Siły Ansar Allah rozpoczynają błyskawiczną kampanię mającą na celu zmianę rachunku różniczkowego i całkowego regionu

Opublikowany 2026-09-12 przez Mirosław Dakowski

Siły Ansar Allah rozpoczynają błyskawiczną kampanię mającą na celu zmianę rachunku różniczkowego i całkowego regionu

Symplicjusz 12 września 2026 r. simplicius/ansar-allah-forces-launch-lightning

Wczoraj jemeńskie siły Ansar Allah dokonały szokującego przejęcia dużego obszaru, który wcześniej znajdował się w posiadaniu wspieranych przez Arabię Saudyjską sił narodowych. Następca tronu, książę MBS, błagał nawet Trumpa o interwencję i uderzenie w „rebeliantów”, jak donosi Axios , czego Trump rzekomo odmówił.

Jak poinformowali dwaj amerykańscy urzędnicy, saudyjski następca tronu Mohammed bin Salman (MBS), dzwonił w czwartek dwukrotnie do prezydenta Trumpa, wzywając go do rozpoczęcia ataków na Hutich, w związku z tym, że wspierana przez Iran grupa zbliża się do ważnego punktu przewężenia na Morzu Czerwonym.

Trump odmówił, a urzędnicy amerykańscy podkreślili, że administracja na razie nie planuje bezpośredniej interwencji przeciwko Huti.

Ta ostatnia ofensywa wywołała burzę na Bliskim Wschodzie, szczególnie w związku z bezprecedensowym atakiem na saudyjski rurociąg naftowy Wschód-Zachód, który uznano za kluczowy atut USA i ich sojuszników w przełamaniu irańskiej blokady Ormuzu.

Iran Observer@ IranObserver0IranObserver0 ⚡️PILNE:

USA potwierdziły uszkodzenie saudyjskiego rurociągu naftowego Wschód-Zachód. Stacje pompowe zostały trafione pociskami pochodzącymi z Iraku lub Jemenu. W rezultacie nie można przetransportować 7 milionów baryłek ropy dziennie. Rurociągi nie są realną opcją ominięcia…

19:48 · 11 września 2026 · 30,9 tys. wyświetleń Views

Jak podają źródła, opublikowane zdjęcia pokazują stację pompową tego rurociągu, która została uszkodzona:

Ayden@ squatsonssquatsons

Z sieci zniknęły nowe zdjęcia przedstawiające zniszczenia spowodowane atakiem rakietowym Huti na dwie stacje pompujące wzdłuż saudyjskiego rurociągu naftowego Wschód-Zachód – stacje Al-Dhekraa i Al-Misbaah.

19:06 · 11 września 2026 · 684 tys. wyświetleń Views

Zdjęcia satelitarne pokazujące uderzenie rurociągu.

Dla porządku dodam, że wszyscy zakładali, że to Huti zaatakowali rurociąg, ale CNN donosi , że za tym mogła stać iracka grupa oporu, a Al Jazeera donosi, że Arabia Saudyjska również to potwierdziła .

Agencja Reuters pisze, że iracki dowódca został zdymisjonowany po tym, jak „potwierdzono”, że drony pochodziły z Iraku:

https://www.reuters.com/world/middle-east/iraqi-military-commander-dismissed-after-drone-attacks-against-saudi-arabia-2026-09-11/

KAIR, 12 września (Reuters) –Iracki dowódca wojskowy został odwołany w sobotę rano po tym, jak śledztwo potwierdziło, że ostatnie ataki dronów na Arabię Saudyjską pochodziły z Iraku,wynika z oświadczenia biura premiera Iraku.

Zgodnie z oświadczeniem dowódca dowodził operacjami w prowincji Majsan w południowym Iraku.

Z drugiej strony, bagatelizowanie ostatnich sukcesów Huti może być uzasadnione, ponieważ, jak zauważyli dziś inni, większość kanałów MSM z jakiegoś powodu zamiatała strajk na rurociąg pod dywan.

Doniesienia twierdzą teraz , że cały rurociąg został zamknięty „środkiem ostrożności”, choć nie sprecyzowano, na jak długo.

Sieć Faytuks@ FaytuksNetworkFaytuksNetwork

PILNE: Arabia Saudyjska ogłosiła, że w ramach środków ostrożności zamknęła rurociąg Wschód-Zachód, powołując się na liczne ataki w czwartek. Ataki te spowodowały wiele obrażeń.

The Wall Street Journal@ WSJWSJPilne:

Arabia Saudyjska zamknęła kluczowy rurociąg, który umożliwiał eksportowi ropy naftowej ominięcie Cieśniny Ormuz, twierdząc, że był on wielokrotnie atakowanyon.wsj.com

Arabia Saudyjska zamyka rurociąg, który był kluczowym ominięciem cieśniny Ormuz

============================================

Przypomnijmy, że przez wiele miesięcy jednym z najczęściej omawianych tematów było to, czy Iran będzie w stanie zaatakować saudyjski rurociąg i skutecznie uniemożliwić Królestwu przekierowanie swojej ropy, a tym samym sprawić, że Ormuz stanie się „zbędny”, jak przechwalał się Trump.

To, co najwyraźniej obserwujemy , to skoordynowana kampania Iranu, mająca na celu ostateczne przejęcie kontroli nad USA i ich sojusznikami. Nie może być zbiegiem okoliczności, że kilka dni po tym, jak Iran przeprowadził największy od miesięcy atak na amerykańskie aktywa i ogłosił szerokie rozszerzenie własnej blokady Ormuz, nagle jego Huti, jego sojusznicy, wkroczyli do akcji, by zadać druzgocący cios osi amerykańskiej.

Według doniesień Huti opanowali już cały newralgiczny obszar cieśniny Bab al-Mandab na Morzu Czerwonym, zapewniając Iranowi i jego sojusznikom całkowitą kontrolę nad ogromną częścią globalnego transportu morskiego:

Jak dotąd przedstawiciele Ansar Allah stwierdzili, że jedynie statki z Arabii Saudyjskiej będą mogły przepłynąć przez Bab al-Mandab:

Główny negocjator i rzecznik Mohammed Abdusalam (Abdulsalam) oświadczył:„Nie ma mowy o zamknięciu Bab al-Mandab, jak niektórzy sugerują… [pozycja] ogranicza się do blokady morskiej, która dotyczy wyłącznie strony saudyjskiej”.

Główny cios nadszedł wraz z przejęciem kluczowego portu Morza Czerwonego Mocha, górującego nad cieśniną, tuż w momencie, gdy cena ropy wzrosła do 105 dolarów za baryłkę, a cena oleju napędowego w USA po raz pierwszy w historii osiągnęła szczyt na poziomie 6 dolarów za galon.

https://www.ft.com/content/cd652b20-1fa3-4a51-bea7-4d7e33b1eaa2

Wspierani przez Iran rebelianci Huti opanowali jemeński port Mocha nad Morzem Czerwonym, posuwając się na południe w kierunku Cieśniny Bab al-Mandab, ważnego szlaku wodnego dla międzynarodowego handlu morskiego.

Zdobycie Mochy stanowi poważny cios dla Arabii Saudyjskiej, zmuszając Jemen do wycofania się, a także stanowi wsparcie dla Iranu, który stara się utrzymać presję na światowe ceny energii.

Widać wyraźnie, że irańska oś zaciska pętlę na całym regionie, na co nikt nie ma odpowiedzi. Dzieje się tak, ponieważ siły irańskie stosują asymetryczną taktykę wojny hybrydowej, która doskonale uzupełnia słabości i możliwości ich wrogów. Nie ma nic łatwiejszego do trafienia niż ogromne, ociężałe statki w wąskim korytarzu wodnym dla kraju, którego niezmierzoną specjalnością są tanie drony, pociski i inne technologie inwigilacyjne, a który dysponuje mnóstwem jednorazowych sił zastępczych i partyzanckich krążących po całym regionie.

Stany Zjednoczone i ich sojusznicy, tacy jak Arabia Saudyjska, od dziesięcioleci inwestują wszystkie swoje pieniądze i nadzieje w systemy o superwysokiej technologii i prestiżu, które są poza ich zasięgiem w starciu z nowymi, tanimi metodami prowadzenia wojny, które rozwinęły się w naszej neo-industrialnej erze rewolucji, hiper-globalistycznego offshoringu produkcji, zaopatrzenia w części i procesory itd. Zachodnie korporacje zdemokratyzowały towary i produkcję przemysłową, aby doić i wyłudzać zyski od krajów trzeciego świata, co umożliwiło całemu „rozwijającemu się” globalnemu Południu dostęp do powszechnie dostępnej technologii, którą można masowo produkować w warsztatach za niewielkie pieniądze i wykorzystywać do przeciwdziałania wszelkim ociężałym systemom „prestiżowym” używanym przez zachodnie firmy z sektora MIC do powiększania swoich portfeli akcji.

Dowiedz się, jakie są najnowsze doniesienia, że Huti rzekomo użyli Claude AI firmy Anthropic do zaprogramowania własnej, zaawansowanej technologii rakietowej:

Raport o kolizji@ clashreportclashreport Huti wykorzystali kod Claude’a do opracowania oprogramowania do naprowadzania rakiet:

Anthropic Anthropic podaje, że operatorzy w północnym Jemenie uruchamiali równolegle wystąpienia kodu Claude’a w celu zaprojektowania oprogramowania do naprowadzania, symulacji trajektorii i analizy nieudanego testu rakietowego. clashreport.com

Huti wykorzystali kod Claude’a do opracowania oprogramowania do naprowadzania pocisków: Antropiczny · Raport o starciach

· 11 września 2026 ·

———————————–

Zachód chciał globalnej fabryki wyzysku, a zamiast tego dostał zbrojną rewolucję proletariacką i antyimperialistyczną intifadę w jednym.

W wywiadzie udzielonym Ryanowi Morganowi z Epoch Times sekretarz marynarki wojennej USA Hung Cao przyznał się szokująco:

Sekretarz Marynarki Wojennej USA Hung Cao w wywiadzie:

„Irańczycy rozwalili Bahrajn. Marynarka Wojenna USA nie ma gdzie cumować. Powołaliśmy grupę zadaniową, która rozważa opuszczenie bazy [NSA Bahrajn]”.

Dobrze…

W poprzednim artykule informowaliśmy o ostatnich atakach Iranu na amerykańską bazę w Jordanii z 9 września, teraz główne media potwierdziły, że w atakach faktycznie uszkodzono wiele amerykańskich samolotów:

https://www.cbsnews.com/news/multiple-us-military-aircraft-damaged-iran-strikes-military-base-jordan/

Z powyższego materiału CBS:

Jak podają źródła, jeden samolot szturmowy A-10 Thunderbolt znany jako Warthog został trafiony i stracił skrzydło.

Według osób znających szczegóły zniszczeń, które rozmawiały z CBS News pod warunkiem zachowania anonimowości, ponieważ nie były upoważnione do wypowiadania się publicznie,około ośmiu samolotów F-15 odniosło niewielkie uszkodzenia i zostało ponownie przywróconych do służby.

Aż osiem F-15 zostało trafionych, choć twierdzą, że zostały już naprawione, co jest wysoce nieprawdopodobne i podejrzane. Wiemy na pewno, że uszkodzonych zostało więcej maszyn, niż przyznają, ponieważ wyciekły już zdjęcia uszkodzonych śmigłowców wywożonych ciężarówkami .

Trump nadal podwaja swój błąd o utraconych kosztach, twierdząc, że ambicje nuklearne Iranu stanowią poważne zagrożenie dla świata. Żartuje, że gdyby Iran miał broń jądrową, musiałby uklęknąć i schlebiać ajatollahowi jak pochlebca:Nie można załadować wideo.

Czy istnieje ważniejszy powód, dla którego Iran – czy jakikolwiek inny kraj – miałby nabyć broń jądrową, niż ten film powyżej? Trump równie dobrze mógłby puścić reklamę promującą rozprzestrzenianie broni jądrowej.

Teraz jest jasne, że Iran i jego siły zbrojne zyskują decydującą przewagę i strategiczną inicjatywę w regionie. Już w chwili pisania tego tekstu Iran przypuścił nowy atak na statki próbujące przepłynąć przez omańskie wody terytorialne, korzystając z „złotego” szlaku przemytniczego Trumpa. Możemy jedynie założyć, że całkowite zamknięcie Bab al-Mandab jest odkładane na ostateczny, eskalujący cios łaski, gdyby zaszła taka potrzeba. Nie warto grać na chybił trafił, a Iran na razie nie ma potrzeby, by użyć swojej ostatecznej karty Armagedonu. Samo posiadanie swoich pełnomocników na stanowiskach kontroli ognia, gotowych do natychmiastowego przeprowadzenia blokady, samo w sobie stanowi wystarczająco silny sygnał odstraszający.

Trump zasygnalizował teraz, że jego zdaniem wojna zakończy się „po wyborach uzupełniających”. Co więcej, wydaje się to sugerować, że Trump może próbować utrzymać wojnę na niskim poziomie, nie wywołując żadnych poważnych konfliktów do zakończenia wyborów uzupełniających, aby skandaliczny charakter tej katastrofy nie zrujnował szans Republikanów na utrzymanie władzy.

Po wyborach uzupełniających Trump prawdopodobnie uważa, że może wznowić bardziej „twardą grę” z Iranem, zwłaszcza że Stany Zjednoczone uzupełnią część swoich zapasów, zapewnią załogom lotniskowców niezbędny odpoczynek i regenerację, a być może – w optymistycznym umyśle Trumpa – odzyskają niezbędny kapitał polityczny dzięki zwycięstwu w wyborach uzupełniających, które mogłoby wzmocnić mandat Trumpa i dać mu wiatr w żagle do bardziej zdecydowanych działań.

Dlatego obecnie dominująca narracja kręci się wokół obaw, że wojna potrwa do końca jego kadencji, a nawet dłużej. (Ale hej, przynajmniej nie tak długo, jak II wojna światowa czy wojna w Wietnamie!… przynajmniej jeszcze nie).

Najnowsze doniesienia wskazują, że Ansar Allah otoczyli kluczowe miasto Marib i grożą jego zdobyciem, podczas gdy siły wspierane przez Arabię Saudyjską zaczynają się pospiesznie wycofywać :

Iran Observer@ IranObserver0IranObserver0 ⚡️NAJNOWSZE WIADOMOŚCI:

Ansarullah (Houthi) z Jemenu rozpoczęli ofensywę w bogatym w ropę naftową okręgu Marib Trwają zacięte walki

Jeśli Marib wpadnie w ręce Huti, będą oni mieli w swoich rękach kluczowe centrum energetyczne Jemenu

22:12 · 11 września 2026 · 54,2 tys. wyświetleń Views

49 odpowiedzi Replies· 617 repostów Reposts· 3,16 tys. polubień Likes

Duże konwoje sił wspieranych przez Arabię Saudyjską w Jemenie przygotowują się do ewakuacji z miasta Marib w kierunku Hadramawt. –Źródło

Wygląda na to, że Iran jest o krok bliżej regionalnego ~~mata~~ szacha-mata, gdyż pionki Persa zbliżają się do ostatniego rzędu awansu na oczach drżącego króla przeciwnika, osaczonego w jego pocisku H1.

Czy pokonany wróg przełknie dumę i zaproponuje remis, by ratować twarz, czy też będzie kontynuował poszukiwania haniebnego celu, jakim jest odkrycie partnera?

Znając predyspozycje Króla Pomarańczowego, bardziej prawdopodobny wynik przedstawia się zgodnie ze słynnym przysłowiem gołębia:

Brzmi znajomo, prawda?

Korowód ślepców zmierza ku katastrofie

Opublikowany 2026-09-12 przez Mirosław Dakowski

Korowód ślepców zmierza ku katastrofie

Krzysztof Warecki

Korowód ślepców zmierza ku katastrofie

Już od kilku lat jesteśmy świadkami niezwykle niepokojących wydarzeń w Europie i na Bliskim Wschodzie, które w ostatnim czasie nabrały zastraszającego tempa.

W Europie szczególnie niepokojąca jest szybko postępująca ogromna eskalacja wojny zastępczej, jaką na terytorium Ukrainy NATO prowadzi z Rosją. Także na Bliskim Wschodzie obserwujemy gwałtowny wzrost napięcia, skutkujący rozszerzającą się wojną amerykańsko-irańską, która zasysa coraz więcej krajów.

Jako Polacy, którzy zajmujemy obszar w centrum Europy, powinniśmy odbierać eskalację NATOwsko-rosyjską jako prawdziwy koszmar. Gdy słuchamy wypowiedzi czołowych zachodnich polityków, okazuje się, że wszyscy kochają wojnę, zaś pokój interesuje tylko nielicznych. Nawet dyplomaci – i to jest przerażające – zamiast intensywnie pracować nad powstrzymaniem tego szaleństwa śmierci za naszą wschodnią granicą, wydają się jedynie dolewać oliwy do ognia. Akademickim przykładem tego typu postawy na europejskim podwórku jest szefowa dyplomacji UE Kaja Kallas, u nas zaś równie żałosna osobliwość w osobie ministra spraw zagranicznych RP, Radosława Sikorskiego.

Nie lepiej jest za Oceanem. W 2025 roku, kiedy polityczny i medialny mainstream na całym Zachodzie trwożliwie krzyczał, że Donald Trump dogaduje się z Władimirem Putinem, sprawy miały się zupełnie inaczej. W rzeczywistości Trump, ściśle współdziałając z CIA i korporacją Palantir, przygotowywał potężną eskalację konfliktu z Federacją Rosyjską w postaci trwającej od kilku miesięcy wojny dronowej. W tle wizyt Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera (Flip i Flap militarnej komiwojażerki USA) w Moskwie, Waszyngton planował zakrojone na szeroką skalę ataki na cele i krytyczną infrastrukturę położoną w głębi Rosji. Mrocznym preludium do trwającej obecnie wojny dronowej był przeprowadzony w nocy z 28 na 29 grudnia 2025 roku ukraiński atak na rezydencję prezydenta Federacji Rosyjskiej w Wałdaju. Innymi słowy, pomimo deklaracji, że wojnę można zakończyć jednym telefonem, a nawet po ubiegłorocznym szczycie w Anchorage, w rzeczywistości Donald Trump ani na chwilę nie odstąpił od swojej strategii podporządkowania Rosji i jej zasobów zachodnim plutokratom. W tym właśnie tkwi istota problemu.

Wojno trwaj!

W kontekście tych wszystkich pozornych sprzeczności w działaniach administracji Trumpa, niebagatelną rolę odgrywa wspomniana spółka Palantir, która doskonale wpisuje się w logikę bieżących wydarzeń i naszych czasów w ogóle. Jako zarządca należącego do Pentagonu systemu Maven znajduje się ona w samym sercu amerykańskiej machiny wojennej i ze względu na lukratywne kontrakty z Pentagonem użyje wszelkich wpływów i pieniędzy, aby wojny nigdy się nie skończyły. I nie ma tutaj znaczenia czy będzie to wojna z Rosją, Iranem, czy też niekończąca się wojna z terroryzmem, która obecnie przyjmuje postać wojny z zaganianymi do globalnego obozu koncentracyjnego narodami świata.

Bez wątpienia interesy globalistycznej finansjery i sektora zbrojeniowo-technologicznego idealnie połączyły się w osobie Donalda Trumpa, który jest w bliskich relacjach z założycielem i przewodniczącym rady nadzorczej Palantir, Peterem Thielem. Z kolei jeśli przyjrzeć się dyrektorowi wykonawczemu Palantir, Alexowi Karpowi, to jest on wyjątkowo obleśnym podżegaczem wojennym, który „wierzy”, że broni całej zachodniej cywilizacji i że zabijanie mas ludzi za pomocą sztucznej inteligencji ma wymiar zbawczy oraz jest konieczne. To indywiduum o mentalności banderowca jest z kolei bliskim przyjacielem byłego ministra obrony Ukrainy, Michaiła Fiodorowa, za sprawą którego firma Palantir jest wszechobecna na Ukrainie, odgrywając pierwszoplanową rolę w dronowej wojnie z Rosją. Karp przyznał, że to Palantir wybiera większość celów, które atakuje Ukraina w głębi Rosji. Należy podkreślić, że wszystkich ich łączy ekstremalny brak zasad moralnych, przejawiający się w niepohamowanej chciwości i żądzy władzy.

Wygodna tajność, czyli kluczowa rola CIA

Sposób, w jaki prowadzi się obecnie wojnę, z perspektywy amerykańskich i europejskich polityków nie ma znaczenia, bo są oni bezpieczni i dalecy od bitewnego zgiełku. Dla nich realia wojny są abstrakcją, czymś w rodzaju gry wideo. Dlatego Trump, mówiąc o bombardowaniu Iranu, mówi tak, jakby brał udział co najwyżej w kowbojskim mordobiciu na Dzikim Zachodzie. Wydaje się on w ogóle nie dostrzegać barbarzyństwa wojny, która w krótkiej perspektywie jest opłacalna dla takich polityków, jak on, i stojących za nim koterii biznesowych.

To wszystko oczywiście odbywa się na koszt amerykańskiego i europejskiego podatnika, ponieważ swoją szaleńczą polityką zarówno prezydent USA, jak też i jego europejscy wasale kumulują potężne długi, które pomnożą bogactwo nielicznych, a pogłębią biedę milionów. Nie oszukujmy się, tych długów nie będą spłacać właściciele Palantira, Lokheed Martina czy Chevrona, lecz zwykli ludzie. Pod pretekstem prowadzenia „słusznych” wojen z „agresywną” Rosją czy „terrorystycznym” Iranem, z wiszącym nad światem złowieszczym cieniem Chin, dokonuje się na Zachodzie na ogromną skalę transfer publicznych pieniędzy na prywatne konta.

Aby nie tłumaczyć się przed społeczeństwem, amerykańskie elity polityczno-biznesowe już kilka dekad temu postawiły w samym centrum amerykańskiej polityki zagranicznej CIA. Z punktu widzenia okupujących Stany Zjednoczone grup interesu tak jest ze wszech miar wygodnie, bo jeśli coś jest tajne, to można się tego wyprzeć. Jeśli coś jest tajne, to wystarczy powiedzieć, że jest to kwestia bezpieczeństwa narodowego i nie ma potrzeby wyjaśniać czegokolwiek opinii publicznej. Sekretność jest więc jednym z najistotniejszych czynników w amerykańskiej polityce zagranicznej.

Z punktu widzenia zwykłego człowieka jest to katastrofa, która może doprowadzić do wojny nuklearnej i końca naszej cywilizacji, ale dla Trumpa i środowiska, które reprezentuje, nie ma w tym żadnego ryzyka, bo nikt z nich za to nie odpowiada. Wszystko dzieje się w dużej mierze w tajemnicy i na kredyt, a z perspektywy USA może to trwać bardzo długo, ponieważ istnieją konkretne grupy nacisku, które mają interes w tym, aby to się nie skończyło. A lobby numer jeden to oczywiście szeroko rozumiany kompleks militarno-przemysłowy, czy też raczej przemysłowo-technologiczny.

Najbardziej aktywnymi lobbystami na rzecz wojny są obecnie Dolina Krzemowa, na czele z Palantir, Space X oraz inne korporacje technologiczne, bo dzięki temu testują swoje wysokotechnologiczne systemy uzbrojenia w realiach bojowych. Warunkuje to tak szybki postęp, że zmiana całych generacji technologicznych następuje w ciągu tygodni, a najwyżej miesięcy. Alex Karp nie kryje zachwytu, że tak szybko udoskonalane są technologie służące do zabijania Palestyńczyków w Strefie Gazy, do celowego niszczenia cywilnej infrastruktury w Iranie, czy do uderzeń w głębi Rosji. Tymczasem amerykańskie społeczeństwo nie ma nad tym realnej kontroli i podobnie jest w państwach Europy Zachodniej. Cały ten szwindel ukrywa się za szyldem CIA, co pozwala elitom tak łatwo kontynuować tę lukratywną zabawę jako realną wojnę.

Rzucić Rosję na kolana

Jednak nie da się zachować tak ogromnego i nikczemnie zdobytego bogactwa oraz zapewnić dalszego jego pomnażania bez zdobycia absolutnej władzy, najlepiej na poziomie globalnym. Wspaniała perspektywa ku temu otworzyła się po rozpadzie Związku Radzieckiego, w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia 1991 roku. Wówczas to talmudyczno – anglosaskie elity zleciły CIA, aby obrała sobie za cel ostateczne rzucenie Rosji na kolana. Zainicjowaną wówczas aktywność ujął w spójną doktrynę Zbigniew Brzeziński w wydanej w 1997 roku książce Wielka Szachownica. Szczególnie znamienny i wiele mówiący jest jej podtytuł: Prymat Ameryki i jego imperatywy geostrategiczne, który oddaje sens całej ówczesnej amerykańskiej polityki zagranicznej. W swojej istocie sprowadzała się ona do trwałego podporządkowania Rosji Stanom Zjednoczonym. Po Rosji następne miały być Chiny. Od tamtego czasu nic się w tej kwestii się nie zmieniło.

Jednym ze sposobów osiągnięcia tego celu jest to, co Brzeziński nazwał państwami geopolitycznego zwrotu. Są to te państwa, które same w sobie nie mają dla Amerykanów żadnego znaczenia poza jednym – można je wykorzystać jako swoje narzędzia przeciwko wielkim mocarstwom. Na szczycie listy takich państw Brzeziński postawił Ukrainę, bo – jak trafnie zauważył – z chwilą, gdy Amerykanie „zdobędą” Ukrainę, Rosja przestanie być mocarstwem.

Chociaż idea ta została sformułowana dekady temu, to jest ona konsekwentnie realizowana, pomimo że w trakcie tego procesu giną i milionami odnoszą obrażenia konkretni, kompletnie nie związani z tą ideą ludzie. Na naszych oczach Ukraina rozpada się jako państwo, ale dla spragnionych dominacji nad światem rządzących Stanami Zjednoczonymi grup interesów nie ma to żadnego znaczenia. Dlatego sprowokowana przez nich wojna na Ukrainie będzie kontynuowana bez zbędnych wyrzutów sumienia tak długo, jak uznają to za konieczne.

Drugim państwem geopolitycznego zwrotu na liście Brzezińskiego był Iran, identyfikowany przez niego jako kluczowy ze względu na położenie i zasoby kraj dla regionu Zatoki Perskiej i Morza Kaspijskiego. Kto kontroluje Iran, ten kontroluje wszystko, a więc ma dominację nad światem i jego zasobami. Wszystko to sięga więc bardzo głęboko (nie tylko w przeszłość) i zasadniczo ma niewiele wspólnego z Trumpem, choć w sposób idealny uosabia on chciwość, korupcję i przemoc talmudyczno-anglosaskich plądrowników. Jest on tylko marionetką w ich ręku, podobnie jak jego poprzednicy na urzędzie prezydenta Stanów Zjednoczonych, począwszy od Billa Clintona.

Obejmując urząd prezydenta w 1993 roku, Clinton wyznaczył kurs, zgodnie z którym celem amerykańskich elit była globalna dominacja USA nad światem. Wprawdzie sam pomysł pojawił się w napisanej w 1992 roku (kilka tygodni po upadku ZSRR) przez Paula Wolfowitza strategii Pentagonu jeszcze za prezydentury George’a Busha starszego (tzw. Doktryna Wolfowitza), ale to właśnie Clinton skierował Amerykę na tę ścieżkę. Z tego względu można powiedzieć, że prezydentury Clintona, Busha młodszego, Baracka Obamy, Trumpa w pierwszej kadencji, Joe Bidena i Trumpa w drugiej kadencji mają ten sam wspólny mianownik – niekończącą się wojnę. Doktryna Wolfowitza polegająca zasadniczo na eliminowaniu konkurentów USA w Eurazji jest aktualna i uporczywie realizowana po dzień dzisiejszy.

Wszyscy chcieli pokoju, USA wybrały wojnę

Co szczególnie interesujące, w czasach, kiedy powstała doktryna Wolfowitza wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazywały, że trwały pokój, taki na wiele pokoleń, jest na wyciągnięcie ręki. Rok 1992 to był właśnie ten moment, kiedy wszyscy w Europie chcieli pokoju, ale przede wszystkim to Rosjanie pragnęli pokoju i normalnego życia, czyli takiego jak na Zachodzie. Dlatego ówczesna Rosja szeroko otworzyła się na Zachód, praktycznie podporządkowując mu swoją gospodarkę.

Wszystko to jednak zostało odrzucone przez ówczesne elity polityczne Stanów Zjednoczonych, które nie chciały pokoju, lecz pełnej dominacji nad światem. Nie tylko nie chcieli, żeby Rosja stanęła na nogi, ale wręcz przeciwnie, aby – jak marzył Brzeziński – rozpadła się na trzy słabe państwa: Rosję Europejską, Rosję Syberyjską i Rosję Dalekowschodnią. Echa tego słyszeliśmy później z ust Anny Fotygi, minister spraw zagranicznych RP za pierwszych rządów PiS. Wszystko to miało oczywiście na celu zachowanie amerykańskiej dominacji.

Militarnym gwarantem tej dominacji stało się NATO, które – jak to trafnie w akcie szczerości zauważył sekretarz generalny Mark Rutte – „służy do projekcji amerykańskiej siły”. Nie chodzi więc o bezpieczeństwo, lecz o projekcję siły w ramach realizacji idei amerykańskiej dominacji nad światem, która na przestrzeni 35 lat ani o jotę się nie zmieniła. Ameryka dąży do dominacji, a to oznacza, że bycie bezpiecznym i życie w dobrobycie to za mało.

Niestety, wszystko wskazuje na to, że Pakt Północnoatlantycki był narzędziem w rękach Amerykanów do osiągnięcia dominacji od początku swego istnienia. To, co stało się w pierwszych tygodniach po upadku Związku Radzieckiego (Doktryna Wolfowitza) pokazuje, że w zimnowojennych zmaganiach wcale nie chodziło o dobro milionów ludzi zniewolonych przez „imperium zła”, lecz tylko i wyłącznie o zdobycie przez USA dominacji nad światem. Gdyby było inaczej, NATO zostałoby rozwiązane dzień po rozwiązaniu Układu Warszawskiego. Kto tu więc był tak naprawdę przez cały powojenny okres „imperium zła”?

Założenie, że Stanom Zjednoczonym uda się tego dokonać było najsłabszym punktem koncepcji Brzezińskiego. Jego główna teza była taka, że Ameryka utrzyma pozycję światowego lidera, ponieważ nikt nie może się z nią równać i nigdy się nie zrówna w sferze gospodarczej, technologicznej i militarnej. Jednak po upływie 30 lat okazało się to nieprawdą, i to nie tylko ze względu na rozwój Chin. Stany Zjednoczone całkowicie się pomyliły także w odniesieniu do Iranu, postrzegając ten kraj jako relikt średniowiecznego państwa, które rozpadnie się, gdy tylko uderzy w nie amerykańska potęga technologiczno-militarna. Tymczasem Iran to zaawansowane technologicznie państwo, które od dziesięcioleci i z powodzeniem przygotowywało się do obrony przed spodziewaną agresją USA.

Fiducjarna potęga Ameryki

Bankructwo idei Brzezińskiego nie powstrzymuje jednak amerykańskiej machiny wojennej w działaniach na rzecz realizacji strategii dominacji. Do 28 lutego 2026 roku opierała się ona z niezłym skutkiem nie tyle na wielkim potencjale wojskowym USA, lecz na tworzeniu wrażenia wyższości technologicznej i niezwyciężoności. Wszyscy mieli wierzyć, że Stany Zjednoczone są niekwestionowaną potęgą, z którą nikt nie może się równać. Operacja „Absolute Resolve” (porwanie prezydenta Wenezueli Nicolasa Maduro w nocy z 2 na 3 stycznia 2026 roku) wydawała się nawet wzmacniać to wrażenie, jednak przegrana wojna z Iranem wszystko zmieniła.

Ale czy to coś zmieniło w postępowaniu amerykańskiej administracji? Oczywiście nie, bo Amerykanie, tak długo, jak długo będą usiłowali realizować strategię dominacji, nie przyznają się do porażki. Ameryka musi nieustannie deklarować (obecnie ustami Donalda Trumpa), że wygrywa. Oczywiście tak nie jest, bo po rozlewie krwi i zniszczeniach spowodowanych przez USA i Izrael, okazuje się, że Iran wygrywa, niwecząc cały dotychczasowy wysiłek USA i czyniąc coraz mniej poważnymi przyszłe roszczenia Ameryki do dominacji nad światem.

Dla zwolenników globalnego prymatu Ameryki to prawdziwa katastrofa, chociaż wciąż udają, że sprawy mają się zupełnie inaczej. I będą to robić tak długo, jak długo będą mogli bezkarnie generować monstrualne deficyty budżetowe, nie ponosząc z tego tytułu żadnej odpowiedzialności ani przed skorumpowanym Kongresem, ani tym bardziej przed opinią publiczną. Nawet jeśli Demokraci zdobędą kilka dodatkowych miejsc w Kongresie w listopadowych wyborach, to i tak niczego to nie zmieni, bo jak pokazało ostatnie 35 lat wcale nie chodzi tutaj o różnice partyjne.

Wszystko… czyli nic

Brzeziński nie bez słuszności uważał, że geopolityka to przede wszystkim kwestia terytorium. Dlatego szczególne znaczenie przypisywał on Eurazji, jako obszarowi, gdzie koncentruje się większość światowego terytorium, ludności i zasobów. Dlatego patrząc z punktu widzenia Waszyngtonu istnieją trzy linie frontu: z Rosją na zachodzie Eurazji, z Chinami na wschodzie i z Iranem na południowym zachodzie. Z perspektywy Waszyngtonu są to trzy główne państwa, które należy pokonać i właśnie z tymi trzema państwami Stany Zjednoczone są obecnie w konflikcie.

Ale aby osiągnąć ten cel, Ameryka wyznaczyła konkretną rolę państwom przyfrontowym, takim jak na przykład Ukraina i Polska na zachodzie, które bez wyrzutów sumienia można poświęcić na ołtarzu wojny o dominację USA nad światem. Jednakowoż, widząc jak Ukraina wykrwawia się na śmierć, widzimy coraz więcej symptomów wpychania bezpośrednio do wojny całej Europy. Stany Zjednoczone stawiają wszystko na jedną kartę, ponieważ jeśli nie pokonają Rosji, Iranu i Chin, to w efekcie pchną te kraje do jeszcze bliższego sojuszu.

Wygląda więc na to, że dotarliśmy do bardzo niebezpiecznego momentu, kiedy to skonfliktowane kraje są skłonne iść na ogromne ryzyko. Gołym okiem widać, że znaczący komponent dyplomacji Trumpa skupia się na przerzuceniu ciężaru wojny na barki Europy. Jeśli przyjrzymy się jak bardzo zaostrzyło się stanowisko Europy w odniesieniu do Rosji od czasu dojścia do władzy Trumpa, to trzeba przyznać, że bardzo dobrze mu idzie. Jednak nawet sekretarz stanu Marco Rubio ma duże wątpliwości, czy Europa udźwignie brzemię wojny.

Sytuacja jest o tyle niebezpieczna, że Amerykanie w ogóle nie dostrzegli fundamentalnego błędu w koncepcji Brzezińskiego, która zakładała, że przewaga technologiczna USA jest tak wielka i niezawodna, że Rosja nigdy nie będzie w stanie na tym polu przeciwdziałać. Oczywiście, to wszystko okazało się nieprawdą. Jakże ironicznie obecnie brzmi wypowiedziana w 1997 roku teza Brzezińskiego, że żadna amerykańska strategia nie będzie tak głupia, aby pchnąć Rosję, Chiny i Iran ku sobie. Tymczasem Ameryka dokładnie to zrobiła, i nie była to tylko taktyczna reakcja tych trzech krajów na agresywność Ameryki, lecz stało się to projektem o wymiarze strategicznym.

Kurs na pokój i współpracę

Szeroko rozumiana współpraca eurazjatycka powinna być tym kierunkiem, do którego powinny zmierzać wszystkie liczące się geopolityczne podmioty istniejące na tym obszarze. Bez wątpienia stworzyłyby one bardzo udane połączenia polityczno-gospodarcze. Chiny i Rosja mają naturalną komplementarność gospodarczą, a w obliczu agresywnych działań Zachodu także i polityczną. Ich sojusz to nie jest doraźna taktyka, lecz głębokie, obustronnie korzystne więzi gospodarcze. To samo dotyczy Iranu i Chin. Dlatego sojusz między tymi trzema krajami wydaje się całkiem logiczny, a wręcz naturalny.

Jeśli chodzi o gospodarkę, to samo co o Chinach i Rosji można powiedzieć o Europie i Rosji. Europa jest uboga w zasoby naturalne, a jednocześnie bardzo gęsto zaludniona, tymczasem Rosja ma niską gęstość zaludnienia, ale jest bogata w zasoby naturalne, co stwarza doskonałą podstawę do wzajemnej gospodarczej komplementarności.

Na podstawie tej komplementarności znajdująca się na odległym zachodnim krańcu Eurazji Europa mogłaby rozkwitać, ale sama się odcina od swoich naturalnych partnerów handlowych, jakimi są Rosja i Chiny. Ostentacyjnie deklarowanym motywem tego szaleńczego działania jest obrona wysokich standardów moralnych w relacjach międzynarodowych. Motywem rzeczywistym jest chęć działania na rzecz zachowania amerykańskiej dominacji nad światem, która ma jakoby uchronić Europę przed nieistniejącym zagrożeniem ze strony Federacji Rosyjskiej.

Niestety Europa nie rozumie, że Stany Zjednoczone i rządzące Starym Kontynentem globalistyczne elity wcale nie są jej przyjacielem. Naiwnie wierząc, że amerykańska dominacja zapewni jej bezpieczeństwo, Europa nie była w stanie wznieść się ponad wasalne relacje ze Stanami Zjednoczonymi i dała się zapędzić w przysłowiowy kozi róg. Gdyby europejscy politycy czytali Brzezińskiego, to dostrzegliby, że już 30 lat temu europejscy sojusznicy USA byli postrzegani przez Waszyngton jako wasale, a obecnie jest to jeszcze bardziej oczywiste.

Najlepszą chyba nadzieją na wyjście z tego szaleństwa pychy i chciwości jest rosnąca świadomość ludzi w USA i Europie, którzy są tym wszystkim bardzo zmęczeni i widzą, że to, co wyprawiają ich elity rządzące nie leży w ich interesie. Mieszkańcy regionu euratlantyckiego dostrzegają szybko postępującą dezintegrację ich państw. I nie chodzi tutaj tylko o katastrofę demograficzną czy też szybko postępujące zubożenie społeczeństw, ale nawet dezintegrację coraz gorzej działającej infrastruktury. Na to wszystko nakłada się potężna demoralizacja demolująca duchowe fundamenty tych państw. Europa jest o krok od cywilizacyjnej implozji.

Tymczasem w obliczu nadchodzącej katastrofy, zachodnich liderów stać jedynie na deklaracje, że ich celem jest wojna z Rosją. Można być raczej pewnym, że nikogo z nich nie otrzeźwiłoby nawet to, gdyby rzeczywiście zaczęła się gorąca wojna. Przeciwnie – z pewnością dostrzegliby nowe perspektywy szybkiego wzbogacenia się. A tymczasem zwykli mieszkańcy, którzy nie chcą wojny, zachowują się jak ślepcy błądzący w absolutnej ciemności. Mając przetrącony przez pozbawionych zasad moralnych liberałów system wartości, nic nie mogą zrobić, bo nie bardzo wiedzą co mają robić.

Wybić się na niepodległość, i to szybko

Cała ta koszmarna sytuacja, którą obecnie przeżywamy, została zbudowana na idei amerykańskiego prymatu i na zmuszeniu europejskich wasalnych państw do zaakceptowania tej logiki, aby Stany Zjednoczone mogły dominować w Eurazji. Spoiwem, które jednoczy Europę dla tej nierealnej idei jest wdrukowane w umysły Europejczyków kłamstwo, że Federacja Rosyjska stanowi dla Europy śmiertelne zagrożenie. Zaślepienie tym kłamstwem nie pozwala dostrzec Europejczykom, że idea amerykańskiej dominacji nad światem jest nierealnym projektem, który szybko zbliża nasz kontynent do nuklearnej wojny.

Jako Polacy nie jesteśmy tutaj żadnym wyjątkiem i nie jest to optymistyczna obserwacja. Wchodząc do świata euroatlantyckiego blisko cztery dekady temu, ponosimy teraz wszystkie wynikające z tego negatywne konsekwencje. Aby się uratować, pierwsze co musimy zrobić to wybić się szybko na niepodległość, i to dosłownie. Tylko wtedy przejrzymy na oczy i będziemy mogli zerwać z prowadzącym nas ku przepaści konfesyjnym paradygmatem, że Rosja jest naszym wrogiem. Musimy w ogóle przestać myśleć w tych kategoriach, a jednocześnie zacząć myśleć w kategoriach interesu narodowego.

Jeśli tego nie zrobimy, to na jeszcze większą skalę staniemy się płatnikami rachunków zaciągniętych przez Stany Zjednoczone na poczet ich wojen. A płacenie rachunków (nie tylko finansowych, ale i politycznych) jest nieuniknione i raczej nie będzie to przyjemne.

Musimy więc wysiąść z tego pociągu samobójców jak najszybciej, bo jak pokazała wojna na Ukrainie, Amerykanie nie zamierzają płacić za swoje krwawe awantury – ich interesują wyłącznie profity. Ostatecznie, jak trafnie zdefiniował Stany Zjednoczone w 1925 roku prezydent Calvin Coolidge, business of the America is business.

Krzysztof Warecki

Irańska huśtawka trwa. [A na niej – błazen Donald].

Opublikowany 2026-09-12 przez Mirosław Dakowski

Irańska huśtawka trwa

11 września 2026 Jakub Majewski pch24/jakub-majewski-iranska-hustawka-trwa

Nie godzi się, doprawdy, nazywać wojny huśtawką. Na huśtawce, co do zasady, ludzie nie giną, bomby nie wybuchają, domy się nie walą, statki nie toną. Co innego na wojnie. Ale, nie trywializując sytuacji, jak inaczej odnosić się do dziwacznego przebiegu wydarzeń w konfrontacji Stanów Zjednoczonych z Iranem? Jak scharakteryzować wojnę która trwa od ponad pół roku, ale przez większość tego czasu nie ma działań wojennych? Jak opisać rozejm, którego nie przestrzegano, ale którego zakończenie nie oznaczało też powrotu do wojny?

Doprawdy więc, mamy w Iranie do czynienia z czymś zupełnie dziwacznym.

Wojną Schrödingera, której rzekomo nie ma, a która jest, i rozejmem Schrödingera, który rzekomo był, a którego realnie nie było, i negocjacjami Schrödingera, które… były, albo i nie były, albo czasem były a czasem nie były, albo miały formę niezobowiązującej wymiany zdań przez pośredników.

Mamy też cieśninę Schrödingera, przez którą przepływają tankowce ale nie przepływają, albo nie przepływają ale przepływają… tak, trudno to nazwać inaczej niż tylko jakąś szaloną huśtawką. Zwłaszcza, jeśli spojrzymy na wykresy cen ropy, które wprawdzie powoli podnoszą swój minimalny pułap, ale jednak ciągle skaczą i spadają – i wydawałoby się, że ich ruchy zależą bardziej od deklaracji Donalda Trumpa na mediach społecznościowych niż od realiów.

Jest to, swoją drogą, zupełnym szaleństwem, które nie ma prawa zaistnieć miejsca na „racjonalnym” wolnym rynku, a które widzimy gołym okiem – jeśli po tym wszystkim, ktoś mi jeszcze będzie próbował mówić o rzekomej racjonalności „ukrytej ręki” wolnego rynku, zaśmieję się w twarz. Ale przecież sedno sprawy to temat zupełnie nie do śmiechu. Wciąż mówimy o wojnie, która trwa, i mimo odległości, wywiera na nas wpływ choćby tylko poprzez ceny paliwa. Co dalej?

Niepewność tylko narasta

Gdy ostatni raz pisałem o Iranie – jak się okazuje, było to już prawie trzy miesiące temu – właśnie udało się wprowadzić w życie wstępne porozumienie, dwumiesięczny rozejm który w domyśle miał pozwolić na negocjacje prawdziwego zakończenia konfliktu. Już wtedy pisałem, że rozejm ten będzie zagrożony, że ogromne siły w Stanach i w Izraelu będą dążyć do zerwania go, lub sprowokowania Iranu do wznowienia wojny, ponieważ dla Izraela i jego amerykańskich stronników, porozumienie, które de facto było znaczącym irańskim zwycięstwem, było po prostu niemożliwe do zaakceptowania.

Dokładnie tak się stało. Nie minęło kilka tygodni, a wojna została wznowiona. Ale, jak już wspomnieliśmy, była to wojna Schrödingera. Sporadyczne wymiany ciosów, bombardowań, a pomiędzy rundami, wiadomości o tym że w tle trwają negocjacje, ale może nie trwają – albo przeciwnie, że teraz to już lada chwila zacznie się prawdziwa burza, ale może jednak się nie zacznie. Że Trump gra na zwłokę, gromadząc siły na ostateczne uderzenie, ale że w gruncie rzeczy, nie ma już sił, i desperacko szuka wyjścia z całej sytuacji.

Każdy z tych scenariuszy, każda z tych wiadomości, mimo całej ich pozornej sprzeczności, była prawdziwa.

Potem zaś przyszedł największy „cios” Ameryki – sławetny D-Day, nazwany na cześć niegdysiejszego lądowania w Normandii, ale tym razem, zgoła bezobjawowy. Chodzi o blokadę gospodarczą Iranu, wprowadzoną przez Amerykę – bezobjawową o tyle, że wszelkie sankcje jakie można było nałożyć na Iran dawno już Stany nałożyły, statki handlowe Iranu też już od miesięcy blokowały, a jeśli chodzi o wtórne sankcje, mające dotknąć państwa trzecie za karę za handel z Iranem… cóż, poza paroma drobnymi wyjątkami dotyczącymi nawet nie państw, co pojedynczych banków, Stany nie odważyły się na nic podobnego.

Nie da się zdusić Iranu bez uderzenia w Chiny, Indie i Rosję, a na to Stany nie są gotowe. Więc blokada też jest blokadą Schrödingera, istnieje i nie istnieje. I znowu sprzeczne wieści – jedni mówią że teraz to już tylko kwestia czasu nim Iran się zawali jako państwo, inni mówią że cała ta blokada nie wpłynęła ani trochę na stanowisko irańskiego rządu, i że nie mają cienia zamiaru ustępować Trumpowi.

Nie żeby to miało znaczenie, bo od dawna już Trump nawet nie przedstawia żądań wobec Iranu. Więc z jednej strony, Stany blokują Iran i czekają na jego upadek, a z drugiej, Iran blokuje ropę z Zatoki Perskiej, i czeka aż inflacja zada Trumpowi bolesny cios w wyborach uzupełniających. Ale jednocześnie, Stany nie czekają na upadek Iranu, bo zamierzają uderzyć ponownie ze zdwojoną siłą gdy tylko miną – w listopadzie – wspomniane wybory uzupełniające, zaś z kolei Iran też nie czeka pasywnie, i zamierza uderzyć na Stany jeszcze przed wyborami, aby zadając Trumpowi i rządowi Republikanów bolesny medialnie cios, zapewnić mu definitywną przegraną w wyborach, i w ten sposób uniemożliwić dalsze działania w późniejszym terminie.

Sprzeczność goni sprzeczność. I znowu: każdy z tych scenariusz, każda z tych wiadomości, albo jest prawdziwa, albo przynajmniej może być.

Zmierzając do katastrofy

Proszę się więc nie dziwić, że tak rzadko ostatnio piszę o tych sprawach. To po prostu nie miało sensu, można było tylko prowadzić bieżący komentarz, kto kogo i gdzie uderzył – a ja schlebiam sobie przynajmniej, że jestem analitykiem, a nie komentatorem sportowym. Niemniej, trzeba spróbować z tego chaosu wydobywać jakieś prognozy. Trzeba spróbować określić kto realnie tutaj wygrywa – jeśli ktokolwiek – i kto przegrywa – jeśli nie wszyscy. I określić co może wydarzyć się dalej.

Na dobry początek, zauważmy że, cóż – wojna wojną, ale dla reszty świata, nie wybuchy i śmierć, a odcięcie ropy jest tutaj największym problemem. Znowu – oj, powtarzam się dzisiaj, powtarzam – problemem Schrödingera. Bo ropy już miało zabraknąć z dziesięć razy, więc można powiedzieć że ropy nie ma – a jednak jest. Nie powinno to nas jednak dziwić. Świat faktycznie stoi na krawędzi katastrofy, faktycznie rezerwy ropy kurczą się, i faktycznie w niektórych częściach świata już teraz paliwo jest racjonowane, a w Europie – cóż, trzeba się modlić o łagodną zimę.

Ale przecież, cokolwiek by nie myśleć o umiejętnościach przywódczych i zdolnościach myślenia Donalda Trumpa – mam wrażenie że przestałem być osamotniony na prawej stronie w swojej ambiwalencji względem tego prezydenta – to jednak ma do swojej dyspozycji całą machinę administracji i Pentagonu. Nic dziwnego że prognozy katastrofy udaje się ciągle odwlekać – cała ta machina robi co może aby to osiągnąć. Faktycznie więc, pomimo działań Iranu, Amerykanie zdołali przywrócić, z wielkim wysiłkiem, ograniczony przepływ tankowców przez cieśninę Ormuz – pod osłoną nocy, w konwojach, z silną eskortą – co pozwoliło trochę odwlec katastrofę.

A jednak znowu ceny ropy przekroczyły $100 za baryłkę, i choć nadal daleko nam do pesymistycznych prognoz z marca i kwietnia, gdy mówiono że lada chwila grozi nam $200 za baryłkę, to jednak kierunek zmian jest nieubłagany. Próżno też mówić, że niedobór jest tylko ograniczony. To trochę jak z jedzeniem – jeśli każdego dnia zabraknie mi kilkuset kalorii, to przez czas jakiś, będę to spokojnie znosił, ale skutki będą się kumulować.

W tym zaś przypadku, kumulują się niedobory wywołane przez wojnę w Iranie, przez wojnę na Ukrainie, oraz ich dalsze skutki, takie jak rosnące ceny transportu napędzające rosnące ceny jedzenia i nawozów, napędzające ceny żywności i jej niedobory, co z kolei może – nie wiemy kiedy, nie wiemy gdzie – doprowadzić do wybuchu kolejnych kryzysów, które mogą napędzać dalsze negatywne skutki. Dosyć wspomnieć że właśnie w ten weekend widzieliśmy bardzo poważną zmianę polityczną w Niemczech, która jest niczym innym jak tylko bardzo opóźnionym skutkiem wywołanej ponad dekadę wcześniej wojny domowej w Syrii.

Gdzieś na horyzoncie w dalszym ciągu majaczy katastrofa spowodowana kryzysem paliwowym. Ten kryzys wciąż się udaje odłożyć w czasie. Oby jak najdłużej się udawało, ale – no właśnie, jak długo da się to robić? Zwłaszcza że przecież nic nie wskazuje na możliwość rychłego i polubownego zakończenia wojny między Ameryką a Iranem. Przeciwnie.

Nowy wybuch –w październiku, czy w listopadzie?

Co właściwie sprawia, że odkąd zakończyła się główna faza działań wojennych, widzieliśmy na przestrzeni miesięcy zaostrzenie stanowisk po obu stronach? Na tyle na ile jesteśmy w stanie wniknąć w umysły przywódców, wydaje się że obydwie strony uważają nadal że mogą osiągnąć swoje cele, wygrywając wojnę. Oczywiście, Iran nie liczy na realne zwycięstwo militarne – ale z ich perspektywy, zwycięstwem będzie wymuszenie zapaści politycznego projektu Trumpa, i nauczenie Amerykanów raz na zawsze, że nie mogą bezkarnie atakować ich kraju. Aby to zrobić, Irańczycy uważają – tak się wydaje – że potrzebują uderzyć mocno jeszcze przed listopadowymi wyborami, tym bardziej że mają powody aby sądzić że jeśli oni nie uderzą pierwsi, wówczas Ameryka uderzy w dogodnym dla siebie momencie.

Z drugiej strony, Trump wciąż liczy chyba na szansę obalenia władzy w Iranie, i wcale nie musi to być oparte tylko na chciejstwie i fałszywych przesłankach suflowanych przez Izrael. Mimo wszystko, rząd w Iranie pozostaje niepopularny, i mimo wszystko blokada wyniszcza gospodarkę Iranu, co może doprowadzić do kolejnego wybuchu. Ktoś powie że to mrzonki, bo przecież jeszcze nikt nigdy nie zmusił kraju do kapitulacji ani nie wywołał rewolucji blokadą czy bombardowaniami – ale przecież to nie do końca tak. Niszczenie infrastruktury, handlu, prowadzi koniec końców do destabilizacji, osłabia wolę walki, i pobudza opozycję.

Czyż trochę tak nie było właśnie w Syrii? Taki scenariusz wydaje się absolutnie niemożliwy w Iranie. Ja również uważam go za skrajnie mało prawdopodobny – ale przecież nie znamy realnej sytuacji w Iranie, nie wiemy czy gdzieś w tle nie są kontynuowane jakieś próby uzbrojenia tej czy innej szajki jako ruchu oporu. Tu nie musi przecież chodzić o skuteczne doprowadzenie do zmiany władzy – zarówno Izrael jak i Ameryka zadowoliłyby się po prostu chaosem, niezdolnością centralnego rządu do natychmiastowego zduszenia rebelii, sytuacją którą można od zewnątrz podsycać. Niezależnie zaś od tego, czy to jest prawdopodobne czy nie, liczy się coś innego – wydaje się przynajmniej, że Donald Trump autentycznie uważa taki scenariusz za możliwy, a jego determinacja żeby nie przegrać, może go motywować do kolejnego uderzenia. Choć więc twierdzenia Trumpa, że zwycięstwo w Iranie przyjdzie natychmiast po wyborach można traktować jako czczą przechwałkę, to warto jednocześnie te słowa potraktować jako deklarację woli.

O ile więc nie nastąpi coś zupełnie nieoczekiwanego – wydaje się nieuniknione że na przestrzeni następnych dwóch miesięcy, działania wojenne będą coraz częściej powracać, eskalować, a prawdziwy wybuch nastąpi albo wkrótce – jeśli inicjatorem będzie Iran – albo zaraz po wyborach, jeszcze chyba w listopadzie, jeśli Iran pozostawi inicjatywę Ameryce.

Z tymi kalkulacjami obu stron jest jednak poważny problem, który – jeśli dobrze czytam sytuację – jak najgorzej wróży dla przyszłości tego konfliktu. Po stronie Iranu, błędem byłoby sądzić że doprowadzenie do porażki Republikanów i Trumpa w nadchodzących wyborach zakończy wojnę. Przeciwnie: pokonany Trump może chcieć tym mocniej i tym szybciej uderzyć na Iran, aby zdążyć nim nowy kongres zostanie zwołany, aby udowodnić że wcale nie przegrał, i aby zwyczajnie się zemścić.

Po stronie Ameryki z kolei, błędem byłoby sądzić, że potężna runda nowych nalotów, a może nawet lądowania piechoty morskiej, zdołają złamać irański opór tak szybko, że irańskie kontruderzenia nie pogrążą Zatoki Perskiej w chaosie, ani nie zadadzą Ameryce dalszych bolesnych strat.

Tyle razy tutaj wspominałem Schrödingera – ale kończę… Pyrrusem.

Jakub Majewski

Czy Bibi wymanewruje Trumpa, by użył broni jądrowej

Opublikowany 2026-09-11 przez Mirosław Dakowski

Wygląda na to, że Anglin miał jednak rację.

Mike Whitney za pośrednictwem The Unz Review 10 września 2026 r.

Autorstwa Mike’a Whitneya uncutnews-ches-sieht-so-aus-als-haette-anglin-doch-recht-gehabt

========================

Trump ma tylko dwie możliwości: albo się wycofa i pogodzi z porażką, albo użyje broni jądrowej. Trzeciej opcji nie ma

======================

Donald Trump nie chce zabijać milionów irańskich cywilów. Ale Trump jest przyparty do muru, a czasu jest coraz mniej. Strategiczne rezerwy ropy naftowej niebezpiecznie się kurczą, długoterminowe stopy procentowe powoli rosną, a globalny szok naftowy jest nieunikniony. Co zrobi Trump?

Praktycznie rzecz biorąc, wojna jest przegrana. To, co miało być ukierunkowaną operacją zmiany reżimu, po której nastąpiły masowe demonstracje publiczne, przerodziło się w boleśnie długi okres adaptacji, w którym przywódca „jedynego supermocarstwa świata” przyzwyczaja się do nowej rzeczywistości, w której Ameryka zakończyła swoją hegemonię w wojnie, której nie musiała toczyć – z wrogiem, który nie chciał nam zrobić krzywdy.

Kwestią nigdy nie poruszaną w mediach jest prosty fakt, że amerykańskie bazy wojskowe rozsiane po Zatoce Perskiej i Bliskim Wschodzie stanowią fundament amerykańskiej hegemonii . W miarę jak coraz więcej tych baz jest niszczonych przez precyzyjne hipersoniczne pociski balistyczne Iranu, regionalna dominacja USA słabnie, pozostawiając próżnię władzy, którą wypełnił Teheran. To jest nowy porządek w regionie i dopóki Trump nie znajdzie sposobu na cofnięcie czasu, nie ma już powodu, by udawać, że Stany Zjednoczone pozostają gwarantem bezpieczeństwa regionalnego.

A jeśli Stany Zjednoczone nie są już w stanie chronić wielu krajów produkujących ropę przed zagrożeniami, to nie ma już powodu, by sprzedawać ropę w dolarach ani reinwestować tych wpływów w amerykańskie obligacje skarbowe. Krótko mówiąc, głupota Trumpa w Iranie doprowadziła do najbardziej niszczycielskiej zmiany geopolitycznej ostatniego stulecia, stanowiąc największą strategiczną porażkę w 250-letniej historii Ameryki . Nic innego nawet się do niej nie zbliża.

Teraz, gdy rozumiemy kontekst, powinniśmy zrozumieć, dlaczego groźby Trumpa dotyczące użycia broni jądrowej przeciwko Iranowi nie powinny być odrzucane jako puste przechwałki. Mówiąc wprost, Trumpowi kończy się czas i musi szybko zdecydować, jak postępować. Ale – jak wszyscy wiemy – wyczerpał już swój arsenał broni konwencjonalnej, nie będąc w stanie przekonać Iranu do spełnienia jego żądań ani do żadnych ustępstw. Co więc może zrobić?

Tak, co on może zrobić? To pytanie powinno podnosić ciśnienie każdemu rozsądnemu Amerykaninowi po tej farsie, bo realistycznie rzecz biorąc, Trump ma tylko dwie możliwości: albo się wycofa i pogodzi z porażką, albo użyje broni jądrowej. Trzeciej opcji nie ma.

Dlatego Amerykanie powinni się tak martwić, bo nasz prezydent, ten „ryzykant”, jest zdolny (z czystej desperacji) do podjęcia pochopnej decyzji, która zmieni bieg historii. Trump nie opuści urzędu w niesławie. Znacznie bardziej prawdopodobne jest, że zrobi coś ryzykownego i nieskończenie bardziej niebezpiecznego . Spójrzcie na ten fragment autora Andrew Anglina, który przejrzał, co działo się w kwietniu:

Od dziesięcioleci badania dowodzą, że to, czego jesteśmy świadkami w tej wojnie, jest dokładnie tym, co by się wydarzyło: odwetowe ataki rakietowe zdolne do zniszczenia baz amerykańskich w regionie i sparaliżowania państw Zatoki Perskiej na zachodnim wybrzeżu na dziesięciolecia poprzez zniszczenie portów, pól naftowych i zakładów odsalania; skuteczne ataki na Izrael; oraz zamknięcie Cieśniny Ormuz. Co więcej, każdy, kto choć trochę znał sytuację, wiedział, że doprowadzi to do globalnego kryzysu gospodarczego, połączonego z niedoborami ropy naftowej, gazu, nawozów i helu.

To absolutnie niemożliwe, żeby Izraelczycy uwierzyli w: „Zabijcie ajatollaha, a demokracja wypuści gałęzie i wypełznie z Zatoki Perskiej”.… Bibi jest zdolny do wielu rzeczy, ale nie jest głupi. Mossad dysponuje wszystkimi elektronicznymi danymi wywiadowczymi i najlepszymi źródłami informacji wywiadowczych wśród agencji wywiadowczych na świecie. Nie dadzą się nabrać na takie bzdury, z których śmiałby się każdy student politologii pierwszego roku.

Rozważmy obecną sytuację: Iran zrobił to, co najwyraźniej zamierzał i wygrywa wojnę. Żadne intensywne bombardowania nie powstrzymają go przed wystrzeleniem pocisków w kierunku państw Zatoki Perskiej, baz USA, Izraela i każdego nieautoryzowanego statku próbującego przepłynąć przez cieśninę. Nawet całkowite zniszczenie miast, jak miało to miejsce w Strefie Gazy, nie położy kresu możliwościom Iranu.

W podcastach omówiono następujące możliwości: albo Trump się podda i skapituluje, spełniając większość lub wszystkie żądania Iranu – w tym wycofanie wojsk amerykańskich z regionu, zakończenie izraelskiej agresji i pozwolenie Teheranowi na pobieranie opłaty za przepływ przez cieśninę – albo będzie kontynuował bombardowania, aż skończą mu się bomby, a światowa gospodarka się załamie, a Iran pozostanie u władzy na czas nieokreślony.

Jeśli przyjmiemy tę perspektywę, musimy zadać sobie pytanie, dlaczego Bibi tak zaciekle forsował tę wojnę. Każdy z dwóch wymienionych możliwych scenariuszy stawia Izrael w znacznie gorszej sytuacji niż przed bombardowaniami.

Jaki więc był plan Bibi?

Jedyną możliwą odpowiedzią na to pytanie jest to, że Bibi zamierzał stworzyć warunki do ataku nuklearnego na Iran. Zwróćcie uwagę, że nie chodziło o zrzucenie jednej bomby atomowej na Teheran, bo to i tak niczego by nie rozwiązało, ale o zrzucenie 15 do 20 bomb atomowych i próbę całkowitego unicestwienia cywilizacji.

Wojna z Iranem: nuklearny słoń w pokoju wojennym Trumpa, The Unz Review

Anglin przedstawia bardzo przekonujący argument. Według wszelkich obiektywnych kryteriów Izrael jest dziś w gorszej sytuacji niż przed wojną. Iran ma silną pozycję na najważniejszym szlaku wodnym świata, a siła Stanów Zjednoczonych została znacznie osłabiona przez zniszczenia jego baz wojskowych. Dlaczego więc Bibi jest tak pewny, że sytuacja się poprawi i Izrael zwycięży ? I dlaczego nikt w izraelskich mediach nie skrytykował obecnej sytuacji, w której Iran de facto stał się regionalnym supermocarstwem? Czy nie są zdolni do obiektywnej analizy, czy też wiedzą coś, czego my nie wiemy?

Wiedzą za to, że ktoś tak prominentny w „aktach Epsteina” jak Trump nie odejdzie nagle od scenariusza i nie zrobi czegoś patriotycznego, na przykład wycofa wojsk amerykańskich i położy kres temu koszmarowi.

Nie. Trump zrobi to, co mu każą i zaaranżuje katastrofę, którą przewiduje Anglin. Do tego właśnie zmierzamy. Dlaczego inaczej Izraelczycy mieliby być tak pewni zwycięstwa, skoro wszystkie znaki wskazują na coś przeciwnego?

Oto ponownie Anglin:

Najprostszym sposobem na „uzasadniony” atak nuklearny byłoby zainscenizowane przez Izrael wydarzenie na terytorium USA, na wzór zamachów z 11 września. To prawdopodobnie skłoniłoby Trumpa do naciśnięcia przycisku.

Jeśli jednak to się nie powiedzie, wydaje się prawdopodobne, jeśli nie wysoce prawdopodobne, że Izrael ostatecznie po prostu dokona zbrodni na własnym terytorium, stwierdzi, że „nasze istnienie jest zagrożone” i użyje broni jądrowej.

Następnie Netanjahu podałby się do dymisji i zostałby ułaskawiony przez izraelski sąd.

Oczywiście, nie wiem, czy to się rzeczywiście wydarzy… Jest mnóstwo nieprzewidzianych zdarzeń, które mogą temu zapobiec. Jednak obecnie wydaje się bardzo prawdopodobne, że wojna z Iranem zakończy się atakiem nuklearnym na ten kraj na dużą skalę.

Wojna z Iranem: nuklearny słoń w pokoju wojennym Trumpa, The Unz Review

Oczywiście mam nadzieję, że Anglin się myli, ponieważ uważam, że atak nuklearny byłby niewyobrażalnie tragiczny dla Iranu i całego świata. Niestety, bardzo trudno mi obalić argument Anglina – w końcu Trump przeciągał ten konflikt miesiącami, mimo że doskonale wiedział, że amerykańskie ataki rakietowe są nieskuteczne, a mimo to kontynuował tę samą nieudaną politykę. Dlaczego?

Ponieważ jedynymi realnymi opcjami są ucieczka lub użycie broni jądrowej. Wartość tych ataków odwetowych polega na stworzeniu wrażenia, że Stany Zjednoczone czynią postępy w realizacji swoich celów strategicznych, podczas gdy w rzeczywistości jest odwrotnie. Ataki te nie przynoszą żadnych korzyści. Iran w żadnym momencie nie rozluźnił uścisku na cieśninie ani nie wykazał nawet najmniejszych oznak osłabienia. Irańskie władze są odważniejsze i bardziej zdeterminowane niż kiedykolwiek. Nieustępliwie bronią swojego kraju. Oto Anglin po raz ostatni:

Niesprawiedliwe byłoby twierdzenie, że twórcy podcastów nie poruszają kwestii potencjalnej wojny nuklearnej. Wspomina się o niej. Jednak fakt, że tomusiał być plan Bibiego, nie został poruszony. Nie widziałem, żeby ktoś tak mówił. A jednak nie ma innego logicznego sposobu, aby podążać za tym tokiem rozumowania.

Słyszałem, jak niektórzy komentatorzy poruszali kwestię, że Bibi nie mógł wierzyć w teorię „powstania ludowego”, a ich odpowiedzi były takie, że mógł chcieć osłabić Iran – co jest z pewnością niemożliwe, bo przecież doskonale wiedział, że dojdzie do takiej właśnie sytuacji – albo że obawiał się o swoje postępowania prawne, co jest również śmieszne, bo mógłby je opóźniać, wszczynając wojny w Strefie Gazy, Libanie i na Zachodnim Brzegu.

To po prostu fakt, że jedyne, o czym Bibi mógł myśleć, to możliwość wywołania serii zdarzeń, które albo doprowadzą Trumpa do ataku nuklearnego na Iran, albo do tego, że Izrael będzie „usprawiedliwiony” do użycia własnej broni jądrowej. Wolałby to pierwsze, ale zadowoliłby się również drugim.

Wojna z Iranem: nuklearny słoń w pokoju wojennym Trumpa, The Unz Review

Myślę, że ma rację. Taki był zawsze plan. Bibi nie chce zmiany reżimu, rewolucji populistycznej ani kontroli USA nad ogromnymi zasobami Iranu. Nie. Chce, żeby Iran stał się drugą Gazą. O to właśnie chodzi. Chce, żeby Iran został starty z mapy, unicestwiony, zredukowany do tlącej się sterty gruzów. Izrael nie kieruje się „celami strategicznymi”. To absurd. Izrael nie ma żadnej strategii. Izrael skacze od jednej konfrontacji do drugiej, siejąc tyle śmierci i zniszczeń, ile to możliwe, nawet nie myśląc o stanie ostatecznym, w którym pokój i bezpieczeństwo mogłyby rozkwitnąć. Bibi wierzy w permanentną wojnę; permanentne państwo, w którym Amalek czai się za każdym rogiem, a Izrael musi nieustannie inicjować działania wojenne w imię „samoobrony”. Tak właśnie działa Izrael.

Bibi nie chce funkcjonującego Iranu. Chce kolejnego Nagasaki, kolejnej Hiroszimy; zniszczenia, jak okiem sięgnąć . To ostrzeżenie Netanjahu dla wszystkich, którzy ośmieliliby się sprzeciwić państwu Izrael. Teraz musi tylko stworzyć odpowiednie warunki (pod fałszywą flagą), aby atak nuklearny wydawał się uzasadniony. Nie powinno to być zbyt trudne dla „doświadczonego” człowieka, takiego jak Bibi.

O tak, i musi zmusić Trumpa do wykonania tego zadania. Nie ma o czym dyskutować.

Źródło: Wygląda na to, że Anglin jednak miał rację

Ćwierć wieku terroru kłamstw

Opublikowany 2026-09-11 przez Mirosław Dakowski

Ćwierć wieku terroru kłamstw

11. września 2026 Marek Wojcik world-scam/cwierc-wieku-terroru-klamstw

Terroryzm nie został wymyślony na potrzeby zamachów na Manhattanie przed 25 laty. Od upadku ZSRR minęła dekada – wystarczająco długi okres, aby Pentagon mógł się przestawić na nowego wroga i stał się nim właśnie terroryzm. Ogłoszono wojnę terroryzmowi, która w praktyce objawiała się cichym wspieraniem terrorystów bezwzględnie potrzebnych głębokiemu państwu, żeby utrzymać społeczeństwo w strachu i przekonać świat, że jedynym ratunkiem przed nowymi atakami Al-Kaidy jest amerykańska armia i jej wojny.

Amerykański flirt z terrorem miał początki w latach 1979–1989, kiedy CIA prowadziła program o nazwie Operacja Cyclone. Było to w okresie, kiedy ZSRR napadł na Afganistan i USA wspomagała Mudżahedinów, Talibów i także pośrednio Al-Kaidę.

Wojna z „osią zła” usprawiedliwia przecież wszelkie metody.

Do czego Deep State potrzebował wojny z terrorem i dlaczego bez skrupułów poświęcił w tym celu życie ponad 3 tysięcy Amerykanów? Na to pytanie jest jedna odpowiedź: władza! Głębokie państwo ma władzę, jednak nie chce jej stracić tylko dlatego, że przeciwnik – ZSRR – poddał walkowerem zimną wojnę.

Jest jeszcze wiele osób przekonanych o „terrorystycznym” zamachu na World Trade Center w Nowym Yorku dokładnie 25 lat temu. Także bajka o bohaterskich pasażerach lotu 93, którzy poświęcili własne życie i powstając na pokładzie przeciwko porywaczom, doprowadzili do katastrofy lotniczej w Pensylwanii ciągle ma wielu zwolenników. Co świat tam zobaczył? Dziurę w ziemi o głębokości około 6 metrów bez jakichkolwiek śladów samolotu, paliwa lotniczego, czy ofiar katastrofy.

Wywiad z burmistrzem Shanksville – miejscowości w pobliżu miejsca „katastrofy”.
Samolot? Po wypadku nie znaleziono niczego, co by przypominało jego szczątki.
Źródło.

Na kolejnym filmie pokazane zostało porównanie śladów po dwóch katastrofach lotniczych. Tej z Pensylwanii i innej, samolotu pasażerskiego Boeing 737 w Etiopii z 10 marca 2019 roku.

Uważam, że po 25 latach nie potrzeba więcej dowodów na największą akcję terrorystyczną, za którą stała banda hochsztaplerów z USA wystraszona groźbą utraty władzy. Jeśli komuś brakuje dowodów, zapraszam do przeczytania mojego artykułu sprzed pięciu lat: 20 lat Ground Zero.

Bez jakichkolwiek dowodów obciążono odpowiedzialnością za zamach Al-Kaidę z jej szefem Osamą bin Ladenem. Dzisiaj ta wersja nie pasuje aktualnej polityce Waszyngtonu. Cóż więc dziwnego, że z okazji 25-lecia zamachu prezydent Trump postanowił uczcić ją, skreślając wielu współpracujących z Al-Kaidą – dzisiaj już „mężów stanu” – z listy poszukiwanych terrorystów. Ot tak, prezydenckim dekretem dawny wróg staje się przyjacielem.

W opublikowanym w piątek na presstv.ir Artykule: Trump znosi sankcje nałożone na znane osobistości Al-Kaidy, podczas gdy Ameryka przygotowuje się do 25. rocznicy zamachów z 11 września (źródło), czytamy:

Trump usunął z amerykańskiej listy terrorystów czołowe postacie Al-Kaidy, takie jak Abdullah Muhaysini, saudyjski duchowny, który rekrutował dzieci i nastoletnich zamachowców, aby siać spustoszenie w Syrii w ciągu ostatniej dekady. Muhaysini, który brał udział w sfilmowanej masakrze 56 jeńców wojennych w bazie lotniczej Abu-Dhuhur w 2015 r., został usunięty z listy na wniosek samozwańczego prezydenta Syrii Abu Mohammeda al-Julaniego, współzałożyciela Daesh i założyciela Dżabat an-Nusra, syryjskiej odnogi Al-Kaidy.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Iran ogłasza rozszerzenie blokady, zmuszając jednocześnie – w największym ataku od miesięcy – flotę USA do ucieczki

Opublikowany 2026-09-10 przez Mirosław Dakowski

Iran ogłasza rozszerzenie blokady, zmuszając jednocześnie flotę USA do ucieczki w największym ataku od miesięcy

Symplicjusz, 10 września 2026 r. simplicius/iran-announces-blockade-expansion

Wczoraj wieczorem Iran przypuścił kolejny zmasowany atak na amerykańskie aktywa w regionie, największy od początku roku. Celem była baza lotnicza Muwaffaq Salti w Jordanii, a także amerykańskie jednostki morskie w regionie. Jak widać na poniższym filmie, Stany Zjednoczone zużyły ogromną liczbę pocisków Patriot, niektórzy szacują, że ponad 100, co stanowiłoby znaczną część pozostałego zasobu:

Could not load video.

Bezpośrednie trafienia w bazę omijają obronę Patriotów:

Could not load video.

Jak widać [no, nie widać… md] , wiele irańskich pocisków balistycznych przedostało się przez tarczę antyrakietową i trafiło w swoje cele. Pojawiły się doniesienia o dziesiątkach rannych żołnierzy amerykańskich, które CENTCOM stanowczo zdementował.

List z Hormuz@ HormuzLetter

PILNE: Wielu rannych żołnierzy amerykańskich zostało przetransportowanych samolotami do bazy lotniczej Ramstein w Niemczech. Niektórzy z nich mają obrażenia zagrażające życiu. Stało się tak w wyniku dzisiejszych irańskich ataków rakietowych na bazy lotnicze Muwaffaq Salti i Prince Hassan w Jordanii, poinformowało jordańskie źródło w rozmowie z Al…

4:00 rano · 9 września 2026 · 485 tys. wyświetleń

286 odpowiedzi · 2,26 tys. repostów · 9,45 tys. polubień

Na nagraniach widać jednak, jak uszkodzone amerykańskie śmigłowce są odholowywane na przyczepach z bazy w Jordanii po ataku.

Mapowanie AMK 🇳🇿@ AMK_Mapping

Do tej pory Stany Zjednoczone wystrzeliły w Jordanii blisko 100 pocisków przechwytujących Patriot PAC-2/3. Iran wystrzelił około 30 pocisków balistycznych. To największy atak Iranu od miesięcy, a Stany Zjednoczone całkowicie wyczerpują swoje zapasy pocisków przechwytujących.

Mapowanie AMK 🇳🇿 @ AMK_Mapping_

Co najmniej 12 pocisków balistycznych zostało wystrzelonych w kierunku Jordanii. Zgłaszane są działania obrony przeciwlotniczej. Część pocisków jest wymierzona w bazę lotniczą Muwaffaq Salti.

00:07 · 9 września 2026 · 480 tys. wyświetleń

102 odpowiedzi · 496 repostów · 3,25 tys. polubień

========================================================

Iran twierdził, że uderzył w amerykański lotniskowiec, ale w przeszłości takie twierdzenia okazywały się fałszywe.

Ciekawym wydarzeniem w związku z dwoma ostatnimi atakami jest to, że Iran po raz pierwszy użył przeciwokrętowego pocisku balistycznego przeciwko amerykańskim okrętom wojennym. Poinformował o tym irański sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, generał dywizji Mohsen Rezai:

Could not load video.

Niektóre raporty wskazują, że „tajemniczą” rakietą, o której wspomina, jest Kassem Bassir , która zostanie zaprezentowana w 2025 roku. Podobno ma zasięg 1200 km, co jest znacznie więcej niż około 300 km, jakie mają typowe irańskie rakiety, co szczegółowo przeanalizowaliśmy wcześniej tutaj:

Czy Iran stanowi realne zagrożenie dla amerykańskich przewoźników? Debata w końcu rozstrzygnięta na dobre

Symplicjusz·10 marca

W poprzednim odcinku poruszyliśmy jeden z najczęściej omawianych tematów – ostateczną opcję eskalacji konfliktu, jaką jest atak na amerykański lotniskowiec, i o tym, czy Iran jest w stanie to zrobić. W związku z tym postanowiłem poświęcić szczegółowy artykuł bardziej złożonym kwestiom związanym z taką operacją i wyjaśnić, dlaczego Iran może nie być tak zdolny do jej przeprowadzenia, jak większość ludzi zakłada.

Przeczytaj całą historię

===============================================

Teraz irańskie media podają, że amerykańskie lotniskowce i okręty wojenne natychmiast po ostatnim ataku uciekły na bezpieczną odległość 500 km:

https://wanaen.com/irgc-spokesman-iranian-forces-struck-us-aircraft-carrier-at-500-kilometer-range/

WANA (9 września)–Rzecznik Sił Zbrojnych Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) w oświadczeniach złożonych reporterom na marginesie spotkania oświadczył, że wszystkie okręty USA wycofały się co najmniej 400 kilometrów od irańskich wód przybrzeżnych w następstwie zaawansowanych ataków irańskich.

Zauważył, że przed operacją „Ramadan” w Zatoce Perskiej przebywało około 30–40 amerykańskich okrętów wojennych, ale twierdził, że do dziś w regionie nie pozostał ani jeden.Dodał, że wszystkie amerykańskie jednostki wycofały się co najmniej 400 kilometrów od wybrzeża Iranu.

https://www.wsj.com/world/middle-east/iran-launched-undisclosed-second-wave-of-attacks-on-us-navy-ships-560f31a1

Ostatni taki atak, który miał miejsce 5 września, został potwierdzony przez CENTCOM i zmusił amerykański lotniskowiec do wykonania manewrów unikowych, co potwierdza twierdzenia Iranu, że amerykańskie okręty miały przynajmniej powody do ucieczki:

https://www.centcom.mil/MEDIA/PUBLIC-RELEASES/Article/4591744/centcom-niszczy-3-irgc-oil-tankers-after-iran-targets-2-us-navy-warships/

Przeczytaj ostatnią część artykułu z irańskich wiadomości:

Rzecznik przypisał ten odwrót rozmieszczeniu przez Iran nowego uzbrojenia i zaawansowanych pocisków rakietowych, twierdząc, że siły irańskie zachowały zdolność do atakowania celów w odległości przekraczającej 400 kilometrów. Dodał również, że siły irańskie niedawno zaatakowały amerykański lotniskowiec znajdujący się 500 kilometrów dalej, utrzymując, że Cieśnina Ormuz pozostaje centrum irańskiej siły militarnej, odstraszającej agresję z zewnątrz.

Działania te były częścią nowej inicjatywy podjętej przez Iran, mającej na celu kontrolę szerszej strefy poza wąską Cieśniną Ormuz, tak jak poprzednio.

https://www.washingtonpost.com/business/2026/09/06/iran-usa-wojna-w-cieśninie-hormuz-statek-atak/9d856a64-a9c1-11f1-9e38-f705d048bd5a_story.html

Sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC), generał dywizji Mohsen Rezaei ogłosił, że w najbliższych dniach zostanie ogłoszona nowa strefa zamknięta poza Cieśniną Ormuz, ostrzegając, że każdy statek wpływający na ten obszar bez porozumienia z Teheranem zostanie wpisany na irańską listę sankcji.

Warto zwrócić uwagę na poniższe informacje – nowa blokada rozpocznie się nie tuż przy samej Cieśninie, ale od linii blokady Marynarki Wojennej USA, która biegnie aż na zewnątrz Zatoki Omańskiej:

W wywiadzie telewizyjnym w niedzielny wieczór Rezaei powiedział, że strefa „rozpocznie się od linii blokady Marynarki Wojennej USA i rozciągnie się na części Zatoki Perskiej”, obejmując odcinek w kierunku portów przeładunkowych. Dodał, że statki, które zbliżą się do cieśniny z obu stron i wpłyną na wyznaczony obszar, będą podlegać sankcjom, które będą miały konsekwencje dla ubezpieczenia i przyszłej żeglugi.

Iran ograniczył tranzyt przez Cieśninę Ormuz od samego początku wojny między USA i Izraelem, która rozpoczęła się pod koniec lutego i zakończyła się zawieszeniem broni na początku kwietnia w wyniku udanych odwetowych operacji wojskowych Republiki Islamskiej.

Przypomnijmy, że czerwona linia poniżej wyznacza linię blokady USA, a niebieska pokazuje głównie miejsca, gdzie koncentrowała się blokada Iranu:

Teraz Iran zamierza zwiększyć skalę własnej blokady aż do i poza amerykańską linię blokady.

==================================================

Najciekawszy aspekt dotyczy tego , dlaczego tak się dzieje — i wiąże się to z pytaniem, które zadaliśmy w poprzednim płatnym artykule .

Jak już wspomniano w tym artykule, jedną z dominujących teorii jest to, że blokada nałożona przez USA zaczyna wiązać się z wymiernymi kosztami ekonomicznymi dla Iranu, który zmaga się z poważną inflacją i innymi problemami. Może to zmusić Iran do szybszego podjęcia działań mających na celu wyrzucenie USA z regionu i zakończenie blokady.

To może być prawdą, jednak nie oznacza to, że Iran „przegrywa wojnę”, lecz raczej, że Iran dokonał analizy kosztów i ryzyka utrzymania status quo w porównaniu ze strategiczną eskalacją i prawdopodobnie wywnioskował, że ma już wystarczająco dużo kart, aby eskalacja była mniej ryzykowna niż utrzymywanie niekorzystnego pod względem ekonomicznym status quo.

Z drugiej strony, mocnym kontrargumentem jest to, że Iran stał się o wiele bardziej pewny siebie po zdominowaniu USA w tej wojnie, a Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej po prostu coraz bardziej cenił swoje szanse w wymianach z USA, szczególnie biorąc pod uwagę znane problemy z zapasami pocisków przechwytujących oraz wiele innych niedźwiedzich sygnałów dla regionalnych sił USA:

https://www.nytimes.com/2026/09/04/us/politics/iran-war-intelligence-reports.html

W powyższym artykule NYT czytamy:

Według raportów wywiadu USA z ostatnich tygodni Iran nabrał większej pewności co do swoich możliwości atakowania celów na Bliskim Wschodzie i wydaje się zdecydowany kontynuować konflikt przez wiele miesięcy, aby irytować Stany Zjednoczone.

Według urzędników poinformowanych o danych wywiadowczych, Iran wyszedł z miesięcy niestabilnej wojny z dużo lepszym zrozumieniem swojej siły militarnej i większą pewnością co do swoich możliwości.

Autorzy piszą, że obecnie Iran jest mniej skłonny niż kiedykolwiek do zawarcia umowy, biorąc pod uwagę, że pewność siebie Irańczyków wzrosła po serii zwycięstw do tego stopnia, że Stany Zjednoczone wydają się teraz słabsze niż kiedykolwiek, a jakakolwiek umowa z nimi byłaby w zasadzie niepotrzebnym kompromisem z ich strony.

„Irańczycy są dość optymistycznie nastawieni do swojego stanowiska” –powiedział kongresmen Jason Crow, demokrata z Kolorado i członek Komisji ds. Wywiadu. „Ponieśli znaczne straty, ale to zawsze było wpisane w ich system. Rozumieją, że mogą ponieść straty i grają tu o wiele dłużej”.

Dlaczego więc czują się tak „byczo nastawieni”?

Pan Crow odmówił komentarza w sprawie tajnych ocen, ale powiedział, że Irańczycy uważają, że mają silniejszą pozycję z kilku powodów. Po pierwsze, dodał, dawniej podzielone kierownictwo Iranu jest teraz bardziej zjednoczone, a wewnętrzna opozycja została uciszona. Iran nadal posiada również zapasy pocisków rakietowych i dronów.

Wydaje się również, że władze Iranu lepiej rozumieją, jak sprawować kontrolę nad Cieśniną Ormuz, przez którą przed wojną przepływała jedna piąta światowych zasobów ropy naftowej.

W ostatnim zdaniu artykułu „rząd Iranu” można by w zasadzie zamienić na „rząd USA”:

Spór o to, kto ponosi większe straty gospodarcze w ujęciu ogólnym i długoterminowym, ożywiła dzisiejsza wiadomość, że cena ropy Brent po raz pierwszy od lipca wzrosła do ponad 100 dolarów za baryłkę:

Wielu ekspertów przewiduje teraz nadchodzącą katastrofę związaną z dieslem, zwłaszcza że w środę jego cena podobno osiągnęła 5,94 dolara :

Patrick De Haan@ GasBuddyGuy PILNE:

wkrótce zostanie napisana historia oleju napędowego. 6 USD/galon w skali kraju — nigdy wcześniej nie widziane, za kilka dni, już w przygotowaniu, nieuniknione.

19:02 · 9 września 2026 · 405 tys. wyświetleń

194 odpowiedzi · 1,07 tys. repostów · 6,12 tys. polubień

=========================================

Jak Trump zareagował na wszystkie najnowsze wydarzenia, w tym brutalne irańskie ataki na bazy i aktywa USA? Zobacz poniżej:

Były dowódca amerykańskiego CENTCOM i były dyrektor CIA David Petraeus przyznał mimochodem, że bazy USA we wschodniej części Zatoki Perskiej „nie są już opłacalne”:

Could not load video.

Tymczasem FT donosi, że „największe narody morskie świata” ostrzegają, iż cała globalna żegluga zaczyna się rozpadać z powodu bezprawia będącego wynikiem rozpadu tak zwanego porządku opartego na zasadach (Ruse Based Ordure):

https://www.ft.com/content/c6517e52-b855-487c-8408-7071936cf3b0

Największe państwa morskie świata ostrzegają, że zasady regulujące światową żeglugę ulegają rozpadowi,zakłócane przez wojny i rosnącą flotę cieni, która działa poza zachodnim nadzorem.

Sektor żeglugowy od dziesięcioleci chroniony jest przepisami gwarantującymi swobodną żeglugę i neutralność statków handlowych, jednak załamanie się tych zasad stwarza poważne ryzyko dla handlu światowego, jak twierdzi grupa 18 supermocarstw żeglugowych.

Ciekawe, jak próbują to przedstawić powyżej, gdy w rzeczywistości duże konsorcjum wydaje się pośrednio zrzucać winę na USA i ich kolesi:

Oświadczenie jest pierwszą publiczną interwencją CSG od czasu jej powstania ponad 60 lat temu. Do grupy należą Grecja, Singapur, Dania, Japonia, Kanada, Wielka Brytania, Holandia i Korea Południowa.

„Szlaki żeglugowe stają się coraz częściej instrumentami nacisku i ryzyka” –ostrzega CSG, dodając, że ostatnie wydarzenia pokazują, jak „kruchy” może być system handlu morskiego.

Kto zamienia morza w instrumenty nacisku ? Agresorzy z Zachodu, którzy wykorzystali ubezpieczenie Lloyd’s jako broń do ostracyzmu wobec każdego państwa sprzeciwiającego się narzuconemu imperializmowi? Która strona agresywnie i nielegalnie dokonuje abordaży i zatrzymuje statki, czego dowodem są cotygodniowe ataki na statki rosyjskie w ostatnim czasie?

Ilekroć Zachód nadużywa i łamie zasady na swoją korzyść, traktuje się je po prostu jako „część gry” – rodzaj „nabytych praw” geopolitycznych. Ale kiedy inne państwa zaczynają wyrównywać szanse, stosując ten sam zestaw „niepisanych zasad”, które przysługują jedynie uprzywilejowanym państwom Zachodu, nagle największe, najstarsze i najbardziej poważane konsorcja świata muszą krzyczeć: „Ale prawa ogrodu i dżungli nie są zamienne!”.

Artykuł kończy się stwierdzeniem, że bunt zrodzony z przestępczej hipokryzji Zachodu doprowadził do tego, że światowa „flota cieni” – należąca głównie do Rosji i Iranu – rozrosła się do jednej piątej wielkości całej globalnej floty tankowców:

Jednocześnie sankcje USA, UE i Wielkiej Brytanii nałożone na Rosję i Iran spowodowały gwałtowny wzrost floty tankowców-cieni, która obecnie liczy ponad 1500 jednostek, według TankerTrackers.com, co stanowi prawie jedną piątą światowej floty tankowców. Prawie wszystkie z nich nie posiadają tradycyjnych polis ubezpieczeniowych.

Zachód powinien uważać, by nie prowokować dalej całego świata. W tym tempie „cień” może wkrótce urosnąć do rozmiarów przewyższających to, co go rzuca – a wtedy sam Zachód może zostać zredukowany do swego rodzaju zwiędłego królestwa cieni, daremnie machającego rękami w obliczu wschodzącego świtu Wschodu.

Ten ponury pajac w Białym Domu: Jeśli Republikanie utrzymają Kongres, obiecuje Amerykanom po 5 tys. dolarów

Opublikowany 2026-09-10 przez Mirosław Dakowski

Trump ma sposób na wyborców? Jeśli Republikanie utrzymają Kongres, obiecuje Amerykanom po 5 tys. dolarów

pch24/trump-ma-sposob-na-wyborcow-jesli-republikanie-utrzymaja-kongres-obiecuje-amerykanom-po-5-tys-dolarow

mid-epa13227443(3).jpg — fot. PAP/EPA/ALBERT PENA

– Jeśli Republikanie wygrają w Izbie Reprezentantów i Senacie Stanów Zjednoczonych (…) ze względu na naszą niesamowitą siłę i ekonomiczny sukces, wydam dywidendę każdemu dorosłemu obywatelowi w Stanach Zjednoczonych Ameryki w kwocie 5 tys. dol. – zadeklarował Donald Trump na konwencji wyborczej Republikanów w Dallas 9 września. Nie podał jednak szczegółów swojego planu.

Zdaniem Trumpa zaplanowane na listopad wybory połówkowe w USA to wybór między dobrem i złem. Partię Demokratyczną nazwał „głupkokratami” oraz oskarżył jej przedstawicieli o sprzyjanie komunizmowi. Jego zdaniem zwycięstwo Demokratów oznaczałoby zahamowanie rozwoju kraju, a także ideologiczne zmiany w szkołach, w tym nakłanianie uczniów do lektury dzieł Lenina i Stalina.

– Za 55 dni Amerykanie pójdą do urn w jednych z najważniejszych wyborów w naszej historii. Twój głos zadecyduje, czy nasz kraj potknie się na starcie kolejnych 250 lat, czy też ruszy naprzód i nigdy nie będzie oglądał się w tył – powiedział amerykański prezydent. – Pokonamy komunizm w Ameryce i zagłosujemy na amerykańską wolność – dodał.

Prezydent podkreślał również swoje dotychczasowe dokonania. Przekonywał, że podczas jego rządów do USA nie przedostał się żaden nielegalny imigrant, a w najbliższym czasie z kraju ma zostać usunięta znaczna część osób, które już przebywają tam nielegalnie.

Trump kpił przy tym z krytyki ze strony „głupich i słabych” Demokratów oraz ich obaw związanych z rosnącymi kosztami życia oraz konfliktem z Iranem. Problemy dotyczące wysokich cen określił mianem „szwindlu”, zapewniając, że Stany Zjednoczone odnoszą sukcesy i ostatecznie zwyciężą.

W żartobliwym tonie zapowiedział również, że cieśnina Ormuz mogłaby w przyszłości nosić nazwę „cieśniny Trumpa”. – W końcu powinienem coś z tego mieć – stwierdził.

Odbywająca się w Dallas konwencja wyborcza Republikanów jest pierwszym tego rodzaju spotkaniem polityków partii organizowanym przed wyborami połówkowymi, czyli przypadającymi na połowę kadencji prezydenta. Dotychczas tego typu konwencje organizowano wyłącznie w latach wyborów prezydenckich.

Źródło: PAP

Czy możliwy jest kolejny atak pod fałszywą flagą na skalę 11 września, biorąc pod uwagę rosnącą desperację Trumpa i Netanjahu?

Opublikowany 2026-09-09 przez Mirosław Dakowski

Czy możliwy jest kolejny atak pod fałszywą flagą na skalę 11 września, biorąc pod uwagę rosnącą desperację Trumpa i Netanjahu?

Kevin Barrett 9 września 2026 r. uncutnews-ch/ist-ein-weiterer-anschlag-vom-typ-false-flag-im-ausmass-des-11-september-moeglich-da-trump-und-netanjahu-immer-verzweifelter-werden

Autorstwa Kevina Barretta

. Ludobójcza organizacja syjonistyczna jest w kryzysie. Jej poplecznik z syndykatu Epsteina, Trump, daleko traci w sondażach. A wojna Izraela z Iranem, prowadzona z pomocą uprowadzonych sił zbrojnych USA, przeradza się w katastrofalną klęskę.

USA muszą zakończyć wojnę z Iranem i powstrzymać rozlew krwi. Sojusznicy Ameryki są największymi ofiarami powoli rozwijającego się załamania gospodarczego spowodowanego blokadą eksportu ropy naftowej i nawozów z Azji Zachodniej przez państwa Osi Oporu.

W Azji Japonia, Korea Południowa i Tajwan niemal wyczerpały swoje strategiczne rezerwy energetyczne. A w Europie, której gospodarka przemysłowa została sparaliżowana przez zniszczenie gazociągu Nord Stream przez USA, niedobory energii związane z zamknięciem Cieśniny Ormuz pogarszają sytuację. Europa coraz bardziej zmaga się z eskalacją niedoborów oleju napędowego, paliwa lotniczego i oleju opałowego.

Wasale Ameryki w Azji Zachodniej znajdują się w równie tragicznej sytuacji. Kruche gospodarki Jordanii i Egiptu ucierpiały z powodu niedoborów nawozów i rosnących kosztów energii. Oczywiście, amerykańscy niewolnicy petrodolara – ZEA, Kuwejt, Bahrajn, Arabia Saudyjska i Katar – są gospodarczo duszeni przez kontrolę Osi Oporu nad Ormuz i Bab al-Mandab.

Jeśli te coraz bardziej zdesperowane kraje spróbują żyć z oszczędności, spieniężając swoje obligacje amerykańskie, rynek obligacji załamie się. Bańka spekulacyjna, złożona z ogromnych inwestycji bez znaczącego zwrotu, pęknie. Nastąpi ekonomiczny Armagedon.

A potem jest problem petrodolara. Bazy amerykańskie w tych krajach zostały zdewastowane przez irańskie ataki dronów i rakiet, a większość z nich została praktycznie opuszczona. Jeśli Amerykanie nie poczynią bolesnych ustępstw wobec Iranu, zostaną oni całkowicie wypędzeni z regionu. Zagraża to petrodolarowi – a wraz z nim globalnemu pierścieniowi amerykańskich baz, finansowanemu z „niezwykłego przywileju”, który pozwala amerykańskim oligarchom drukować nieograniczone ilości pieniędzy i zmuszać świat do ich akceptacji.

Stany Zjednoczone stoją zatem przed wyborem: poddać się Iranowi i ograniczyć szkody wyrządzane jego imperium, czy też eskalować konflikt w kierunku apokaliptycznej zagłady. Z perspektywy USA, kapitulacja z jednoczesnym ogłoszeniem zwycięstwa jest zdecydowanie najlepszą opcją.

Ale Izraelczycy widzą to inaczej. Dla nich wojna z Iranem to kwestia przetrwania. Jeśli USA się poddają, a Iran wyjdzie z tego silniejszy niż kiedykolwiek, powstanie odradzająca się oś oporu – dokładnie w momencie, gdy globalna i amerykańska opinia publiczna zdecydowanie zwróci się przeciwko „ludobójczemu bytowi”. To nie tylko położy kres niekończącemu się ekspansjonizmowi projektu „Wielkiego Izraela”, ale prawdopodobnie doprowadzi również do wyzwolenia całej okupowanej Palestyny.

Historycznie rzecz biorąc, straszne rzeczy dzieją się, gdy „Izrael” dostrzega egzystencjalne zagrożenie, a USA pozostają obojętne. W 1963 roku prezydent USA Kennedy obiecał wstrzymać izraelski program zbrojeń nuklearnych. Ojciec założyciel Izraela, Ben Gurion, oburzony nieustępliwością Kennedy’ego, zrezygnował z funkcji premiera w czerwcu 1963 roku i w dużej mierze zniknął z życia publicznego. Źródła kontrolowane przez syjonistów, takie jak Gemini, twierdzą, że Ben Gurion „poświęcił się spokojnemu życiu poświęconemu studiom i pisaniu”. Jednak wielu historyków, w tym Michael Collins Piper i Laurent Guyénot, uważa, że Ben Gurion ukrył się, aby poświęcić się planowaniu zamachu na Kennedy’ego. Po zamachu stanu przeciwko JFK, Lyndon Johnson, izraelski poplecznik, dał zielone światło syjonistycznej broni jądrowej, wojnie ekspansjonistycznej w 1967 roku, a nawet próbie zabójstwa 293 amerykańskich marynarzy na pokładzie USS Liberty.

Jeszcze gorsze rzeczy wydarzyły się w 2001 roku, kiedy amerykańska obojętność wobec projektu Wielkiego Izraela pozwoliła syjonistycznemu tworowi zmierzać ku katastrofie. Gospodarka Izraela była w ruinie z powodu krachu internetowego, osadnicy wyjeżdżali zamiast przybywać, a stały napływ bojowników ruchu oporu i męczenników zamieniał życie w piekło dla tych osadników, którzy zdecydowali się zostać. Prognozy demograficzne wskazywały, że syjonizm był skazany na zagładę, podczas gdy region coraz bardziej jednoczył się przeciwko ludobójczemu tworowi – częściowo dzięki rosnącej islamskiej gorliwości i solidarności.

„Izrael” odpowiedział, przeprowadzając ataki pod fałszywą flagą z 11 września na Amerykę. Masakra World Trade Center i Pentagonu, fałszywie przypisana muzułmanom, wciągnęła Amerykę w wojnę mającą na celu zniszczenie „siedmiu krajów w ciągu pięciu lat” – a mianowicie siedmiu państw, które Izrael uważał za swoich wrogów. Wywołało to również wielopokoleniową falę „permanentnej islamofobii”, która służyła długoterminowym interesom Izraela.

Zamachy stanu związane z zamachem stanu JFK i 11 września ilustrują gotowość Izraela do użycia spektakularnej przemocy wobec Stanów Zjednoczonych, aby zapobiec temu, co postrzega jako kryzysy egzystencjalne. Dziś zbliżająca się klęska w izraelsko-amerykańskiej wojnie z Iranem stanowi dla Izraela matkę wszystkich kryzysów egzystencjalnych. Spektakularny krwawy atak na terytorium amerykańskie, przypisywany Iranowi, mógłby popchnąć Stany Zjednoczone dokładnie w kierunku eskalacji, której Izrael rozpaczliwie pragnie.

Zabić Trumpa?

Izrael mógłby zamordować Trumpa i zrzucić winę za to na Iran. Okrzyki oburzenia w mediach – „musimy dokończyć dzieło, które rozpoczął nasz upadły prezydent Trump” – mogłyby nawet skłonić opinię publiczną USA do poparcia inwazji lądowej na Iran.

Izrael wyraźnie utorował drogę do tego scenariusza. Netanjahu konsekwentnie terroryzował Trumpa twierdzeniami, że Irańczycy czają się za każdym krzakiem, czekając, by go zabić. Ostatnio sfabrykowane przez Izrael twierdzenie, że Iran planuje zestrzelić Air Force One, przekonało Trumpa do wymknięcia się z samolotu w kontenerze cateringowym, pozostawiając na pokładzie swoich doradców i przedstawicieli prasy jako przynętę dla pocisków antytrumpowskich.

Tchórzliwy amerykański prezydent wielokrotnie groził, że jeśli zabije Iran, zostanie on „zmieciony z powierzchni ziemi”, „wysadzony w powietrze” lub „zdziesiątkowany i zniszczony”. W wyjątkowo niespójnym tweecie Trump wykrzyknął:

„1000 pocisków jest załadowanych i wycelowanych w Islamską Republikę Iranu, a tysiące kolejnych natychmiast pójdą w ich ślady, jeśli rząd Iranu spełni swoją groźbę, ogłoszoną w wielu częściach świata, dotyczącą zamachu lub próby zamachu na urzędującego prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki – w tym przypadku MNIE! Rozkazy zostały już wydane, a armia USA jest gotowa, chętna i zdolna do całkowitego zniszczenia i zniszczenia całego terytorium Iranu w ciągu jednego roku – z możliwością przedłużenia – Chwała Allahowi!”.

W tych i wielu innych podobnych wypowiedziach Trump zdaje się wręcz błagać Izraelczyków, aby go zabili i obwinili za to Iran! Czy prezydent USA naprawdę jest taki głupi?

Twierdzę, że Trump wydaje się cierpieć na osobliwą formę syndromu sztokholmskiego, diagnozę psychiatryczną opisującą, jak więzień lub oprawca rozwija bezmyślną, niewolniczą więź lojalności lub uczucia do swojego porywacza lub oprawcy. W tym przypadku agresywnym porywaczem jest Izrael, który prowadzi z Trumpem kompromat w stylu Epsteina. Ale to nie tylko szantaż: cała kariera Trumpa polegała na byciu przykrywką dla żydowskiej przestępczości zorganizowanej. Jego hotele i kasyna służyły jako miejsca prania brudnych pieniędzy, arena oszustw i spekulacji. Jego programy telewizyjne, w tym konkursy piękności Miss Teen USA, Miss USA i Miss Universe, miały żydowskich gangsterów kalibru Epsteina jako producentów. Jest powód, dla którego szefowie „Kosher Nostry”, Jared Kushner i Steve Witkoff, działają jak marionetki Trumpa. I jest powód, dla którego Netanjahu dzierży klucze do Białego Domu i może wkraczać do środka i wszczynać wojny, kiedy tylko zechce.

Trump czuje się tak przestraszony i bezradny w rękach Izraela i jego żydowskiej mafii, że rekompensuje to sobie tyradami o tym, że Iran chce go zabić – chociaż tak naprawdę wie głęboko, i być może nie do końca świadomie, że to Izrael może go zabić w każdej chwili i najprawdopodobniej zrobi to, kiedy tylko będzie mu to odpowiadało.

Tyradząc o wyimaginowanych irańskich zabójcach, dotknięty syndromem sztokholmskim Trump łudzi się, że zadowala swoich izraelskich porywaczy, a może nawet zasłużył na ich łaskę.

Władza Izraela nad Trumpem i jego zdolność do zabijania go z własnej woli zostały zademonstrowane nie tylko przez syjonistyczne zabójstwo (syjonistycznego) pilnie strzeżonego Charliego Kirka, ale także przez co najmniej dwa z trzech domniemanych zamachów na pomarańczowego pawiana. Elementy proizraelskie w zespole ochrony Trumpa prawdopodobnie były zamieszane w dwa ewidentnie sfingowane ataki na Trumpa: nagłośniony na całym świecie incydent z „obcięciem uszu” w Butler w Pensylwanii oraz farsę związaną z kolacją korespondentów Białego Domu. Ponieważ brak miejsca na szczegółową analizę, prosimy o zapoznanie się z filmami dokumentalnymi Johna Hankeya „Trump in the Crosshairs” (o Butlerze) i „Hoax: The White House Correspondents’ Dinner”.

Uwaga, spoiler: Jest aż nadto oczywiste, że Trump skrupulatnie przećwiczył swój występ w Butler w Pensylwanii i że był równie dobrze przygotowany na zainscenizowany strzał podczas kolacji korespondentów, który spokojnie zniósł z porozumiewawczym uśmiechem, podczas gdy inni, w tym jego żona Melania, wpadli w panikę. Funkcjonariusze Mossadu w zespole ochrony Trumpa, którzy zorganizowali te wydarzenia, niewątpliwie filmowali próby Trumpa. Gdyby Trump kiedykolwiek im nie posłuchał, mogliby upublicznić nagrania, na których ćwiczy rzucanie się na ziemię, otwieranie kapsułki z krwią do wrestlingu i oznaczanie sobie ucha i twarzy czerwonymi smugami, a następnie – wbrew wszelkim przepisom Secret Service – zeskakuje na równe nogi, grożąc pięścią przed flagą, podczas gdy współwinni fotoreporterzy stoją w gotowości i krzyczą: „Walcz, walcz, walcz!”.

Jednakże, ponieważ Trump jest tak żałosnym niewolnikiem – podczas gdy jego potencjalny następca, J.D. Vance, z podejrzliwością patrzy na „wojnę z Iranem w imieniu Izraela” – Izraelczycy raczej nie zamordują swojego najlepszego agenta USA w historii. Zamiast tego mogliby zainscenizować „nieudany” zamach na życie Trumpa za pomocą „irańskiego drona”. Albo mogliby zdetonować radioaktywną „brudną bombę” w Waszyngtonie lub innym prominentnym miejscu, mając nadzieję, że sfingowany irański „atak nuklearny na Amerykę” sprowokuje nuklearny odwet. Z kontrolowanym przez Izrael szaleńcem Trumpem u władzy, mogliby z powodzeniem spełnić to życzenie. Albo mogliby przeprowadzić niszczycielski cyberatak na amerykańską infrastrukturę, wywołując taki chaos, że zdezorientowani, przestraszeni i rozgniewani Amerykanie staliby się podatni na medialną propagandę obwiniającą Iran i wzywającą do inwazji USA. Połączenie powyższych elementów – „brudnej bomby” plus cyberatak plus sfingowany zamach na Trumpa – mogłoby zmaksymalizować chaos i jego wpływ na amerykańską opinię publiczną.

Taka operacja mogłaby mieć na celu stworzenie stanu wyjątkowego, dając Trumpowi pretekst do odwołania wyborów i ogłoszenia się dożywotnim prezydentem, czym coraz częściej grozi. Ten scenariusz idealnie wpisuje się w ruch „End Democracy”, na którego czele stoi syjonistyczny, tech-faszystowski oligarcha Peter Thiel i jego główny ideolog Curtis Yarvin. Rozwiązałoby to również największy problem Trumpa: jak przetrwać wybory w 2026 roku i uniknąć impeachmentu oraz więzienia, pomimo skrajnej niepopularności jego samego i jego partii.

Ale czy Amerykanie daliby się nabrać na kolejną masową operację pod fałszywą flagą?

Komentatorzy z głównego nurtu mediów, tacy jak Tucker Carlson, Candace Owens i Young Turks, coraz częściej wyrażają podejrzenia co do udziału Izraela w zamachu na JFK, operacji pod fałszywą flagą przeciwko USS Liberty, atakach z 11 września, zabójstwie Butlera i zabójstwie Charliego Kirka.

Te i inne głosy niemal krzyczą z dachów, że Izrael jest zdolny do mordowania amerykańskich prezydentów i tysięcy amerykańskich cywilów, jednocześnie wykorzystując kontrolę nad mediami głównego nurtu, by wpędzić naród w wojnę.

Biorąc pod uwagę rosnącą świadomość społeczną na temat izraelskiego zaangażowania w zamachy stanu na Kennedy’ego i 11 września, a także inne okrucieństwa, a także ogromną niepopularność wokół ludobójstwa Izraela w Strefie Gazy, syjoniści ryzykowaliby najpoważniejszą falę krytyki, gdyby przeprowadzili kolejny spektakularny atak pod fałszywą flagą na Amerykę. Jednak biorąc pod uwagę ich arogancką pogardę dla Gojim i ich często demonstrowaną zdolność do unikania kary za gigantyczne zbrodnie, takiego scenariusza nie można wykluczyć.

Źródło: Czy możliwa jest kolejna fałszywa flaga na skalę 11 września, skoro Trump i Netanjahu są coraz bardziej zdesperowani?

„Nieproporcjonalne reakcje”: Ostrzeżenie Iranu dla USA i reżimów Zatoki Perskiej

Opublikowany 2026-09-09 przez Mirosław Dakowski

„Nieproporcjonalne reakcje”: Ostrzeżenie Iranu dla USA i reżimów Zatoki Perskiej

uncut-news.ch 9 września 2026 r. uncutnews-ch/unverhaeltnismaessige-antworten-irans-warnung-an-die-usa-und-die-golf-regime

W wywiadzie dla Trends Journal profesor Seyed Mohammad Marandi z Uniwersytetu w Teheranie mówił o gwałtownej eskalacji konfliktu między Iranem a Stanami Zjednoczonymi. Po ponad sześciu miesiącach wojny, którą Marandi przypisuje Trumpowi, Netanjahu i ich regionalnym sojusznikom, Iran grozi atakami na tankowce i porty w Kuwejcie i Bahrajnie, atakami na bazy amerykańskie oraz strategią „nieproporcjonalnego” odwetu. Marandi uważa, że deeskalacja jest spóźniona i ostrzega przed poważnymi konsekwencjami dla państw Zatoki Perskiej i gospodarki światowej, które i tak już borykają się z problemami.

Zagrożenie dla tankowców i baz

Według doniesień tureckiej agencji prasowej Anadolu, irańska marynarka wojenna zagroziła atakami na tankowce w Kuwejcie i Bahrajnie w odpowiedzi na doniesienia o atakach USA. Marandi uważa, że nie jest to odosobniony incydent, lecz kolejny krok w szybko eskalującej sytuacji.

Stany Zjednoczone zerwały Memorandum of Understanding i rozpoczęły nową falę wojny gospodarczej. Sekretarz Skarbu Bessent oświadczył, że USA zamierzają „udusić” naród irański. Teheran przeszedł do ofensywy. USA zaatakowały następnie trzy tankowce – z oburzenia po utracie bezzałogowego pojazdu podwodnego oraz w odpowiedzi na irańskie ataki rakietowe na amerykańskie okręty. Iran planuje obecnie zmasowane ataki na amerykańskie bazy i tankowce w Kuwejcie i Bahrajnie.

Krótko przed wywiadem Marandi napisał na X, że jeśli Trump jeszcze bardziej zaostrzy sytuację, tankowce, statki i porty w Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Kuwejcie, Bahrajnie i Katarze nie będą już bezpieczne. Mieszkańcy tych krajów powinni przygotować się na mroczne czasy; Iran będzie bezkompromisowy. W wywiadzie powtórzył, że jest już za późno na deeskalację. Tej samej nocy siły irańskie zaatakują cele należące do dwóch z tych reżimów, a także bazy amerykańskie w regionie. Irańskie ataki będą dotkliwsze niż amerykańskie. Od teraz reakcje będą „nieproporcjonalne”. Celem było wywołanie głębokiego żalu w USA pod rządami Trumpa za prowadzenie tej wojny i zapobieżenie przyszłym atakom na Iran przez dziesięciolecia.

Złapany amerykański dron podwodny

Marandi dostrzega kluczowy sukces w przechwyceniu amerykańskiego bezzałogowego pojazdu podwodnego w Cieśninie Ormuz. Opisuje go jako najnowocześniejszą, najnowocześniejszą technologię. Stany Zjednoczone zbagatelizowały incydent, twierdząc, że był to pojazd drugiej generacji, pozbawiony najnowszych systemów. Marandi się z tym nie zgadza: to ogromna porażka dla Marynarki Wojennej USA i dla Trumpa. Iran przechwycił pojazd za pomocą walki elektronicznej. To pokazuje zarówno możliwości Teheranu, jak i to, kto tak naprawdę kontroluje Cieśninę Ormuz. Rosja i Chiny mogłyby skorzystać na analizie tego urządzenia.

Niestabilne państwa Zatoki Perskiej i niestabilna gospodarka światowa

Region i gospodarka światowa są znacznie bardziej narażone po miesiącach wojny niż na początku. Sprzymierzone z USA reżimy w Kuwejcie, Bahrajnie, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Katarze i Arabii Saudyjskiej stoją teraz na jeszcze bardziej niepewnym gruncie. Jeśli obecna tendencja się utrzyma, globalna gospodarka ucierpi znacznie mocniej niż wcześniej.

Marandi bezpośrednio łączy eskalację działań militarnych ze szlakami naftowymi. Ataki na tankowce i porty Zatoki Perskiej dodatkowo nadwyrężyłyby rynek energetyczny, a tym samym i tak już nadwyrężoną gospodarkę światową.

Negocjacje: „Bierzesz albo odrzucasz”

Zapytany o pole manewru dyplomatycznego, Marandi odwołuje się do rozmów między czołowym irańskim dyplomatą a jego japońskim odpowiednikiem. Teheran nalega, aby Stany Zjednoczone powróciły do pierwotnie uzgodnionego memorandum i w pełni je wdrożyły – zgodnie z interpretacją Iranu. Obejmuje to zakończenie wojny w Strefie Gazy, zakończenie okupacji Libanu i zaprzestanie wszelkich wojen w regionie. Nie będzie żadnych ustępstw. To sytuacja typu „bierz albo odpuść”.

Retoryka Trumpa dotycząca 11 września i kontrnarracja Marandiego

Na krótko przed rocznicą ataków z 11 września Trump oświadczył w Waszyngtonie, że wojna toczy się, ponieważ pewien naród pragnął i prawie posiadł broń jądrową; Iran nigdy nie będzie miał broni jądrowej. Marandi uważa, że powiązanie z 11 września jest przewidywalne, ale nieścisłe.

Stany Zjednoczone twierdziły, że to Al-Kaida przeprowadziła ataki. Jednocześnie Al-Kaida była szkolona i finansowana przez Stany Zjednoczone oraz regionalnych sojuszników, w tym Arabię Saudyjską. Dziesięć lat po 11 września Stany Zjednoczone współpracowały z Al-Kaidą, obalając rządy w Libii i Syrii, a ostatecznie osadziły w Syrii przywódcę Al-Kaidy. Jake Sullivan napisał do Hillary Clinton w 2012 roku, że Al-Kaida jest „po naszej stronie” w Syrii. Dla Irańczyków rodzi to fundamentalne pytania dotyczące oficjalnej narracji o 11 września – w tym o tzw. „tańczących Izraelczykach”, zawaleniu się budynku bez bezpośredniego trafienia i innych okolicznościach. Al-Kaida jest wrogiem Iranu, ale sojusznikiem USA – pomimo 11 września.

Ten fragment odzwierciedla poglądy Marandiego i stanowi część jego argumentacji politycznej, a nie niezależne oświadczenie wydarzeń historycznych.

Żadnego stagnacji, ale wyraźnej eskalacji.

Zapytany, czy sytuacja utknęła w schemacie sporadycznych ataków i kontrposunięć, a Cieśnina Ormuz pozostaje faktycznie pod kontrolą Iranu, Marandi odpowiedział jednoznacznie: Kraj zmierza w kierunku wyraźnej i szybkiej eskalacji. Oświadczenia Trumpa, Hegsetha, a ostatnio Sekretarza Skarbu, wskazywały, że Stany Zjednoczone zamierzają kontynuować wojnę z zapowiadaną intensywnością. W takim przypadku szkody dla światowej gospodarki wzrosłyby znacznie szybciej niż dotychczas.

Wniosek według interpretacji Marandiego

Profesor Marandi opisuje fazę, w której Iran przejął inicjatywę: przechwycenie amerykańskiego okrętu podwodnego, zapowiedź nieproporcjonalnego odwetu oraz zagrożenie dla tankowców uderzeniowych i infrastruktury państw Zatoki Perskiej, a także baz amerykańskich. Uważa, że deeskalacja została zignorowana. Jego zdaniem dyplomatyczne podejście Teheranu jest maksymalistyczne i związane z pierwotnym porozumieniem oraz regionalnymi rezolucjami wojennymi.

Jednocześnie ostrzega, że kruche reżimy w Zatoce Perskiej i i tak już napięta gospodarka światowa raczej nie przetrwają kolejnej eskalacji bez szwanku. Czy zapowiedziane nocne ataki zmaterializują się na skalę, którą nakreśla, dopiero się okaże; jego przesłanie do Waszyngtonu i stolic sojuszniczych w Zatoce Perskiej jest jednoznaczne: od teraz Iran będzie reagował ostrzej niż ataki drugiej strony.

Przyznają: Ukraina przegrywa wojnę, a strategia Europy zawiodła

Opublikowany 2026-09-09 przez Mirosław Dakowski

Getty Images za pośrednictwem Spectator

Przyznają: Ukraina przegrywa wojnę, a strategia Europy zawiodła.

uncut-news.ch 9 września 2026 r. uncutnews-ch/sie-geben-es-zu-die-ukraine-verliert-den-krieg-und-europas-strategie-ist-gescheitert

Przez lata zachodnie stolice donosiły, że Rosja jest osłabiana sankcjami, Ukraina wzmacniana dostawami broni, a zwycięstwo militarne Kijowa jest tylko kwestią czasu. Teraz, spośród wszystkich publikacji, brytyjski „ Spectator” wyciąga druzgocący wniosek . „Ukraina przegrywa wojnę” – pisze Owen Matthews, zastępca redaktora naczelnego magazynu i autor książki o wojnie Putina. Jego analiza nie jest rosyjską historią sukcesu, lecz rozliczeniem z polityką Zachodu.

Obietnice Zachodu spotykają się z rzeczywistością.

Matthews dostrzega trzy trzeźwiące wnioski z niedawnych rozmów Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera w Moskwie i Kijowie: Putin nie porzucił swoich celów wojennych, Trump nie ma nowego planu pokojowego poza porozumieniem na warunkach rosyjskich, a Kijowowi kończą się pieniądze, żołnierze i amunicja przeciwlotnicza.

Inicjatywa dyplomatyczna nie przyniosła przełomu. Podczas gdy Waszyngton mówi o korzyściach ekonomicznych płynących z zakończenia wojny, Zełenski określa walkę o Donbas jako wojnę o przetrwanie.

Szczególnie niepokojące są wydarzenia w wojsku. Rosja coraz częściej rozmieszcza szybsze i bardziej precyzyjne drony szturmowe, opracowuje ekonomiczne systemy pocisków manewrujących i zwiększa produkcję pocisków balistycznych. Ukraiński doradca ds. technologii obronnych, Serhij Bieskrestnow, ostrzega, że ataki stały się silniejsze niż obrona. Nie oczekuje się, że Ukraina otrzyma tej zimy wystarczającą liczbę pocisków, aby w pełni chronić swoje miasta.

Sankcje, broń, dyplomacja: potrójna porażka

Prawdziwą bombą artykułu jest jednak krytyka Europy przez Matthewsa. Mówi on o potrójnej porażce: Sankcje ogłoszono z wielką pompą, podczas gdy rosyjskie zakupy energii były kontynuowane; ważne systemy uzbrojenia zostały wstrzymane z obawy przed eskalacją lub ze względu na własne interesy obronne Europy; a przede wszystkim Europa odmówiła poważnego rozważenia negocjacji z Moskwą, jednocześnie nieustannie zachęcając Ukrainę do walki.

Matthews podważa w ten sposób centralną strategię wojenną Zachodu. Powtarzane obietnice wspierania Kijowa „tak długo, jak będzie to konieczne” i „z wszelkimi niezbędnymi środkami” określa jako zasadniczo mylące. Zachód, jak twierdzi, wzbudził oczekiwania, których nie był w stanie spełnić. Jednocześnie nie zdołał sparaliżować gospodarczo Rosji i nie wypracował żadnej alternatywy dyplomatycznej.

Oto zasadnicza sprzeczność: Europa obiecała Ukrainie długą wojnę, aż do zwycięstwa, nie przedstawiając jednak środków umożliwiających osiągnięcie tego zwycięstwa – i nie przedstawiając przekonującego planu na wypadek niepowodzenia tej strategii.

Kijowowi grozi przedstawienie rachunku.

Matthews spodziewa się, że wyczerpanie sił zbrojnych wkrótce pogłębi kryzys finansowy. Wskazuje na zbliżający się deficyt budżetowy w wysokości 26 miliardów euro, pomimo że UE udzieliła już pożyczki w wysokości 90 miliardów euro. Do tego dochodzą niedobory kadrowe, niedobór amunicji przeciwlotniczej i ostra zima. Przytoczone w artykule kwoty budżetowe pochodzą od autora; ich dokładne kwoty wymagałyby weryfikacji w aktualnych ukraińskich dokumentach budżetowych.

W kraju również opisuje rząd pod rosnącą presją. Skandale korupcyjne, śledztwa przeciwko wysoko postawionym urzędnikom, konflikty między służbami bezpieczeństwa i spadające zaufanie do Zełenskiego zaostrzyły sytuację. Matthews powołuje się na śledztwo „New York Timesa” , które wykazało, że w 2024 roku stracono około 1,2 miliarda dolarów z powodu zawyżonych cen i korupcyjnych kontraktów wojskowych.

Niewygodne pytanie: O co nadal walczymy?

„ The Spectator” stawia zatem pytanie, które od dawna uznawane jest za niepożądane w polityce europejskiej: jaki jest realistyczny cel kontynuowania tej wojny, jeśli nie przewiduje się ani zwycięstwa militarnego, ani załamania gospodarczego Rosji?

Matthews twierdzi, że każda nowa oferta pokojowa dla Kijowa była gorsza od poprzedniej. Obawia się, że Rosja jeszcze bardziej wzmocni swoją pozycję militarną, zmuszając Ukrainę do negocjacji na jeszcze bardziej niekorzystnych warunkach. Europa wciąż mówi o wsparciu, ale brakuje jej konkretnego planu, jak uratować Ukrainę, znacząco osłabić rosyjską gospodarkę lub złamać wolę wojny Putina.

Nie oznacza to, że całkowity upadek Ukrainy jest nieuchronny ani że Rosja osiągnie wszystkie swoje cele wojenne. Moskwa ponosi również ogromne koszty, a dalszy rozwój wydarzeń pozostaje niepewny. Analiza Matthewsa jasno jednak pokazuje, że dotychczasowa strategia Zachodu nie spełniła własnych obietnic.

Polityczne straty są druzgocące: wydano miliardy, setki tysięcy ludzi zginęło lub zostało rannych, całe regiony zostały zniszczone – a teraz czołowy brytyjski magazyn przyznaje, że Ukraina przegrywa wojnę.

Pytanie nie brzmi już tylko, jak długo Kijów wytrzyma. Pytanie brzmi również, jak długo europejskie rządy zamierzają trzymać się strategii, której porażki same coraz częściej przyznają.

Źródło: Ukraina przegrywa wojnę

Posty Trumpa kontra rzeczywistość: Berletic wyjaśnia strategię stojącą za atakami USA

Opublikowany 2026-09-08 przez Mirosław Dakowski

Posty Trumpa kontra rzeczywistość: Berletic wyjaśnia strategię stojącą za atakami USA

uncut-news.ch 7 września 2026 r. uncutnews-ch/trump-posts-versus-realitaet-berletic-erklaert-die-strategie-hinter-den-us-schlaegen

Brian Berletic o konflikcie z Iranem:

Odwet, nadmierna potęga USA i wyścig o świat wielobiegunowy.

W obszernej rozmowie z Dannym Haiphongiem, komentator geopolityczny Brian Berletic (The New Atlas) analizuje niedawne irańskie ataki odwetowe na jednostki marynarki wojennej USA, ograniczenia amerykańskiej potęgi militarnej oraz nadrzędne cele Waszyngtonu. Były żołnierz piechoty morskiej USA łączy wojnę z Iranem z konfliktami na Ukrainie, militaryzacją Azji i wzrostem potęgi Chin. Jego główne przesłanie: Należy patrzeć na szerszy obraz, a nie izolować poszczególne bitwy.

Ostatnie wydarzenia – irańskie ataki rakietowe na amerykański lotniskowiec i niszczyciel, a także amerykańskie ataki odwetowe na irańskie tankowce – są częścią konfliktu o Cieśninę Ormuz, który trwa od lutego 2026 roku. Stany Zjednoczone zaprzeczają atakom na cele i twierdzą, że udało im się ich uniknąć; Iran twierdzi, że poniósł straty. Berletic postrzega to nie jako odosobnioną potyczkę morską, ale jako kolejną próbę Waszyngtonu mającą na celu zakłócenie przepływu energii.

Całościowy obraz: Imperium pod presją

Berletic podkreśla, że Stany Zjednoczone, jako nowoczesne globalne imperium, nie prowadzą izolowanych wojen, lecz raczej spójny system konfliktów. Niewielka grupa z własnymi interesami w Stanach Zjednoczonych kieruje polityką zagraniczną i wewnętrzną przede wszystkim w oparciu o zysk i władzę.

Wszystkie teatry działań – Iran, Ukraina jako wojna zastępcza przeciwko Rosji, militaryzacja regionu Azji i Pacyfiku oraz wpływy polityczne wywierane za pośrednictwem organizacji takich jak National Endowment for Democracy – służą temu samemu celowi: osłabieniu rywali i obronie jednobiegunowej hegemonii.

Zdolność Iranu do odwetu jest pozytywnym znakiem dla Teheranu. Pokazuje, że kraj ten jest w stanie przetrwać, bronić się i zwiększać koszty dla USA. Waszyngton osiąga w tym względzie granice swoich możliwości militarnych. Zapasy amunicji były już nadwyrężone przed 2022 rokiem z powodu konfliktu w Jemenie i wojny na Ukrainie; wojna z Iranem zaostrza ten problem. USA nie kończą amunicji, ale nie produkują jej wystarczająco szybko, aby sprostać zakrojonym na szeroką skalę kampaniom „szoku i przerażenia” z poprzednich dekad. Zamiast tego Waszyngton tymczasowo łagodzi konflikty, aby uzupełnić zapasy przed kolejną rundą eskalacji.

Wypowiedzi prezydenta Trumpa w Truth Social i wypowiedzi publiczne dotyczą przede wszystkim zarządzania percepcją. Ani administracja Trumpa, ani Bidena tak naprawdę nie dyktują polityki; po prostu kontynuują istniejącą politykę i prezentują ją opinii publicznej. Należy w dużej mierze zignorować słowa Trumpa i zamiast tego obserwować jego rzeczywiste zachowanie.

Energia, Ormuz i właściwy cel

Według Berletica, kluczowym motywem są zakłócenia w dostawach węglowodorów z Azji Zachodniej do Azji wschodniej, a w szczególności do Chin. Stany Zjednoczone od lat rozbudowywały potencjał eksportowy LNG – początkowo nieopłacalny ekonomicznie, ale wyraźnie planowany jako odpowiedź na „sporne drogi wodne” i wąskie gardła na morzu. Teraz ten plan jest wdrażany.

Cieśnina Ormuz służy jako dźwignia. Waszyngton urządza polityczny cyrk wokół „utrzymania jej otwartej” zamiast „zamknięcia”, podczas gdy prawdziwym celem jest globalny kryzys gospodarczy, który stłumi wzrost gospodarczy Azji. Gdyby Stany Zjednoczone otwarcie przyznały się do celowego zakłócania przepływu energii, spotkałyby się z międzynarodową reakcją. Dlatego Iran jest przedstawiany jako sprawca zakłóceń, mimo że to Waszyngton zainicjował konflikt. Jednocześnie Stany Zjednoczone zabezpieczają udziały w rynku i próbują wywierać presję na państwa azjatyckie, aby zawarły długoterminowe kontrakty na LNG z USA.

Istotną rolę odegrały interesy finansowe koncernów naftowych oraz cel wyeliminowania z rynków energetycznych konkurentów, takich jak Iran, Rosja i Chiny. Berletic wskazuje na ciągłość: Cel, omawiany w „New York Timesie” w 1992 roku, polegający na zapobieganiu pojawianiu się rywali, można odnaleźć niemal dosłownie w publikacjach współczesnych think tanków.

Granice władzy i strategia destrukcji

Stany Zjednoczone nie są w stanie dogonić Chin, ani pod względem przemysłowym, ani ekonomicznym. Wzrost Chin napędzany jest przez handel, import surowców i eksport towarów gotowych, a Chiny są najważniejszym partnerem handlowym dla większości krajów.

Reakcją Waszyngtonu nie jest więc konkurencja, lecz destabilizacja: odcięcie globalnych łańcuchów dostaw, przerwanie dopływu energii i surowców do Chin oraz polityczne blokowanie chińskiego eksportu (Huawei, samochody elektryczne).

Berletic ostrzega przed błędną interpretacją: nie wierzy, że Stany Zjednoczone są niepowstrzymane. Wręcz przeciwnie, od lat mówi o ostatecznym upadku imperium i wzroście wielobiegunowości. Niebezpieczeństwo tkwi w tym, że Waszyngton rozumie ten upadek i dlatego próbuje „zniszczyć wszystko”, aby znów wyjść z ruin jako najsilniejszy gracz.

Jednocześnie przyznaje, że strona wielobiegunowa poniosła straty. Upadek Syrii pod koniec 2024 roku zadał Iranowi i Rosji strategiczną porażkę i otworzył korytarz powietrzny dla ataków na Iran. W Libanie Izrael kontroluje obecnie duże obszary na północ od rzeki Litani, częściowo dzięki wspieranemu przez USA reżimowi w Damaszku. Hezbollah jest w gorszej sytuacji niż w 2006 roku. Rosja ponosi ogromne koszty w postaci zasobów i ofiar w konflikcie na Ukrainie. Każdy, kto liczy tylko zwycięstwa strony wielobiegunowej, nie rozumie istoty sprawy.

Przygotowania Chin i okno zamknięcia

Chiny od dziesięcioleci przygotowują się właśnie na taki scenariusz: okrążenie, podział wewnętrzny i zakłócenia w dostawach energii. Masowa ekspansja odnawialnych źródeł energii, energetyki jądrowej oraz Inicjatywa Pasa i Szlaku (w tym korytarze lądowe przez Pakistan i Iran) służą budowaniu odporności. Gdy ta infrastruktura osiągnie masę krytyczną, Waszyngton praktycznie nie będzie w stanie powstrzymać jej militarnie. Dlatego Stany Zjednoczone działają teraz z tym, co jeszcze mają – nawet kosztem własnych pełnomocników w Azji Zachodniej i Europie.

Berletic i Haiphong widzą „wielki wyścig”: Stany Zjednoczone próbują powstrzymać wzrost Iranu, zanim będzie za późno. Strona wielobiegunowa (Chiny, Rosja, Iran, BRICS, SCO) buduje równoległe szlaki handlowe i projekty integracyjne. Szlaki lądowe trudniej zablokować niż morskie. Dlatego presja na Iran jest nadal tak duża.

Zagrożenia nuklearne i ich podmioty pośredniczące

Obaj rozmówcy ostrzegali przed narastającą retoryką nuklearną w amerykańskich think tankach. Waszyngton mógłby działać za pośrednictwem podmiotów pośredniczących: Izraela jako filaru w Azji Zachodniej (z prawdopodobnym arsenałem nuklearnym i „opcją Samsona”), europejskich mocarstw nuklearnych przeciwko Rosji i potencjalnie Japonii przeciwko Chinom. Same Stany Zjednoczone pozostałyby chronione geograficznie. Bezpośrednia konfrontacja między mocarstwami nuklearnymi jest mało prawdopodobna, ale nie można wykluczyć wykorzystania podmiotów pośredniczących.

Świat wielobiegunowy stara się, aby transformacja przebiegała jak najspokojniej, aby uniknąć katastrofalnej eskalacji. Bezpośrednie ataki na terytorium USA byłyby kontrproduktywne. Zamiast tego celem jest zyskanie czasu, aż własna baza gospodarcza i przemysłowa stanie się nie do zdobycia.

Rola Zachodu

Berletic sceptycznie podchodzi do tego, czy populacja Zachodu może powstrzymać system od wewnątrz. Uważa, że ludzie są kształtowani przez propagandę od kołyski do grobu – sam wstąpił do armii amerykańskiej jako młody człowiek, zanim zdał sobie sprawę z rzeczywistości. Świat wielobiegunowy musi zatem przede wszystkim wzmocnić swoją suwerenność informacyjną.

Prawdziwym zadaniem dla ludzi w USA, Europie i państwach satelickich jest powstrzymanie agresji. Chiny, Rosja i Iran nie są w stanie zmienić amerykańskiego systemu politycznego z zewnątrz; budują jedynie alternatywę.

Analiza Berletica jest ewidentnie stronnicza i przeczy oficjalnym narracjom USA, które podkreślają skuteczność obrony i ciągłą przewagę militarną.

Splata jednak poszczególne konflikty w spójny obraz: imperium, które uznaje swoją względną słabość i dlatego polega na destrukcji i zniszczeniu, podczas gdy rywalizujące mocarstwa próbują zamknąć okno możliwości bez wywoływania poważnej wojny. To, czy ten kierunek działań okaże się skuteczny, czy zakończy się jeszcze większą eskalacją, pozostaje kluczowym pytaniem na nadchodzące miesiące.

Polska potraktowana jak przedmiot? Tusk „ograny” w Kijowie przy rozmowach Trumpa i Zełenskiego.

Opublikowany 2026-09-08 przez Mirosław Dakowski

Polska potraktowana jak przedmiot? Tusk „ograny” w Kijowie przy rozmowach Trumpa i Zełenskiego.

Posted by Marucha w dniu 2026-09-07 marucha/polska-potraktowana-jak-przedmiot-tusk-ograny-w-kijowie-przy-rozmowach-trumpa-i-zelenskiego

Donald Tusk lubił powtarzać, że „mnie nikt w Europie nie ogra”. W Kijowie ograła go rzeczywistość. I to bez większego wysiłku.

W kluczowym momencie rozmów o końcu wojny wysłannicy Donalda Trumpa siedzieli z Wołodymyrem Zełenskim. Europę reprezentowały Francja, Wielka Brytania i Niemcy. Polski nie było. Ani premiera, ani ministra, ani nawet urzędnika z trzeciego rzędu. Kraj frontowy, przez który idzie broń, amunicja, paliwo i pomoc, został potraktowany jak przedmiot, a nie podmiot.

To nie jest drobiazg protokolarny. To jest hierarchia. Ktoś uznał, że Berlin, Paryż i Londyn mogą mówić w imieniu Europy, a Warszawa ma stać z boku i dalej udostępniać tory, drogi, lotniska i brać na siebie ryzyko. Bo ryzyko jest realne. Hub logistyczny Ukrainy to nie honorowy tytuł. To cel. To trasy, składy, mosty i węzły, które Rosja od dawna traktuje jako część teatru działań wojennych. Polska ponosi koszty bezpieczeństwa, a decyzje o kształcie pokoju zapadają bez niej.

Najgorsze nie jest nawet to, że Niemcy i Amerykanie układają format. Najgorsze jest to, że polski premier od miesięcy sprzedaje obraz silnego gracza, a na stole zostaje mu miejsce za drzwiami. Wasal, którego nawet protektorzy nie stawiają w pierwszym rzędzie. Jeśli pogardzają podnóżkiem Berlina, to nie pogardzają tylko Tuskiem. Pogardzają państwem, które ten człowiek rzekomo reprezentuje. https://youtu.be/BUC9UY4ihwg

Polska nie jest prowincją cudzej polityki wschodniej. Jest krajem frontowym NATO, największym lądowym zapleczem Ukrainy i państwem, bez którego żaden „pakiet zimowy”, żaden korytarz i żadna gwarancja bezpieczeństwa na wschodniej flance nie mają sensu. Kto tego nie rozumie, ten nie prowadzi dyplomacji. Ten tylko administruje cudzym scenariuszem.

Można się spierać o historię, o Wołyń, o spór prezydenta z rządem, o to, kto komu nie podaje ręki. To wszystko nie znosi podstawowego faktu: gdy waży się koniec wojny za naszą wschodnią granicą, Polaków nie ma w pokoju. Są Francuzi, Niemcy i Brytyjczycy. Są Amerykanie. Jest Ukraina. Nas nie ma.

Tusk może dalej powtarzać hasła o liderstwie. Liczy się stół, nie konferencja prasowa. A przy stole Polska została postawiona w kącie. Kraj, który ma być podmiotem, znów potraktowano jak przedmiot. To nie jest „dyplomacja wielopoziomowa”. To jest skandal. I każdy, kto udaje, że nic się nie stało, robi to albo z tchórzostwa, albo z lojalności wobec kogoś innego niż własny naród.

https://zmianynaziemi.pl

Potwierdzono: USA sfinansowały laboratoria biologiczne na Ukrainie, tuż za rogiem Rosji

Opublikowany 2026-09-07 przez Mirosław Dakowski

sputnik

Potwierdzono: USA sfinansowały laboratoria biologiczne tuż za rogiem Rosji

uncut-news.ch 7 września 2026 r. uncutnews-ch/jetzt-bestaetigt-die-usa-finanzierten-biolabore-direkt-vor-russlands-haustuer

Oświadczenie amerykańskiej polityczki Kimberly Lowe na Wschodnim Forum Ekonomicznym we Władywostoku porusza kwestię, która od początku wojny na Ukrainie wiąże się z zaciętymi sporami: finansowania laboratoriów biologicznych na Ukrainie przez Stany Zjednoczone.

„Finansowaliśmy laboratoria biologiczne na Ukrainie” – oświadczyła Lowe na forum. Posunęła się nawet dalej, porównując je do japońskich eksperymentów na ludziach z lat 40. XX wieku. Nie przedstawiła jednak żadnych dowodów na poparcie tej daleko idącej analogii historycznej. Jej główne twierdzenie dotyczące samego finansowania można natomiast teraz zweryfikować za pomocą amerykańskich dokumentów.

Co szczególnie godne uwagi, potwierdzenie pochodzi teraz z samego Waszyngtonu. W czerwcu 2026 roku dyrektor amerykańskiego wywiadu Tulsi Gabbard opublikowała , według jej biura, niedawno odtajnione dokumenty dotyczące długoletniego międzynarodowego programu biolaboratoriów finansowanego z pieniędzy amerykańskich podatników.

Według Biura Dyrektora Wywiadu Narodowego (ODNI), Stany Zjednoczone sfinansowały ponad 120 laboratoriów biologicznych w ponad 30 krajach. Wyraźnie wspomniano o placówkach na Ukrainie. ODNI stwierdził nawet, że amerykańskie agencje wywiadowcze ostrzegały wcześniej, że finansowane przez USA laboratorium na Ukrainie mogło zawierać niebezpieczne patogeny i że obiekt ten był narażony na rosyjskie ataki, przejęcie lub uszkodzenie.

Oznacza to, że nie można już dłużej ignorować przynajmniej sedna długo trwającej debaty: Stany Zjednoczone sfinansowały i wsparły infrastrukturę laboratoriów biologicznych na Ukrainie.

Infrastruktura laboratoryjna na Ukrainie finansowana przez Pentagon

Udokumentowano również wymiar finansowy . Według dokumentów uzyskanych przez Judicial Watch na podstawie wniosku FOIA złożonego przez Defense Threat Reduction Agency, agencję Departamentu Obrony USA, umowa z amerykańską korporacją Black & Veatch opiewała na kwotę 11,289 mln dolarów .

Dokumenty dotyczą między innymi wdrożenia systemów monitorowania chorób zakaźnych i zwalczania patogenów. Judicial Watch powołuje się również na dokumenty dotyczące działalności laboratoryjnej związanej z wąglikiem.

W czerwcu 2026 roku agencja TASS, powołując się na odtajnione dokumenty wywiadu USA, poinformowała również, że Pentagon zainwestował ponad jedenaście milionów dolarów w planowanie, budowę i wyposażenie laboratoriów biologicznych na Ukrainie. Wśród nich znalazły się obiekty i sprzęt w Odessie, Zakarpaciu i Chersoniu.

Odbiorcą pomocy technicznej miało być ukraińskie Ministerstwo Zdrowia.

Jednak współpraca ta trwa o wiele dłużej.

W 2005 roku Waszyngton i Kijów zawarły porozumienie w sprawie redukcji zagrożeń biologicznych. Porozumienie to stanowiło, że Departament Obrony USA, wraz z ukraińskim Ministerstwem Zdrowia, powinien poprawić możliwości monitorowania, wykrywania i diagnozowania ognisk chorób wywołanych przez niebezpieczne patogeny. Jednocześnie obie strony zgodziły się na wspólne badania biologiczne i poprawę bezpieczeństwa biologicznego ukraińskich laboratoriów.

Jeszcze bardziej niezwykłe jest brzmienie ówczesnej umowy . Stanowiła ona, że ukraińskie Ministerstwo Zdrowia będzie przekazywać Departamentowi Obrony USA, na żądanie, kopie niebezpiecznych szczepów patogenów zebranych na Ukrainie do wspólnych badań biologicznych. Ponadto dane z ukraińskiej sieci nadzoru chorób zakaźnych miały być udostępniane Pentagonowi. Deklarowanymi celami były profilaktyka, ochrona i inne pokojowe zastosowania.

46 ukraińskich instytucji otrzymało wsparcie amerykańskie

Sam Pentagon oświadczył w 2022 r., że Stany Zjednoczone wsparły 46 ukraińskich laboratoriów, placówek służby zdrowia i ośrodków diagnostycznych w ciągu ostatnich dwóch dekad .

Według amerykańskich źródeł programy te służyły wyłącznie pokojowym celom: wykrywaniu niebezpiecznych patogenów, monitorowaniu chorób zakaźnych, bezpieczeństwu biologicznemu i zapobieganiu dalszemu rozprzestrzenianiu się materiałów, które mogłyby zostać wykorzystane do produkcji broni biologicznej.

Laboratoria należą do Ukrainy i są zarządzane przez ukraińskie władze. Waszyngton jednoznacznie zaprzecza, jakoby rozwijał broń biologiczną na Ukrainie lub prowadził tam własne laboratoria biologiczne.

To rozróżnienie jest kluczowe: udokumentowano, że Stany Zjednoczone finansowały laboratoria biologiczne i programy badawcze na Ukrainie. Nie dowodzi to jednak, że amerykański program broni biologicznej był tam realizowany.

Dlaczego lokalizacja geograficzna jest kwestią wrażliwą politycznie

Niezależnie od kwestii broni biologicznej, sprawa ma wymiar geopolityczny, którego nie można po prostu zignorować, wskazując na badania cywilne.

Część tej infrastruktury biologicznej znajduje się w kraju graniczącym bezpośrednio z Rosją. Została ona sfinansowana i technicznie wsparta przez Departament Obrony Stanów Zjednoczonych i jego Agencję ds. Redukcji Zagrożeń Obronnych (Defense Threat Reduction Agency). Obejmowało to między innymi bezpieczne przechowywanie, monitorowanie i badania niebezpiecznych patogenów.

Nic więc dziwnego, że Moskwa z perspektywy polityki bezpieczeństwa ściśle monitoruje tego typu działania bezpośrednio na swoich granicach.

Z kolei Waszyngton i Kijów argumentują , że samo istnienie niebezpiecznych patogenów wymaga międzynarodowych programów zabezpieczenia zapasów. Pentagon zwraca uwagę, że Program Współpracy w Redukcji Zagrożeń (CORR) został pierwotnie utworzony po upadku Związku Radzieckiego w celu zabezpieczenia byłej radzieckiej broni masowego rażenia, materiałów i związanej z nią wiedzy specjalistycznej. Programy te były początkowo prowadzone nawet wspólnie z Rosją.

To maluje bardziej złożony obraz, niż sugerują dwa skrajne stanowiska polityczne: laboratoria i amerykańskie finansowanie nie są fikcją. Jednocześnie samo ich istnienie nie jest dowodem na to, że broń biologiczna została tam opracowana.

To, co zaczyna się jako „dezinformacja”, staje się kwestią definicji.

Dobór słów był wówczas szczególnie problematyczny w kontekście komunikacji publicznej.

W 2022 roku Departament Stanu USA nazwał rosyjskie twierdzenia na temat amerykańskich laboratoriów biologicznych i działań związanych z bronią biologiczną na Ukrainie „dezinformacją” i wyraźnie stwierdził, że Stany Zjednoczone nie posiadają ani nie prowadzą żadnych laboratoriów biologicznych na Ukrainie.

Oświadczenie to jest technicznie spójne z informacjami opublikowanymi później: Obiekty należą do Ukrainy i są obsługiwane przez ukraińskie władze.

Jednocześnie jednak sam Pentagon potwierdził wsparcie 46 ukraińskich laboratoriów i innych placówek, a w 2026 roku kierownictwo amerykańskiego wywiadu oficjalnie oświadczyło, że wśród biolaboratoriów na świecie finansowanych ze środków USA znajdują się również laboratoria na Ukrainie.

Tak więc znaczna część kontrowersji w tamtym czasie ewidentnie dotyczyła użytego języka: „laboratoria amerykańskie” to nie to samo, co „laboratoria finansowane przez USA”. To rozróżnienie często gubiło się w debacie politycznej.

Dziś nie da się już na poważnie zaprzeczyć, że amerykańskie pieniądze napłynęły do programów laboratoriów biologicznych na Ukrainie, że Pentagon był w to zaangażowany i że Waszyngton współpracował z ukraińskimi instytucjami w zakresie monitorowania niebezpiecznych patogenów.

Istnienie i finansowanie samej infrastruktury biologicznej nie jest już wyłącznie rosyjskim roszczeniem, przypuszczeniem. Jest udokumentowane w oficjalnych dokumentach Stanów Zjednoczonych.

Radar geopolityczny Hollistera z okresu od 31 sierpnia do 6 września 2026 r.

Opublikowany 2026-09-07 przez Mirosław Dakowski

Radar geopolityczny Hollistera z okresu od 31 sierpnia do 6 września 2026 r.

apolut/hollisters-geopolitik-radar-vom-24-30-august-2026

Bezpośrednie starcia między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, ponowne ataki na struktury naftowe i finansowe, negocjacje na Ukrainie bez widocznego przełomu, rosnący dostęp do rosyjskich aktywów państwowych, długoterminowe zabezpieczone interesy naftowe w Wenezueli oraz region Pacyfiku uwięziony między testami rakietowymi, walkami o władzę i zbrojeniami: nowy radar geopolityczny Hollistersa gromadzi najważniejsze strategicznie wydarzenia tygodnia.

Obejmuje on również temat, który prawdopodobnie stanie się znacznie bardziej widoczny w przyszłości: komercyjne dane o lokalizacji jako infrastruktura o przeznaczeniu militarnym. Piętnaście tickerów i cztery sekcje analityczne ilustrują, jak obecnie organizowana jest władza poprzez dostęp, kontrolę i zależności.

====================================================

Radar geopolityczny od 31 sierpnia do 6 września 2026 r.

Artykuł publicystyczny autorstwa Michaela Hollistera.

W tym tygodniu kilka konfliktów jednocześnie przeszło ze sfery zagrożenia politycznego do poziomu praktycznej interwencji. W Zatoce Perskiej siły irańskie, według doniesień USA, zaatakowały amerykańskie okręty wojenne; dowództwo centralne (CENTCOM) odpowiedziało atakiem na trzy irańskie tankowce. W Europie ponownie rozważa się zamrożenie rezerw rosyjskiego banku centralnego jako potencjalne źródło finansowania Ukrainy, podczas gdy Niemcy przypisują Rosji udaremniony atak dronów na lotnisko Lipsk/Halle, a NATO wyraźnie odniosło się do tej kwestii. W Wenezueli negocjacje nie dotyczą już tylko dostępu do ropy naftowej, ale praw do udziału, warunków i umów kupna, które mogą trwać dekady.

Uderzające jest również jednoczesne występowanie eskalacji militarnej i ograniczonej współpracy. Podczas gdy siły USA i Iranu wymieniają ogień w Zatoce Perskiej, a w Jemenie ponownie toczą się walki o terytorium w pobliżu globalnego szlaku żeglugowego, w elektrowni jądrowej w Zaporożu osiągnięto lokalne zawieszenie broni w celu przeprowadzenia napraw technicznych.

Vitkov i Kushner kontynuują również rozmowy w Moskwie na temat wynegocjowanej ścieżki, mimo że stanowiska militarne stron konfliktu pozostają od siebie odległe. Radar zatem rozróżnia te poziomy: rozmowy to rozmowy, porozumienia to porozumienia, a fakty wojskowe pozostają faktami wojskowymi.

Nawet poza głównymi frontami, problem uderzająco często dotyczy kontroli: nad szlakami morskimi w cieśninie Bab al-Mandab, nad przepływami surowców, nad danymi, nad infrastrukturą finansową i nad organizacjami regionalnymi na Pacyfiku. Wspólnym mianownikiem nie jest rzekomy plan generalny. Interesy i pozycje prawne uczestników różnią się. Porównywalnym jest fakt, że władza geopolityczna jest coraz bardziej widoczna tam, gdzie państwa i firmy decydują, kto ma dostęp, kto może płacić, kto widzi dane, kto kupuje surowce i jakie przepisy pozostają w mocy po zmianie rządu.

SERCE

1. Iran i USA starły się bezpośrednio na morzu (5 września 2026 r.)

Według Centralnego Dowództwa USA, irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej ostrzelał pociskami balistycznymi amerykański lotniskowiec i niszczyciel rakietowy. Dowództwo Centralne (CENTCOM) poinformowało, że żaden z amerykańskich żołnierzy nie został ranny, a następnie poinformowało o zaatakowaniu trzech irańskich tankowców. M/T Downy u wybrzeży Kharg i M/T Stark 1 w pobliżu Jask zostały trwale unieruchomione; pusty M/T Kylo, znany również jako Noxen, został zniszczony w Zatoce Omańskiej.

Iran ze swojej strony oświadczył, że zaatakował jednostki amerykańskie lub jednostki afiliowane z USA; w momencie publikacji nie było potwierdzonych uszkodzeń amerykańskich okrętów wojennych. Aktualna aktualizacja sytuacji w Iranie z 6 września 2026 r. umieszcza eskalację działań wojennych w kontekście trwającego konfliktu.

2. Waszyngton i europejscy sojusznicy jednocześnie zwiększają presję nuklearną i finansową na Iran (4 września 2026 r.)

Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja i Niemcy lobbują w Radzie Gubernatorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA), domagając się rezolucji, która po raz pierwszy od 20 lat skierowałaby Iran do Rady Bezpieczeństwa ONZ. Jednocześnie Departament Skarbu USA umieścił turecki Golden Global Bank i dwie spółki zależne na liście sankcji. Waszyngton oskarża te firmy o ułatwianie transakcji na rzecz sił Al-Kuds Gwardii Rewolucyjnej oraz o zamianę irańskich dochodów z ropy naftowej na gotówkę i złoto. Golden Global zaprzecza tym zarzutom. W ten sposób działania w dziedzinie energii jądrowej, bankowość i finansowanie ropy naftowej zbiegają się w tym samym tygodniu, aczkolwiek za pośrednictwem odrębnych kanałów instytucjonalnych.

3. Izrael melduje kontrolę operacyjną nad wzgórzami Ali al-Taher – front libański pozostaje aktywny (4-5 września 2026 r.)

Izrael oświadczył, że jego siły wyparły bojowników Hezbollahu z systemów tuneli w strategicznie położonym paśmie górskim Ali al-Taher w południowym Libanie i obecnie sprawują kontrolę operacyjną nad tym obszarem. Libański urzędnik wojskowy potwierdził obecność Izraela przy południowych wejściach, ale nie sprecyzował, jak daleko izraelskie siły wdarły się do systemu tuneli. W następstwie tego doszło do ponownych wzajemnych ataków: Izrael poinformował o ataku dronów Hezbollahu i zaatakował cele w południowym Libanie i Dolinie Bekaa. Według libańskich źródeł zginęły trzy osoby, a dziesiątki zostały ranne. Jednocześnie uwolniono kolejnych więźniów. Zawieszenie broni ograniczyło zatem, ale nie zakończyło, walki.

4. Ambasador USA Huckabee odwiedza rodziny poległych obywateli USA na Zachodnim Brzegu (5 września 2026 r.)

Ambasador USA Mike Huckabee odwiedził Turmus Ayya i spotkał się z krewnymi palestyńskich obywateli USA, którzy zginęli w atakach izraelskich osadników. Według agencji Reuters, około 80 procent z około 3000 mieszkańców miasta posiada również obywatelstwo amerykańskie. Huckabee, który od lat wspiera budowę izraelskich osiedli, wezwał do ścigania brutalnych osadników i nazwał ich sprawcami terrorystami. Krewni skrytykowali fakt, że śledztwa i procesy rzadko przynoszą konsekwencje. Godna uwagi jest nie tyle zmiana stanowiska Waszyngtonu, co otwarty konflikt między jego wcześniejszym politycznym przywiązaniem do osiedli a ochroną własnych obywateli.

5. Witkoff i Kushner rozmawiają z Putinem przez ponad trzy godziny – nie ma mowy o żadnym przełomie (5-6 września 2026 r.)

Steve Witkoff i Jared Kushner spotkali się z Władimirem Putinem w Moskwie na ponad trzygodzinne rozmowy na temat możliwego rozwiązania konfliktu na Ukrainie w drodze negocjacji. Doradca Kremla Jurij Uszakow określił spotkanie jako pożyteczne, konstruktywne i otwarte; szczegóły amerykańskich propozycji nie zostały ujawnione. Nie ogłoszono żadnego porozumienia w kwestiach terytorialnych, gwarancji bezpieczeństwa ani statusu NATO. Negocjatorzy mieli następnie udać się do Kijowa. Tymczasem ataki trwają; 4 września, według ukraińskich źródeł, rosyjski dron zaatakował budynek w centrum Kijowa. Tło militarne zostało udokumentowane w aktualizacji z Ukrainy z 28 sierpnia ; metody negocjacyjne Witkoffa opisano w artykule „Steve Witkoff: The Dealmaker ” .

6. Lipsk/Halle zostanie uznany przez Niemcy za kwestię NATO (1-5 września 2026 r.)

Rząd niemiecki obwinia Rosję za udaremnioną próbę ataku drona na ukraiński samolot transportowy na lotnisku Lipsk/Halle w sierpniu. Rosja odrzuca to oskarżenie jako bezpodstawne. Niemcy zareagowały między innymi zamknięciem rosyjskiego konsulatu i centrum kulturalnego. 5 września ambasador USA przy NATO, Matthew Whitaker, wyraźnie odniósł się do sprawy, stwierdzając, że ukierunkowane ataki hybrydowe na członków sojuszu nie będą tolerowane. Publicznie dostępne doniesienia medialne dokumentują przypisanie winy rządowi i zaprzeczenie Rosji. Jednak publicznie dostępne informacje, na których opiera się ten radar, nie przedstawiają łańcucha dowodowego, który pozwoliłby na niezależną weryfikację osoby odpowiedzialnej.

7. Cztery państwa UE chcą wznowić debatę na temat rezerw rosyjskiego banku centralnego (4 września 2026 r.)

Około 210 miliardów euro rezerw rosyjskiego banku centralnego jest unieruchomionych w Unii Europejskiej. Według wysokiego rangą urzędnika ukraińskiego rządu, Holandia, Polska, Hiszpania i Szwecja zamierzają wznowić rozmowy na temat dalszego wykorzystania tych funduszy. Belgia, gdzie Euroclear posiada znaczną część aktywów, podtrzymuje swoje zastrzeżenia prawne i finansowe. Nie podjęto jeszcze żadnej decyzji. Spór dotyczy zatem nie tylko finansowania Ukrainy, ale także kwestii, kto ponosi ciężar potencjalnych pozwów i rosyjskich środków zaradczych. Struktura prawna i finansowa stojąca za tymi funduszami została przeanalizowana w filmie dokumentalnym „300 miliardów bumerangów ” .

8. Waszyngton chroni swoje 35-procentowe udziały w wenezuelskim przemyśle naftowym przed rozwodnieniem (4 września 2026 r.)

Przedstawiciel rządu USA wyjaśnił, że amerykański udział w North American Blue Energy Partners (NABEP) został ustrukturyzowany za pomocą tzw. warrantów groszowych, aby zapobiec rozwodnieniu kapitału podczas przyszłych podwyższeń kapitału. NABEP nabył prawa do 17 wenezuelskich złóż ropy naftowej na okres 100 lat. Według źródeł amerykańskich, Pentagon posiada również prawo pierwokupu w odniesieniu do wydobycia i może nabyć do 20% udziałów po cenie opartej na kosztach produkcji. Jednocześnie GeoPark podpisał 25-letni kontrakt na zagospodarowanie złoża Bare. Umowa ta opiera się na wcześniej zidentyfikowanej zmianie w przepływach ropy naftowej w Wenezueli.

9. Milei zaostrza stanowisko Argentyny wobec wydobycia ropy naftowej wokół Falklandów (3-5 września 2026 r.)

Prezydent Argentyny Javier Milei ogłosił ustawę zaostrzającą sankcje wobec firm wydobywających ropę naftową w pobliżu kontrolowanych przez Brytyjczyków Falklandów. Jednocześnie obiecał dodatkową infrastrukturę morską i środki bezpieczeństwa w południowej Argentynie. Kluczowym elementem jest projekt Sea Lion, którego zasoby szacuje się na około 1,7 miliarda baryłek, a pierwsze wydobycie planowane jest na 2028 rok. Wielka Brytania powtórzyła, że suwerenność będzie zależeć od woli mieszkańców wysp; zaangażowane firmy utrzymują, że ich licencje są ważne. W ten sposób długotrwały spór o suwerenność coraz bardziej przeplata się z konkretnymi inwestycjami i przyszłymi przepływami ropy naftowej.

10. Śledztwo ONZ opisuje zagraniczną broń, drony i sieci rekrutacyjne w Sudanie (3 września 2026 r.)

Niezależne dochodzenie ONZ w sprawie Sudanu wykazało, że rekrutacja zagraniczna, dostawy broni, logistyka i technologia dronów wzmocniły potencjał militarny obu walczących stron. Raport wymienia między innymi międzynarodową sieć, która zapewniła personel, szkolenie i sprzęt Siłom Szybkiego Wsparcia, a także stwierdza, że istnieją wystarczające podstawy, by sądzić, że sudańskie siły zbrojne używały dronów dostarczonych z zagranicy w operacjach, w których zginęli cywile. Wymienione państwa i podmioty zaprzeczają niektórym zarzutom. Tło strukturalne zostało zgłębione w dokumencie „Sudan – Zapomniana Masakra ” .

XI Forum Pacyfiku debatuje na temat chińskiego testu rakietowego i roli Tajwanu (3-4 września 2026 r.)

Większość uczestników Forum Wysp Pacyfiku wyraziła zaniepokojenie chińskim międzykontynentalnym testem rakiety balistycznej w lipcu i domagała się większej przejrzystości oraz wczesnego ostrzegania; Nauru nie zgodziło się z tym konsensusem. Chiny stwierdziły, że test został przeprowadzony bezpiecznie i był częścią polityki obronnej. Jednocześnie zaostrzył się spór o udział Tajwanu. Minister spraw zagranicznych Tajwanu Lin Chia-lung oskarżył przedstawicieli Chin o wywieranie nacisków i udział w szpiegostwie; Pekin uznał jego zeznania za sfabrykowane. Palau jest jednym z niewielu państw wyspiarskich Pacyfiku, które utrzymują stosunki dyplomatyczne z Tajwanem. Spór ten pokazuje również, że rywalizacja Pekinu z Waszyngtonem i Tajpej nie ogranicza się wyłącznie do kwestii wojskowych, ale obejmuje również dyplomację, infrastrukturę i długoterminowe partnerstwa.

12. Wojsko USA wyłącza identyfikatory reklamowe, ponieważ komercyjne dane o lokalizacji mogą sprawić, że żołnierze będą widoczni (4 września 2026 r.)

Kilka rodzajów sił zbrojnych USA wyłączyło identyfikatory reklamowe na smartfonach i komputerach wydawanych przez rząd. Działanie to zostało wywołane doniesieniami i dochodzeniami Kongresu sugerującymi, że dane o lokalizacji, będące przedmiotem obrotu komercyjnego, mogły być wykorzystywane do śledzenia amerykańskich żołnierzy na Bliskim Wschodzie. Dezaktywacja tych identyfikatorów została potwierdzona; trwają jednak dochodzenia mające na celu ustalenie, kto konkretnie zakupił, przeanalizował lub wykorzystał te zbiory danych do ataków. Incydent ten uwypukla problem bezpieczeństwa, który wynika nie z włamań do sieci wojskowych, lecz z legalnego lub częściowo publicznego obrotu danymi z branży reklamowej. Problem bezpieczeństwa dotyczy zatem nie tylko samego urządzenia, ale także infrastruktury danych i reklam.

13. Komisja Europejska przygotowuje daleko idący zakaz eksportu złomu aluminiowego do krajów spoza OECD (4 września 2026 r.)

Komisja Europejska przygotowuje szerszy zakaz eksportu odpadów i złomu aluminiowego do krajów spoza OECD. Dotknąłby on w szczególności głównych importerów, takich jak Chiny i Indie. Komisarz ds. przemysłu, Stéphane Séjourné, wycofał węższą propozycję, ponieważ obejmowałaby ona jedynie część eksportu; obecnie ma zostać wydany akt delegowany na mocy rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów. Ostateczna decyzja jest wciąż w toku i spodziewana jest do końca roku, po konsultacjach. Dla europejskiego przemysłu aluminiowego chodzi o zabezpieczenie surowców wtórnych, zużycie energii i bezpieczeństwo dostaw. Film dokumentalny „Pułapka tlenku glinu” ilustruje, jak sankcje i łańcuchy dostaw aluminium wzajemnie się ograniczają .

14. Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej pośredniczy w lokalnym zawieszeniu broni w celu przeprowadzenia remontu elektrowni jądrowej w Zaporożu (5 września 2026 r.)

Wokół kontrolowanej przez Rosję elektrowni jądrowej w Zaporożu weszło w życie lokalne zawieszenie broni , aby umożliwić naprawę uszkodzonej linii energetycznej. Elektrownia jest odcięta od zewnętrznego zasilania od 20 sierpnia i korzysta z awaryjnych generatorów diesla. Oczekuje się, że ukraińscy technicy zajmą się linią po jej oczyszczeniu z min; prezes Rosatomu Aleksiej Lichaczow oświadczył, że prace potrwają około tygodnia. Nie jest jasne, czy naprawy pozwolą na natychmiastowe przywrócenie zewnętrznego zasilania. Mechanizm jest godny uwagi: pomimo niezmiennych celów wojennych obu stron, możliwe było zawarcie ograniczonego porozumienia lokalnego, wynegocjowanego przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej.

15. Walki w Jemenie koncentrują się na punktach dostępu do Bab al-Mandab (4-5 września 2026 r.)

Zacięte walki między siłami Huti a oddziałami uznanego przez społeczność międzynarodową rządu pochłonęły ponad 60 ofiar śmiertelnych, według źródeł wojskowych i medycznych, w tym bojowników obu stron oraz cywilów. Starcia koncentrują się w zachodnim Ta’izz i południowej Al-Hudajdzie. Siły rządowe podobno przeprowadziły naloty; siły Huti próbują przejąć kontrolę nad wybrzeżem Morza Czerwonego i Al-Machą. Obie strony obwiniają się wzajemnie o ataki na ludność cywilną. Znaczenie militarne tego obszaru wynika z jego bliskości do cieśniny Bab al-Mandab, jednego z kluczowych punktów dostępu między Morzem Czerwonym a Oceanem Indyjskim.

PUNKTY ANALIZY

Iran : Od blokady gospodarczej do bezpośredniego ataku na transport ropy naftowej

Wydarzenia wokół Chargu przesunęły punkt ciężkości Tygodnia Iranu. Do tej pory presja militarna, polityka sankcji i porozumienie nuklearne przebiegały niezależnie. 5 września w efekcie doszło do ich zbiegu. Według CENTCOM, irańskie ataki rakietowe na amerykańskie okręty wojenne zapoczątkowały natychmiastową sekwencję wydarzeń; Stany Zjednoczone odpowiedziały nie tylko na ataki na wyrzutnie rakiet i okręty wojenne, ale także na trzy tankowce. Według doniesień amerykańskich, dwa statki zostały trwale unieruchomione, a jeden zniszczony. W ten sposób sama infrastruktura transportowa stała się częścią konfliktu zbrojnego.

Równocześnie Waszyngton pracuje nad ograniczeniem kanałów finansowania. Sankcje wobec Golden Global w Turcji wymierzone są w bank w państwie NATO i uderzają dokładnie w punkt, w którym dochody z ropy naftowej mają być przekształcane w międzynarodowe przepływy płatności. Jednocześnie Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja i Niemcy zamierzają ponownie przedstawić ustawę o broni jądrowej Radzie Bezpieczeństwa za pośrednictwem Rady Gubernatorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA). Presja militarna na statki, presja finansowa na banki i presja instytucjonalna za pośrednictwem MAEA wykorzystują różne metody, ale ostatecznie wpływają na tę samą zdolność państwa do działania.

Dla sektora energetycznego i żeglugowego kluczowe jest zrozumienie, że tankowiec to nie tylko ładunek, ale także zdolność transportowa. Trwałe unieruchomienie poszczególnych statków wiąże się z koniecznością ich wymiany, ryzykiem ubezpieczeniowym i dodatkowymi kosztami, nawet jeśli ilość wydobytej ropy pozostanie niezmieniona. Z kolei położenie Iranu nad Cieśniną Ormuz pozwala mu na przerzucanie tych kosztów na strony trzecie. Właśnie dlatego skutków tych ataków nie można mierzyć wyłącznie liczbą zaangażowanych statków. Decydującym czynnikiem będzie to, czy taka praktyka stanie się powtarzalna oraz jak zareagują na nią firmy żeglugowe, ubezpieczyciele i klienci.

Pozostaje pytanie, jak Teheran zareaguje na tę kombinację czynników. Irańskie władze mogą zintensyfikować ataki na siły USA, jeszcze bardziej ograniczyć żeglugę, zaangażować innych aktorów regionalnych lub zdecydować się na ograniczone działania. Każda opcja zmienia strukturę kosztów dla samego Iranu, państw Zatoki Perskiej i międzynarodowych firm żeglugowych. To, która z tych dźwigni okaże się ostatecznie skuteczna, jest niepewne i zależy między innymi od reakcji Iranu, żeglugi w Zatoce Perskiej oraz decyzji głównych azjatyckich konsumentów energii.

Pytania

Czy dalsze ataki na irańskie tankowce staną się stałą taktyką, czy też wydarzenia z 5 września pozostaną ograniczoną serią ataków odwetowych?
Jaką odpowiedź wybierze Teheran, gdy transport ropy naftowej, banki i działania nuklearne znajdą się pod jednoczesną presją?
Jak długo państwa Zatoki Perskiej i główni klienci azjatyccy będą w stanie ekonomicznie tolerować dalsze ograniczenia w żegludze?
Jaki skutek będzie miało ponowne zwrócenie się do Rady Bezpieczeństwa ONZ, jeśli Rosja i Chiny nie poprą linii Zachodu?

Wenezuela: prawa uczestnictwa, czas trwania i kwestia odwracalności politycznej

Nowe szczegóły dotyczące wenezuelskiego modelu naftowego wykraczają poza doniesienia z zeszłego tygodnia. Co najważniejsze, nie chodzi tylko o to, że amerykańscy gracze uzyskują dostęp do złóż. Rząd USA, według własnych oświadczeń, ustrukturyzował swój 35-procentowy udział w taki sposób, aby przyszłe podwyższenia kapitału nie doprowadziły do jego rozwodnienia. Jednocześnie prawa do 17 złóż obowiązują przez 100 lat, a Pentagon ma prawo pierwokupu ropy, której część może zostać zakupiona po cenach uwzględniających koszty produkcji. Jednocześnie 25-letnie kontrakty wiążą innych międzynarodowych operatorów z wenezuelskimi złożami.

Tworzy to strukturę, której przyszłe rządy nie będą mogły łatwo przywrócić do punktu wyjścia.

Porównanie okresów obowiązywania umów ujawnia polityczne sedno. Rząd może zmienić prawo; o wiele trudniej jest rozwikłać sieć inwestycji, roszczeń, umów kupna i międzynarodowych mechanizmów arbitrażowych po zainwestowaniu miliardów. Nie można definitywnie ocenić, czy wenezuelskie umowy zawierają takie mechanizmy w szczegółach, bez ich pełnej publikacji. Właśnie z tego powodu nieujawnione dotąd szczegóły umów nie są bez znaczenia: decydują one o tym, czy ogłoszona suwerenność Wenezueli opisuje jedynie formalny tytuł własności, czy też obejmuje również faktyczną kontrolę nad produkcją, dochodami i późniejszą renegocjacją.

Nawet jeśli prawa własności formalnie pozostaną w Wenezueli, finansowanie, ochrona inwestycji, umowy odbioru, prawa górnicze i istniejąca infrastruktura mogą stwarzać poważne ograniczenia. Właśnie dlatego okres kredytowania jest politycznie równie istotny, jak nominalny właściciel.

„Half-Enforcement” pokazuje, jak wenezuelskie przepływy eksportowe już się zmieniły. „Operation Pivot” umieszcza dostęp do wenezuelskich surowców w szerszej amerykańskiej strategii wobec Chin. „Insider Trading off Caracas” śledzi kwestie własności, finansowania i spekulacji w tej reorganizacji. Podsumowując, nie dowodzi to pojedynczego planu, a raczej udokumentowanej architektury ropy, kapitału i praw długoterminowych.

Pytania

Który rząd Wenezueli mógłby skutecznie zerwać umowy zawarte na okres 25 lub 100 lat – i za jaką cenę?
Jakie prawa posiada Wenezuela w kwestii cen, siły nabywczej, decyzji inwestycyjnych i rozwiązywania sporów?
W jaki sposób polityka kwalifikowalności Pentagonu zmienia granicę między inwestycjami komercyjnymi a dostawami strategicznymi?
Jakie będą konsekwencje nowej struktury dla chińskich roszczeń, pożyczek i długoterminowych relacji energetycznych z Caracas?

Pacyfik: Małe państwa między testami rakietowymi, Tajwanem i ofertami głównych mocarstw

Tegoroczne Forum Wysp Pacyfiku pokazało, jak głęboko nawet małe państwa wyspiarskie są wciągnięte w rywalizację między Chinami, Tajwanem, Stanami Zjednoczonymi, Australią i Nową Zelandią. Palau domagało się jednolitej odpowiedzi na chiński test rakietowy na Pacyfiku. Zdecydowana większość wyraziła zaniepokojenie i domagała się większej przejrzystości, ale Nauru się z tym nie zgodziło. Sam ten sprzeciw pokazuje, że region Pacyfiku nie ma jednolitego stanowiska w polityce zagranicznej.

Jednocześnie obecność Tajwanu stała się przedmiotem otwartego sporu. Palau, Tuvalu i Wyspy Marshalla należą do nielicznych państw regionu, które utrzymują stosunki dyplomatyczne z Tajwanem. Chiny odrzucają suwerenność Tajwanu i ostrzegają przed politycznymi konsekwencjami jego udziału. Tajwan z kolei oskarża chińskich przedstawicieli o wywieranie presji i angażowanie się w tajne działania. Obie strony wykorzystują to samo forum regionalne, aby zademonstrować swoją legitymację i poparcie.

Istnieje również drugi poziom: pieniądze, infrastruktura i bezpieczeństwo. Podczas spotkania Stany Zjednoczone i Australia ogłosiły nowe finansowanie dostaw energii, przepustowości portów, nadzoru i współpracy policyjnej. Chiny od lat oferują infrastrukturę, pożyczki i relacje handlowe. Sygnały wojskowe, uznanie dyplomatyczne i oferty gospodarcze są ze sobą powiązane. „Kontratak – cicha odpowiedź Chin bez strzału” opisuje, dlaczego odpowiedź Pekinu na presję amerykańską często nie polega na natychmiastowym kontrataku, lecz na długoterminowym zaangażowaniu i reorientacji gospodarczej.

Pytania

Czy państwa wyspiarskie Pacyfiku mogą wypracować wspólne stanowisko w sprawie bezpieczeństwa, skoro ich zależności dyplomatyczne i gospodarcze różnią się?
Czy udział Tajwanu w organizacjach regionalnych stanie się w przyszłości większym sprawdzianem stosunków Chin z poszczególnymi państwami wyspiarskimi?
Jakie znaczenie mają projekty portowe, energetyczne i nadzorujące, jeśli infrastruktura cywilna może jednocześnie umożliwiać wykorzystanie jej w celach wojskowych?
Gdzie leży granica między oferowaniem dodatkowych usług a pogłębiającą się zależnością strategiczną dla małych państw?

Zakupione współrzędne docelowe: Kiedy dane reklamowe stają się częścią infrastruktury bezpieczeństwa

Proces wyłączania identyfikatorów reklamowych jest nietypowy z geopolitycznego punktu widzenia, ponieważ nie wymaga dostępu tradycyjnych agencji wywiadowczych. Mobilne identyfikatory reklamowe zostały stworzone, aby sieci reklamowe mogły rozpoznawać urządzenia, budować profile użytkowników i dostarczać ukierunkowane reklamy. Gdy takie identyfikatory są powiązane z danymi o lokalizacji i oferowane za pośrednictwem brokerów danych, produkt komercyjny może stać się zagrożeniem dla bezpieczeństwa. Właśnie dlatego amerykańskie siły zbrojne dezaktywowały identyfikatory na oficjalnych urządzeniach.

Potwierdzonym faktem jest zabezpieczenie techniczne. Niejasne pozostaje, którzy aktorzy uzyskali konkretne zbiory danych i czy faktycznie wykorzystali je do poszczególnych ataków. To rozróżnienie jest kluczowe. Nie umniejsza to jednak powagi sprawy. Sama możliwość wyprowadzenia wzorców przemieszczania się personelu wojskowego z komercyjnych baz danych przenosi część gromadzenia informacji wywiadowczych z sieci chronionych przez państwo na rynek, którego produkty mogą być sprzedawane i odsprzedawane klientom.

Rodzi to nowe pytanie o odpowiedzialność. Broker danych nie wybiera celów, firma analityczna nie wystrzeliwuje pocisków, a sieć reklamowa nie prowadzi wojny. Jednak połączenie tych poszczególnych kroków pozwala na generowanie informacji o celach, które można wykorzystać w celach militarnych, dzięki profilom lokalizacji, fuzji danych i automatycznej analizie. „Front cyfrowy” opisuje infrastrukturę geofencingu, analityki danych i cyfrowej kontroli wpływów, z której mogą wyłonić się takie możliwości.

Pytania

Jakie wzorce przemieszczania się o znaczeniu militarnym można wywnioskować z legalnie pozyskanych danych komercyjnych?
Kto ponosi odpowiedzialność, gdy gromadzeniem, sprzedażą, analizą i wykorzystaniem danych do celów wojskowych zajmują się różne podmioty?
Czy wyłączenie identyfikatorów reklamowych wystarczy, jeśli urządzenia nadal będzie można korelować za pomocą innych identyfikatorów i źródeł danych?
Jak zmienia się wywiad wojskowy, skoro prywatne rynki danych udostępniają informacje, do których wcześniej miały dostęp wyłącznie służby wywiadowcze?

+++

Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – daleką od dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.

+++

Źródło obrazu: Michael Hollister

+++

LISTA ŹRÓDEŁ

A) Źródła pierwotne i źródła zewnętrzne

Iran

Dowództwo Centralne USA / DVIDS: „CENTCOM niszczy 3 tankowce IRGC po tym, jak Iran zaatakował 2 okręty wojenne marynarki wojennej USA”, 5 września 2026 r.
https://www.dvidshub.net/news/574030/centcom-destroys-3-irgc-oil-tankers-after-iran-targets-2-us-navy-warships
Reuters: „Wybuchy słyszane w pobliżu irańskiej wyspy Kharg w Zatoce Perskiej”, 5 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/middle-east/explosions-heard-near-irans-kharg-island-gulf-origin-unknown-fars-news-says-2026-09-05/
Reuters: „USA i sojusznicy chcą, aby zarząd Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) zgłosił Iran Radzie Bezpieczeństwa ONZ, mówią dyplomaci”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/europe/us-allies-want-iaea-board-report-iran-un-security-council-diplomats-say-2026-09-04/
Departament Skarbu USA: „Skarb Państwa odcina irańskiemu reżimowi finansowe linie ratunkowe w Turcji”, 4 września 2026 r.
https://home.treasury.gov/news/press-releases/treasury-severs-iranian-regime-s-financial-lifelines-turkiye/
Reuters: „USA nakładają sankcje na turecki bank i dwie spółki zależne w ramach kolejnej presji na Iran”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/middle-east/us-targets-turkish-entities-with-iran-related-sanctions-2026-09-04/

Liban i Zachodni Brzeg

Reuters: „Izrael twierdzi, że oczyścił tunele pod kluczowym grzbietem Libanu z bojowników Hezbollahu”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/middle-east/israel-says-it-has-cleared-hezbollah-fighters-tunnels-under-key-lebanon-ridge-2026-09-04/
Associated Press: „USA atakują irańskie tankowce i inne kluczowe wydarzenia na Bliskim Wschodzie”, 5 września 2026 r.
https://apnews.com/article/4972c370161bccbaf67f8de131095158
Reuters: „Ambasador USA odwiedza palestyńskie miasto w obliczu wzrostu przemocy ze strony osadników na Zachodnim Brzegu”, 5 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/middle-east/us-ambassador-visits-palestinian-town-amid-rise-west-bank-settler-violence-2026-09-05/

Rosja, Ukraina i Niemcy

Reuters: „Dym unosi się w centrum Kijowa po ataku rosyjskiego drona”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/smoke-rises-central-kyiv-after-russian-drone-attack-2026-09-04/
Reuters: „Kreml twierdzi, że rozmowy Ukrainy z wysłannikami USA były przydatne; brak oznak przełomu”, 5 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/europe/putins-envoy-dmitriev-meet-witkoff-kushner-upon-their-arrival-moscow-sources-say-2026-09-05/
Kreml: Władimir Putin spotyka się ze Stevem Witkoffem i Jaredem Kushnerem, 5 września 2026 r.
https://en.kremlin.ru/events/president/news/80699
Reuters: „Rosja uważa, że niemieckie doniesienia o ataku dronami w Lipsku są fałszywe i stanowią bezprecedensową eskalację”, 1 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/europe/russia-calls-germanys-leipzig-drone-attack-claims-false-an-unprecedented-2026-09-01/
Reuters: „NATO nie będzie tolerować działań hybrydowych przeciwko członkom, mówi wysłannik USA”, 5 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/nato-will-not-tolerate-hybrid-actions-against-members-us-envoy-says-2026-09-05/
Reuters: „Ukraina widzi rosnące zainteresowanie rozmowami na temat zamrożonych aktywów Rosji, mówi wysoki rangą urzędnik”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/business/finance/ukraine-sees-growing-appetite-talks-russian-frozen-assets-senior-official-says-2026-09-04/
Reuters: „Zawieszenie broni w wyniku pośrednictwa wchodzi w życie w celu przeprowadzenia remontu elektrowni jądrowej w Zaporożu”, 5 września 2026 r.
https://www.reuters.com/business/energy/brokered-ceasefire-takes-effect-repairs-zaporizhzhia-nuclear-plant-2026-09-05/

Wenezuela i Falklandy

Reuters: „USA ustrukturyzowały pozycję naftową Wenezueli, aby chronić ją przed rozwodnieniem, mówi urzędnik”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/legal/litigation/us-structured-venezuela-oil-position-protect-it-dilution-official-says-2026-09-04/
Reuters: „Kolumbijska Grupo Gilinski i GeoPark podpisują umowę na zagospodarowanie pola naftowego w Wenezueli”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/business/energy/colombias-grupo-gilinski-geopark-sign-deal-develop-venezuela-oil-field-2026-09-04/
Reuters: „Argentyński minister Milei wzmacnia roszczenia dotyczące suwerenności Falklandów sankcjami naftowymi”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/americas/milei-vows-tougher-sanctions-defense-push-over-falklands-oil-drilling-2026-09-04/

Sudan

Niezależna Międzynarodowa Misja Dochodzeniowa ONZ w Sudanie: „Sudan: Zewnętrzne sieci wsparcia podsycają konflikty i szkody dla ludności cywilnej”, 3 września 2026 r.
https://www.ohchr.org/en/press-releases/2026/09/sudan-external-support-networks-are-fuelling-conflict-and-civilian-harm-un
Rada Praw Człowieka ONZ: A/HRC/63/23, „Podsycanie konfliktu w Sudanie: broń, bojownicy i zewnętrzne sieci wsparcia”, 3 września 2026 r.
https://www.ohchr.org/sites/default/files/documents/hrbodies/hrcouncil/sessions-regular/session63/advance-versions/a-hrc-63-23-auv.pdf

Pacyfik, dane i surowce

Reuters: „Szczyt Pacyfiku popiera obawy dotyczące chińskiego testu rakietowego pomimo sprzeciwu Nauru”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/china/pacific-summit-backs-concerns-over-china-missile-test-despite-nauru-dissent-2026-09-04/
Reuters: „Tajwan potępia chińskie zachowanie „wilczego wojownika” na forum Pacyfiku”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/china/taiwan-condemns-chinas-wolf-warrior-behaviour-pacific-forum-2026-09-04/
Reuters: „Australia i USA przeznaczają 580 milionów dolarów na wsparcie państw wyspiarskich Pacyfiku”, 2 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/china/us-australia-commit-580-million-support-pacific-islands-2026-09-02/
Reuters: „Wojsko USA wyłącza trackery reklamowe na urządzeniach w związku z doniesieniami o celowaniu w regionie Bliskiego Wschodu”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/business/media-telecom/us-military-turns-off-ad-trackers-devices-amid-middle-east-targeting-reports-2026-09-04/
Reuters: „UE zaproponuje zakaz eksportu odpadów, w tym złomu aluminiowego, do krajów spoza OECD”, 4 września 2026 r.
https://www.reuters.com/world/china/eu-propose-ban-waste-exports-inclusive-aluminium-scrap-non-oecd-countries-2026-09-04/

Jemen

The Guardian / AFP: „Cywile wśród co najmniej 60 zabitych w Jemenie w wyniku eskalacji walk lądowych”, 5 września 2026 r.
https://www.theguardian.com/world/2026/sep/05/yemen-ground-fighting-escalates-houthi-rebels-government-forces
Associated Press: „USA atakują irańskie tankowce i inne kluczowe wydarzenia na Bliskim Wschodzie”, 5 września 2026 r.
https://apnews.com/article/4972c370161bccbaf67f8de131095158

B) Własne analizy i raporty sytuacyjne

„Aktualizacja: USA i Izrael atakują Iran”, 6 września 2026 r.
https://www.michael-hollister.com/de/2026/09/06/update-usa-und-israel-greifen-iran-an-06-september-2026/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw36
„Aktualizacja: Konflikt rosyjsko-ukraiński”, 28 sierpnia 2026 r.
https://www.michael-hollister.com/de/2026/08/28/update-russland-ukraine-konflikt-28-august-2026/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw36
„Steve Witkoff: Mistrz transakcji”
https://michaelhollister.substack.com/p/steve-witkoff-der-dealmaker?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw36
„Bumerang za 300 miliardów”, 11 stycznia 2026 r.
https://www.michael-hollister.com/de/2026/01/11/der-300-milliarden-bumerang/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw36
“Half-Enforcement”, August 30, 2026
https://www.michael-hollister.com/de/2026/08/30/die-halbe-durchsetzung-warum-washington-zwei-von-chinas-drei-sanktionierten-oelstroemen-bricht-und-den-groessten-laufen-laesst/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw36
„Operacja Pivot”, 1 lutego 2026 r.
https://www.michael-hollister.com/de/2026/02/01/operation-pivot/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw36
„Insider Trading off Caracas”, 10 maja 2026 r.
https://www.michael-hollister.com/de/2026/05/10/insiderhandel-vor-caracas/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw36
„Sudan – Zapomniana masakra”, 19 kwietnia 2026 r.
https://www.michael-hollister.com/de/2026/04/19/sudan-das-vergessene-massaker/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw36
„Kontrmove – cicha odpowiedź Chin bez wystrzału”, 21 sierpnia 2026 r.
https://www.michael-hollister.com/de/2026/08/21/der-gegenzug-chinas-leise-antwort-ohne-einen-schuss/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw36
„The Digital Front”, 15 lipca 2026 r.
https://www.michael-hollister.com/de/2026/07/15/die-digitale-front/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign=HGR-kw36
“The Alumina Trap”, August 14, 2026
https://www.michael-hollister.com/de/2026/08/14/die-alumina-falle-warum-europas-schaerfste-sanktionswaffe-stumpf-bleibt/?utm_source=apolut&utm_medium=geopolitik-radar&utm_campaign

Kłopoty w Pentagonie, ponieważ wyciekły raport przedstawia konflikt z Iranem jako „niemożliwy do utrzymania”

Opublikowany 2026-09-06 przez Mirosław Dakowski

Kłopoty w Pentagonie, ponieważ wyciekły raport przedstawia konflikt z Iranem jako „niemożliwy do utrzymania”

Symplicjusz 6 września 2026 r. simplicius/trouble-in-the-pentagon-as-leaked

Coś – nie tak po cichu – narastało w Pentagonie.

Wyciek informacji, nazwany przez niektórych „buntem generałów”, ujawnił, że garstka wysokich rangą dowódców amerykańskich formalnie sprzeciwiła się Hegsethowi, ostrzegając jednocześnie, że plany USA dotyczące Bliskiego Wschodu są nie do utrzymania.

==========================================================

Podsumowanie:

„Bunt generałów” w Pentagonie w związku z wojną z Iranem: czterech wysokich rangą dowódców USA sprzeciwia się niekończącemu się uwikłaniu na Bliskim Wschodzie

Szefowie Dowództwa Europejskiego, Indo-Pacyfiku i Południowego, a także Szef Operacji Morskich, formalnie „nie zgodzili się” z naciskiem Sekretarza Obrony Pete’a Hegsetha, aby utrzymać ponad 50 000 żołnierzy na Bliskim Wschodzie — ostrzegając, że przedłużone rozmieszczenie jest nie do utrzymania i osłabia gotowość USA gdzie indziej, w tym w kraju. Sprzeciw został odnotowany w tajnej Księdze Rozkazów Sekretarza Obrony, o której jako pierwszy poinformował The Washington Post.

Ponad 50 000 żołnierzy USA pozostaje w regionie; niektóre jednostki mają pozostać do września, inne do 2027 roku. Dowódcy sygnalizowali wyczerpanie zapasów pocisków Patriot, THAAD i Tomahawk — a USA zużyły około jednej czwartej swojej floty dronów MQ-9 Reaper.

Rzecznik Pentagonu, Sean Parnell, nazwał przeciek „zbrodnią” i „zdradą sił zbrojnych” – przyznając jednocześnie, że same zastrzeżenia są prawdziwe: „odmowy zgody są standardem… Sekretarz widzi je stale”.

Chaos na tym się nie kończy: Sekretarz Armii Dan Driscoll – sojusznik Vance’a, który pomógł ukształtować ścieżkę negocjacji rosyjsko-ukraińskich – właśnie zrezygnował ze stanowiska po miesiącach wojny o wpływy z Hegsethem.

https://www.washingtonpost.com/national-security/2026/08/30/military-leaders-warn-hegseth-against-extending-iran-war-operations

Z powyższego artykułu WaPo, który ujawnił tę historię:

Jak twierdzą osoby zaznajomione z oceną przygotowaną niedawno dla szefa Pentagonu, kilku amerykańskich przywódców wojskowych poinformowało ministra obrony Pete’a Hegsetha, że przedłużanie zakrojonych na szeroką skalę operacji przeciwko Iranowi jest niemożliwe do utrzymania i grozi osłabieniem zdolności USA do stawiania czoła zagrożeniom w innych miejscach,w tym na terytorium USA.

Ostrzeżenia – wydane Hegsethowi przez dowódców armii, marynarki wojennej i sił powietrznych oraz czterogwiazdkowych dowódców nadzorujących operacje USA w Europie, Azji i Ameryce Łacińskiej – pojawiły się w wydaniu „Secretary of Defense Orders Book” (SDOB) z 14 sierpnia – twierdzą te osoby. Opisali oni tę ocenę w „The Washington Post” pod warunkiem zachowania anonimowości, ponieważ dokument jest tajny.

Jak widać powyżej, ostrzeżenia rzekomo pojawiły się w wewnętrznym tajnym dokumencie, a ich opisy są uważane za poważne przecieki, co doprowadziło Trumpa do szału:

https://www.nytimes.com/2026/09/04/us/politics/pentagon-staff-polygraph-tests.html

Skupmy się jednak na najważniejszej części, która wiąże się z ogólną tezą, do której przejdziemy później:

W związku z tym Centralne Dowództwo USA, czyli kwatera główna odpowiedzialna za prowadzenie wojny z Iranem, przez wiele miesięcy utrzymywało w gotowości siły liczące ponad 50 tys. żołnierzy na wypadek, gdyby prezydent wydał rozkaz przeprowadzenia kolejnych ataków.

Stany Zjednoczone utrzymują w gotowości około 50 000 żołnierzy na wypadek kontynuacji wojny z Iranem, a najwyżsi rangą generałowie Pentagonu w zasadzie deklarują, że taki stan rzeczy jest nie do utrzymania, szczególnie po tym, jak amerykańskie bazy w Bahrajnie i innych miejscach zostały starte z mapy.

Szef Operacji Morskich, admirał Daryl Caudle, podobno jest jednym z głównych przeciwników. On sam oświadczył w tym tygodniu , że Marynarka Wojenna USA nie wróci do Bahrajnu w najbliższym czasie:

Marynarka Wojenna USA nie powróci wkrótce do Bahrajnu, a USS Theodore Roosevelt będzie kolejnym lotniskowcem, który rozpocznie służbę na Morzu Arabskim.Taką decyzję podjął w poniedziałek główny admirał Marynarki Wojennej podczas „światowego spotkania z marynarzami”, w trakcie którego poruszono również tematykę wynagrodzeń, zakwaterowania, opieki zdrowotnej, a nawet kosztów strzyżenia.

Raport o kolizji@ clashreport

Marynarka Wojenna USA stoi w obliczu poważnego problemu logistycznego na Bliskim Wschodzie. Około 20 okrętów przewożących około 20 000 marynarzy i marines potrzebuje ponad 420 000 posiłków i około 8 milionów galonów paliwa tygodniowo. Sytuacja stała się znacznie trudniejsza po tym, jak Iran zniszczył kluczową jednostkę Marynarki Wojennej…

21:57 · 3 września 2026 · 240 tys. wyświetleń

—————————————–

Jeśli chodzi o „brak zgody”, oznacza to, że generałowie nie zgadzają się z oceną Hegsetha, ale mimo to wykonają rozkazy:

Dowódcy Dowództwa Europejskiego USA, Dowództwa Pacyfiku USA i Dowództwa Południa USA, wraz z najwyższym rangą admirałem Marynarki Wojennej, odpowiedzieli w sposób określony przez SDOB jako „brak zgody” – twierdzą osoby zaznajomione z oceną, co oznacza, że nie zgadzają się z rozkazem sekretarza o rozszerzeniu swoich sił, ale mimo to go wykonają.

Ogólnie rzecz biorąc, ton dowództwa wojskowego jest taki, że trwająca juższeść miesięcy operacja przeciwko Iranowijest „zbyt intensywna i trwa zbyt długo” – powiedziała osoba zaznajomiona z oceną.

Stało się to zaledwie kilka dni po tym, jak sekretarz armii Dan Driscoll zrezygnował ze stanowiska z powodu nieporozumień z Hegsethem, zwłaszcza dotyczących „czystek” przeprowadzanych przez sekretarza obrony:

https://www.wsj.com/politics/national-security/army-secretary-resigns-after-months-of-friction-with-hegseth-9c124207

WASZYNGTON — Sekretarz Armii Dan Driscoll złożył rezygnację na ręce prezydenta Trumpa po miesiącach napięć z sekretarzem obrony Pete’em Hegsetem na temat kierownictwa sił zbrojnych i odsunięcia wielu wysokich rangą oficerów armii.

Oczekuje się, że opuści Pentagon w najbliższych dniach.

Po odejściu Driscolla w armii zabraknie czołowych cywilnych i wojskowych dowódców zatwierdzonych przez Senat. Generał Christopher LaNeve pełni obowiązki szefa sił zbrojnych od czasu, gdy Hegseth zwolnił swojego poprzednika, generała Randy’ego George’a. Mike Obadal, podsekretarz armii, byłby najwyższym rangą cywilem po odejściu Driscolla.

Choć na pierwszy rzut oka wygląda na spokojną, pod tą fasadą armia amerykańska, a zwłaszcza Marynarka Wojenna, zdaje się ulegać bezprecedensowemu rozkładowi. Kilka dni temu USS Lincoln zawinął do portu w Tajlandii, wyglądając jak żywcem wyjęte z kiepskiej karykatury sztucznej inteligencji:

Could not load video.

Podczas gdy Trump wykrzykiwał standardowe slogany o domniemanej porażce Iranu:

Porusza jednak ostatnią kwestię, do której nawiązaliśmy wcześniej. Trump najwyraźniej wierzy, że czas działa na korzyść USA i że kontynuując gospodarcze dławienie Iranu, Stany Zjednoczone mogą powalić ten kraj na kolana szybciej, niż same USA staną w obliczu jakiegokolwiek poważnego zagrożenia. Niektórzy krytykowali nasze relacje z wojny w Iranie, wskazując na ich stronniczość wobec Iranu i ignorując rzeczywisty wpływ blokady USA, która rzekomo wpędza Iran w kryzys gospodarczy, masową inflację, dewaluację waluty itp.

Misja Trumpa w Moskwie i Kijowie. Dlaczego to Putin dyktuje warunki?

Opublikowany 2026-09-06 przez Mirosław Dakowski

Misja Trumpa w Moskwie i Kijowie. Dlaczego to Putin dyktuje warunki?

Posted by Marucha w dniu 2026-09-05 marucha/misja-trumpa-w-moskwie-i-kijowie-dlaczego-to-putin-dyktuje-warunki

Donald Trump twierdzi, że problemem wojny na Ukrainie jest nienawiść między Zełenskim a Putinem.

[Spalenie żywcem kilkudziesięciu Rosjan, bombardowanie ludności w Donbasie, zabijanie cywilów – to pestka, to się nie liczy. Najważniejsza jest „nienawiść”. Zapewne z powodu źle dobranego krawata – admin]

Wysłał więc Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera najpierw do Moskwy, a potem do Kijowa z pomysłem na pokój. Wysłannicy wylądowali w Rosji w sobotę. Jutro mają odwiedzić Zełenskiego. Na czas wizyty ogłoszono tymczasowe wstrzymanie ataków.

Z perspektywy Waszyngtonu wygląda to jak kolejna próba zakończenia konfliktu. Z Moskwy widać to inaczej. Trump chce zdjąć Ukrainę z biurka, ponieważ ma drugi, wciąż niezamknięty front: Iran. I właśnie dlatego Putin może stawiać warunki, zamiast je przyjmować.

Wojna z Iranem, rozpoczęta uderzeniami USA i Izraela pod koniec lutego, na miesiące zepchnęła Ukrainę na drugi plan. Te same osoby, które dziś jeżdżą do Putina i Zełenskiego — Witkoff i Kushner — prowadziły rozmowy wokół cieśniny Ormuz i zawieszenia broni z Teheranem. Amunicja, systemy Patriot i uwaga Białego Domu trafiły wtedy głównie na Bliski Wschód. Ukraińskie rozmowy zamarzły.

Amerykańskie służby raportowały później, że Putin odczytał to jako osłabienie Trumpa. Skoro Waszyngton jest związany Iranem, Moskwa może czekać i podbijać stawkę w Ukrainie. Szef CIA John Ratcliffe jeździł do Moskwy między innymi po to, by ostrzec Kreml, aby nie liczył zbyt mocno na rozproszenie uwagi Amerykanów. Sam fakt, że taki komunikat trzeba było dostarczyć osobiście, pokazuje, jak Kreml interpretuje sytuację.

Trump od początku traktuje wojnę w Ukrainie jako spadek po Joe Bidenie. Obiecywał szybkie zamknięcie tematu, czego nie zrobił. Teraz wraca do niego w momencie, gdy Iran nadal uszczupla jego kapitał polityczny, a Stany chcą od Rosji przynajmniej częściowego odcięcia Teheranu od wsparcia i handlu.

Dla Putina to nie jest prośba o pokój. To sygnał, że Waszyngton potrzebuje porządku w Europie, aby opanować sytuację na Bliskim Wschodzie.

Dlatego rosyjskie warunki nie łagodnieją. Kreml wciąż mówi o Donbasie, neutralności Ukrainy, ograniczeniu jej armii, sankcjach oraz pisemnej deklaracji Zachodu, że NATO nie przesunie się dalej na wschód. Źródła zbliżone do Moskwy przed tym weekendem mówiły wprost: oczekiwania są niskie, a Putin zgodzi się tylko na własnych warunkach, gdyż uważa, że ma przewagę.

Opowieść o osobistej nienawiści dwóch prezydentów jest wygodna. Pozwala Trumpowi przedstawić impas jako problem charakterów, a nie rozkładu sił. Nienawiść naprawdę istnieje i utrudnia bezpośrednie rozmowy. Jednak wojna nie stoi w miejscu od lat dlatego, że dwaj przywódcy się nie lubią. Trwa, bo Moskwa chce ziemi i określonego statusu Ukrainy, a Kijów tego nie oddaje. Wysłannicy mogą przywieźć propozycję, ale nie zmienią faktu, że to Trump bardziej zależy na wygaszeniu tematu.

Produkcja mniej zaawansowanych Patriotów w Ukrainie wpisuje się w ten obraz. Waszyngton nie chce oddawać najnowszej technologii, ale chce pokazać Kijowowi gest. Dla Moskwy nie jest to argument do ustępstw. To potwierdzenie, że Amerykanie szukają tańszego sposobu na wycofanie się z linii frontu.

Jeśli w ten weekend nie pojawi się nic poza kolejnym konstruktywnym komunikatem, logika Kremla tylko się wzmocni. Trump potrzebuje zamknięcia ukraińskiego frontu bardziej niż Putin potrzebuje amerykańskiej zgody. W takiej konfiguracji warunki dyktuje ten, kto może poczekać. A poczekać może Moskwa.

https://youtube.com/watch?v=tC0Pzw7xxoo%3Fversion%3D3%26rel%3D1%26showsearch%3D0%26showinfo%3D1%26iv_load_policy%3D1%26fs%3D1%26hl%3Dpl%26autohide%3D2%26wmode%3Dtransparent

https://zmianynaziemi.pl

https://widgets.wp.com/likes/index.html&origin=marucha.wordpress

========================================

Komentarze 2 to “Misja Trumpa w Moskwie i Kijowie. Dlaczego to Putin dyktuje warunki?”

Быдлошевский Л.З. said 2026-09-05 (Sobota) @ 22:05:06 https://www.youtube.com/embed/1NnQMZ1Dghk?version=3&rel=1&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&fs=1&hl=pl&autohide=2&wmode=transparent 13 minut. Константин Сивков – pułkownik i bardzo mądry człowiek dzisiaj powiedział że Banderowiec Буданов ocenił miesięczne straty jego armii na 30 000 Banderowca w miesiąc a Putin rzekł że 12 000 Banderowca na miesiąc i wszystko się zgadza Putin ocenił tylko zabitych a Буданов zabitych i rannych niezdolnych do walki…Dobry rok temu wyczytałem w „Nowinach Rzeszowskich” że jest ponad
100 000 Banderowców bez ręki, nogi, a nawet bez dwóch rąk i bez dwóch nog. Glupi prezydent miasta z dumą opowiadał że Polska tym ludziom oczywiście że za darmo daje protezy i ich leczy…Jak to glupia Polska… 🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇷🇺🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦🇺🇦
Быдлошевский Л.З. said 2026-09-05 (Sobota) @ 22:23:15 https://www.youtube.com/embed/eZ6S0NPaRmc?version=3&rel=1&showsearch=0&showinfo=1&iv_load_policy=1&fs=1&hl=pl&autohide=2&wmode=transparent 14 minut.
W Moskwie się odbywają rozmowy z Putinem i dwoma Amerykancami a już są dobre filmy z tego spotkania i komentarz dziennikarza…

Iran ostrzeliwuje rakietami statki po tym, jak USA odcięły ekonomiczny krwiobieg Turcji

Opublikowany 2026-09-05 przez Mirosław Dakowski

Iran ostrzeliwuje rakietami statki po tym, jak USA odcięły Turcję od dostaw energii elektrycznej – z prof. Marandim

uncut-news.ch września 2026 r. uncutnews-chder-iran-feuert-raketen-auf-schiffe-ab-nachdem-die-usa-die-wirtschaftliche-lebensader-der-tuerkei-unterbrochen-haben

W ostatnich godzinach napięcia między Waszyngtonem a Teheranem ponownie wzrosły. Departament Skarbu USA, w ramach operacji „Economic Outcast”, nałożył sankcje na turecki Golden Global Bank i jego spółki zależne, odcinając go od dostępu do amerykańskiego systemu finansowego. Jednocześnie Iran ostrzeliwuje rakietami balistycznymi statki płynące po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz – co stanowi eskalację wcześniejszych ataków dronów i pocisków manewrujących. W wywiadzie dla Mario Nawfala, profesor Seyed Mohammad Marandi ocenia te wydarzenia jako część kompleksowej wojny gospodarczej, na którą Teheran odpowie militarnie.

https://youtube.com/watch?v=_wahiJUx_OI%3Ffeature%3Doembed

Sankcje wobec Golden Global Yatirim Bankasi Anonim Sirketi (Golden Global Bank) i dwóch spółek zależnych zostały ogłoszone 4 września 2026 r. Biuro Kontroli Aktywów Zagranicznych (OFAC) oskarża bank o ułatwianie transakcji o wartości dziesiątek milionów dolarów na rzecz Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC-QF) oraz zapewnianie reżimowi irańskiemu dostępu do płatności międzynarodowych za pośrednictwem banków korespondentów. Bank rzekomo transferował dochody z irańskiej ropy naftowej z Chin do Turcji, gdzie były one wymieniane na gotówkę i złoto. Sekretarz Skarbu Scott Bessent nazwał ten krok częścią kampanii mającej na celu systematyczne blokowanie irańskich kanałów finansowych. Licencja na likwidację daje partnerom biznesowym czas do 19 września na rozliczenie istniejących transakcji. Bessent zapowiedział nałożenie kolejnych sankcji na kolejny bank w przyszłym tygodniu.

Dla Marandiego nie jest to odosobniony akt finansowy, lecz wojna. Stany Zjednoczone próbują zagłodzić i zdemontować irańskie społeczeństwo. Takie oblężenie to akt wojny. Iran nie może nałożyć na USA sankcji, ponieważ nie ma porównywalnej siły nacisku finansowego. Dlatego pozostaje tylko opcja militarna. Czołowi irańscy politycy otwarcie o tym mówili w ostatnich tygodniach: przewodniczący Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, przewodniczący parlamentu i pierwszy wiceprezydent. Ten ostatni w dosadnym oświadczeniu ogłosił „mroczne czasy” dla amerykańskiej gospodarki. Marandi postrzega to również jako próbę położenia kresu spekulacjom na temat wewnętrznych podziałów w Iranie, które od miesięcy rozpowszechniają zachodnie i niektóre arabskie media.

Niedawne ataki rakietowe wpisują się w ten schemat. Według wywiadu Iran kilkukrotnie wystrzelił balistyczne pociski przeciwokrętowe w statki po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz. Trafienia pociskami balistycznymi powodują znacznie większe szkody niż drony czy pociski manewrujące. Marandi postrzega to jako kolejny krok na drodze eskalacji. Celem nie jest koniecznie całkowite zamknięcie Cieśniny Ormuz – znaczna część handlu odbywa się już za zgodą Iranu – ale raczej jej ograniczenie lub, w dłuższej perspektywie, blokada, jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować swoje działania.

Iran jasno dał do zrozumienia: jeśli Teheran nie będzie mógł eksportować ropy i przeznaczać dochodów na budżet, leki i żywność, to nikt nie będzie eksportował ropy. Dotyczy to również Morza Czerwonego.

Eskalacja zależy od Waszyngtonu, a zwłaszcza od Bessenta i Trumpa. Bessent zajął ostatnio zdecydowanie twarde stanowisko i posługuje się agresywnym językiem. Iran jest gotowy do ostrej odwetowej reakcji. Irańczycy przygotowują się do niej od dziesięcioleci i postrzegają konflikt jako walkę o przetrwanie. USA, Izrael i lobby syjonistyczne chcą udusić Iran. Dlatego Teheran będzie „walczył do końca”. Marandi nie wierzy, że wojna potrwa lata. Konsekwencje ekonomiczne dla gospodarki światowej i amerykańskiej są większe i bardziej bezpośrednie, niż wielu przypuszcza. Powszechne zakłócenia w handlu ropą naftową przez Cieśninę Ormuz i Morze Czerwone spowodowałyby gwałtowny wzrost cen ropy naftowej, oleju napędowego i innych surowców, destabilizację rynków obligacji i walut oraz wywarłyby presję na sojuszników USA w regionie Zatoki Perskiej. Ich państwa nie byłyby w stanie przetrwać w takich warunkach.

Centralnym punktem spornym jest Porozumienie o Porozumieniu (MOU), zawarte po wcześniejszych fazach konfliktu. Marandi oskarża USA o podważanie samego porozumienia: odmowę zwrotu irańskich aktywów, ciągłe groźby, sankcje wobec irańskiej ropy naftowej, próby otwarcia własnego korytarza w Cieśninie Ormuz oraz współpracę niektórych państw Zatoki Perskiej. Iran wydał dwutygodniowe ostrzeżenie przed atakiem na statki. Z perspektywy Iranu jedynym wyjściem jest wdrożenie Porozumienia i jego żądań. Opłaty za przeprawę nie są prawdziwą kwestią sedna. Iran chce utrzymać Zatokę Perską jako centrum handlu.

Prawdziwym problemem jest Izrael i projekt „Wielkiego Izraela”: kontynuacja działań w Strefie Gazy i południowym Libanie. Bez zakończenia wydarzeń w Strefie Gazy i bez wycofania się Izraela z Libanu do granic ustalonych przed 7 października, nie będzie normalizacji.

Komentarze Marandiego na temat sytuacji w Libanie były ostrożne, ale jednoznaczne. Wzgórze Ali al-Taher (znane również jako Ali Alaher lub Ali Taher) w południowym Libanie, które siły izraelskie ogłosiły pod swoją kontrolą operacyjną po miesiącach działań, było mniej istotne, niż często przedstawiano. Kompleks został ewakuowany jakiś czas temu. Prawdziwe fortyfikacje Hezbollahu znajdowały się gdzie indziej. Hezbollah był lepiej przygotowany niż kiedykolwiek wcześniej. Iran wyznaczył Bejrut jako czerwoną linię i monitorował wydarzenia na południu. W pewnym momencie kalkulacje miały się zmienić. Marandi odrzucił doniesienia Reutera o irańskiej czerwonej linii specjalnie dla tego wzgórza i obecności tam Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej jako niewiarygodne. Opierając się na swoim doświadczeniu z negocjacji nuklearnych, Reuters często powoływał się na anonimowe „irańskie źródła”, które były nieprecyzyjne. Twierdził, że raport został podłożony przez Izrael. Prawdziwy konflikt, jak twierdził Marandi, toczył się w regionie Zatoki Perskiej. Los Libanu i Gazy zależy od wyniku konfliktu między Iranem i USA.

Marandi umieszcza politykę sankcji w szerszym kontekście historycznym. Badanie opublikowane w czasopiśmie „The Lancet Global Health” szacuje, że jednostronne sankcje Zachodu w latach 1971–2021 wiązały się z około 38 milionami dodatkowych zgonów – więcej niż liczba ofiar śmiertelnych bezpośrednio na wojnie od wielu lat. Sankcje zabijają po cichu: brak leków, tlenu i specjalistycznej żywności dla dzieci. W Strefie Gazy i innych miejscach ludzie umierają z powodu uleczalnych chorób, podczas gdy bombardowania przykuwają uwagę opinii publicznej. Ta sama logika ma zastosowanie w Iranie, na Kubie, w Wenezueli, Syrii, Iraku i Afganistanie. Słynne stwierdzenie Madeleine Albright o 500 000 zabitych irackich dzieciach („cena jest tego warta”) jest tego symbolem.

Pod koniec rozmowy wspomniano o doniesieniach o irańskich wystrzeleniach rakiet w kierunku Jordanii i kolejnych atakach na okręty marynarki wojennej USA. Marandi obarcza Jordanię i innych aktorów regionalnych częściową odpowiedzialnością, ponieważ są częścią zjednoczonego frontu przeciwko Iranowi. „Grzech” Iranu, jak powiedział, leży w jego niepodległości i nazywaniu ludobójstwa w Strefie Gazy po imieniu. Oś oporu jest po prawej stronie, ponieważ dokonuje poświęceń, aby położyć kres temu, co się dzieje. Ci, którzy milczą lub współpracują, są po drugiej stronie.

Marandi wielokrotnie podkreśla, że Iran nie chciał wojny. Teheran zgodził się na zawieszenie broni i podpisał Memorandum o Porozumieniu (MOU) po 40 dniach walk, aby uniknąć zniszczenia światowej gospodarki. Stany Zjednoczone i Izrael zmusiły Iran do znalezienia się w sytuacji, w której nie ma on innego wyjścia.

Jeśli Iran teraz zaatakuje militarnie – przeciwko okrętom, w regionie Zatoki Perskiej lub gdzie indziej – to dlatego, że Waszyngton próbuje udusić 90 milionów Irańczyków, a Trump publicznie chełpi się upadkiem irańskiej waluty i niedoborami żywności. Iran będzie walczył do końca.

Nadchodzące dni i tygodnie pokażą, jak daleko obie strony zdołają się posunąć. Ryzyko gospodarcze i militarne jest znaczne. Dalsze zaostrzanie sankcji lub ataki na żeglugę mogłyby jeszcze bardziej obciążyć Cieśninę Ormuz, a tym samym kluczowy element globalnego handlu ropą naftową – z konsekwencjami wykraczającymi daleko poza region.

Hej Amerykanie! Ucieknijcie od długów, idąc na wojnę z Iranem!

Opublikowany 2026-09-05 przez Mirosław Dakowski

Caitlin Johnstone

Hej Amerykanie! Ucieknijcie od długów, idąc na wojnę z Iranem!

Dziś, w dystopii, eksperci wojenni zaczęli sugerować, że Stany Zjednoczone mogłyby zrekrutować wystarczającą liczbę żołnierzy do przeprowadzenia lądowej inwazji na Iran, oferując młodym Amerykanom umorzenie długów w zamian za zaciągnięcie się do wojska.

Caitlin Johnstone 3 września 2026 r. caitlinjohnstone/hey-americans-escape-debt-by-going-to-war-with-iran

Sądzę, że to była tylko kwestia czasu.

W artykule zatytułowanym „ Wojny z Iranem nie wygramy za pomocą nalotów, więc co pozostaje? ” AJ Jaff z Jerusalem Post pisze:

„Liczba rekrutów jest niższa niż ta, której wymagałaby lądowa inwazja na Iran. Szacunki na udaną kampanię lądową przeciwko 31 irańskim dowództwom prowincjonalnym i jego doktrynie obrony mozaikowej wahają się od 750 tysięcy do 1,5 miliona amerykańskich żołnierzy. Obecnie aktywna armia amerykańska liczy około 452 tysiące. Oczywiście, obliczenia się nie sprawdzają.

„Biorąc jednak pod uwagę historię Ameryki, istnieje droga naprzód. Nie pobór do wojska ani nie pobór do wojska w sensie z czasów II wojny światowej, ale zaciągnięcie się do wojska w ramach „programu umorzenia długów”.

Przeciętny Amerykanin w wieku od 18 do 34 lat ma ponad 40 tys. dolarów długu innego niż kredyt hipoteczny, obejmującego pożyczki studenckie, salda kart kredytowych, kredyty samochodowe i kredyty osobiste, a według niektórych szacunków kwota ta sięga nawet 100 tys. dolarów.

„To jest kohorta, której potrzebuje Pentagon. Federalny program umorzenia długów, który w pełni umorzyłby saldo kredytów studenckich, kart kredytowych i pożyczek po 24 lub 36 miesiącach służby, a także przedłużyłby ustawę o GI Bill, umożliwiłby dobrowolny zaciąg na dużą skalę”.

„To nie jest teoria.

„To państwo amerykańskie robi to, co zawsze robiło, gdy potrzebowało personelu, którego inaczej nie byłoby w stanie wygenerować. II wojna światowa przyniosła ustawę o prawach weteranów (GI Bill). Wietnam przyniósł odroczenie studiów. Wojny po 11 września przyniosły premie za podpisanie umowy i ścieżki uzyskania obywatelstwa. Wojna z Iranem będzie musiała przynieść ulgę w spłacie długów. Ekonomia zadłużonych Amerykanów w wieku 20-30 lat sprawia, że jest to najskuteczniejszy mechanizm konwersji dostępny dla Pentagonu i administracji Trumpa.

„Moralna interpretacja tego jest niepokojąca. Ale państwa generują potrzebnych im żołnierzy dzięki zachętom, które wpływają na populację, którą dysponują”.

W eseju na Twitterze na ten sam temat, opublikowanym na początku tego miesiąca, AJ Jaff użył bardziej dosadnego języka:

„Kiedy wybór to dekady przykute do długu ponad 45 000 dolarów albo kilka lat służby, które go wymazują i dają nowy start, ogromna część zdesperowanych młodych ludzi skorzysta z oferty. Nie dlatego, że „popierają wojnę”. Ponieważ dług został wrobiony w klatkę, a służba wojskowa to JEDYNA droga wyjścia”.

Według Jerusalem Post Jaff jest Kanadyjczykiem, który obecnie pełni funkcję szefa ochrony w nieokreślonej „organizacji międzynarodowej”, opisując go w swojej biografii jako „emerytowanego oficera Kanadyjskich Sił Zbrojnych i uznanego eksperta w dziedzinie bezpieczeństwa międzynarodowego, zarządzania kryzysowego i ryzyka geopolitycznego”.

Poza tym niewiele jest publicznie dostępnych informacji o Jaffie, a mimo to jest on nagłaśniany przez jedną z największych anglojęzycznych gazet w Izraelu. Możemy się więc spodziewać, że ten pomysł pojawi się ponownie w innych miejscach.

To po prostu cała brzydota amerykańskiego imperium, zwinięta w jeden zgrabny pakunek, prawda? Zmagający się z problemami obywatele amerykańscy, obciążeni górami rachunków, bo żyją w dystopii, która wpędza ich w długi za przywilej życia na planecie, na której się urodzili, desperacko zaciągając się do imperialistycznej wojny za granicą, by zabijać ludzi w nadziei, że pewnego dnia uda im się finansowo stanąć na nogi.

Być może jest to najbardziej amerykański pomysł, jaki kiedykolwiek ktokolwiek miał.

Doug Casey o twoim wrogu: „Głębokim państwie”

Opublikowany 2026-09-04 przez Mirosław Dakowski

zdjęcia depozytowe

Doug Casey o twoim wrogu: „Głębokim państwie”

Doug Casey 4 września 2026 r. uncutnews-ch/doug-casey-ueber-ihren-feind-den-deep-state

Przez Douga Caseya

Wiele osób chce politycznych rozwiązań swoich problemów. Innymi słowy, chcą, aby rząd zmusił innych do robienia tego, czego oni chcą.

Jednak osoby o pewnym kompasie moralnym zdają sobie sprawę, że może to tylko pogłębić problemy. Sprytni aktorzy, zwłaszcza ci o etyce makiawelicznej, wykorzystują rząd jako narzędzie. Wolą jednak działać za kulisami.

Wiedzą, że skuteczniej i o wiele bezpieczniej jest pociągać marionetki za sznurki zza kulis. Czasami, w zależności od okoliczności i stopnia osobistego narcyzmu, sami stają w centrum uwagi. Ale ostatecznie interesują ich tylko dwie rzeczy: władza i pieniądze. Nazywa się ich „głębokim państwem”.

Gdy w danym kraju rozwinie się silnie ugruntowane „państwo głębokie”, tylko rewolucja lub dyktatura może je wyeliminować. I nawet wtedy prawdopodobnie tylko w małym kraju.

Amerykańskie „państwo głębokie” to potężna, nieformalna sieć kontrolująca większość instytucji. Nie przeczytasz o nim w wiadomościach, ponieważ to ono kontroluje wiadomości. Politycy nie chcą o nim mówić, a nawet przyznać się do jego istnienia. To tak, jakby gangster opowiadał o morderstwach i napadach w wiadomościach o 18:00. Można powiedzieć, że „państwo głębokie” jest ukryte, ale jest ukryte na widoku.

„Państwo głębokie” jest zamieszane w niemal wszystko, co negatywnego dzieje się obecnie. Konieczne jest zrozumienie, o co tak naprawdę chodzi.

Państwo

„Państwo głębokie” wykorzystuje samo państwo i kryje się za nim.

Chociaż natura państwa tkwi w przymusie, ludzi nauczono kochać i szanować je. Większość postrzega państwo przez wyidealizowany pryzmat podręcznika do wiedzy o społeczeństwie z podstawówki. Wierzą, że ma to coś wspólnego z tym, że „my, naród”, wybieramy kogoś takiego jak Jimmy Stewart, aby nas reprezentował. Ten ideał zawsze był szkodliwą fikcją, ponieważ idealizuje, wybiela i legitymizuje z natury złą i destrukcyjną instytucję opartą na przemocy. Jak powiedział kiedyś Mao, władza polityczna pochodzi z lufy karabinu.

„Państwo głębokie”

„Państwo głębokie” kontroluje państwo, czyli rząd. Jest tak stare jak sama historia. Termin „państwo głębokie” pochodzi jednak pierwotnie z Turcji, co jest trafne, ponieważ kraj ten jest spadkobiercą całkowicie skorumpowanych imperiów Bizantyjskiego i Osmańskiego. I w prawdziwie bizantyjskim stylu, nasze „państwo głębokie” przeniknęło do całej struktury tego, co kiedyś było Ameryką. Jego macki sięgają od Waszyngtonu do każdego zakątka społeczeństwa obywatelskiego. Niczym przerzutowy rak, nie jest już tak łatwo go wykorzenić.

Pod wieloma względami Waszyngton wzorowany jest na innym mieście z „głębokim państwem”, starożytnym Rzymie. Jak trafnie opisał to wolnomyśliciel epoki wiktoriańskiej, Winwood Reade:

„Rzym żył ze swojej stolicy, dopóki upadek nie zajrzał mu w oczy. Pracowitość to jedyne prawdziwe źródło bogactwa, a w Rzymie nie było pracowitości. Za dnia droga do Ostii była zatłoczona wozami i mulnikami, którzy wiozli do wielkiego miasta jedwab i przyprawy ze Wschodu, marmur z Azji Mniejszej, drewno z gór Atlas oraz zboże z Afryki i Egiptu; a wozy wracały tylko tonami gnoju. To był ich ładunek powrotny”.

„Państwo głębokie” kontroluje polityczną i gospodarczą tkankę Stanów Zjednoczonych. To wykracza daleko poza proste stwierdzenie, że nie ma realnej różnicy między lewym a prawym skrzydłem Partii Demokratyczno-Republikańskiej. Każdy, kto ma choć trochę oleju w głowie (czyli każdy poza przeciętnym wyborcą), wie, że chociaż Republikanie twierdzą, że wierzą w wolność gospodarczą (co jest nieprawdą), to zdecydowanie nie wierzą w wolność społeczną. Demokraci z kolei twierdzą, że wierzą w wolność społeczną (co jest nieprawdą), ale zdecydowanie nie wierzą w wolność gospodarczą.

To oczywiście odnosi się do tradycyjnych Republikanów i Demokratów. Obie partie jednak przerzuciły się na siebie. MAGA rozbiła republikanów starej daty, a różne radykalne frakcje socjalistyczne rozmontowały tradycyjnych Demokratów. Same Stany Zjednoczone przekształciły się z dość jednorodnego kraju w wielokulturowe, wewnętrzne imperium, na skraju czegoś w rodzaju wojny domowej. Ale to już inna historia.

Kim jest Deep State?

Amerykańskie państwo głębokie to realna, lecz nieformalna struktura, która powstała nie tylko po to, by czerpać korzyści z państwa, ale także po to, by je kontrolować.

Państwo głębokie żyje własnym życiem, podobnie jak sam rząd. W jego skład wchodzą wysocy rangą urzędnicy z kilkunastu agencji pretoriańskich, takich jak FBI, CIA i NSA. Należą do nich wysocy rangą generałowie, admirałowie i inni żołnierze. W ich skład wchodzą również długoletni członkowie Kongresu i senatorowie, a także szefowie kluczowych agencji regulacyjnych.

Ale „państwo głębokie” to o wiele szerszy kontekst niż tylko rząd. Obejmuje ono szefów dużych korporacji, którzy są znacząco zaangażowani w sprzedaż produktów państwu i wspieranie go. Z pewnością dotyczy to Doliny Krzemowej, choć ci ludzie przynajmniej kiedyś mieli poczucie humoru, o czym świadczy ich obecnie porzucone motto „Nie bądź zły”.

Obejmuje to kadrę kierowniczą najwyższego szczebla Fed, a także szefów dużych banków, brokerów i ubezpieczycieli. Włączeni są w to również rektorzy i liczni profesorowie elitarnych uniwersytetów, które służą jako centra rekrutacyjne dla Państwa Głębokiego. Oczywiście, uwzględniono również czołowe osobistości medialne i wielu stałych uczestników wydarzeń takich jak Światowe Forum Ekonomiczne (WEF), Bohemian Grove i Rada Stosunków Zagranicznych (Council on Foreign Relations). Uosabiają oni status quo, spajane władzą, pieniędzmi i propagandą.

Szacuję, że w sumie tych ludzi jest kilka tysięcy. Strukturę „Deep State” można porównać do ogromnej sfory psów. Ludzie, których właśnie opisałem, to „Top Dogs”.

Ale setki tysięcy innych, choć nie są w centrum, są bezpośrednio zależne od państwa, mają znaczne wpływy i wspierają „państwo głębokie”, ponieważ ono je wspiera. Dotyczy to wielu bogatych, zwłaszcza tych, którzy zgromadzili fortuny dzięki powiązaniom z państwem. Dotyczy to również 1,5 miliona osób z dostępem do informacji o klauzuli „ściśle tajne” (szokująca, ale prawdziwa liczba), a także wysoko postawionych przedstawicieli przestępczości zorganizowanej, zwłaszcza nielegalnego handlu narkotykami, który bez państwa praktycznie by nie istniał. Do tego dochodzą osoby średniego szczebla w policji i wojsku, w korporacjach i organizacjach pozarządowych.

To właśnie te psy można określić mianem „psów gończych”.

Co więcej, niezliczone miliony ludzi są uzależnione od utrzymania wszystkiego bez zmian, jak na przykład ponad 50% Amerykanów, którzy są beneficjentami netto świadczeń rządowych – 70 milionów w ramach Ubezpieczeń Społecznych, 90 milionów w ramach Medicaid, 50 milionów korzystających z bonów żywnościowych, wiele milionów w setkach innych programów, 23 miliony pracowników rządowych i zdecydowana większość ich rodzin. W rzeczywistości powinniśmy również uwzględnić miliony zwykłych ludzi, którzy ledwo wiążą koniec z końcem.

Tę grupę ludzi, stanowiącą zdecydowaną większość populacji, można by nazwać „bitymi psami”. Kochają i boją się swoich panów; robią, co im każą, turlają się na grzbietach i moczą się, gdy natkną się na „psa prowadzącego” lub „psa biegnącego”, który uważa, że przekraczają granice. Te trzy typy psów stanowią zdecydowaną większość populacji USA. Mam nadzieję, że nie należysz do nich. Uważam się za „samotnego wilka” pod tym względem i mam nadzieję, że Ty też. Niestety, psy są wrogami wilków i często na nie polują.

„Państwo głębokie” jest destrukcyjne, ale dla ludzi w nim żyjących jest wspaniałe. I jak każdy żywy organizm, jego nadrzędnym celem jest przetrwanie! Przetrwa, wpajając fikcję, że jest zarówno dobre, jak i konieczne – co jest kłamstwem. To pasożyt, który szerzy absurdalną ideę, że każdy może żyć kosztem społeczeństwa.

Czy to spisek, za którym stoi mężczyzna głaskający białego kota? Nie sądzę. Już samo nakłonienie grupy przyjaciół do wspólnego wyboru filmu jest dość trudne, a co dopiero gangu żądnych władzy złoczyńców, którzy chcą kontrolować życie wszystkich. Ale z drugiej strony, „Top Dogs” znają się, chodzą do tych samych szkół, należą do tych samych klubów, spotykają się towarzysko i – co najważniejsze – mają wspólne zainteresowania, wartości i światopoglądy.

Amerykańskie „państwo głębokie” koncentruje się wokół Waszyngtonu. Wysysa bogactwo Ameryki z wpływów podatkowych. Znaczna część tego bogactwa jest tam pochłaniana przez bezużyteczne gęby. A następnie eksportuje to, co wzmacnia „państwo głębokie”, w tym wojny, pieniądz fiducjarny i destrukcyjną politykę. To po prostu nie do utrzymania, ponieważ nic wartościowego nie może pochodzić z miasta pełnego pasożytów.

ROZWIĄZANIE?

Wielu Amerykanów nadal wierzy, że Donald Trump jest rozwiązaniem problemów USA.

Nadal uważają go za nonkonformistę, który doprowadzi do upadku „państwa głębokiego”. To zrozumiałe, bo choć brakuje mu zasad moralnych i filozoficznych, jest przynajmniej konserwatystą kulturowym, który pragnie powrotu kraju do szczęśliwszych czasów minionych lat, kiedy mama, szarlotka i Chevrolety liczyły się bardziej niż różnorodność, sprawiedliwość i integracja.

Wielu z nas uwierzyło mu, gdy powiedział, że zniesie podatek dochodowy, nigdy nie będzie angażował Stanów Zjednoczonych w wojny zagraniczne i generalnie ograniczy rząd. Te nadzieje są równie martwe, jak szlachetny DOGE Elona Muska.

Trump jest nacjonalistą, tradycjonalistą i przedsiębiorcą. Ale Mussolini również był zwolennikiem masowej interwencji rządu w gospodarkę. Większość Amerykanów nie zdaje sobie sprawy, że za czasów Trumpa rząd USA nabył udziały w ponad tuzinie firm, a wiele kolejnych jest w planach.

Niestety, przyczynia się to do dalszej konsolidacji „głębokiego państwa”.

Trump otaczał się – niemal nieuchronnie – aktorami „głębokiego państwa” – takimi jak sekretarz handlu Lutnick, sekretarz skarbu Bessent i prezes Rezerwy Federalnej Warsh. Wszyscy oni są mieszkańcami bagien i kanałów w Waszyngtonie i jego okolicach, na Wall Street, w środowisku akademickim i mediach.

Trump nie zamierza likwidować agencji rządowych (choć miło zobaczyć, co stało się z USAID) ani zwalniać wielu pracowników rządowych. Postrzega te instytucje jako zasoby, narzędzia, dzięki którym może robić, co mu się podoba.

Jego brak kręgosłupa moralnego gwarantuje, że zamiast próbować znieść państwo (jak Milei z Argentyny czy Ron Paul), po prostu wykorzysta je w sposób, który uzna za sprawiedliwy. Dowodem na to są biliony dolarów nowych wydatków rządowych i deficytów, które już zatwierdził.

W ciągu najbliższych dwóch lat wyda kolejne biliony. A wszystko to będzie zasilać „głębokie państwo”.

Z drugiej strony, retoryka i działania Trumpa, choć generalnie okropne, są mniej naganne niż te Kamali. Kamala i ludzie za nią stojący pracowali po godzinach, aby kolektywizować USA.

Mniej optymistyczna jest jednak moja prognoza, że Demokraci wygrają wybory uzupełniające w listopadzie. Odsuną Trumpa od władzy i przycisną go do muru za liczne naruszenia prawa i masowe oszustwa. Odzyskają kontrolę nad rządem i jej nie oddają.

„Państwo głębokie” jednak tak naprawdę nie przejmuje się tym, kto sprawuje władzę. Choć obecnie faworyzuje Demokratów, ponieważ Trump stał się nieprzewidywalny. Stał się całkowicie nieprzewidywalny – z wyjątkiem sytuacji, gdy chodzi o jego własny portfel i pewien obcy kraj.

„Państwo głębokie”, establishment, stanie się jeszcze grubsze i szczęśliwsze, jeśli Demokraci przejmą władzę, a przeciętny Amerykanin będzie pogrążał się coraz głębiej w otchłani rozpaczy.

Do tego właśnie będą dążyć. I na to powinieneś stawiać.

Co to dla nas oznacza? Trzymajcie się długoterminowych pozycji w towarach, zwłaszcza w akcjach spółek wydobywczych złota i ropy naftowej.

Źródło: Doug Casey o Twoim wrogu, państwie głębokim

Trump porównuje się do Napoleona i Cezara. Nowa era „prezydentury YOLO” w Białym Domu.

Opublikowany 2026-09-04 przez Mirosław Dakowski

Trump porównuje się do Napoleona i Cezara. Nowa era „prezydentury YOLO” w Białym Domu.

Posted by Marucha w dniu 2026-09-04 marucha/trump-porownuje-sie-do-napoleona-i-cezara-nowa-era-prezydentury-yolo-w-bialym-domu

Donald Trump wkroczył w decydującą fazę swojej drugiej kadencji, całkowicie redefiniując styl sprawowania władzy w Waszyngtonie. Jak wynika z najnowszego raportu magazynu „The Atlantic”, prezydent USA w prywatnych rozmowach z doradcami coraz częściej stawia się w jednym rzędzie z największymi postaciami w historii: Aleksandrem Wielkim, Juliuszem Cezarem oraz Napoleonem Bonaparte.

Dla obserwatorów sceny politycznej nie jest to jedynie przejaw megalomanii, ale fundament nowej strategii rządzenia, którą otoczenie prezydenta określa mianem „prezydentury YOLO” (ang. You Only Live Once – żyje się tylko raz).

„Najpotężniejsza osoba w historii” i koniec politycznych kalkulacji

Kluczowym czynnikiem zmieniającym oblicze amerykańskiej polityki jest fakt, że Donald Trump nie musi już zabiegać o reelekcję. Brak presji wyborczej sprawił, że prezydent poczuł się całkowicie wolny od tradycyjnych kalkulacji partyjnych. Jak twierdzi wysoki rangą urzędnik administracji, Trump postrzega siebie jako „najpotężniejszą osobę, jaka kiedykolwiek żyła”, której głównym celem nie jest sondażowe „tu i teraz”, lecz trwały zapis w podręcznikach historii.

Ta postawa przekłada się na konkretne decyzje geopolityczne. Według informatorów, prezydent odrzucił doradztwo oparte na interesie politycznym na rzecz działań, które sam uznaje za historycznie doniosłe. To właśnie ta filozofia miała doprowadzić do eskalacji napięć z Iranem oraz agresywnej polityki zagranicznej, obejmującej m.in. bombardowania na terenie siedmiu krajów w ciągu zaledwie dwóch miesięcy.

Architektura władzy: Monumentalne projekty i złote symbole

Dążenie do wielkości znajduje odzwierciedlenie nie tylko w polityce, ale i w fizycznym otoczeniu prezydenta. Waszyngton staje się areną dla monumentalnych inwestycji, które mają podkreślić epokę Trumpa. W planach znajduje się m.in. budowa 76-metrowego łuku triumfalnego oraz kosztowna renowacja sali balowej przy Białym Domu, wyceniana na 400 milionów dolarów. Prezydent osobiście nadzoruje wystrój Gabinetu Owalnego, wprowadzając pozłacane elementy, złote urny oraz okolicznościowe monety własnego projektu, które trafiają na drzwi gabinetów jego współpracowników.

Dla krytyków te działania są symbolem oderwania od rzeczywistości. Jednak dla zwolenników prezydenta, to wyraz „siły woli”, która ma przełamywać bariery nieosiągalne dla jego poprzedników. Jak zauważa „The Atlantic”, inspiracja triadą Aleksander-Cezar-Napoleon nie pochodzi z głębokich studiów historycznych, lecz z krótkich notatek i wystąpień, które utwierdziły Trumpa w przekonaniu o jego dziejowej misji.

Polityczne koszty „prezydentury YOLO”

Niezależnie od historycznych ambicji prezydenta, „prezydentura YOLO” generuje realne koszty dla amerykańskiego społeczeństwa i Partii Republikańskiej. Sondaże poparcia dla Trumpa notują rekordowe spadki, co budzi poważny niepokój wśród Republikanów przed zbliżającymi się wyborami do Kongresu. Główne obawy budzą:

Wzrost cen paliw: Bezpośredni skutek destabilizacji sytuacji międzynarodowej.
Inflacja i stopy procentowe: Niepewność gospodarcza wynikająca z radykalnych decyzji Białego Domu.
Kryzys sojuszniczy: Podważanie fundamentów NATO, co osłabia pozycję USA na arenie międzynarodowej.

Mimo ostrzeżeń doradców, prezydent pozostaje niewzruszony. Jak podsumował jeden z jego powierników, Trump znajduje się w nastroju, w którym opinia publiczna czy sondaże nie mają już znaczenia. Wierzy on, że przyszłe pokolenia ocenią go nie przez pryzmat bieżących problemów gospodarczych, ale przez pryzmat „wielkich czynów”, które – w jego mniemaniu – na zawsze zmieniły bieg dziejów.

Tomasz Borysiuk
https://legaartis.pl

Szpitale dla wariatów są pełne osób, które uważają się za Napoleona…
Admin

===============

I eunuchów mających się za kobietę. md