Podczas gdy politycy w Brukseli i Waszyngtonie nieustannie mówią o „deeskalacji”, „bezpieczeństwie” i „obronie”, za kulisami najwyraźniej trwają prace nad planami, które mają na celu ponowne przybliżenie Europy do krawędzi konfrontacji nuklearnej.
Według doniesień „Financial Times”, Stany Zjednoczone rozważają obecnie rozszerzenie systemu współdzielenia broni jądrowej NATO na kolejne państwa członkowskie. Chodzi konkretnie o tzw. „samoloty o podwójnym przeznaczeniu” (DCA) – myśliwce zdolne do przenoszenia zarówno broni konwencjonalnej, jak i amerykańskich bomb atomowych. Państwa na wschodniej flance NATO mogłyby potencjalnie dołączyć do tego systemu w przyszłości.
Przesunęłoby to infrastrukturę nuklearną sojuszu zachodniego dalej w kierunku granic Rosji.
Powrót zimnej wojny
Przez dziesięciolecia amerykańska broń jądrowa była składowana w kilku krajach europejskich. Oficjalnie system ten pełni funkcję odstraszającą. Krytycy postrzegają go jednak jako niebezpieczny relikt zimnej wojny, który w najgorszym przypadku uczyniłby Europę głównym polem bitwy konfliktu nuklearnego.
Teraz Waszyngton wydaje się skupiać nie na rozbrojeniu, lecz na ekspansji.
Polska wielokrotnie sygnalizowała chęć przyjęcia bardziej aktywnej roli w porozumieniach NATO o współużytkowaniu potencjału nuklearnego. Inne państwa NATO z Europy Wschodniej również naciskają na wzmocnienie obecności wojskowej USA.
Z perspektywy Moskwy jest mało prawdopodobne, aby zostało to odebrane jako cokolwiek innego niż dalsza eskalacja.
Logika ciągłej konfrontacji
Oficjalnie NATO uzasadnia swoją rozbudowę sił zbrojnych zagrożeniem ze strony Rosji. Krytycy kwestionują jednak, czy sama ta polityka nie przyczynia się do spirali, która sprawia, że jakiekolwiek rozwiązanie dyplomatyczne staje się coraz bardziej niemożliwe.
Podczas gdy Waszyngton inwestuje miliardy w programy zbrojeniowe, systemy obrony przeciwrakietowej i rozmieszczanie wojsk, przestrzeń polityczna do negocjacji się kurczy.
Każda nowa baza wojskowa, każdy dodatkowy system rakietowy i każda rozbudowa potencjału nuklearnego spotyka się z reakcją drugiej strony. To nie tworzy bezpieczeństwa – wręcz przeciwnie, zwiększa wzajemne poczucie zagrożenia.
Europa znajduje się zatem w stanie permanentnego przezbrajania, którego kresu nie da się jasno określić.
Europa ponosi ryzyko
Jeden fakt jest szczególnie godny uwagi: gdyby kiedykolwiek doszło do bezpośredniej konfrontacji militarnej między Rosją i NATO, walki nie toczyłyby się na terytorium USA.
Miejsca docelowe znajdują się w Europie.
Amerykańska broń jądrowa rozmieszczona w europejskich bazach wojskowych automatycznie czyni te miejsca potencjalnymi celami w razie kryzysu. Im dalej na wschód system jest rozszerzany, tym większe ryzyko dla zainteresowanych krajów.
Waszyngton dostarcza broń – konsekwencje ponosi Europa.
Miliardy wydane na odstraszanie zamiast na dyplomację
Planowane rozszerzenie programu współdzielenia broni jądrowej wpisuje się w szerszy obraz: rosnące wydatki na obronność, nowe bazy NATO, rekordowe zyski w przemyśle zbrojeniowym i retorykę polityczną, która w coraz większym stopniu opiera się na odstraszaniu niż na dialogu.
Dla największych firm zbrojeniowych oznacza to lukratywne kontrakty na kolejne dekady.
Dla mieszkańców Europy oznacza to jednak wyższe wydatki na armię, większą militaryzację kontynentu i powrót scenariusza, który wielu uważało za rozwiązany po zakończeniu zimnej wojny.
Niebezpieczny kurs
Kluczowe pytanie zatem nie brzmi, czy NATO jest technicznie zdolne do zwiększenia swojej obecności nuklearnej.
Prawdziwe pytanie brzmi, dokąd prowadzi ten kurs.
Jeśli każdy kryzys będzie zwalczany większą ilością broni, żołnierzy i środków odstraszania nuklearnego, stabilny porządek bezpieczeństwa nie powstanie. Zamiast tego rozwinie się system permanentnej eskalacji.
Europa stoi więc w obliczu niebezpieczeństwa, że znów stanie się geopolityczną linią frontu, z której tak naprawdę chciała zrezygnować po 1990 roku.
Historia zimnej wojny pokazuje, jak szybko nieporozumienia, błędne obliczenia i błędy techniczne mogą doprowadzić świat na skraj katastrofy.
Stratedzy mogą postrzegać rozbudowę potencjału nuklearnego na granicach Rosji jako oznakę siły.
Dla wielu Europejczyków będzie to zapewne przede wszystkim jedno: kolejny krok w stronę jeszcze bardziej niebezpiecznej i niestabilnej przyszłości.
Prasa wielokrotnie twierdzi, że Rosja przygotowuje się do inwazji na całą Europę – tak jakby Putin budził się każdego ranka z marzeniem o odziedziczeniu upadku przemysłu niemieckiego i protestów emerytalnych we Francji.
Propaganda stała się tak absurdalna, że być może powinniśmy w końcu porozmawiać o prawdziwych powodach , dla których Rosja rzekomo dokonuje inwazji na Europę:
Zdobyć wiedzę fachową Niemiec w zakresie polityki energetycznej i w końcu nauczyć się, jak wyłączać działające elektrownie jądrowe, jednocześnie importując drogą energię od innych.
Przyjąć słynną na całym świecie brytyjską strategię kontroli noży, w ramach której przestępcy ignorują prawo, a babcie są aresztowane za publikowanie tweetów.
Aby uchwycić rewolucyjnego ducha Francji, który dziś w dużej mierze polega na podpalaniu gór śmieci i blokowaniu autostrad co kilka miesięcy z powodu podniesienia wieku emerytalnego.
Przejąć strukturę zadłużenia Unii Europejskiej, ponieważ Rosja najwyraźniej spojrzała na własne sankcje i ryzyko recesji i pomyślała: „Wiesz, czego naprawdę potrzebujemy? Włoskiego długu na dodatek”.
Aby ożywić holenderski rynek tulipanów i rozpalić na nowo pierwotną bańkę spekulacyjną. W końcu tulipany są namacalne – w przeciwieństwie do współczesnych obligacji rządowych.
Aby zyskać kontrolę nad wielką strategią demograficzną Europy, w ramach której wskaźniki urodzeń gwałtownie spadają, a rządy debatują nad zakazem używania kuchenek gazowych i regulacją zaimków.
Aby zabezpieczyć całą szwajcarską czekoladę, teraz, gdy bankowość offshore straciła już swój blask.
Aby poczuć dreszczyk emocji związany z otwartymi granicami i historycznie wysokim wskaźnikiem przestępczości w miastach o bogatej kulturze.
Przejąć kontrolę nad europejskim systemem uniwersyteckim, w którym studenci kończą studia z długami, doświadczeniem w aktywizmie i bez żadnych umiejętności poszukiwanych na rynku pracy.
Aby odziedziczyć europejską konkurencyjność przemysłową, która obecnie w dużej mierze polega na zamykaniu fabryk, importowaniu produktów z Chin i jednoczesnym wygłaszaniu wobec wszystkich wykładów na temat emisji CO₂.
Rządzić rządem rządów poprzez przejęcie Komisji Europejskiej.
Przyjąć genialną strategię Europejskiego Banku Centralnego polegającą na drukowaniu bilionów i jednoczesnym twierdzeniu, że inflacja jest jedynie „tymczasowa”.
Aby zabezpieczyć europejskie zapasy broni – zakładając, że uda się je w ogóle znaleźć.
Aby nabyć nieruchomości w Londynie, których ceny są tak wysokie, że w porównaniu z nimi ceny na Manhattanie wydają się rozsądne.
Chcemy uczyć się od Brukseli, jak regulować sztuczną inteligencję, zanim wymyślimy, jak niezawodnie wytwarzać energię elektryczną.
Przejąć słynną europejską „zieloną gospodarkę”, w której obywatele płacą jedne z najwyższych cen prądu na świecie, podczas gdy Chiny co tydzień budują nowe elektrownie węglowe.
Odziedziczyć system zamówień publicznych NATO, w którym nawet ekspres do kawy wymaga prawdopodobnie sześciu komisji i siedemnastu doradców, zanim zostanie zatwierdzony.
Aby w końcu dotrzeć do reszty europejskiej klasy średniej, zanim opuści ona UE.
Doświadczyć na własnej skórze emocji związanych z podróżowaniem po piętnastu krajach, będąc jednocześnie podejrzanym w internecie o „mowę nienawiści”, ponieważ ktoś opowiedział żart.
Aby uratować euro, zanim Bruksela doprowadzi do własnego upadku.
Prawda jest taka, że europejska klasa polityczna potrzebuje Rosji psychologicznie o wiele bardziej niż Rosja potrzebuje Europy gospodarczo. Strach uzasadnia wydatki na wojsko, centralizację władzy, cenzurę, wzmożony nadzór, nowe zadłużenie i polityczną jedność pod presją słabnącego przywództwa. Historycznie rzecz biorąc, rządy w czasach wewnętrznego upadku niemal zawsze potrzebują zagrożenia zewnętrznego.
Straszny seksista – tenisista… 65 tysięcy euro kary.
MD
Organizatorzy French Open nałożyli na paragwajskiego tenisistę Adolfo Daniela Vallejo grzywnę w wysokości 65 tysięcy euro za seksistowskie uwagi skierowane do sędzi Any Carvalho – ogłosiła w poniedziałek [1 czerwca 2026; md] dyrektor turnieju Amelie Mauresmo.
– To jest ewidentnie coś, co jest dla nas, dla turnieju, dla federacji, a nawet poza samym turniejem nie do przyjęcia. Tego rodzaju język nie ma tu miejsca– podkreśliła Mauresmo.
=========================================
A co tak strasznego on powiedział, że nawet nie cytują???
Adolfo Daniel Vallejo (Paragwaj, nr 71 ATP) powiedział m.in.: „Takie mecze powinny być sędziowane przez mężczyzn. Jest bardzo trudno dla kobiety to robić.” / „This sort of match needs to be umpired by a man. It’s very difficult for a woman to do it.” sportowefakty.wp.pl
Dodał też, że sędzina Ana Carvalho nie miała wystarczająco siły, by przeciwstawić się hałaśliwej francuskiej publiczności kibicującej Kouamé (i zarzucił przeciwnikowi przeciąganie czasu). rfi.fr
To właśnie te wypowiedzi organizatorzy Roland Garros uznali za seksistowskie i zapowiedzieli „znaczną karę pieniężną”. Vallejo później próbował tłumaczyć, że słowa zostały wyrwane z kontekstu i przepraszał.
Komisja Europejska pod przewodnictwem Ursuli von der Leyen „zakłada, że obywatele UE są głupi, niezdolni do rozróżnienia i podejmowania swobodnych decyzji co do tego, co jest prawdą, a co nie”. Dlatego stworzyła aparat cenzury w oparciu o rozporządzenie Akt o usługach cyfrowych (DSA). Wykorzystuje go między innymi do ingerencji w wybory. Co więcej, unijne władze dążą do egzekwowania DSA poza swoimi granicami, co „stanowi poważne zagrożenie dla wolności słowa w Stanach Zjednoczonych”. Nadto von der Leyen nie zatrzymuje się i planuje narzucić bezprawnie kolejne rozwiązania, rozszerzające już i tak rozległy aparat kontroli treści. USA będą kontynuować śledztwo i zaproponują przepisy, by przeciwdziałać unijnej uzurpacji. To kluczowe wnioski z raportu amerykańskiej Komisji Sądownictwa na temat cenzury w wydaniu Brukseli.
Od kilku lat potężna amerykańska Komisja Sądownictwa złożona z kongresmenów obu partii prowadzi śledztwo w sprawie niedopuszczalnego ograniczania wolności słowa – jednej z podstawowych wolności człowieka, od której wywodzone są inne prawa. W rezultacie pracy tego gremium powstało kilka raportów śródokresowych, dotyczących działania Kompleksu Przemysłowego Cenzury.
Kolejny raport śródokresowy kongresowej komisji – zatytułowany The foreign censorship threat, part II: Europe’s decade-long campaign to censor the global internet and how it harms American speech in the United States [„Zagrożenie cenzurą zagraniczną, część II: trwająca dekadę kampania Europy na rzecz cenzury globalnego internetu i jak szkodzi ona amerykańskiej wolności słowa w Stanach Zjednoczonych”] – ukazał się 3 lutego 2026 r. Opisuje on nie tylko proces tworzenia się europejskiego systemu cenzury, ale także konkretne przypadki oddziaływania na wolność słowa obywateli państw UE oraz USA.
Do liczącego około 160 stron dokumentu dołączono znacznie obszerniejsze załączniki, obejmujące kilka tysięcy stron jawnej i niejawnej korespondencji, m.in. urzędników europejskich i przedstawicieli platform internetowych.
Komisja Sądownictwa Izby Reprezentantów USA zajęła się sprawą Kompleksu Przemysłowego Cenzury jeszcze w trakcie kadencji administracji Biden-Harris. Ta bowiem, w myśl lansowanego programu „obrony demokracji”, stworzyła potężny system pozwalający na ograniczanie wolności przepływu informacji w sieci, odmawiając – wraz z europejskimi współpracownikami – opinii publicznej dostępu do określonych treści i jednocześnie prowadząc własne, zaawansowane akcje dezinformacyjne.
Komisja bada od kilku lat nie tylko krajowe działania cenzuralne, ale także, „w jaki sposób i w jakim zakresie zagraniczne przepisy, regulacje i orzeczenia sądowe zmuszają lub wpływają na firmy, aby cenzurowały wypowiedzi w Stanach Zjednoczonych”. W ramach swoich zadań występuje do odpowiednich podmiotów z żądaniem udostępnienia informacji, także niejawnych, dokumentów firm technologicznych, które jako materiały źródłowe pozwalają ocenić problem łamania jednej z podstawowych wolności obywatelskich w USA i na świecie.
W lipcu 2025 roku kongresmeni opisali, w jaki sposób Komisja Europejska wykorzystuje rozporządzenie Akt o usługach cyfrowych (DSA) do „nakładania globalnych restrykcji cenzury w internecie za wypowiedzi polityczne, humor i satyrę”. Od tego czasu członkowie komisji mieli zapoznać się z tysiącami dokumentów wewnętrznych i korespondencji KE, które „pokazują zakres – i sukces – globalnej kampanii cenzury Komisji Europejskiej”.
Dekada działań cenzuralnych KE
„Komisja Europejska, w ramach szeroko zakrojonych, trwających dekadę działań, skutecznie wywarła presję na platformy mediów społecznościowych, aby zmieniły swoje globalne zasady moderowania treści, tym samym bezpośrednio naruszając wolność słowa Amerykanów w Internecie w Stanach Zjednoczonych. Choć często jest to określane jako zwalczanie tak zwanej mowy nienawiści lub dezinformacji, KE starała się cenzurować prawdziwe informacje i wypowiedzi polityczne dotyczące niektórych z najważniejszych debat politycznych w niedawnej historii, w tym pandemii COVID-19, masowej migracji i kwestii osób transseksualnych” – napisano.
Dodano w podsumowaniu raportu, że „po dziesięciu latach Komisja Europejska ustanowiła wystarczającą kontrolę nad globalną wolnością słowa w Internecie, aby kompleksowo tłumić narracje zagrażające jej uprawnieniom. Przed wezwaniami sądowymi Komisji Sądownictwa działania te odbywały się w dużej mierze w tajemnicy. Teraz działania Komisji Europejskiej ujrzały światło dzienne po raz pierwszy (…)” – czytamy.
Raport nie tylko dokumentuje przypadki cenzuralnej działalności Brukseli. Wskazuje również, że sprawa będzie nadal badana. Pojawią się też konkretne propozycje ustaw, które miałyby powstrzymać uzurpację unijnych urzędników zmierzających do stworzenia globalnego systemu cenzury, zagrażającego także swobodom Amerykanów.
Wolność słowa to jedna z podstawowych wolności konstytucyjnych chronionych traktami i umowami międzynarodowymi. Obejmuje prawo do wyrażania swoich poglądów, ocen, opinii, przypuszczeń, informowania o faktach, a także pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, zapoznawania się z opiniami innych, bez względu na ingerencję władz i granice państwowe.
Zaczęło się od kryzysu migracyjnego
Niestety, szereg kryzysów polityki globalnej, zwłaszcza kryzys migracyjny i pierwszy wybór Donalda Trumpa na prezydenta USA w 2016 roku oraz głosowanie Brytyjczyków w sprawie opuszczenia UE przyspieszyły działania zmierzające do tworzenia systemu globalnej cenzury. Robi się to pod pretekstem walki z mis-, mal- i dezinformacją („informacje MDM”), o czym szerzej piszę w książce pt. „Misinformacja, dezinformacja, malinformacja. Jak powstaje system globalnej cenzury”.
W UE bardzo szybko podjęto walkę z tzw. dezinformacją, początkowo wprowadzając „dobrowolne” jedynie z nazwy kodeksy postępowania w tej sprawie, by ostatecznie przyjąć rozporządzenie DSA, a następnie rozszerzyć działanie rozporządzenia w celu wpływania na wybory.
Z dotychczasowych przeglądów aktów prawnych i aktywności organów europejskich oraz krajowych wynika, że podmioty te cenzurowały przede wszystkim przekazy dotyczące „pandemii COVID-19”, wojny na Ukrainie, polityki klimatycznej i genderowej oraz walczyły z „teoriami spiskowymi”. Cenzurowano także satyrę, memy i posty nieprzychylne dla wybranych polityków.
Opublikowany w lutym 2024 roku Raport Komisji Sądownictwa Izby Reprezentantów piętnuje działania wielu agencji rządowych, ośrodków uniwersyteckich i sieci organizacji fact-checkingowych opracowujących narzędzia i nowe technologie, które mogą cenzurować przekazy na dużą skalę. Członkowie komisji ostrzegali, że – pod pozorem zajęcia się krytycznymi zagrożeniami dla systemów komunikacyjnych i „zwalczania fałszywych informacji/dezinformacji” – opracowywane są przez ośrodki uniwersyteckie zaawansowane narzędzia cenzury z użyciem „sztucznej inteligencji”. Przykładowo program „efektywnych interwencji” autorstwa MIT celował w konserwatystów, mieszkańców wsi i weteranów wojennych oraz ich rodziny.
Akt o usługach cyfrowych (DSA) jako kluczowa regulacja cenzorska
W raporcie z lutego br. podkreśla się natomiast, że unijne rozporządzenie DSA jest „zwieńczeniem dziesięcioletnich wysiłków Europy mających na celu uciszenie opozycji politycznej i stłumienie internetowych narracji krytykujących establishment polityczny” (s. 2).
Rozporządzenie częściowo weszło w życie w 2023, a ostatecznie w 2024 roku. Na jego podstawie Komisja Europejska nałożyła pierwszą w historii grzywnę w grudniu 2025 roku, uderzając w platformę X. Regulacja nie poprzestaje jednak na cenzurze w Europie. Jak zaznacza raport, w istocie zmierza do „kontrolowania globalnego Internetu w celu tłumienia niekorzystnych narracji”. I chociaż „Internet oraz media społecznościowe początkowo zapowiadały się jako siła, która zdemokratyzuje wolność słowa, a wraz z nią władzę polityczną”, to jednak „rozwój sytuacji zaszkodził ugruntowanej pozycji politycznej” europejskiego i amerykańskiego establishmentu. Poczuł się on zagrożony szerzeniem w połowie ubiegłej dekady „ruchu populistycznego”, kwestionującego politykę migracyjną.
To właśnie wtedy – o czym szeroko piszę także w swojej książce – zaczął tworzyć się system cenzuralny pod pretekstem zwalczania mis-, mal i dezinformacji. KE „przez ostatnie dziesięć lat wywierała bezpośrednią presję na platformy, aby cenzurowały zgodne z prawem wypowiedzi polityczne w Unii Europejskiej i za granicą”.
Powyższy proceder odbywał się początkowo poprzez tworzone specjalne fora cenzorskie. Jednym z nich było powstałe w 2015 roku Forum Internetowe UE (EUIF). Zostało ono założone przez Dyrekcję Generalną ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych (DG Home) Komisji Europejskiej.
W 2023 roku EUIF opublikowało podręcznik przeznaczony do użytku firm technologicznych przy moderowaniu zgodnych z prawem wypowiedzi, takich jak:
• retoryka „populistyczna”;
• treści antyrządowe/antyunijne;
• treści antyestablishmentowe;
• satyra polityczna;
• treści antyimigranckie i „islamofobiczne”;
• nastroje antyuchodźcze/antyimigranckie;
• treści anty-LGBTIQ… oraz
• subkultura memów” (s. 3).
Komisja Europejska egzekwowała swoje cele cenzuralne poprzez: „rzekomo dobrowolne kodeksy postępowania dotyczące mowy nienawiści i dezinformacji”. Pierwszy taki instruktaż powstał w 2016 roku. W oparciu o niego Facebook, Instagram, TikTok i Twitter (obecnie X) „zobowiązały się do cenzurowania niejasno zdefiniowanych zachowań szerzących nienawiść” (s. 4).
Następny „Kodeks postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji” przyjęto w 2018 roku. Tym razem te same platformy zobowiązały się do „osłabienia widoczności” rzekomej „dezinformacji” (s. 4).
Już wtedy przedstawiciele KE informowali szefostwa koncernów Big Tech, że ww. kodeksy mają wypełnić „lukę regulacyjną” do czasu przyjęcia przez Brukselę wiążących przepisów dotyczących moderacji treści.
Mniej więcej w tym samym czasie Niemcy zaczęli uchwalać przepisy regulujące cenzurę na szczeblu krajowym. Następnie, przed wejściem w życie rozporządzenia DSA, Bruksela zaktualizowała kodeks wskazań odnoszących się do „dezinformacji”. Wymagania wobec platform obejmowały między innymi uczestnictwo w „Zespole Zadaniowym ds. Kodeksu w zakresie zwalczania dezinformacji”. Tam omówiono, w jaki sposób owa domniemana „dezinformacja” ma być cenzurowana.
Zespół został podzielony na sześć części. Podczas ponad 90 spotkań w podgrupach ds. „reagowania kryzysowego”, „integralności usług”, „kontroli reklam”, „weryfikacji faktów”, „generatywnej sztucznej inteligencji” oraz „monitorowania i raportowania”, a także „grup roboczych ds. wyborów”, przedstawiciele organizacji lewicowych odpowiedzialnych za fact-checking („weryfikację faktów”) spotykali się z liderami platform i urzędnikami unijnymi, aby wymuszać coraz większą cenzurę treści w Internecie.
Spotkania, których program wymyślała KE, tak naprawdę były dla platform obowiązkowe. Szczególnie aktywna miała być Podgrupa ds. reagowania kryzysowego i Podgrupa ds. zwalczania dezinformacji. Wymuszały one zmiany zasad moderacji treści.
KE w swoich zapędach chciała objąć nadzorem wszelkie publikacje. Również te nie naruszające polityki platform w dziedzinie „dezinformacji”. Komisja naciskała na cenzurę przed i tuż po elekcjach.
Po słowackich wyborach parlamentarnych we wrześniu 2023 roku KE zażądała od platform raportowania „działań podjętych w celu złagodzenia” rzekomej „dezinformacji” podczas wyborów.
„W styczniu 2024 r., sześć miesięcy przed wyborami do Parlamentu Europejskiego, Komisja powiadomiła platformy, że w nadchodzących miesiącach położy duży nacisk na… aktualizacje dotyczące stanu przygotowań do wyborów do Parlamentu Europejskiego, co oznaczało, że chciała otrzymywać częste informacje o dodatkowych środkach cenzury”. Podgrupa ds. reagowania kryzysowego była jednym z kluczowych mechanizmów, za pomocą których KE sprawowała ścisłą kontrolę nad platformami.
Podgrupa ds. integralności usług, podczas co najmniej pięciu spotkań w latach 2022 i 2023 domagała się „wykazania skuteczności wysiłków na rzecz zapewnienia integralności usług poprzez wdrażanie i promowanie zabezpieczeń przed mis- i dezinformacją”.
Podgrupa ds. kontroli reklam koncentrowała się na demonetyzacji konserwatywnych serwisów informacyjnych. O tym, co demonetyzować, decydowali np. członkowie Global Alliance for Responsible Media (Globalny Sojusz na rzecz Odpowiedzialnych Mediów – GARM) i NewsGuard. GARM miał zmówić się z zagranicznymi regulatorami w sprawie nacisków na Twittera, aby cenzurował więcej wypowiedzi. Współzałożyciel Sojuszu Robert Rakowitz, „stwierdził, że uciszanie prezydenta Trumpa było jego głównym celem”. Po reakcji ze strony Komisji Sądownictwa, GARM zakończyła działalność w sierpniu 2024 roku.
Podgrupa ds. weryfikacji faktów, najczęściej złożona z cenzurujących lewicowych organizacji pozarządowych, dążyła do stworzenia „repozytorium weryfikacji faktów”, czyli bazy zatwierdzonych przez Komisję narracji na temat wiodących wydarzeń politycznych i kulturalnych. Do tego repozytorium miałyby odnosić się platformy, by cenzurować treści, które nie podobały się Brukseli.
Podgrupa ds. generatywnej sztucznej inteligencji wzywała platformy do agresywnej cenzury treści tworzonych przez AI. Wśród członków podgrupy znajdowała się Logically.AI, brytyjska firma, która wykorzystała narzędzia tak zwanej sztucznej inteligencji do nałożenia cenzury w mediach społecznościowych.
Grupa robocza ds. wyborów wyrażała oczekiwania KE na temat cenzury przed wyborami.
Komitet Sterujący Podgrupy ds. reagowania kryzysowego i Grupy roboczej ds. wyborów opracowały „metodologię oceny ryzyka i system szybkiego reagowania w sytuacjach kryzysowych”, obejmującą praktyki w zakresie zgodności z DSA i systemem szybkiego reagowania (RSS). Pozwalały one zatwierdzonym przez rząd stronom trzecim – np. Ministrowi Spraw Wewnętrznych danego państwa – składanie wniosków o przyspieszoną cenzurę na platformach przed ważnymi wydarzeniami w całej Europie, w tym wyborami.
KE organizowała „sesje plenarne”, wymuszając na platformach wdrożenie rozwiązań cenzuralnych w celu kontroli „procesów wyborczych i dyskursu obywatelskiego”. Zażądała także dokumentów „analizujących i oceniających, czy i w jaki sposób wszystkie systemy rekomendacji TikToka i inne istotne systemy algorytmiczne wpływają na zagrożenia dla procesów wyborczych, dyskursu obywatelskiego i bezpieczeństwa publicznego, [oraz] nielegalnej mowy nienawiści”.
W maju 2025 r. Komisja Europejska zorganizowała „Warsztaty dotyczące oceny ryzyka systemowego w ramach DSA”. Przedstawiła tam „najlepsze praktyki” w zakresie zgodności z DSA. Obejmowały one „ciągły przegląd wytycznych dla społeczności”. KE stwierdziła, że platformy powinny zmienić globalne zasady moderacji treści, aby cenzurować treści zgodnie z żądaniami europejskich organów regulacyjnych i uniknąć ogromnych kar, które mogą być nakładane na mocy Aktu o usługach cyfrowych.
Stwierdzono także, iż „nielegalne treści są symptomem” oraz że „potrzebne jest szersze podejście do ryzyka”. Innymi słowy, Brukseli chodziło o to, aby nie skupiać się wyłącznie na unijnych „nielegalnych treściach”, lecz cenzurować treści, które byłyby również chronione np. przez Pierwszą Poprawkę w Stanach Zjednoczonych.
Platformy zmieniły więc globalne zasady moderowania treści, cenzurując prawdziwe informacje.
W marcu 2023 roku, a zatem na kilka miesięcy przed wejściem w życie DSA, TikTok „przeprowadził najbardziej kompleksowe aktualizacje swoich Wytycznych społecznościowych”.
Komisja Sądownictwa twierdzi, że TikTok inwestuje w modele uczenia maszynowego, w celu szerszej cenzury. Platforma zbudowała także dla swoich moderatorów repozytorium treści zakazanych. Zgłosiła zmianę Komisji Europejskiej w Raporcie o przejrzystości w związku z Kodeksem postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji.
W marcu 2023 roku TikTok dokonał przeglądu Wytycznych w celu lepszego zwalczania „dezinformacji” związanej ze „zmianami klimatu”, „procesami wyborczymi”, ideologią gender itp.
Należąca do Microsoftu wyszukiwarka Bing – druga na świecie pod względem popularności – również podjęła działania zmierzające do globalnej cenzury, zgodnie z oczekiwaniami KE. Ma „kontynuować zwiększanie swoich inwestycji w systemowe wykrywanie ryzyka poprzez ulepszony rozwój klasyfikatorów i mapowanie ryzyka”. „Klasyfikatory” to określone słowa lub frazy, które powodują „obronną interwencję w wyszukiwaniu”, eliminując określone treści. Bing po prostu „rozszerzył listę słów i fraz, kierując użytkowników nie do poszukiwanych przez nich treści, lecz do treści, których Bing – i Komisja Europejska – uważają, że potrzebują” (s. 82).
Podobnie „YouTube wskazał na zasady cenzurowania treści związanych z bronią palną i uczciwością wyborów jako dowód przestrzegania Kodeksu postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji”.
Komisja Sądownictwa stwierdza, że „W ramach agresywnej, wieloletniej kampanii Komisja Europejska skutecznie wywarła presję na największe platformy mediów społecznościowych na świecie, aby zmieniły swoje globalne zasady moderacji treści, zapoczątkowując nową erę globalnej cenzury” (s. 84).
Forum Internetowe UE prowadzone przez Dyrekcję Generalną ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych KE od 2015 r. wzywało platformy do uciszenia konserwatywnych wypowiedzi poprzez „utożsamianie ich z nazistowską propagandą” (s. 89). Od czasu wejścia w życie DSA te naciski mają być „bardziej bezpośrednie”, co potwierdzają Protokoły ze spotkań KE z platformami. Wskazują one, że „platformy muszą przestrzegać Wytycznych Wyborczych Komisji, które zawierają wymóg, aby platformy wprowadziły środki mające na celu zmniejszenie znaczenia dezinformacji przed wyborami” (s. 89).
KE i krajowe organy regulacyjne państw członkowskich UE kontaktują się przed każdą elekcją z platformami w sprawie cenzury „dezinformacji” dotyczącej ideologii gender oraz masowej migracji.
„Treści graniczne” i „brutalny prawicowy ekstremizm”
Forum Internetowe UE zachęca do cenzurowania legalnych i nienaruszających wolności przemówień politycznych, wskazując na treści „graniczne”, które UE definiuje jako „treści, które nie są nielegalne, ale mogą być szkodliwe i wykorzystywane przez podmioty ekstremistyczne”. Uderza się przede wszystkim w rzekomy „brutalny prawicowy ekstremizm”. Grupa stworzyła 72-stronicowy „Podręcznik treści granicznych”. Obejmują one sfery wymienione już tu wcześniej, określone przez tę samą organizację (EUIF) w odniesieniu do działalności koncernów:
– retorykę „populistyczną”;
– treści antyrządowe/antyunijne
– treści antyestablishmentowe;
– satyrę polityczną;
– treści antyimigranckie i „islamofobiczne”;
– nastroje antyuchodźcze/antyimigranckie;
– treści anty-LGBTIQ;
– subkulturę memów” (s. 90).
Ów podręcznik KE opisywany jest jako „najlepsza praktyka” zakazująca „dehumanizującej” mowy związanej z tymi tematami i treściami, które w przeciwnym razie promują „szkodliwe stereotypy” (s. 90).
Podręcznik zawiera „zalecenia polityczne stronniczej, lewicowej pseudonaukowej grupy Center for Countering Digital Hate (CCDH)”. Podręcznik jest po prostu nie do przyjęcia z tej prostej przyczyny, że zawiera niejasną definicję treści granicznych i stanowi próbę narzucenia cenzury przez władze, której nie podobają się określone legalne wypowiedzi.
W raporcie z 2023 roku EUIF uznał że „brutalny prawicowy ekstremizm” wymaga cenzury i chciał, by zbanować materiały kongresmena Paula Gosara (republikanin z Arizony), byłej kongresmenki Marjorie Taylor Greene (republikanki z Georgii) oraz byłego urzędnika Białego Domu Steve’a Bannona.
Pod koniec 2022 r. EUIF zorganizowało „Warsztaty na temat amplifikacji algorytmicznej i treści z pogranicza”, które „składają się z „połączenia dezinformacji/teorii spiskowych i mowy nienawiści”, ze szczególnym uwzględnieniem „wypowiedzi antyestablishmentowych/antyinstytucjonalnych”, „antytrans”, „antyimigranckich” i „środków anty-COVID” jako głównych kategorii.
Zalecał „pozytywne interwencje”, oznaczające usuwanie i degradowanie legalnych treści politycznych oraz demonetyzację.
Google i YouTube poinformowały, że „pracują nad definicjami i progami dotyczącymi wykorzystywania treści granicznych, aby zapewnić obniżenie rangi przez wewnętrzne systemy algorytmiczne”, zgodnie z żądaniami KE.
Wytyczne wyborcze DSA wymagały, by platformy:
• aktualizowały i udoskonalały zasady, praktyki i algorytmy, aby spełnić wymogi UE dotyczące cenzury;
• przestrzegały „najlepszych praktyk” określonych w Kodeksie postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji, Kodeksie w zakresie zwalczania mowy nienawiści oraz dokumentach EUIF;
• ustanowiły środki mające na celu zmniejszenie widoczności dezinformacji;
• dostosowały swoje warunki… w celu znacznego zmniejszenia zasięgu i wpływu generatywnych treści AI przedstawiających dezinformację lub misifnormację;
• oznaczały posty uznane za dezinformację przez zatwierdzonych przez rząd lewicowych weryfikatorów faktów;
• ustanowiły środki mające na celu ograniczenie rozpowszechniania wprowadzających w błąd… treści generowanych przez sztuczną inteligencję;
• opracowały i zastosowały środki zapobiegawcze, które prewencyjnie budują odporność na możliwe i oczekiwane narracje dezinformacyjne
oraz
• podjęły dodatkowe kroki w celu powstrzymania dezinformacji z uwzględnieniem kategorii gender.
Tego typu wytyczne pozwalają władzy na uciszanie przeciwników i utrzymywanie kontroli politycznej.
(Nie)dobrowolne regulacje
Amerykanie podkreślają, że „Dobrowolny i oparty na konsensusie europejski system regulacyjny dotyczący cenzury nie jest ani dobrowolny, ani oparty na konsensusie.
Z internetowej korespondencji koncernów Big Tech oraz dokumentacji unijnej wynika, że platformy „[nie] miały tak naprawdę wyboru” w kwestii tego, czy przystąpić do tych „dobrowolnych inicjatyw”. Pracownicy Google’a skarżyli się, że udział w spotkaniach Podgrupy ds. Kodeksu postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji był w zasadzie obowiązkowy, a cały proces kontrolowała KE.
Zdaniem twórców raportu, już sama presja Komisji Europejskiej na główne platformy mediów społecznościowych, by zmieniły globalne zasady moderacji treści „bezpośrednio naruszała amerykańskie prawo do wolności słowa online w Stanach Zjednoczonych” (s. 7).
Raport wskazuje, że większość głównych platform mediów społecznościowych oraz służących do udostępniania wideo ma siedzibę w Stanach Zjednoczonych, a ponadto posiada „jeden, globalny zestaw zasad regulujących, jakie treści mogą, a jakich nie mogą publikować użytkownicy na stronie” (s. 7).
Są to „zasady”, które niejako „wyznaczają granice dozwolonego dyskursu na współczesnej agorze, czyniąc je kluczowym punktem nacisku dla regulatorów dążących do kontroli narracji, aby wzmocnić swoją władzę polityczną” (s. 7).
Kongresmeni zaznaczają, że zasady moderowania treści na platformach „mają – i w zasadzie muszą mieć – zasięg globalny”, a próby ich cenzurowania w poszczególnych krajach według innych zasad „stanowią poważne zagrożenie dla prywatności, wymagając od platform znajomości i przechowywania danych o konkretnej lokalizacji każdego użytkownika za każdym razem, gdy się loguje” (s. 7).
Próby moderowania treści w poszczególnych krajach, obszarach geograficznych są nie tylko niepożądane, ale także nieskuteczne – w sytuacji swobodnego korzystania z wirtualnych sieci prywatnych (VPN), które pozwalają na ochronę danych osobowych. Są także kosztowne.
Działania organów europejskich wymuszające moderację treści według określonych zasad w Europie wpływają więc także na to, do czego mają dostęp Amerykanie i inne społeczności na całym świecie. I to właśnie stanowi „bezpośrednie zagrożenie dla wolności słowa w USA” (s. 7).
Niezwykła cenzura covidowa
Raport dokumentuje i potwierdza to, o czym obywatele wiedzą od dawna – że „podczas pandemii COVID-19 wysocy rangą urzędnicy Komisji Europejskiej naciskali na platformy, aby zmieniły zasady moderacji treści, by globalnie cenzurować treści kwestionujące utarte narracje na temat wirusa i szczepionek” (s. 7).
KE za sprawą Ursuli von der Leyen i wiceprzewodniczącej Very Jourovej stale ingerowała, domagając się od platform aktualizowania warunków korzystania z ich usług, by cenzurować narracje jeszcze przed wprowadzeniem szczepionek przeciwko COVID-19. Wykorzystywano w tym celu spotkania Podgrupy ds. reagowania kryzysowego oraz ds. Kodeksu postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji.
Po podpisaniu rozporządzenia DSA w październiku 2022 r. „Komisja Europejska ostrzegła platformy o tym, że muszą zmienić swoje globalne zasady moderacji treści, aby dostosować się do DSA, w przeciwnym razie ryzykują grzywny w wysokości do sześciu procent globalnych przychodów i ewentualny zakaz wstępu na rynek europejski” (s. 10).
Kampania nacisków odniosła sukces. Platformy „zmieniły swoje zasady moderacji treści i cenzurowały wypowiedzi na całym świecie w bezpośredniej odpowiedzi na DSA i naciski Komisji Europejskiej. Na przykład w 2023 roku TikTok rozpoczął edycję swoich globalnych Wytycznych dla społeczności, mając na celu osiągnięcie zgodności z Aktem o usługach cyfrowych (s. 10). Nowe zasady weszły w życie w 2024 roku. Zgodnie z nimi TikTok usuwa: „marginalizujące wypowiedzi”, w tym „zakodowane stwierdzenia”, które „normalizują nierówne traktowanie”, „misinformację podważającą zaufanie publiczne”, „prezentacje medialne wyrwane z kontekstu” oraz „przeinaczające wiarygodne informacje” (s. 10).
„Standardy te są z natury subiektywne i łatwo je wykorzystać przeciwko opozycji politycznej wobec Komisji Europejskiej. W rzeczywistości te wewnętrzne dokumenty pokazują, iż TikTok systematycznie cenzurował prawdziwe informacje na całym świecie, aby spełnić żądania cenzury KE wynikające z rozporządzenia DSA. Dokument opisujący te zmiany potwierdził, że zgodnie z doradztwem zespołu prawnego, aktualizacje były głównie związane z przestrzeganiem Aktu o usługach cyfrowych (DSA)” – czytamy w raporcie Komisji Sądownictwa (s. 10).
TikTok zmienił znaczną część rozbudowanych systemów moderacji treści, by spełnić żądania KE. Ta zaś nie zrezygnowała z nacisków na globalną moderację. W maju 2025 roku „wyraźnie poinformowała platformy podczas zamkniętych warsztatów poświęconych DSA, że ciągły przegląd [globalnych] wytycznych dla społeczności jest najlepszą praktyką w zakresie zgodności z DSA”. Te praktyki obejmują „ciągłe” zmiany w globalnych zasadach moderacji treści, zwłaszcza amerykańskich (s.12) – podkreśla raport.
Bruksela jeszcze w listopadzie 2021 r. domagała się „zwalczania dezinformacji na temat inaugurowanej w USA kampanii szczepień przeciwko COVID-19 dla dzieci”.
Rok później organy regulacyjne KE wywarły presję na platformy, by usunęły amerykański film dokumentalny o szczepionkach. Bruksela żądała, by YouTube, Twitter i TikTok „sprawdziły… wewnętrznie i odpowiedziały na piśmie, dlaczego film nie został ocenzurowany. YouTube niezwłocznie odpowiedział oświadczając, że usunął przedmiotowy film po tym, jak Komisja poruszyła tę kwestię. Mówiąc wprost, KE traktowała amerykańskie debaty na temat szczepień jako należące do zakresu jej uprawnień regulacyjnych. Organy regulacyjne Unii Europejskiej wezwały TikToka do cenzurowania amerykańskich twierdzeń dotyczących szczepionek przeciw COVID-19 dla dzieci. Skupienie KE na wypowiedziach Amerykanów nie ograniczało się wyłącznie do treści związanych z COVID-19. Osoby nominowane politycznie na najwyższe stanowiska w KE wywierały presję na TikToka, aby agresywniej cenzurował treści amerykańskie przed wyborami prezydenckimi w USA w 2024 r.” – czytamy w raporcie (s. 12-13).
W opracowaniu znajdziemy m.in. zapis wymiany e-maili między przedstawicielami KE a platformami na temat konkretnych publikacji.
Amerykańska komisja napiętnowała w szczególności działania byłego komisarza UE ds. rynku wewnętrznego z Francji Thierry’ego Bretona. Ten w sierpniu 2024 napisał list do właściciela X, Elona Muska, grożąc mu – w oparciu o rozporządzenie DSA – odwetem za przeprowadzenie wywiadu na żywo z kandydatem na prezydenta Donaldem Trumpem. Breton – swoją drogą, jeden z głównych architektów DSA – napisał, że „Komisja Europejska „[nie] zawaha się w pełni wykorzystać [swojego] zestawu narzędzi”, aby uciszyć kluczowe amerykańskie wypowiedzi polityczne” (s. 14).
W odpowiedzi na to zareagował szef Komisji Sądownictwa, Jim Jordan. Wysłał on dwa listy do Bretona, wskazując, że narusza on wolność słowa Amerykanów i ingeruje w wybory prezydenckie w USA.
Wkrótce potem komisarz zrezygnował ze stanowiska. Szefostwo KE bagatelizowało jego groźby. Twierdzono, że list nie został zatwierdzony i zasugerowano, że interwencja komisarza była wyłącznie jego samowolną inicjatywą.
„Jednak – zauważają twórcy raportu – na miesiące przed wysłaniem listu przez komisarza Bretona, inni wysocy rangą urzędnicy Komisji Europejskiej również naciskali na dyrektorów dużych firm technologicznych, aby uzyskać więcej informacji na temat tego, jak platformy planują moderować przemówienia wyborcze przed wyborami prezydenckimi w USA w 2024 r.” (s. 14-15).
W maju 2024 r. wiceprzewodnicząca KE Vera Jurova udała się do Kalifornii, by spotkać się z przedstawicielami Big Techów, w tym z prezesem TikToka, Shou Chew i dyrektorem ds. zaufania oraz bezpieczeństwa tej platformy, omawiając z nimi „przygotowania do wyborów” w UE i USA.
KE bezprawnie regularnie ingeruje w głosowania
Amerykańska Komisja Sądownictwa, na czele której stoi Jim Jordan, nie ma wątpliwości, iż „KE regularnie ingeruje w wybory krajowe w państwach członkowskich UE” (s. 16).
Potwierdziła to, na co już wcześniej wielokrotnie zwracałam uwagę w swoich publikacjach, a mianowicie, że KE ingeruje w krajowe wybory w oparciu o DSA, kontrolując narracje polityczne.
W 2024 r. Bruksela wydała Wytyczne Wyborcze DSA, zobowiązujące platformy do podjęcia „dodatkowych działań cenzuralnych przed ważnymi wyborami europejskimi, takich jak:
• aktualizacja i udoskonalenie polityk, praktyk i algorytmów w celu dostosowania się do wymogów cenzury UE;
• przestrzeganie najlepszych praktyk określonych w Kodeksie postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji, Kodeksie postępowania w zakresie zwalczania mowy nienawiści i dokumentach EUIF;
• ustanowienie środków w celu zmniejszenia znaczenia dezinformacji;
• dostosowanie swoich warunków, aby znacząco zmniejszyć zasięg i wpływ generatywnych treści AI, które przedstawiają dezinformację lub misinformację;
• etykietowanie postów uznanych za dezinformację przez zatwierdzonych przez rząd lewicowych weryfikatorów faktów;
• opracowywanie i stosowanie środków zapobiegawczych, które prewencyjnie budują odporność na możliwe i spodziewane narracje dezinformacyjne oraz
• podejmowanie dodatkowych kroków w celu powstrzymania dezinformacji z uwzględnieniem gender [gendered disinformation – przyp. AS]” (s. 16).
Wytyczne Wyborcze DSA określa się jako „dobrowolne najlepsze praktyki”, ale KE „za zamkniętymi drzwiami jasno dała do zrozumienia, że Wytyczne Wyborcze są obowiązkowe” (s. 16). Prabhat Agarwal, szef działu egzekwowania Aktu o usługach cyfrowych poinformował platformy, że stanowią one „minimalny próg zgodności z DSA” oraz w razie braku ich stosowania, KE będzie musiała implementować „alternatywne środki, które są równe lub lepsze” od DSA (s. 16).
Autorzy raportu przypomnieli to, co ustalili i opisali we wcześniejszych raportach śródokresowych na temat cenzury w sieci – że podobne taktyki stosowano w USA. W przypadku opisywania historii rodziny Bidenów w tygodniach poprzedzających wybory celowo wprowadzono opinię publiczną w błąd twierdząc, że prawdziwa historia o korupcji familii kandydata – opisywana przed wyborami w 2020 roku – jest „dezinformacją”.
Od czasu wejścia w życie DSA w 2023 roku KE interweniowała, ingerując w wybory krajowe na Słowacji, w Polsce, Holandii, Francji, Mołdawii, Rumunii i Irlandii, domagając się od platform internetowych, by „działały na niekorzyść partii politycznych o poglądach konserwatywnych lub populistycznych”. (s. 17). Szczególne działania cenzuralne wszczęto przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku.
„Komisja Europejska systematycznie zwoływała spotkania organów regulacyjnych szczebla krajowego, lewicowych organizacji pozarządowych i platform przed wyborami, aby omówić, które opinie polityczne powinny podlegać cenzurze” (s. 17-18).
„Komisja Europejska pomogła również w zorganizowaniu systemów szybkiego reagowania, w których zatwierdzone przez rząd strony trzecie miały prawo składać priorytetowe wnioski domagając się cenzury, [wnioski] prawie wyłącznie dotyczyły opozycji wobec partii rządzącej. TikTok poinformował KE, że ocenzurował przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku ponad 45 000 rzekomych dezinformacji, w tym jednoznaczne wypowiedzi polityczne na tematy takie, jak: migracja, zmiany klimatu, bezpieczeństwo i obrona oraz prawa osób LGBTQ” – czytamy.
Wybory na Słowacji w 2023 roku są jednym z kluczowych przykładów ukazujących działania europejskiej cenzury. Wewnętrzne wytyczne TikToka dotyczące moderacji treści pokazują, że pod presją unijnych organów platforma ocenzurowała następujące przejawy „mowy nienawiści”:
• uważam, że ideologia LGBTI, ideologia gender, ideologia transseksualna stanowią duże zagrożenie dla Słowacji, podobnie jak korupcja
oraz
• celowe wprowadzanie w błąd co do gender”. Chodzi o stosowanie względem danej osoby zaimków zgodnych z podziałem na dwie płcie biologiczne, zamiast określania danej osoby tak, jak ona chce (s. 18).
KE uznała, iż powyższe wypowiedzi są wyrazem „mowy nienawiści”, zaś Tik Tok pod naciskiem Brukseli cenzurował takie twierdzenia przed wyborami parlamentarnymi na Słowacji.
W opinii kongresmenów, „Komisja Europejska podjęła najbardziej agresywne działania cenzuralne podczas wyborów prezydenckich w Rumunii w 2024 roku” (s. 18). O tym także szeroko pisałam na łamach portalu PCh24.pl, odnosząc się do zdarzeń związanych z bezpodstawnym unieważnieniem przez rumuński Sąd Konstytucyjny w grudniu 2024 r. I tury wyborów prezydenckich, wygranej przez niezależnego kandydata Calina Georgescu. Głosowanie anulowano na podstawie twierdzeń służb, iż Rosja potajemnie wspierała zwycięzcę poprzez finansowanie skoordynowanej kampanii na TikToku.
„Wewnętrzne dokumenty TikToka przedstawione Komisji zdają się podważać tę narrację. We wnioskach złożonych do Komisji Europejskiej, która wykorzystała niepotwierdzone oskarżenie o rosyjską ingerencję do zbadania praktyk moderowania treści TikToka, TikTok oświadczył, że nie znalazł ani nie przedstawiono mu żadnych dowodów na istnienie skoordynowanej sieci 25 000 kont powiązanych z kampanią pana Georgescu – kluczowy zarzut wysunięty przez służby wywiadowcze” – czytamy (s. 18).
Z dokumentów rumuńskiego urzędu skarbowego wynika, że kampania była finansowana przez inną krajową partię polityczną. Wyników wyborów jednak nigdy nie uznano i w maju 2025 roku do II tury nie dopuszczono już Georgescu. Elekcję zaś wygrał „kandydat preferowany przez establishment”. Eurokraci z KE pozostali bezkarni.
Planowane działania cenzorskie KE
Amerykanie podkreślają, że po dekadzie cenzurowania treści Komisja Europejska bynajmniej nie myśli rezygnować z tej polityki, sprzeciwiając się „historycznemu zobowiązaniu do przestrzegania wolności słowa”.
Bruksela zaatakowała m.in. platformę Elona Muska, nakładając w grudniu 2025 roku, na podstawie DSA pierwszą grzywnę w wysokości 120 mln euro i kreując przy tym absurdalne oskarżenia dotyczące naruszenia przepisów unijnych.
Raport szczegółowo omawiając zarzuty kierowane przez KE pod adresem platformy Elona Muska nie tylko uznał je za bezpodstawne. Wskazał również, że grzywna za odmowę dostępu do danych dla badaczy europejskich w oparciu o DSA stanowi „właśnie ten rodzaj mrożącego krew w żyłach, eksterytorialnego stosowania zagranicznego prawa cenzury, przed którym Komisja Sądownictwa ostrzegała od ponad roku. Stanowi to niebezpieczny precedens: na mocy DSA KE rości sobie prawo do regulowania moderacji treści poza swoimi granicami” – napisali autorzy raportu (s. 131).
Co ciekawe, KE miała pretensje do Muska o to, że X egzekwowało wymóg artykułu 40 DSA, zgodnie z którym naukowcy, którzy chcą mieć dostęp do algorytmów platform, mają być „niezależni od interesów handlowych”. Musk wymagał od potencjalnych badaczy dostarczenia „informacji o członkach zarządu organizacji, członkostwie, udziałowcach, beneficjentach grantów” oraz „pośrednim finansowaniu” w celu ustalenia, czy dana organizacja, z którą związany jest badacz, nie jest powiązana z korporacją mogącą czerpać korzyści z tych badań. Komisja uznała, że platforma Muska naruszyła DSA, ponieważ domagała się i gromadziła takie dane.
Przy okazji sprawy X wyszło także na jaw, że KE za „ryzyko systemowe” uznaje każdą „dezinformację”, a „dezinformacją” jest wszystko to, co urzędnicy KE uznają za fałszywe.
Jak podkreślili kongresmeni, sprawa kary nałożonej na X w grudniu 2025 roku „dostarcza ważnych spostrzeżeń na temat interpretacji DSA przez Komisję Europejską. Pod wieloma względami jest to zgodne z podejściem regulacyjnym KE z ostatnich lat: zakłada, że obywatele UE są głupi, niezdolni do rozróżnienia i podejmowania swobodnych decyzji co do tego, co jest prawdą, a co nie. Karze innowacje, wyjaśniając nawet, że nakłada grzywnę na firmę X, ponieważ próbowała ona obsługiwać platformę inaczej niż poprzednie kierownictwo Twittera lub innych mediów społecznościowych. I być może najbardziej niepokojące jest to, iż UE dąży do egzekwowania DSA poza swoimi granicami – co stanowi poważne zagrożenie dla wolności słowa w Stanach Zjednoczonych” (s. 134).
Podkreślono także, iż KE pod kierownictwem Ursuli von der Leyen kontynuuje swoje działania cenzorskie. Co więcej, przewodnicząca i jej sojusznicy zaproponowali dodatkowe przepisy cenzuralne i inicjatywy wprowadzające surowsze wymogi dotyczące usuwania rzekomych „dezinformacji” i „mowy nienawiści”. Mimo że oberkomisarz zobowiązała się do „uproszczenia” rozdętego systemu regulacji w Europie, to jednak odmówiła tego w odniesieniu do wypowiedzi w sieci.
Obecnie forsuje natomiast Tarczę Demokracji, która rozszerza uprawnienia KE w zakresie cenzury i zmierza do zakończenia anonimowości w mediach społecznościowych oraz uciszenia przeciwników politycznych. Jej ramy przedstawiono w listopadzie 2025 r.
Do 2027 roku KE ma opracować protokół DSA dotyczący incydentów i sytuacji kryzysowych na wzór Wytycznych Wyborczych DSA. Ten protokół cenzury miałby zapewnić szybką reakcję w przypadku wydarzeń na duża skalę i transnarodowych. Chodzi o kontrolę narracji w sieci, gdy władze UE uznają, że ją tracą, jak np. w czasie kryzysu migracyjnego.
Ponadto ma być rozszerzony Kodeks postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji. KE promuje także „portfel tożsamości cyfrowej UE”, by zobowiązać platformy do weryfikacji tożsamości użytkowników, ułatwiając ich ściganie za niekorzystne dla władzy posty.
Plan przewiduje również utworzenie dwóch nowych unijnych centrów cenzury: Europejskiego Centrum Odporności Demokratycznej, a także Europejskiej Sieci Weryfikatorów Faktów. Centrum miałoby wspierać rząd w reakcji na domniemane kampanie dezinformacyjne (szybsza skoordynowana transgraniczna cenzura), a Europejska Sieć Weryfikatorów Faktów będzie kolejnym forum koordynacyjnym dla lewicowych organizacji cenzorskich.
Sieć ma stworzyć repozytorium weryfikacji faktów, czyli bazę danych wypowiedzi, które są sprzeczne z linią partyjną KE, a które platformy miałyby natychmiast usuwać.
Ponadto Komisja Europejska chce jednolitej definicji „mowy nienawiści” w całej UE – zgodnie ze „Strategią na rzecz równości osób LGBTIQ+” – i jej kryminalizacji. Eurokraci zamierzają pominąć proces demokratyczny i rozpocząć proces „harmonizacji” przepisów bez głosowania parlamentów krajowych. „Mowa nienawiści” nie będzie dodana do listy „przestępstw UE” na mocy traktatu regulującego jej funkcjonowanie, lecz – jak przekonuje Bruksela – w drodze rozporządzenia. KE wskazuje, że nie jest konieczna aprobata parlamentów krajowych w tej kwestii, ponieważ „mowa nienawiści” jest już przestępstwem na mocy traktatów unijnych, gdyż mieści się w ramach istniejących przestępstw, takich jak „terroryzm” i „przestępczość cyfrowa”.
Raport stwierdza, że „Komisja Europejska dąży do rozszerzenia swoich środków cenzury na inne kraje. Pod wieloma względami Komisja przewodzi globalnym wysiłkom na rzecz wprowadzania surowych przepisów dotyczących cenzury cyfrowej”. W Australii, Korei Południowej i innych krajach na całym świecie pojawiły się projekty ustaw naśladujące europejskie rozwiązania, które cenzurujący zagraniczni urzędnicy przenieśli na amerykańskie uniwersytety, aby zaplanować globalny system cenzury. Być może najbardziej znaczącą zagraniczną próbą naśladowania Aktu o usługach cyfrowych jest brytyjska Ustawa o bezpieczeństwie w sieci (Online Safety Act, OSA). Uchwalona w 2023 r., zaledwie rok po DSA, ustawa toruje drogę Ofcomowi – właściwemu brytyjskiemu organowi regulacyjnemu – do sformatowania sposobu, w jaki platformy mediów społecznościowych powinny radzić sobie z dezinformacją i misinformacją. Nadzór Komisji Sądownictwa wykazał już wcześniej, że brytyjskie urzędy dążyły do cenzurowania uzasadnionych wypowiedzi politycznych krytykujących rząd, w tym narracji o równoległym systemie sprawiedliwości w Wielkiej Brytanii, podczas masowych zamieszek w sierpniu 2024 roku. Tamtejsi biurokraci wykorzystali również OSA do grożenia amerykańskim platformom odwetem regulacyjnym, jeśli nie zaimplementują [brytyjskich] standardów dotyczących takich tematów, jak mowa nienawiści w swoich politykach moderowania treści. Teraz premier Keir Starmer, podobnie jak europejscy regulatorzy, grozi wyłączeniem X z sieci w Wielkiej Brytanii, korzystając z OSA.
Globalna kampania naśladownictwa nie ograniczyła się tylko do Europy. W Brazylii proponowany projekt ustawy o fałszywych wiadomościach wyraźnie czerpał inspirację z DSA, z dwudziestoma pięcioma powołaniami się na prawo europejskie. Chociaż projekt ustawy o fałszywych wiadomościach nie został jeszcze przyjęty, brazylijski Sąd Najwyższy prowadził agresywną, wieloletnią kampanię cenzury Internetu, wydając globalne nakazy usuwania treści. Zakazał nawet działania platformy X przez wiele miesięcy w 2024 roku. W Indiach analitycy również porównali proponowaną ustawę Digital India Act, która poddałaby platformy nowym przepisom, kładącym duży nacisk na weryfikację faktów w celu zapobiegania dezinformacji. Poza Brazylią i Indiami, cechy charakterystyczne DSA można znaleźć w nowych przepisach cyfrowych Australii, Malezji i Korei Południowej. Korea Południowa i Brazylia również starają się naśladować siostrzane przepisy DSA dotyczące konkurencji, regulację o rynkach cyfrowych, która nakłada na firmy technologiczne ze Stanów Zjednoczonych uciążliwe wymogi, niszczące innowacje.
Globalni cenzorzy zaplanowali spotkanie, aby wymienić się spostrzeżeniami. 24 września 2025 roku na Uniwersytecie Stanforda odbył się okrągły stół, zatytułowany „Przestrzeganie przepisów i egzekwowanie zgodności z warunkami w szybko ewoluującym krajobrazie”. W przedsięwzięciu uczestniczyli zagraniczni urzędnicy, którzy stworzyli rozwijający się globalny system cenzury i bezpośrednio atakowali wolność słowa w wydaniu USA. Głównym mówcą na tym wydarzeniu była Julie Inman-Grant, australijska komisarz ds. bezpieczeństwa elektronicznego. Wyraźnie argumentowała, że rządy mają prawo nakładać i egzekwować postanowienia dotyczące usuwania treści w skali całego globu. Wśród innych uczestników i panelistów znaleźli się urzędnicy z podmiotów o najgorszych wynikach w zakresie cenzury eksterytorialnej, w tym z Wielkiej Brytanii, UE i Brazylii. Te międzynarodowe fora koordynacyjne, na których globalni cenzorzy wymieniają się pomysłami legislacyjnymi i najlepszymi praktykami cenzury, stanowią poważne zagrożenie dla amerykańskiej wolności słowa” (s. 137-139) – czytamy.
Komisja Sądownictwa USA zaznaczyła we wnioskach, że będzie kontynuować dochodzenie w sprawie zagranicznych przepisów, regulacji i zarządzeń sądowych dotyczących cenzury ze względu na ryzyko, jakie stanowią one dla amerykańskiej wolności słowa. Dodała także, że przepisy DSA naruszają suwerenność Stanów Zjednoczonych i bezpośrednio szkodzą amerykańskiej wolności słowa. Dlatego Komisja zaproponuje konkretne rozwiązania legislacyjne, które miałyby ochronić Amerykę przed „egzystencjalnym zagrożeniem dla podstawowego prawa amerykańskiego: prawa do wolności słowa” (s. 139).
Andrzej Szczęśniak Europa Środkowa w energetycznym imadle
Nasz region jest poddany niezwykłemu eksperymentowi energetycznemu.
Został ściśnięty w imadle, które dusi potencjał przemysłowy, ograniczając tak suwerenność decyzji rozwojowych, jak i niezależność i bezpieczeństwo energetyczne Europy Środkowej. Czy można się z niego wyrwać?
Pełzająca dezindustrializacja
Jedną szczęką tego imadła jest polityka klimatyczna, drugą, dużo dzisiaj ważniejszą – geopolityczna. Dzisiaj całkowicie zaciśnięta przez Brukselę, całkowicie odcięła nasz region, łącznie z Niemcami, od surowców energetycznych z Rosji. Dlatego ważniejsza, gdyż boleśnie uderzyła w przemysł ciężki, który w ostatnich latach skurczył się dramatycznie. Także w Polsce, gdzie produkcja stali spadła aż o 28%, a nawozów sztucznych czy gum i tworzyw przeżywa głęboki regres. Mamy w efekcie zamykanie hut (Huta Królewska w Chorzowie), wygaszanie wielkich pieców (w dawnej Hucie Katowice), redukcję zatrudnienia. Pracę straciły tysiące osób, w zakładach chemicznych doszło do zwolnień 15–20% załogi. Mamy więc w Polsce i regionie pełzającą dezindustrializację.
Bez szans
Rodzi się więc pytanie: czy jest szansa przeciwdziałać tej niszczącej strategii Brukseli? Czy polskie władze wspólnie z politykami Europy Środkowej, ponoszącej największe koszty tej polityki, mogłyby skutecznie jej przeciwdziałać?
Moim zdaniem, w dzisiejszy realiach politycznych – nie ma na to najmniejszej szansy.
Prawna blokada
Stworzono bowiem wiele przeszkód do pokonania, którymi Bruksela odgrodziła nas od Rosji. Techniczne są niewielkie, większość rurociągów jest sprawna, choć trzy nitki z czterech gazociągu Nord Stream wysadzono. Jednak skutecznie oddzieliły nas od tanich surowców bariery prawne, które przez ten czas skrupulatnie hodowano w Brukseli. Długo by je wymieniać, ale z końcem roku wchodzi pełny zakaz importu LNG z Rosji, a we wrześniu 2027 roku – gazu rurociągami. Te przepisy trudno będzie uchylić, a nie stosować ich nie ośmieli się żadne przedsiębiorstwo w obawie przed skutkami prawnymi. Żeby odejść od katastrofalnej polityki blokady należałoby dokonać rewolucji w Brukseli. To na dzisiaj bardzo mało realne. Również stworzenie bloku energetycznego krajów Europy Środkowej, który mógłby takiej rewolucji dokonać, wydaje się dzisiaj mało możliwe.
Polska derusyfikacja energetyczna
Największą przeszkodą jest Polska, która pojękując z lekka w temacie energii odnawialnej, twardo odcina się od wschodnich dostaw surowców, woląc drożej płacić za węgiel, ropę czy gaz. Skutecznie przeprowadzono całkowitą „derusyfikację energetyczną”. I to niezależnie, która opcja polityczna rządziła – konsensus elit jest tutaj pełny.
Brak lidera buntu
Inne państwa Europy Środkowej, gdyby nawet chciały, są małe i słabe tak politycznie, jak i gospodarczo. A co najgorsze – beznadziejnie uzależnione od pieniędzy z Brukseli. A tamtejsi biurokraci potrafią skutecznie zmusić dotacjami beneficjentów do posłuszeństwa. Przypomnijmy, że Bruksela odniosła niedawno ogromny sukces – doprowadziła do porażki wyborczej Viktora Orbána na Węgrzech, który był najtwardszym przeciwnikiem samobójczej strategii wschodniej UE. I potrafił utrzymywać kontrakty energetyczne z Rosją, importując gaz, ropę, a nawet budując elektrownie atomową z Rosatomem. Bruksela użyła wobec niego tak broni finansowej, blokując węgierskie dotacje, jak i informacyjnej – przez cenzurę internetu. Współpracowała też po cichu z Ukrainą, która zablokowała tranzyt rosyjskiej ropy na Węgry i Słowację. Brak dzisiaj przywódcy, który mógłby poprowadzić zbuntowanych do ataku.
Niemcy i Polska mogłyby doprowadzić do zwrotu
Jednak jakieś światełko w tunelu widać. To Niemcy, które najboleśniej odczuły działania Brukseli, ich potęga przemysłowa topnieje jak śnieg na wiosnę, a przecież zaliczane są do Środkowej Europy. Jeśli odsunięte zostaną od władzy globalistyczne elity, nie dbające o krajową gospodarkę, na przykład przez zwycięstwo wyborcze Alternatywy dla Niemiec. Jedynie one mogą stać się skutecznym liderem takiego środkowo-europejskiego zwrotu. No, gdyby jeszcze wyobrazić sobie podobny zwrot w Polsce… wtedy rzeczywiście, taki tandem mógłby skutecznie przeprowadzić energetyczną rewolucję w naszym regionie. Ale trzeba mieć naprawdę bujną wyobraźnię…
Napisał i przeczytał Jerzy Karwelis 30 maja, wpis nr 1410
Właściwie tośmy się już przyzwyczaili do kolejnych sensacji związanych z korupcją na wojującej Ukrainie. To ciekawy fenomen, gdyż wygląda na to, że cykanie takimi sensacjami immunizuje nas na takie patologie – ot, patrzymy się, znowu coś tam wyszło. Następuje inflacja reakcji. Kogoś złapali, ktoś, oczywiście bez wiedzy Polaków uciekł przez Polskę do Izraela… Układ trzyma się dobrze. Nic dziwnego, że ci, którzy dawali pomoc i finansowe wsparcie kryją teraz przekrętaczy, bo jeszcze wydałaby się cała systemowa sytuacja i któryś z europejskich podatników mógłby się zapytać jak się rozchodzą pomocowe środki z jego podatków. Mnie jednak zaskoczyła jedna sytuacja.
Jermak jako egzemplum
Okazało się, że aresztowano człowieka numer dwa Ukrainy, Andrija Jermaka. Aresztowano go pod zarzutami korupcyjnymi 14 maja tego roku, ale już w dniu następnym – w piątek została zebrana wśród znajomych 300 darczyńców wymagana kwota wyznaczonej kaucji i Jermak już by wyszedł, ale zaczął się weekend i nie można było zaksięgować wpłat, a więc po weekendowym pobycie w luksusowej, tzw. „płatnej celi” (są takie cuda w cywilizowanym i aspirującym do Unii świecie) w poniedziałek prawa ręka Zełenskiego wyszła na wolność. Zabrano mu paszport i zakazano wyjazdu nawet z Kijowa. Ale zastanowiła mnie jedna rzecz – kwota kaucji.
Wynosiła ona ok. 3,3 miliona dolarów. Zebrane wśród 300 darczyńców i wpłacone w jeden dzień. Musi mieć więc Jermak całą armię przyjaciół, gotowych do zebrania kasy w jeden dzień, w jakiś sposób skoordynowanych, nie mówiąc już, że wdzięcznych na jakieś 13.000 dolarów na głowę. Takie ruchy przypominają mi jako żywo w mniejszej skali wpłaty na konta wyborcze drobnych kwot na martwe dusze, kwot, które później idą w miliony. A może Jermak po prostu tyle miał „u ludzi” ze swych własnych zarobków? Zaglądamy więc do zarobków Jermaka. Cóż my tam mamy? Ano średnio 14.500$ rocznie, co oznaczałoby, że Jermak musiałby odkładać nie jedząc na własną kaucję 227 lat, a i tak zarabiał on ponad 40% więcej niż jego zubożały, jak widać, szef – prezydent Zełenski. Mamy więc do czynienia i z kwotą, i z tempem oraz zakresem reakcji na „zbiórkę”, które de facto… potwierdzają korupcyjność Jermaka w otoczeniu nieformalnego układu. Czyli sam podsądny doniósł na samego siebie wpłacając kaucję. To mnie popchnęło do próby obejrzenia całego układu korupcyjnego na walczącej Ukrainie.
Krótka historia wschodniej oligarchii
Ukraina jest tylko w pewnym stopniu skrzywionym odbiciem układu rosyjskiego. Zobaczmy jak to więc szło z Moskwy. Mamy do czynienia z cywilizacją turańską, na którą przemożny wpływ miały czasy najazdów mongolskich. To wtedy wyznaczył się stały już trend do oligarchizacji władzy, trzymania pod butem niewolonego ludu, który ten proceder rozumiał i akceptował jako normalny układ elita-lud. Do elity dostawać się można było jedynie w sposób gwałtowny, nawet na jej szczytach, czy to rodów królewskich, czy dynastii politycznych. Układ ten był mitygowany trochę poprzez komunistyczną przaśność, nie świecono ludowi w oczy benefitami władzy.
Po upadku Związku Sowieckiego jednak hamulce zniknęły w sposób gwałtowny i widowiskowy, na tyle, że oligarchia ujawniła się w stopniu ostentacyjnym, kiedy przy rozpadzie państwa poszczególne mafie (nawet wyposażone we własne substytuty armii) stały się jedynym elementem państwowotwórczym. Był to więc z natury układ pasożytniczy, który szybko doprowadził do upadku podstawowych funkcji państwa.
Na tej zapaści wjechał na całego porządkujący nowy car-batiuszka, Putin, przywrócił on wypłaty emerytur i świadczenia zdrowotne i lud go od razu pokochał. Putin rozprawił się z układem mafijnym w ten sposób, że wprowadził jako element państwowotwórczy jedną wielką mafię – służby. A te były wyposażone w państwową licencję na przemoc, jak to u turańskich – bez żadnej społecznej kontroli i „po uważaniu” cara. Ot, taka współczesna Oprycznina. I tak jak w XVI wieku Iwan Groźny za pomocą swych służb zabrał się za ukracanie bojarów nie koniecznie tylko o brody, tak Putin swoimi „oprycznikami” zabrał się za oligarchów. Oczywiście miał i przy sobie swoich oligarchów, ale był to krąg wewnętrzny jego kumpli z młodości (placówki, gdzie przebywał młody agent Wołodia, kluby judo i inne przypadkowe znajomości), których namaścił intratnymi posadami w państwowych molochach. Ale główny element stanowiła grupa „zaproszonych” oligarchów.
Po prostu nowy car Rosji wysłał do istniejących oligarchów opryczników nowej generacji, kolegów ze służb, o gorących sercach i zimnym spojrzeniu i został całej kaście oligarchicznej postawiony warunek – zostawiamy wam na papierosy, ale dzielicie się tym, co macie w stopniu, który my tu określimy, a jak nie, to albo pójdziecie do ciupy jak Michaił Chodorkowski, albo cię znajdą w twojej willi w hiszpańskim kurorcie Lloret de Mar powieszonego nad trupami zasztyletowanej żony i córki co zostanie uznane za tzw. „rozszerzone samobójstwo” (sprawa Siergieja Protosenija), czy skończysz jak Bieriezowski na sznurze w zamkniętej łazience w swej posiadłości w Ascot pod Londynem. Ta druga grupa „oligarchów odwiedzonych” szybko się akomodowała do nowych reguł gry, nawet wyrosła i trzecia, która się zaczęła dorabiać na putinowskich wojnach.
Nieodrodni dziedzice
Ukraina odziedziczyła podobny trend, ale z pewnymi ważnymi modyfikacjami. Po pierwsze – ukraińska oligarchia była mocno powiązana z rosyjską odpowiedniczką, jednak ocaliła głowy od czystki Putina, którą ten zafundował rosyjskim oligarchom. Wielu z nich przeniosło swe interesy na Ukrainę, czy to wzmacniając tamtejszych oligarchów, czy budując nieoficjalnie swoje struktury. Putin ich tak bardzo nie ścigał, bo te układy ściągały w końcu haracz nie z Rosjan. Ważne, że ten układ zachował kształty bardziej jelcynowskie, czyli Ukraina była terenem rozpasanej walki, a właściwie układu dogadanych i ustawionych mafii, bez porządkującego na poziomie podstawowych usług publicznych wektora nowego dyktatora. Wszystko odbywało się mafijnie i jedynym państwowym wektorem porządkującym działanie państwa był wektor oligarchicznego układu.
To on wystawiał swoich kandydatów na szefów państwa i rozprowadzał go po administracji władzy, gdyż ukraiński system prezydencki w razie zwycięstwa dawał wszystko w jedne ręce na zasadzie „winner takes it all”, było więc o co walczyć. Ale, żeby nie było na tym tle żadnej wyniszczającej wojny domowej mafii, układy się dogadywały i wystawiały na kandydata na wodza narodu jakiś upostaciowiony kompromis. Albo mieliśmy na czele któregoś z oligarchów, tak jak z królem cukierków – Poroszenką, albo marketingowego słupa, typu Zełenski, którego wypromował oligarcha Kołomyjski w długim procesie od serialu do tronu. Mamy więc w przypadku Ukrainy do czynienia z połączeniem schyłkowej fazy jelcynowskiej oligarchii z putinowską grupą trzecią – dorobionych na wojnie.
Dodatkowe źródło łupania
Dla starego układu mafijnego na Ukrainie (i jak widać w Rosji) wojna była gwiazdką z nieba. Zwłaszcza, że wojnę tę Ukraina, jako państwo oligarchicznie, bo postsowiecko niewydolne mogło prowadzić wyłącznie za zewnętrzne środki. Na Ukrainę zaczęły płynąć szerokim strumieniem pieniądze znaczone czy to potrzebami militarnymi, czy politycznymi, a więc kompletnie – zwłaszcza w pierwszej fazie – niekontrolowane przez tę pomoc otrzymujących, co dopiero mówić o tych, którzy ją dawali. Mafie rozstawione w węzłowych miejscach państwa, jako jego organizacyjny substytut, nie miały żadnego problemu, by na tej całej kasie siąść. Tylko one bowiem wiedziały jak chodzą pieniądze, procedury i kwity z rozliczeniami. Nikt przecież nie miał, łącznie, a właściwie zwłaszcza Zachód, pojęcia jak to kontrolować. W końcu głupio było tak pytać – jak to chodzi. Chłopy tam walczą na śmierć i życie, i jak tu się – wręczając karabin – zapytać o fakturę i przelew? Nawet Amerykanie dopiero po dwóch latach się zorientowali [ejże.. Nuland nie taka głupia… md] że w sumie dają wszystko na gębę, Europa się do tej pory nie zorientowała, albo udaje, że nie wie, bo jakby się sprawa wydała, to dość trudno byłoby się wytłumaczyć, że tak to się jakoś rozeszło.
Wielkość pomocy dla Ukrainy w czasie jej drugiej wojny z Rosją jest właściwie nie do oszacowania. Tropy prowadzą w różne strony, pojawiają się jakieś fundusze, pożyczki nie do spłacenia, raz się to liczy jako sprzedaż, raz jako darowiznę, nie mówiąc już o kosztach pomocy w formie transferów socjalnych do migrantów ukraińskich. Samo przejrzenie różnych form pomocy państwowej i militarnej daje nam kwoty powyżej 400 miliardów dolarów. Ukraina jest państwem upadłym i bez kroplówki, takiej jak np. ostatnie 90 miliardów pożyczki pod niespłacalny i kuriozalny zastaw pod reparacje, które ma przegrana w tej wojnie Rosja zapłacić Ukrainie, idą na podstawowe pozamilitarne funkcje państwa – bez tych pieniędzy nie dostarczyłaby podstawowych usług publicznych.
Analitycy i znawcy układów oligarchicznych oceniają współczynnik „pompa-rów”, czyli transfer środków publicznych w przypadku środków zewnętrznych do kieszeni oligarchów na poziomie 10-15%. Daje nam to licząc najskromniej jakieś 40 miliardów dolarów transferowanych do kieszeni mafii, która już nie musi „bidować” jedynie na okradaniu potencjału Ukrainy, ale podczepia się pod zewnętrzne środki przeznaczane przecież do wsparcia walczącej Ukrainy. No, trzeba przyznać, że jest to kwota, za którą można wykupić ze 12 900 Jermaków. Jest więc o co się bić.
Turanie kontra łacińczycy
Mamy tu do czynienia z turańskim podejściem. Wytłumaczę na czym polega w tym wypadku różnica pomiędzy tym podejściem, a np. naszym – z cywilizacji łacińskiej. Jeśli wyobrazimy sobie powiedzmy rok 1941, kiedy Polska była pod wojującą okupacją połączonych totalitaryzmów, to w takim Londynie siedzieli co najwyżej polscy uciekinierzy z kacem, że nie walczą, zaś ci co mogli przedzierali się – jak w serialu „Jak rozpętałem II wojnę światową” – przez cały świat, by powalczyć o Polskę. Robiono zrzutki na walkę, zaś resztki majątków przekazywano do wsparcia wysiłku zbrojnego.
Co mamy dziś np. w takiej Polsce – dzieci oligarchów rozbijają się w Bentley’ach po warszawskich ulicach, Stephen Khun zaś donosi, że u producentów superjachtów mają zajęte kolejki zamówień na cztery lata naprzód właściwie tylko z jednego kraju, zgadnijcie jakiego? Najbogatszy człowiek Ukrainy, oligarcha, właściciel Szachtara Donieck i holdingu SCM w 2024 roku (transakcja wyszła na jaw w kwietniu 2026) kupił najdroższy apartament w historii nieruchomości: pięciopiętrowy, 21-pokojowy luksusowy penthouse o powierzchni ponad 2500 m² w prestiżowej nowej dzielnicy Mareterra (budynek Le Renzo). Cena? 471 milionów euro.
Czemu tak jest i czemu to nie przeszkadza walczącemu ludowi Ukrainy?
No właśnie chodzi o kulturę wynikającą z cywilizacyjnej przynależności. U nas takie zachowanie byłoby potraktowane na granicy samosądu – kiedy my tu walczymy, kiedy zaczyna brakować nam ludzi i środków nasza elita miałaby się na tym wszystkim pławić w luksusie? Przecież każdy skradziony dolar to zagrożenia dla naszej niepodległości, a już co najmniej dla naszych chłopaków walczących w okopach. Nie wiem czy takiego by Polacy rozerwali na strzępy, bo nic już nie zostało z rebel people, jak się mianowali kiedyś Polacy, ale przynajmniej by było jasne, że to potępiamy. Ja nic podobnego nie słyszałem ze strony ukraińskiego ludu. To dla nich temat wstydliwy, a więc pomijalny.
Takie zarzuty to są knowania Moskwy, nawet gdyby to była prawda, to ta prawda może zaszkodzić naszemu morale. Śmierdzi ci ona onucą, zresztą z tymi oligarchami to tak zawsze było, u nas role są podzielone przez fatum losu i nie ma co się dziwić oligarchom, że jak dostali możliwość wynikającą z dodatkowych środków na pomoc walczącej Ukrainie, to umoczyli dziób w tej melasie. Nic z tego nie rozumiecie – jest to normalna marża, tym razem z waszych środków i tu inaczej nie działa.
Korupcja na walczącej Ukrainie to również impas dla Zachodu. Moim zdaniem cwaniaczek z Zachodu na pewno się działkuje, zwłaszcza korupcyjnie niekontrolowany w Unii, z ukraińską oligarchią, wystarczy tylko nie rozliczać środków, zamknąć oczy na zawyżone faktury, a oni tam sobie jakoś to na miejscu rozdzielą, i sypną prowizją zwrotną. Inni, ci niebiorący, będą każdy wykryty fakt korupcji ukrywać, by nie drażnić swych wyborców, że nie pilnują podatkowego grosza. Mamy więc układ zamknięty, pompa-rów, który po drodze gubi prowizję na konserwowanie układu oligarchicznego. Uwaga – przy jednoczesnym nawoływaniu, by ten cały bałagan przyjąć ciupasem do Unii.
Pierwsze wkurzenie
Prześledziłem wielowarstwowe systemy kontroli środków na Ukrainę, zwłaszcza te, które stworzyła Unia. Ta dumnie ogłosiła, że PRZESTAŁA dawać Ukrainie środki „z góry”, żąda – uwaga! – rozliczeń, z którymi i tak nie wiadomo co robi. Znając różnice w kombinowaniu Słowian, wzmocnionym jeszcze turańskim stylem, to jest to zabawa w kotka i myszkę, z tym, że obie strony wiedzą, że to gra pozorów. Pierwsi wkurzyli się Amerykanie. To znaczy – tam wkurzyli się. Biden forsujący środki dla Ukrainy „na gębę” przegrał większość w Kongresie i Republikanie 1 listopada 2022 roku wprowadzili rezolucję żądającą od prezydenta audytu pomocy dla Ukrainy. Audyt nie przyłapuje wielkiego złodziejstwa, ale Amerykanie nie są głupi, i wprowadzają, rzec można unijny, mechanizm warunkowości – dalsza pomoc tylko pod warunkami zmian systemowych w ustroju Ukrainy, gdyż to on, a nie pojedyncze przypadki, wręcz generuje proceder korupcyjny.
Żądania zmian od Amerykanów pokazują jakiż to stworzony układ jest do rozmontowania:
1. Pełna niezależność i wzmocnienie „Świętej Trójcy” antykorupcyjnej
Amerykanie zażądali, aby ukraińskie organy ścigania były całkowicie odcięte od wpływów politycznych prezydenta, rządu i służb specjalnych (SBU). Skupili się na trzech instytucjach:
NABU (Narodowe Biuro Antykorupcyjne): USA nakazały zwiększenie liczby etatów dla detektywów o dodatkowe 300 osób oraz zapewnienie NABU prawa do samodzielnego podsłuchu (wcześniej biuro musiało korzystać z infrastruktury SBU, co prowadziło do wycieków informacji o śledztwach).
SAP (Specjalna Prokuratura Antykorupcyjna): Zażądano pełnego wyodrębnienia SAP ze struktur Prokuratury Generalnej, nadania jej statusu oddzielnej osoby prawnej oraz zmiany procedury wyboru jej szefa, tak aby decydujący głos mieli eksperci międzynarodowi, a nie nominaci polityczni.
WAKS (Wyższy Sąd Antykorupcyjny): Amerykanie nakazali zwiększenie liczby sędziów oraz zapewnienie im lepszej ochrony fizycznej i niezależności operacyjnej, by wyroki skazujące polityków zapadały szybciej.
To właśnie próba złamania tego konkretnego zalecenia przez otoczenie Zełenskiego w lipcu 2025 roku (poprzez podporządkowanie SAP Prokuratorowi Generalnemu) wywołała natychmiastową groźbę odcięcia amerykańskich funduszy.
Po wybuchu wojny w 2022 roku Ukraina zawiesiła obowiązek publicznego składania cyfrowych oświadczeń majątkowych przez urzędników (tłumacząc to względami bezpieczeństwa). USA kategorycznie zażądały:
Natychmiastowego wznowienia działania rejestru e-deklaracji.
Przywrócenia publicznego dostępu do tych danych, aby dziennikarze śledczy i obywatele mogli kontrolować, czy urzędnicy nie bogacą się w czasie wojny.
Wdrożenia automatycznego systemu weryfikacji tych oświadczeń przez Narodową Agencję ds. Zapobiegania Korupcji (NAZK).
3. Ograniczenie roli Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU)
USA od lat konsekwentnie domagały się reformy SBU. Tradycyjnie ukraińskie służby specjalne posiadały departamenty zajmujące się walką z korupcją i przestępczością gospodarczą. Amerykanie uznali to za patologię, która pozwalała SBU na szantażowanie biznesu i dublowanie kompetencji NABU.
Zalecenie: SBU ma zajmować się wyłącznie kontrwywiadem, walką z terroryzmem i cyberbezpieczeństwem. Departamenty „gospodarcze” miały zostać całkowicie zlikwidowane.
4. Transparentność w zamówieniach obronnych i odbudowie
W związku z miliardami płynącymi na armię i infrastrukturę, USA narzuciły ostre wytyczne dotyczące wydawania pieniędzy:
Reforma ProZorro: Nakazano, aby wszystkie zamówienia publiczne (poza absolutnie tajnymi technologiami wojskowymi) przechodziły przez transparentny, elektroniczny system przetargowy ProZorro.
Nadzór nad Ministerstwem Obrony: Wdrożenie wewnętrznych, zachodnich standardów audytu w logistyce wojskowej (reforma ta przyspieszyła po skandalach z zawyżaniem cen żywności i kurtek dla armii).
5. Deoligarchizacja i ład korporacyjny
Amerykanie uderzyli w strukturę wielkich państwowych monopoli (np. w sektorze energetycznym czy zbrojeniowym):
Rady Nadzorcze: Zażądano powołania niezależnych rad nadzorczych z udziałem zagranicznych ekspertów w kluczowych spółkach skarbu państwa (takich jak Naftohaz czy Ukroboronprom). Miało to uniemożliwić oligarchom i urzędnikom Kancelarii Prezydenta nieoficjalne sterowanie tymi firmami.
Zełenski kontratakuje
Zełenski odczekał tylko aż sprawa przyschnie i przypuścił kontratak, który jawnie pokazuje czy prezydent Ukrainy bardziej dba o losy swej ojczyzny, czy ochronę interesów oligarchów zagrożonych żądaniami Amerykanów co do ukrócenia mechanizmów korupcyjnych. Do parlamentu trafia w lipcu 2025 projekt ustawy nr 12414, który pierwotnie dotyczył zupełnie innych kwestii prawnych. Po pierwszym czytaniu dopisano do niego poprawki drastycznie zmieniające ustrój organów antykorupcyjnych. Prezydencka partia „Sługa Narodu” wraz z częścią opozycji błyskawicznie przegłosowała ustawę, a prezydent Zełenski podpisał ją tego samego wieczoru. Co realnie zmieniała ta ustawa?
Ustawa uderzała w fundament niezależności śledczych poprzez:
Podporządkowanie Prokuratorowi Generalnemu: NABU i SAP utraciły autonomię i zostały w pełni podporządkowane Prokuraturze Generalnej. Prokurator Generalny na Ukrainie jest mianowany i odwoływany bezpośrednio przez prezydenta – to dawało Kremlowi (w znaczeniu administracji Zełenskiego) pełną kontrolę nad śledztwami.
Prawo do odbierania spraw: Prokurator Generalny zyskał prawo do decydowania, które sprawy korupcyjne mogą prowadzić niezależni detektywi, a które można im odebrać i przekazać „zaprzyjaźnionym” służbom (np. SBU).
Możliwość usuwania prokuratorów: Danie lojalnemu wobec prezydenta Prokuratorowi Generalnemu narzędzi do odsuwania od spraw niewygodnych, niezależnych prokuratorów SAP.
Dziennikarze śledczy (m.in. Ukraińska Prawda i The Economist) ujawnili, że plan ten narodził się bezpośrednio w Kancelarii Prezydenta, a jego celem było zablokowanie m.in. wielkich śledztw dotyczących defraudacji w sektorze energetycznym, które uderzały w ludzi z otoczenia Zełenskiego (parę miesięcy później te same śledztwa doprowadzają do upadku Andrija Jermaka).
Papierowy Majdan
Decyzja Zełenskiego wywołała szok. Ukraińcy uznali to za próbę budowy autorytaryzmu pod osłoną wojny. Oczywiście Państwo nic o tym nie słyszeliście w Polsce, bo na Ukrainie wszystko idzie dobrze: Zełenski to słońce narodu, zaś jego otoczenie to anioły wcielonej bezinteresowności. A tu już 22 i 23 lipca 2025 roku w Kijowie, Lwowie, Charkowie, Odessie i 25 innych miastach na ulice wyszły tysiące ludzi (głównie młodzież i weterani wojenni). Ze względu na obowiązujący stan wojenny i zakaz demonstracji, protestujący nie organizowali klasycznych wieców – przynieśli ze sobą ręcznie robione napisy na kawałkach kartonów (stąd nazwa „kartonowe protesty”), żądając natychmiastowego cofnięcia ustawy. Okrzyki „Ręce precz od NABU!” i „Hańba!” były bezpośrednio wymierzone w Zełenskiego. Presja wewnętrzna zbiegła się z natychmiastową, bardzo ostrą reakcją Zachodu. Unia Europejska oraz USA wprost zakomunikowały Kijowowi, że ta ustawa oznacza zablokowanie miliardów dolarów pomocy wojennej oraz zamrożenie procesu akcesji Ukrainy do UE.
Widząc skalę oporu, Zełenski uległ i zaledwie dwa dni po podpisaniu szkodliwej ustawy, prezydent w trybie pilnym skierował do parlamentu nowy projekt (nr 13533), który całkowicie anulował poprzednie przepisy. 31 lipca 2025 roku parlament przyjął nową ustawę, a Zełenski ją podpisał, w pełni przywracając niezależność NABU i SAP, usuwając je spod wpływu Prokuratora Generalnego. Cała ta próba wydatnie pokazała jakie są intencje antykorupcyjne władz ukraińskich.
Turanie na Majdanie
Ludy z cywilizacji turańskich mają jedną cechę – nie znają innych stanów niż całkowita uległość albo krwiożerczy bunt. Jednak ten stan pierwszy – demoralizującej, na pokolenia dziedziczonej uległości powodują wyradzanie się elit i zsucziwanije ludu, czyli doprowadzenie do moralnego upadku jego podstaw jako wspólnoty. Prowadzi to do kompletnego rozziewu pomiędzy brutalną i bezwzględną elitą a upodlonym i biernym ludem. Nic po środku – żadnej nadziei na transfery, awansy, ożywcze krążenie elit. A to prowadzi do degradacji potencjału całego układu – mafie udają, że rządzą, lud udaje, że pracuje. Wszyscy żywią się poza oficjalnym ustrojem, który jest już tylko pustą dekoracją, zaś realny potencjał konsekwentnie się obniża. Konfrontacja takiej postawy jest dla Zachodu nie do pojęcia, a jako, że pomaga Ukrainie ze swych, co najmniej tak samo podłych, intencji, to ukrywa przed publiką takie koszty uzyskania skrywanego przychodu.
Nasz Jermak, w czasie wielkiej afery korupcyjnej jeszcze 28 listopada 2025 roku nie poszedł siedzieć, jednak ten podał się do dymisji i zadeklarował, że „jedzie na front”. Do dziś nie wiadomo czy po to by „odpokutować” jakieś winy, bo do takich się w ogóle nie przyznał. Na front jednak nie udała się. Dziś wyszedł za kaucją i pewnie chodzi po Kijowie, bo nie może z niego wyjechać. Ciekawe czy wysiada ze swej limuzyny – chyba nie musi: przecież wie, że może się przespacerować, bo nikt mu nawet nie splunie w twarz. Potomkowie bowiem cywilizacji turańskiej albo pochylą głowę przed władzą, albo jej się rzucą do gardła. To drugie czynią zaś bardzo rzadko, zwłaszcza, że są obecnie zajęci walką w okopach, pytanie tylko – o jaką Ukrainę?
Czego możemy się dowiedzieć o zaangażowaniu UE w wojnę z incydentu z dronem w Rumunii.
W piątek w Rumunii rozbił się dron, a Zachód twierdzi, że był to dron rosyjski. Reakcje UE po raz kolejny potwierdzają moją tezę, że UE od dawna jest stroną wojny z Rosją.
Anti-Spiegel 30 maj 2026
W piątek katastrofa drona w Rumunii trafiła na pierwsze strony gazet. Rumunia twierdzi, że był to rosyjski dron i stanowczo reaguje. UE oferuje Rumunii wsparcie i ostro krytykuje Rosję.
Dlaczego ten incydent jest dla mnie kolejnym potwierdzeniem, że UE od dawna jest stroną konfliktu z Rosją? Aby to wyjaśnić, musimy przyjrzeć się temu, co się wydarzyło; wtedy wszystko stanie się jasne.
Incydent
W piątek rano dron rozbił się o dom we wschodniorumuńskim mieście Gałacz, niedaleko granic z Ukrainą i Mołdawią. Dron spadł na dach budynku mieszkalnego, powodując pożar. Dwie osoby zostały lekko ranne, a około 70 mieszkańców musiało opuścić budynek podczas akcji gaśniczej.
Oświadczenie rumuńskiego Ministerstwa Obrony w sprawie incydentu rozpoczyna się od słów: „W nocy z 28 na 29 maja Federacja Rosyjska wznowiła ataki dronów na cele cywilne i infrastrukturalne na Ukrainie w pobliżu granicy rzecznej z Rumunią”. W dalszej części oświadczenia opisano sam incydent, zaznaczając, że dron był „śledzony przez systemy radarowe aż do miasta Gałacz na południu”. Został więc wcześnie wykryty, ale nie zestrzelony.
Rumuńskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych stwierdziło, że incydent stanowił „poważną i nieodpowiedzialną eskalację ze strony Federacji Rosyjskiej”. Bukareszt poinformował Sekretarza Generalnego NATO Rutte i „zaapelował o podjęcie działań mających na celu przyspieszenie przekazania Rumunii zdolności w zakresie obrony przed dronami”.
Wszystkie doniesienia wskazują, że był to rosyjski dron, ale nie przedstawiono żadnych dowodów ani zdjęć wraku drona, które by to potwierdzały.
Reakcja Rumunii
Rumuński rząd zareagował natychmiast, a wczesnym rankiem pełniący obowiązki premiera ogłosił, że w Bukareszcie odbywa się posiedzenie Najwyższej Rady Obrony, dodając:
„Obecnie działamy na trzech frontach. Pierwszym jest front dyplomatyczny, a dziś rano uzgodniliśmy z Ministerstwem Spraw Zagranicznych démarche, które zostanie przedstawione na posiedzeniu Najwyższej Rady Obrony w celu nałożenia sankcji na rosyjskich dyplomatów w Bukareszcie”.
Wkrótce później ujawniono szczegóły démarche. Rząd Rumunii podjął decyzję o zamknięciu rosyjskiego konsulatu generalnego w Konstancy i uznaniu konsula generalnego za personę non grata.
Co to oznacza
Niedawno opublikowałem obszerny artykuł na temat incydentów z udziałem dronów w państwach bałtyckich w maju, gdzie ukraińskie drony niemal codziennie, dziesiątkami, wykorzystywały przestrzeń powietrzną państw bałtyckich do ataków na cele w Rosji. Drony również wielokrotnie rozbijały się w tych krajach. Ponieważ mieszkańcy dotkniętych incydentem państw wiedzą, że oznacza to de facto udział ich krajów w wojnie, niosąc ze sobą ryzyko rosyjskiej odpowiedzi, wzrosła nerwowość.
W związku z tym na początku maja państwa bałtyckie zaczęły z coraz większą stanowczością twierdzić, że nie zezwoliły Ukrainie na korzystanie z ich przestrzeni powietrznej do ataków na Rosję. W ramach demonstracji siły, kilka odizolowanych ukraińskich dronów zostało nawet zestrzelonych.
W moim artykule, a także w niedawnej audycji w programie Tacheles, gdzie szczegółowo omówiliśmy ten temat – stwierdziłem, że jest to jedynie pokazówka, mająca na celu zasugerowanie mieszkańcom dotkniętych incydentem państw, że Ukraina nie ma pozwolenia na korzystanie z ich przestrzeni powietrznej do ataków na Rosję, podczas gdy w rzeczywistości ataki są dozwolone i nic się z nimi nie robi poza symbolicznymi gestami.
W audycji „Tacheles” zapytałem, czy państwa bałtyckie zareagowałyby z taką samą powściągliwością, gdyby drony, o których mowa, były rosyjskie i zmierzały w kierunku Ukrainy, czy też reakcja byłaby bardziej zdecydowana. Ta różnica w reakcjach mogłaby ujawnić, czy państwa bałtyckie rzeczywiście sprzeciwiają się wykorzystywaniu swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Rosję.
Incydent w Rumunii dał nam odpowiedź, ponieważ państwa bałtyckie mogły zareagować na obecność ukraińskich dronów w ich przestrzeni powietrznej gwałtownymi protestami, zamknięciem ukraińskich konsulatów i wydaleniem ukraińskich dyplomatów. Zablokowanie unijnej pomocy finansowej dla Kijowa do czasu zakończenia przelotów dronów również byłoby możliwe. Państwa bałtyckie jednak nic takiego nie zrobiły, co pokazuje, że przyzwalają na ukraińskie ataki na Rosję z wykorzystaniem ich terytorium.
Reakcja zachodnich mediów również wiele mówi. Sam „Der Spiegel” poświęcił dwa artykuły piątkowemu incydentowi w Rumunii, jednocześnie przemilczając niezliczone incydenty z udziałem dronów, które miały miejsce w krajach bałtyckich w samym maju.
W ten sposób reakcja UE na incydent w Rumunii nieumyślnie pokazuje, w jakim stopniu państwa członkowskie UE są już współwinne wojnie z Rosją.
Czy to w ogóle był rosyjski dron?
Oczywiście, możliwe jest, że rosyjski dron zboczył z kursu i rozbił się w Gałaczu, leżącym praktycznie na granicy z Ukrainą. Ale są pytania.
Pierwszym znakiem zapytania jest fakt, że dron nie wyrządził praktycznie żadnych szkód. Rozbił się na dachu budynku mieszkalnego i wzniecił niewielki pożar. Zdjęcia ukraińskich dronów uderzających w budynki w Rosji wyglądają inaczej, ukazując skutki eksplozji, które powodują znaczne zniszczenia w dotkniętych blokach mieszkalnych. Wygląda to niemal tak, jakby dron, który rozbił się w Gałaczu, nie miał głowicy bojowej, a raczej, że pożar został spowodowany przez paliwo znajdujące się na pokładzie.
Kolejną osobliwością jest to, że w piątek miał miejsce jeszcze co najmniej jeden kolejny incydent z udziałem drona, który wleciał w rumuńską przestrzeń powietrzną, o czym media nie wspomniały w swoich artykułach na temat incydentu w Rumunii. Rumuńska agencja prasowa Mediafax, powołując się na Reuters, poinformowała o kolejnym dronie, który rozbił się w Rumunii, ale nie miał on głowicy bojowej.
Przypomina mi to incydenty z dronami w Polsce we wrześniu 2025 roku. Wtedy około 20 dronów z Ukrainy wleciało w polską przestrzeń powietrzną, a media twierdziły, że były to drony rosyjskie. Było to jednak niemożliwe, ponieważ drony typu Geranium, które rzekomo brały udział w tym incydencie, po prostu nie miały wystarczającego zasięgu, aby dotrzeć do Polski.
Cała ta sprawa była w rzeczywistości ukraińską prowokacją, w której przechwycone rosyjskie drony zostały naprawione, a następnie wysłane do Polski. Żaden z dronów nie miał głowicy bojowej, ale oczywiście zachodnie media nie zwróciły na to uwagi, ponieważ wtedy byłoby jasne, że nie mogły to być drony rosyjskie.
Władze Ukrainy chcą wciągnąć NATO, a przynajmniej UE, w wojnę z Rosją. Dlatego, podczas gdy świat oczekuje kolejnych rosyjskich ataków odwetowych za ukraiński atak na akademik w obwodzie ługańskim, Kijów ma motyw, by sfabrykować doniesienia o rzekomych incydentach z udziałem rosyjskich dronów w krajach UE.
Ale podobnie jak w przypadku incydentów z udziałem dronów w Polsce we wrześniu ubiegłego roku, zachodnie media nie zadają krytycznych pytań, a gdy później okaże się, że wstępne doniesienia o rosyjskich dronach były fałszywe, nie poinformują o tym swoich czytelników.
Rosja jest głęboko zaniepokojona planami USA dotyczącymi rozmieszczenia tysięcy dodatkowych żołnierzy na wschodniej flance NATO w Polsce. Moskwa uznała doniesienia z Waszyngtonu za niedopuszczalne i ostrzegła przed dalszą eskalacją wojny na Ukrainie.
Rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa oświadczyła w czwartek na konferencji prasowej, że wysłanie dodatkowych żołnierzy amerykańskich do Polski „doprowadziłoby do eskalacji napięć w całej Europie” i że Moskwa będzie zmuszona podjąć „działania odwetowe”.
Jednocześnie przyznała, że przesunięcie około 5000 żołnierzy z Niemiec do Polski jest zasadniczo sprzeczne z wcześniej ogłoszonymi planami redukcji amerykańskiej obecności wojskowej w Europie. Jej zdaniem, faktyczna redukcja obecności wojsk amerykańskich w Europie byłaby, ogólnie rzecz biorąc, „rozsądnym, uzasadnionym i dawno spóźnionym” krokiem w kierunku stabilizacji „niezrównoważonej” sytuacji bezpieczeństwa stworzonej przez NATO i politykę Zachodu.
Kilka tygodni temu Biały Dom zagroził znaczącą i historyczną redukcją wojsk w Niemczech po tym, jak przedstawiciele niemieckiego rządu wielokrotnie krytykowali wojnę USA i Izraela z Iranem. Początkowo media przedstawiały to jako element szerszego wycofania wojsk z Europy. Jednak obecnie wydaje się, że siły amerykańskie zostaną jedynie przegrupowane – 5000 żołnierzy ma podobno zostać przesuniętych bliżej granicy z Rosją.
Według Zacharowej, rozmieszczenie dodatkowych wojsk w Polsce może skłonić Rosję do podjęcia „środków wojskowo-technicznych”. W najbardziej prowokacyjnym fragmencie swojego oświadczenia ostrzegła, że NATO popycha kontynent europejski w stronę „samobójczego” konfliktu.
Obecnie w Polsce stacjonuje około 10 000 żołnierzy amerykańskich w ramach systemu rotacyjnego. Nowe rozmieszczenie z Waszyngtonu zwiększyłoby tę liczbę o kilka tysięcy. Łącznie w Europie przebywa obecnie około 80 000 żołnierzy amerykańskich.
Polska graniczy bezpośrednio z rosyjską enklawą Kaliningrad. To nasila obawy Moskwy dotyczące potencjalnych celów wojskowych i aktywności dronów.
Zacharowa wyjaśniła:
„Rozmieszczenie dodatkowych sił zbrojnych USA w Polsce może doprowadzić do jakościowej eskalacji napięć między Rosją a Zachodem i zmusić Moskwę do podjęcia działań odwetowych”.
Wyjaśniła również, że liczba ataków dronów na terytorium Rosji z kierunku Europy i państw Europy Północnej rośnie.
Moskwa wyraziła również obawy, że ukraińskie drony mogłyby wykorzystywać przestrzeń powietrzną państw bałtyckich lub innych krajów europejskich do ataków na cele w Rosji. Twierdzenie to zostało odrzucone zarówno przez Kijów, jak i trzy państwa bałtyckie.
Warszawa natychmiast zareagowała na rosyjskie oskarżenia.
Szef polskiego MSZ Maciej Wewiór powiedział polskiej agencji prasowej PAP, że obecność wojsk sojuszniczych w Polsce jest „koniecznym wzmocnieniem wschodniej flanki NATO” w odpowiedzi na działania Rosji na Ukrainie i „eskalację retoryki” Kremla wobec sojuszu.
Wewiór dodał, że „prawdziwym źródłem eskalacji i napięć w Europie” pozostają „nielegalne i agresywne działania militarne” Moskwy, a nie środki podejmowane przez państwa NATO w celu ochrony swoich ludności i granic, które uważał za uzasadnione.
Alibi dla sumienia: Dlaczego nowe sankcje UE wobec osadników Izraela są farsą
uncut-news.ch
UE znów podejmuje działania. Przynajmniej tak to wygląda. Wczoraj Rada Unii Europejskiej opublikowała komunikat prasowy , który początkowo brzmi jak przełom: Cztery organizacje i trzy osoby, wszyscy ekstremistyczni osadnicy izraelscy, zostają wpisani na listę sankcji UE. Zakazy podróżowania. Zamrożenie aktywów.
Jednak bliższe przyjrzenie się ujawnia, że sankcje te nie mają być skuteczne. Mają jedynie stworzyć iluzję działania .
Wielki gest o niewielkim efekcie
Oficjalny język UE brzmi stanowczo. Mówi, że walczy z „poważnymi naruszeniami praw człowieka”, „przesiedleniami Palestyńczyków”, „zawłaszczaniem ziemi i przemocą” na Zachodnim Brzegu. To brzmi jak jasne oświadczenie.
Jednakże osoby dotknięte tym problemem z trudem to zauważą.
Którzy ekstremistyczni osadnicy posiadają znaczące aktywa w bankach UE? Który ultrareligijny aktywista z wzgórz Samarii regularnie podróżuje do Paryża lub Berlina? Rzeczywistość jest otrzeźwiająca: sankcje uderzają tam, gdzie ich nie ma – może poza tym, co widać na papierze.
Czego UE nie robi
Aby zrozumieć skalę tego symbolicznego wydarzenia, należy przyjrzeć się temu, czego UE celowo nie robi:
Nie nakłada ona sankcji na państwo Izrael, mimo że Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości uznał ofensywę militarną w Rafah za „prawdopodobne ludobójstwo”.
Ustawa nie nakłada sankcji na izraelskich ministrów, takich jak Itamar Ben-Gvir czy Bezalel Smotrich, którzy politycznie promują budowę osiedli.
Nie wstrzymuje to jednak zawarcia Umowy stowarzyszeniowej z Izraelem, która stanowi gospodarcze serce relacji.
Nie zakazuje ona importu produktów pochodzących z osiedli, przez który co roku miliony ludzi trafiają do nielegalnych osiedli izraelskich.
To, co robi UE, to wytyczanie granicy między „ekstremistycznymi osadnikami” (objętymi sankcjami) a państwem izraelskim (które jest chronione). Granica ta w rzeczywistości praktycznie nie istnieje – ponieważ osiedla nie rozwijają się bez wsparcia państwa, uzbrojenia i infrastruktury zapewnianej przez Izrael.
Wewnętrzne podziały UE
Za kulisami Brukseli te sprzeczności są dobrze znane. Kilka państw członkowskich – w tym Niemcy, Węgry, Czechy i Austria – od miesięcy blokuje wszelkie surowsze środki wobec Izraela. Fakt, że obecne sankcje wobec osadników w ogóle zaszły, nie jest wynikiem nagłej determinacji, lecz raczej wewnątrzeuropejskich targów.
„Dajcie nam sankcje wobec Osadników, a zostawimy was w spokoju z embargiem handlowym”.
Efektem jest marny kompromis: na tyle symboliczny, by zadowolić aktywistów na rzecz praw człowieka, a na tyle nieskuteczny, by nie zdenerwować Izraela.
Kraj płonie – a UE patrzy.
Rozbieżność między tym, co dzieje się w regionie, a działaniami UE jest porażająca. Podczas gdy izraelska armia przedziera się przez Gazę, bombarduje Liban i zabija tysiące cywilów – w tym, według ONZ, ponad 30% dzieci w Gazie – UE odpowiada zakazem wjazdu dla kilkudziesięciu osadników.
To tak, jakby próbować ugasić pożar lasu konewką, a potem twierdzić, że zrobiono „wszystko, co możliwe”.
Co by naprawdę bolało
UE dysponuje potężnymi narzędziami. Mogłaby:
Wprowadzić zakazy importu produktów pochodzących z osiedli
Zamrożenie wymiany z izraelskimi uniwersytetami na terenach osiedlonych
Wspierać uznanie Państwa Palestyny
Nałożyć sankcje na izraelskich ministrów
Testowanie umowy stowarzyszeniowej
Nic takiego się nie dzieje. Zamiast tego otrzymujemy komunikat prasowy.
Prawdziwe przesłanie
Nakładając te sankcje, UE nie mówi: „Położymy kres niesprawiedliwości w kwestii osiedli”. Mówi: „Przynajmniej się temu przyjrzeliśmy”.
To jak nauczyciel, który upomina ucznia za podpalenie szkoły – a potem klepie się po plecach. Działania pozostają te same, struktury pozostają te same, przemoc pozostaje ta sama. Tylko liczba komunikatów prasowych UE rośnie.
Wniosek: ogłoszenie upadłości
Te sankcje to deklaracja bankructwa europejskiej polityki zagranicznej. Pokazują, że choć UE może mówić językiem praw człowieka, brakuje jej woli politycznej, by wesprzeć je skutecznymi środkami.
Zamiast podjąć zdecydowane działania, Bruksela dokonuje symbolicznych gestów – i sprzedaje je jako postęp. Palestyńczycy na Zachodnim Brzegu, którzy tracą domy, nie odniosą z tego żadnych korzyści. Podobnie jak ekstremistyczni osadnicy, którzy kontynuują swoje dotychczasowe działania.
Tylko europejskie sumienie na chwilę zostaje uspokojone.
Kompromis osiągnięty 15 sierpnia między prezydentami Donaldem Trumpem i Władimirem Putinem wciąż nie przyniósł konkretnych rezultatów na Ukrainie. Dzieje się tak, ponieważ przeszkody nie są takie, jakich Stany Zjednoczone się spodziewały. Ukraina odmawia współpracy, a Niemcy i Wielka Brytania chcą wojny.
[Uwage: To nie jest mój pogląd na temat Europy, szczególnie Niemiec, ale umieszczam… md]
Prezydent Donald Trump przyznał swojemu odpowiednikowi Xi Jinpingowi, że ten drugi jest mu równy. Od II wojny światowej każdy prezydent USA uważał się za lepszego, ponieważ był najpotężniejszy i najbogatszy.
Z chińskiej perspektywy Xi Jinping postrzega siebie nie tylko jako równego Donaldowi Trumpowi, ale jako równego każdemu ze swoich odpowiedników. Chińczyk nie wierzy, że posiadanie większych zasobów czyni go lepszym.
Ta koncepcja hierarchii między narodami jest typowo zachodnia. Dlatego rozwoju przekonań prezydenta USA nie należy interpretować bez odniesienia do kultury danego obserwatora.
W następnym tygodniu prezydent Rosji Władimir Putin udał się do Pekinu. Zachodni komentatorzy twierdzili, że Rosjanie są zakładnikami Chińczyków. To kolejny dowód na to, że zachodni komentatorzy zasadniczo nie rozumieją relacji rosyjsko-chińskich. Nie wynikają one z ich wzajemnych interesów, lecz z ich historii. Od splądrowania Pałacu Letniego [1917 md] po nazistowską próbę eksterminacji Słowian, obie strony doświadczyły zachowań mocarstw zachodnich. Doszły do wniosku, że mogą im się przeciwstawić jedynie pozostając zjednoczone. Absurdem jest zatem rozważanie powtórki tego, co zrobili Richard Nixon i Henry Kissinger w 1972 roku: rozdzielenia obu państw.
Podczas szczytu w Anchorage, 15 sierpnia 2025 roku, Donald Trump i Władimir Putin rozważali prowadzenie interesów między swoimi krajami i pośredniczenie w zawarciu pokoju na Ukrainie. Pomimo kilku prób, Waszyngtonowi nie udało się, ponieważ początkowo chciał sprzedawać broń Europejczykom. Dziś wydaje się to znacznie trudniejsze, a Europejczycy zaczynają sami ją produkować.
Prezydent Trump rozpoczął zatem wycofywanie wojsk z Europy i porzucenie wojny, którą Pentagon chciał rozszerzyć na Naddniestrze oraz Bośnię i Hercegowinę. Zapowiedział wycofanie co najmniej 5000 żołnierzy z Niemiec. Z kolei Władimir Putin zadekretował, że przyzna obywatelstwo rosyjskie każdemu dorosłemu Naddniestrzaninowi, który się o nie zwróci. Ostatecznie Donald Trump wycofał swoje poparcie dla Wysokiego Komisarza Unii Europejskiej, który administrował Bośnią i Hercegowiną z naruszeniem porozumienia z Dayton z 1995 roku. Jednocześnie jego były doradca ds. bezpieczeństwa narodowego, generał Michael Flynn, organizuje inwestycje USA w zamieszkanej przez większość serbską części Bośni i Hercegowiny.
Wydarzenia te sugerują, że Stany Zjednoczone opowiadają się za porozumieniem pokojowym na Ukrainie, które uznałoby całą Noworosję za terytorium rosyjskie. Jest to uzasadnione historycznie i kulturowo, ale będzie możliwe jedynie w drodze referendum w sprawie samostanowienia. Obecnie siły rosyjskie nie dążą do wyzwolenia Odessy. Jednak porozumienie pokojowe mogłoby doprowadzić do tego uznania.
Tutaj również trudności – wbrew naszym założeniom – nie są takie, jakich byśmy się spodziewali.
Trzy najważniejsze z nich to obecnie:
1) uznanie narodowo-socjalistycznego charakteru ideologicznego obecnych władz w Kijowie i denazyfikacja Ukrainy;
2) uznanie anty-demokratycznego charakteru zjednoczenia Niemiec i niepodległości Niemiec Wschodnich;
3) uznanie anty-rosyjskiej obsesji Zjednoczonego Królestwa i rozwiązanie Europejskiej Unii Obrony przed jej ostatecznym utworzeniem.
Ukraina
Mimo że Zachód pozostaje przekonany, iż rosyjska interwencja na Ukrainie jest próbą aneksji i początkiem ekspansji Rosji na zachód, Moskwa nigdy nie dokonała inwazji na sąsiada, lecz jedynie wdrożyła rezolucję 2202, którą poręczyła przed Radą Bezpieczeństwa.
Twierdzenie, że Rosja najechała Ukrainę, jest równie głupie, jak twierdzenie, że Francja najechała Rwandę. Wiemy, że Rosja interweniowała zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ mającą na celu położenie kresu ludobójstwu (za które była częściowo odpowiedzialna).
Obecny rząd Ukrainy jest nielegalny. Kadencja prezydenta Wołodymyra Zełenskiego dawno wygasła. Co trzy miesiące przedłuża on stan wyjątkowy, którego jedynym celem jest uniemożliwienie przeprowadzenia nowych wyborów. Jego najnowszy dekret w tej sprawie przedłuża jednak stan wyjątkowy z 2 maja do 4 sierpnia. Wtedy możliwe byłoby zorganizowanie kampanii wyborczej i przeprowadzenie wyborów. Listy wyborców musiałyby jednak zostać oczyszczone, ponieważ nadal znajdują się na nich żołnierze polegli na polu bitwy i cywile, którzy uciekli. Nikt nie wie, jaka jest ich liczba, ale mogą stanowić od jednej do dwóch trzecich zarejestrowanych wyborców.
Rada Najwyższa (parlament) jest równie problematyczna. Tylko jedna trzecia deputowanych uczestniczy w posiedzeniach. Uchwalane przez nią ustawy mają zatem wątpliwą legitymację. Na przykład, postanowiła zniszczyć sto milionów książek – pod pretekstem, że zostały podpisane przez rosyjskich autorów lub wydrukowane w Rosji, bez rozróżnienia między dziełami współczesnymi a klasyką literatury. Parlament ten zakazał również działalności największego kościoła w kraju i wszystkich partii opozycyjnych. Co więcej, w budynku Rady znajduje się biuro CIA, które przygotowuje wszystkie ustawy. Obecni deputowani zadowalają się jedynie ich uchwalaniem.
Najwyższym priorytetem Rosji jest denazyfikacja Ukrainy. Prezydent Putin ogłosił to podczas rozpoczęcia swojej „specjalnej operacji wojskowej”. Z rosyjskiej perspektywy jest to niepodlegające negocjacjom. Tożsamość Federacji Rosyjskiej definiuje bowiem nie pamięć o Katarzynie Wielkiej, lecz pamięć o sowieckiej walce z narodowym socjalizmem. Ideologia ta przewidywała zagładę całej ludności słowiańskiej (ale nie ludności żydowskiej ani romskiej), jak opisano w „Mein Kampf”. Nawet jeśli my na Zachodzie nie jesteśmy tego świadomi: II wojna światowa nie miała na celu dokonania Holokaustu, lecz wymordowania ludności słowiańskiej.
Nielegalny rząd niewybranego prezydenta Zełenskiego odrzuca jednak wszelkie działania denazyfikacji. Obecnie istnieje wiele pomników ku czci nazistów i ich kolaborantów, „integralnych nacjonalistów”. Historia Ukrainy została przez nich całkowicie przepisana po II wojnie światowej z pomocą brytyjskiego MI6 i amerykańskiej CIA. Ta propaganda ma na celu stworzenie wrażenia, że „banderowcy” walczyli z nazistami, co jest absolutnym kłamstwem. Nie: banderowcy byli nazistami.
Przekonani, że denazyfikacja nigdy nie nastąpi, „integralni nacjonaliści” planują obecnie budowę panteonu ku swojej chwale. 28 marca generał Kyryło Budanow, szef Administracji Prezydenta, zorganizował repatriację szczątków sprawców zbrodni przeciwko ludzkości, pochowanych na całym świecie podczas zimnej wojny. Rob Jetten i Luc Frieden, premierzy Holandii i Luksemburga, zgodzili się już na przeniesienie szczątków faszysty Jewhena Konowalca i nazisty Andrija Melnyka.
Niemcy
W naszym mniemaniu Niemcy są państwem demokratycznym, które zjednoczyło się pomyślnie w 1990 roku. Jednak, jak właśnie ogłosił Dmitrij Miedwiediew, wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, zjednoczenie jest jedynie iluzją. Niemcy Zachodnie nigdy nie konsultowały się z Niemcami Wschodnimi. Zgodnie z prawem międzynarodowym zjednoczenie jest nieważne.
Wybory federalne w 2025 roku w byłych Niemczech Zachodnich i Wschodnich przyniosły różne i kontrastujące wyniki. Niemcy Zachodni głosowali na CDU lub SPD, a Niemcy Wschodnie na AfD. To, nawiasem mówiąc, jest jedynym powodem, dla którego dwie pierwsze partie są klasyfikowane jako „demokratyczne”, a trzecia jako „skrajnie prawicowe”.
Kanclerz Friedrich Merz (chrześcijańsko-demokratyczny) kontynuował jednak szeroko zakrojone represje wobec wszystkich, którzy kwestionowali jego władzę i zostali nazwani „teoretykami spiskowymi”. Przy wsparciu monachijskiego Urzędu Ochrony Konstytucji (oddziału federalnej agencji, w którym po wojnie przetrzymywano wielu funkcjonariuszy Policji Rzeszy), zakazał działalności kilku mediom i uwięził dziennikarzy.
Jednocześnie Niemcy stopniowo odbudowują swoją armię, korzystając ze wsparcia finansowego Wielkiej Brytanii – podobnie jak jego poprzednik, kanclerz Rzeszy Adolf Hitler, odbudował armię niemiecką z pomocą gubernatora Banku Anglii, lorda Montagu Normana. Przywrócił on powszechny pobór mężczyzn i wymaga od każdego ochotnika powiadomienia Berlina przed wyjazdem na urlop zagraniczny.
Niemcy również odbudowują swoje lobby zbrojeniowe, tym razem korzystając ze środków europejskich.
Przygotowuje się do wojny podobnej do tej na Ukrainie, choć wojna z Rosją, gdyby do niej doszło, miałaby zupełnie inny charakter. Mimo to cały niemiecki przemysł produkuje obecnie ukraińskie drony i sprzedaje je w Zatoce Perskiej do walki z Iranem. W tym duchu Berlin chce przyjąć Ukrainę do Unii Europejskiej, mimo że nie spełnia ona kryteriów akcesyjnych określonych w traktatach: wystarczyłoby stworzyć nowy status „członka stowarzyszonego”, a sprawa byłaby załatwiona. Ponieważ negatywne wyniki referendów we Francji i Holandii z 2005 roku zostały zignorowane, byłaby to po prostu kolejna decyzja sprzeczna z wolą narodu.
Friedrich Merz, wnuk nazistowskiego dygnitarza, nie może sobie wyobrazić, że jego kraj nie jest sprzymierzony z ukraińskimi „integralnymi nacjonalistami” ani że mógłby pociągnąć do odpowiedzialności tych, którzy sabotowali gazociąg Nord Stream i spowodowali upadek niemieckiego przemysłu.
Zjednoczone Królestwo
Od XIX wieku Wielka Brytania postrzegała Rosję jako swojego jedynego rywala, nie tylko w Europie, ale i na całym świecie. Lord Curzon, wicekról Indii, rozpoczął „Wielką Grę” – kolonizację Azji Środkowej – aby wyeliminować Imperium Rosyjskie. Brytyjska strategia pozostaje niezmieniona do dziś.
Londyn wciąż próbuje przedstawiać Moskwę jako obskuranckie mocarstwo. Celem nie jest już wymyślenie sfałszowanego telegramu Zinowjewa (który umożliwił oskarżenie Sowietów o zamiar ingerencji w wybory w Wielkiej Brytanii), ale stworzenie wrażenia, że kremlowski urzędnik to szaleniec, który rozbiłby samolot pasażerski na Ukrainie i otruł Siergieja i Julię Skripalów lub Aleksieja Nawalnego. [a kto ich otruł, kolego?? md]
Jego najnowszym wynalazkiem jest atak na europejskie lotniska niezidentyfikowanymi dronami. Niezależnie od prawdziwych motywów, Londyn wykorzystuje tę okazję, aby przekonać państwa Morza Północnego do przyłączenia się do Połączonych Sił Ekspedycyjnych, które właśnie przekształcił w sojusz wojskowy „Marines du Nord” pod swoim dowództwem. Ma nadzieję pozyskać wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz Turcję.
Dlatego dziedziczni lordowie – których wciąż jest niewielu – robią wszystko, co w ich mocy, aby utrzymać Keira Starmera na Downing Street. Premier jest w rzeczywistości politykiem Partii Pracy, który potajemnie działa w interesach wielkiego biznesu: bez wiedzy własnej partii ani mediów uczestniczył w posiedzeniach Komisji Trójstronnej Rockefellerów. Również bez wiedzy wszystkich mianował Petera Mandelsona – wspólnika przestępcy Jeffreya Epsteina – ambasadorem Jej Królewskiej Mości w Waszyngtonie.
Ważne jest, aby stworzyć wrażenie, że Wielka Brytania nie ma żadnych powiązań ani z Państwem Izrael, ani z Hamasem; a także dodatkowo ukryć fakt, że izraelscy szefowie sztabów wielokrotnie potajemnie odwiedzali Whitehall podczas ludobójstwa w Strefie Gazy, w którym armia brytyjska aktywnie uczestniczyła.
Lepiej udawać, jak zrobił to Christian Turner, następca Petera Mandelsona, że istnieje tylko jedno państwo, które utrzymuje „specjalne stosunki” z Waszyngtonem, a mianowicie Izrael.
Według danych ujawnionych przez wiceminister klimatu Anitę Sowińską, do obrotu trafiło już 2,8 miliarda opakowań objętych kaucją, natomiast zwrócono zaledwie około 800 milionów sztuk. Oznacza to skuteczność zbiórki na poziomie zaledwie 28,5%.
Pieniądze z kaucji nie trafiły w próżnię, ale do bardzo konkretnych podmiotów, które mają dzięki temu złote żniwa. Co więcej, w ich interesie leży jak najmniejsza efektywność systemu.
Miliard złotych z kaucji przepadł. Przy obowiązującej stawce za butelkę wynoszącej 50 groszy, kwota za niezwrócone opakowania wynosu ponad miliard złotych. Oficjalnie są to środki pozostające w systemie, jednak krytycy zwracają uwagę, że pieniądze te trafiają pod kontrolę operatorów zarządzających całym mechanizmem.
Największy operator systemu, Kaucja.pl, opublikował własne dane za kwiecień. Wynika z nich, że do obrotu wprowadzono 1,7 miliarda opakowań, z czego odebrano jedynie 410 milionów. Skuteczność wyniosła więc około 24%. Operator pobrał od producentów 850 milionów złotych kaucji, natomiast klientom wypłacono jedynie 205 milionów. Różnica — około 645 milionów złotych — pozostała w systemie operatora.
Wokół systemu narasta polityczny i gospodarczy spór. Wśród udziałowców Kaucja.pl znajdują się m.in. Coca-Cola HBC, PepsiCo, Maspex oraz Nestlé. Drugi duży operator, OK Operator Kaucyjny, jest powiązany z niemiecką Grupą Schwarz, właścicielem sieci Lidl i Kaufland.
Zgodnie z konstrukcją systemu, niewykorzystane środki z kaucji mogą być przeznaczane na koszty funkcjonowania, rozwój infrastruktury czy działania organizacyjne. Problem polega na tym, że bardzo trudno ocenić, gdzie kończą się realne koszty systemu, a gdzie zaczyna transfer wartości do właścicieli operatorów. Była szefowa monitoringu odpadów w Instytucie Ochrony Środowiska, dr Beata Miłkowska, zwraca uwagę, że bez szczegółowego nadzoru praktycznie niemożliwe jest precyzyjne rozdzielenie tych obszarów, a to właśnie tam znajduje się największe zagłębie nadużyć.
Ministerstwo Klimatu i Środowiska przekonuje jednak, że system dopiero się stabilizuje. Sama Anita Sowińska już przy starcie programu mówiła, że pełną sprawność osiągnie on dopiero po kilku miesiącach działania. Resort podkreśla także, że liczba punktów odbioru stale rośnie i obecnie przekracza 57 tysięcy.
Mimo zapewnień, wszystko wskazuje na to, że problem ma charakter strukturalny, a nie rzekomo przejściowy. W mediach społecznościowych i na forach internetowych pojawia się wiele relacji o niedziałających automatach, odmowach przyjmowania opakowań czy trudnościach z odzyskaniem pieniędzy. Frustracja i brak czasu na użeranie się z butelkami zniechęcają do oddawania ich do zwrotów. To z kolei dodatkowo zwiększa przychody operatorów.
Jakby tego wszystkiego było mało, samorządy alarmują, że wyjęcie najbardziej wartościowych surowców — plastiku PET oraz aluminium — z komunalnego systemu odpadów uderzyło w ich finanse. W wielu miejscach opłaty za wywóz śmieci wzrosły nawet o kilkadziesiąt procent. Ostatecznie konsumenci płacą więc podwójnie: raz przy kasie w formie kaucji, drugi raz w wyższych rachunkach za odpady. Kto na tym zyskuje? Zagraniczne firmy.
Co ciekawe, ministerstwo zakładało docelowy poziom zwrotów na poziomie 90–95 proc., podobny do wyników osiąganych w krajach skandynawskich czy Niemczech. Tymczasem w polskich realiach poziom może zatrzymać się w okolicach 50%. Jeśli taki scenariusz się potwierdzi, oznaczałoby to, że połowa wszystkich wpłaconych przez Polaków kaucji nigdy do nich nie wróci.
Mimo katastrofalnej skuteczności i narastających sporów, opanowany przez zielonych komunistów resort klimatu planuje dalsze rozszerzanie systemu kaucyjnego. Chodzi o inne rodzaje opakowań, w tym szkło. Zwolennicy zmian mówią o konieczności dalszego zwiększania poziomu recyklingu. Przeciwnicy wskazują natomiast, że obecny model coraz bardziej przypomina mechanizm stałego transferu pieniędzy od konsumentów do wielkich operatorów i międzynarodowych koncernów.
Nowy artykuł na portalu Naked Capitalism przedstawia ponury obraz obecnej eskalacji wojny ukraińsko-rosyjskiej. Analiza zatytułowana „Uzbrojony dom wariatów – zagrożenie eskalacją dronów na Ukrainie” opisuje zjawisko, które staje się coraz bardziej niebezpieczne: Zachód zdaje się wierzyć, że może stopniowo atakować Rosję z coraz większą siłą, nie doprowadzając do bezpośredniej konfrontacji między NATO a Moskwą. Jednak to założenie może okazać się fatalnym błędem.
Konsekwencje ataku dronów na rosyjski magazyn paliwa
To, co się obecnie dzieje, to coś więcej niż wojna regionalna. Pojawia się zupełnie nowa forma permanentnej eskalacji – tania, zdecentralizowana, technologicznie połączona i praktycznie niekontrolowana.
Ukraina masowo rozmieszcza drony dalekiego zasięgu przeciwko celom położonym głęboko w głębi Rosji. Rafinerie, instalacje wojskowe, infrastruktura energetyczna i obiekty strategiczne są coraz częściej atakowane. Za kulisami od dawna było jasne, że wiele z tych operacji byłoby praktycznie niemożliwych bez zachodnich danych satelitarnych, rozpoznania celów, oprogramowania, technologii komunikacyjnych i wsparcia NATO.
To zaciera granicę między pomocą pośrednią a bezpośrednim udziałem wojskowym i właśnie to sprawia, że sytuacja staje się wybuchowa. NATO zdaje się zakładać, że ataki dronów stanowią rodzaj ‚kontrolowanej eskalacji’ – drobne ukłucia mające na celu osłabienie Rosji bez wywoływania masowej reakcji.
Jednak z perspektywy Moskwy wyłania się inny obraz: pełzająca wojna prowadzona przez cały zachodni sojusz przeciwko Rosji.
Atak ukraińskich dronów w obwodzie moskiewskim
Iluzja dystansu technologicznego jest szczególnie niebezpieczna. Drony drastycznie obniżają polityczny próg ataków. Politycy mogą działać coraz bardziej agresywnie, nie tracąc własnych żołnierzy. Właśnie to sprawia, że eskalacja polityczna staje się nagle łatwiejsza. Rzeczywistość jest jednak bardziej brutalna.
Dla Rosji ostatecznie nie ma większego znaczenia, czy zostanie użyty pocisk rakietowy, dron, czy system satelitarny – liczy się to, kto umożliwia atak. Im częściej atakowane jest centrum terytorium Rosji, tym większe prawdopodobieństwo asymetrycznej lub bezpośredniej odpowiedzi.
Niedawne ostrzeżenia rosyjskiej agencji wywiadowczej SWR skierowane do państw NATO, takich jak Łotwa, pokazują już, jak poważnie Moskwa traktuje tę sytuację. Rosja coraz bardziej otwarcie sygnalizuje, że terytorium NATO nie pozostanie automatycznie poza zasięgiem, jeśli będą tam przygotowywane lub wspierane ataki na Rosję. To niebezpiecznie zbliża Europę do historycznego punktu krytycznego.
Współczesna wojna dronów zmienia całą logikę globalnego odstraszania. Wcześniej bezpośrednie ataki na mocarstwa były rzadkie, kosztowne i wysoce ryzykowne.
Dziś stosunkowo niedrogie drony mogą: — paraliżować lotniska, // — uszkadzać rafinerie ropy naftowej, // — destabilizować sieci energetyczne, // — atakować centra łączności, // — destabilizować infrastrukturę cywilną.
Obrona przed tymi atakami kosztuje miliardy. Zachód jednak zdaje się nadal dążyć do eskalacji. Mamy do czynienia z: coraz większymi zasięgami, coraz bardziej agresywnymi operacjami, coraz głębszymi atakami i coraz ściślejszą integracją z NATO. Jednocześnie opinii publicznej wciąż wmawia się, że wszystko to da się kontrolować. Ale w tym tkwi prawdopodobnie największe zagrożenie naszych czasów.
Światu zagraża nie zaplanowana wojna światowa, ale łańcuch pozornie drobnych kroków eskalacji, w których każda ze stron wierzy, że nadal utrzymuje kontrolę a tymczasem bezpośrednia konfrontacja między mocarstwami nuklearnymi jest coraz bliżej. Prawidłowym pytaniem nie jest już, czy sytuacja ulegnie eskalacji, ale raczej, czy ktokolwiek w Waszyngtonie czy Brukseli jest jeszcze w stanie na czas powstrzymać spiralę eskalacji.
W świecie zachodnim, a być może nawet globalnie, odmowa Rosji podjęcia działań odwetowych za zniszczenie gazociągu Nord Stream zaszkodziła jej reputacji i przekonała syjonistycznych neokonserwatystów w Waszyngtonie, że Rosja Putina to papierowy tygrys. Waszyngton był już o tym przekonany; w przeciwnym razie nie odważyłby się wysadzić rurociągu, którym przesyłano rosyjską energię do Europy. Wyobraźmy sobie, co by było, gdyby Waszyngton rozpoczął tak agresywny atak na Rosję, gdy Związek Radziecki jeszcze istniał. Putin poparł twierdzenie Waszyngtonu, że odpowiedzialność jest nieznana. Putin z pewnością nie chce, aby Waszyngton został obwiniony, ponieważ skłoniłoby go to do podjęcia działań.
Ale tego nie zrobi. Tak jak nic nie zrobi w sprawie ataku Waszyngtonu na rosyjską flotę bombowców strategicznych. Tak jak nic nie zrobi w sprawie próby zabicia go przez Waszyngton w jego domu za pomocą ataków rakietowych. Tak jak nic nie zrobi w sprawie przejęcia rosyjskich tankowców. Tak jak odmawia użycia wystarczającej siły, aby zakończyć niewielki konflikt, który przeradza się w jedną z najdłuższych wojen w najnowszej historii, wkraczając coraz głębiej w rosyjskie obszary cywilne i energetyczne.
Putin nie robi nic innego, jak tylko składa hołd Trumpowi i nie przepuszcza żadnej okazji, by przesłać mu pozdrowienia i wyrazić chęć negocjacji.
Nie bez powodu nazywam go Putinem Nieprzygotowanym. Doktryna Wolfowitza głosi, że głównym celem polityki zagranicznej USA jest zapobieganie wzrostowi jakiejkolwiek potęgi, która mogłaby osłabić status Waszyngtonu jako mocarstwa jednobiegunowego od czasu upadku Związku Radzieckiego. Ale najwyraźniej nie na Kremlu Putina. Putin został całkowicie zaskoczony w 2008 roku zainicjowanym przez Waszyngton atakiem Gruzji, byłej rosyjskiej prowincji, na Osetię Południową. Putin przynajmniej coś z tym zrobił, ale to był ostatni raz, kiedy Rosja zareagowała na prowokacje. Zamiast tego, rosyjska społeczność zajmująca się polityką zagraniczną już mówiła o „Nowej Jałcie”.
Kiedy Waszyngton obalił prorosyjski, demokratycznie wybrany rząd na Ukrainie, byłej prowincji rosyjskiej, Putinowi zabrakło dalekowzroczności, by dostrzec oczywistość. Waszyngton chciał wykorzystać Ukrainę do wojny zastępczej z Rosją, aby zdestabilizować lub odizolować rosyjski rząd. Zamiast stawić czoła rzeczywistości, Putin schował się za porozumieniami mińskimi, którymi Zachód go oszukał, jednocześnie budując ukraińską armię.
Gdy rząd USA pod przewodnictwem Bidena, UE i NATO całkowicie zignorowały prośbę Putina i Ławrowa o zawarcie umowy o wzajemnym bezpieczeństwie, która umożliwiłaby normalne stosunki między Rosją a Zachodem, a duża, wyszkolona i wyposażona przez USA armia ukraińska stanęła na skraju inwazji na oderwany Donbas – terytorium należące do Rosji, ale przydzielone byłej radzieckiej prowincji Ukrainy ze względów politycznych lub innych – całkowicie nieprzygotowany Putin musiał interweniować.
Dlaczego przywódca tak potężnego kraju był nieprzygotowany? Ponieważ Putin albo nie znał doktryny Wolfowitza o amerykańskiej hegemonii, albo nie traktował jej poważnie, podobnie jak najwyraźniej cały rosyjski wywiad i ekspert w dziedzinie polityki zagranicznej. Podobnie jak cały świat muzułmański, pomimo otwartego przyznania się Izraela do oczywistości syjonistycznego planu Wielkiego Izraela, nie chce go uznać.
Podczas gdy Izrael rości sobie prawo do hegemonii w jednym regionie – na Bliskim Wschodzie – strefa wpływów Waszyngtonu obejmuje cały świat. Celem polityki zagranicznej USA jest zapobieganie powstaniu jakiegokolwiek państwa, które mogłoby ograniczyć amerykańską hegemonię. Za takie państwa uważa się Rosję, Chiny i Iran.
Hegemonia Izraela przejawia się w syjonistycznym planie Wielkiego Izraela. Pierwotnie terytorium to rozciągało się od Nilu do Eufratu. Ostatnio izraelscy ministrowie rozszerzyli zasięg Izraela na obszar od Nilu do Pakistanu, w tym na niearabskie państwa Turcji i Iranu.
Rosyjski minister spraw zagranicznych jest równie nieświadomy tego syjonistycznego planu, jak świat muzułmański, który nie podjął się jego rozwiązania. Ławrow niedawno oświadczył, że Waszyngton i Izrael rozpoczęły wojnę z Iranem, aby uniemożliwić Iranowi normalizację stosunków z państwami Zatoki Perskiej i w ten sposób zmusić świat arabski do wycofania się ze wsparcia dla Palestyny. Oświadczenie Ławrowa ignoruje syjonistyczny projekt izraelskiej hegemonii na Bliskim Wschodzie oraz fakt, że Iran stanowi największą przeszkodę dla hegemonii Izraela.
Kontrola przepływów energii jest częścią hegemonicznych ambicji Waszyngtonu. Według rosyjskiego ministra spraw zagranicznych Ławrowa, Waszyngton chce przejąć uszkodzony gazociąg Nord Stream i wykorzystać przepływy energii do kontrolowania Europy. ( > LINK ) Plan najwyraźniej przewiduje przejęcie i naprawę gazociągu przez Stany Zjednoczone, podczas gdy Rosja dostarcza gaz, który Waszyngton następnie sprzedaje Europie.
Zapytany o to rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow stwierdził, że po rozwiązaniu konfliktu na Ukrainie istnieje wiele projektów, które byłyby korzystne dla obu stron. Wygląda na to, że negocjacje między rosyjskim ministrem spraw zagranicznych Kiryłem Dmitrijewem a dwoma negocjatorami Trumpa, Witcoffem i Kushnerem, koncentrują się bardziej na transakcjach biznesowych niż na pierwotnych celach Putina.
Ani Rosja, ani Iran zdają się nie rozumieć, że stoją w obliczu ambicji hegemonicznych. Jak właściwie negocjować z mocarstwami, których celem jest odebranie im suwerenności?
Pokój wymaga od Waszyngtonu porzucenia doktryny Wolfowitza, a od Izraela zrzeczenia się Wielkiego Izraela. Bez tych deklaracji zrzeczenia się, jakiekolwiek negocjacje są bezsensowne.
Cały czas trwa walka o normalność na przekór totalitarnej, marksistowskiej Unii Europejskiej. Walka nie ustaje, głównie za sprawą w części bardzo naiwnego społeczeństwa, które liczy na posiadanie czegoś, ale bez pracy („bo UE da”). Tym bardziej warto powiedzieć o planach polskich rolników, którzy wyjdą na ulice Warszawy, aby protestować przeciwko unijnemu zamordyzmowi.
Zacznijmy od tego, że tzw. Unia Europejska z Europą nie ma nic wspólnego – oprócz okupacji całego naszego kontynentu. Jeśli idzie o kwestie polityczne to pod wieloma względami bliżej jej do III Rzeszy niż do normalnej, demokratycznej organizacji prawa.
UE to totalitarne pseudo państwo?
W samej UE widzimy totalny zamordyzm, bandytyzm, totalitaryzm. Odejście od zasad demokracji i totalną anarchię prawną. Dlatego rodzimi rolnicy znowu będą protestować ws. polityki unijnej, która chce wyrugować rolnictwo. Wszystko ma być produkowane i kontrolowane przez globalne koncerny.
Przypomnijmy, że niegdyś Polska stała rolnictwem, produkcją żywności i zdrowiem, dziś mamy wysyp wszelkiej maści nowotworów, chorób i non stop słyszę o kolejnym dziecku z autyzmem. Rzecz jasna to ostatnie ma dużo wspólnego ze szczepieniami. Tak przynajmniej twierdzą niektórzy amerykańscy naukowcy i władza. Coraz więcej badań potwierdza jednak te opinie.
Big Pharma i Big Food?
W mojej opinii za liczne nasze tzw. „cywilizacyjne” nieszczęścia odpowiada tzw. Big Food i Big Pharma. Jedna napędza klienteli drugiej. Ludzie oczywiście z własnej woli żyją coraz szybciej i gorzej – co oczywiście nakłada się na kwestie zdrowotne. UE nie pomaga, ale szkodzi wspierających tych wielkich, korporacyjnych, kosztem tych małych, lokalnych. Dlatego rolnicy zapowiedzieli, że będą protestować przeciwko unijnym zamordyzmom i totalitaryzmom.
Kolejny protest rolników, ale potem znowu UE i POPiS?
Solidarność Rolników zapowiada ogromny protest w Warszawie, ale czy to coś da? W mojej opinii jedyna opcja, która może cokolwiek zrobić i zmienić pozytywnie, ale i systemowo, to Konfederacja Korony Polskiej Grzegorza Brauna. Niestety ogrom rolników nadal chce tkwić w Unii Europejskiej i być trzymane za twarz przez unijnych komunistów. Część woli to niż zacząć działać na własną rękę i robić wszystko zgodnie ze sztuką – jak robili ich ojcowie, dziadowie czy pradziadowie. Ostatnio sporo jeżdżę z Grzegorzem Braunem po Polsce i widzę, jak to wygląda.
Polski rolnik inaczej robi dla swojej rodziny i siebie, a inaczej na handel, bo dyrektywy każą mu np. faszerować zwierzęta chemią, by szybciej rosły i nabierały masy. Z tym należy czym prędzej skończyć i przywrócić ustawienia fabryczne w tej dziedzinie. Inaczej czeka nas kompletna zapaść, nie wspominając o ciągłych chorobach dzieci i kobiet. Nie oszukujmy się! Elitom-bandytom zależy na tym, abyśmy wiecznie byli chorzy. To jest system naczyń połączonych i jedni napędzają klienteli drugim. W tym wypadku Big Food Big Pharmie i na odwrót.
Czas odzyskać niepodległość polskiej wsi. Zrezygnować z unijnej patologii i wymysłów klimatycznych terrorystów. Inaczej będziemy wiecznie głodni, chorzy i zniewoleni.
Dlaczego amerykańskie agencje wywiadowcze dokonują przeglądu 120 amerykańskich laboratoriów biologicznych na całym świecie
======================================
Amerykańskie agencje wywiadowcze zleciły przegląd 120 amerykańskich lub finansowanych przez USA laboratoriów biologicznych na całym świecie. Jakie są tego przyczyny?
Anti-Spiegel 18 maj 2026
To historia, której nie znajdziecie w niemieckich mediach: W zeszłym tygodniu szef amerykańskiej służby wywiadowczej nakazał przegląd 120 laboratoriów biologicznych prowadzonych lub finansowanych przez USA na całym świecie, z których ponad 40 znajduje się na samej Ukrainie.
Donosiłem już, że jednym z powodów jest to, że Waszyngton najwyraźniej nie wie, co tak naprawdę jest badane i rozwijane w tych laboratoriach.
Decyzję tę należy również rozpatrywać w kontekście debaty w USA (ignorowanej przez media i polityków w Niemczech) na temat pochodzenia COVID-19. W końcu można uznać za pewne, że COVID-19 pochodzi z chińskiego laboratorium w Wuhan, gdzie amerykańscy wirusolodzy, finansowani przez rząd USA, badali, jak sprawić, by koronawirusy przenosiły się z nietoperzy na ludzi. Ale to również jest w dużej mierze ignorowane w Niemczech.
W TASS ekspert opublikował wartościowy artykuł na temat kontekstu przeglądu amerykańskich laboratoriów biologicznych, który przetłumaczyłem, ponieważ pokazuje, jak dyskusja o amerykańskich laboratoriach biologicznych, a także o początkach COVID-19, jest relacjonowana poza niemiecką (czy ogólnie zachodnią) bańką medialną. Po przetłumaczeniu dodałem dalsze, znane już informacje o amerykańskich programach broni biologicznej na Ukrainie.
=================================================
Początek tłumaczenia
Ukraiński poligon doświadczalny broni biologicznej: Dlaczego USA kontrolują swoje laboratoria
Boris Roshin, ekspert Centrum Dziennikarstwa Wojskowego i Politycznego, o tym, co wiadomo o amerykańskich biolaboratoriach w Rosji.
Pozornie zapomniany temat amerykańskich wojskowych biolaboratoriów na Ukrainie powrócił. I to właśnie Stany Zjednoczone zainicjowały ten proces.
Tulsi Gabbard, dyrektor Narodowej Agencji Wywiadowczej USA, ogłosiła, że jej agencja wszczyna oficjalne dochodzenie w sprawie tego, czy amerykańskie laboratoria za granicą prowadzą badania i rozwój niebezpiecznych patogenów. Dochodzenie obejmie zatem ponad 120 placówek na całym świecie.
Wymiar polityczny
Pomimo niewątpliwie sensacyjnego charakteru oświadczenia Gabbard, które prawdopodobnie ma poparcie prezydenta USA Donalda Trumpa, fakt, że Biały Dom prowadzi takie wewnętrzne dochodzenia, nie jest niczym nowym. Strategia „wymuszonego ujawnienia” była stosowana wielokrotnie od początku XXI wieku. Przypomnijmy oficjalne śledztwa Senatu w sprawie zbrodni najemników Blackwater w Iraku, śledztwa w sprawie nadużyć w więzieniu Abu Ghraib oraz szeroko zakrojony przegląd tajnych więzień CIA na całym świecie.
Takie śledztwa często są nie tylko reakcją na doniesienia medialne, ale także narzędziem w wewnętrznej walce politycznej w USA. Na przykład Partia Demokratyczna pod rządami Baracka Obamy aktywnie wykorzystywała te skandale do ostrej krytyki republikańskiej polityki zagranicznej w latach 2000. Ta kampania informacyjna nie tylko pomogła Białemu Domowi zneutralizować Johna McCaina w wyborach prezydenckich, ale także zapewniła strategiczną większość Demokratów w Kongresie.
Jeśli teraz potwierdzi się, że miliardy dolarów podatników zostały wydane za rządów Demokratów na projekty zagrażające bezpieczeństwu obywateli USA, Partia Demokratyczna stoi w obliczu poważnego kryzysu politycznego i utraty wiarygodności. A to dzieje się tuż przed wyborami do Kongresu w listopadzie.
Śledztwo obejmie zarówno laboratoria biologiczne prowadzone przez rząd USA, jak i laboratoria prywatne realizujące kontrakty dla Pentagonu. Nieprzypadkowo Biały Dom powołuje się na bezpieczeństwo narodowe jako uzasadnienie tak radykalnego kroku: Waszyngton deklaruje, że musi chronić własną ludność przed bronią biologiczną opracowaną z amerykańskich funduszy.
Przypomina to kontrowersje wokół pochodzenia wirusa COVID-19. Przypomnę, że powszechne teorie obejmują kontakty USA z laboratorium w Wuhan. Oficjalna chińska gazeta, „Dziennik Ludowy”, opublikowała nawet dziesięć pytań do USA, bezpośrednio wskazujących na możliwą rolę amerykańskich laboratoriów biologicznych w wybuchu epidemii koronawirusa.
Jeśli założymy, że amerykańskie wojsko lub firmy farmaceutyczne rzeczywiście były zaangażowane w stworzenie COVID-19, Biały Dom znajdzie się w trudnej sytuacji. Oczywiście administracja Trumpa nigdy nie przyzna się do winy amerykańskich agencji rządowych. Przez długi czas retoryka koncentrowała się na pozornie nieuniknionym oskarżeniu Chin o odpowiedzialność za globalną epidemię, która pochłonęła miliony ofiar, w tym w samych Stanach Zjednoczonych. Dlatego też kwestia zagrożenia, jakie stwarzają patogeny w testach laboratoryjnych, idzie w parze z pytaniami o amerykańską politykę dotyczącą manipulacji raportami dotyczącymi COVID-19.
Ukraiński poligon doświadczalny
Jak donosił „New York Post”, inspekcji poddawanych jest również ponad 40 laboratoriów biologicznych na Ukrainie. Stały się one już przedmiotem zainteresowania opinii publicznej i polityków.
Do pewnego momentu Stany Zjednoczone stanowczo zaprzeczały oskarżeniom o prowadzenie sieci potencjalnie niebezpiecznych laboratoriów wojskowych na Ukrainie i w kilku byłych republikach radzieckich. Przełom nastąpił w marcu 2022 roku, kiedy zastępca sekretarza stanu USA Victoria Nuland potwierdziła istnienie tych laboratoriów, skutecznie obalając wszelkie twierdzenia Rosji i prywatnych badaczy.
Powód tej zmiany stanowiska był prosty. W lutym/marcu 2022 roku siły rosyjskie uzyskały dokumenty dotyczące amerykańskich badań biologicznych na Ukrainie podczas operacji wojskowej. Zmusiło to Stany Zjednoczone do ponownego rozważenia swojego podejścia i podjęcia próby ochrony innych obiektów przed wyciekami, które mogłyby zawierać materiały jeszcze bardziej wybuchowe dla Waszyngtonu i Kijowa.
Materiały uzyskane przez Rosję zostały zaprezentowane opinii publicznej przez Igora Kiriłowa, dowódcę rosyjskich sił obrony przed bronią biologiczną (ABC). Aż do swojej śmierci w ataku terrorystycznym był on de facto liderem rosyjskich środków przeciwdziałania amerykańskiej ekspansji militarno-biologicznej, regularnie ujawniając szczegóły dotyczące rozwoju sztucznych patogenów i przygotowań do wojny biologicznej.
Wiele krajów – w tym Nikaragua, Kuba i Wenezuela – oficjalnie domagało się wówczas ujawnienia charakteru badań prowadzonych w laboratoriach. Należy jednak zauważyć, że kwestia ta była szeroko dyskutowana w prasie na długo przed rozpoczęciem operacji wojskowej. Ważnym kamieniem milowym był film dokumentalny z 2018 roku „Broń biologiczna Pentagonu” bułgarskiej dziennikarki Dilyany Gajtandżiewej. Wyraźnie ujawnił on, że badania w laboratoriach biologicznych Pentagonu na Ukrainie wykraczały daleko poza formalne badania patogenów. Władimir Zełenski został zasypany petycjami od Ukraińców domagających się ujawnienia informacji na temat charakteru prac prowadzonych w tych ośrodkach.
Ponadto Gajtandżiewa wskazała na podobne niebezpieczne procesy w amerykańskich biolaboratoriach w Azji Środkowej oraz w Centrum Lugar w Gruzji. Podobne dane przedstawiło rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Dziennikarka potwierdziła później te informacje Organizacji Narodów Zjednoczonych, przedstawiając tam dowody na niebezpieczną rolę amerykańskich biolaboratoriów, szczególnie na Ukrainie i w Gruzji.
Fakty są znane
Należy zwrócić uwagę na następujące punkty, znane z dokumentów Gajtandżiewej i rosyjskiego Ministerstwa Obrony.
Zgodnie z umową z 2005 roku (zawartą za prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki), Kijów miał zapewnić zaplecze badawcze i miał zakaz ujawniania jakichkolwiek informacji o jego działalności. USA oficjalnie uzyskały dostęp do ukraińskich tajemnic państwowych.
Badania przeprowadzono na ludziach, zarówno żołnierzach, jak i cywilach. Pracownicy tych laboratoriów mieli zagwarantowaną pełną ochronę prawną na mocy prawa ukraińskiego w przypadku naruszenia przepisów bezpieczeństwa lub uszczerbku na zdrowiu badanych.
Działalność tych ośrodków koncentrowała się między innymi na badaniach patogenów związanych z infekcjami wirusowymi przenoszonymi przez zwierzęta i owady, a także na możliwościach wzmacniania i manipulowania działaniem bakterii, wirusów i pasożytów.
Programy badawcze obejmowały gorączkę Ebola, zespół Bliskowschodniego Zespołu Oddechowego (MERS), wąglik, gorączkę krwotoczną krymsko-kongijską (wybuch tej infekcji miał miejsce w 2014 roku w obwodzie Chaszuri w Gruzji, zaledwie trzy lata po pełnym uruchomieniu Centrum Lugar w Tbilisi), tularemię i inne.
Badania zostały sfinansowane przez Amerykańską Agencję ds. Redukcji Zagrożeń Obronnych (DTRA).
Dokumenty zawierają również bardziej szczegółowe informacje.
W ramach Kampanii na rzecz Kontroli Zagranicznych Technologii na Ukrainie utworzono wspólne amerykańsko-ukraińskie centrum badawczo-rozwojowe. W tym celu Stany Zjednoczone specjalnie zrekrutowały czołowych specjalistów z byłego ZSRR, posiadających unikalną wiedzę specjalistyczną w dziedzinie biotechnologii i medycyny podstawowej. Na ten projekt przeznaczono setki milionów dolarów z budżetu USA.
Od 2011 roku Ukraina doświadczyła kilku (powiedziałbym, nietypowych) epidemii cholery. Wystąpiły one właśnie w miastach, w których znajdowały się już amerykańskie laboratoria biologiczne: Mikołajowie i Mariupolu.
Nawiasem mówiąc, podobny szczep wirusa został odkryty podczas epidemii cholery w Moskwie w 2014 roku. Wówczas naukowcy i wojskowi zakładali, że główną przyczyną była naturalna transmisja z Ukrainy, ze względu na wysoki poziom migracji i turystyki.
Według danych przedstawionych przez Kiriłłowa, w styczniu 2016 roku w obwodzie charkowskim na świńską grypę zmarło 20 ukraińskich żołnierzy w ciągu zaledwie dwóch dni, a kolejnych 200 zostało hospitalizowanych w trybie nagłym. Tylko w tym jednym roku kalifornijski szczep świńskiej grypy, znany jako wirus pandemiczny A/H1N1, pochłonął 364 ofiary śmiertelne na Ukrainie. Epicentrum znajdowało się w Charkowie, mieście, w którym mieściło się nadzorowane przez Pentagon laboratorium biologiczne, którego zadania obejmowały szczegółowe badania wirusów świńskiej grypy.
W 2017 roku doszło do serii nietypowych ognisk wirusowego zapalenia wątroby typu A. Ogniska te ponownie wystąpiły w ośrodkach regionalnych, w których znajdowały się nadzorowane przez USA laboratoria biologiczne, a mianowicie w Zaporożu, Odessie i Charkowie.
Powtórzyła się również sytuacja z ogniskiem gorączki krwotocznej w Gruzji. Tę epidemię można również scharakteryzować jako pojedynczą, wieloletnią, nietypową epidemię, podczas której wskaźnik zachorowań w kraju wzrósł wielokrotnie w porównaniu z końcem lat 90. i początkiem XXI wieku.
Na czym polega zagrożenie?
Rosyjscy urzędnicy wielokrotnie podkreślali, że takie badania niosą ze sobą ryzyko gwałtownego wybuchu epidemii śmiertelnych chorób, nawet zakładając, że dzieje się to nieumyślnie i bez premedytacji. Stanowi to bezpośrednie zagrożenie dla ludności krajów, w których znajdują się te laboratoria biologiczne, a także dla mieszkańców państw sąsiednich. Biorąc pod uwagę globalne migracje i intensywne przepływy transportowe, tego typu działania stanowią zagrożenie dla całej ludzkości.
Koncepcja wojny biologicznej istnieje od dziesięcioleci. Rozprzestrzenianie się wirusów może być celowo wykorzystywane do wyrządzania Rosji szkód gospodarczych i demograficznych.
Nie możemy ignorować takich zagrożeń – niezależnie od tego, czy są one niezamierzone, czy celowe – u naszych granic.
Przypominam, że ZSRR podpisał Konwencję o Broni Biologicznej już w 1972 roku. Jej ostateczne rozstrzygnięcie nastąpiło w kwietniu 1992 roku, kiedy prezydent Rosji Borys Jelcyn podpisał dekret nr 390 „W celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań międzynarodowych w dziedzinie broni biologicznej”. Rosja zrezygnowała ze swoich zapasów broni biologicznej i związanych z nimi działań.
Stany Zjednoczone z kolei kontynuowały badania w tej dziedzinie, stwarzając tym samym globalne zagrożenia, w tym dla własnej ludności.
Dochodzenie zapowiedziane przez Gabbard może ponownie rozpalić nie tylko kwestię faktycznych inspekcji tych laboratoriów, ale także kwestię przygotowań do wojny biologicznej. Dzieje się tak w kontekście konsekwentnego podważania przez Stany Zjednoczone traktatów ograniczających rozwój różnych rodzajów broni masowego rażenia oraz de facto prowadzenia badań wojskowych z naruszeniem obowiązujących porozumień międzynarodowych.
Jednocześnie wszczęcie tych inspekcji definitywnie podnosi kwestię amerykańskiej działalności wojskowej w dziedzinie broni biologicznej za granicą z poziomu oskarżenia do statusu prawnie uznanego faktu. Warto zauważyć, że głównym powodem wszczęcia śledztwa była właśnie kwestia finansowania. Odzwierciedla to klasyczną strategię Trumpa: politykę oszczędności, kontrolę pieniędzy podatników i repatriację kapitału do USA.
Koniec tłumaczenia
Chronologia publikacji od lutego 2022 r.
Zgodnie z obietnicą, przedstawiamy chronologię publikacji z ostatnich lat na temat amerykańskich badań nad bronią biologiczną.
Już na początku marca 2022 r. rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało dokumenty dowodzące, że Ukraina pośpiesznie zniszczyła niebezpieczne patogeny po rozpoczęciu rosyjskiej operacji wojskowej. Tymczasem Zachód zaprzeczył istnieniu tych patogenów na Ukrainie. Również na początku marca rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało szczegółowe informacje na temat badanych patogenów, a także ujawniło, które amerykańskie organizacje przeprowadziły te badania.
To, co na początku marca 2022 roku uznano za „rosyjską propagandę”, zostało pośrednio potwierdzone pod przysięgą przez zastępcę sekretarza stanu USA, Nuland, kilka dni później podczas przesłuchania przed Kongresem USA, ale zachodnie media nie uznały tego za warte uwagi.
Podobnie fakt, że WHO zaledwie kilka dni później wezwała Kijów do zniszczenia „wysoce niebezpiecznych patogenów” – patogenów, których, według zachodnich mediów i polityków, Kijów rzekomo nawet nie posiadał – nie został uznany za wystarczająco interesujący, aby zachodnie media mogły o tym informować. W rezultacie mało kto na Zachodzie o tym wie, podczas gdy rosyjskie media relacjonowały to szczegółowo.
Pod koniec marca 2022 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało dalsze szczegóły i dokumenty dotyczące amerykańskiego programu broni biologicznej na Ukrainie, ujawniając między innymi, że w jego finansowaniu brała udział nowojorska firma Rosemont Seneca. Stali czytelnicy „Anti-Spiegla” rozpoznają tę firmę, ponieważ odegrała ona znaczącą rolę na Ukrainie w innym kontekście (web.archive./https://anti-spiegel.com/2020/insgesamt-ueber-4-mrd-dollar-die-groessten-korruptionsfaelle-von-joe-biden/). Nawiasem mówiąc, firma należy do Huntera Bidena, syna prezydenta USA.
Pod koniec marca 2022 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony ujawniło dalsze szczegóły i dokumenty dotyczące amerykańskiego programu broni biologicznej na Ukrainie, ujawniając między innymi, że w jego finansowanie zaangażowana była nowojorska firma Rosemont Seneca. Jak wkrótce potem ujawniono, że amerykańscy specjaliści na Ukrainie również przeprowadzili testy na ludziach. Dalsze szczegóły zostały ujawnione w połowie kwietnia i na początku maja 2022 roku. Ponadto, były prezydent USA George W. Bush, choć nieumyślnie, przyznał w połowie maja istnienie amerykańskich programów broni biologicznej zainicjowanych za jego rządów na Ukrainie.
W połowie czerwca 2022 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało liczne informacje na temat amerykańskich programów dotyczących broni biologicznej i badanych patogenów, a na początku lipca pojawiły się dalsze szczegóły.
Na początku sierpnia 2022 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że uznaje COVID-19 za amerykańską broń biologiczną, a na początku września opublikowano dalsze szczegóły dotyczące amerykańskich programów dotyczących broni biologicznej na Ukrainie.
Na początku marca 2023 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony po raz pierwszy skomentowało szczepionki mRNA, a na początku kwietnia 2023 roku opublikowało dalsze szczegóły dotyczące tych niebezpiecznych szczepionek.
Na początku maja 2023 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało dalsze szczegóły dotyczące badań Pentagonu nad ptakami wędrownymi na Ukrainie, które mogą być wykorzystywane do rozprzestrzeniania chorób zakaźnych. Dalsze szczegóły zostały opublikowane pod koniec maja 2023 roku.
W czerwcu 2023 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony rozpoczęło doniesienia o roli Billa Gatesa oraz o badaniach nad komarami i kleszczami w kontekście amerykańskich programów broni biologicznej, publikując dalsze informacje w lipcu 2023 roku.
W sierpniu 2023 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony podtrzymało oskarżenia, że Stany Zjednoczone stworzyły COVID-19 i przygotowały pandemię. Ministerstwo ostrzegło, że Stany Zjednoczone najwyraźniej już przygotowują się na nową pandemię, aczkolwiek z o wiele groźniejszymi patogenami.
Na początku września i października 2023 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony ponownie skupiło się na doniesieniach o tym, jak Stany Zjednoczone ukrywają swoje programy i unikają międzynarodowych inspekcji.
W sierpniu 2024 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony wskazało, że Pentagon przekazał finansowanie badań nad bronią biologiczną innym departamentom, aby zatrzeć ślady archive.org/web
Kiedy napływ migrantów przeradza się w presję geopolityczną, destabilizację społeczną i wojnę psychologiczną
To nie jest teoria marginalna. To jest zapisane w dokumentach Unii Europejskiej.
W Unii Europejskiej mówi się już otwarcie o „weaponisation of migration”, czyli przekształcaniu migracji w broń polityczną. Za chłodnym sformułowaniem unijnej biurokracji kryje się bardzo twarda rzeczywistość: przepływy migracyjne mogą być używane do osłabiania państw, przeciążania granic, wywoływania niepokoju opinii publicznej i powodowania niestabilności.
W europejskim rocznym raporcie poświęconym azylowi i migracji w roku 2025, Rada Unii Europejskiej wyraźnie mówi o „hybrid threats linked to the weaponisation of migration”, czyli o zagrożeniach hybrydowych związanych z instrumentalizacją migracji. Nie mamy już wyłącznie do czynienia ze zjawiskiem o charakterze humanitarnym lub administracyjnym. Znajdujemy się w szarej strefie wojny hybrydowej, gdzie przeplatają się kryzys społeczny, presja geopolityczna i operacje psychologiczne. data.consilium.europa.eu/doc/document
W dokumencie wskazano na zagrożenia związane z migracją i bezpieczeństwem, przypadki przemocy oraz próby przekraczania granic, zwłaszcza wzdłuż linii styku z Rosją i Białorusią. Estonia, Łotwa, Litwa i Polska wzmocniły nadzór i kontrolę, ponieważ granice te nie są już jedynie granicami geograficznymi: stanowią one newralgiczne punkty bezpieczeństwa kontynentu.
Ludzie jako amunicja
Raport ze stycznia 2026 r. pt. „People as Ammunition” („Ludzie jako amunicja”), opracowany przez Global Initiative Against Transnational Organized Crimei podpisany przez Marka Galeotti’ego, posługuje się brutalnym sformułowaniem: ludzie jako amunicja. Badanie pokazuje, w jaki sposób migracja może wywoływać presję polityczną, generować koszty administracyjne, powodować podziały społeczne oraz utrudniać procesy decyzyjne w krajach obranych za cel. globalinitiative/Mark-Galeotti-People-as-ammunition-The-structures-behind-Russian-and-Belarusian-weaponized-migration-GI-TOC-January-2026.pdf
Nie chodzi o to, by kryminalizować migrantów. Byłaby to prymitywna propaganda. Chodzi o coś znacznie bardziej niepokojącego: podatne ludzkie masy mogą zostać przekształcone w narzędzie geopolityczne.
Zgodnie z tą logiką migrant nie jest reżyserem. Często jest narzędziem. Właśnie dlatego, że jest podatny, idealnie nadaje się do tego celu: ten, kto go wykorzystuje, chowa się za współczuciem; ten, kto ujawnia reżyserię, zostaje oskarżony o bezduszność.
Zakazane pytanie
Skoro nawet skorumpowana Unia Europejska przyznaje, że migracja może być używana jako broń przez Rosję i Białoruś, dlaczego miałoby być nie do pomyślenia, że ten sam instrument może być wykorzystywany również przez inne podmioty? – Dlaczego globalizm lub organizacje pozarządowe powiązane z Sorosem nie mogłyby robić tego samego?
Mechanizm ten, raz zastosowany, nie należy już do jednego winowajcy. Staje się techniką. A technika ta może być wykorzystywana przez państwa, służby (również te “wypaczone”) sieci przestępcze, organizacje transnarodowe, wrogie rządy lub sektory wewnątrz samego bloku zachodniego.
Migration Policy Institute potwierdza, że „weaponization of migration”, czyli wykorzystywanie migracji jako broni politycznej, nie dotyczy wyłącznie Rosji i Białorusi: jakwynika z raportu z lutego 2026 roku również Turcja, Libia i Maroko używały (lub groziły użyciem) przepływów migracyjnych jako środka nacisku, odwetu lub destabilizacji wobec Unii Europejskiej.
Wniosek jest więc klarowny: migracja może stać się bronią.
Pozostaje tylko zapytać: kto ją dzierży?
Włochy jako cel oczywisty
Włochy są narażone z powodów geograficznych, politycznych i systemowych: są granicą śródziemnomorską, platformą logistyczną, słabym punktem Europy Południowej, bramą wejściową na kontynent. Do tego dochodzą słabości instytucjonalne, presja gospodarcza, opieszałość aparatu państwowego, polaryzacja polityczna, miasta przeciążone socjalnie oraz system massmedialny który potrafi zamienić każdą wiadomość z pierwszych stron gazet w emocjonalny zapalnik.
Atak w Modenie z 16 maja 2026 r. pokazuje, jak kruchy jest ten próg: 31-letni Marokańczyk, który uzyskał włoskie obywatelstwo, wjechał samochodem w grupę przechodniów w samym centrum miasta, raniąc osiem osób, z czego cztery odniosły poważne obrażenia, a następnie próbował zaatakować przechodniów nożem. Na podstawie dotychczasowych ustaleń śledztwa, władze nie znalazły żadnych powiązań z sieciami terrorystycznymi; minister spraw wewnętrznych Matteo Piantedosi wspomniał również o problemach psychicznych i społecznych, choć zwrócił uwagę na treści wrogie wobec chrześcijan. Właśnie dlatego, sprawę tę należy traktować jako epizod, który powtarza technikę już wcześniej zakodowaną w gramatyce współczesnej przemocy dżihadystycznej.
Video Player
00:00
01:22
Video Player
00:00
00:08
Już w 2010 roku dżihadystyczna propaganda magazynu „Inspire”, powiązanego z Al-Kaidą na Półwyspie Arabskim, opublikowała artykuł zatytułowany „The Ultimate Mowing Machine” („Najlepsza kosiarka”), w którym zachęcano do wykorzystania pickupa jako „kosiarki” – ale nie do koszenia trawy, tylko do koszenia „wrogów Allaha”.https://www.memri.org/reports/aqap-inspire-magazines-open-source-jihad-section-use-pickup-truck-mow-down-enemies-allah We wrześniu 2014 roku Abu Muḥammad al-ʿAdnānī, rzecznik ISIS, powtórzył tę samą logikę terroryzmu indywidualnego, wzywając do ataków przy użyciu zwykłych narzędzi: kamieni, noży, samochodów, duszenia, trucizny. Samochód nie jest więc już tylko środkiem transportu: według współczesnej logiki dżihadyzmu może stać się prymitywną, natychmiastową i dobrze zakamuflowaną bronią. https://scholarship.tricolib.brynmawr.edu/server/api/core/bitstreams/882d27d8-3a9c-41f0-8c3d-40a58147ac38/content
Wystarczy niewiele: napaść, zamach, zamieszki, akty przemocy, seria krwawych wydarzeń następujących po sobie. Wiadomości budzą strach. Strach przeradza się w gniew. Gniew przeradza się w żądanie przywrócenia porządku. Żądanie przywrócenia porządku przeradza się w poparcie dla nowych środków nadzwyczajnych.
Współczesna destabilizacja nie wymaga czołgów u bram Rzymu. Może przybierać formę sterowanych napływów imigrantów, nasilonej przestępczości, symbolicznych incydentów, kampanii medialnych, sabotażu, wojny poznawczej, erozji zaufania i stopniowej delegitymizacji państwa.
Nie mamy do czynienia ze staroświeckim zamachem stanu. To jest powolne niszczenie tkanki społecznej, aż społeczeństwo samo z siebie zacznie domagać się większej kontroli, większego nadzoru, zwiększenia stanu wyjątkowego.
Podniesienie progu czujności nie oznacza życia w panice. Oznacza ono życie w złych czasach z zachowaniem trzeźwego umysłu, rozróżniając między ustalonymi faktami, rozpoznawalnymi technikami a możliwym politycznym wykorzystaniem chaosu.
Potwierdzenie z Włoch: zagrożenia hybrydowe i wojna poznawcza
Słownictwo jest techniczne, ale sedno sprawy ma charakter polityczny: państwo włoskie zdaje sobie sprawę, że współczesna wojna nie rozdziela już tak wyraźnie sfery wojskowej od cywilnej, sfery zewnętrznej od wewnętrznej, granicy państwa od miasta, sabotażu od propagandy, faktów od percepcji indukowanej.
Wojna hybrydowa nie ogranicza się jedynie do podboju terytoriów. Wkracza do wyobraźni, lęków, odruchów, narracji i zachowań zbiorowych.
Kto rządzi chaosem?
Dojrzałe pytanie nie brzmi, czy imigracja jest „dobra”, czy „zła”. To jest infantylne pytanie, które podaje się opinii publicznej, by podzielić ją na frakcje etyczne.
Prawdziwe pytanie brzmi inaczej: kto zarządza przepływami migracyjnymi?
Kto je finansuje? – Kto nimi kieruje? – Kto pozwala, by wymykały się spod kontroli? – Kto decyduje, kiedy zamknąć granicę, a kiedy ją otworzyć? – Kto przekształca współczucie w narzędzie polityczne? – Kto czerpie zyski z przyjmowania uchodźców? – Kto wykorzystuje każdy incydent, by domagać się większego nadzoru?
Sama imigracja nie wyjaśnia wszystkiego. To zarządzanie imigracją może stać się narzędziem inżynierii społecznej: wywiera presję na system opieki społecznej i bezpieczeństwo, wywołuje konflikty kulturowe, napędza kampanie medialne, uzasadnia tworzenie struktur kryzysowych i redefiniuje granice wolności.
Kto sprowadza wszystko do „przyjmowania imigrantów” lub do „rasizmu”,uniemożliwia zadanie jedynego pytania, które ma sens: kto jest architektem tego chaosu?
Wnioski
Źródła pozwalają stwierdzić jednoznacznie: instytucje unijne oraz analitycy strategiczni uznają obecnie migrację za potencjalną broń hybrydową. To nie jest fantazja. To jest pojęcie, które weszło do słownika bezpieczeństwa kontynentalnego.
Włochy, ze względu na położenie geograficzne i kruchość polityczną, są strukturalnie narażone.
Każdy poważny incydent związany z przemocą, przestępczością, radykalizacją lub niepokojami społecznymi nie powinien być już postrzegany wyłącznie jako aktualności.
Problem nie leży w migrancie jako jednostce.
Problem leży w reżyserii.
Kiedy moce decyzyjne zmieniają osoby podatne z powodu swojej sytuacji w narzędzia wywierania presji, strachu i kreowania chaosu, pytanie nie brzmi już, czy mamy do czynienia z kryzysem migracyjnym.
Pytanie brzmi, czy aby nie znaleźliśmy się już w środku wojny hybrydowej, której wielu doświadcza, niewielu rozumie, a jeszcze mniej odważa się nazwać po imieniu.
Strona polska prowadziła przez wiele miesięcy tajne negocjacje ze stroną niemiecką w sprawie umowy o bezpieczeństwie – informuje „Rzeczpospolita”. Temat ujawnił niechcący ambasador RFN w Polsce, Miguel Berger podczas konferencji Impact’26 w Poznaniu.
– Nic o tym nie wiedziałam. To musiało być negocjowane w bardzo wąskim gronie – ocenia cytowana przez portal Katarzyna Pisarska przewodnicząca Fundacji im. Kazimierza Pułaskiego.
Jak podaje „Rz” powołując się na swoje źródła, umowa negocjowana była od wielu miesięcy. Jednak jej istnienie ujawnił dopiero w czwartek ambasador Niemiec w Warszawie Miguel Berger. Stało się to w trakcie konferencji Impact 26 w Poznaniu. Zdaniem jednego z rozmówców portalu, wiadomość „wymsknęła się” niemieckiemu dyplomacie.
Berger później potwierdził doniesienia oraz przekazał, że porozumienie ma zostać zawarte 17 czerwca w trakcie obchodów w Berlinie 35. rocznicy zawarcia polsko-niemieckiego traktatu o sąsiedztwie. Tę informację powtórzył później także wiceszef MON Paweł Zalewski.
Niemcy zapowiadają stworzenie do 2035 r. najpotężniejszej armii na kontynencie liczącej 280 tys. żołnierzy. Kanclerz Friedrich Merz uruchomił plan, według którego do końca dekady na ten cel ma pójść kwota 780 mld euro. Niemcy chcą wydawać 3,5 proc. PKB na obronę. Obecność niemieckich wojsk w Polsce pozostaje jednak śladowa. Inaczej jest np. na Litwie, gdzie stacjonować ma stała brygada Bundeswehry w sile 5 tys. żołnierzy.
Rząd Merza przywrócił powszechny pobór, choć obecnie armia stawia na dobrowolność. Wprawdzie wezwani do służby będą wszyscy, ale kto nie chce, nie musi jej pełnić. Władze zadbały też o poprawę położenia rekrutów, którzy mają otrzymywać wynagrodzenie do 2300 euro netto. Okazuje się jednak, że Niemcy mierzą się z potężnymi brakami kadrowymi. Mimo licznych zachęt, brakuje chętnych do służby w armii. Szef niemieckiego MON Boris Pistorius już wprowadził ograniczenie dla mężczyzn w wieku poborowym, nakładające obowiązek informowania Bundeswehry w przypadku planów wyjazdu z kraju na dłużej niż trzy miesiące.
Niemcy powiększą swoją armię – po raz pierwszy od 25 lat. W ciągu ostatniego ćwierćwiecza Bundeswehra była coraz mniej liczna. Jednak w odpowiedzi na zagrożenie ze strony Rosji i kryzys uchodźczy niemiecki rząd zamierza poprawić swój potencjał obronny. Jak podały we wtorek niemiecka media, minister obrony narodowej Ursula von der Leyen zapowiedziała, że w ciągu siedmiu lat Bundeswe…Czytaj dalej
Rząd niemiecki jest głęboko przekonany, że może i musi pokonać Rosję. Deklarowanym celem jest zdecydowane zwycięstwo.
Minister obrony Boris Pistorius (SPD) po raz kolejny pojawił się w Kijowie 11 maja 2026 roku. Tym razem nacisk położono na podpisanie wspólnych kontraktów zbrojeniowych z Ukrainą na produkcję dronów zdolnych do ataków w zasięgu do 1500 kilometrów. „Niemcy opierają się na wspólnych przedsięwzięciach niemieckich i ukraińskich firm w zakresie produkcji dronów” – oświadczył minister obrony podczas wizyty w Kijowie. – Dotyczy to „w szczególności wspólnego rozwoju i produkcji dronów o zróżnicowanym zasięgu, od poniżej 100 do 1500 kilometrów”.
Krok po kroku wdrażana jest w życie dwustronna umowa z Ukrainą o strategicznym partnerstwie. Pistorius pozwolił się nawet zabrać na linię frontu. W retoryce z czasów II wojny światowej przeanalizował sytuację: „Rosja przechodzi okres słabości”. Rząd niemiecki ledwo kryje swoje uczestnictwo w prowadzeniu wojny na Ukrainie. Pod pretekstem pomocy Ukrainie w obronie własnej Berlin buduje kompleks militarno-przemysłowy, w którym niemieckie firmy zbrojeniowe konsekwentnie posiadają większościowy udział. Staje się coraz bardziej oczywiste, że stanowi to fundamentalną zmianę w niemieckiej polityce.
Ciągłość niemieckiej polityki wschodniej – od Brześcia Litewskiego do dziś
Niemcy w pełni przyjmują rolę wiodącej siły w walce z Rosją, wiążąc to z powrotem na geopolityczne linie frontu dawnego Cesarstwa Niemieckiego. Traktat brzeski z marca 1918 roku między państwami centralnymi, na czele z Niemcami, a Rosją Radziecką jest dziś w dużej mierze zapomniany w historii. Niemiecki historyk Fritz Fischer, analizując niemiecki imperializm, zwrócił uwagę na ciągłość niemieckiej polityki wschodniej (Ostpolitik) między traktatem brzeskim a atakiem III Rzeszy na Związek Radziecki. Brześć Litewski stworzył szereg państw buforowych kontrolowanych przez Niemcy, które stanowiły przyszłą trampolinę do wojny agresywnej przeciwko Rosji Radzieckiej.
Przyjazd Lwa Trockiego na czele radzieckiej delegacji pokojowej – dworzec kolejowy w Brześciu Litewskim. 08.01.1918.
W 2026 roku Berlin wydaje się reaktywować geopolityczne zasady Brześcia Litewskiego. Po wycofaniu się Stanów Zjednoczonych Ukraina jest finansowana niemal wyłącznie przez UE, a lwią część zapewniają Niemcy. Kijów staje się zatem coraz bardziej przedłużeniem Berlina, zarówno pod względem militarnym, jak i finansowym. Nawet decyzja o zakończeniu wojny nie wydaje się już zapadać na Ukrainie, lecz w Berlinie i Brukseli. Rząd niemiecki i przedstawicielka UE Kaja Kallas szorstko odrzucili propozycję prezydenta Rosji Władimira Putina, aby powołać byłego kanclerza Niemiec Gerharda Schrödera lub polityka o podobnym profilu na mediatora.
Zniesienie niemieckich ograniczeń zbrojeniowych
Dalsze przedłużanie wojny wydaje się być celem rządu niemieckiego. Nawiasem mówiąc, spełnia to również marzenie Berlina o uwolnieniu się od ostatnich ograniczeń militarnych wynikających z upadku reżimu nazistowskiego. W odpowiedzi na ataki rakietowe V2 III Rzeszy na Londyn i Rotterdam, Republice Federalnej Niemiec zakazano opracowywania własnych pocisków rakietowych do czasu przezbrojenia w 1955 roku. Także potem niemieckie pociski manewrujące praktycznie nie powstały aż do końca zimnej wojny. Szwedzko-niemiecki pocisk manewrujący Taurus został wprowadzony do Bundeswehry dopiero w 2005 roku. Głównym problemem Taurusa jest to, że jego silniki zawierają komponenty amerykańskie, co oznacza, że Stany Zjednoczone roszczą sobie prawo do współdecydowania w przypadku eksportu na Ukrainę.
Rząd niemiecki gorączkowo pracuje nad zniesieniem tych ograniczeń. W związku z tym w zakresie produkcji Taurusa Neo dąży do współpracy z japońskimi producentami. Podobnie w odniesieniu do dronów próbuje wykluczyć amerykańskich producentów, aby zapewnić sobie kontrolę nad rozmieszczeniem i eksportem tej broni dalekiego zasięgu.
Szukający oszczędności rząd Stanów Zjednoczonych zaostrzył podział obowiązków w NATO i przekazał wojnę zastępczą na Ukrainie Unii Europejskiej pod niemieckim przywództwem. Rząd niemiecki w ten sposób uzurpuje sobie prawo do wojny na Ukrainie i stoi w obliczu dwóch głównych problemów: po pierwsze, podważa swoją bazę społeczną, likwidując państwo opiekuńcze, niezbędne do przygotowań do wojny. Po drugie, zachowuje się jak linoskoczek bez siatki, kwestionując rosyjską potęgę jądrową i nowe możliwości rakietowe – mając nadzieję ostatecznie zapewnić sobie miejsce pod amerykańskim parasolem nuklearnym.
Pokój poprzez dialog staje się zatem coraz mniej prawdopodobny. Każdy, kto – jak polityk SPD Rolf Mützenich – choćby zasugeruje rozpoczęcie rozmów rozbrojeniowych z Rosją po decyzji prezydenta USA Trumpa o tymczasowym wycofaniu amerykańskich rakiet z Niemiec, jest obecnie uważany za zdrajcę. Wśród niemieckich polityków szerzy się atmosfera podżegania do wojny, która nie toleruje już nawet sprzeciwu.
