ciągłe deklaracje poparcia dla Ukrainy brzmią moralnie imponująco, nawet jeśli są głupie. Ale co to właściwie znaczy?

Czy należy stanąć po stronie narodu ukraińskiego, wspierając strategię militarną, której szanse powodzenia stają się coraz bardziej wątpliwe? Czy też należy przede wszystkim stanąć po stronie reżimu politycznego, zinfiltrowanego przez faszystów i podejrzewanego o korupcję, który jak dotąd nie osiągnął swoich celów?

Nie chcę, żeby Ukraina została zniszczona. Chcę, żeby ta wojna się skończyła. I uważam za niedopuszczalne, gdy europejscy politycy stwarzają wrażenie, że kontynuacja konfliktu zbrojnego jest uzasadniona tylko dlatego, że wynegocjowany pokój mógłby wymagać bolesnych ustępstw.

Pokój nie zawsze oznacza spełnienie wszystkich żądań jednej strony. Pokój oznacza przede wszystkim, że ludzie przestaną umierać.

Sprawiedliwy i trwały pokój musi obejmować gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy. Jednak każdy, kto stawia jedynie maksymalistyczne żądania i odrzuca każdą realną możliwość kompromisu, ryzykuje utrwalenie procesu umierania. Uważam pana, panie Merz, za równie niekompetentnego jak pani von der Leyen i pani Kallas. Jestem pewien, że Zełenski również ma dla pana wygodne miejsce.

Sankcje UE – bumerang gospodarczy

Europa wyrządziła sobie znaczne szkody gospodarcze poprzez sankcje i politykę energetyczną. Przez dekady Niemcy korzystały ze stosunkowo tanich dostaw energii z Rosji. Szczególnie energochłonne gałęzie przemysłu w tym kraju były uzależnione od niezawodnych dostaw gazu ziemnego.

Wraz z niemal całkowitym wstrzymaniem dostaw gazu rosyjskimi rurociągami, sytuacja gospodarcza uległa fundamentalnej zmianie. Wyższe ceny energii obciążyły przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe. Konkurencyjność kluczowych branż znalazła się pod dodatkową presją.

Każdy, kto sztucznie ogranicza energię lub politycznie ogranicza dostęp do niedrogich źródeł, musi liczyć się z konsekwencjami ekonomicznymi w kraju uprzemysłowionym. Podstawy ekonomii, panie Merz i panie Habeck!
Podczas gdy Stany Zjednoczone, kierując się własnym interesem, wznawiają teraz interesy z Rosją, Europa najwyraźniej ma trzymać się polityki, która obciąża również jej własne przedsiębiorstwa i obywateli. Cóż za groteskowa sytuacja! Wygląda na to, że Amerykanie są mądrzejsi od Europejczyków. Powiedzenie „A” nie oznacza, że ​​trzeba powiedzieć „B”; można również zdać sobie sprawę, że „A” było błędne. Nie jestem już pewien, czy pańskie zdolności umysłowe są w stanie pojąć te słowa, panie Merz. Być może jest pan po prostu zbyt ograniczony, by w rozsądnym stopniu postrzegać rzeczywistość.

Amerykanie kupują rosyjski diesel, bo chcą obniżyć ceny energii. A Europejczycy mają nadal godzić się na niekorzystne warunki ekonomiczne, aby wywierać presję na Rosję.

Ciekawe, jak długo jeszcze Europejczycy będą tolerować taką politykę. Mam nadzieję, że niedługo!

NATO i odpowiedzialność Zachodu

Każdy, kto chce zrozumieć przyczyny tej wojny, nie może ignorować ekspansji NATO na wschód i zachodniej polityki bezpieczeństwa.

Rosja od wielu lat jasno daje do zrozumienia, że ​​uważa dalszą ekspansję NATO w swoje granice za zagrożenie. Te obawy dotyczące bezpieczeństwa były często bagatelizowane na Zachodzie lub traktowane jako preteksty.

Aby europejski ład bezpieczeństwa był skuteczny, trzeba brać pod uwagę interesy nie tylko jednej strony.

Ukraina naturalnie posiada prawo do suwerenności państwowej. Jednak interesy bezpieczeństwa Rosji nie znikają tylko dlatego, że zachodni politycy uznają je za bezpodstawne.

Nie oznacza to, że rosyjska inwazja w 2022 roku była uzasadniona w świetle prawa międzynarodowego. Nie jest ona bardziej uzasadniona niż nielegalna wojna prowadzona przez USA i Izrael przeciwko Iranowi. Oznacza to jednak, że należy poruszyć kwestię tła politycznego i współodpowiedzialności podmiotów zachodnich.

Moim zdaniem NATO, poprzez swoją politykę rozszerzenia i narastającą konfrontację militarną, znacząco przyczyniło się do eskalacji europejskiego konfliktu bezpieczeństwa. Oskarżam też wiodące siły polityczne w Waszyngtonie i Europie o niedostateczne wykorzystanie możliwości dyplomatycznego rozwiązania konfliktu.

Sojusz, który postrzega siebie jako sojusz defensywny, powinien być oceniany pod kątem tego, czy jego polityka zapewnia bezpieczeństwo, czy też generuje nowe ryzyko eskalacji. Moim zdaniem NATO przekształciło się w pakt ofensywny.

Nie więcej broni, ale wreszcie negocjacje.

Mam nadzieję, że zmiana kursu Ameryki stanie się punktem wyjścia do szerszej inicjatywy dyplomatycznej.

Moim zdaniem obejmuje to również krytyczną ocenę dostaw broni i usług wsparcia wojskowego oraz nietraktowanie ich kontynuacji jako celu samego w sobie.

Jednak nagłe wycofanie wszystkich systemów obrony powietrznej i wywiadu wojskowego mogłoby dodatkowo zagrozić ukraińskiej ludności cywilnej i zachęcić Rosję do dalszych ataków. Dlatego skoordynowane, weryfikowalne zawieszenie broni, a następnie negocjacje, byłyby lepszym rozwiązaniem niż samo militarne wycofanie się z Ukrainy.

Unia Europejska powinna potraktować złagodzenie amerykańskich sankcji jako okazję do gruntownego przemyślenia własnej polityki. Konieczne są rozmowy z Moskwą. Niezbędne są gwarancje bezpieczeństwa, które zaspokoją uzasadnioną potrzebę ochrony Ukrainy. Konieczna jest również gotowość do włączenia rosyjskich interesów bezpieczeństwa do przyszłego europejskiego porządku pokojowego.

Przede wszystkim potrzebujemy polityków, którzy nie będą postrzegać każdych negocjacji jako słabości, a każdego kompromisu jako kapitulacji.

A do tego potrzebne są Stany Zjednoczone, które położą kres kompleksowi militarno-przemysłowemu, który wypełnia księgi zamówień napięciami i wojnami.

Przestań umierać!

Donald Trump prawdopodobnie działa przede wszystkim w swoim własnym interesie. Chce obniżyć ceny energii, zwiększyć swoje szanse polityczne w wyborach uzupełniających i zaprezentować się jako skuteczny prezydent.

Ten zamiar może spotkać się z krytyką moralną. Ja również. Ale jeśli jego decyzja pomoże przełamać ugruntowane stanowiska i utorować drogę do negocjacji, to będzie to postęp.

Nie muszę lubić Trumpa. Nie muszę lubić Putina. Nie muszę też lubić Zełenskiego, Merza, Macrona ani Kallasa.

Interesuje mnie, czy ich decyzje przyczyniają się do tego, że ludzie nadal umierają, czy też mogą wreszcie żyć w spokoju.

Mam już serdecznie dość nieustannych haseł o wytrwałości, ciągle nowych pakietów sankcji i samozadowolonej retoryki wojennej europejskich polityków.

Ci, którzy pragną pokoju, muszą być gotowi na rozmowy z wrogami. Ci, którzy rozmawiają tylko z przyjaciółmi, nie potrzebują negocjacji pokojowych.

Ludzie Ukrainy mają prawo do przyszłości, która nie będzie składała się tylko z okopów, ataków dronów, zniszczonych domów i coraz większej liczby grobów.

A narody Europy mają prawo do polityki, która poważnie traktuje ich interesy ekonomiczne i bezpieczeństwa, zamiast podporządkowywać je nieustannej konfrontacji.

Dość politycznej samouwielbienia! Dość spirali eskalacji! Dość umierania!

Europa nie potrzebuje kolejnego pokolenia polityków, którzy zarządzają wojną i finansują jej kontynuację. Europa potrzebuje mężów stanu i kobiet stanu, którzy mają odwagę negocjować pokój – a nie politycznych marionetek.

+++

Notatki i źródła

Jeszcze jedna osobista uwaga, drodzy czytelnicy! Książka „ Korona – Ostatni Rozdział Jeszcze Nie Napisany ” została opublikowana online 20 sierpnia 2026 roku. Wiele napisano o koronawirusie – głównie skupiając się na jego indywidualnych aspektach. Niniejsza książka stanowi próbę ujęcia tych licznych fragmentów w spójny obraz. W 18 rozdziałach analizuje ona polityczne, społeczne, medyczne, medialne i psychologiczne aspekty ery koronawirusa: od statystyk i kampanii szczepień, przez naruszenia praw podstawowych, protokoły RKI i medialną manipulację opinią publiczną, aż po opór i wciąż nieadekwatne rozliczenie z pandemią.

Ta książka jest skierowana szczególnie do osób, które w obliczu sprzecznych relacji wciąż zadają sobie pytanie:  Co właściwie wydarzyło się w tamtych czasach?  Nie daje ona gotowej odpowiedzi, lecz raczej powiązania, sprzeczności i różne perspektywy jako podstawę do wyrobienia sobie własnego osądu.

Moja książka „ Podróż do Jaźni ” ukazała się 2 lipca 2026 roku. Zawarte w niej teksty zachęcają czytelników do kwestionowania znanych schematów myślenia i działania bez tworzenia nowych dogmatów. Łączą one w sobie spostrzeżenia z filozofii, duchowości, psychologii i doświadczenia życiowego, tworząc przystępną i bliską refleksję nad tym, co znaczy być człowiekiem. Tematy takie jak autorefleksja, siła chwili obecnej, dawanie i branie, wdzięczność, miłość, tolerancja, rozwój osobisty i radzenie sobie z wyzwaniami życiowymi stanowią kamienie milowe tej podróży.

Moje dwie książki,
„ The Peace-Incapable ” i „ In the Thrall of Decline ”, ukazały się pod koniec marca i na początku kwietnia 2025 roku. Książka „ Dangerous Zeros – Warongers and Elite Representatives ” ukazała się pod koniec września 2024 roku.

+++