Stan wyższej konieczności konstytucyjnej zrewolucjonizował polski język, rzeczywistość i myślenie. Były też inne rewolty myślowe discoterii Tuska. Ślubować wobec kolumny. Wybierać kworum. Zarządzić miesięczną przerwę wobec sędziów.
I wiele, wiele innych zwrotów, które trzeba jeszcze wyszukać i zapamiętać W HISTORII CHOROBY.
Zdolności intelektualne i osobowościowe Żurka, Kierwińskiego, Nowackiej, Kotuli, Hennig – Kloski, Hołowni, Czarzastego, Tuska, Sienkiewicza itp. – jakie są każdy wiedział. Lecz to, co ta [-]patyczna ekipa poczęła wyczyniać od kilkunastu dni (mniej więcej od czasu teatrzyku z ogłaszaniem, że na premiera i wicepremiera szykowany jest zamach) to przekracza wszelkie wyobrażenie. Ich tupet, bezczelność, nieświadomość tego, co się dzieje, tego co mówią i tego co robią są kosmiczne.
Wspięli się w absurdzie tak wysoko, że upadek rychły z takiej wysokości będzie horrendalny. Każda z tych osób przestanie istnieć publicznie po wyborach. Wypadałoby życzyć sobie jeszcze tylko, by tuzy intelektu około-sopockiego wymyśliły wysłanie zwiększonych patroli na ulice miast. Wtedy by do każdego zaczęło docierać, że ludzie u władzy żegnają się z rozumem. Ja dzisiaj widziałem w pasażu handlowym potrójny patrol policyjny kroczący w szyku zwanym szereg (albo front) w miejscu, gdzie nigdy ich nie było. Bez broni długiej. Ale co się odwlecze, to nie uciecze… Czy spiritus movens tego obłędu jest B. Sienkiewicz? Być może.
Wróćmy do języka. Mieliśmy próbę wsunięcia do obowiązującego prawa potworka postjaruzelskiego, (Jaruzelski bronił się mówiąc, że ogłoszenie stanu wojennego było spowodowane i zalegalizowane stanem “wyższej konieczności”) brzmiącego “stan wyższej konieczności konstytucyjnej”.
Spróbujmy twórczo rozwinąć ten sposób “myślenia” tuskoidów.
Nie zatrzymujmy się na “konieczności konstytucyjnej”. Wprowadźmy konieczność ustrojową, konieczność polityczną, konieczność parlamentarną, konieczność utrwalenia władzy, konieczność anty-awanturniczą, konieczność progresywną, konieczność bezpieczeństwa, konieczność ustawową.
Dlaczego mamy poprzestać na “konieczności”? Wprowadźmy też do socjo-pato-jurysprudencji
“możliwość”. To samo ze słowem “wyższość”. A gdzie słowa: ‘niższej”, “najwyższej”, “pośredniej”, “neutralnej”?
Słowo “stan” dlaczego nie miałoby ulec pato-tuskoidacji intelektualnej? Wymiennie ze słowem “stan” użyjmy jego domyślnych antonimów: zmiana, ruch.
Otrzymamy więc następujące wariacje (nomen omen), albo permutacje:
stan wyższej konieczności ustrojowej
stan wyższej konieczności politycznej
stan wyższej konieczności parlamentarnej
stan wyższej konieczności utrwalenia władzy
stan wyższej konieczności zdobycia władzy
stan wyższej konieczności antyawanturniczej
stan wyższej konieczności progresywnej
stan wyższej konieczności bezpieczeństwa
stan wyższej konieczności ustawowej
stan wyższej możliwości ustrojowej
stan wyższej możliwości politycznej
stan wyższej możliwości parlamentarnej
stan wyższej możliwości utrwalenia władzy
stan wyższej możliwości zdobycia władzy
stan wyższej możliwości antyawanturniczej
stan wyższej możliwości progresywnej
stan wyższej możliwości bezpieczeństwa
stan wyższej możliwości ustawowej
stan neutralnej konieczności ustrojowej
stan neutralnej konieczności politycznej
stan neutralnej konieczności parlamentarnej
stan neutralnej konieczności utrwalenia władzy
stan neutralnej konieczności zdobycia władzy
stan neutralnej konieczności antyawanturniczej
stan neutralnej konieczności progresywnej
stan neutralnej konieczności bezpieczeństwa
stan neutralnej konieczności ustawowej
ruch wyższej konieczności ustrojowej
ruch wyższej konieczności politycznej
ruch wyższej konieczności parlamentarnej
ruch wyższej konieczności utrwalenia władzy
ruch wyższej konieczności zdobycia władzy
ruch wyższej konieczności antyawanturniczej
ruch wyższej konieczności progresywnej
ruch wyższej konieczności bezpieczeństwa
ruch wyższej konieczności ustawowej
zmiana wyższej możliwości ustrojowej
zmiana wyższej możliwości politycznej
zmiana wyższej możliwości parlamentarnej
zmiana wyższej możliwości utrwalenia władzy
zmiana wyższej możliwości zdobycia władzy
zmiana wyższej możliwości antyawanturniczej
zmiana wyższej możliwości progresywnej
zmiana wyższej możliwości bezpieczeństwa
zmiana wyższej możliwości ustawowej
Brakujące permutacje może sobie każdy uzupełnić. Sądzę, że powyższy zestaw jest b. ciekawy i może być inspirujący dla tuskoprudencji ustnej imaginowanej korwin-piotrowsko.
Cała władza w ręce sędzin z Opola i mesjaszów sopockich!!!
Alexander Dugin bada, w jaki sposób kapitulacja Trumpa wobec neokonserwatystów i syjonistycznych interesów doprowadziła do jego politycznego upadku i czego Rosja musi się z tego nauczyć.
Alexander Dugin
Trump poniósł całkowitą klęskę w wyborach w połowie kadencji, a przyczyną tego była działalność „szóstej kolumny” w jego najbliższym otoczeniu. „Szósta kolumna” to najgorsza rzecz, jaka może się przydarzyć krajowi i reżimowi politycznemu. Istnieje ona w każdym społeczeństwie, choć jej orientacja, struktura i podporządkowanie zewnętrznym ośrodkom decyzyjnym różnią się w zależności od kraju. W przypadku Trumpa takim ośrodkiem jest Izrael i Netanjahu. W innych przypadkach tę rolę odgrywają same Stany Zjednoczone, NATO lub UE. Jednak podstawowy mechanizm pozostaje ten sam.
Wśród elit zawsze znajdują się osoby, które służą nie interesom własnego narodu i państwa, lecz jakiejś zewnętrznej potędze. Największym zagrożeniem „szóstej kolumny” jest to, że jej członkowie ukrywają się za fasadą całkowitej lojalności i oddania wobec władcy. „Piąta kolumna” działa otwarcie, co ułatwia jej identyfikację i – jeśli istnieje wola polityczna – jej zwalczanie. Ujawnienie „szóstej kolumny” wymaga szczególnej wiedzy ideologicznej. Samo wykonywanie rozkazów i przestrzeganie prawa nie wystarcza. To właśnie przez te luki „szósta kolumna” przenika do systemu.
W Stanach Zjednoczonych ruch MAGA oscyluje między ideologicznym rdzeniem prawicowego populizmu a neokonserwatystami, którzy sprzymierzyli się z otwarcie syjonistycznymi i „chrześcijańskimi” syjonistami. Populistyczni politycy sprzeciwiają się interwencjom zagranicznym (szczególnie wojnie z Iranem), głębokiemu państwu i grupie ludzi związanych z Epsteinem. Neokonserwatyści i syjoniści popierają wszystkie trzy elementy: interwencje zagraniczne, tuszowanie afery Epsteina i głębokie państwo (które oni sami tworzą). Początkowo oba obozy były całkowicie lojalne wobec Trumpa. Jednak populistyczni politycy naprawdę dbają o Amerykę, podczas gdy neokonserwatyści traktują ją jedynie jako narzędzie do realizacji zupełnie innego programu.
Trump odrzucił pierwszych i zaufał drugim. Poniosł druzgocącą i dotkliwą porażkę, głównie dlatego, że wykazał się całkowitym lekceważeniem wobec tego, czego chcą ludzie. Amerykanie sprzeciwiają się wojnie i zagranicznemu lobbingowi i chcą, aby zajęto się ich wewnętrznymi problemami – czego Trump zaniedbał, pogarszając sytuację. Nie było to więc przypadkiem, lecz nieuniknioną konsekwencją. Obserwując te wydarzenia, musimy wyciągnąć własne wnioski. Szósta kolumna istnieje nie tylko w Rosji; jej istnienie jest nieuniknione. Po dziesięcioleciach otwartych, prozachodnich i liberalnych wpływów, z pewnością jest ona powszechna wśród rosyjskich elit, gdzie prawdopodobnie jest szczególnie zakorzeniona.
Jest jeszcze coś innego: Rosja jest celem ukierunkowanej kampanii prowadzonej w cyberprzestrzeni. Ta wojna ma wiele frontów i wykorzystuje liczne metody, ale jej główną bronią jest właśnie szósta kolumna. Jest to najskuteczniejsze narzędzie wroga, ponieważ działa od wewnątrz, ponieważ wrogi element jest osadzony w strukturach władzy, w samym mechanizmie rządzenia, a nie na zewnątrz, w opozycji (która w ogóle może nie istnieć).
Jestem przekonany, że nasze służby kontrwywiadowcze opanowały zasady prowadzenia działań w cyberprzestrzeni. Teraz nadszedł czas, aby w pełni wykorzystać te umiejętności. Po katastrofalnej porażce Trumpa w wyborach pośrednich wydarzenia na całym świecie nabiorą szczególnie złowieszczego charakteru. Wszystkie nadzieje, że sytuacja na froncie ukraińskim jakoś sama się rozwiąże, są nieodpowiedzialne i daremne. Reżim w Kijowie teraz się ośmieli (Zełenski i przywódcy UE byli przekonani, że Trump działa na korzyść Rosji, co w rzeczywistości wcale nie było prawdą) i łatwo sobie wyobrazić, do czego to doprowadzi. Zełenski już w ostatnich tygodniach otwarcie obrażał Trumpa przy każdej okazji, przekonany, że amerykański prezydent wyjdzie z wyborów pośrednich znacznie osłabiony. Musimy uznać i dokładnie przeanalizować wszystko, co wydarzyło się w Stanach Zjednoczonych, a także to, co wydarzyło się podczas wyborów w Izraelu (porażka Netanjahu) i co obecnie dzieje się w Europie (gdzie wszystko płonie). Określony rozdział współczesnej historii dobiegł końca. Zakończenie jednej rzeczy jest początkiem innej. Ważne jest, aby Rosja brała udział w tym nowym rozdziale jako niezależny podmiot, aktywnie i zdecydowanie.
[A w PRL-u mieliśmy często subotniki pt. „Partia grabi Polskę”. Wszyscy więc entuzjastycznie łapaliśmy za grabie. Partyjni i bezpartyjni; wierzący i niewierzący; praktykujący i niepraktykujący. A my – po cichu, z grabiami w krzaki – i roberek lub dwa… MD]
=============================
Polska nierządem stoi. Tę myśl w XVII wieku ukuł poeta Wacław Potocki. Ta myśl definiuje dzisiejszą sytuację polityczno-prawną w obecnej formie polskiej państwowości.[Ale Potocki był dumny z tego – my mniej… md]
Tu już nikt nikogo nie słucha. Każdy ma swoją niezachwianą rację, podpartą przez zastępy prawników. Mam w związku z tym trzy istotne myśli. Pierwszą powtarzam od lat. Za największą słabość, ułomność i zagrożenie dla porządku politycznego w Polsce uważam istniejący obecnie system partyjny. Widać wyraźnie, że ten system wręcz zagraża istnieniu obecnej formy polskiej państwowości. Ten system istnieje już sam dla siebie. Jego mechanizmy wykluczają dążenie do realizacji polskich interesów narodowych.
Przejawia się to w podporządkowaniu państwa partyjnym interesom i rozkradaniu co tylko się da z tego państwa. Dwie dominujące od ponad dwudziestu lat partie robią wszystko, by zapewnić sobie władzę, umożliwiającą przede wszystkim bezkarne rozkradanie państwa. To rozkradanie nie polega tylko na osobistym przywłaszczaniu sobie różnych dóbr.
Dla możliwości bezkarnego zawłaszczania dla siebie, oddają wszystko, czego zażądają siły zewnętrzne. Zarówno gdy rządził PiS i teraz gdy rządzi KO ( do niedawna PO) zarówno USA, Unia Europejska, a osobno Niemcy czy nawet Ukraina, dostają wszystko, czego zażądają.
Jak patrzę na obrzydliwą osobistą pazerność ludzi z PiS-u i KO i ich „hojność” dla sił Polsce nieprzychylnych, to nabieram przekonania, że jak ostatecznie rozwali się obecna forma polskiej państwowości oni nadal będą się kłócić o to, żeby móc nadal bezkarnie okradać nawet trupa Polski i nadal będą zabiegać, żeby mieć na to przyzwolenie swoich amerykańskich, żydowskich, niemieckich czy nawet ukraińskich mocodawców. Co więcej, działając nawet bez porozumienia, będę bezwzględnie niszczyć każdą formację polityczną i każdego z osobna, kto będzie chciał im to rozkradanie uniemożliwić. Z resztą już to robią.
Omówienie drugiej myśli muszę zacząć od stwierdzenie, że Polska znajduje się w opłakanym stanie niemal pod każdym względem. Jeszcze jakoś funkcjonuje gospodarka, ale dużo mądrzejsi ode mnie w tych sprawach, mówią mi, że to łabędzi śpiew. Ten opłakany stan państwa to efekt naprzemiennych rządów PiS i KO (PO). To, co w ostatnich dniach dzieje się w i z Trybunałem Konstytucyjnym jest kulminacją tego całego opłakanego stanu państwa, a nie sporem o kształt tego sądu. Potwierdzeniem tego jest to, że żadna ze stron nie dąży do tego, żeby Trybunał był niezawisłym sądem, ale do tego, by uczynić z niego posłuszne narzędzie realizacji własnej polityki.
Ten fakt pokazuje, że sytuacja państwa jest już tak zła, iż chodzi albo o zapewnienie sobie bezkarności na wypadek utraty władzy, jako cel minimum, albo o utrzymanie władzy za wszelką cenę, jako cel maksimum. Sądzę, że zarówno politycy PiS-u, jak i KO (PO) mało przejmują się jakim kosztem tę władzę zdobędą albo utrzymają.
Trzecia myśl podsumowuje dwie poprzednie. Zatem cokolwiek politycy obu tych partii zaproponują, by choć w niektórych dziedzinach naprawić stan państwa, nic z tego nie będzie. Faktycznie sprowadzi się to do zapewnienia możliwości bezkarnego rozkradania państwa. Oni to już wielokrotnie udowodnili! Dlatego żadne nawet najmądrzejsze i najśmielsze reformy państwa, włącznie ze zmianą konstytucji, nie udadzą się dopóty, dopóki będzie istniał obecny system partyjny z KO(PO) i PiS, jako największymi i wiodącymi siłami politycznymi. Na ile znam polskie życie polityczne, to obawiam się, że nawet obecnie krytykujące ten system partie polityczne, gdyby zdobyły władzę, szybko wejdą w buty KO(PO) i PiS-u.
Dla mnie jedną z najistotniejszych zasad demokracji jest zrozumienie istoty samoograniczającej się władzy. W naszym kręgu kultury politycznej demokracja, to system wzajemnie blokujących się władz ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej. Obecna sytuacja w Polsce pokazuje, że to albo nie działa, albo ten system został dokumentnie zniszczony. Czy to PiS, czy KO(PO) po objęciu władzy, dążyły i dążą do podporządkowania sobie wszystkich władz w państwie. Jakimś ratunkiem byłaby stanowcza reakcja opinii publicznej. Niestety tego nie ma i nie będzie. Polska opinia publiczna odznacza się niską kulturą polityczną i jest dramatycznie rozdarta wzdłuż podziałów partyjnych, co tylko ten niski stan kultury politycznej potwierdza. Muszę przyznać, że sam nie mam pomysłu, co zrobić, żeby Polacy chcieli skończyć z tym patologicznym systemem partyjnym.
Andrzej Szlęzak
[A wybór posłów w Jednomandatowych Okręgach Wyborczych? Od dziesięcioleci o tym piszemy – ale Cenzor ma ostre nożyczki. Mirosław Dakowski]
Rosyjski pisarz Wiktor Pielewin, w jednej ze swoich książek stwierdził, że „życie to teatr”. Natomiast w Polsce od trzech dekad królują spektakle oparte na kanwie twórczości dwóch wybitnych dramaturgów Jarosława Kaczyńskiego oraz Donalda Tuska. Przez kilka dekad potrafią swoją twórczością skupić na sobie wzrok i słuch milionów Polaków. Czasem bawią, czasem zmuszają do refleksji a innym razem straszą. Wystawiane na podstawie ich twórczości dramy mają mieszaną obsadę. Mamy tu zarówno aktorów o długim stażu aktorskim jak i mało doświadczony narybek. Klakierzy w nagrodę za bicie braw obsadzają główne role, a starzy wyjadacze sceniczni, tracą pozycje z dnia na dzień.
Jest to ewenement na skalę Europy i Świata. Żeby dwóch dramaturgów potrafiło zdominować scenę w jednym państwie na tak długie lata. Pozornie skrajnie odmienni a jednak nie potrafiący bez siebie żyć. Napędzają się i wspierają w trudnych momentach. Kiedy wydaje się, że nadchodzi kres jednego z nich i jego dramaty trafią do lamusa, to drugi przychodzi mu z odsieczą. Ich ostatnia sztuka została wystawiona na ulicy mimo chłodnego jesiennego wieczoru, w centrum Warszawy. Choć role były rozpisane klasycznie, to jednak cała reszta, to wypisz wymaluj teatr eksperymentalny. Aktorzy i widzowie dzielą tę samą przestrzeń i jest to przestrzeń miejska. Można tu dostrzec wpływy Jerzego Grotowskiego i jego laboratorium artystycznego. Teatr traktowany jest tu jako miejsce badań nad możliwościami ludzkiego ciała, głosu i psychiki. Jest spora dawka improwizacji oraz odniesień do polskich mitów – husaria, ZOMO, stan wojenny.
Fajne jest również to, że dwaj autorzy dramatu sami często grają w nich ważne role. Tak było i tym razem. Jarosław Kaczyński zagrał na głównej ulicznej scenie a Donald Tusk czując ducha teatru eksperymentalnego wystąpił w innym miejscu Warszawy, choć też w centrum.
Jednym z największych zaskoczeń jest rola odgrywana przez Grzegorza Brauna, dotychczas w dramatach obstawiano go w podrzędnych rolach czarnych charakterów, a tym razem pozwolono mu wystąpić w epizodzie z Kaczyńskim, to wielka nobilitacja i powrót na salony. Talent aktorski Brauna został w końcu dostrzeżony i zanosi się że w przyszłym roku, to on będzie należał do aktorów występujących w najbardziej kasowych sztukach i to w roli protagonisty.
Bardzo zgrabnym motywem był ten akt spektaklu w którym Karol Nawrocki wraca z Czarnego Lądu przez morze. To jest kapitalne nawiązanie do hetmana Czarneckiego, który dla ojczyzny ratowania wrócił się przez morze. Najsłabiej wypadli aktorzy grający ochronę prezydenta, mieli to być aktorzy zawodowi a tymczasem zagrali jak chałturzyści.
Tylko służby specjalne uznały, że widownia i część aktorów, to element kooperacji polsko-rosyjskiej. Biorąc pod uwagę fakt, że tylko w samej Moskwie jest około 250 teatrów a Konstatnin Stanisławski to Rosjanin, tęgie głowy smutnych panów mogą słusznie dedukować.
Nasz teatr „dwóch tenorów” absorbuje całe pokolenia, absorbuje potencjał państwa. Wystawny, hałaśliwy, pełen groteski i dramaturgii, bogaty a przy tym drogi. Kiedy Chińczycy ciągną autostrady nad korytami rzek, my ciągniemy długie szpalery białych kasków aby te broniły konstytucji przed Narodem. Sztuki wystawiane w Polsce Anno Domini 2026, jako żywo przypominać zaczynają te rodem z wieku XVIII. „Miałeś chamie, złoty róg …”.
Umowa Trumpa i Putina na olej napędowy: Kiedy świat fizyczny odzyska swoją tożsamość
Administracja Trumpa podejmuje decyzje, które wydają się krótkowzroczne, sprzeczne, a nawet absurdalne. Niektóre jednak są podyktowane realiami świata fizycznego.
W najbliższych dniach do portów USA mają dotrzeć trzy tankowce z rosyjskim olejem napędowym. Przewożą one łącznie około 140 000 ton produktów rafinowanych i stanowią pierwsze rosyjskie dostawy zwolnione z amerykańskich sankcji.
To porozumienie, osiągnięte 9 października między Donaldem Trumpem a Władimirem Putinem, jest często interpretowane jako symboliczny gest. Prezydent USA robi wszystko, aby powstrzymać rosnące ceny energii, które uderzają w jego elektorat przed wyborami uzupełniającymi.
Na razie ta „umowa” nie wydaje się mieć wpływu na ceny oleju napędowego, wywołuje jednak szereg efektów ubocznych, w większości negatywnych.
Konsekwencje umowy
Z prawnego punktu widzenia, dwupartyjna grupa senatorów wezwała Donalda Trumpa do anulowania umowy, argumentując, że narusza ona przepisy dotyczące sankcji. Przybycie do portów amerykańskich tankowców objętych sankcjami UE, Wielkiej Brytanii i Kanady stwarza również liczne komplikacje dla amerykańskich operatorów morskich i portowych.
Na froncie transatlantyckim umowa stawia Europejczyków w niezręcznej sytuacji i pogłębia rozdźwięk między Brukselą a Waszyngtonem. Kaja Kallas podkreśla, że Stany Zjednoczone pozostają głównym sojusznikiem Europy. Nikt nie zapomniał o nieustannej presji, jaką Donald Trump wywierał na Brukselę, aby wstrzymała wszelki import rosyjskiej ropy .
Kijów znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Musi albo kontynuować ataki na rosyjskie rafinerie – ryzykując trwałą alienację Waszyngtonu – albo utrzymać relacje z Białym Domem i biernie znosić ataki na swoją infrastrukturę energetyczną.
Między Waszyngtonem a Moskwą kilka innych porozumień wydaje się obecnie w zasięgu ręki. Mówi się o zniesieniu amerykańskich sankcji wobec rosyjskiego państwowego funduszu majątkowego RDIF , przyznaniu licencji generalnych dużym rosyjskim firmom energetycznym oraz wywarciu presji na Europę, aby odmroziła rosyjskie aktywa i wznowiła import gazu.
Jak można wytłumaczyć takie porozumienie, skoro stwarza ono tak wiele problemów wewnętrznych w Stanach Zjednoczonych i podważa relacje Waszyngtonu z jego historycznymi sojusznikami?
Twarde rozwidlenie
Craig Tindale oferuje prawdopodobnie najbardziej spójną odpowiedź w książce „The Hard Bifurcation” . Australijski eseista i inwestor rozróżnia dwa światy, każdy z własną logiką i tempem. Istnieje świat finansowy, składający się z cen, kredytu i płynności, oraz świat materialny, składający się z atomów i energii – innymi słowy, z zapasów, fabryk, wykwalifikowanej siły roboczej i logistyki.
Wyjaśnia, że gospodarki zachodnie przez ostatnie czterdzieści lat żyły w złudzeniu, że te dwa światy rozwijają się w idealnej harmonii. W pokojowym, bezproblemowym świecie kapitał mógł swobodnie płynąć do najtańszego producenta, a pieniądze zawsze można było wymienić na to, co było potrzebne.
Według niego żyjemy w okresie, w którym rzeczywistość finansowa i fizyczna rozchodzą się, co nazywa „twardym bifurkacją”, a ta druga wkrótce zyska przewagę nad tą pierwszą. Płynności wtłaczanej przez banki centralne w ciągu kilku sekund nie da się już natychmiast przekształcić w fabryki, metale, amunicję czy energię. Świat fizyczny porusza się swoim własnym, nieredukowalnym tempem. W Stanach Zjednoczonych od odkrycia złoża miedzi do rozpoczęcia produkcji mija średnio 29 lat.
Paradoks polega na tym, że Stany Zjednoczone nigdy nie dysponowały tak dużym kapitałem, a jednocześnie nigdy nie miały tak małej kontroli nad materiałami potrzebnymi do przekształcenia tego kapitału w energię. Według Tindale’a, 70% produkcji strategicznych minerałów i 90% rafinacji pierwiastków ziem rzadkich znajduje się poza strefą wpływów USA. A jednak materiały te są niezbędne dla sektora lotnictwa i kosmonautyki, energetyki i sztucznej inteligencji. „Kraj ma pieniądze, żeby kupić miecz. Stracił zapał, żeby go wykuć” – podsumowuje.
W coraz bardziej podzielonym świecie prawa fizyki ponownie się umacniają. Kontrola nad materiałami staje się decydująca. A nową bronią są strategiczne punkty newralgiczne, kontrola eksportu i skuteczność polityki przemysłowej.
Napięcia na rynku oleju napędowego
Olej napędowy odgrywa ważną rolę w światowej gospodarce. Oprócz transportu drogowego, napędza on sektory rolnictwa, budownictwa i górnictwa, a także transport morski, urządzenia przemysłowe i systemy grzewcze.
W 2026 r. szereg czynników doprowadził do niedoboru na rynku oleju napędowego: zakłócenia w pracy rafinerii, konflikty geopolityczne, niski poziom zapasów i spadek eksportu od głównych dostawców.
Według amerykańskiej Agencji Informacji Energetycznej (EIA), średnia cena oleju napędowego w Stanach Zjednoczonych na dzień 12 października wynosiła 6,18 dolara za galon, w porównaniu z 3,48 dolara na początku roku. Ponieważ olej napędowy napędza ciężarówki, maszyny rolnicze i budowlane, jego rosnący koszt przekłada się bezpośrednio na ceny dla konsumentów.
„Martwię się dodatkowo o produkty rafinowane, ponieważ wkraczamy w… sezon zimowy. W niektórych częściach świata, gdzie popyt na olej napędowy jest zazwyczaj wysoki, a wiele rafinerii przechodzi okresy konserwacyjne”, powiedział Fatih Birol , dyrektor wykonawczy Międzynarodowej Agencji Energetycznej (IEA).
Rafinerie stanowią strategiczne ogniwo w łańcuchu dostaw. Przetwarzają ropę naftową na gotowe do użycia paliwa. Zakłócenie w rafinacji może zatem spowodować niedobór produktów gotowych, nawet jeśli ropa naftowa pozostanie dostępna.
Tradycyjnie Rosja była jednym z czołowych eksporterów oleju napędowego na świecie. Jednak od lipca jej producenci nie mogą go eksportować. Moskwa przedłużyła ten zakaz do 31 października. Oficjalnie celem jest stabilizacja rynku krajowego po ukraińskich strajkach w rafineriach.
Za same dolary nie można już kupić oleju napędowego
Porozumienie w sprawie rosyjskiego oleju napędowego wyraźnie ilustruje logikę opisaną przez Tindale’a. Stanom Zjednoczonym nie brakuje dolarów na zakup oleju napędowego. Brakuje im jednak oleju napędowego dostępnego we właściwym miejscu i czasie, na bardzo ograniczonym rynku globalnym. W tym kontekście, oleju napędowego nie da się już nabyć po prostu płacąc cenę rynkową. Teraz odbywa się to kosztem znaczących ustępstw geopolitycznych.
Dlatego analitycy, którzy podkreślają niewielkie wolumeny handlu między Moskwą a Waszyngtonem, nie rozumieją istoty sprawy. Prawdą jest, że 140 000 ton oleju napędowego, które mają zostać dostarczone, stanowi zaledwie kilka godzin zużycia w USA. Ważne jest jednak to, że Stany Zjednoczone dążą do otwarcia nowego fizycznego kanału dostaw z jednym z największych eksporterów produktów rafinowanych na świecie.
Waszyngton najwyraźniej jest gotowy zapłacić za to wysoką cenę polityczną, nawet jeśli oznacza to zirytowanie europejskich sojuszników, postawienie Kijowa w niemożliwej sytuacji i zignorowanie decyzji części własnego Kongresu.
To najwyraźniejszy znak, że świat materialny odzyskuje przewagę nad światem finansów.
Wyobraźcie sobie, że przemierzacie alpejską dolinę w Piemoncie. Na znaku drogowym widnieje napis „Varallo Sesia”, a nieco dalej pojawia się napis, który przykuwa uwagę: „Nowa Jerozolima”. Znajdujecie się w prowincji Vercelli, na wysokości 800 metrów, wśród lasów i górskich chat z kamienia. Jedziecie dalej. Spotykacie kobietę, która prowadzi dzieci do szkoły. Pytacie ją, gdzie się znajdujecie. Odpowiada w języku hebrajskim.
Teraz wyobraźcie sobie inną dolinę. Ta znajduje się w Rafah. Kobieta prowadzi dzieci do namiotu, przechodząc przez pole, na którym panuje tylko zniszczenie i stoją zawalone budynki.
Pierwsza dolina nazywa się Valsesia. Druga nazywa się Gaza.
W Valsesii mieszka ponad 80 izraelskich rodzin, czyli około 250 osób, w miejscowościach Borgosesia, Varallo, Cravagliana, Civiasco, Balmuccia, Scopello i Rimasco. Ponad 70 dzieci uczęszcza do szkoły, a trzech lekarzy jest już włączonych do piemonckiego systemu opieki zdrowotnej. Liczba ta z pewnością wzrośnie: szacuje się, że około 11 000 Izraelczyków poważnie rozważa przeprowadzkę.
Prasa nazywa ich „uchodźcami”. Włoski mainstreamowy dziennik „La Stampa” napisał: „czterdzieści rodzin uciekających z Izraela przyjętych w Valsesia”. Mosaico CEM (organ Żydów mediolańskich): „nowy dom dla Izraelczyków uciekających przed konfliktem”. Serwis „Il Politico Web”: „osiemdziesiąt rodzin uciekających przed niekończącym się konfliktem”.
„Ucieczka” to słowo, które przywołuje poczucie pilności u tych, którzy uciekają, i zamyka wszelką możliwą dyskusję. Tylko że jak można nazwać ucieczką zakup wygodnego domu w górach, pracę zdalną oraz możliwość powrotu w dowolnym momencie do kraju pochodzenia?
Projekt Baita
Wszystko to stało się możliwe dzięki Projektowi Baita, który powstał jako stowarzyszenie na rzecz promocji społecznej, a jego celem jest towarzyszenie krok po kroku rodzinom pragnącym przenieść się do Valsesii. Nazwa ta łączy hebrajskie słowo „bàyit” — dom — oraz „Ita” — Włochy. Dom we Włoszech.
Założycielem jest Ugo Luzzati, 64-latek urodzony w Genui, który dorastał we Włoszech i tam studiował. Następnie wyemigrował do Izraela, gdzie mieszkał przez 38 lat, ożenił się z Izraelką i miał pięcioro dzieci. Prowadzi firmę w Izraelu. Przez lata wracał z rodziną na wakacje do Valsesii. Następnie osiadł we Włoszech, ponieważ, jak sam twierdzi: „Mój kraj się zmienił, coś się zepsuło. Reforma sądownictwa z 2023 roku podzieliła Izrael”. (Nie chodziło o inwazję na Palestynę).
Pomysł zrodził się podczas rozmowy z lokalną nauczycielką, zaniepokojoną pustymi klasami. „W tym momencie olśniło mnie: sprowadźmy izraelskie rodziny do Valsesii” – opowiada Luzzati. Pomysł narodził się jesienią 2022 roku. 16 maja 2023 r. powstała grupa na Facebooku „Vita in Valsesia”, prowadzona w języku włoskim i hebrajskim. 16 sierpnia 2023 r. stowarzyszenie APS (Associazione di Promozione Sociale – Stowarzyszenie na rzecz Promocji Społecznej) zostało wpisane do rejestru RUNTS (Krajowy Rejestr Trzeciego Sektora), z siedzibą w Vocca, przy via Sassiglioni. W listopadzie 2023 r. (tuż po 7 października) projekt ruszył pełną parą.
Tempo działań przyspiesza po październiku 2023 roku. Do końca 2024 roku przeniosło się ponad 80 rodzin. Wiceprezesem jest Gianni Tognotti, były burmistrz Rimasco. Rola projektu Baita w słowach Tognotti: „Po prostu połączyliśmy dwie potrzeby: zagraniczną społeczność poszukującą spokojnego miejsca oraz potrzebę odrodzenia się regionu Valsesia”. Jest jeden szczegół, na który warto zwrócić uwagę. Data wpisu do rejestru RUNTS — 16 sierpnia 2023 r. — poprzedza 7 października: projekt istniał już zanim zaczęła się wojna.
Wojna to przyspiesza, ale nie powoduje.
Jednak siedziba znajduje się w Vocca, a nie w Varallo, a strona internetowa stowarzyszenia – https://baita.kdo.co.il/doku.php?id=private:start – ma izraelską domenę, jest hostowana w Izraelu i napisana w języku hebrajskim. Mieszkańcy Valsesii, którzy chcieliby sprawdzić działalność tej organizacji, zapoznać się ze statutem lub przejrzeć sprawozdanie finansowe, trafiają na stronę w języku, którego nie znają, umieszczoną na serwerze poza Włochami.
Przejrzystość istnieje tylko na papierze: stowarzyszenie APS figuruje w rejestrze RUNTS, a statut został zdeponowany. Jednak w praktyce dla mieszkańca Cravagliany lub Rimasco stowarzyszenie to podmiot odległy: siedziba w Vocca, strona internetowa w języku hebrajskim, domena izraelska oraz napływ 80 rodzin do jego doliny. Dystans między rejestrem a doliną to dystans między formalną przejrzystością a rzeczywistością.
Jest jeszcze jeden szczegół. Stowarzyszenie APS, zgodnie z prawem, nie podlega opodatkowaniu w zakresie działalności na rzecz członków, ponieważ jest zwolnione z podatku IRES i VAT. Usługi, które Progetto Baita oferuje członkom – doradztwo w sprawach urzędowych, poszukiwanie mieszkania, uznawanie dyplomów, szkoła języka włoskiego – są zwolnione z podatku, podczas gdy prywatna agencja nieruchomości, która zajmuje się tym samym, płaci 22% VAT i 24% podatku IRES. Siedziba operacyjna APS jest w rzeczywistości agencją nieruchomości, która niegdyś należała do żony pana Gianniego Tognotti, wiceprezesa Progetto Baita, a którą przejęła Izraelka, której zadaniem jest towarzyszenie i pomoc izraelskim rodzinom.
Pytanie jest proste: czy stowarzyszenie na rzecz promocji społecznej (APS), które pomaga rodzinom w przeprowadzce, ma siedzibę w agencji nieruchomości przejętej następnie przez jedną ze swoich członkiń i prowadzi sprzedaż na rzecz swoich członków, jest stowarzyszeniem na rzecz promocji społecznej, czy też jest to działalność na rynku nieruchomości przybierająca formę prawną APS?
Różnica leży w kwestii podatków.
„Uciekający”? – Zależy, przed czym uciekają
Palestyński uchodźca z Gazy ma namiot i zamkniętą granicę. Słowo „uchodźcy” odnosi się właśnie do niego.
W maju 2026 roku społeczność Varallo i górnej Valsesii zmobilizowała się, by udzielić schronienia palestyńskiej rodzinie uciekającej przed wojną w Strefie Gazy: ojcu, matce i pięciorgu nastoletnich dzieci, które od ponad roku mieszkają w namiocie po zniszczeniu ich domu i rodzinnej apteki. Plany przyjęcia były już gotowe: dostępne mieszkanie, pokrycie kosztów, natychmiastowe przyjęcie pięciorga dzieci do lokalnych szkół wraz z kursami języka włoskiego, opieka medyczna i psychologiczna w celu radzenia sobie z traumami wojennymi. Ferruccio Baravelli, jeden z inicjatorów tej akcji, podkreślił, że jest to „prawdziwe, zgodne z prawem i trwałe” przyjęcie, wzywając system do przełamania biurokratycznych opóźnień w celu ułatwienia integracji.
Przeszkodą nie jest wola społeczności, która oferuje ciepłe przyjęcie i zapewnia wszelkie niezbędne wsparcie: zakwaterowanie, programy integracyjne. Przeszkodą jest wiza humanitarna, której Ministerstwo Spraw Zagranicznych nigdy nie wydało; w lipcu 2026 roku tej rodzinie odmówiono wydania wizy wjazdowej do Włoch. Problem ma charakter strukturalny: z Gazy nie można wyjechać bez specjalnych zezwoleń, a system wizowy traktuje Palestyńczyków jako odrębną kategorię, pozbawioną jakichkolwiek praw, być może celowo wydłużając czas rozpatrywania wniosków. Obecnie ta rodzina utknęła w Gazie, pod bombardowaniami. infoaut.org/conflitti-globali/la-valsesia-e-i-nuovi-insediamenti-israeliani
Serwis NotiziaOggi nazwał ich „siedmioma uchodźcami uciekającymi przed wojną”. Uchodźcami. Posiadającymi status prawny, z zamkniętymi za plecami drzwiami. Uchodźcami, którzy zostali tam, pod bombardowaniami, ponieważ nie otrzymali wizy – dla nich „ucieczka przed wojną” nie jest możliwa.
Natomiast rodziny izraelskie, o których mowa posiadają izraelski paszport, zachowują obywatelstwo i mogą wrócić do Tel Awiwu, kiedy tylko zechcą, ale nie jest to jedyny paszport, jaki posiadają. Wielu z nich jest również obywatelami europejskimi, co odziedziczyli po jakimś rumuńskim, polskim, litewskim, austriackim lub niemieckim dziadku. To właśnie ten drugi paszport umożliwia funkcjonowanie całego mechanizmu. Dzięki niemu przenoszą się do Włoch jednym lotem, kupują nieruchomość, zapisują dzieci do szkoły, korzystają z programu „Residenzialità in Montagna” regionu Piemontu, z programu Sismabonus oraz z premii remontowej. Paszport europejski jest kluczem, który otwiera drzwi. Paszport izraelski jest kluczem, który pozwala na powrót.
A co z tymi, którzy nie mają drugiego paszportu? Rozwiązanie istnieje. Jak donosi „La Voce della Montagna” (grudzień 2025 r.): „Są też rodziny, które, posiadając jedynie paszport izraelski, uzyskały pomocniczą ochronę międzynarodową jako uchodźcy po wybuchu wojny, która nastąpiła po tragedii z 7 października”.
W tym miejscu absurd staje się oczywisty. Ochrona uzupełniająca, przewidziana w art. 14 dekretu ustawodawczego nr 251/2007, przysługuje osobom, które w kraju pochodzenia są narażone na „rzeczywiste ryzyko poniesienia poważnej szkody”, w tym na „zagrożenie śmiercią w wyniku trwającego konfliktu zbrojnego”. Obywatel Izraela, obywatel państwa posiadającego trzecią co do wielkości armię na świecie, sojusznika NATO, dysponującego jedną z najpotężniejszych flot powietrznych na świecie, zostaje uznany za uchodźcę we Włoszech. Palestyńczyk z Gazy, który dosłownie żyje w warunkach trwającego konfliktu zbrojnego, bombardowany codziennie przez armię, uwięziony na swoim terytorium okupowanym przez Izraelczyków, nie ma żadnej drogi ucieczki ani możliwości skorzystania z międzynarodowej ochrony jako uchodźca.
Dwa klucze, dwa kierunki, zero ograniczeń dla osób posiadających podwójne obywatelstwo – a jeśli ma się tylko izraelskie: kluczem jest zezwolenie na pobyt w ramach ochrony uzupełniającej, które uprawnia do pracy, nauki, a po 10 latach do uzyskania włoskiego obywatelstwa.
To właśnie w tym momencie pojęcie „ucieczki” całkowicie traci sens. Ten, kto ucieka, ma jeden kierunek: bezpowrotny. Ten, kto posiada dwa paszporty lub paszport i zezwolenie na pobyt dla uchodźców, ma dwa kierunki: wyjazd i powrót. A kiedy przebywa „za granicą”, korzysta z systemu zachęt kraju, który go przyjmuje, pracuje na rzecz gospodarki kraju, z którego rzekomo ucieka, i zachowuje obywatelstwo obu tych krajów. Jest to obywatel o podwójnym statusie, który wybrał najkorzystniejsze położenie geograficzne, aby zmaksymalizować swoje korzyści.
Palestyński uchodźca ma zamkniętą granicę i nie posiada paszportu, który by ją otwierał. Różnica nie polega na woli, lecz na narzędziu. Jeden ma dwa klucze. Drugi nie ma nawet zamka.
A sprzeczność tę wyraźnie podkreśla sam Ugo Luzzati, założyciel Projektu Baita: jak donosi L’Indipendente (20 czerwca 2026 r.), „wielu nadal pracuje w Izraelu (i na rzecz jego gospodarki wojennej) z domu, w górach Piemontu, w trybie pracy zdalnej”.
Luzzati idzie jeszcze dalej: „Pomyślmy o ośrodku akademickim zajmującym się cyberbezpieczeństwem i sztuczną inteligencją – dziedzinami, w których my, Izraelczycy, jesteśmy naprawdę silni”.
Sektor bezpieczeństwa i obrony technologicznej, dzięki swojej wiedzy specjalistycznej i kapitałowi, wraz z najbardziej prestiżowymi uniwersytetami w kraju tworzy jednolity system z państwem. Jest to mechanizm opisywany jako apartheid i czystki etniczne, a obecnie mechanizm ten ma swoje biuro w Valsesii, z widokiem na Alpy.
„Ucieczka” opisuje działanie. „Uchodźca” opisuje status. Status uchodźcy oznacza, że znajduje się w stanie trwałego wyjazdu. Izraelczycy mają możliwość wyjazdu i powrotu. Palestyńczycy nie mają żadnej możliwości wyjazdu.
Ucieczka, o której mówią, jest ucieczką wybiórczą: uciekają przed rakietami, a nie przed demokracją, która je wystrzeliwuje. Są na stałych wakacjach z pensją.
Dlaczego prasa nazywa ich „uciekającymi”? Ponieważ wywołuje to u czytelnika poczucie solidarności z trudną sytuacją, a tym samym zamyka wszelką możliwą dyskusję. „Uciekli przed wojną” to sformułowanie, które nie pozostawia miejsca na kontrargumenty. „Przesiedleńcy pracujący na rzecz gospodarki wojennej z domku letniskowego w Piemoncie” to sformułowanie, które otwiera dyskusję. Tych, którzy „uciekają”, należy przyjmować. Tych, którzy się przesiedlili, należy poddać regulacjom.
Dlaczego Włosi opuścili tę okolicę
Valsesia wyludnia się już od dwóch stuleci. 29 gmin, 857 km², 52 300 mieszkańców w 2020 roku. W górnej części doliny, według spisu powszechnego z 2021 roku, ponad 80% mieszkań pozostaje trwale niezamieszkałych. W całym regionie odsetek ten wynosi 46%. Skrajnym przypadkiem jest Campello, przysiółek Rimasco: 29 mieszkańców w 1959 r., 7 w 1969 r., a od 1972 r. miejscowość jest całkowicie opuszczona.
Przyczyny? Przede wszystkim brak wykwalifikowanej pracy, niedostateczna oferta usług, niewystarczająca infrastruktura transportowa oraz brak środków finansowych na zakup domku letniskowego i pracę z domu.
Izraelskie rodziny omijają te przeszkody. Mają pieniądze, kompetencje i sieć kontaktów.
Należy zadać sobie pytanie: czy państwo włoskie płaci tym rodzinom za przyjazd? Odpowiedź brzmi: pośrednio – tak. Zakres ulg, z których mogą skorzystać, jest szeroki i zasługuje na dokładne przedstawienie.
Ogłoszenie „Residenzialità in Montagna” regionu Piemont przewiduje dotację bezzwrotną pokrywającą do 50% kosztów kwalifikowalnych związanych z zakupem lub renowacją nieruchomości przeznaczonej na główne miejsce zamieszkania w górskiej gminie w Piemoncie liczącej poniżej 5 000 mieszkańców.
Ustawa nr 131/2025 — tzw. „ustawa górska” — opublikowana w Dzienniku Urzędowym 19 września 2025 r., przewiduje pakiet zachęt: zwolnienie ze składek dla przedsiębiorstw zatrudniających w trybie pracy zdalnej pracowników poniżej 41. roku życia, którzy przenoszą miejsce zamieszkania do gminy górskiej liczącej mniej niż 5 000 mieszkańców, dodatek na dziecko za każde urodzone lub adoptowane dziecko w gminach górskich liczących mniej niż 5 000 mieszkańców oraz zachęty dla szkół górskich. Najbardziej uderzający jest limit wieku 41 lat: najbardziej zainteresowane są właśnie najmłodsze rodziny, czyli właśnie te, które przybywają do Valsesii.
Do tego dochodzą: dodatek remontowy, zapewniający 50-procentową ulgę od kosztów, oraz Sismabonus, sięgający 110% w przypadku prac związanych z zabezpieczeniem sejsmicznym. W dolinie pełnej domów walserskich z XVIII i XIX wieku te premie mają decydujące znaczenie.
W czerwcu 2026 roku region Piemont przeznaczył środki finansowe na nowe obszary wewnętrzne w Valsesii i Terre del Giarolo: opiekę zdrowotną, szkolnictwo, transport, turystykę, opiekę społeczną oraz gospodarstwa rolne. Fakt, że Valsesia została sklasyfikowana jako „obszar wewnętrzny” – jeden z obszarów kraju, gdzie dostęp do usług jest najtrudniejszy – oznacza, że każde euro wydane w tym regionie ma efekt mnożnikowy zarówno pod względem politycznym, jak i społecznym.
Wreszcie uznanie dyplomów: uproszczone dzięki aktom notarialnym i wsparciu ambasad.
A dla tych, którzy nie posiadają europejskiego paszportu: ochrona uzupełniająca, która uprawnia do pracy, nauki, opieki zdrowotnej, a po 10 latach – do uzyskania włoskiego obywatelstwa.
Te zachęty zostały stworzone z myślą o każdym, kto przenosi się w góry, ale fakt, że korzysta z nich w sposób skoncentrowany jednolita grupa – stabilna finansowo i o wyraźnej tożsamości kulturowej – zmienia charakter tego zjawiska. Jest to model osiedlania się, który wykorzystuje ogólną politykę publiczną, a fakt, że tym „każdym” jest w praktyce obywatel europejski posiadający drugi paszport izraelski i wynagrodzenie wypłacane z Tel Awiwu albo obywatel izraelski z zezwoleniem na pobyt dla uchodźców, przekształca tę operację w arbitraż geograficzny: wykorzystuje się system zachęt jednego kraju, by obniżyć koszty życia, zachowując jednocześnie nienaruszone więzi gospodarcze z innym. Kontrast jest brutalny: palestyński uchodźca nie ma żadnych praw, nawet prawa do istnienia…
80 rodzin sprowadziło ponad 70 dzieci w wieku szkolnym, zapobiegając zamknięciu oddziałów i łączeniu placówek. Dla doliny liczącej 52 000 mieszkańców, których liczba maleje, jest to liczba zmieniająca trajektorię.
Zakupione i odrestaurowane kamienne domy ożywiają lokalny sektor budowlany, rzemiosło i usługi. Każda odnowiona chata oznacza pracę dla lokalnych murarzy, hydraulików i stolarzy.
Trzech izraelskich lekarzy zajmuje już wolne stanowiska w szpitalu w Borgosesii, który od lat czekał na personel. W dolinie, gdzie lekarz rodzinny to prawdziwy luksus.
Dzieci chodzą do szkoły razem z innymi. Burmistrzowie zaangażowanych gmin przyjmują ich z otwartymi ramionami. Sam Luzzati zaznacza: „W większości przypadków osoby te nie są praktykującymi wiernymi”. Jakby to stwierdzenie miało działać na ich korzyść, podczas gdy doskonale znane są przyczyny agresji, które wynikają z czynników geopolitycznych, a na pewno nie z kwestii związanych z religią.
Asymetria jest radykalna. Ten sam konflikt powoduje z jednej strony uprzywilejowaną relokację w kierunku piemonckich Alp, a z drugiej – oblężenie bez wyjścia. Palestyński uchodźca ma szczęście, jeśli ma choćby namiot.
Najbardziej drażliwym punktem jest praca zdalna dla gospodarki wojennej. Jest to przeniesienie. Oni zachowują nienaruszone więzi gospodarcze z krajem znajdującym się w stanie wojny. Valsesia jest zagrożona tym, że stanie się górskim biurem zdalnym Izraela.
Tak zwana retoryka „kolonii”: ulotka z 18 lipca 2026 r. głosi: „Nie chcemy stać się jak Gaza”. Czy pod względem treści jest to błąd logiczny? Być może. Jednak sam fakt, że taka ulotka istnieje i znajduje odbiorców, wiele mówi o nastrojach politycznych. Jest też element, który sprawia, że nie wydaje się to tak absurdalne, jak mogłoby się wydawać: chodzi o selektywną relokację klasy średniej i wyższej. Przybyli ci najlepiej wykształceni, najbogatsi, posiadający najlepsze kontakty. Zostali ci najsłabsi, a protestujący są karani i uznawani za zdrajców.
Wreszcie przemoc antysemicka. 18 czerwca 2026 roku burmistrz Pietro Bondetti otrzymał żółtą kopertę zawierającą nabój kalibru 40 Smith & Wesson oraz list napisany na maszynie do pisania: „Fuck Israel. Nie pozwolimy na przesiedlenie kolejnych rodzin nazistowskich rzeźników syjonistycznych. To jest nasze jedyne ostrzeżenie, zanim zaczniemy strzelać”. Podpisano: „Ruch Antysyjonistyczny”. 9 lipca nadeszła druga wiadomość e-mail z groźbami, napisana w języku angielskim, zawierająca wyraźne odniesienie do kuli. Prokuratura w Vercelli wszczęła postępowanie, które następnie przekazano do Prokuratury Antymafijnej w Turynie.
Krytyka polityczna projektu „Baita” jest uzasadniona. Groźba śmierci skierowana do burmistrza za przyjmowanie rodzin stanowi przestępstwo. Jednak to właśnie trafia na pierwsze strony mediów i wpływa na opinię publiczną.
Czy podbija ten, kto ma pieniądze?
Kusi, by sprowadzić to do prostej formuły: ten, kto ma pieniądze, podbija, a ten, kto ich nie ma, zostaje zmarginalizowany i opuszcza swoją ziemię. Jest w tym ziarno prawdy, ale być może zbytnio to upraszcza.
„Podbój” oznacza wyparcie. Tutaj pojawia się pustka, która zostaje wypełniona. Kamienne domy w Cravagliana stały puste od dwudziestu lat. Ale co, jeśli ta pustka zostanie wypełniona i stanie się nie do zniesienia?
Jeśli weźmiemy pod uwagę, że 11 000 Izraelczyków rozważa przeprowadzkę, a nawet gdyby w ciągu dekady było ich tylko 3 000, to stanowi to 5,7% ludności tej kurczącej się doliny. Jest to fakt, który można zignorować na własne ryzyko.
Pytanie, które musimy sobie zadać, brzmi: czy Valsesia pozostanie doliną włoską, czy też stanie się doliną zamieszkaną przez społeczność izraelską?
Historia uczy nas, że diaspory nie pozostają diasporami: pozostają nimi tak długo, jak długo są małe, tak długo, jak długo są niewidoczne, tak długo, jak długo terytorium je pomieści. Potem się rozrastają. A kiedy się rozrastają, terytorium już ich nie zatrzyma.
Model przeznaczony do eksportu
I tu właśnie tkwi sedno sprawy. Valsesia stała się wzorem do naśladowania.
Od momentu powstania prywatnej grupy na Facebooku „Vita in Valsesia”, do której dołączyło ponad 11 000 członków posługujących się językiem włoskim i hebrajskim, stała się ona motorem napędowym projektu: spotykają się tam ci, którzy chcą się tu przeprowadzić, ci, którzy rozważają tę możliwość, oraz ci, którzy już tu przybyli. Dwujęzyczna, prywatna grupa o nazwie brzmiącej jak przewodnik turystyczny. „Vita in Valsesia”. Tak jak „Vita a Milano”. Tak jak „Vita a Roma”. Z tą różnicą, że życie, o którym mowa, to życie społeczności funkcjonującej w dwóch językach, w dolinie zamieszkanej przez 52 000 osób.
Luzzati mówi to otwarcie: „W miejscowości niedaleko Berlina są bardzo zainteresowani poznaniem metod przyciągania ludności: to mała miejscowość, która wyludnia się, i sądzą, że mogą czerpać z naszego doświadczenia w Piemoncie”. „Model Varallo” został już ochrzczony i zaprezentowany.
Model ten się rozprzestrzenia. Jak donosi Contropiano (wrzesień 2026 r.): „Od alpejskich szczytów Piemontu po nasłonecznione równiny Salento, przez wzgórza regionu Vercelli, Basilicaty i Sardynii – kapitały, przedsiębiorstwa i obywatele Izraela przejmują coraz większe połacie ziemi i zasobów”.
W regionie Salento, izraelska przedsiębiorczyni Orit Lev Marom założyła w Lecce w lutym 2024 r. firmę deweloperską Coral 37, której deklarowanym celem — o czym pisała również gazeta „Repubblica” (wrzesień 2025 r.) — było „stworzenie samowystarczalnej społeczności, w której mogłyby osiedlić się izraelskie rodziny”. W Lecce, Villa Indraccolo, budynek z końca XIX wieku, została nabyta w 2024 roku przez młodego izraelskiego przedsiębiorcę z branży finansowej z zamiarem przekształcenia jej w hotel butikowy.
Civico20 (październik 2026 r.) stwierdza to bez owijania w bawełnę: „Tak jak miało to miejsce w Palestynie w 1948 roku i na Cyprze w 2021 roku, również we Włoszech grupy izraelskich rodzin nabyły nieruchomości i grunty na terytoriach, na które się przeniosły, tworząc zamknięte społeczności – prawdziwe enklawy mieszkalne wyposażone w domy, szkoły i placówki służby zdrowia”.
Liczba Izraelczyków we Włoszech ogromnie wzrosła po 7 października 2023 roku. Valsesia jest najbardziej widocznym przykładem, ale jednocześnie najmniejszym. Schemat jest wszędzie ten sam: kupuje się zabytkowy budynek, remontuje go, zapisuje dzieci do szkoły. I tak w kółko. W Apulii, w Basilicacie, na Sardynii, w Piemoncie, w Toskanii.
Model ten eksportuje się również za granicę: według Luzzatiego, Berlin chce „uczyć się na podstawie naszych doświadczeń w Piemoncie”.
„Gdy tylko ją zobaczyli, zakochali się w niej”
W opowieściach izraelskich rodzin, które przybyły do Valsesii, często powtarza się jedno zdanie: „Gdy tylko zobaczyliśmy dolinę, zakochaliśmy się w niej”. Dolina, która od dwóch stuleci pustoszeje, w której 80% domów stoi pustych, którą opuścili jej mieszkańcy – z konieczności, oczywiście, a nie dlatego, że nie kochają swojej ziemi – w jednej chwili staje się miejscem miłości. Miejscem, które ktoś odkrył, pokochał i postanowił przejąć.
Tę samą frazę użyła Ivanka Trump w odniesieniu do Albanii. W 2021 roku, płynąc jachtem znajomego, zatrzymała się na kąpiel u wybrzeży Adriatyku. Popłynęła do wyspy Sazan, wspięła się boso na jej szczyt i powiedziała: „We were just captivated”. Zakochała się.
Potem wydarzyło się to samo, co w Valsesii, ale na skalę 1,4 miliarda euro: rząd albański przyznał status „inwestora strategicznego”, zatwierdził projekt i rozpoczął budowę. Flamingi ze Zvernec, miejscowi mieszkańcy, dokumenty własnościowe albańskich rodzin sięgające 1933 roku: wszystko stało się tylko szczegółem. W czerwcu 2026 roku wybuchła „rewolucja flamingów”: największe protesty w Albanii od czasu upadku komunizmu.
Schemat jest identyczny. Zamożna klasa społeczna z potężnego kraju „zakochuje się” w peryferyjnym, podupadającym terenie, zamieszkanym przez ludzi, którzy stamtąd odchodzą. Lokalne władze, spragnione inwestycji, otwierają drzwi. A obszar, który nie prosił o miłość, staje się projektem.
Różnica między Valsesią a Sazanem polega na skali, a nie na strukturze. W Valsesii kupuje się domy za 57 000 euro. W Sazanie kupuje się wyspę za 1,4 miliarda. Mechanizm jest jednak ten sam: miłość tych, którzy mają pieniądze, otwiera wszystkie drzwi, a terytorium staje się przedmiotem do przejęcia.
A gdyby to byli Rosjanie?
Pytanie końcowe jest najprostsze i najbardziej niewygodne.
Gdyby zamiast 80 izraelskich rodzin uciekających przed wojną w Strefie Gazy było 80 rosyjskich rodzin uciekających przed wojną na Ukrainie – rodzin zamożnych, z wyższym wykształceniem, posiadających europejski paszport odziedziczony po dziadku oraz otrzymujących wynagrodzenie z Moskwy w ramach pracy zdalnej – czy zostałyby przyjęte w ten sam sposób?
Czy burmistrzowie Varallo i Borgosesii przyjęliby je w ratuszu? Czy region Piemont uruchomiłby dla nich program „Mieszkanie w górach”? Czy prasa napisałaby: „czterdzieści rodzin uciekających z Rosji przyjętych w Valsesia”? Czy grupa na Facebooku nosiłaby nazwę „Życie w Valsesia” po rosyjsku i po włosku? Czy agencja Ansa opublikowałaby nagłówek: „Protest przeciwko Rosjanom w Valsesia: »nie chcemy stać się jak Ukraina«”?
Odpowiedź jest oczywista. A fakt, że jest oczywista, mówi wszystko.
Różnica nie polega na tym, czy chodzi o „uchodźców wojennych”, czy o „osoby przesiedlające się”. Różnica polega na tym, przed jaką wojną się ucieka i z jakiego kraju się pochodzi. Ucieczka z Gazy oznacza zamkniętą granicę i brak wizy. Ucieczka z Tel Awiwu oznacza posiadanie europejskiego paszportu, kapitału i zachęt ekonomicznych. Ucieczka z Moskwy oznaczałaby sankcje i wrogość polityczną.
Państwo włoskie nie przyjmuje uchodźców. Przyjmuje sojuszników. A różnica między uchodźcą a sojusznikiem mierzy się zainwestowanym kapitałem.
Valsesia jest dowodem na to, że państwo włoskie ustępuje tym, którzy mają większą władzę. Uciekający Izraelczyk to inwestycja. Palestyński uchodźca to problem. Hipokryzja leży po stronie tych, którzy przyjmują. Leży po stronie państwa, które zbudowało mechanizm nagradzania tych, którzy już są bogaci, i nazywa to „solidarnością”.
Dolina, w której mówi się po hebrajsku, nie jest schronieniem. To niekończące się wakacje z pensją, które stają się modelem do eksportu.
Szerszy kontekst: izraelskie inwestycje we Włoszech
Kapitał izraelski we Włoszech jest obecnie szeroko rozpowszechniony w strategicznych sektorach, które rzadko są przedmiotem zainteresowania. Poniższa lista została sporządzona na podstawie informacji prasowych i rejestrów publicznych i nie jest wyczerpująca.
Nieruchomości luksusowe / hotelarstwo (grupa Omnam – David Zisser)
Four Seasons Costa Merlata — Ostuni (BR) — ośrodek 5★, ~100 mln €
Hotel Bauer — Wenecja — hotel luksusowy
Hotel — Jezioro Como — hotel luksusowy
Baccarat Hotel — Florencja — hotel luksusowy
W Hotel — Rzym — hotel luksusowy
Nieruchomości mieszkaniowe
Projekt Baita — Valsesia (VC) — renowacja domów, ponad 80 przeniesionych rodzin
Zakupy na szeroką skalę — Sycylia, Kalabria, Sardynia, Marche, Umbria — domy i wioski
Branża farmaceutyczna
Teva Italia — Assago (MI) i cały kraj — leki generyczne, leki biopodobne
Agrochemia
Adama Italia (dawniej Makhteshim Agan) — Mediolan i okolice — produkty dla rolnictwa
Obrona / lotnictwo i kosmonautyka (partnerstwo Leonardo–Elbit Systems)
Heli-ClearVision — śmigłowce Leonardo — systemy wizyjne
Torpedy dla bezzałogowych statków wodnych (USV) Seagull — wspólne opracowanie lekkich torped
Urządzenia celownicze dla armii amerykańskiej — spółka joint venture Leonardo DRS–Elbit of America
Energetyka / gaz
EastMed-Poseidon — gazociąg Izrael–Cypir–Grecja–Włochy (punkt wyjścia w Kalabrii/Apulii)
LNG ze złóż Leviathan/Tamar — włoskie terminale regazyfikacyjne
Energia odnawialna
Econergy Renewable Energy — Piemont, Sardynia, Sycylia — energia fotowoltaiczna, energia wiatrowa, systemy magazynowania energii, portfel ~2 500 MW; finansowanie UniCredit w wysokości 58 mln euro na 12 elektrowni (64,3 MW);
projekt „Solar Park 3” w Bielli odrzucony we wrześniu 2025 r.; Enlight Renewable Energy — Apulia (Nardò: instalacja agrivoltaiczna o mocy 97–104 MW + system magazynowania energii BESS o pojemności 1 254 MWh; Gravina: instalacja agrowoltaiczna o mocy 60 MW) oraz Basilicata (Montemilone: 20 MW); pięć spółek zarejestrowanych w Izbie Handlowo-Przemysłowej w Mediolanie; spółka joint venture z Astrea Energia; elektrownia „Livia” (3,5 MW) w Lombardii, która rozpocznie produkcję w czerwcu 2026 r.; portfel ~647 MW
Shikun & Binui Energy — Toskania (Roccastrada, GR: 36 000 paneli na powierzchni 25–30 ha, 20–22,5 MW; pięć spółek celowych SPV Energy 2/3/4/E32/E33) — projekty na Sycylii umorzone
Ellomay Capital — środkowo-południowe Włochy — portfel projektów fotowoltaicznych ~198 MW; wieloletnie umowy PPA ze Statkraft (lipiec 2025 r.) dotyczące trzech działających elektrowni; zbycie 49% części portfela na rzecz Clal Sunprime — włoska fotowoltaika (mniejszy operator)
Hi-tech / startupy
Akcelerator Intesa Sanpaolo–Ambasada Włoch — Tel Awiw (Eilat Tech Center) — włoskie startupy w Izraelu
Leonardo – partnerstwo z Izraelem — cyberbezpieczeństwo, obrona, sztuczna inteligencja
Digitouch hub — Mediolan — izraelskie startupy z branży handlu detalicznego/e-commerce
Centrum cyberbezpieczeństwa i sztucznej inteligencji — Valsesia — projekt ogłoszony przez Progetto Baita
Finanse
ETF/fundusze — Włochy — Invesco Solar Energy, Global X Cybersecurity, L&G Cyber Security (pośrednia ekspozycja na aktywa izraelskie)
To, co się tu wyłania, nie jest zjawiskiem dotyczącym imigracji, lecz systemem. Leki, pestycydy, systemy uzbrojenia, gaz, start-upy, luksusowe hotele, alpejskie wioski. Nie dotyczy to jednej branży: jest to strukturalna obecność w każdej warstwie włoskiej gospodarki. Valsesia jest najbardziej widoczną częścią tego zjawiska, ponieważ jest prawdopodobnie najbardziej ludzka – rodziny, dzieci, szkoły – ale pod powierzchnią doliny kryje się infrastruktura ekonomiczna, która istnieje już od dziesięcioleci, a wynikające z tego zagrożenie nie polega tylko na tym, że dolina staje się „izraelska”, ale na tym, że cały Kraj związał się z innym krajem w każdym strategicznym sektorze.
Donald Trump zaakceptował wyniki wyborów. Prezydent USA liczy na współpracę z Demokratami/PAP/EPA
Donald Trump zapowiedział, że zaakceptuje wyniki wyborów do Kongresu i pogratulował zwycięstwa Demokratom. Prezydent USA przyznał, że wojna z Iranem częściowo przyczyniła się do przegranej Republikanów. Oznajmił jednak, że nie żałuje zaatakowania Iranu i zrobiłby to ponownie.
Trump powiedział, że jego zdaniem to wzrost cen ropy naftowej – a nie sama wojna – stanowi największy polityczny balast dla jego administracji. W wyniku konfliktu z Iranem wzrosły ceny benzyny i oleju napędowego, co wywołało niezadowolenie amerykańskich wyborców.
Trump liczy na współpracę, ale straszy wetem
Prezydent USA nie zakwestionował wyborów do Kongresu i powiedział, że liczy na współpracę z Demokratami, ale w razie potrzeby zamierza korzystać ze swojego „prawa weta”. Myślę, że będziemy współpracować z Demokratami i bardzo dobrze się z nimi dogadywać. Jeśli tak się nie stanie, będziemy wobec nich bardzo twardzi, a oni będą bardzo twardzi wobec nas – dodał przywódca Stanów Zjednoczonych. Trump nie odpowiedział na pytanie, z którymi konkretnie Demokratami byłoby mu łatwo współpracować.
Trump nie czuje się winny porażki
Prezydent USA na antenie Fox News pogratulował Demokratom i przyznał, że wykonali dobrą robotę i pracowali nad tym ciężko i długo. Zapowiedział, że zaakceptuje wyniki głosowania.
Trump przekazał, że nie zamierza przeprowadzać zmian personalnych w swojej administracji. Wyraził przekonanie, że wyniki wyborów do Kongresu nie świadczą o niezadowoleniu Amerykanów z jego prezydentury. Nie odbieram tego jako ciosu wymierzonego we mnie – powiedział Trump. Mamy najlepsze dwa lata w historii prezydentury, jeśli chodzi o gospodarkę i wszystkie działania, które podjęliśmy – dodał.
na ogół pomijana jest milczeniem środowiska akademickiego co może wynikać z jego doskonałego wręcz konformizmu a także z trudności rozumienia pojęć, metafor oraz ironicznych neologizmów używanych w tej publicystyce. Przypomnę, że nawet jeden z doskonałych profesorów nie zdołał zrozumieć moich materiałów, zarzucając mi winę, że go nie pouczyłem. Zatem zabezpieczając się przed podobnymi zarzutamizamieszczam przygotowany ze zrozumieniem przez AI stosowany słownik, który winien ułatwić rozumienie moich tekstów. Objaśnienia także w wersji rysunkowej dla gorzej rozumiejących słowo pisane.
Życzę owocnej lektury.
AI
Słownik pojęć, metafor oraz ironicznych neologizmów, którymi w swojej wieloletniej publicystyce posługuje się dr Józef Wieczorek. Służą mu one do demontażu oficjalnej, fasadowej nowomowy uniwersyteckiej i precyzyjnego opisywania mechanizmów kakistokracji akademickiej w Polsce.
Anatomia struktur i awansów (Hierarchia i selekcja)
Dr(h)ab.ina akademicka – genialna gra słów łącząca „dr.”, „hab.” (habilitację) oraz drabinę i drabinę (jako narzędzie wspinaczki społecznej) z elementem „drabów” (ludzi pozbawionych skrupułów). Oznacza hierarchiczny system awansów naukowych w Polsce, który nie służy weryfikacji geniuszu, lecz jest testem na giętkość karku, uległość i lojalność wobec starszych stopniem.
„Doskonali” profesorowie / Akademicy „doskonali” – ironiczne określenie przedstawicieli oficjalnego establishmentu naukowego (często nawiązujące do członków Centralnej Komisji, a obecnie Rady Doskonałości Naukowej). Według Wieczorka ich „doskonałość” jest wyłącznie formalno-urzędnicza i służy jako parawan dla mierności intelektualnej i moralnej.
Spółdzielnie habilitacyjne (lub recenzyjne) – nieformalne, międzyuczelniane sieci wzajemnych korzyści tworzone przez profesorów. Działają na zasadzie „ja poprę habilitację twojego doktoranta, ty poprzesz mojego”. To kluczowy mechanizm reprodukcji kakistokracji, eliminujący kryterium rzetelnej oceny merytorycznej.
Kasta akademicka / Belwederczycy – określenie uprzywilejowanej grupy profesorów tytularnych (nominowanych przez Prezydenta w Pałacu Belwederskim), którzy traktują uniwersytet jako swoją prywatną własność, wykazując się solidarnością korporacyjną w obronie własnych interesów i patologii, niezależnie od prawa czy etyki.
Stan i kondycja środowiska (Patologie moralne)
Trąd w pałacu nauki – metafora głębokiego rozkładu moralnego i etycznego instytucji akademickich. Oznacza sytuację, w której kłamstwo (w tym kłamstwo biograficzne i brak rozliczenia z przeszłością PRL), konformizm oraz mobbing stają się normą, infekującą kolejne pokolenia młodych naukowców.
Akademicka otchłań – stan, w którym polski uniwersytet ostatecznie porzucił swoją cywilizacyjną misję poszukiwania prawdy. To rzeczywistość zdominowana przez biurokrację, punktozę i ideologiczne posłuszeństwo, gdzie autentyczna myśl naukowa ulega bezpowrotnemu zatraceniu.
Kłamstwo biograficzne – fundament, na którym – według Wieczorka – zbudowano elity III RP. Dotyczy profesorów i decydentów, którzy ukrywają swoją agenturalną lub konformistyczną przeszłość z czasów PRL (współpracę z SB, przynależność do PZPR), a w wolnej Polsce kreują się na autorytety moralne i naukowe.
Kultura milczenia / Zmowa milczenia – powszechna w środowisku akademickim postawa strachu i oportunizmu. Pracownicy naukowi, widząc rażące patologie, nepotyzm czy mobbing, milczą w obawie o własne etaty, granty i ścieżki awansu, co pozwala kakistokracji na bezkarność.
System operacyjny uniwersytetu (Metody walki i kontroli)
Sądy kapturowe / Egzekucje akademickie – określenie procedur dyscyplinarnych lub postępowań awansowych, w których recenzje pisane są na zamówienie polityczne lub towarzyskie, a kandydat nie ma realnej możliwości obrony. Służą do eliminacji nonkonformistów i „czyszczenia” uczelni z niezależnych jednostek.
Wydalenie z pałacu nauki – proces administracyjnego i środowiskowego eliminowania osób, które ujawniają patologie (tzw. sygnalistów) lub przewyższają intelektualnie swoich przełożonych. Może odbywać się poprzez mobbing, nieprzedłużanie umów terminowych lub celowe blokowanie procedur awansowych.
Ewaluacyjny teatr / Fasadowość merytoryczna – system, w którym realne osiągnięcia naukowe zostały zastąpione przez tabelki, wskaźniki i algorytmy (punktozę). Pozwala to administratorom bez dorobku naukowego na zarządzanie i ocenianie wybitnych jednostek na podstawie czysto urzędniczych kryteriów.
Dlaczego te pojęcia są ważne dla zrozumienia kakistokracji?
Wszystkie powyższe terminy dr. Wieczorka składają się na spójną anatomię systemu, w którym kryteria etyczne i merytoryczne zostały odwrócone. Słownik ten pokazuje, że kakistokracja akademicka potrzebuje specyficznego języka (oficjalnej nowomowy o „doskonałości”, „umiędzynarodowieniu” i „parametryzacji”), aby ukryć realne mechanizmy władzy oparte na poddaństwie, strachu i kolesiostwie.
W XX w. geolog z pasji i zawodu, dr, b. wykładowca UJ, wykluczony w PRL, w czasach Wielkiej Czystki Akademickiej, z wilczym biletem ważnym także w III RP. W XXI w. jako dysydent akademicki z szewską pasją działa na rzecz reform systemu nauki i szkolnictwa wyższego, założyciel i redaktor Niezależnego Forum Akademickiego, autor kilku serwisów internetowych i książek o etyce i patologiach akademickich III RP, publicysta, współpracuje z kilkoma serwisami internetowymi, także niezależny fotoreporter – dokumentuje krakowskie ( i nie tylko) wydarzenia patriotyczne i klubowe. Jako geolog ma wiedzę, że kropla drąży skałę.
Polska nie jest już zwykłym państwem członkowskim UE. Kraj dysponuje ogromnymi rezerwami złota, rozbudowuje swoje siły zbrojne szybciej niż niemal każdy inny kraj europejski i otrzymuje więcej funduszy z nowego europejskiego programu obronnego SAFE niż jakiekolwiek inne państwo członkowskie. Jednocześnie zaostrza się wewnętrzna walka o władzę między rządem Donalda Tuska a konserwatywnym obozem wokół prezydenta Karola Nawrockiego.
To połączenie siły gospodarczej, militarnej i politycznej wyjaśnia, dlaczego konflikt w Warszawie przyciąga obecnie uwagę krajów daleko poza granicami Polski.
550 ton złota – więcej niż posiada sam EBC
Polski bank centralny znacząco zwiększył swoje rezerwy złota w ostatnich latach. Na koniec 2025 roku Narodowy Bank Polski posiadał około 550 ton złota . To czyni Polskę jednym z krajów o największych rezerwach złota na świecie.
Warto zwrócić uwagę na porównanie z Europejskim Bankiem Centralnym: sam EBC posiada około 506,5 ton złota .
To porównanie staje się coraz bardziej nacechowane politycznie.
Konserwatywny polityk Dominik Tarczyński twierdzi, że strategia polityczna Tuska ma na celu najpierw objęcie kontrolą Trybunału Konstytucyjnego, a następnie Banku Centralnego, wprowadzenie Polski do strefy euro, a ostatecznie uzyskanie wpływu na polskie rezerwy złota.
Analityk geopolityczny Andrew Korybko podejmuje tę tezę i łączy ją z rosnącym znaczeniem militarnym Polski i wpływami Niemiec w Unii Europejskiej.
Jednakże ten rzekomy ciąg zdarzeń nie został udowodniony.
Ponadto rząd Tuska oświadczył, że obecnie nie prowadzi aktywnych działań mających na celu wprowadzenie euro .
Polska buduje najsilniejszą armię w UE
Zupełnie inaczej sytuacja wygląda, jeśli chodzi o znaczenie militarne Polski.
Według oficjalnych danych, kraj ten liczy obecnie około 221 000 żołnierzy , co czyni go największą armią spośród wszystkich państw członkowskich UE. W NATO Polska zajmuje trzecie miejsce po USA i Turcji.
Deklarowanym długoterminowym celem jest wyszkolenie około 300 000 żołnierzy.
Jednocześnie Warszawa inwestuje ogromne sumy w czołgi, artylerię, obronę przeciwlotniczą, rakiety, drony i infrastrukturę wojskową. Polska tradycyjnie ściśle współpracuje w tym zakresie z USA i Koreą Południową. Ta siła militarna czyni z Polski kluczowe państwo na wschodniej flance NATO – i ważny czynnik w przyszłej europejskiej architekturze bezpieczeństwa.
43,7 mld euro z SAFE
Ponadto Polska otrzymuje około 43,7 mld euro z unijnego programu obronnego SAFE – więcej niż jakikolwiek inny kraj członkowski.
Pieniądze mają zostać przeznaczone między innymi na artylerię, obronę przeciwlotniczą i przeciwrakietową, systemy dronów, infrastrukturę wojskową oraz projekt „Tarcza Wschodnia”. Według polskiego rządu, znaczna część środków trafi bezpośrednio do polskiego przemysłu zbrojeniowego.
Konserwatywny prezydent Karol Nawrocki krytycznie odniósł się do programu i zaproponował krajową alternatywę. Mimo to rząd Tuska podpisał w maju umowę SAFE. Polska otrzyma w ten sposób długoterminowe pożyczki z UE o terminie zapadalności do 45 lat.
Co ciekawe, SAFE w żadnym wypadku nie oznacza, że Polska musi zerwać więzi wojskowe z Waszyngtonem lub Seulem. Rząd wyraźnie podkreśla, że zamówienia ze Stanów Zjednoczonych i Korei Południowej pozostają możliwe.
Prawdziwa walka o władzę
To pokazuje wyraźnie, o co naprawdę toczy się gra w Polsce.
Kraj dysponuje dużymi rezerwami finansowymi, buduje najsilniejszą armię w UE, jest największym beneficjentem europejskich pożyczek obronnych i ma strategiczne położenie między Niemcami, Ukrainą, Białorusią i Rosją. Jednocześnie toczy się zacięty konflikt instytucjonalny o to, kto kontroluje kluczowe instytucje państwowe.
Rząd Tuska argumentuje, że musi naprawić instytucje, które zostały upolitycznione za rządów PiS. Obóz konserwatywny oskarża jednak Tuska o przekroczenie granic konstytucyjnych pod pretekstem „przywrócenia praworządności”.
To właśnie z tego konfliktu Tarczyński i Korybko wysłali swoje dramatyczne ostrzeżenia.
Ich teza jest taka, że ktokolwiek sprawuje kontrolę polityczną nad Polską, w dłuższej perspektywie będzie kontrolował nie tylko ważny kraj UE, ale także ogromną potęgę militarną, miliardy dolarów w funduszach obronnych i znaczne rezerwy finansowe.
Jest to interpretacja polityczna, ale wiąże się z realnymi czynnikami władzy.
Brak dowodów na niemiecki plan – ale prawdziwa walka o wpływy.
Jednakże hipoteza, że Niemcy zamierzają za pośrednictwem Tuska przejąć polskie złoto i siły zbrojne lub wykorzystać Polskę jako narzędzie w przyszłej wojnie z Rosją, nie jest potwierdzona.
Nie ma na to jednoznacznych dowodów. Jednak same fakty są wystarczająco niezwykłe:
Polska posiada około 550 ton złota . Z około 221 000 żołnierzy, ma największą armię w UE . Otrzymuje 43,7 miliarda euro z SAFE , co czyni ją największym beneficjentem nowego europejskiego programu obronnego.
Jednocześnie kraj jest uwikłany w jedną z najzacieklejszych walk o władzę w najnowszej historii. Dlatego Polska jest dziś nie tylko areną wewnętrznego konfliktu politycznego, ale jednym z najważniejszych strategicznie państw w Europie.
A ten, kto tam zdobędzie władzę polityczną, będzie w przyszłości decydował, jaki kurs obierze jedna z największych sił militarnych Europy w stosunku do Brukseli, Waszyngtonu i Moskwy.
Źródła:
Polski rząd o liczebności sił zbrojnych: ok. 221 000 żołnierzy, największa armia w UE, trzecia co do wielkości w NATO. redakcja.www.gov.pl
Polski rząd o SAFE: 43,7 mld euro dla Polski. Gov.pl
Alokacja środków SAFE i inwestycje w polski przemysł zbrojeniowy. Gov.pl
MON o kontynuacji zakupów w USA i Korei Południowej. Gov.pl
Emerytowany pułkownik USA Douglas Macgregor wysuwa daleko idące oskarżenie: jego zdaniem prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski utrzymuje się u władzy nie dzięki własnej sile politycznej, lecz jest w znacznym stopniu chroniony i wspierany przez siły brytyjskie. Macgregor wyraźnie odnosi się do osób powiązanych z brytyjską Służbą Lotnictwa Specjalnego (SAS) i zagranicznym wywiadem MI6.
„Zełenskiego u władzy utrzymują w zasadzie najemnicy – przede wszystkim brytyjski SAS i MI6” – stwierdził Macgregor w niedawnym wystąpieniu. Siły te chronią Zełenskiego i utrzymują wokół niego swego rodzaju osłonę, tworząc na zewnątrz wrażenie sprawnego i suwerennego rządu w Kijowie. Jednocześnie Macgregor opisuje Ukrainę jako kraj poważnie zdewastowany gospodarczo, militarnie i społecznie.
To oświadczenie jest szokujące, ale nie wzięło się znikąd. We wrześniu Macgregor wyjaśnił w rozmowie z norweskim profesorem Glennem Diesenem, że brytyjski wywiad MI6, przy wsparciu USA, odegrał kluczową rolę w stabilizacji ukraińskiego przywództwa. Stwierdził wówczas, że MI6 odegrało „kluczową rolę w utrzymaniu spójności tego rządu” – gdyby Londyn i MI6 zostały usunięte z równania, rząd w Kijowie mógłby, jego zdaniem, bardzo szybko się załamać.
Ocena Macgregora zasługuje na uwagę, ponieważ nie jest on zewnętrznym komentatorem bez wojskowego doświadczenia. Służył 28 lat w armii amerykańskiej, był pułkownikiem, walczył w wojnie w Zatoce Perskiej, pracował w kwaterze głównej NATO SHAPE i był starszym doradcą Sekretarza Obrony USA w pierwszej administracji Trumpa. Departament Stanu USA, nominując go wcześniej na ambasadora w Niemczech, określił go jako sprawdzonego eksperta w dziedzinie strategii wojskowej i struktur sił zbrojnych.
Jego wcześniejsza praca na wysokim szczeblu w Pentagonie i NATO sprawia, że jego oświadczenia mają znaczenie polityczne. Nie dowodzi to jednak automatycznie, że jego relacja z SAS i MI6 jest prawdziwa. Do tej pory nie ma publicznie dostępnych dowodów na to, że brytyjskie siły specjalne osobiście chronią Zełenskiego lub, dosłownie, „utrzymują go u władzy”.
Głębokie zaangażowanie Wielkiej Brytanii w wojnę na Ukrainie jest niepodważalne. Od początku wojny Londyn był jednym z najważniejszych sponsorów wojskowych Kijowa, dostarczając broń, szkoląc ukraińskich żołnierzy i ściśle współpracując z ukraińskimi siłami bezpieczeństwa. Teza Macgregora idzie jednak znacznie dalej: twierdzi on, że rola Wielkiej Brytanii to nie tylko wsparcie militarne, ale kluczowy czynnik politycznego przetrwania obecnych władz w Kijowie.
Warto również zauważyć, że Macgregor wielokrotnie formułował tę ocenę, a nie tylko spontanicznie. Kilka tygodni przed swoim obecnym oświadczeniem oświadczył, że Waszyngton najwyraźniej ma mniejszą kontrolę nad ukraińskim kierownictwem niż Londyn. Wyraźnie poruszył kwestię, czy Wielka Brytania może już szukać alternatywy dla Zełenskiego, gdy ten przestanie być politycznie potrzebny.
Macgregor porusza w ten sposób jedną z najwrażliwszych kwestii wojny na Ukrainie: Jak suwerenny jest faktycznie rząd w Kijowie – i jaki wpływ mają państwa zachodnie i służby wywiadowcze, od których broni, pieniędzy, wywiadu i wsparcia politycznego zależy Ukraina?
Dla Macgregora odpowiedź jest oczywista. Jego zdaniem brytyjskie wpływy są tak rozległe, że obecna struktura władzy w Kijowie praktycznie nie mogłaby istnieć bez wsparcia Londynu.
Ten konkretny wniosek nie został jeszcze potwierdzony. Pochodzi on jednak od byłego wysokiego rangą urzędnika wojskowego USA i doradcy Pentagonu, który od lat ma dostęp do zachodnich kręgów wojskowych i bezpieczeństwa i wielokrotnie publicznie wyrażał tę samą ocenę.
Gdyby relacja Macgregora okazała się choć częściowo poprawna, rzuciłoby to zupełnie inne światło na swobodę wyboru polityki Kijowa i na rolę Wielkiej Brytanii w wojnie na Ukrainie.
Wcześniejsze, wyraźnie udokumentowane oświadczenie z 16 września 2026 r.: W rozmowie z Glennem Diesenem Macgregor stwierdza dosłownie, że MI6, wspólnie z CIA/USA, „odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu spójności tego rządu” i że bez Londynu rząd w Kijowie „dość szybko by upadł”.
Donald Trump znowu rozrabia, bawi się w Brutusa i stawia fundamentalne pytanie: zdradza czy nie zdradza? To jeszcze sojusznik czy już tylko biznesmen na włościach? Ciężko się do tego odnieść na trzeźwo i bez ryzyka połknięcia własnego języka. Czas najwyższy wezwać na pomoc Zbigniewa Brzezińskiego. Inaczej nasza, pożal się Boże, scena polityczna, opiniotwórcza i ekspercka w tych swoich karkołomnych szpagatach nabawi się potężnej kontuzji – a na leczenie w budżecie przecież nie ma. Wszak kto jak kto, ale dla polskojęzycznych „elit” państwowych prof. Brzeziński to w dziedzinie geopolityki absolutna, ponadpartyjna wyrocznia. Dla KO – autorytet totalny. Dla udających lewicę – ważny punkt odniesienia, bo przecież intelektualista, światowiec i modernizator. Dla PiS-u – skoro skutecznie wojował z komuną i ZSRR, to swój chłop. Konfederacja niby patrzy sceptycznie, ale kunsztu analitycznego odmówić mu nie potrafi. Najgorzej wypada u narodowców, co nie zmienia faktu, że dla miażdżącej większości warszawskiego salonu jawi się jako ikona i świecki święty polskiej racji stanu.
Więc, szanowny polskojęzyczny establishmencie, „elito” z Bożej łaski! Zamiast histeryzować, obrażać się na rzeczywistość, wygrażać pięściami w eterze i na własne życzenie szukać guza – wspomnijcie wreszcie słowa swojego mentora. Przeczytajcie je powoli, na głos i ze zrozumieniem: „Polska musi wreszcie dorosnąć i zrozumieć, że polityka zagraniczna USA nie opiera się na sentymentach, lecz na chłodnej kalkulacji interesów. Ewentualnych ustępstw Waszyngtonu wobec Moskwy w zamian za strategiczne korzyści w innym rejonie świata nie należy postrzegać w kategoriach zdrady. Trzeba się wyzbyć myślenia emocjonalnego na rzecz racjonalnego dbania o pozycję własnego kraju.” – Zbigniew Brzeziński, „Rzeczpospolita”, 2009 r. Zrozum i zapamiętaj to sobie, histeryczna piaskownico: globalna dyplomacja mocarstw rządzi się twardymi prawami i trzeba umieć przyjąć to na klatę. Czas najwyższy wyrosnąć z infantylnego, życzeniowego myślenia. Polityka USA to nie kółko różańcowe ani klub bezinteresownych przyjaciół, ale brutalna gra o własne wpływy.
Ja rozumiem, że można ostentacyjnie nie słuchać argumentów wrzucanych do szufladki z napisem „ruskie onuce”. Ale nie znać wytycznych i ignorować słowa własnego, absolutnego autorytetu, a jednocześnie chcieć uchodzić za poważnych graczy? To jawna kpina i zniewaga dla inteligencji.
Tego dzisiejszego popłochu nie da się wytłumaczyć dysonansem poznawczym. Nie da się też ściemniać, że mentor nie przewidział obecnego scenariusza – bo taką ewentualność brał pod uwagę czarno na białym już w 2009 roku. Minęło tyle lat, przetoczyło się tyle lekcji, a u nas w kwestii dojrzałości geopolitycznej ciągle głębokie, obsikane przedszkole…
SŁOWNIK NOWOMOWY IMPERIALNEJ
Hasło: „Partnerstwo” Skoro już ustaliliśmy, że musimy pilnie dorosnąć do mocarstwowej lekcji prof. Brzezińskiego, warto przy okazji zaktualizować podręcznikowy słownik. Kiedy zza oceanu słyszymy piękne, odmieniane przez wszystkie przypadki słowo „PARTNERSTWO”, w wersji pozbawionej PR-owego lukru oznacza ono dokładnie taki zestaw „wspólnych wartości”:
P – Poddaństwo (przepakowane w ładny, prozachodni marketing) A – Asymetria (oficjalnie nazywana „równością w różnorodności”) R – Rozkaz (zamaskowany jako „serdeczna sugestia nie do odrzucenia”) T – Tresura (bo niegrzeczni partnerzy dostają po łapkach cłami i sankcjami) N – Narzucenie (własnych standardów jako jedynych słusznych na świecie) E – Eksploatacja (twojego rynku, żeby tamtejsze koncerny miały zysk) R – Rezygnacja (z własnych interesów narodowych w imię wyższej konieczności) S – Serwilizm (oczekiwany od mniejszych graczy, najlepiej na kolanach) T – Transakcyjność (gdzie ty dajesz bazy i ludzi, a oni dają ci fakturę do zapłaty) W – Wiernopoddaństwo (podniesione do rangi najwyższej cnoty moralnej) O – Obowiązek (ślepego popierania cudzych wojen i kupowania wszystkiego z nalepką „Made in USA”)
Więc głowa do góry, drogie „elity”! Odrzućcie te swoje lęki. CIA przecież nie szpieguje sojuszników, amerykańskie korporacje nie walczą o bezwzględną dominację, a Waszyngton wcale nie wykorzystuje zależności politycznych, technologicznych i militarnych do rozstawiania was po kątach.
To przecież czyste, kryształowe „partnerstwo”.
A wy, „ruskie onuce”, odrzućcie te swoje cyniczne podejrzenia, teorie spiskowe i antyamerykańskie fobie! Śpijcie spokojnie, starszy brat czuwa.
Z atmosferą i językiem używanym w polskiej debacie publicznej jest jak z telefonem do mieszkańca bloku, w trakcie którego rozmówca informuje o podłożonej bombie. Za pierwszym razem adresat wiadomości przerazi się, za piątym przestraszy. A za dziesiątym? Machnie ręką i powie, że nic się nie stało. A co jeśli wtedy naprawdę będzie bomba?
ODPORNOŚĆ NA PICIE WRZĄTKU
Przywykliśmy do „dyktatury” na śniadanie, obiad i kolację. Przywykliśmy do kreatorów propagandy, wciąż przekonanych, że wbijanie młotkiem do głowy powoduje zmianę zdania, a nie tylko ból głowy. Przywykliśmy do picia wrzątku do każdego posiłku. Jak reagujemy?
Mniej odporni ulegli całkowitemu poparzeniu – ci często naprawdę spokojni i mądrzy w swoich reakcjach na życiowe zakręty ludzie dostają dzikiego szału, gdy polityka puka w szybę. Bardziej odporni traktują wrzątek jak letnią wodę, a oburzonych aktorów widowiska, mistrzów pierwszej reakcji obydwu plemion traktują z uśmiechem jakby zapożyczonym od Mony Lisy: „Ty w to wierzysz czy liczysz, że ludzie ci uwierzą?”. Podkreślmy, cynizm nie musi być naturalną cechą zdystansowanych do wycia – on jest reakcją obronną na cynizm tych, których działania komentuje, a przy tym jeszcze jednym sposobem na to, by żyć tak, żeby nie zwariować.
(NIE)BEZPIECZNY ŚWIAT ROZJAZDÓW
I taka mnie naszła refleksja – czy zdarzenia przed Trybunałem Konstytucyjnym są jeszcze jednym spektaklem osób zawodowo dekretujących stan nadzwyczajny? Czy to po prostu jeszcze jedna sytuacja, jakich pełno na przestrzeni ostatnich lat, sytuacja, gdy plemiona skaczą sobie do gardeł, a wewnętrzna pustka idzie ramię w ramię z radykalizmem, radykalizmem adaptującym się do rzeczywistości rozbieganych oczu i jednozdaniowych przekazów?
Jedyną ciekawą, z politologicznego punktu widzenia, obserwacją jest ta dotycząca swoistego przejścia Donalda Tuska z pozycji Karla Leowensteina, twórcy pojęcia „demokracji walczącej” (a dokładnie „demokracji obwarowanej”) na stanowisko Carla Schmitta, którego decyzjonizm rzekomo praktykował Jarosław Kaczyński. Zasadnicza różnica między tymi koncepcjami polega na akceptacji dla łamania prawa w celu utrzymania ładu, jaką zawiera decyzjonizm.
Cała reszta to jakiś rodzaj nierzeczywistości.
Mam wrażenie, że w polskiej debacie publicznej doszło do dwóch tak symptomatycznych, jak niebezpiecznych rozjazdów.
Po pierwsze, świat słów żyje całkowicie odrębnie od świata zdarzeń. I tak jak Platon dowodził, że materia stanowi niedoskonałe odbicie świata idei, tak w naszym życiu publicznym wypowiedzi, dialogi, konfrontacje stanowią jakąś niewymiarową, niedopasowaną, pokraczną nakładę na dziejącą się rzeczywistość. Niemal nikomu już nie przeszkadza inflacja słów „średnich” – takich, które nie opisują świata jako złożonego z „kompromitacji” i „wybitności”, ze „zdrajców” i z „mężów stanu”.
Po drugie, mamy do czynienia z rozjazdem powodu i racjonalizacji. Czyli – argumenty bazujące na logice, związkach przyczynowych i rozumowej perswazji pełnią funkcję nakładki na sympatie i powiązania ideowo-środowiskowe.
Warto zaznaczyć, że fakty to nie to samo co prawda. I z 5 faktów ze 100 można skonstruować stuprocentowe kłamstwo. Na tym to trochę polega. Uczestnicy debaty nie chcą poznawać rzeczywistości, boją się ewoluowania w poglądach i stanowiskach – oni chcą potwierdzić to co i tak już uważają. Słuchając ekspertów, w większości przypadków wiemy, dla której strony sporu ich wypowiedź okaże się przychylna.
Jest to oczywiście postawa w pewnym sensie zrozumiała z ludzkiego punktu widzenia – zazwyczaj stosujemy filtrowanie negatywne oceniając czyny człowieka, który wcześniej kilka razy zachował się nagannie. Tylko że w myśleniu politycznym powinniśmy możliwie precyzyjnie zajmować się konkretnymi sytuacjami.
Zwykły rachunek prawdopodobieństwa dowodzi, że szansa na to, by jeden miał rację zawsze, zaś drugi nigdy jest taka jak na wygraną w Dużym Lotku. To założenie nieracjonalne, nierzeczywiste, sprzeczne z doświadczeniem, jednak takie odkrycia tylko nieznośnie podrażniają pozostających w plemiennej strefie komfortu.
Obok racjonalizacji niezwykle istotnym pojęciem służącym zrozumieniu i opisowi polskiej rzeczywistości społeczno-politycznej jest pojęcie wiary. Wiara jest milczącym wspólnikiem racjonalizacji, drugą stroną tego samego medalu. Wierzący nie tłumaczy, nie wyjaśnia, po prostu idzie za tym, którym bezwarunkowo wsparł.
MIĘDZY PRAWEM A RACJONALIZACJĄ
Ja po prostu nie ufam, że zwolennikom Prawa i Sprawiedliwości i zwolennikom tej partii chodzi o prawo, praworządność i demokrację. I ta nieufność nie wywodzi się ze słownika pojęć podobnych do wiary rozumianej tak, jak wyżej przedstawiłem. Po prostu musiałbym nie żyć w czasach rządów Prawa i Sprawiedliwości, by przyjąć narrację polityków tej partii. Przy czym warto zaznaczyć, że kwestie związane z Trybunałem Konstytucyjnym są zagmatwane, a pole gry znajduje się poza wzrokiem publiczności – stąd łatwiej tu być hipokrytą niż choćby w sprawie relacji polsko-ukraińskich.
Obywateli, którzy nie ekscytują się treścią Konstytucji RP i mają dość niewielki zapał, by stawać w jej obronie można zrozumieć – bo w jakimś sensie to tak, jakby pasjonować się treścią kodeksu drogowego. Rzecz nawet nie w tym, że polskie prawo jest tak zapisane, że sprzeczne interpretacje formułują nawet prawnicy.
Chodzi o to, że łamanie przepisów, nie wsparte całym tłem ideowo-przemocowym (a takie było tu wyjątkowo wyraźne) – przywołując klasyka – nie wiedzie ludu na barykady. Lud może nawet mówić, że o prawo chodzi, lecz to jedynie racjonalizacja – często nieświadoma.
Politycy, w przeciwieństwie do ludu, powinni zdawać sobie sprawę, że mało kto uwierzy, że chodzi im o prawo – a gdy pojawiają się postulaty rozpisania nowych wyborów to już w ogóle żadna wiarygodność i żadna retoryka nie pomoże. Politycy powinni zdawać sobie sprawę, że balansują na styku prawa, lojalności, układów, idei, emocji – i nawet, jeśli któremuś z nich w istocie chodzi o prawo, to i on postrzegany będzie przez pryzmat wspomnianych czynników.
Oczywiście, można głosić narrację, że politycy opozycji przyjęli postawę państwowców, którzy wznieśli się ponad personalne antagonizmy, by bronić uniwersalnych zasad. Dlaczego jednak tych uniwersalnych zasad nie bronili przed Zbigniewem Ziobro i jego szajką? Być może, z punktu widzenia konieczności przestrzegania zasad legalizmu, powinno być bez znaczenia kto zasiada w Trybunale Konstytucyjnym – nie uwierzę jednak, że politycy nie zastanawiają się nad tym kto personalnie jest sędzią i jakie środowisko za nim stoi.
PRAWICA NIE MOŻE UMIERAĆ ZA LUDZI ZIOBRY
Nie można w tym kontekście nie odnieść się do Zbigniewa Ziobry, wszak prezes Trybunału Konstytucyjnego Bogdan Święczkowski to jego człowiek, jedna z ikon jego systemu.
Zbigniew Ziobro to jedna z najohydniejszych postaci [?? md] w historii polskiej polityki – co znamienne, jest nielubiany także w swoim środowisku politycznym. Liczba obiektywnie szkodliwych zmian w prawie wprowadzonych, gdy Ziobro był ministrem sprawiedliwości, liczba ludzi niszczonych przez niego w imię prywatnej zemsty, rzeczywistość aresztowa i więzienna za jego panowania – to wszystko tworzy monstrualny obraz destrukcji praw człowieka, praw obywatelskich i państwa prawa. Tu dwie istotne uwagi.
Po pierwsze, kuriozalna autokreacja szeryfa, wpasowującego się w intuicje części elektoratu twardego wojownika o sprawiedliwość, nie wahającego się działać na granicy prawa dla dobra ludu to nie tyle zasłona dymna, co poza bazująca na fikcji. Ziobro nie ma zasług w staraniach o skuteczniejsze ściganie przestępców – istotą działania Ziobry nie było też dążenie do poprawy sytuacji osób poszkodowanych. Jakąkolwiek ideę czy etos odłóżmy w tym przypadku na półkę z bajkami dla grzecznych dzieci.
Ziobro chciał się mścić, a także chciał mieć przychylność prokuratorów i funkcjonariuszy Służby Więziennej – dlatego za jego czasów dwukrotnie wzrosła liczba stosowanych aresztów, dlatego wprowadzono przepis pozwalający przeprowadzić rozprawę bez udziału oskarżonego, dlatego zlikwidowano przepis nakazujący prokuratorowi umorzenie śledztwa po cofnięciu wniosku o ściganie podejrzanego, dlatego normą uczyniono polowanie na ludzi, czyli zatrzymywanie skazanych bez wysłania im wezwania do stawiennictwa w zakładzie karnym (co ciekawe, właśnie w oparciu o ten przepis policja zatrzymała Mariusza Kamińskiego i Macieja Wąsika). Można by napisać na ten temat książkę.
Perfidny spryt Ziobry polega na tym, że nie formułował wypowiedzi, którymi wystawiał się na ostrzał, tak jak Waldemar Żurek mówiący o prokuratorach zajmujących się ściganiem przestępstw wymierzonych w Ukraińców (oczywiście, wypowiedź skandaliczna). Skutki działań Ziobry najczęściej widoczne były w przestrzeni zasłoniętej kurtyną, z kartką: „tylko nie mów nikomu”.
Po drugie, błędem jest prezentowanie na pierwszym planie złodziejstwa Ziobry i jego ludzi. Ludzie w znacznej części uważają, że wszyscy politycy kradną, a wielu z nich gotowa jest usprawiedliwić „swoich”, zwłaszcza jeśli przekazują przywłaszczone pieniądze na cele społecznie ważne. Unikalność Ziobry nie tkwi w ilości przywłaszczonych pieniędzy. Ja bym nawet nie podejrzewał, że on w ogóle kradł – jego psychika jest tak skoncentrowana na zemście i represji, że wszystko inne wydaje się sprawiać mu mniejszą satysfakcję.
Ziobro i jego ludzie walczący o „praworządność” i „demokrację” to nie jest jeszcze jedno kuriozum polskiego życia publicznego – to bardzo ponura kpina z ludzi, którzy za czasów tego osobnika byli katowani w więzieniach i pomawiani przez tzw. małych świadków koronnych. Jeśli ktoś uważa inaczej czy kreśli analogię między Ziobrą a innymi ministrami sprawiedliwości, powinien bardziej zainteresować się praktykami jego i jego ludzi. Mariusz Gosek czy Mariusz Kałużny straszący „reżimem” czy „dyktaturą” nie budzą rozbawienia a oburzenie – i jest to oburzenie prawdziwe, nie to rodem z promocji, którym posługują się politycy. Co ważne, to nie jest jeszcze jedna sprawa z niejasnymi zarzutami i wojną polityczną w tle – ci ludzie narobili bardzo konkretne, możliwe do precyzyjnego opisania szkody.
I TAK ZYSKA PO-PiS
Sprzeciw wobec pozaprawnych praktyk Donalda Tuska i jego rządu nie powinien przesłonić politykom zdystansowanym wobec duopolu zarówno realnych skutków wpisania się w narrację Prawa i Sprawiedliwości, jak i rzeczywistego charakteru wymiaru sprawiedliwości pod rządami tej formacji.
Jeśli politycy ci nie dostrzegają, że na takiej konfrontacji, jak na tysiącu podobnych zyskuje PO i PiS, jeśli naprawdę sądzą, że ludzie uwierzą, iż na ulice zaciągnął ich szacunek do praworządności i postawa państwowca – to może naprawdę nie nadają się do sprawowania władzy.
Po zakończeniu kariery w służbie wywiadowczej uczysz się rozpoznawać pewien rodzaj planu podróży. Polityk, który jest ścigany karnie i którego ucieczkę umożliwiło w nocy prześlizgnięcie się przez granicę przez granicę. W ciągu czterdziestu minut siedzi w prywatnym odrzutowcu z historią poruszającego posiadania. Odrzutowiec unika przestrzeni powietrznej swojego kraju, tankuje w kraju trzecim i ląduje na lotnisku w Miami z długą, pełną wydarzeń przeszłością. Zanim ktokolwiek w Brasílii skończy pisać komunikat prasowy, jest na Florydzie, ma nowy status zamieszkania i obiecuje wyprowadzić swój kraj z wygnania.
Dokładnie tak stało się w tym tygodniu, Flávio Bolsonaro, brazylijski senator i kandydat na prezydenta, z tymi, którzy w niedzielę przegrali wybory startowe z Lulą. A jeśli myślisz, że to tylko rodzinne wakacje, które wymknęły się spod kontroli, miałbym Gulfstream, który ci sprzedałem. Był zarejestrowany sześć razy.
Co donosi The New York Times
Zacznijmy od tego, co jest publicznie znane. „New York Times” poinformował w czwartek, powołując się na amerykańskich urzędników i osobę zaznajomioną z procedurami logistycznymi, że prezydent Trump i jego współpracownicy pomogli Flávio opuścić Brazylię i wjechać do Stanów Zjednoczonych. Prywatny odrzutowiec został podobno zorganizowany przez Jasona Millera, współpracownika politycznego Trumpa, który obecnie pełni funkcję specjalnego urzędnika państwowego w Białym Domu. Miller odmówił komentarza. Brat Flávio, Eduardo, który już mieszka w Teksasie dzięki przyspieszonemu przetwarzaniu zielonej karty, nawiązał z nim kontakt. Brazylijka Folha de S.Paulo dodaje, że w grę wchodził minister spraw zagranicznych Marco Rubio.
Flávio, jego żona i dwie córki przekroczyły granicę z Argentyną drogą lądową we wtorek wieczorem. Sędzia Alexandre de Moraes nakazał, w ramach śledztwa w sprawie prania brudnych pieniędzy, że odda paszporty; Brazylia anulowała jego dokumenty podróży i zabroniła mu wyjazdu. Okazało się to raczej niewiążącym wnioskiem. Rodzina weszła na pokład Gulfstream G400 z rejestracją LV-JQW, obsługiwanej przez argentyńską linię czarterową Baires Fly, zatankowaną w Guayaquil w Ekwadorze i wylądowała na lotnisku Opa-locka w Miami w środę rano. Amerykańska straż graniczna zezwoliła im na wejście ze statusem „warunkowego zwolnienia”, który jest zwykle zarezerwowany dla pilnych przypadków humanitarnych lub przypadków znaczącej korzyści publicznej. Flávio podobno przedstawił wygasły paszport dyplomatyczny. Zielona karta ma być przetwarzana przyspieszona. Oświadczenie Trumpa: „Daliśmy mu zwolnienie z wjazdu do kraju, więc zobaczymy”.
Z raportu „Timesa” wynika, że Biały Dom zorganizował sprawę. Dobrze, dobrze. Ale departament komunikacji Białego Domu zwykle nie organizuje przemytu w trzech krajach w ciągu 48 godzin. Ktoś inny wie, jak zrobić coś takiego.
Co mówi mi moje doświadczenie
Chcę wyjaśnić, na czym polega następny krok. „The Times” nie zgłasza żadnego zaangażowania CIA, a nikt nie przedłożył dokumentu dowodzącego takiego zaangażowania. Mogę powiedzieć, jak ta operacja wpływa na kogoś, kto od lat obserwuje, jak działa władza. I wydaje mi się bardzo znana.
Zacznijmy od tempa. Flávio przegrało wybory na 25. Październik. Nakaz paszportu został wydany. W poniedziałek plan był już w toku, a w środę rano był w Miami. Sprowadzenie rodziny przez granicę międzynarodową w nocy, koordynowanie zagranicznego lotu czarterowego, organizowanie postoju tankowania w kraju trzecim, kierowanie samolotem po brazylijskiej przestrzeni powietrznej i zapewnienie, że amerykańscy urzędnicy imigracyjni są gotowi po przybyciu z decyzją o statusie zwolnienia warunkowego – nie jest to improwizowane między tweetami kampanii. Wymaga to osób, które już się znają, które już sobie ufają i mają już numery telefonów. Z mojego doświadczenia wynika, że tak szybki związek między władzą a obcą postacią polityczną mocno wskazuje na związek, który istniał jeszcze przed nagłym wypadkiem. W poniedziałek nie można znaleźć nowego przyjaciela i w środę powieźć go do Miami.
Przyjrzyjmy się zatem sytuacji na ziemi w Argentynie. Página/12 i inne argentyńskie media donoszą, że rodzina przejeżdżała przez granicę w furgonetce, eskortowanej przez pojazd należący do argentyńskiej policji, a funkcjonariusze z argentyńskiej policji bezpieczeństwa na lotnisku byli następnie widziani, jak odchodzą. Agenci z SIDE, argentyńskiego sekretariatu wywiadu, zostali podobno zauważeni na lotnisku w Iguazú w poniedziałek. W związku z tym pracownicy lotniska dowiedzieli się, że coś się dzieje. Rząd Milei początkowo zaprzeczył, że Flávio wjechał do kraju, ale potem potwierdził to po tym, jak Trump publicznie powiedział, że słyszał, że Flávio jest w Argentynie. Funkcjonariusze łącznikowi zwykle nie pojawiają się na lotnisku w prowincji w środku nocy, aby obsłużyć lot czarterowy.
Samolot
Teraz do samolotu. Spędziłem trochę czasu w tym tygodniu, śledząc historię LV-JQW, i czyta się to jak studium przypadku, w jaki sposób samolot ma użyteczną przeszłość.
Jest to Gulfstream z numerem seryjnym 1524, zbudowanym w 2004 roku. Miał sześć różnych rejestracji. W fabryce jego historia rozpoczęła się jako N524GA, po czym został zarejestrowany przez dekadę jako N522AC w firmie leasingowej, a później z LLC o nazwie Alanza Acquisitions. W 2014 roku została na krótko zarejestrowana jako N522AG, a następnie przekazana powiernikowi, Aerownership North American Services – rodzajowi umowy, która służy pomyleniu samolotu z właścicielem, który wolałby nie pojawić się na papierach. Po tym wyjechała do Meksyku jako XA-CHG. W 2020 roku wróciła do Gulfstream w Savannah jako N152GA, a sześć miesięcy później została wyeksportowana do Argentyny i otrzymała identyfikator LV-JQW. Właścicielem jest Baires Fly.
Mucha Baire’a z kolei lata elitą Argentyny. Zgłoszeni klienci to prezes Milei i byli prezesi Macri i Fernández. W grudniu ubiegłego roku, według Clarína, szef argentyńskiej federacji piłkarskiej użył dokładnie tego odrzutowca, aby polecieć do Waszyngtonu w dniu losowania mistrzostw świata. A w argentyńskiej sprawie korupcyjnej wokół ANDIS prokurator federalny określił Baires Fly jako jedno z ośrodków prania brudnych pieniędzy, w którym zdefraudowano fundusze, które zostały pozbawione krajowej agencji ds. Niepełnosprawności. Nie postawiono firmie żadnych zarzutów, a biznesmen z nią związany zaprzecza wszelkim wykroczeniom. W ubiegłym roku samolot odnotował około 290 odstępów między lotami. Jego najczęstszym zagranicznym celem był Fort Lauderdale z 91 sekcjami lotu; 43 odcinki lotów doprowadziły do Brazylii.
Zakładam mój stary kapelusz śledczy. Samolot, który przeszedł przez sieć LLC i powiernika, poleciał pod flagami trzech krajów, należy do dostawcy czarteru, któremu prezydenci ufają z całego spektrum politycznego, stale dojeżdżając między Ameryką Południową a Południową Florydą i ma ugruntowaną trasę wokół brazylijskiej przestrzeni powietrznej: jest to dokładnie profil samolotu, do którego władza chce rozmieścić lub uzyskać dostęp. Wyrafinowane jest to, że nic z tego nie wydaje się niezwykłe dla odrzutowca bogacza. Każdy samolot biznesowy należy do spółki LLC. To właśnie sprawia, że jest to tak dobra przykrywka. Najbardziej przydatne zakamuflowane samoloty nigdy nie wyglądają na przebrane. Wyglądają jak samoloty czarterowe.
Nie twierdzę, że mogę udowodnić, że LV-JQW jest samolotem CIA lub że Baire’s Fly wiedział więcej niż to, co było dostępne przy rezerwacji informacji. Mówię: Gdybyś chciał zaprojektować samolot, którego użycie można by wiarygodnie odmówić podczas dyskretnej ucieczki od południowego rożka, wymyśliłbyś coś, co wygląda bardzo podobnie do tego.
Witamy z powrotem w Grandpa-locka
I jeszcze miejsce, gdzie wylądował. Ze wszystkich lotnisk w Południowej Florydzie, Flávios wybrał Jet Opa-locka. Dla czytelników, którzy są zbyt młodzi, aby pamiętać: Dawna marynarka wojenna w Grandpa-locka była miejscem, w którym CIA zorganizowała logistykę dla zamachu stanu w Gwatemali w 1954 roku. Tam wybrano kubańskich zesłańców do inwazji na Zatokę Świń. Podczas operacji Mongoose miały tam miejsce operacje przeciwko Castro, a w latach osiemdziesiątych miejsce pojawiło się w dochodzeniach Komitetu Kerry’ego do Sieci Zaopatrzenia Contras. Dziś jest to lotnisko obsługiwane przez administrację okręgową; stare budynki władzy już dawno zniknęły. Może to był po prostu najwygodniejszy pas startowy. Ale w tym biznesie uczysz się nie wierzyć w zbyt wiele zbiegów okoliczności.
Prawdziwe pytanie
Nic z tego nie powinno nikogo dziwić. Bolsonaros przez lata zabiegali o amerykańską prawicę. Eduardo mieszka w Teksasie od 2025 roku i prowadził kampanię w Waszyngtonie na rzecz sankcji przeciwko sędziom Sądu Najwyższego Brazylii. Administracja Trumpa nigdy nie ukrywała swojej wrogości wobec Luli i jej gorliwości budowania „tarczy obu Ameryk” przed przyjaznymi rządami. Trump nazwał niedzielne wybory „kolejnymi sfałszowanymi wyborami”, nie dostarczając najmniejszych dowodów. Lula nazwał ucieczkę Flávio „wstydliwym aktem”.
Pytanie, które powinien zadać Kongres, jest proste: kiedy Biały Dom postanowił pomóc zagranicznemu politykowi w uchylaniu się od sądów własnego kraju – kto wykonał tę pracę? Jason Miller zajmuje się komunikacją. Departament Stanu może przyznać zwolnienie. Ale ktoś koordynował nocne przejście graniczne, zagraniczny lot czarterowy, przystanek tankowania w Ekwadorze i zwolnienie warunkowe w dniu przyjazdu w ciągu około dwóch dni – bez jednego publicznego błędu. To nie jest operacja polityczna. To jest praca wywiadowcza.
Gdyby CIA była w to zaangażowana, Amerykanie mieli prawo wiedzieć, ponieważ oznaczałoby to, że agencja wróci do biznesu określania zwycięzców i przegranych w polityce Ameryki Łacińskiej – biznesu, który dał nam Gwatemalę, Chile i Zatokę Świń. Jeśli nie była w to zamieszana, Biały Dom najwyraźniej założył własną prywatną służbę eks-filtracji, co jest jeszcze gorsze. Tak czy inaczej, Flávio Bolsonaro siedzi wygodnie na Florydzie, ogłaszając się przywódcą Brazylii, podczas gdy człowiek, który pokonał go przy urnach wyborczych, zostaje poinformowany przez prezydenta Stanów Zjednoczonych, że wybory zostały sfałszowane.
Witamy w doktrynie Monroe, wydanie 2026. To samo lotnisko. Lepszy odrzutowiec.
Mój kolega z redakcji „Warszawskiej Gazety” pan Andrzej Leja bardzo słusznie poleca wydaną przez ośrodek „Karta” książkę Anny Richter pod tytułem: „ Czas ziemiaństwa” . Zawiera ona wspomnienia oraz fragmenty dzienników znanych polskich ziemian takich jak Walewska, Dunin- Borkowska, Turnau, Romer, Konarska, Chwalibóg, Podhorski. Są to wspomnienia autentyczne, nie zakłamane, nie sfałszowane.
Dobrym przykładem takich nieautentycznych moim zdaniem wspomnień są wspomnienia z dzieciństwa i młodości Franciszka Starowieyskiego. Jeżeli dobrze zapamiętałam twierdził, że lokaje podawali mu śniadanie do łózka. Nie wiem jak to naprawdę było ale jest to mało prawdopodobne. Dzieci ziemiaństwa i arystokracji były wychowywane dość surowo, w poczuciu obowiązku wobec wspólnoty, przede wszystkim narodowej. Chłopcy oprócz zwykłych przedmiotów takich jak matematyka, greka, czy łacina uczeni byli konnej jazdy, fechtunku, oraz posługiwania się bronią palną. Uczestniczyli w konkursach jeździeckich i polowaniach. Nie było miejsca ani czasu na wylegiwanie się w łózkach. Dziewczęta oprócz muzyki czy haftowania jako zajęć dodatkowych towarzyszyły matkom w nawiedzaniu chorych i potrzebujących pomocy w parafii.
Polecam wspomnienia Marii Krystyny Habsburg, która po czterdziestu latach wygnania wróciła do rodzinnego Żywca, zawarte w książce „Księżna. Wspomnienia o polskich Habsburgach”. Tam właśnie na pytanie „Często Pani myślała o Polsce?” Maria Krystyna odpowiada: „Cały czas. W Polsce jest wszystko: wspaniałe góry, jeziora, morze, wspaniała roślinność. Za tym wszystkim tęskniłam. Nawet, gdy mówię po szwedzku, niemiecku czy francusku, myślę po polsku. Polska jest dla mnie „non plus ultra”. Nigdy nie wyrzekłam się swej polskości i nie przyjęłam żadnego innego obywatelstwa. Często nam, tzn. Karolowi i mnie mówiono, że posługujemy się polszczyzną Sienkiewicza.”.
W tych samych wspomnieniach księżna Maria Krystyna opowiada jak odwiedzała z matką chorych i ubogich z okolic Żywca. Habsburgowie są w Żywcu bardzo dobrze wspominani. Opatrywanie chorych nie uwłaczało jak widać księżnej. Kawior chochlami jedli w swoich rojeniach o wejściu do elity sowieccy sołdaci. Coś z tego podejścia przetrwało do naszych czasów jeżeli profesor Marcin Król potrafił napisać coś w tym stylu: „Jarosław Kaczyński nie należy do elity, bo nie pił wina w Toskanii i nie jadł ostryg w Bretanii”. Zapominając, że przynależność do elity oznaczała zawsze przede wszystkim obowiązki. Również wobec tych skrzywdzonych przez los. Mogłabym napisać za Wyspiańskim: „ten król to lalka z gałganków” ale byłoby to niesprawiedliwe. Król był to wielkiej inteligencji człowiek.
Franciszek Starowieyski ma w moich oczach ogromne zasługi. Zauważył kiedyś trafnie: „ człowiek jest tylko etapem w życiu przedmiotów” . Ta mądra obserwacja ujmuje niezwykle ważny czynnik o którym nie wolno zapominać przy ocenie dzieł sztuki, czynnik jakim jest czas. Freski z groty Lascaux są i pozostaną jedyne w swoim rodzaju bo powstały w okresie paleolitu choć obecnie podobne mogłoby namalować nawet dziecko. Kościółek w Dębnie ma najstarszą w Europie zachowaną drewnianą polichromię patronową z około 1500 roku (wykonaną w 33 kolorach z 77 motywami) oraz unikalny późnoromański obraz na desce przedstawiający św. Agnieszkę i św. Katarzynę z połowy XIII wieku. W pobliskiej Łopusznej była taka sama polichromia lecz bogaci dobroczyńcy kościoła przemalowywali kościół co roku ze szkodą dla jego wartości zabytkowej. Kafle ze słynnej klatki schodowej w pałacu w Nieborowie, pochodzące z XVII wieku, które w czasie remontu tej klatki kradli i sprzedawali tanio w Desie członkowie okupującej pałac komunistycznej lumpen-elity ( byli wśród nich filozofowie, pisarze i politycy) nasładzający się (rusycyzm celowy) tarzaniem się w cudzej pościeli i zmuszający radziwiłłowskich lokai do obsługiwania ich w białych rękawiczkach. Tacy z nich byli demokraci. Ile tych płytek ukradziono dowodzi liczba wstawionych w ich miejsce niebieskich, gładkich, współczesnych kafelków nazywanych przez konserwatorów „ mydło”.
Jeszcze lepszym przykładem komunistycznego zakłamania była reżyserowana przez Izabelę Cywińską i emitowana przez telewizję sztuka „Boża podszewka” powstała na motywach powieści Teresy Lubkiewicz Urbanowicz o tym samym tytule. Pani Cywińska przypisująca sobie nie wiem jakie parantele opisuje obyczaje polskiego dworu z perspektywy małego Jasia, który poogląda jaśnie państwo przez zamknięte okiennice. Nie twierdze, że żadna panienka z dworu nie zadała się nigdy z parobkiem ani, że panicz nie wykorzystywał seksualnie wiejskich dziewczyn. Jednak kopulowanie w stodole na sianie na oczach obserwatorów to obyczaje zupełnie innego środowiska żywcem przeniesione w rzekome stosunki dworskie. Jeżeli coś takiego w ogóle miało miejsce to po cichu i ze wstydem. Wiadomo że jak twierdzi François de La Rochefoucauld.: „L’hypocrisie est un hommage que le vice rend à la vertu” („Hipokryzja to hołd, jaki występek składa cnocie”).
Wracając do Cywińskiej. Samo nazwisko nie czyni z nikogo arystokraty ani specjalisty od arystokratycznych obyczajów.
Niejaki Putrament pochodzący rzekomo z rodu Putramentów herbu Dołęga był zwykłym komunistycznym aparatczykiem słabo władającym językiem polskim. Wiem o tym bo jego teksty poprawiała w „Czytelniku” w latach pięćdziesiątych moja ciotka. Wystąpił nawet w jej obronie gdy została rozrobiona czyli napiętnowana przez kolegów jako bezetka czyli wróg klasowy. Zdradziło ją lorgnon, którym posługiwała się przy poprawianiu tekstów. Nie było jej, jak wszystkich spauperyzowanych bezetów, po prosu stać na okulary. Kto dziś czyta Putramenta? Jak proroczo napisał Julian Tuwim.
„Szkoda papieru. I atramentu.
Tudzież peiperu. I putramentu.
Szkoda Przybosia, szkoda Miłosza
Wszystko to pójdzie razem do kosza”
————————-
Gorąco polecam przy okazji pamiętniki właścicielki Wilanowa Anny Branickiej- Wolskiej wydane przez wydawnictwo „TenTen” pod tytułem „Listy nie wysłane”. To rzetelny opis dziejów arystokratycznej polskiej rodziny, która przetrwała wywózkę na Syberię i komunistyczne rządy w Polsce.
W polityce można podejmować różne decyzje, mądre i głupie, ale największym błędem każdego polityka jest podjęcie decyzji samobójczej. Tak właśnie zrobił Donald Tusk wyrażając zgodę na akcję pod Trybunałem Konstytucyjnym w przededniu Wszystkich Świętych.
Wielu Polaków nie ma pojęcia i nie rozumie o co w tym konflikcie wokół Trybunału chodzi, ale widok policji blokującej ważny budynek państwowy i widok Prezydenta przeciskającego się przez kordon funkcjonariuszy – zrobił na nich ogromne wrażenie.
Bo tu nie chodzi o sam Trybunał i niekończące się spory obu walczących ze sobą partii, tu chodzi o to, że opinia publiczna, a przynajmniej jej większość, dostrzegła nagle, że Donald Tusk jest człowiekiem zdolnym do wszystkiego, co zresztą było widoczne już od dłuższego czasu.
Tak, tym razem Donald Tusk, jak to się mówi kolokwialnie – przegiął. Nie dość, że działania pod Trybunałem wywołały powszechne oburzenie i tymczasowe (a może nie) zjednoczenia całej prawicy i opozycji, że doprowadziły do pojawienia się w jednym miejscu – Jarosława Kaczyńskiego, Sławomira Mentzena, Krzysztofa Bosaka, Mateusza Morawieckiego i Grzegorza Brauna – to w dodatku w szeroko pojętym obozie liberalnym, do tej pory popierającym rząd – pojawiły się głosy krytyczne by nie powiedzieć potępiające (prof. Marcin Matczak).
Tusk przegrał też na całej linii wojnę propagandową – nie wspomnę o skandalu z wygenerowanym przez AI filmikiem, w którym to Karol Nawrocki popycha samozwańczą po. Prezesa Trybunału Konstytucyjnego Annę Korwin-Piotrowską, ale przede wszystkim o ogromnej przewadze opinii krytycznych wobec Tuska w sieci i nie tylko w sieci.
Przy Tusku stoją tylko najwierniejsi – typu Budka, Brejza, Gasiuk-Pihowicz czy Wcisło, duet Żurek-Giertych, no i front medialny z takimi „obiektywnymi” stacjami jak TVP Info i „19.30”. Nawet koalicjanci jakby zamilkli z zażenowania.
Donald Tusk próbuje starych chwytów propagandowych. Jednym z nich jest próba przekonania opinii publicznej, że działania opozycji są albo inspirowane przez Putina, albo przez niego podsycane.
Argument „ad Putinum” jest już jednak wyświechtany, jeśli powtarza się w kółko od lat, że za wszystkimi problemami rządu i Unii Europejskiej stoi Rosja, to po jakimś czasie każdy dostrzeże absurd takiej „argumentacji”.
Ludzie dowiedzieli się za to, kto stoi po stronie Tuska. Oto rzeczniczka Komisji Europejskiej Louise Bogey stwierdziła, że „do polskich władz należy zapewnienie, aby Trybunał Konstytucyjny mógł funkcjonować zgodnie z polską konstytucją oraz z poszanowaniem odpowiedniego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”, a komisarz UE ds. praworządności Michael McGrath dodał, że polski TK musi działać zgodnie z „orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”. To poparcie dla bezprawnych działań rządu Donalda Tuska wpisuje się w nasilająca się totalitaryzację Unii Europejskiej.
Donald Tusk ma jeszcze karty w rękach, ale ich talia uległa w ostatnich dniach mocnemu przerzedzeniu a i wartość tych, które jeszcze ma jest coraz mniejsza. Skrywa je i blefuje, że ma mocne, ale wszyscy wiedzą, że zamiast asów i króli ma mnóstwo o znacznie mniejszej wartości. Jakiej? O tym się wkrótce przekonany.
Papież, który informuje cały świat, że bierze udział w wyborach w swoim kraju – czego nikt wcześniej nie zrobił, nawet Bergoglio – nie tylko prowadzi jawną kampanię wyborczą, bo dla wszystkich jest oczywiste, na kogo nie będzie głosował (na Trumpa), ale w rzeczywistości realizuje operację o nieporównywalnie bardziej destrukcyjnym i wywrotowym charakterze niż ta o charakterze czysto politycznym. https://www.vaticannews.va/en/pope/news/2026-10/pope-leo-xiv-votes-usa-midterm-elections.html
Jest to klarowna i oczywista wola sprowadzenia postaci papieża do rangi zwykłego człowieka, takiego jak każdy inny; człowieka, który – podobnie jak pozostali – angażuje się w demokratyczną i liberalną działalność polityczną.
Innymi słowy, robi to, czego Piotr („Tu es Petrus”) nie powinien, nie mógłby i nigdy nie powinien chcieć robić.
Dlatego, mimo że sprawa ta wydaje się mieć drugorzędne znaczenie, prawda jest taka, że jej waga wcale nie jest drugorzędna, ponieważ w grę wchodzi sama postać papieża, a tym samym rola papiestwa w historii Kościoła i świata.
Oznacza to, że ponownie pojawia się kluczowe pytanie: czy Piotrowi wolno prowadzić kampanię wyborczą i prezentować się jako lojalny obywatel jakiegoś państwa? – Czy w ten sposób nie zaprzecza on katolickości (w sensie powszechności) swojej roli? – A mówiąc jeszcze dobitniej: czy nie obniża on rangi papiestwa, oddając je na służbę świeckiemu państwu oraz państwowej edukacji obywatelskiej?
Co więcej: czy papieżowi wolno zniekształcać, umniejszać, czynić żałosnym – tym samym uczłowieczać to, co nie jest wyłącznie ludzkie i co istnieje jedynie dlatego, że ma charakter nie tylko ludzki, ale i boski?
Czy wolno mu podporządkować samego Piotra, czyli Kościół, państwu?
A jeśli nie wolno, to dlaczego to robi?
Jeśli tak postępuje, a ponadto informuje o tym cały świat (aby wszyscy dowiedzieli się o jego zamiarze), to jakie przesłanie usiłuje nam w ten sposób przekazać, skoro Piotr nie należy przecież do żadnego państwa poza Kościołem Katolickim (a więc Stolicą Apostolską)? – Jakie więc wnioski powinniśmy wyciągnąć z faktu, że Piotr nadal czuje się obywatelem jakiegoś państwa, a zatem nie czuje się Piotrem?
Czy jesteście pewni, że sprawę, o której mowa można rozstrzygnąć w tak banalny sposób, jak uczyniłby to każdy papieski obrońca z urzędu, tj. za wszelką cenę, i że nie należy raczej wyciągnąć z tego faktu wniosku, iż po raz kolejny niszczy się papiestwo, a tym samym Kościół Katolicki jako strukturę przede wszystkim boską, a dopiero potem ludzką?
W końcu, czyż to nie ten papież wychwalał we Francji“wspaniałości” liberté, égalité et fraternité?
5 października bieżącego roku TVN wyemitował film Jeana Jacques’a Annauda Notre-Dame brûle (Notre Dame płonie), który skrupulatnie obejrzałam wbrew obyczajowi ignorowania tej stacji. Pożar katedry Notre-Dame w Paryżu wybuchł 15 kwietnia 2019 roku. Płomienie początkowo objęły dach świątyni i znajdującą się na dachu sygnaturkę a następnie jedną z wież budowli. Z pożaru ugaszonego 16 kwietnia ocalała główna konstrukcja budowli, dwie wieże oraz trzy rozety z XII oraz XIII wieku. Sygnaturka którą w XIX wieku zaprojektował remontujący katedrę architekt Eugène Emmanuel Viollet-le-Duc uległa całkowitemu zniszczeniu. Zniszczone zostały również fragmenty kamiennego sklepienia na skrzyżowaniu nawy głównej z transeptem (poprzeczna nawa kościoła) oraz witraże z XIX wieku w szczycie transeptu.
Udało się uratować ważną relikwię jaką była cierniowa korona uważana za autentyczną koronę nałożoną przez rzymskich żołdaków Chrystusowi. Korona ta przechowana podobno przez jednego z uczniów Jezusa w 1063 trafiła do Bizancjum a w 1239 roku sprzedał ją królowi Francji Ludwikowi IX cesarz Konstantynopola. Korona pozbawiona jest cierni, bo wyłamywano je i umieszczano jako relikwię w licznych kościołach i klasztorach na całym świecie. Jeden z kolców tej korony przechowywany jest nawet w Polsce, w Miechowie. Podczas rewolucji francuskiej korona umieszczona została w Bibliotece Narodowej a następnie w 1801 roku została przeniesiona do katedry Notre- Dame. W czasie pożaru została szczęśliwie odnaleziona. Z pożaru uratowano również niektóre kielichy oraz XIII-wieczną tunikę króla Ludwika IX.
Obecnie katedrze Notre-Dame grozi kolejny kryzys. Sześć historycznych grisailles z 1864 roku, wykonanych w ramach programu restauracji prowadzonego przez Eugène’a Viollet-le-Duca, zostało już zdjętych z kaplic południowej nawy. Francuskie władze planują zastąpić je sześcioma współczesnymi witrażami zaprojektowanymi przez Claire Tabouret z Atelier Simon-Marq w Reims. Produkcja sześciu nowych witraży jest w toku i planuje się ich montaż w Notre-Dame w październiku lub w listopadzie 2026 roku oraz odsłonięcie w grudniu. Historyczne grisailles mają zostać poddane konserwacji i restauracji, a następnie gdzieś wystawione, nie wiadomo gdzie. Komitet Światowego Dziedzictwa UNESCO oficjalnie wezwał Francję do zawieszenia realizacji tego projektu.
Atelier Simon-Marq którego siedziba mieści się w Église du Sacré-Coeur działa w Reims nieprzerwanie od 1640 roku i specjalizuje się w renowacji witraży. Doskonale mogłoby się podjąć renowacji grisailles z Notre-Dame. Natomiast pomysł zastąpienia historycznych witraży nowoczesnymi to oczywista inicjatywa władz francuskich.
Młoda artystka Claire Tabouret wygrała konkurs ogłoszony dwa lata temu a monumentalne projekty jej witraży były prezentowane między innymi na wystawie D’un seul souffle (Jednym tchem) w Grand Palais w Paryżu. Witraże mają być tematycznie związane z zesłaniem Ducha Świętego ale nie sposób się w nich doszukać jakiegokolwiek ducha i jakiejkolwiek świętości. Pani Tabouret przypomina mi swoją twórczością rodzimą artystkę Joannę Rajkowską, autorkę palmy gubiącej sztuczne liście, oraz ogromnego ptasiego jaja wydającego stosowne piski. Tęcza ze szmat zainstalowana przed kościołem Zbawiciela w Warszawie to dzieło innej wizjonerki, niejakiej Julity Wójcik. Pomiędzy tolerowaniem tęczy ze szmat a wymianą witraży w Notre – Dame jest jednak zasadnicza różnica. Pani Wójcik nie wlazła ze swym dziełem do kościoła Zbawiciela. Wystarczyła jej jak sądzę satysfakcja ze zohydzenia placu przed kościołem. Tęcza wielokrotnie podpalana przez Warszawiaków trafiła wreszcie -mam nadzieję – tam gdzie jej miejsce, to znaczy na wysypisko śmieci. Palma szpeci tylko miasto, a nie kościół choć za jej konserwację płacimy my wszyscy.
Dopuszczenie do wymiany historycznych witraży w katedrze Notre-Dame na dzieło jakiejś nikomu nie znanej młodej osoby ma dla mnie wymiar symboliczny. Długi marsz przez instytucje postulowany przez Gramsciego obrał sobie obecnie za cel kościoły. Notre- Dame przetrwała pożar. Nie ustalono jak ten pożar powstał. Być może faktycznie- jak twierdzą władze- jakiś robotnik z ekipy remontowej rzucił niedopałek papierosa. Jednak reakcja na to wydarzenie na całym świecie stała się dla lewackich francuskich władz sygnałem że nie tędy droga. Trzeba stosować politykę, małych kroków, rozsadzać kościół od wewnątrz zarówno w sensie symbolicznym jak i faktycznym. Wymieniając skarby i relikwie zgromadzone w katedrze, opisując historię jej budowy i przebudowy nieuchronnie będzie się odtąd wymieniać witraże Tabouret jako symbol, jako moment przełomowy. Ze strony pani Tabouret zaprojektowanie witraży okaże się być może gestem Herostratesa, który dla sławy spalił świątynię w Efezie.
Długi marsz przez instytucje dał już wymierne efekty. Środowisko naukowe jest dla poszukiwania prawdy całkowicie stracone. Poprzednia generacja naukowców rozstawała się z diamatem podobnie jak Leszek Kołakowski – długo i boleśnie. Poprzednia generacja pisarzy tłumaczyła się za Miłoszem pokąsaniem przez Hegla. Niektórzy jak Roman Zimand wręcz wstydzili się swoich wyborów i działań. Obecni niczego się nie wstydzą.
Kolejnym środowiskiem, które całkowicie zdradziło swoje powołanie jest środowisko lekarskie. Kontakt z lekarzem wielu pacjentów odbiera jako realne zagrożenie eutanazją. Najdłużej trzymał się Kościół Katolicki. Nawet stalinowcy nie odważali się atakować kościoła wprost a towarzysz Bierut nosił jak pamiętamy szarfę w procesji Bożego Ciała. Nie zmogła Kościoła Katolickiego lawendowa mafia i nie dali rady księża patrioci. Nie załatwił ekumenizm. Atakowanie kościołów wprost nie ma dla lewactwa sensu, bo budzi reakcję obronną. Trzeba podważyć symbole. Tak jak barbarzyńców których wprowadzano do pałaców żeby palili i wyrzucali przez okna fortepiany do świątyń wprowadza się obecnie współczesnych artystów z ich instalacjami i bohomazami.
Oby najważniejszym skarbem Notre-Dame pozostała nadal cierniowa korona.
Były pułkownik USA Douglas Macgregor, niegdyś starszy doradca obecnego Sekretarza Obrony USA, przewiduje koniec politycznej architektury Zatoki Perskiej, stworzonej po I wojnie światowej.
Nie tylko Arabia Saudyjska, ale także Emiraty na zachodnim wybrzeżu Zatoki Perskiej „są na drodze do wyginięcia”. Porozumienia Sykes-Picot i Wersalskie – popierane głównie przez Brytyjczyków, w mniejszym stopniu przez Francuzów i z „głupich powodów” przez ówczesnego prezydenta USA Wilsona – są już nieaktualne, powiedział McGregor w programie Jimmy’ego Dore’a .
„Wszystkie sztuczne konstrukcje… Skąd się wzięła Jordania? Churchill chwalił się, że narysował [granice Jordanii] w jedno popołudnie. Wszystkie te miejsca znikną, [zginą]. Nie ma co do tego wątpliwości” – powiedział Macgregor.
Widok ludzi w regionie
Dla przeciętnego Araba w regionie władcy Półwyspu Arabskiego to „klasa Epsteina świata arabskiego”. Tak jak Waszyngton mówi o klasie rządzącej, która spędza co najmniej połowę swojego czasu na Wyspie Epsteina, tak ludzie tacy jak Mohammed bin Salman i jego współcześni są postrzegani jako stali rezydenci. „Ich czas się skończył. Skończył się. Nie przetrwają”.
Pytanie brzmi, co będzie dalej. Izrael również jest sztucznym tworem. Nie istniał 75 czy 80 lat temu. To, czy przetrwa, wcale nie jest tak pewne, jak wielu zakłada. „Kto będzie rządził, kiedy się wycofamy? Wycofamy się. Nadchodzi czas”.
Powrót państw cywilizowanych
Pozostałyby zatem prawdziwe państwa narodowe – „konstrukcje cywilizacyjne zakorzenione w tysiącach lat historii”: Persja (Iran), Turcja i Egipt. To trzy największe i najważniejsze państwa regionu, o niezniszczalnych fundamentach. „Ostatecznie będą kontrolować wszystko… Nazwałbym to zemstą historii, którą zawsze ignorujemy”.
Ocena Macgregora jest zgodna z wieloma innymi analizami, które są obecnie w obiegu. Scott Ritter uważa, że upadek Mohammeda bin Salmana i Domu Saudów jest nieunikniony. Twierdzi, że MBS popełnił strategiczny błąd w 2014 roku, próbując zdobyć doświadczenie wojskowe, przeprowadzając szybki atak na Ansar Allah (Huti). To wydarzenie przerodziło się w dwunastoletni koszmar. Teraz Ansar Allah fizycznie niszczy Arabię Saudyjską – i nic nie może jej uratować.
Presja ekonomiczna i militarna
Liczby te podkreślają presję. Według analiz energetycznych podsumowanych przez Larry’ego Johnsona na jego blogu Sonar21 , saudyjska produkcja ropy naftowej spadła do około jednej czwartej swojego poprzedniego poziomu. Z 10,88 mln baryłek dziennie w lutym 2026 r. do około 2,51 mln baryłek lub mniej we wrześniu. Eksport oleju napędowego i benzyny drastycznie spadł, a rezerwy paliw kurczą się. Jednocześnie AnsarAllah nasila ataki na terytorium Arabii Saudyjskiej – atakując między innymi Ministerstwo Obrony w Rijadzie, lotniska i obiekty Aramco. Od połowy lipca 2026 r. Arabia Saudyjska przeprowadziła ponad 2900 nalotów i ataków rakietowych na cele w Jemenie.
Ambasador USA Tom Barrack zasugerował już, że Waszyngton zapewni Arabii Saudyjskiej wsparcie logistyczne, ale nie będzie angażował się w wojnę lądową. „Reakcje kinetyczne” nigdy nie przyniosły skutku.
Perspektywa historyczna
Obecny porządek państwowy na Bliskim Wschodzie jest w dużej mierze efektem powojennych ustaleń z 1918 roku. Umowa Sykes-Picot, mandaty Ligi Narodów i arbitralne rozgraniczenia stworzyły twory, które często miały niewiele wspólnego z realiami historycznymi, etnicznymi czy kulturowymi. Jordania, Irak w ówczesnej formie, Emiraty Zatoki Perskiej, a także współczesna Arabia Saudyjska w obecnym kształcie to twory przede wszystkim brytyjskiej potęgi kolonialnej, częściowo wspieranej przez Francję po I wojnie światowej.
Czy ten porządek ostatecznie się załamie, czas pokaże. Jednak połączenie nadmiernej ekspansji militarnej Arabii Saudyjskiej w Jemenie, ataków na infrastrukturę krytyczną, spadku wydobycia ropy naftowej i słabnącej gotowości Stanów Zjednoczonych do bezterminowej interwencji stanowi egzystencjalne wyzwanie dla architektury post-osmańskiej i post-wersalskiej.
Macgregor ujmuje to wprost: Sztuczne konstrukcje dobiegają końca. Stare państwa cywilizacyjne powracają. Zemsta historii, którą Zachód tak chętnie ignoruje, zdaje się być nieunikniona.
W Europie szerzy się strach – strach przed rosyjskim zagrożeniem. A dokładniej: strach jest celowo szerzony. Politycy, dziennikarze i eksperci sprawiają wrażenie, że Rosja zagraża nam wszystkim. Niemal każdego dnia pojawiają się rozmowy o „wojnie hybrydowej”. Niemal każdego dnia bez doniesień o lotach dronów, sabotażu, a nawet próbach ataków ze strony Rosji. Celem są rzekomo Niemcy – ale także inne kraje europejskie. Nasuwają się fundamentalne pytania: Co się tu dzieje? Czy społeczeństwa europejskie stoją w obliczu nowej strategii napięcia ? I: Jak daleko sięgnie wdrażanie tej strategii?
Analiza Marcusa Klöcknera .
Strach to narzędzie polityki. Można nim sterować nie tylko pojedynczych obywateli, ale i całe społeczeństwa. To – z jednej strony – banalne spostrzeżenia. Z drugiej strony, nie jest to banalne, gdy politycy stosują tę teoretyczną wiedzę w praktyce. Wtedy konsekwencje są dalekosiężne…
Ale róbmy to krok po kroku. W połowie tego tygodnia pojawiła się wiadomość, że niemieckie siły zbrojne są w niebezpieczeństwie. Tagesschau.dedonosił między innymi :
Niemieckie siły zbrojne ostrzegają przed możliwymi rosyjskimi atakami sabotażowymi na swoje wojska w Niemczech – wynika z wewnętrznej oceny sytuacji, do której dotarły stacje WDR i SZ. W dokumencie po raz pierwszy zagrożenie zostało zaklasyfikowane jako „poważne”.
O zagrożeniu ze strony Rosji donosi również Wall Street Journal :
Atak na lotnisko był preludium do zintensyfikowanej kampanii sabotażowej Putina.
Amerykańskie agencje wywiadowcze uważają, że nieudana operacja w Niemczech przeprowadzona tego lata była częścią nowej fali ataków zarządzonych przez głowę państwa rosyjskiego.
„Ogólny obraz jest taki, że Rosja destabilizuje cały porządek polityczny na naszym kontynencie europejskim. I wiele osób, w tym w moim kraju, najwyraźniej tego nie docenia”.
Wszystkie trzy wypowiedzi lub stwierdzenia mają jedną wspólną cechę: brak im treści. Prawie wszystko pozostaje niejasne. Nawet pobieżne spojrzenie wyjaśnia problem.
Raport Tagesschau
Przypadkowe odkrycie dokonane przez rolnika w Dolnej Saksonii skłoniło niemieckie siły zbrojne do ponownej oceny sytuacji bezpieczeństwa: w połowie września w pobliżu bazy lotniczej Wunstorf odkryto pozornie rozbitego drona. Jego konstrukcja jest podobna do drona z ładunkiem wybuchowym użytego w nieudanym ataku na lotnisko Lipsk/Halle na początku sierpnia. Dron z Wunstorf również przewoził puszkę z materiałem wybuchowym i został odkryty zaledwie kilka metrów dalej.
Różnica: dron z Wunstorf prawdopodobnie leżał w pobliżu bazy wojskowej od dwóch lat. Do takiego wniosku doszli w wyniku analiz technicznych przeprowadzonych przez Federalny Urząd Policji Kryminalnej (BKA). Śledczy uważają, że w przeciwieństwie do drona z Lipska, dron ten nie miał atakować cywilnych samolotów transportowych, lecz prawdopodobnie samolotów wojskowych.
Frazy „pozornie”, „przypomina”, „prawdopodobnie”, „przypuszczać” i „możliwe” są uderzające. W tekście czytamy dalej:
Odkrycie to najwyraźniej prowadzi obecnie do nowej oceny sytuacji zagrożenia:
W tym miejscu tekst wymaga rozbicia. „Ustalenia”? „Te”? Które? Tekst przechodzi od „zakładać” i „możliwe” do: „ustaleń”. Ale nie mówimy tu o ustaleniach, a raczej o domysłach. Kontynuując:
WDR i SZ uzyskały wewnętrzną analizę bezpieczeństwa od niemieckich sił zbrojnych. Po raz pierwszy analiza klasyfikuje zagrożenie rosyjskiego sabotażu wobec Bundeswehry jako „znaczne”, co stanowi drugi najwyższy poziom w skali oceny. Po raz pierwszy Bundeswehra zakłada, że może stać się celem rosyjskich ataków nawet na terenie Niemiec.
Sformułowanie jest znów uderzające: „teraz… zakłada”.
W dokumencie, odnosząc się do odkryć dronów w Lipsku i Wunstorf, stwierdzono: „Te incydenty podkreślają, że RUS (Rosja) od pewnego czasu niemal na pewno posiada zdolność, a obecnie bardzo prawdopodobne jest również, że ma wzmożony zamiar podjęcia działań przeciwko siłom i obiektom BW (Niemieckich Sił Zbrojnych), a także partnerom, takim jak UKR (Ukraina) w DEU (Niemcy)”.
Zwracamy uwagę na sformułowania „prawie pewne” i „bardzo prawdopodobne”.
W ocenie zagrożenia stwierdzono, że użycie przez Rosję dronów „jako broni kinetycznej” przekroczyło „wcześniej przewidywaną czerwoną linię zamiaru wyrządzenia szkody poprzez skutki kinetyczne i/lub śmiercionośne” Niemcom i niemieckim siłom zbrojnym. Odnosi się to do użycia dronów jako broni, w tym potencjalnie śmiercionośnych. „Chociaż incydent w Lipsku nadal można uznać za pośrednie zagrożenie dla niemieckich sił zbrojnych, incydent w Wunstorf wysoce prawdopodobny wskazuje na to, że niemieckie siły zbrojne były celem ataku”.
Tutaj podejrzenie (a może niezbicie udowodniono, że rzeczywiście stoi za tym Rosja?) staje się prawdą. Ponownie użyto sformułowania „bardzo prawdopodobne”.
Według analizy niemieckich sił zbrojnych, strategicznie rzecz biorąc, Rosja „najprawdopodobniej realizuje wywrotowy plan, obecnie skoncentrowany na osłabieniu niemieckiego wsparcia dla Ukrainy na płaszczyźnie politycznej i społecznej”. Operacyjnie Rosja dąży do osłabienia wszelkiego wsparcia dla Ukrainy „w formie sprzętu i szkoleń”, a tym samym „zaszkodzenia zdolnościom obronnym Ukrainy”.
W oświadczeniu ponownie czytamy: „bardzo prawdopodobne”. Tyle w kwestii doniesień z „Tagesschau”.
Wall Street Journal
Artykuł w „Wall Street Journal” zagłębia się jednak nieco bardziej: autor opiera się wyłącznie na tym, co mówią , a nawet wierzą „autorytety” . Innymi słowy, w dużej mierze brakuje twardych faktów. Dwa fragmenty są jednak godne uwagi. Po pierwsze:
Amerykańskie agencje wywiadowcze uważają, że nieudana operacja na lotnisku Lipsk-Halle tego lata była jednym z pierwszych kroków w ramach zintensyfikowanej kampanii sabotażu i tajnych działań przeciwko państwom NATO, przeprowadzonej bezpośrednio przez prezydenta Rosji Władimira Putina – twierdzą europejscy urzędnicy, którzy zostali poinformowani o wynikach wywiadu.
Uderzające jest tu sformułowanie „zakładać”. Jak widać, to „amerykańskie agencje wywiadowcze” „coś zakładają” – a o „ustaleniach” (informacji? dezinformacji?) poinformowano „europejskich urzędników”. Innymi słowy, to, co się tu dzieje, jest całkowicie nieprzejrzyste zarówno dla opinii publicznej, jak i dziennikarzy.
Zwłaszcza jeśli założymy, że głęboka polityka USA była siłą napędową pozycjonowania Ukrainy jako pośrednika w walce z Rosją, każdy dziennikarz musi traktować informacje wywiadowcze pochodzące od tej strony konfliktu – która jest zasadniczo zaangażowana w dostawy broni itp. – z najwyższą ostrożnością. Krytyczny dystans? Brak. Odnośnie drugiego, godnego uwagi fragmentu:
Według zachodnich urzędników, tajnymi atakami Rosji kieruje departament rosyjskiego wywiadu wojskowego (GRU). Departament ten, znany jako „Służba Zadań Specjalnych” (SSD), to organizacja utworzona w 2023 roku w wyniku połączenia kilku najgroźniejszych rosyjskich jednostek tajnych, której misją jest prowadzenie tajnych operacji wojskowych przeciwko Europie.
SSD dowodzi generał pułkownik Andriej Awerjanow, weteran tajnych operacji, którego agenci byli powiązani z zabójstwami, otruciami i zamachami bombowymi w całej Europie. Zachodnie agencje wywiadowcze przypisały atak w Lipsku jednemu z szefów swoich departamentów, pułkownikowi Denisowi Smoljaninowowi, który podlega sankcjom Unii Europejskiej i Wielkiej Brytanii za kierowanie rosyjskimi tajnymi operacjami w Europie.
To ciekawe. „ Wall Street Journal” jest w tym momencie co najmniej nieco bardziej precyzyjny. Jednak „fakty” opierają się na sformułowaniu „według zachodnich urzędników”. Kto dokładnie co powiedział i na jakiej podstawie ? Bez tych informacji to, co zostało powiedziane, należy traktować z najwyższą ostrożnością.
Nawet zakładając (choć nie jest to zupełnie nieprawdopodobne), że ta Specjalna Służba Zadaniowa istnieje i działa zgodnie z przepisami – w końcu, co właściwie zrobiła do tej pory CIA…? –: Mgła jest wszechobecna.
Pamiętajmy…
Zarówno wypowiedzi Merza, jak i doniesienia w „ Wall Street Journal ” i „Tagesschau” opierają się na niejasnych założeniach. Stwarzają wrażenie „faktycznych” faktów. Udają, że pokazują, jak „to” jest , jaki może być jedyny logiczny wniosek , a wręcz jaki musi być . Nie przedstawiają żadnych merytorycznych dowodów.
Te trzy wybrane przykłady reprezentują niezliczone raporty i oświadczenia polityków i ekspertów, którzy przedstawiają rosyjskie zagrożenie jako realne. Wszystkie łączy brak rzetelnych dowodów. Zamiast tego, wywołują strach.
Nieświadomy obywatel mógłby pomyśleć: skoro nawet tak renomowane media mówią o zagrożeniu ze strony Rosji, a nawet kanclerz krytykuje Niemców za to, że nie traktują tego zagrożenia ze strony Rosji poważnie, to musi w tym być coś. Z tych rozważań dochodzimy do wniosku:
W 1990 roku ówczesny premier Włoch Giulio Andreotti, zmuszony przez sędziego śledczego i pod naciskiem dziennikarzy, ujawnił publicznie istnienie we Włoszech organizacji Gladio. Gladio była włoską filią siatki paramilitarnej utworzonej w wielu krajach NATO po II wojnie światowej. Były to „tajne armie” NATO, mające na celu umożliwienie im przejęcia władzy jako armie podziemne w przypadku inwazji Rosji na Europę, a następnie rozpoczęcie wojny partyzanckiej od wewnątrz.
Problem: Jak później stawało się coraz bardziej oczywiste, części tej sieci zostały wcześnie zaktywizowane politycznie. Śledztwa włoskich sądów i badania sugerują, że „żołnierze” z tajnych armii NATO byli angażowani na głębokim poziomie politycznym w ideologiczną walkę między Zachodem a Wschodem (kapitalizm kontra socjalizm/komunizm); innymi słowy, wdrożono zasadę „strategii napięcia”. W krajach, gdzie silne były partie i siły lewicowe sprzyjające Moskwie, ludność miała być zaszczepiana w strachu poprzez terror rzekomo stosowany przez lewicowe ugrupowania terrorystyczne – aby odwróciła się od lewicy.
Często cytowana wypowiedź skazanego neofaszysty Vincenta Vinciguerry brzmi następująco :
Trzeba było zaatakować cywilów, ludzi, kobiety, dzieci, niewinnych ludzi, obcych, którzy byli z dala od wszelkich rozgrywek politycznych. Powód był całkiem prosty: ci ludzie, włoska opinia publiczna, mieli zwrócić się ku państwu i domagać się większego bezpieczeństwa.
Nie wdając się w szczegóły skomplikowanej sprawy Gladio i terroryzmu kierowanego przez głębokie państwo: strategia napięć była wymierzona w umysły obywateli. Celem tej strategii było nastawienie społeczeństwa przeciwko lewicy i zwrócenie się ku partiom dominującym.
Mając tę wiedzę, nasuwają się pytania: Czy jesteśmy obecnie świadkami nowej strategii napięć? Czy obserwacje dronów, domniemane próby ataków itp. są częścią strategii generowania strachu wśród społeczeństwa, mającej na celu wzbudzenie gniewu wobec Rosji? Czy to ciągłe generowanie strachu nie wynika z realnego zagrożenia, lecz z politycznego zamiaru uzyskania wyższego poparcia dla jej polityki konfrontacji i zbrojeń? Te pytania są trudne – ponieważ odpowiedzi na nie wkraczają w sferę spekulacji.
Jednakże, z uwagi na ogromną liczbę doniesień medialnych o zagrożeniu ze strony Rosji, zaniechanie tych pytań byłoby dziennikarsko niedopuszczalne, podobnie jak spekulacje są problematyczne. Istnieje jednak ścieżka, którą można podążać z czystym sumieniem.
Czas pomyśleć na głos
Założenie, że Rosja jest aktywna na poziomie wywiadowczym w krajach europejskich, nie budzi sprzeciwu. Wręcz przeciwnie, należy założyć, że Rosja jest aktywna zarówno w Niemczech, jak i w innych krajach.
Bo: Szpiegostwo, czyli gromadzenie informacji, czy to na poziomie ekonomicznym, technicznym, politycznym, czy w dziedzinie badań naukowych, to praktycznie stara tradycja. USA szpiegują Rosję, Rosja szpieguje USA, USA szpiegują również Niemcy („szpiegowanie wśród przyjaciół jest niedopuszczalne”), Rosja szpieguje… i tak dalej. Tak było zawsze – i po prostu narasta i maleje, w zależności od sytuacji politycznej.
Jest więc bardzo prawdopodobne, że Rosja wykazuje „aktywność” właśnie teraz, kiedy sytuacja z NATO jest równie napięta jak w najgorszych czasach zimnej wojny.
Na marginesie: wielu z pewnością pamięta znaną serię komiksową „ Szpieg kontra Szpieg ”, która wielokrotnie przedstawiała historię szpiega ubranego na biało i szpiega ubranego na czarno, których jedynym celem było sabotowanie się nawzajem. Był to humorystyczny portret szpiegostwa w czasach zimnej wojny. Oczywisty fakt, że służby wywiadowcze Wschodu i Zachodu walczyły ze sobą przy każdej okazji, został przedstawiony w zabawny sposób w „Szpieg kontra Szpieg”.
Ważne jest, aby wiedzieć, że chociaż społeczeństwo było świadome, iż państwa nieustannie walczą ze sobą za kulisami na poziomie wywiadowczym, niemal wszystko, co się działo, pozostawało w „cieniu” służb.
Tym razem jest inaczej. Media z ogromną częstotliwością i intensywnością donoszą o rzekomych działaniach Rosji w Niemczech i Europie. Często znane osobistości ze świata polityki i nauki, kreujące wizerunek wroga, pojawiają się przed kamerami, przyczyniając się do podsycania strachu. Samo to jest niezwykle nietypowe.
Co babcię z Buxtehude obchodzi, że rzekomo „Rosjanin” lata dronem na lotnisku w Monachium? Dla niemal zdecydowanej większości społeczeństwa, rzeczywiste lub wyimaginowane działania Rosjan na terytorium Niemiec są nieistotne. Ponieważ: te działania miały miejsce w przeszłości. Prawdopodobnie istnieją teraz i prawdopodobnie będą kontynuowane w przyszłości.
Działalność wywiadowcza państw obcych jest istotna dla służb wywiadowczych i polityków, których ona dotyczy. Opinia publiczna nie ma wglądu w tę sprawę, ani ze strony polityków, ani ze strony służb wywiadowczych. Wgląd jest udzielany tylko wtedy, gdy jest to politycznie pożądane. Dlaczego więc media codziennie donoszą o rzekomym zagrożeniu ze strony Rosji?
Duch tkwiący w cytacie Vinciguerry zdaje się być coraz bardziej widoczny. Założenie, że to „relacjonowanie” zagrożenia ze strony Rosji nie ma na celu informowania społeczeństwa, lecz manipulowania nim za pomocą strachu, jest niemal nieuniknione.
Nawet gdyby oskarżenia były prawdziwe, wynikające z nich realne zagrożenie – dla polityków, a nie dla ogółu społeczeństwa – musiałoby zostać zażegnane przez odpowiedzialnych polityków tam, gdzie to możliwe, czyli poprzez dyplomację – a nie na arenie publicznej. Społeczeństwo w każdym razie może w tej sprawie jedynie wzruszyć ramionami.
Kontynuujmy myślenie na głos
Jeśli Rosja dopuściła się czynów, o które ją oskarżono: jaki byłby tego sens? Jakie byłyby z tego korzyści?
Załóżmy, że Rosja przeprowadziła atak na linię zaopatrzeniową dla wojny na Ukrainie na lotnisku w Lipsku. Korzyści militarne byłyby prawdopodobnie minimalne – szkody polityczne ogromne. Rosja może być aktywna w Niemczech i innych krajach – ale „szaleńcza szarada z dronami” nie ma sensu.
Im dłużej się nad tym zastanawiamy, tym bardziej nasuwa się podejrzenie, że stosowana jest strategia napięcia na niskim poziomie. Ta strategia napięcia nie wiąże się jeszcze ze znacznymi, realnymi szkodami; nie chodzi o ataki terrorystyczne – ale czy tak pozostanie? W pewnym sensie społeczeństwo jest już terroryzowane przez sianie strachu.
Jeśli państwa zachodnie uciekały się do terroru wobec własnych obywateli w „erze Gladio”, to co dzieje się dzisiaj, kiedy desperacko próbują utrwalić w umysłach swoich obywateli obraz Rosji jako wroga? Te pytania również muszą zostać zadane. Nie mogą być tematem tabu.
Szwajcarski historyk Daniele Ganser, który przeprowadziłfundamentalne badania na temat Gladio w krajach niemieckojęzycznych, powiedział portalowi NachDenkSeiten :
Drony mogą być bardzo łatwo wykorzystane jako element strategii napięć, mającej na celu zdyskredytowanie kraju lub partii. Teoretycznie sprawca mógłby wlecieć dronem w dom, samolot lub bazę wojskową, gdzie eksplodowałby, a następnie twierdzić, że to kraj X lub partia Y.
Natychmiast kraj X lub partia Y są przedstawiane w bardzo złym świetle; taki jest zawsze cel strategii napięć, nawet jeśli X lub Y nie są odpowiedzialni za atak dronem i są niesłusznie oskarżeni.
Podróżując do Oslo i Sankt Petersburga, specjalny wysłannik USA Steve Witkoff rozpoczyna kolejną rundę negocjacji w celu rozwiązania konfliktu na Ukrainie. Linia frontu jest taka sama, jak podczas poprzednich mediacji. Poza Europą istnieje realne zainteresowanie zakończeniem konfliktu. Jednak Europejczycy Zachodni liczą na przedłużenie wojny. Niemcy, w szczególności, tkwią w pułapce zbrojeń. Friedrich Merz powiązał wzrost gospodarczy Niemiec z kontynuacją wojny na Ukrainie.
Autor: Gert-Ewen Ungar .
Negocjacje zostały wznowione. Specjalny wysłannik USA Steve Witkoff przeprowadził rozmowy w Oslo, a następnie w Petersburgu. W Norwegii Witkoff spotkał się z przedstawicielami UE i prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełenskim. Dzień później Witkoff został przyjęty przez prezydenta Rosji Władimira Putina w Petersburgu. Zięć Trumpa, Jared Kushner, tym razem nieobecny. Jako przyczynę podał chorobę. Poza tym spotkanie w Rosji odbyło się bez zakłóceń. Doradca prezydenta ds. polityki zagranicznej Jurij Uszakow powiedział później prasie, że rozmowy były konstruktywne i że konflikt na Ukrainie zbliża się do końca.
W Oslo opracowano nową propozycję negocjacyjną, choć jej dokładne brzmienie nie jest publicznie dostępne. Podobno proponuje ona między innymi zobowiązania do wzajemnej pomocy wynikające z artykułu 5 Traktatu NATO jako gwarancję bezpieczeństwa dla Ukrainy. Jeśli rzeczywiście tak się stanie, propozycja ma niewielkie szanse na wdrożenie, ponieważ integracja Ukrainy z zachodnimi strukturami wojskowymi jest głównym czynnikiem wywołującym konflikt. Wszystkie zaangażowane strony są tego świadome. Tylko czas pokaże, co naprawdę kryje się za rozmowami o zobowiązaniach NATO do wzajemnej pomocy.
Stany Zjednoczone obiecują również złagodzenie sankcji wobec Rosji i zaoferowanie inwestycji na Ukrainie jako zachętę. Donald Trump zawiesił wcześniej sankcje wobec Rosji, powołując się na interes narodowy. W zamian Rosja obiecała natychmiastową dostawę 300 000 ton oleju napędowego. Pierwsza dostawa 40 000 ton jest już w drodze. Trump zawiesił nowe, szeroko zakrojone sankcje oparte na ustawie Lindseya Grahama, nazwanej na cześć zmarłego republikańskiego kongresmena, zanim weszły one w życie.
Zaproponowano wznowienie bezpośrednich negocjacji między Rosją a Ukrainą, przy mediacji ze strony Stanów Zjednoczonych. Jako możliwe miejsce zaproponowano Zjednoczone Emiraty Arabskie. Negocjacje już raz dotarły do tego etapu, ale zakończyły się fiaskiem w lutym 2026 roku, ponieważ Ukraina nie chciała oddać terytorium.
Putin zaproponował również bezpośrednie spotkanie prezydenta USA Donalda Trumpa z prezydentem Chin Xi Jinpingiem. Ma się ono odbyć w listopadzie, na marginesie szczytu APEC w Shenzhen w Chinach.
W międzyczasie nastąpiła kolejna wymiana poległych żołnierzy. 252 poległych żołnierzy przekazano Ukrainie na Białorusi, niedaleko granicy, podczas gdy Rosja otrzymała z powrotem 25. To również stało się częścią rytuału.
Określenie „nowa runda negocjacji” jest zatem jak najbardziej trafne w odniesieniu do tego procesu, który w istocie zatacza koło. Częścią tej ciągłości jest fakt, że sytuacja Ukrainy pogarsza się z każdą rundą negocjacji. Podczas gdy w Mińsku II chodziło o zachowanie integralności terytorialnej Ukrainy, Rosja domagała się ustępstw terytorialnych w kolejnych rundach. Teraz jednak Ukraina martwi się również o to, czy i jak przetrwa zimę. Infrastruktura energetyczna Ukrainy została poważnie uszkodzona.
A Europejczycy? Chcą zasiąść do stołu negocjacyjnego, ale nadal nie chcą wnieść żadnego wkładu w rozwiązanie konfliktu. Mantra, że żadna decyzja w sprawie Ukrainy nie powinna być podejmowana bez Ukrainy, po raz kolejny odchodzi w zapomnienie. Przynajmniej wznowili poszukiwania negocjatora do bezpośrednich rozmów z Rosją. Po ostatniej próbie jedynym prawdziwym porozumieniem było to, że absolutnie nie mógł to być Gerhard Schröder, ponieważ Putin wymienił jego nazwisko w tym kontekście; teraz mówi się o prezydencie Finlandii Alexandrze Stubbie. Wspomina się również o António Coście, przewodniczącym Rady Europejskiej. Jaki istotny wkład zamierzają wnieść Europejczycy, pozostaje jednak niejasne. Przynajmniej doradca prezydenta Jurij Uszakow dostrzega pewien ruch.
„Przynajmniej wydaje mi się, że ludzie zaczynają teraz myśleć o rozwiązaniu tego kryzysu i traktować go poważniej” – powiedział prasie. Źródło jego optymizmu pozostaje jednak niejasne. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz ze swojej strony odrzuca „kapitulację Ukrainy”. Nie można pozwolić Rosji zwyciężyć.
Jest zatem oczywiste, że Europejczycy nie są zainteresowani rozwiązaniem konfliktu. W szczególności Niemcy wpędziły się w pułapkę ekonomiczną, przechodząc na gospodarkę wojenną. Ogromne zadłużenie jest wykorzystywane do stymulowania przemysłu zbrojeniowego. Znaczna część produkowanego uzbrojenia jest eksportowana na Ukrainę. Generuje to wzrost gospodarczy w Niemczech. Prognozy wzrostu na ten rok zostały znacząco skorygowane w górę. Jeśli wojna się skończy, nie będzie już popytu na niemiecką broń, a wtedy ten wzrost szybko się skończy. W każdym razie nie jest to sytuacja trwała, ponieważ nie będzie stymulować słabego popytu wewnętrznego.
Ale powiedzmy sobie jasno: Niemcy nie mają interesu w zakończeniu wojny, choćby ze względów ekonomicznych. Nawiasem mówiąc, to nie pierwszy raz, kiedy niemiecki kanclerz wpędził kraj w pułapkę zbrojeniową. Nazistowski „cud gospodarczy” pod rządami kanclerza Adolfa Hitlera polegał na zaciągnięciu ukrytego długu i masowym rozwoju przemysłu zbrojeniowego. Merz potrzebuje wojny i wizerunku Rosji jako wroga dla swojego politycznego przetrwania. Codziennie, z całych sił, pracuje nad stworzeniem takiego obrazu wroga. Jednak przedstawiane przez niego rosyjskie zagrożenie nie ma żadnego oparcia w rzeczywistości, tutaj, w Rosji. Rosja nie ma zamiaru napadać na Niemcy ani okupować Ukrainy. Rosja pragnie trwałego pokojowego rozwiązania konfliktu na Ukrainie. A właśnie tego Merz nie chce.
Wołodymyr Zełenski również nie jest zainteresowany pokojem. Jego losy polityczne i osobiste są ściśle powiązane z tą wojną. Donald Trump słusznie uznał, że Zełenski nie chce pokoju. Miał kilka okazji do rozwiązania konfliktu poprzez negocjacje, ale zawsze z nich rezygnował. Pozwolił, by obietnice wsparcia ze strony Europejczyków trzymały go w wojnie.
Również w Brukseli strategia polega na przedłużaniu wojny. Interesy Rosji nie mogą być uwzględniane w żadnym porozumieniu pokojowym – głosi dominujące credo; jakiekolwiek inne podejście oznaczałoby porażkę. To nieracjonalne. Jednak pomimo trafnych argumentów, krytycy tej samobójczej polityki UE stoją przed trudnym zadaniem. Po prostu nie są słyszani. Pociąg jedzie torem, zmierzając ku przepaści. UE nie wyjdzie zatem z porozumienia pokojowego bez szwanku. Całkowicie się przeliczyła i poświęca swój dobrobyt, by przedłużać wojnę.
To w dużej mierze definiuje linie frontu. Poza Europą, w Rosji, USA, Chinach i krajach Globalnego Południa, istnieje silne zainteresowanie rozwiązaniem konfliktu na Ukrainie i znalezieniem rozwiązania, które doprowadzi do jego trwałego zakończenia. Tego zainteresowania nie ma w UE, w Kijowie i w Berlinie. Tam nacisk kładzie się na przedłużanie wojny kosztem Ukraińców i Ukrainy. To również zarysowuje narrację, na którą Niemcy będą musieli się przygotować po zakończeniu wojny: Niemcy ponoszą odpowiedzialność za całkowite zniszczenie Ukrainy i śmierć całego pokolenia Ukraińców. Niemcy sztucznie przedłużają tę wojnę dla własnych, egoistycznych interesów gospodarczych i stanęły na drodze do pokoju. Wkrótce przekonamy się, czy Europejczykom uda się ponownie udaremnić wysiłki na rzecz pokoju. Nie leżałoby to w najlepszym interesie Ukrainy.