Pekin może finansować się tanio i niemal bez ograniczeń, co pozwala mu przetrwać najważniejszą amerykańską strategię powstrzymywania Chin.
Wydaje się, że każdy dzień przynosi nowe, zapierające dech w piersiach twierdzenia, że amerykańsko-irańska „umowa” tylko czeka na podpisanie. Jak to często bywa, mediatorzy (Pakistańczycy i Katarczycy) liczą na manipulację obiema stronami, wmawiając jednej, że druga jest bliska porozumienia, mimo że tak nie jest – zwłaszcza w atmosferze skrajnej nieufności. W ten sposób mediatorzy liczą na to, że uda im się doprowadzić do ostatecznego porozumienia. To znana taktyka, która jednak często prowadzi do większego zamieszania i braku zaufania – zamiast do oczekiwanego rozwiązania.
Na tym etapie „plan” składa się tylko z dwóch głównych filarów: „ponownego otwarcia” Cieśniny Ormuz przez Iran (na warunkach Iranu) w zamian za zniesienie blokady morskiej USA oraz – w późniejszym terminie – porozumienia w sprawie rozwiązania problemu rozcieńczania irańskiego uranu wzbogaconego do 60% w zamian za zakończenie sankcji.
Powiedzenie, że diabeł tkwi w szczegółach, byłoby niedopowiedzeniem roku. Iran rozumie, że nagłówki Trumpa o „bliskiej umowie” mają na celu, po pierwsze, utrzymanie wysokiego kursu amerykańskiej giełdy i utrzymanie kontraktów terminowych na ropę znacznie poniżej ceny fizycznej dostawy. Po drugie, mają one na celu ukrycie faktu, że Trump może szukać wiarygodnego sposobu na zakończenie wojny poprzez szybkie, niekompletne porozumienie, które najprawdopodobniej byłoby w dużej mierze zgodne z warunkami Iranu.
Wszystkie inne kwestie – łącznie z kluczowymi szczegółami ewentualnego porozumienia nuklearnego – zostałyby odłożone.
Trump chce wstępnego ustępstwa ze strony Iranu, które będzie mógł przedstawić jako namacalny sukces – i które również zadowoli rynki. Ale Iran nie zamieni swojej przewagi militarnej, strategicznej dominacji, jaką osiągnął w wojnie, ani Cieśniny Ormuz na mgliste zapewnienia mediatorów. Iran nie ufa Stanom Zjednoczonym ani trochę.
Ali Akbar Velayati, starszy doradca irańskiego Najwyższego Przywódcy, zauważa:
Historia pokazuje, że wszyscy, którzy dążyli do hegemonii – od Aleksandra Wielkiego, przez Czyngis-chana, po Trumpa – ostatecznie zginęli w samym sercu starożytnej cywilizacji irańskiej. Tym razem czerwona linia Iranu jest jasna: same dokumenty i podpisy nie dają żadnej gwarancji. Namacalną gwarancją przetrwania jakiegokolwiek porozumienia jest Cieśnina Ormuz.
„Ponieważ geografia nie kłamie i jest ostatecznym sędzią każdej umowy spisanej na papierze”.
Mediatorzy naturalnie desperacko pragną uniknąć kolejnej rundy wojny. Iran jednak domaga się konkretnych szczegółów. To dylemat Trumpa. Chce on szybkiego zwycięstwa, ale sama sugestia rozwodnionego, niekompletnego porozumienia – głównie na warunkach Iranu – ściągnęła na niego gniew proizraelskiej klasy miliarderów (opór był silny), a Izrael (prawdopodobnie zachęcany przez te same kręgi) następnie zniweczył zawieszenie broni Trumpa, rozpoczynając militarny atak na Liban i Gazę, łamiąc tym samym zawieszenie broni jako warunek konieczny jakiegokolwiek porozumienia.
Trump jest pod presją podjęcia działań (każdy ruch potencjalnie pogarsza jego sytuację, strategiczną lub wewnętrzną).
Widzieliśmy tę samą zygzakowatą, improwizowaną niestrategię, doskonale zilustrowaną na kultowych zdjęciach z wizyty Trumpa w Pekinie – Trump improwizował; żadnego przygotowania; szczyt „od podszewki”.
Obraz ten może definiować tę epokę – ikonicznym momentem był prezydent USA sprawiający wrażenie przegranej, podczas gdy prezydent Xi pewnie pokazywał, kto ma kontrolę.
Można by zapytać, dlaczego klasa proizraelska ryzykowałaby ruinę Zachodu ekonomicznymi konsekwencjami długotrwałego zamknięcia Cieśniny Ormuz, co mogłoby być skutkiem ich wściekłego weta wobec proponowanego przez Trumpa „porozumienia”? Być może dlatego, że od czasu kryzysu z 2008 roku i wynikającego z niego strukturalnego transferu bogactwa z realnej gospodarki do sfinansjalizowanej „elity traderów”, „wielkie żydowskie pieniądze” wydają się być odporne na kryzysy gospodarcze. Mogą nawet postrzegać je jako „szansę” (gdy aktywa stają się tanie).
Wpływ Iranu oznacza – jeśli nie jako bezpośrednia przyczyna, to z pewnością jako czynnik wyzwalający – punkt zwrotny w znaczącej reorganizacji globalnej geopolityki. Dla Izraela to zła wiadomość. Obecna narracja izraelska głosi, że brak porozumienia jest lepszy niż złe porozumienie, ponieważ Izrael może powrócić do wojny z Iranem w każdej chwili za rok lub dwa.
Oczywiście, nikt w to nie wierzy. Izrael nie może prowadzić wojny z Iranem bez pełnego wsparcia USA. A Ameryka jutra prawdopodobnie będzie miała inne relacje z Izraelem niż dzisiaj.
Nahum Barnea napisał w Yediot Aharonot:
„My [Izrael] pogrążamy się w niekończącej się wojnie na trzech, a może czterech frontach, utrzymując terytoria, które do nas nie należą, z żołnierzami, których nie mamy, w krwawej wojnie z wrogami, których nie jesteśmy w stanie odstraszyć – a to wszystko bez zapewnienia naszym obywatelom prawdziwego bezpieczeństwa. Izrael musi wyrwać się z irańskiej pułapki. [Ale] Netanjahu jest ostatnią osobą, która ma możliwość, by nas z niej uwolnić”.
Rosja również się zmienia (częściowo pod wpływem Iranu). Jej strategiczna cierpliwość się wyczerpała, a niedawny śmiertelny atak ukraińskiego drona na akademik w rosyjskim mieście Starobielsk, w którym zginęło co najmniej 21 osób, głównie dziewczyny i młode kobiety, został w Moskwie nazwany „kroplą goryczy”. Rosyjska opinia publiczna jest słusznie oburzona.
Moskwa obwinia stolice europejskie i Kijów za niedawne ukraińskie ataki dronów i rakiet głęboko na terytorium Rosji, przeprowadzone z wykorzystaniem przestrzeni powietrznej NATO w celu ominięcia rosyjskiej obrony powietrznej. Co więcej, Rosja oficjalnie poinformowała Waszyngton (w rozmowie telefonicznej z Marco Rubio w Indiach), że również obciąża stolice europejskie i Kijów odpowiedzialnością za upadek porozumienia Anchorage Framework.
Rosja oświadczyła, że zamierza pozbawić Ukrainę możliwości przeprowadzania dalszych ataków oraz wyeliminować ośrodki decyzyjne, które planują i kierują atakami na Rosjan – nawet jeśli oznacza to śmierć personelu amerykańskiego i europejskiego. 15 kwietnia rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało listy zawierające nazwy i adresy ponad 20 europejskich firm i spółek joint venture, które rzekomo dostarczały Ukrainie drony i podzespoły. Wysocy rangą rosyjscy urzędnicy, w tym wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Dmitrij Miedwiediew, jednoznacznie określili te podmioty jako „potencjalne cele” rosyjskich sił zbrojnych.
Europa została ostrzeżona.
Po raz kolejny wydaje się, że szczyty Trump-Xi i Putin-Xi w Pekinie zwiastują przejście do trudniejszej ery geopolitycznej.
Wydaje się, że te dwa szczyty skłoniły Chiny do porzucenia dotychczasowej powściągliwości, aby przeciwdziałać amerykańskim próbom rozszerzenia wykorzystania dolara kosztem juana. „Główna strategia” Departamentu Skarbu USA polega na ograniczeniu przewagi konkurencyjnej Chin poprzez zwiększenie kosztów kapitału i energii. Początkowo Stany Zjednoczone próbowały tego za pomocą ceł, ale bezskutecznie, a następnie podjęły próby podniesienia kosztów dostaw energii do Chin poprzez blokady (wobec Iranu i Wenezueli).
Ale jeśli Trump chce kompleksowego konfliktu handlowego, Chiny wydają się teraz gotowe – koniec z „miłym panem”.
Chiny nie odpowiadają sankcjami ani rakietami, ale mówiąc precyzyjniej: wywierają presję na gospodarkę USA, ograniczając przepływ kapitału do strefy dolara.
Ustawy US Genius Act i Clarity Act mają na celu odciągnięcie inwestorów od walut lokalnych na rzecz kryptowalut opartych na dolarze i zabezpieczonych obligacjami skarbowymi USA. Zwiększyłoby to popyt na dolary i stworzyło nowy popyt na amerykańskie obligacje.
Krótko mówiąc: Stany Zjednoczone chcą przyciągnąć na swoje rynki jak najwięcej kapitału zagranicznego za pośrednictwem kryptowalut – jako substytutu słabnącego petrodolara.
Chiny odpowiadają, ograniczając przepływ chińskiego kapitału na rynki amerykańskie. Władze ścigają brokerów w Hongkongu. Chińskie oszczędności – największe na świecie – nie będą już dostępne.
Po drugie, Chiny otworzą nowe centrum handlu złotem w Hongkongu. To wzmocni juana i umożliwi handel ropą naftową w zamian za złoto.
Po trzecie, Euroclear planuje przyjąć chińskie obligacje jako zabezpieczenie.
Sean Foo wyjaśnia:
„Jeśli Euroclear zaakceptuje chińskie obligacje, będą one traktowane jak gotówka i staną się częścią globalnej infrastruktury finansowej”.
„Chiny mają ponad 50 bilionów dolarów depozytów bankowych – więcej niż UE, USA i Japonia razem wzięte. To tworzy stabilny popyt krajowy na obligacje”.
Podsumowując: wraz ze wzrostem napływu kapitału do chińskich obligacji, koszty finansowania Chin pozostają niskie. Pekin może zatem finansować się tanio i niemal bez ograniczeń – i w ten sposób przetrwać amerykańską strategię powstrzymywania Chin.
Od czasu, gdy Pepe i ja otrzymaliśmy doniesienia o groźbie Iranu, że przeprowadzi demonstracyjną detonację głowicy nuklearnej, jeśli Stany Zjednoczone nie zaprzestaną ataków na Iran, nastąpiła dramatyczna i zauważalna zmiana w retoryce Donalda Trumpa i jego wpisach w mediach społecznościowych na temat Iranu. Przypadek? Nie sądzę.
Iran nadal jest skłonny do negocjacji pokojowego zakończenia wojny ze Stanami Zjednoczonymi i Izraelem, ale nalega, aby Stany Zjednoczone zakończyły blokadę, zaprzestały ataków na irańskie okręty i wstrzymały izraelskie ataki w Libanie.
Według najnowszych informacji, które otrzymaliśmy od pakistańskiego źródła, pakistańscy urzędnicy wyrażają optymizm, że uda im się wynegocjować porozumienie między USA a Iranem, którego kulminacją będzie spotkanie Donalda Trumpa z prezydentem Iranu Masudem Pezeshkianem w Islamabadzie w Pakistanie w ciągu najbliższych 40 dni. Oto surowe informacje wywiadowcze:
Bliskie otoczenie Trumpa – w tym sam Trump – i irańskie władze osiągnęły porozumienie w sprawie zakończenia wojny w Zatoce Perskiej. Pośredniczył w tym Pakistan, z pełnym poparciem Chin i bezpośrednim osobistym poparciem Putina. Oświadczenie spodziewane jest w ciągu kilku dni. Działania wojenne zakończą się natychmiast.
Trump udaje się do Islamabadu. Podpisuje porozumienie z Islamabadu z prezydentem Iranu na terytorium Pakistanu.
Proszę pamiętać, że relacjonuję to, co mówi pakistańskie źródło… Nie twierdzę, że się zgadzam. Mimo to jestem przekonany, że źródło szczerze wierzy, że Pakistanowi uda się wynegocjować porozumienie z USA i Iranem. Jestem mniej optymistyczny. Szczegóły porozumienia ujawniają kilka poważnych potencjalnych przeszkód. Największą przeszkodą jest to, że Stany Zjednoczone mają skłonić Izrael do zaprzestania ataków na Liban i wycofania sił. Po drugie, Iran musi przekonać Hezbollah do zakończenia operacji wojskowych. Mam poważne wątpliwości, czy którakolwiek ze stron osiągnie te cele.
Zgodnie z proponowanym porozumieniem Stany Zjednoczone zniosą blokadę i zaprzestaną ataków na irańskie cele morskie wokół Cieśniny Ormuz i w Zatoce Perskiej. Iran nadal będzie pobierał opłaty od statków chcących przepłynąć przez Cieśninę Ormuz, ale wstrzyma się z otrzymaniem zamrożonych funduszy do czasu osiągnięcia porozumienia nuklearnego, które Trump będzie mógł przedstawić światu jako dowód, że Iran nie posiada broni jądrowej i nie będzie dążył do jej rozmieszczenia.
Kwestionuję sensowność podpisywania przez Iran porozumienia z USA, ponieważ nie jest ono prawnie wiążące. Byłoby to gorsze niż podpisanie JCPOA, które Trump nagle zerwał, zostawiając Iran w potrzebie. Optymalnym rozwiązaniem byłby wiążący traktat, który wymagałby ratyfikacji przez Senat USA. Nie sądzę, żeby to się stało.
Niezależnie od tego, czy USA i Iran podpiszą porozumienie w ciągu najbliższych czterdziestu dni, szkody gospodarcze wyrządzone światowej gospodarce nie zostaną szybko naprawione. W najlepszym przypadku pakistańskie źródło ma rację – Trump i Pezeshkian podpiszą porozumienie – a proces gojenia się ran może rozpocząć się, być może już 1 lipca. W najgorszym przypadku wojna z Iranem będzie trwała przez całe lato, a może nawet dłużej, a pogarszająca się globalna sytuacja gospodarcza zwiększy presję na USA, by zawarły porozumienie z Teheranem.
Dzisiaj był kolejny dzień z potężnym podcastem… Osiem różnych filmów. Pierwszy z nich to 12-minutowy materiał Counter Current, który analizuje pakistańskie informacje o zamiarze Iranu sięgnięcia po broń jądrową, jeśli USA nie zaprzestaną ataków:
Nate z kanadyjskiego kanału Prepper znów mnie gościł… Jego czytelnicy mnie nienawidzą:
Danny Haiphong gościł pułkownika Wilkersona i mnie na dyskusji o Iranie i Ukrainie:
Pepe i ja zrobiliśmy kolejny briefing Power Shift z Zulfiqarem Alim:
Jeśli jest czwartek po południu o 15:00, rozmawiam z bratem Garlandem Nixonem:
Miałem świetną rozmowę z Piotrem Kurzinem na temat Iranu, Izraela i Stanów Zjednoczonych:
Wiem, że niektórzy uważają Mario Nawfala za irytującego, ale ja naprawdę lubię tego chłopaka. Jest pracowity, zadaje dobre pytania i nie boi się rozważać różnych perspektyw… a do tego śmieje się z moich żartów:
Na koniec, ale nie mniej ważne, Sulaiman Ahmed i ja omawiamy kwestię, czy Iran posiada bombę:
Nie, nie otrzymałem dostępu do danych NSA Sigint, ale potwierdziłem, że rozmowa telefoniczna w zeszłym tygodniu między prezydentem Iranu Pezeshkianem a premierem Pakistanu Shariffem odbyła się przez niezabezpieczoną linię. Zostałem wiarygodnie poinformowany, że Irańczycy i Pakistańczycy zrobili to celowo – tzn. liczyli na to, że Amerykanie i Izraelczycy będą podsłuchiwać. Kluczowy fragment rozmowy między Pezeshkianem a Shariffem brzmiał następująco:
Prezydent Masoud Pezeshkian przedstawił formalnie ustrukturyzowane, trzyetapowe ultimatum strategiczne na wypadek kontynuacji ataków USA:
1. Natychmiastowe wycofanie się z trwających rozmów pokojowych na temat broni nuklearnej.2. Całkowite porzucenie potencjalnych ram Traktatu Nuklearnego.3. Detonacja ładunku nuklearnego na terytorium Iranu – dokonana nie jako broń wojenna, ale jako niezaprzeczalny dowód suwerenności i ostatecznej kontroli nad drabiną eskalacji.
Kiedy Marco Rubio został wezwany około godziny później przez ministra spraw zagranicznych Pakistanu, Ishaqa Dara, i otrzymał tę samą wiadomość, Biały Dom wiedział, że informacja jest prawdziwa. Chociaż amerykański wywiad prawdopodobnie nie może potwierdzić, że Iran rzeczywiście posiada działającą broń jądrową, Pakistańczycy wierzą, że Irańczycy ją posiadają. Przechwycona rozmowa Pezeshkiana z Shariffem, a następnie rozmowa Rubia z Ishaqiem Darem, przekonały Trumpa i jego doradców, że Iran nie rzuca pustych gróźb.
Teraz wiemy, dlaczego nastąpiła drastyczna zmiana w retoryce Trumpa wobec Iranu… Cholera, zbagatelizował wczorajszy incydent rakietowy w Zatoce Perskiej, w wyniku którego międzynarodowe lotnisko w Kuwejcie stanęło w płomieniach od zbłąkanego pocisku Patriot PAC3.
Pepe i ja mieliśmy niezłe lanie od sceptyków po tym, jak poinformowaliśmy o pakistańskim twierdzeniu, że Iran grozi zdetonowaniem ładunku nuklearnego na terytorium Iranu, jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować ataki i nie powstrzymają ataków Izraela na Bejrut. Ale to nie my jesteśmy tymi, którzy żywią się wroną i nie wycierają jajek z twarzy. Robert Barnes, były prawnik Trumpa, w środowym podcaście z Mario Nawfalem powiedział, że potwierdził ze swoim źródłem w Białym Domu, że nasze informacje są poprawne.
Pakistan nadal odgrywa kluczową rolę w negocjacjach między Teheranem a Waszyngtonem i chce sprowadzić Donalda Trumpa do Islamabadu na spotkanie z prezydentem Iranu Pezeshkianem, gdzie miałoby zostać podpisane porozumienie pokojowe kończące wojnę z Iranem. Jeśli to się stanie, internet może się załamać. Pakistan nie robi tego sam… Ma pełne poparcie Chin i Rosji, a Chiny odgrywają w tym główną rolę.
Pakistan wciąż musi pokonać pewne przeszkody, jeśli chce skłonić Trumpa i Pezeshkiana do negocjacji… Największą z nich jest Izrael. Czy Trump zmusi Izrael do wycofania się z Libanu? Chociaż Biały Dom ogłosił dziś z wielką pompą, że Liban i Izrael zawarły porozumienie pokojowe, ujawnione szczegóły są nie do przyjęcia dla Hezbollahu. Hezbollah nie zaprzestanie ostrzału północnego Izraela, dopóki Siły Obronne Izraela nie wycofają się z południowego Libanu. Podobno libańsko-izraelskie porozumienie stanowi, że Hezbollah nie może posiadać żadnych sił na południe od rzeki Litani… Jak napisałem powyżej, jest to nie do przyjęcia i stanowi dla Hezbollahu przeszkodę.
Jeśli sytuacja w Libanie zostanie rozwiązana, myślę, że jest wysoce prawdopodobne, że Trump osiągnie porozumienie z Iranem, które wyeliminuje groźbę użycia przez ten kraj broni jądrowej. Takie porozumienie będzie jednak musiało mieć pewne uzasadnienie, na przykład zostać ratyfikowane przez Kongres USA i poparte gwarancjami bezpieczeństwa ze strony Rosji i Chin. W najbliższych dniach usłyszymy więcej optymistycznych deklaracji Trumpa o rychłym zawarciu porozumienia. Należy jednak pamiętać, że wciąż pozostaje kilka bardzo skomplikowanych kwestii technicznych do rozwiązania.
Mario znów mnie namówił, żeby omówić reakcję administracji Trumpa na groźbę zdetonowania bomby atomowej przez Iran:
Rozmawiałem również z Edmundem DeMarche z Trends Journal na ten sam temat:
Sędzia Napolitano przesłuchał Pepe, a kilka godzin później zrobił to samo ze mną. Pepe i ja opowiadamy tę samą historię:
Powiązania Kushnera z Rothschildem i pośrednictwo w projekcie wartym miliard dolarów wywołują masowe protesty w Albanii (wideo)
uncut-news.ch
Albania buntuje się przeciwko wartemu miliardy dolarów projektowi Kushnera: Jak śródziemnomorska wyspa stała się symbolem wyprzedaży kraju
Tysiące Albańczyków wyszło w tym tygodniu na ulice Tirany, aby zaprotestować przeciwko wartemu miliardy dolarów projektowi luksusowego kurortu, powiązanemu z firmą inwestycyjną Jareda Kushnera, Affinity Partners. Demonstranci oskarżają rząd o wyprzedanie jednego z ostatnich dziewiczych obszarów przybrzeżnych kraju międzynarodowym inwestorom i globalnym elitom. Protesty są skierowane nie tylko przeciwko samej inwestycji, ale także przeciwko sieciom władzy politycznej, kapitałowi finansowemu i wpływom międzynarodowym, które rzekomo za nią stoją .
Szczególnie kontrowersyjne jest oświadczenie samego Jareda Kushnera. W wywiadzie opisał, jak narodził się pomysł na projekt. Według niego, przebywał na jachcie swojego przyjaciela Nata Rothschilda na Morzu Śródziemnym. Podczas tych wakacji pokazano mu wyspę. Dodał również, że spotkanie z albańskim premierem Edim Ramą odbyło się później na pokładzie łodzi Rothschilda.
Nadaje to sprawie dodatkowy wymiar polityczny. Krytycy widzą w tym przykład tego, jak wielomiliardowe projekty inwestycyjne nie powstają w toku debaty publicznej, lecz są przygotowywane w ekskluzywnych kręgach polityki, finansów i zamożnych rodzin.
Wyspa dla superbogatych
Skupiamy się na wyspie Sazan u wybrzeży Albanii, a także na innym odcinku wybrzeża w pobliżu chronionej laguny Vjosa Narta. W tym regionie planowane są luksusowe wille, hotele, ośrodki wypoczynkowe i marina. Inwestycja szacowana jest na kilka miliardów euro. Projekt jest wspierany przez rząd premiera Albanii Ediego Ramy, który postrzega go jako szansę na ugruntowanie pozycji Albanii jako atrakcyjnego celu turystycznego.
Dla wielu Albańczyków sprawa ta jest jednak czymś więcej niż tylko projektem turystycznym. Postrzegają ją jako próbę przekształcenia publicznego dziedzictwa przyrodniczego w ekskluzywne miejsce wypoczynku dla miliarderów, polityków i globalnych elit.
Protestujący nieśli transparenty z hasłami takimi jak „Albania nie jest na sprzedaż” i „Nie chcę Albanii takiej jak Dubaj”. Organizacje ekologiczne ostrzegają, że w dużej mierze dziewiczy krajobraz wybrzeża z flamingami, żółwiami morskimi i chronionymi terenami podmokłymi może zostać trwale zniszczony. https://t.me/uncutnews_schlagzeilen/5850?embed=1
Połączenie Rothschildów
Wzmianka o Nacie Rothschildzie przyciąga dodatkową uwagę. Rodzina Rothschildów od pokoleń jest jedną z najbardziej wpływowych dynastii finansowych na świecie i słynie z powiązań z bankami, firmami surowcowymi, firmami inwestycyjnymi i decydentami politycznymi.
Chociaż nie ma na razie dowodów na to, że Rothschild jest bezpośrednio zaangażowany w projekt ośrodka, sam fakt, że Kushner publicznie opisuje, jak narodził się pomysł podczas pobytu na jachcie Rothschilda i jak rzekomo odbywały się tam dyskusje polityczne, wzmacnia wrażenie krytyków o zamkniętym kręgu władzy.
Dla wielu demonstrantów obraz ten jest kluczowy: decyzje dotyczące zasobów narodowych nie zapadają w parlamentach ani na forach obywatelskich, lecz w prywatnych sieciach globalnej elity.
Rosnące oskarżenia wobec rządu
Sprawę dodatkowo podsycają trwające śledztwa prowadzone przez albańskie organy antykorupcyjne. Dochodzenia te koncentrują się między innymi na możliwych nieprawidłowościach w transferach gruntów i zmianach statusu ochronnego niektórych obszarów. Krytycy zarzucają rządowi osłabienie przepisów ochrony środowiska na korzyść zagranicznych inwestorów. ( thetimes.com )
Albanians continue to gather in droves to prevent the sale of their lands to Jared and Ivanka Kushner to build Epstein Island 2.0.
Premier Rama odrzuca wszelkie oskarżenia i broni projektu jako ważnej inwestycji dla rozwoju gospodarczego kraju. Wyraźnie zaznaczył, że jego zdaniem projekt nie zostanie wstrzymany.
Symbol walki o suwerenność narodową
To, co zaczęło się jako luksusowy kurort, coraz bardziej ewoluuje w fundamentalną debatę o własności, demokracji i samostanowieniu narodów. Dla krytyków nie chodzi już tylko o hotele i wille wakacyjne.
Prawdziwe pytanie brzmi: Do kogo należy Albania?
Obywatele, którzy tam mieszkają i pracują? A może międzynarodowi inwestorzy, którzy negocjują z politykami warte miliardy dolarów projekty na ekskluzywnych jachtach?
Narastające protesty pokazują, że coraz więcej Albańczyków czuje się wykluczonych z decyzji dotyczących własnego kraju. Właśnie dlatego oburzenie jest tak wielkie: stawką wydaje się być nie tylko natura, ale także zaufanie do demokratycznej kontroli nad zasobami narodowymi.
Zdjęcia z Tirany wyraźnie pokazują, że wiele osób nie chce zaakceptować planowanej wyprzedaży swoich regionów nadmorskich bez walki. Czy protesty zdołają jeszcze powstrzymać realizację projektu, pozostaje niewiadomą. Jedno jest jednak pewne: debata na temat Kushnera, Rothschilda i przyszłości Albanii dopiero się rozpoczyna.
Henry Kissinger powiedział, że „źle jest być wrogiem Ameryki, ale bycie jej sojusznikiem jest zgubne”. Dzisiejsza wojna irańska dowodzi, że tak właśnie jest.
Relacje Ameryki z państwami arabskimi można było kiedyś nazwać najpotężniejszym globalnym sojuszem naftowym. Jednak po rewolucji łupkowej w Stanach, gdy rodzime wydobycie ropy zaczęło gwałtownie rosnąć, coś się tu psuje. Sojusznicy z ich ropą i gazem nie jest już tak niezbędny, jak kiedyś, jest wręcz konkurentem Szczęśniak: Dobrze wykorzystany kryzys | Myśl Polska.
Zrodził się ten sojusz w latach 30-tych XX wieku, gdy na Półwyspie Arabskim amerykańskie koncerny odkryły potężne złoża ropy. Przypieczętowany został w Kanale Sueskim na niszczycielu USS Quincy w lutym 1944 roku, gdzie prezydent Roosevelt spotkał się z królem Arabii Saudyjskiej – Abdul Aziz ibn Saudem. Wzmocniony został 30 lat później układem o petrodolarze – fundamencie światowego porządku walutowego. Jednak jak to bywa, sukces niesie w sobie też ziarna klęski, pierwszym bowiem interesem ubitym na pokładzie USS Quincy była zgoda na osiedlenie 10 tysięcy Żydów w Palestynie.
Dzisiaj arabskie monarchie Zatoki doświadczają gorzkich owoców tamtej zgody, choć to wzorcowi sojusznicy. Układ o petrodolarze przewidywał powrót wydawanych przez Amerykę dolarów do ich właściciela. W formie zakupów towarów, inwestycji w starannie wybrane biznesowe aktywa amerykańskie, a może przede wszystkim – w ogromne pożyczki rządowe. Stany w ten bowiem sposób importują towary, a eksportują dolary. Wracają one do ojczyzny, zasilają jej gospodarkę i budują dobrobyt. I są bardzo intensywnie wysysane z zasobnych skarbców arabskich – tylko na ubiegłorocznym szczycie w Rijadzie podpisano porozumienia arabsko-amerykańskie na dwa tysiące miliardów dolarów, a fundusze naftowego bogactwa Zatoki zainwestowały kolejne 70 miliardów dolarów w amerykańskie aktywa.
Wydają też krocie, setki miliardów dolarów na zakupy uzbrojenia od sojusznika. Są największymi i najlepszymi klientami amerykańskiego kompleksu zbrojeniowo-przemysłowego. To co dzisiaj rozpoczyna się w Europie, a Polska jak zawsze w takich sprawach jest liderem, czyli militaryzacja terenów konfliktów, w Zatoce trwa od dawna. Od 1990 zakupiono tam amerykańskiego uzbrojenia za ponad 500 miliardów dolarów. A jak wiadomo, to świetna forma uzależniania do siebie sojuszników, którzy nawet myśleć nie powinni o zakupie alternatywnych środków obrony (jak Turcja choćby).
Więc arabscy sojusznicy płacą, płacą i jeszcze raz płacą. Co w zamian? Obietnica bezpieczeństwa. No i dzisiaj mają. Amerykanie realizują przede wszystkim interesy Izraela, a te bardzo różnią się od arabskich. Od trzech miesięcy praktycznie totalnie odcięci zostali od eksportu swoich jedynych źródeł dochodu – ropy i gazu. Tylko Saudowie dzięki rurociągowi do Janbu uratowali część eksportu. I na dodatek, nie patrząc na ponoszone przez nie straty, sojusznik żąda kategorycznie, by zapłaciły za tę wojnę dziesiątki, a nawet setki miliardów dolarów. Mają też podporządkować się żądaniom Izraela, a przypomnieć należy, że z krajów Zatoki jedynie Emiraty uznały istnienie państwa żydowskiego na Bliskim Wschodzie. Wszystkie pozostałe je bojkotują.
Państwa Zatoki mają otwarte pretensje do USA, że w ogóle nie zawiadomiono ich o planowanej agresji, wystawiono na ataki odwetowe, koncentrując siły na obronie Izraela przed kontratakami Iranu, a nie chroniąc ich, nie dając nawet uzupełnić zapasów uzbrojenia. Generalnie są traktowani jako sojusznicy drugiej kategorii, a ich interesy gospodarcze – nawet gorzej niż irańskie. Potencjał obronny Ameryki skoncentrowany został bowiem na ochronie Izraela.
Arabowie (podobnie jak i Europejscy) są intensywnie wciągani w tę wojnę, czasami także poprzez prowokacje, jednak nie dali się wepchnąć w konflikt z Iranem. Choć i tutaj widać rysy w jednomyślności świata arabskiego. Zjednoczone Emiraty Arabskie już potajemnie przeprowadzają ataki na Iran we współpracy z USA i Izraelem.
Państwa arabskie mają podobny sojuszniczy problem, jak i Polska. Sojusznicze bazy nie są po to, by chronić Saudów czy Polaków. Służą amerykańskiej projekcji siły w regionie i realizacji imperialnych celów osłabiania wrogów i konkurentów. A przy okazji sojuszników także.
Wielu z nas zastanawia się jaką faktyczną władzę ma prezydent Stanów Zjednoczonych? Jest, jak sam to nazywa najpotężniejszym człowiekiem na świecie, czy miota się pomiędzy wpływami oligarchów organizujących permanentne spiski? A może ulega szantażowi największego sprzymierzeńca USA? Czy decyzje prezydenta, zwłaszcza te dotyczące wojny, są wynikiem jego wybujałego ego, a może realizuje demoniczny plan wykorzystania swoich wspaniałych „kart” made in China?
Najbardziej udane posunięcia Donalda Trumpa, to są spekulacje jego najbliższych na giełdzie. Jeśli jego chaotyczne wypowiedzi i ich kierunek jest wcześniej znany wybrańcom nieuczciwej fortuny, to jaki problem postawić na rosnące, albo zależnie od kapryśnych intencji pana prezydenta malejące akcje ropy? W ten sposób można „zarobić” olbrzymie pieniądze.
Konstytucja miała trzymać władzę na krótkiej smyczy. Kongres miał wypowiadać wojnę, kontrolować finanse, ograniczać władzę wykonawczą i odpowiadać przed społeczeństwem. Prezydent miał egzekwować prawo, a nie rządzić dekretami, prowadzić niewypowiedziane wojny ani służyć jako fasada dla imperium. Sądy miały służyć kontroli nadużyć władzy, a nie przyklepywać najgorsze nadużycia państwowego bezpieczeństwa narodowego.
Pokój nigdy nie wchodził w grę.
Każdy współczesny prezydent odziedziczył te same uprawnienia wojenne, te same tajne agencje, ten sam aparat reagowania kryzysowego, te same systemy nadzoru, tych samych dostawców sprzętu obronnego, te same zmilitaryzowane siły policyjne i to samo dwupartyjne uzależnienie od władzy bez ponoszenia odpowiedzialności. Trump nie stworzył stałego rządu wojennego. Odziedziczył go, pielęgnował, powiększał, czynił z niego broń i, jak każdy prezydent przed nim, stał się jego sprzedawcą.
Gdyby Trump przegrał wybory w roku 2024, to zamiast nadętego narcyza egocentryka, mielibyśmy bezmyślną wykonawczynię wszelkich poleceń Deep State. Także wojnę w Iranie. Migranci byliby przyjmowani do Stanów z otwartymi ramionami, ilość płci wzrosłaby kilkukrotnie i wprowadzono by pewnie dodatkowo podatek od tlenu w powietrzu.
Nie zamierzam usprawiedliwiać Trumpa, chcę jedynie pokazać, że wprowadził co prawda własny styl zwany trumpizmem, polegający na nieobliczalności i łamaniu wszelkich tradycji, będących ponoć bazą konserwatyzmu, to najważniejsze decyzje geopolityczne są podejmowane w niekoniecznie białym domu. Ten nieznany dom, gdzie snute są plany wojen, nazwałbym czarnym domem, ze względu na intencje stojące za tymi decyzjami. Wcale nie musi znajdować się na terenie Stanów Zjednoczonych.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Niewielu Amerykanów zna historię tego, jak rozwinęła się relacja Izraela z USA oparta na zasadzie „ogon macha psem” („wag the dog” – czyli mały podmiot manipuluje większym). Zwycięska wojna Izraela z sąsiadami w 1967 roku pokazała planistom wojskowym w Waszyngtonie, w jaki sposób przewaga jakościowa w uzbrojeniu może umożliwić małemu krajowi przeciwstawienie się znacznie większym i pozornie potężniejszym przeciwnikom. Izrael był wówczas w dużej mierze zaopatrywany w broń francuską, która podobno przewyższała radziecki sprzęt znajdujący się w rękach Syrii i Egiptu.
W konsekwencji, w 1968 roku, przy silnym wsparciu podatnego na wpływy lobbystów Kongresu, syjonistycznie nastawiony prezydent USA Lyndon B. Johnsonzatwierdził dotychczas blokowaną sprzedaż myśliwców F-4 Phantom Izraelowi, ustanawiając precedens dla ciągłego wsparcia przez USAPrzewagi Jakościowej Wojsk Izraela (Qualitative Military Edge – QME) nad jego arabskimi i chrześcijańskimi sąsiadami.
Pięć lat później, po wojnie Jom Kippur w 1973 roku, Stany Zjednoczone i Izrael doszły do porozumienia, w którym milcząco przyjęły doktrynę aktywnego utrzymywania przez USA izraelskiej QME. Po tej wojnie Stany Zjednoczone również zwiększyły czterokrotnie pomoc zagraniczną dla Izraela, skutecznie zastępując Francję jako największego dostawcę broni dla tego kraju.
To de facto zobowiązanie do utrzymania przewagi jakościowej Izraela zostało następnie wyraźnie określone przez prezydenta Ronalda Reagana i było potwierdzane przez każdą kolejną administrację USA od tego czasu. Znaczne dodatkowe dostawy broni za rządów prezydentów Baracka Obamy, Joe Bidena i Donalda Trumpa wspierały nawet izraelskie ludobójstwo w Gazie i jego ataki na niezagrażającą Syrię i Liban. Polityka ta była częściowo uzasadniona początkowo amerykańską strategią zimnej wojny polegającą na przeciwstawianiu się arabskim państwom klienckim Związku Radzieckiego, a także rosnącą siłą izraelskiego lobbystów w USA. Dziś Izrael jest zdecydowanie największym beneficjentem amerykańskiej zagranicznej pomocy wojskowej, otrzymując corocznie gwarantowane 3 miliardy dolarów plus wiele dodatkowych rodzajów broni na potrzeby konkretnych operacji i inicjatyw, które wielu powiązało z umożliwieniem polityki systematycznej agresji Izraela i popełnianiem zbrodni wojennych.
To, co niegdyś postrzegane było jako forma gwarancji bezpieczeństwa dla Izraela, stało się potworem. Izrael wykorzystuje wsparcie uzyskiwane dzięki tej relacji do rozpoczynania wojen przeciwko swoim sąsiadom, w tym ostatnio przeciwko Libanowi, Syrii i Iranowi. Biały Dom i Kongres niezmiennie dostarczają Izraelowi wszelkiej broni, o jaką zabiega, a także zapewniają pieniądze na jego gospodarkę i wsparcie polityczne w organizacjach międzynarodowych, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych. Lobby Izraelskie, uważane za najpotężniejszą grupę wpływową w polityce zagranicznej działającą na Kongres i Biały Dom, wykorzystuje swój dostęp do władzy, aby nieustannie zwiększać swoją rolę w rozwoju broni, zaspokajając to, co Izrael postrzega jako zagrożenia wobec siebie. A premier Benjamin Netanjahu stał się dominującym partnerem w tej relacji, w tym w kwestii podejmowania decyzji o wojnie i pokoju.
Obecnie, Izrael i jego przyjaciele w Waszyngtonie dążą do pełnej integracji wielu aspektów funkcjonowania naszego wojska na różnych poziomach z izraelskimi odpowiednikami. Żaden inny „sojusznik” USA, za jaki państwo żydowskie technicznie nie uchodzi, w tym członkowie NATO, nie ma takiego dostępu i możliwości wpływania na rozwój wydarzeń.
Ci, którzy uważają, że Izrael ma zbyt dużą władzę, mają rację, ponieważ jest on nawet na tyle silny, by zlikwidować pierwszą poprawkę do Konstytucji (wolność słowa), zarówno poprzez tłumienie, jak i kryminalizowanie tego, co uważa za krytykę pod swoim adresem. Niewielu Amerykanów zdaje sobie sprawę, że mimo iż Izrael jest powszechnie znany jako główne mocarstwo nuklearne, członkom amerykańskiego rządu nie wolno stwierdzać tego faktu, ponieważ byłoby to żenujące dla państwa żydowskiego i prawdopodobnie uruchomiłby ograniczenia prawne dotyczące broni, jaką USA mogą mu dostarczać.
A ironia polega na tym, że Izrael ma tę broń tylko dlatego, że wykradł paliwo nuklearne i timery ze Stanów Zjednoczonych. Prezydent John F. Kennedy próbował powstrzymać ten program nuklearny i wielu uważa, że został zamordowany przez Izrael w odwecie!
I ta jednokierunkowa ulica, na której zyskuje tylko Izrael, staje się jeszcze gorsza! Zgodnie z historią, którą niedawno opisałem, Kongres rozważa uchwalenie ustawy, która przyzna Amerykanom służącym w izraelskiej armii pełne świadczenia zapewniane przez rząd USA, takie jak edukacja, praca i opieka medyczna, tak jakby służyli w armii amerykańskiej. W rzeczywistości, przepisy aktualnie przechodzące przez Kongres po raz pierwszy w historii Ameryki zrównałyby służbę w obcej armii – zarówno prawnie, jak i w praktyce – ze służbą w siłach zbrojnych USA, ale tylko wtedy, gdy tą obcą armią jest Izrael. middleeastmonitor/us-bill-to-grant-americans-serving-in-israeli-army-same-rights-as-us-troops
Ustawa Izby Reprezentantów 8445, sponsorowana przez republikańskich kongresmenów Guya Reschenthalera z Pensylwanii i Maxa Millera z Ohio, zmieniłaby istniejące przepisy tak, aby Amerykanie, którzy zaciągają się do Izraelskich Sił Obronnych (IDF), byli traktowani „w taki sam sposób jak służba w umundurowanych służbach” USA. Nic dziwnego, że wielu z tych „Amerykanów” to również obywatele Izraela posiadający podwójne obywatelstwo. Jeśli zmiany wejdą w życie, rezultatem będzie znaczne i unikalne zmniejszenie różnicy między Izraelem a USA w zakresie praw i świadczeń, przy czym świadczenia będą płynąć tylko w jednym kierunku, tj. na rzecz interesów Izraela i na koszt amerykańskiego podatnika!
Oprócz tego, najnowszym prezentem amerykańskiego rządu dla Izraela, sponsorowanym przez Izbę Reprezentantów USA (co jest pomyłką nazewniczą, ponieważ Izba jest tak naprawdę Zachodnim Knesetem), jest ustawa National Defense Authorization Act (NDAA) na rok 2027, opublikowana 13 maja. Sekcja 224 wersji ustawy przyjętej przez Izbę, zatytułowana „Inicjatywa Współpracy Technologicznej w Dziedzinie Obronności USA-Izrael”, integruje „amerykańsko-izraelskie badania i rozwój w dziedzinie obronności, współprodukcję systemów uzbrojenia, umowy licencyjne, AI (sztuczną inteligencję), energię kierunkową, integrację danych i obronę przeciwrakietową”. Tworzy ona ramy dla „dwustronnych badań i rozwoju, współprodukcji broni, wspólnych przedsięwzięć, umów licencyjnych i pozornie każdego rodzaju współpracy amerykańsko-izraelskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego”.Skutkiem będzie całkowite połączenie funkcjonalności armii amerykańskiej z armią izraelską.
Można stwierdzić, że realizacja tej umowy spowoduje jeszcze silniejsze i nieodwracalne powiązanie armii amerykańskiej z izraelską niż 200 miliardów dolarów pomocy wojskowej, jaką Izrael otrzymał od Stanów Zjednoczonych od momentu swojego powstania w 1948 roku. Krytycy zwracają uwagę, że sekcja 224 doprowadziłaby do połączenia amerykańskiego i izraelskiego sektora obronnego w wielu obszarach o szczególnym znaczeniu dla przyszłych pól bitewnych, w tym w zakresie systemów autonomicznych i cyberwojny. Znacząco zwiększyłoby to również wpływy Izraela w Stanach Zjednoczonych, wykraczając poza te, jakie ten kraj już posiada dzięki lobby izraelskiemu i swojej dominacji w mediach głównego nurtu. Umożliwi to Izraelowi rozbudowę lub uruchomienie nowych zakładów koprodukcyjnych, podobnie jak miało to już miejsce w wielu stanach, dając rządowi izraelskiemu dodatkową przewagę dzięki tworzeniu miejsc pracy w Stanach Zjednoczonych, a tym samym zyskując sojuszników w Kongresie, których okręgi wyborcze są tym objęte. Skutkiem tego mógłby być Biały Dom popierany przez Kongres, który byłby jeszcze bardziej skłonny do wypowiedzenia wojny w oparciu o fantazje o „Wielkim” Izraelu (Eretz) ludzi takich jak Netanjahu i jego szalony szef służb bezpieczeństwa Itamar Ben-Gvir.
Kongres chronicznie prosyjonistyczny dokonał tej zmiany w relacjach po cichu, niemal w tajemnicy. Chociaż dokonano tego wyraźnie za pośrednictwem Białego Domu i przywództwa Netanjahu, zrealizowano to bez wiedzy i zgody narodu amerykańskiego, przed którym rząd USA jest rzekomo odpowiedzialny. I, oczywiście, wszystkie koszty integracji poniesie amerykański podatnik. Co ciekawe, należy również zauważyć, że integracja armii amerykańskiej z armią izraelską następuje w czasie, gdy amerykańska opinia publiczna wyraża bezprecedensowy poziom nieufności i niechęci do izraelskiego rządu. To nie przypadek, ponieważ Netanjahu dąży do stworzenia nierozerwalnych więzów prawnych i administracyjnych między obydwoma krajami, przy czym Izrael jest obciążony niewieloma zobowiązaniami.
Ben Freeman z Quincy Institute zauważa, że: „Zmiana ta wyeliminuje mechanizmy kontroli politycznej i dyplomatycznej, dzięki którym relacje te podlegają publicznej odpowiedzialności, przenosząc je z widocznego corocznego głosowania nad pomocą do nieprzejrzystej machiny zamówień obronnych, gdzie nadzór jest ograniczony, a odpowiedzialność polityczna minimalna. W rezultacie relacje w dziedzinie obronności staną się jednocześnie głębsze i mniej przejrzyste. A wszystko to dzieje się w czasie, gdy izraelskie siły zbrojne wielokrotnie wykorzystywały amerykańską broń w atakach, które naruszały międzynarodowe prawo humanitarne w Strefie Gazy, a Izrael wielokrotnie łamał zawieszenia broni (podobnie jak same Stany Zjednoczone) w niepotrzebnej wojnie administracji Trumpa z Iranem”.
No i proszę bardzo. Stany Zjednoczone pogrążają się w spirali upadku, którą zapoczątkował ich własny rząd w zmowie z niewielkim państwem stosującym apartheid, specjalizującym się w zbrodniach takich jak tortury, ludobójstwo i różne inne zbrodnie przeciwko ludzkości. Gdzie i jak to wszystko się skończy? – Zapytajcie Donalda Trumpa!
Philip M. Giraldi, doktor filozofii, jest dyrektorem wykonawczym Council for the National Interest, organizacji edukacyjnej dążącej do prowadzenia polityki zagranicznej USA na Bliskim Wschodzie, która lepiej służyłaby interesom Ameryki.
Agencja Responsible Statecraft poinformowała, że Izrael, za pośrednictwem firmy Bridges Partners, płaci około 7000 dolarów za artykuł 14–18 influencerom w mediach społecznościowych. Influencerzy ci bronią izraelskich zbrodni wojennych i zniesławiają domniemanych „antysemitów”, którzy o nich piszą. Raport, złożony na podstawie ustawy o rejestracji agentów zagranicznych (FARA), sugeruje, że Izrael płaci tym influencerom w ramach kampanii o nazwie „Projekt Esther”. ( LINK )
Podejrzewam, że Victor Davis Hanson ze Stanford University może być jednym z takich opłacanych influencerów.
To podejrzenie przyszło mi do głowy, gdy przeczytałem zaprzeczenie Hansona w „Daily Signal”, jakoby mały kraj taki jak Izrael mógł wpływać na rząd USA – pomimo dwumiesięcznych wizyt Netanjahu w Białym Domu, jego wielokrotnych wystąpień przed Kongresem USA, gdzie otrzymywał owacje na stojąco za swoją ludobójczą politykę w Strefie Gazy i jego ponownego potwierdzenia syjonistycznej polityki Wielkiego Izraela, pomimo pewności, z jaką minister bezpieczeństwa Netanjahu oświadczył, że Izrael „nie pozwoli” Trumpowi zawrzeć porozumienia pokojowego z Iranem, ponieważ Izrael chce „zniszczyć nie tylko rzekome zawieszenie broni w Libanie, ale także rozmowy na temat Iranu”, biorąc pod uwagę, że minister bezpieczeństwa Izraela określił politykę Izraela jako „niekończącą się i wszechogarniającą wojnę regionalną” dla Wielkiego Izraela. (LINK)
Sam Netanjahu nakazał izraelskiej armii przymusową ewakuację 200 000 mieszkańców południowego Libanu, ponieważ Izrael zamierza go zaanektować. Pomimo zawieszenia broni Trumpa, Israel Palestine News donosi: „Od początku marca Izrael systematycznie niszczy wioski w południowym Libanie i stopniowo posuwa się na północ, kontrolując obecnie około jednej piątej terytorium kraju”.
Netanjahu twierdzi również, że nakazał izraelskiej armii zajęcie 70% Strefy Gazy – ignorując zawieszenie broni Trumpa. Jego słuchacze domagali się całkowitego zajęcia tego obszaru. Netanjahu powiedział: „Tak, 100%, ale stopniowo”. ( LINK )
Reed Rubinstein, sam będący Żydem i doradcą prawnym Departamentu Stanu USA, oświadczył w oficjalnym oświadczeniu Departamentu Stanu, że amerykański atak na Iran został przeprowadzony w ramach zbiorowej samoobrony izraelskiego sojusznika USA. Rubinstein w ten sposób przeinacza izraelsko-amerykański akt agresji, nazywając go „samoobroną”. ( LINK )
Victor Davis Hanson, najwyraźniej dobrze opłacany agent izraelskiego lobby, ignoruje wszystkie te informacje i porównuje przebicie się Hamasu przez „nieprzekraczalną barierę” do Izraela z izraelskim ludobójstwem Palestyńczyków.
Żałosny Hanson uważa, że 1200 ofiar ze strony Izraela – które według niektórych Izraelczyków same padły ofiarą izraelskich ataków na Hamas, mających na celu zapobieżenie wykorzystywaniu Izraelczyków jako zakładników w negocjacjach – to tyle samo, co dziesiątki lub setki tysięcy palestyńskich cywilów zabitych w wyniku ciągłych izraelskich ataków na Palestynę, pomimo rzekomego „zawieszenia broni” Trumpa – kolejnego izraelsko-amerykańskiego oszustwa.
Kilku izraelskich funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa publicznie oświadczyło, że Hamas nie byłby w stanie przełamać bariery, gdyby Izrael nie nakazał swoim siłom bezpieczeństwa wycofania się. Te izraelskie oświadczenia rodzą pytanie, czy atak Hamasu został zainscenizowany, aby dać Izraelowi uzasadnienie dla ludobójstwa na Palestyńczykach.
Ale Hanson, niezależnie od tego, czy jest opłacany, indoktrynowany, czy po prostu głupi, nie przejmuje się faktami. Jest taki sam jak Trump, Partia Republikańska, konserwatyści, Demokraci, liberałowie, lewica i zachodnie media. Nikogo nie obchodzą fakty.
Zachód, USA, UE i NATO przekształciły się w sieć terrorystyczną.
Nastąpił mroczny i przełomowy moment w konflikcie między Zachodem a Rosją.
Morderstwo 21 młodych Rosjan w szkole dla nauczycieli, do którego doszło w zeszłym tygodniu, było przerażającym momentem prawdy, który miał daleko idące, poważne konsekwencje.
Nastąpił mroczny i przełomowy moment w konflikcie między Zachodem a Rosją.
Ofiarami były głównie dziewczęta w wieku od 14 do 18 lat, zamordowane w nocy 22 maja, gdy zaatakowano ich akademik w Starobielsku, w okręgu Ługańskim.
Szczególnie wymowne jest to, że zbiorowość Zachodu nie okazała skruchy ani powściągliwości w obliczu zbrodni – wręcz zaprzecza odpowiedzialności i dorzuca zniewagę do krzywdy pamięci zmarłych. Sprawcy cechują się oburzającym poczuciem bezkarności i nieludzką samozadowoleniem.
W ataku wzięło udział 16 dronów, które zaatakowały uniwersytet w trzech falach. Nie ma wątpliwości, że nalot był celowy. To oznacza, że był to masowy mord z zimną krwią – akt terroryzmu.
Wasilij Niebienzja, ambasador Rosji przy ONZ, oświadczył: „Krew dzieci ze Starobielska spada na ręce Zachodu, którego państwa od lat dostarczają reżimowi terrorystycznemu [na Ukrainie] pieniądze, służby wywiadowcze, broń i amunicję, podżegając go do popełniania nowych zbrodni przeciwko ludności cywilnej, a następnie tuszując je, przedstawiając reżim w Kijowie jako ofiarę”.
Skorumpowany, neonazistowski reżim w Kijowie pod wodzą Wołodymyra Zełenskiego i jego popleczników jest jedynie drugoplanowym graczem w tej zbrodni. Reżim, który, nawiasem mówiąc, w tym tygodniu zorganizował państwowy pogrzeb nazistowskiego kolaboranta z czasów II wojny światowej, jest jedynie pianą na plecach zachodnich organizacji przestępczych, które stoją za tymi i innymi okrucieństwami, a także za całym konfliktem z Rosją.
Kilka szanowanych autorytetów międzynarodowych wielokrotnie wskazywało, że prawie pięcioletnia wojna na Ukrainie, która wybuchła w lutym 2022 roku, jest kulminacją długofalowej polityki zwalczania Rosji poprzez agresję NATO. Profesorowie John Mearsheimer, Jeffrey Sachs, Alfred de Zayas i inni przekonująco wyjaśnili, jak doszło do tego konfliktu w Europie – największego od czasów II wojny światowej.
Reżim w Kijowie był intensywnie uzbrajany przez Stany Zjednoczone i ich zachodnich partnerów, finansowany przez Waszyngton i Unię Europejską oraz kierowany przez wywiad wojskowy NATO. Ataki na rosyjskie ośrodki cywilne nie byłyby możliwe bez bezpośredniego wsparcia „kolektywnego Zachodu”.
Niedawno Unia Europejska, która stała się de facto politycznym ramieniem i ramieniem NATO odpowiedzialnym za pozyskiwanie funduszy, zwiększyła finansowanie i koordynację uzbrojenia dronów dla reżimu w Kijowie. Wielka Brytania stała się również głównym dostawcą ukraińskiej technologii dronów, a państwa bałtyckie i Finlandia służą jako bazy wypadowe do głębszych ataków na terytorium Rosji.
Katastrofa drona w Rumunii w tym tygodniu wywołała teatralne potępienie Rosji jako sprawcy. Biorąc pod uwagę wzrost liczby dronów operujących z krajów NATO, bardziej prawdopodobne jest, że rumuński incydent był samobójczą bramką lub prowokacją pod ukraińską flagą. Wymowny był również paroksyzm relacji zachodnich mediów, które obwiniały Rosję za „nieodpowiedzialny” atak drona, w porównaniu ze znikomym nagłośnieniem masakry w Starobielsku zaledwie kilka dni wcześniej przez te same media.
Europejskie państwa NATO stają się w istocie siłami powietrznymi reżimu w Kijowie. Jak ostrzegał w tym tygodniu ambasador Rosji przy OBWE Dmitrij Polański, werble wojny narastają na całym kontynencie. Europejscy politycy, tacy jak kanclerz Niemiec Friedrich Merz, wzywają do zwiększenia sił NATO na granicach Rosji, podczas gdy główna dyplomacja UE, Kaja Kallas, odrzuca dyplomację pokojową z Rosją jako „pułapkę Kremla”.
Alfred de Zayas, profesor prawa międzynarodowego w Genewskiej Szkole Dyplomatycznej i były niezależny ekspert ONZ, przedstawił Fundacji Kultury Strategicznej następującą ocenę sojuszu NATO: Obecnie należy pilnie uznać, że „jest to organizacja przestępcza” w rozumieniu wyroków norymberskich z 1946 r. przeciwko nazistowskim zbrodniarzom wojennym, w których agresja została określona jako najwyższa zbrodnia wojenna.
De Zayas zauważa, że Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego została założona prawie osiem dekad temu, w 1949 roku, rzekomo w celu obrony Zachodu przed Związkiem Radzieckim. Ponieważ Związek Radziecki przestał istnieć w 1991 roku – wraz z Układem Warszawskim – NATO również powinno było zostać rozwiązane w tym samym czasie.
„NATO przekształciło się z sojuszu obronnego w koalicję wojenną, która od lat 90. XX wieku dopuściła się odrażających zbrodni w Jugosławii, Afganistanie, Iraku, Libii, Syrii i innych krajach” – powiedział. „Chociaż siły NATO od lat 90. XX wieku dopuszczały się zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości, obecnie kluczowe jest, aby globalna opinia publiczna uznała NATO za zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa ludzkości”.
Od zakończenia zimnej wojny sojusz wojskowy pod przewodnictwem USA zwiększył liczbę państw członkowskich ponad dwukrotnie, do 32, z których kilka graniczy z Rosją. Zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych, regionalne organizacje bezpieczeństwa powinny podlegać Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Jednak NATO uważa się za stojące ponad prawem. Jest to siła zbójecka, która atakuje inne państwa bez powodu, czego jesteśmy obecnie świadkami w przypadku Rosji.
De Zayas wyjaśnia: „Nie jest to prawowita organizacja regionalna w rozumieniu artykułu 52 Karty Narodów Zjednoczonych, ponieważ działa wbrew celom i zasadom ONZ i nieustannie dopuszcza się zbrodni agresji, zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości”.
Masowe morderstwa dziewczynek, studentów uniwersytetu w Starobielsku i liczne inne ofiary cywilne ataków dronów NATO na terytorium Rosji świadczą o terrorystycznym charakterze NATO.
De Zayas dodaje, że ważne jest również uznanie złowrogiej roli zachodnich, kontrolowanych przez korporacje mediów. Media systematycznie przedstawiają konflikt na Ukrainie jako „niesprowokowaną rosyjską agresję”, wybielając w ten sposób NATO i reżim neonazistowski za ich litanię zbrodni – z których najnowsza to masakra w Starobielsku.
„Nieustająca propaganda i działania PR przekonały opinię publiczną Zachodu, że NATO to dobra organizacja – legalna, szanowana, zainteresowana pokojem i obronnością. To totalne pranie mózgu” – powiedział de Zayas.
„Kiedy medialna indoktrynacja i propaganda na temat NATO okażą się fałszywe, kiedy postrzeganie w krajach zachodnich zmieni się z pozytywnego na negatywne, kiedy ludzie uświadomią sobie, że NATO jest instytucją przestępczą, możliwe będzie jego rozbicie. Ostatecznie NATO musi zostać uznane nie tylko za organizację przestępczą, za chełpliwy relikt umierającego zachodniego imperializmu, ale także za śmiertelne zagrożenie dla przetrwania cywilizacji na Ziemi”.
Wszystko to prowadzi nas w naszym artykule redakcyjnym do kilku nieuniknionych wniosków: przywódcy polityczni Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej, którzy celowo umożliwili tę agresję NATO, muszą zmierzyć się z tym samym zarzutem. Są zbrodniarzami wojennymi.
Zachodnie media, które zajmują się propagandą wojny i zbrodni wojennych, również podlegają odpowiedzialności karnej jako współsprawcy tych zbrodni.
Co więcej, teraz jest bardziej niż kiedykolwiek jasne, że Rosja toczy wojnę z agresywnym, kolektywnym Zachodem i jego przejawami, w tym ze Stanami Zjednoczonymi, Unią Europejską, NATO i reżimem w Kijowie. Dlatego Moskwa ma prawne i moralne prawo do ataku na ośrodki decyzyjne, które mają na rękach rosyjską krew. Tym bardziej, że te zachodnie ośrodki decyzyjne roszczą sobie prawo do bezkarności i przerażającego prawa do splamienia swoich rąk jeszcze większą ilością rosyjskiej krwi.
Napięcie między USA a Iranem pozostaje bardzo napięte po wymianie ognia między obiema stronami późnym wieczorem 2 czerwca (wczesnym rankiem 3 czerwca w Zatoce Perskiej). Najwyraźniej zaczęło się, gdy amerykański helikopter próbował zatrzymać irański tankowiec zmierzający do portu Bandar Abbas. Amerykański helikopter wystrzelił pocisk Hellfire , który według doniesień trafił w maszynownię i unieruchomił tankowiec. Ponadto USA zaatakowały również irańską wieżę komunikacyjną na wyspie Keszm.
Iran nie tracił czasu i odpowiedział… Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej wydał następujące oświadczenie:
Późnym wieczorem wczoraj wieczorem wojska amerykańskie zaatakowały irański tankowiec w pobliżu Cieśniny Ormuz rakietą Hellfire, uszkadzając maszynownię.
W odpowiedzi na tę agresję i naruszenie przepisów Cieśniny Ormuz, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej ostrzelał rakietami wrogi syjonistyczno-amerykański statek „Panaya”.
W ramach wznowienia agresji amerykański wróg zaatakował również stację łączności IRGC na wyspie Keszm.
W odpowiedzi na tę agresję, baza lotnicza i baza śmigłowców, zlokalizowane w jednym z krajów regionu (Kuwejt), a także siedziba Piątej Floty Stanów Zjednoczonych w Bahrajnie, stały się celem ataku rakietowego i dronów Sił Powietrzno-Kosmicznych Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.
Ostrzegaliśmy wcześniej, że w przypadku agresji reakcja będzie inna i ostrzejsza, i odpowiednio zareagowaliśmy. Te reakcje powinny służyć jako nauczka.
Potwierdzamy, że podważanie bezpieczeństwa Cieśniny Ormuz będzie kosztować inwazyjną armię amerykańską wysoką cenę.
Chociaż CENTCOM twierdził, że siły amerykańskie zestrzeliły wszystkie irańskie pociski, nagranie wideo z Kuwejtu przedstawia inną wersję wydarzeń, z co najmniej trzema widocznymi uderzeniami pocisków. Nie ma informacji o ofiarach śmiertelnych.
Mimo przemocy, przedstawiciele władz USA w dużej mierze zignorowali starcia, chociaż CENTCOM wydał następujące oświadczenie.
Prezydent Trump, który zazwyczaj reaguje na takie incydenty publikując zjadliwy komentarz lub grożąc Iranowi, nie powiedział ani słowa o tym incydencie. Kilka godzin przed incydentem Trump opublikował następujący wpis:
Tak więc, pomimo przemocy, administracja Trumpa podtrzymuje pozory, że zależy jej na zawarciu porozumienia pokojowego z Iranem.
Marcello i ja odbyliśmy naszą regularną wtorkową pogawędkę:
Spędziłem godzinę z Piotrem Kurzinem… komentujący na jego kanale YouTube nie byli zachwyceni jego pytaniami:
Nagrałem kolejny odcinek z Sulaimanem Ahmedem tuż po tym, jak pojawiły się doniesienia o wznowieniu przemocy na linii Iran-USA:
Udało mi się też wygospodarować pół godziny na rozmowę z Mario Nawfalem:
W poniedziałek rano w końcu udzieliłem wywiadu pakistańskiemu dziennikarzowi telewizyjnemu:
Nowe groźby i wątpliwe preteksty mogą skusić Waszyngton do próby wymuszenia zmiany reżimu na Kubie. Jednak każdy atak na wyspę grozi kosztowną porażką.
Prezydent USA Donald Trump wygłasza przemówienie w Białym Domu na cześć weteranów inwazji w Zatoce Świń, 23 września 2020 r.
Autorstwa Scotta Rittera
Ponieważ uwaga świata skupia się na wciąż nierozwiązanym konflikcie pomiędzy USA i Iranem, przeciętnemu odbiorcy wiadomości można wybaczyć zapomnienie, że USA trzeciego stycznia tego roku przeprowadziły mini-inwazję na Wenezuelę, w wyniku której zginęło wiele osób, w tym część kubańskich sił bezpieczeństwa, a także pojmano prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro i jego żonę.
Stany Zjednoczone uzasadniały to działanie, twierdząc, że Maduro był zbiegłym przestępcą, wcześniej oskarżonym przez federalny sąd o handel narkotykami. Łatwość, z jaką Stany Zjednoczone doprowadziły do upadku reżimu Maduro i ułatwiły przekazanie władzy w ręce ponadprzeciętnie uległej wiceprezydent Delcy Rodríguez, pomogła administracji prezydenta USA Donalda Trumpa kreować wizerunek niezwyciężonej siły w zakresie wdrażania tego, co prezydent i jego doradcy nazywali „doktryną Donroego” – ich interpretacją XIX-wiecznej doktryny Monroego, która ogłosiła półkulę zachodnią wyłączną strefą wpływów USA.
Nieco ponad tydzień później, 11 stycznia, prezydent Trump opublikował na swoim koncie TruthSocial wiadomość , która stanowiła bezpośrednie zagrożenie dla rządu Kuby. „Przez wiele lat Kuba żyła z ogromnych ilości ropy naftowej i pieniędzy z Wenezueli” – napisał prezydent, wyjaśniając, że istnieje bezpośrednia korelacja między wsparciem gospodarczym Wenezueli dla Kuby a wsparciem Kuby w zakresie bezpieczeństwa dla Wenezueli. „Wenezuela ma teraz Stany Zjednoczone Ameryki, (zdecydowanie) najpotężniejszą potęgę militarną na świecie, która ją chroni, i my ją ochronimy. ŻADNA WIĘCEJ ROPY NAFTOWEJ I ŻADNE PIENIĄDZE NIE POPŁYNĄ NA KUBĘ – ZERO! Wzywam ich do osiągnięcia porozumienia, ZANIM BĘDZIE ZA PÓŹNO!”
Prezydent wywołał falę spekulacji w amerykańskich mediach społecznościowych, odpowiadając na żartobliwy wpis na portalu X, w którym można było przeczytać: „Marco Rubio zostanie prezydentem Kuby”, i odpowiadając: „Brzmi dobrze!”.
Zmiana reżimu na Kubie wydawała się nieunikniona.
Miesiąc później prezydent Trump spotkał się w Białym Domu z premierem Izraela Benjaminem Netanjahu, gdzie zapadła decyzja o ataku na Iran. 28 lutego Stany Zjednoczone i Izrael przypuściły niespodziewany atak na Iran, rozpoczynając 37-dniową operację, w której ostatecznie nie udało im się osiągnąć żadnego ze swoich deklarowanych celów militarnych i geopolitycznych, a Iran znalazł się w sytuacji, w której dzięki kontroli nad przepływem ropy naftowej i gazu przez Cieśninę Ormuz, Teheran de facto decydował o losach światowej gospodarki.
Inwazja na Kubę nie była już priorytetem administracji Trumpa.
Ta ocena zmieniła się niemal z dnia na dzień. 21 maja Marco Rubio oświadczył, że Kuba jest „jednym z czołowych promotorów terroryzmu w całym regionie”. Jego wypowiedź nadeszła tego samego dnia, w którym Departament Sprawiedliwości USA opublikował akt oskarżenia przeciwko byłemu prezydentowi Kuby Raúlowi Castro. W ciągu jednego dnia administracja Trumpa po raz kolejny utorowała drogę do działań militarnych USA przeciwko Kubie, przywracając uzasadnienia zmiany reżimu, sfabrykowane przed atakiem na Caracas 3 stycznia, który doprowadził do pojmania Nicolása Maduro i upadku jego rządu. Działania te zbiegły się w czasie z przybyciem amerykańskiej grupy uderzeniowej lotniskowca u wybrzeży Kuby.
Przedstawienie Kuby przez Rubia jako państwa wspierającego terroryzm jest pozbawione jakiejkolwiek argumentacji i podstaw faktycznych, zwłaszcza że następuje ono bezpośrednio po skoordynowanych staraniach administracji Bidena o usunięcie tego określenia dla Kuby, ponieważ nie było już ku temu podstaw. Faktem jest jednak, że podobne braki istniały w kwestii legalności oskarżeń wysuwanych przez Stany Zjednoczone przeciwko Nicolásowi Maduro.
Administracja Trumpa nie powołuje się jednak na prawo międzynarodowe, lecz apeluje do wąsko zdefiniowanego elektoratu krajowego, dla którego wystarczyłaby nawet najsłabsza podstawa prawna do podjęcia działań przeciwko Kubie. Określenie państwa sponsorującego terroryzm ma jednak jeszcze większe znaczenie, ponieważ bezpośrednio odzwierciedla ścieżkę do działań militarnych, którą Stany Zjednoczone wytyczyły w okresie poprzedzającym decyzję o zbombardowaniu Iranu w lutym tego roku. Ostatecznie administracja Trumpa przygotowuje grunt pod inwazję militarną na Kubę, dalszą eskalację presji gospodarczej, a może jedno i drugie.
Powodem podjęcia takich działań nie jest realne zagrożenie, jakie dla Stanów Zjednoczonych stanowi Kuba i jej rząd, lecz raczej potrzeba administracji Trumpa, aby po kompromitującej porażce w Iranie odnotować „zwycięstwo” w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego.
Wybory uzupełniające są tuż za rogiem, mimo że prezydent Trump zadeklarował, że jego decyzje w polityce zagranicznej będą formułowane i wdrażane niezależnie od presji politycznej wynikającej z negatywnych skutków słabego wyniku Partii Republikańskiej. Krótko mówiąc, jeśli Republikanie stracą kontrolę nad Izbą Reprezentantów, pozostałe dwa lata prezydentury będą naznaczone paraliżem politycznym spowodowanym niekończącymi się procedurami impeachmentu – co sprawia, że ostatnie dwa lata pierwszej kadencji Trumpa, podczas których dwukrotnie podejmował próby impeachmentu, wydają się niczym w porównaniu z tym. Jednak impeachment to najmniejszy z problemów Trumpa – bez skazania Senatu, próby impeachmentu zostaną po prostu odrzucone przez Trumpa i jego zwolenników jako politycznie motywowana kampania niezadowolonych Demokratów.
Prawdziwe zagrożenie dla Trumpa pojawi się, jeśli Republikanie stracą kontrolę nad Senatem, zwłaszcza jeśli uzyskają przewagę na tyle dużą, że grozi im skazanie, co wymaga głosowania co najmniej 60 na 100 senatorów. W tym przypadku prezydent Trump dokonuje kolosalnego błędu w ocenie sytuacji na Kubie i amerykańskiej polityki wewnętrznej. Trump kieruje się wskazówkami swojego sekretarza stanu i doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego, Marco Rubio – człowieka, który przez całe życie zmagał się z nagromadzonymi anty-kubańskimi obawami, które kształtują jego światopogląd.
Zarówno Rubio, jak i Trump zdają sobie sprawę z realiów politycznych na Florydzie i rozumieją ważną rolę, jaką liczna kubańska diaspora odgrywa w kształtowaniu polityki prezydenckiej. Jednak wybory uzupełniające nie są wyborami ogólnokrajowymi. Wybory uzupełniające zazwyczaj odzwierciedlają inny barometr polityczny, zależny od lokalnych kwestii politycznych, w dużej mierze determinowanych przez stan lokalnej gospodarki. Kwestie ogólnokrajowe odgrywają zazwyczaj drugorzędną rolę i, ogólnie rzecz biorąc, kubański elektorat na Florydzie nie wpływa na ogólny wynik w kraju, gdy w noc wyborczą podliczane są miejsca w Izbie Reprezentantów i Senacie.
Co więcej, Rubio i Trump dobrze by zrobili, gdyby zapoznali się z wyborami prezydenckimi z 1992 roku, w których urzędujący prezydent George H.W. Bush przystąpił do wyścigu z ogromną przewagą, częściowo dzięki imponującemu zwycięstwu militarnemu USA nad Irakiem podczas operacji Pustynna Burza. Konkurent Busha, Bill Clinton, potknął się, próbując dorównać Bushowi w polityce zagranicznej, co skłoniło jego szefa kampanii, Jamesa Carville’a, do naklejenia żółtej karteczki na drzwiach „pokoju wojennego” kampanii z prostym napisem: „Gospodarka, idioto!”.
Bush obiecał, że nie będzie nowych podatków, ale nie dotrzymał tej obietnicy. Kryzys gospodarczy, będący wynikiem tego błędu, dał Clintonowi impuls, którego potrzebował, by nadrobić straty i pokonać Busha w listopadzie 1992 roku.
Prezydent Trump stoi w obliczu katastrofy gospodarczej, ponieważ nie udało mu się pokonać Iranu i z powodu wynikającego z tego globalnego kryzysu energetycznego. Jeśli Trump wierzy, że uda mu się oszukać Amerykanów, by zapomnieli o niszczycielskich konsekwencjach ekonomicznych jego błędów na Bliskim Wschodzie, dokonując inwazji na Kubę i obalając tamtejszy rząd komunistyczny, jest w głębokim błędzie.
Chodzi o gospodarkę, idioto.
Faktem jest jednak, że Trump i Rubio mogą i tak nie osiągnąć oczekiwanego zwycięstwa. Kuba to nie Wenezuela, a CIA może nie być w stanie powtórzyć zdrady Maduro, za którą zapłacił i którą przeprowadził wśród wenezuelskich elit politycznych, wojskowych i gospodarczych. Wielu obserwatorów Kuby nie wierzy, że uda się to osiągnąć w tym wyspiarskim państwie.
Fulton Armstrong, były latynoamerykański oficer wywiadu, który kiedyś pracował pod przykrywką jako agent CIA na Kubie, niedawno napisał memorandum dla organizacji Veteran Intelligence Professionals for Sanity (VIPS), w którym stwierdził, że „prowadzone przez USA »obalenie reżimu« i okupacja lub instalacja rządu według naszego wyboru [na Kubie] poniosą sromotną klęskę. Ci sami ludzie, którzy dbają o to, by ich stare Chevrolety z 1957 roku działały, trzymając wieszak na ubrania, wyrządzą ogromne szkody reżimowi narzuconemu z zewnątrz”. Armstrong dodał: „Naciski USA na Kubę nie przynoszą rezultatów od ponad sześciu dekad”.
Marco Rubio wciąż może przekonać Donalda Trumpa do inwazji na Kubę. Jednak zamiast być ukoronowaniem zrewitalizowanej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, która pomaga zabezpieczyć wpływy Partii Republikańskiej w Kongresie USA, a tym samym utrzymać skuteczność polityki wewnętrznej i zagranicznej Trumpa przez kolejne dwa lata, inwazja na Kubę najprawdopodobniej doprowadzi do katastrofy, która – wraz z porażką w Iranie – raz na zawsze przypieczętuje koniec ery Trumpa.
Reakcja Iranu na amerykańską prowokację jasno pokazała, że obecna wersja proponowanego 60-dniowego zawieszenia broni nie jest wykonalna.
MOSKWA – Iran, w przeciwieństwie do USA, ma niezwyciężoną dominację w eskalacji. I to właśnie doprowadza głośno wściekłego cesarza barbarzyństwa do szaleństwa.
Podsumujmy pokrótce najważniejsze wydarzenia minionego tygodnia.
W odpowiedzi na atak powietrzny CENTCOM na obszar wokół lotniska Bandar Abbas – co stanowiło bezpośrednie złamanie fikcji „zawieszenia broni” – Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) przeprowadził tego samego dnia ukierunkowany atak na bazę amerykańską w Kuwejcie.
IRGC nie pozostawiło cienia wątpliwości: „Jeśli to się powtórzy, nasza odpowiedź będzie bardziej zdecydowana”.
Starannie zaplanowana odpowiedź Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej miała być celowym ostrzeżeniem, jednoznacznie sygnalizującym, że na każdą amerykańską prowokację zostanie odparta – jednak bez wywoływania powrotu do wojny na pełną skalę.
Na początku ubiegłego tygodnia dwa amerykańskie okręty wojenne podjęły próbę „ciemnego przejścia” przez Cieśninę Ormuz: wyłączono transpondery, obejść należało nadzór ze strony Marynarki Wojennej Straży Rewolucyjnej, a powtarzające się ostrzeżenia nawigacyjne zignorowano.
Jednakże wywiad radiowy Omanu wykrył statki i po całkowitym zignorowaniu ostrzeżeń, marynarka wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej przeprowadziła ukierunkowany atak dronów.
W tłumaczeniu oznacza to: Polegało to na ścisłym egzekwowaniu nowych praw regulujących kontrolowany przez Iran korytarz żeglugowy w jednym z najbardziej newralgicznych punktów morskich na świecie.
Oś syjonistyczna nie omieszkała przedstawić działań Iranu jako bezpośredniego ataku na „amerykańską hegemonię”. Dlatego też, zgodnie z oczekiwaniami, Biały Dom zezwolił na ataki na irańskie instalacje dronów.
Waszyngton ponownie przedstawił reakcję militarną jako proporcjonalne przywrócenie odstraszania. Teheran zinterpretował ją jednak jako otwarty atak amerykański w trakcie trwającego zawieszenia broni.
Odwetowy atak Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej na bazę w Kuwejcie wysłał zatem kolejny jednoznaczny sygnał: Amerykańskie bazy w Zatoce Perskiej – te, które jeszcze nie zostały zniszczone – pozostają prawowitymi celami i nigdy więcej nie będą cieszyć się statusem bezpiecznych przystani.
Zgodnie z oczekiwaniami, CENTCOM nie wycofał się. Kolejne ataki miały miejsce we wtorek i środę. W czwartek nałożono sankcje na nową irańską agencję monitorującą Cieśninę Ormuz – PGSA.
CENTCOM określił ataki na irańskie radary i obiekty dowodzenia w Goruk i na wyspie Keshm jako „ataki w ramach samoobrony”.
Siły powietrzno-kosmiczne IRGC zaatakowały następnie kuwejcką bazę lotniczą, z której pochodziły amerykańskie ataki, oświadczając, że „planowane cele zostały zniszczone”. Dodali, że odpowiedzialność spoczywa „na amerykańskim reżimie”.
Powrócił niebezpieczny cykl eskalacji.
Trump i CENTCOM mogą postrzegać to jako taktyczny środek odstraszający. Teheran uważa to za strategiczną nieuczciwość.
Czego nie chcą ci powiedzieć
Reakcja Iranu na amerykańską prowokację jasno pokazała, że obecna wersja proponowanego 60-dniowego zawieszenia broni nie jest wykonalna.
Chiny oficjalnie popierają 60-dniowe zawieszenie broni. Jednak Stany Zjednoczone praktycznie nieustannie łamią obecne, i tak już kruche, zawieszenie broni.
Rozmowy przeprowadzone w Szanghaju w ubiegłym tygodniu jasno pokazały, że Chiny utrzymują bardzo bliskie kontakty z Iranem i nieustannie uwzględniają wydarzenia na lądzie i w powietrzu w swoich znacznie szerszych, długoterminowych kalkulacjach strategicznych – w szczególności w odniesieniu do przepływów energii przez Cieśninę Ormuz.
Co więcej, na wielkiej szachownicy geopolitycznej kluczowe jest, aby Chiny i Pakistan na pierwszej linii frontu, a Rosja i Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna w tle, nadal udzielały Iranowi materialnego i strategicznego wsparcia – na kilku poziomach celowej dwuznaczności i wiarygodnego zaprzeczenia.
Intensywność tej koordynacji stale wzrasta.
Ataki na Iran w ciągu ostatniego tygodnia służą tylko jednemu podmiotowi: kultowi śmierci w Azji Zachodniej, którego strategicznym celem jest osłabienie irańskiej infrastruktury wojskowej i trwałe zepchnięcie Teheranu do defensywy – bez względu na ogromne ryzyko dla rzeczywistych interesów amerykańskich i stabilności Azji Zachodniej.
Perspektywy są oczywiste: generałowie Pentagonu teoretycznie mogą szukać sposobów wyjścia z sytuacji, ale przywódcy polityczni tego, co można by nazwać „syndykatem Epsteina”, chcą wojny.
Żadna z petro-monarchii w Zatoce Perskiej – z wyjątkiem Zjednoczonych Emiratów Arabskich, czyli krótko mówiąc „arabskich syjonistów” – nie chce, aby USA wznowiły wojnę.
Ich obawy mają wyraźnie charakter egzystencjalny.
Znają możliwości IRGC. Wiedzą też, że potencjalne przystąpienie Ansarallah do wojny w Jemenie doprowadziłoby do masowych katastrof odwetowych – z atakami na porty i obiekty energetyczne.
Państwa Rady Współpracy Zatoki Perskiej nadal żyją w ciągłym strachu.
Odpowiedź Iranu na bezpośrednie ataki ze strony Zjednoczonych Emiratów Arabskich, o których obecnie wiadomo publicznie, nastąpi w odpowiednim czasie.
Jednak jeszcze pilniejszym problemem jest faktyczny upadek faktycznego monopolu Emiratów na rynku transportu morskiego w Azji Zachodniej.
Iran i Pakistan w ciągu kilku tygodni połączyły ze sobą regionalne węzły tranzytowe, otwierając siedem poziomów korytarzy lądowych bezpośrednio połączonych z Chińsko-Pakistańskim Korytarzem Gospodarczym (CPEC).
Iran i Pakistan są partnerami Inicjatywy Pasa i Szlaku.
Dotyczy to również ich portów: Czabahar w Sistanie-Beludżystanie i Gwadar nad Morzem Arabskim, oddalonych od siebie o zaledwie 80 kilometrów, przeżywają nową i nieoczekiwaną symbiozę.
Pół-monopol morski Zjednoczonych Emiratów Arabskich w Azji Zachodniej stracił znaczenie.
Jeśli chodzi o centrum wydarzeń – Cieśninę Ormuz – po raz kolejny przekroczono pewną granicę.
Jeśli CENTCOM odważy się na dalsze prowokacje i eskalację sytuacji, następną reakcją IRGC będzie bezpośredni atak na gardło i całkowite zniszczenie amerykańskich sił powietrznych.
Dlatego teraz od aktorów pragnących umiaru – Chin, Pakistanu, petro-monarchii w Zatoce Perskiej i pragmatystów z Iranu – zależy, czy wywrą niezbędny wpływ, by zapobiec powrotowi wojny.
Fakty są jasne.
Trump nie ma praktycznie żadnego wpływu na Iran.
A Iran ma nie do pokonania przewagę w zakresie eskalacji.
To, co wydarzyło się w zeszłym tygodniu, wykracza daleko poza chwilową eskalację napięć w Cieśninie Ormuz. To poważny, trwający kryzys strukturalny w Azji Zachodniej – o wiele głębsza i bardziej niestabilna struktura, która leży u podstaw całego dramatu.
Ten niezwykle zmienny kontekst – zilustrowany ujawnieniem ekskluzywnych informacji – będzie w przyszłości analizowany na nowej niezależnej platformie o nazwie Power Shift .
Power Shift będzie miał swoją światową premierę w najbliższy poniedziałek, 1 czerwca o godzinie 17:30 czasu wschodniego. Jego pierwsze wydanie specjalne będzie nosiło tytuł:
„Iran: Czego nie chcą ci powiedzieć”.
Widzowie z całego świata, którzy mają dość kontrolowanych narracji i szukają rzetelnej analizy, mogą tam być na żywo.
Dołączę z Moskwy. Ekskluzywne. Niefiltrowane. Bez cenzury.
Rosja jest głęboko zaniepokojona planami USA dotyczącymi rozmieszczenia tysięcy dodatkowych żołnierzy na wschodniej flance NATO w Polsce. Moskwa uznała doniesienia z Waszyngtonu za niedopuszczalne i ostrzegła przed dalszą eskalacją wojny na Ukrainie. Rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa oświadczyła na konferencji prasowej, że rozmieszczenie dodatkowych wojsk amerykańskich w Polsce ‚doprowadzi do eskalacji napięć w całej Europie’ i że Moskwa będzie zmuszona podjąć ‚działania równoległe’.
Jednocześnie uznała, że rozmieszczenie około 5 tysięcy żołnierzy z Niemiec do Polski jest zasadniczo sprzeczne z wcześniej ogłoszonymi planami redukcji amerykańskiej obecności wojskowej w Europie. Jej zdaniem, faktyczna redukcja obecności wojsk amerykańskich w Europie byłaby ‚rozsądnym, uzasadnionym i dawno spóźnionym’ krokiem w kierunku stabilizacji ‚niezrównoważonej’ sytuacji bezpieczeństwa stworzonej przez NATO i politykę Zachodu.
Kilka tygodni temu Biały Dom zagroził znaczącą i historyczną redukcją wojsk w Niemczech po tym, jak przedstawiciele niemieckiego rządu wielokrotnie krytykowali wojnę USA i Izraela z Iranem. Początkowo media przedstawiały to jako element szerszego wycofania wojsk USA z Europy. Teraz jednak wygląda na to, że siły amerykańskie zostaną jedynie przegrupowane – 5 tysięcy żołnierzy zostanie przesuniętych bliżej granicy z Rosją.
Według Zacharowej, rozmieszczenie tych dodatkowych wojsk w Polsce może skłonić Rosję do podjęcia ‚środków wojskowo-technicznych’. Ostrzegła, że NATO popycha kontynent europejski w stronę samobójczego konfliktu. Obecnie w Polsce stacjonuje około 10 tysięcy żołnierzy amerykańskich w ramach systemu rotacyjnego. Nowe rozmieszczenie sił z Waszyngtonu zwiększyłoby tę liczbę o kilka tysięcy. W sumie w Europie przebywa obecnie około 80 tysięcy amerykańskich żołnierzy.
Polska graniczy z rosyjską eksklawą Kaliningrad. To nasila obawy Moskwy dotyczące potencjalnych celów wojskowych i aktywności dronów.
Zacharowa stwierdziła: „Rozmieszczenie dodatkowych sił zbrojnych USA w Polsce może doprowadzić do jakościowej eskalacji napięć między Rosją a Zachodem i zmusić Moskwę do podjęcia działań odwetowych”. Stwierdziła również, że liczba ataków dronów na terytorium Rosji, pochodzących z Europy i krajów Europy Północnej, rośnie. Moskwa wyraziła również obawy, że ukraińskie drony mogą wykorzystać przestrzeń powietrzną państw bałtyckich lub innych krajów europejskich do ataków na cele w Rosji. Temu twierdzeniu zaprzeczają zarówno Kijów, jak i trzy państwa bałtyckie.
Warszawa natychmiast odpowiedziała na rosyjskie oskarżenia. Rzecznik polskiego MSZ Maciej Wewiór powiedział PAP, że obecność wojsk sojuszniczych w Polsce jest „koniecznym wzmocnieniem wschodniej flanki NATO” w odpowiedzi na działania Rosji na Ukrainie i ‚eskalację retoryki’ Kremla wobec Sojuszu. Wewiór dodał, że „prawdziwym źródłem eskalacji i napięć w Europie pozostają nielegalne i agresywne działania militarne Moskwy”, a nie środki podejmowane przez państwa NATO w celu ochrony swojej ludności i granic.
ZB: Maria Zacharowa zwróciła się z apelem do władz USA, a nie do rządzących III RP, bo byłoby to próżne gadanie. Rzecznik MSZ III RP powiedział, co mu szef R. Sikorski podyktował, więc warto przypomnieć, co minister ma Rosji i o Rosji do powiedzenia: „Rosja przyczyniła się do rozpętania I i II wojny światowej oraz zimnej wojny. Proszę, nie rozpoczynajcie kolejnej”. […] „Wasze imperium nie zostanie odbudowane” […] „Wasz obłąkany nacjonalizm zawiera w sobie żądzę dominacji, która nie ustąpi, dopóki nie uświadomicie sobie, że wiek imperiów minął. Wasze imperium nie zostanie nigdy odbudowane”.
Jest tu więcej kłamstw i durnotek niż zdań wypowiedzianych niedawno przez Sikorskiego na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ. Można się czuć silnym pod opieką USA, które zagwarantują Polsce wieczne bezpieczeństwo tak jak zapewniły je sojuszniczym krajom w Zatoce Perskiej.
Michael Flynn po lewej, Robert Kagan i jego żona Victoria Nuland po prawej.
Prezydent Donald Trump musi przyznać się do porażki, mówią zarówno jego przyjaciele, jak i wrogowie. Karabiny już przemówiły. Przedłużanie wojny może tylko pogorszyć jej konsekwencje. Kluczowe jest, aby wycofać się z niej jak najszybciej.
Podczas gdy Trump spieszy się z decyzją, czy zbombardować Iran i zetrzeć go z mapy pewnego ranka, zdumiewające jest, że dwie strony tej samej monety w systemie amerykańskim przypieczętowują ostateczny „szach-mat” Iranu: jedna poprzez głos chazarskiego prezydenta Roberta Kagana [ 1 ] , a druga poprzez głos generała porucznika Michaela Flynna. Krótkotrwały doradca ds. bezpieczeństwa narodowego Trumpa, pełniący urząd przez 25 dni, wzywa go do „ogłoszenia zwycięstwa i spakowania walizek” [ 2 ] .
Ważniejsza niż oczekiwana treść artykułu Roberta Kagana – już sam podtytuł jest przekonujący: „Waszyngton nie może cofnąć ani kontrolować skutków porażki w tej wojnie” z Iranem – jest przeszłość autora: neokonserwatysty o poglądach Straussa, mega-jastrzębia i męża mieszkanki Amazonii Vicky Nuland, nieudanej menedżerki zmiany reżimu na Ukrainie, która dążyła do demontażu Rosji. Co więcej, nazwisko Kagan nie jest bez znaczenia, ponieważ pochodzi od „Kaganatu”, hierarchicznego i zmilitaryzowanego systemu Chazarów.
Przerzuty „kaganatu” w Departamencie Stanu zostały zatrzymane na Ukrainie, a Kagan twierdzi teraz, że klęska jego arcywroga Trumpa w Iranie – nie wspominając o Netanjahu – jest nieodwracalna i całkowita: gorsza nawet niż w przypadku Pearl Harbor/Wietnamu/Afganistanu/Iraku, ponieważ Iran przemyślanie i strategicznie obliczył swoją kontrolę nad Cieśniną Ormuz. Ta kontrola uczyni go dominującym graczem na poziomie regionalnym/globalnym (jest to teza Roberta Pape [ 3 ] ). Nieuniknionymi konsekwencjami są osłabienie Stanów Zjednoczonych i jednoczesne wzmocnienie Chin i Rosji.
Kontrowersyjny generał-porucznik Michael Flynn zaleca irańskiej „opozycji” (cokolwiek to znaczy) uporządkowanie swojej sytuacji wewnętrznej; i wysuwa toksyczną insynuację – skierowaną do premiera Izraela Netanjahu i Mossadu, który rzekomo wciągnął Trumpa w jego gorzką przygodę w Iranie: „A ktokolwiek skomentował decyzję o powrocie do Iranu po „zniszczeniu” irańskiego programu nuklearnego podczas „wojny irańskiej”, 12 dni lata 2025 roku jest już historią. Czas, aby Stany Zjednoczone wyplątały się z tej skomplikowanej sytuacji”.
Michael Flynn przedstawia trzy pomysły, ponieważ „obawia się, że prestiż Stanów Zjednoczonych w skali globalnej będzie nadal spadał, a siła gospodarcza kraju w końcu osiągnie punkt krytyczny. Prestiż i kondycja gospodarcza to dwie zalety, które zostały zagrożone w ostatnich dniach wszystkich wielkich imperiów. Należy zauważyć, że Michael Flynn jest specjalistą od „upadku imperiów”. Czy zgadza się z twierdzeniem Xi o „upadku Stanów Zjednoczonych”, które przedstawił swojemu gościowi Trumpowi ? [ 4 ]
Trzy idee Michaela Flynna to: 1) „Ogłosić zwycięstwo w oparciu o osiągnięte cele militarne i przejść do formalnego zawieszenia broni, monitorowanego i wspieranego przez władze regionu, któremu towarzyszyć będzie stopniowe łagodzenie sankcji zgodnie z warunkami respektowanymi przez reżim irański”. Ogromny temat! 2) „Wykorzystać dyplomację wielostronną i sojusze regionalne do stworzenia szerszych ram bezpieczeństwa, a tym samym zmniejszyć obecne obciążenie samych Stanów Zjednoczonych. Może to zadziałać, a może nie, ale należy poważnie rozważyć, czy Porozumienia Abrahama mogą zostać wdrożone jako fundamentalny element tych ram. Problem polega na tym, że „Porozumienia Abrahama” Netanjahu i „Porozumienia Izaaka” argentyńskiego filo-syjonisty Milei są teraz bezwartościowe, oraz
3) „Jednostronne zarządzanie napięciem z jasno określonymi, obserwowalnymi i wiarygodnymi czerwonymi liniami, w połączeniu z trwałą postawą odstraszającą, ale bez prowadzenia do aktywnej walki, jest łatwiejsze do powiedzenia niż do zrobienia”. Istnieje więc problem, na który odpowiada sam sobie generał porucznik Michael Flynn.
Jego realistyczny wniosek pośrednio skupia się na fakcie, że „interesy ekonomiczne (ceny ropy naftowej, globalne konsekwencje, ogólny wzrost cen), a także presja ze strony sojuszników muszą prowadzić do szybkiej decyzji, jeśli zdecydujemy się na wojnę na wyniszczenie”.
I tak oto Cieśnina Ormuz zdefiniowała asymetryczną wojnę w Zatoce Perskiej!
Komisja Europejska pod przewodnictwem Ursuli von der Leyen „zakłada, że obywatele UE są głupi, niezdolni do rozróżnienia i podejmowania swobodnych decyzji co do tego, co jest prawdą, a co nie”. Dlatego stworzyła aparat cenzury w oparciu o rozporządzenie Akt o usługach cyfrowych (DSA). Wykorzystuje go między innymi do ingerencji w wybory. Co więcej, unijne władze dążą do egzekwowania DSA poza swoimi granicami, co „stanowi poważne zagrożenie dla wolności słowa w Stanach Zjednoczonych”. Nadto von der Leyen nie zatrzymuje się i planuje narzucić bezprawnie kolejne rozwiązania, rozszerzające już i tak rozległy aparat kontroli treści. USA będą kontynuować śledztwo i zaproponują przepisy, by przeciwdziałać unijnej uzurpacji. To kluczowe wnioski z raportu amerykańskiej Komisji Sądownictwa na temat cenzury w wydaniu Brukseli.
Od kilku lat potężna amerykańska Komisja Sądownictwa złożona z kongresmenów obu partii prowadzi śledztwo w sprawie niedopuszczalnego ograniczania wolności słowa – jednej z podstawowych wolności człowieka, od której wywodzone są inne prawa. W rezultacie pracy tego gremium powstało kilka raportów śródokresowych, dotyczących działania Kompleksu Przemysłowego Cenzury.
Kolejny raport śródokresowy kongresowej komisji – zatytułowany The foreign censorship threat, part II: Europe’s decade-long campaign to censor the global internet and how it harms American speech in the United States [„Zagrożenie cenzurą zagraniczną, część II: trwająca dekadę kampania Europy na rzecz cenzury globalnego internetu i jak szkodzi ona amerykańskiej wolności słowa w Stanach Zjednoczonych”] – ukazał się 3 lutego 2026 r. Opisuje on nie tylko proces tworzenia się europejskiego systemu cenzury, ale także konkretne przypadki oddziaływania na wolność słowa obywateli państw UE oraz USA.
Do liczącego około 160 stron dokumentu dołączono znacznie obszerniejsze załączniki, obejmujące kilka tysięcy stron jawnej i niejawnej korespondencji, m.in. urzędników europejskich i przedstawicieli platform internetowych.
Komisja Sądownictwa Izby Reprezentantów USA zajęła się sprawą Kompleksu Przemysłowego Cenzury jeszcze w trakcie kadencji administracji Biden-Harris. Ta bowiem, w myśl lansowanego programu „obrony demokracji”, stworzyła potężny system pozwalający na ograniczanie wolności przepływu informacji w sieci, odmawiając – wraz z europejskimi współpracownikami – opinii publicznej dostępu do określonych treści i jednocześnie prowadząc własne, zaawansowane akcje dezinformacyjne.
Komisja bada od kilku lat nie tylko krajowe działania cenzuralne, ale także, „w jaki sposób i w jakim zakresie zagraniczne przepisy, regulacje i orzeczenia sądowe zmuszają lub wpływają na firmy, aby cenzurowały wypowiedzi w Stanach Zjednoczonych”. W ramach swoich zadań występuje do odpowiednich podmiotów z żądaniem udostępnienia informacji, także niejawnych, dokumentów firm technologicznych, które jako materiały źródłowe pozwalają ocenić problem łamania jednej z podstawowych wolności obywatelskich w USA i na świecie.
W lipcu 2025 roku kongresmeni opisali, w jaki sposób Komisja Europejska wykorzystuje rozporządzenie Akt o usługach cyfrowych (DSA) do „nakładania globalnych restrykcji cenzury w internecie za wypowiedzi polityczne, humor i satyrę”. Od tego czasu członkowie komisji mieli zapoznać się z tysiącami dokumentów wewnętrznych i korespondencji KE, które „pokazują zakres – i sukces – globalnej kampanii cenzury Komisji Europejskiej”.
Dekada działań cenzuralnych KE
„Komisja Europejska, w ramach szeroko zakrojonych, trwających dekadę działań, skutecznie wywarła presję na platformy mediów społecznościowych, aby zmieniły swoje globalne zasady moderowania treści, tym samym bezpośrednio naruszając wolność słowa Amerykanów w Internecie w Stanach Zjednoczonych. Choć często jest to określane jako zwalczanie tak zwanej mowy nienawiści lub dezinformacji, KE starała się cenzurować prawdziwe informacje i wypowiedzi polityczne dotyczące niektórych z najważniejszych debat politycznych w niedawnej historii, w tym pandemii COVID-19, masowej migracji i kwestii osób transseksualnych” – napisano.
Dodano w podsumowaniu raportu, że „po dziesięciu latach Komisja Europejska ustanowiła wystarczającą kontrolę nad globalną wolnością słowa w Internecie, aby kompleksowo tłumić narracje zagrażające jej uprawnieniom. Przed wezwaniami sądowymi Komisji Sądownictwa działania te odbywały się w dużej mierze w tajemnicy. Teraz działania Komisji Europejskiej ujrzały światło dzienne po raz pierwszy (…)” – czytamy.
Raport nie tylko dokumentuje przypadki cenzuralnej działalności Brukseli. Wskazuje również, że sprawa będzie nadal badana. Pojawią się też konkretne propozycje ustaw, które miałyby powstrzymać uzurpację unijnych urzędników zmierzających do stworzenia globalnego systemu cenzury, zagrażającego także swobodom Amerykanów.
Wolność słowa to jedna z podstawowych wolności konstytucyjnych chronionych traktami i umowami międzynarodowymi. Obejmuje prawo do wyrażania swoich poglądów, ocen, opinii, przypuszczeń, informowania o faktach, a także pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, zapoznawania się z opiniami innych, bez względu na ingerencję władz i granice państwowe.
Zaczęło się od kryzysu migracyjnego
Niestety, szereg kryzysów polityki globalnej, zwłaszcza kryzys migracyjny i pierwszy wybór Donalda Trumpa na prezydenta USA w 2016 roku oraz głosowanie Brytyjczyków w sprawie opuszczenia UE przyspieszyły działania zmierzające do tworzenia systemu globalnej cenzury. Robi się to pod pretekstem walki z mis-, mal- i dezinformacją („informacje MDM”), o czym szerzej piszę w książce pt. „Misinformacja, dezinformacja, malinformacja. Jak powstaje system globalnej cenzury”.
W UE bardzo szybko podjęto walkę z tzw. dezinformacją, początkowo wprowadzając „dobrowolne” jedynie z nazwy kodeksy postępowania w tej sprawie, by ostatecznie przyjąć rozporządzenie DSA, a następnie rozszerzyć działanie rozporządzenia w celu wpływania na wybory.
Z dotychczasowych przeglądów aktów prawnych i aktywności organów europejskich oraz krajowych wynika, że podmioty te cenzurowały przede wszystkim przekazy dotyczące „pandemii COVID-19”, wojny na Ukrainie, polityki klimatycznej i genderowej oraz walczyły z „teoriami spiskowymi”. Cenzurowano także satyrę, memy i posty nieprzychylne dla wybranych polityków.
Opublikowany w lutym 2024 roku Raport Komisji Sądownictwa Izby Reprezentantów piętnuje działania wielu agencji rządowych, ośrodków uniwersyteckich i sieci organizacji fact-checkingowych opracowujących narzędzia i nowe technologie, które mogą cenzurować przekazy na dużą skalę. Członkowie komisji ostrzegali, że – pod pozorem zajęcia się krytycznymi zagrożeniami dla systemów komunikacyjnych i „zwalczania fałszywych informacji/dezinformacji” – opracowywane są przez ośrodki uniwersyteckie zaawansowane narzędzia cenzury z użyciem „sztucznej inteligencji”. Przykładowo program „efektywnych interwencji” autorstwa MIT celował w konserwatystów, mieszkańców wsi i weteranów wojennych oraz ich rodziny.
Akt o usługach cyfrowych (DSA) jako kluczowa regulacja cenzorska
W raporcie z lutego br. podkreśla się natomiast, że unijne rozporządzenie DSA jest „zwieńczeniem dziesięcioletnich wysiłków Europy mających na celu uciszenie opozycji politycznej i stłumienie internetowych narracji krytykujących establishment polityczny” (s. 2).
Rozporządzenie częściowo weszło w życie w 2023, a ostatecznie w 2024 roku. Na jego podstawie Komisja Europejska nałożyła pierwszą w historii grzywnę w grudniu 2025 roku, uderzając w platformę X. Regulacja nie poprzestaje jednak na cenzurze w Europie. Jak zaznacza raport, w istocie zmierza do „kontrolowania globalnego Internetu w celu tłumienia niekorzystnych narracji”. I chociaż „Internet oraz media społecznościowe początkowo zapowiadały się jako siła, która zdemokratyzuje wolność słowa, a wraz z nią władzę polityczną”, to jednak „rozwój sytuacji zaszkodził ugruntowanej pozycji politycznej” europejskiego i amerykańskiego establishmentu. Poczuł się on zagrożony szerzeniem w połowie ubiegłej dekady „ruchu populistycznego”, kwestionującego politykę migracyjną.
To właśnie wtedy – o czym szeroko piszę także w swojej książce – zaczął tworzyć się system cenzuralny pod pretekstem zwalczania mis-, mal i dezinformacji. KE „przez ostatnie dziesięć lat wywierała bezpośrednią presję na platformy, aby cenzurowały zgodne z prawem wypowiedzi polityczne w Unii Europejskiej i za granicą”.
Powyższy proceder odbywał się początkowo poprzez tworzone specjalne fora cenzorskie. Jednym z nich było powstałe w 2015 roku Forum Internetowe UE (EUIF). Zostało ono założone przez Dyrekcję Generalną ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych (DG Home) Komisji Europejskiej.
W 2023 roku EUIF opublikowało podręcznik przeznaczony do użytku firm technologicznych przy moderowaniu zgodnych z prawem wypowiedzi, takich jak:
• retoryka „populistyczna”;
• treści antyrządowe/antyunijne;
• treści antyestablishmentowe;
• satyra polityczna;
• treści antyimigranckie i „islamofobiczne”;
• nastroje antyuchodźcze/antyimigranckie;
• treści anty-LGBTIQ… oraz
• subkultura memów” (s. 3).
Komisja Europejska egzekwowała swoje cele cenzuralne poprzez: „rzekomo dobrowolne kodeksy postępowania dotyczące mowy nienawiści i dezinformacji”. Pierwszy taki instruktaż powstał w 2016 roku. W oparciu o niego Facebook, Instagram, TikTok i Twitter (obecnie X) „zobowiązały się do cenzurowania niejasno zdefiniowanych zachowań szerzących nienawiść” (s. 4).
Następny „Kodeks postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji” przyjęto w 2018 roku. Tym razem te same platformy zobowiązały się do „osłabienia widoczności” rzekomej „dezinformacji” (s. 4).
Już wtedy przedstawiciele KE informowali szefostwa koncernów Big Tech, że ww. kodeksy mają wypełnić „lukę regulacyjną” do czasu przyjęcia przez Brukselę wiążących przepisów dotyczących moderacji treści.
Mniej więcej w tym samym czasie Niemcy zaczęli uchwalać przepisy regulujące cenzurę na szczeblu krajowym. Następnie, przed wejściem w życie rozporządzenia DSA, Bruksela zaktualizowała kodeks wskazań odnoszących się do „dezinformacji”. Wymagania wobec platform obejmowały między innymi uczestnictwo w „Zespole Zadaniowym ds. Kodeksu w zakresie zwalczania dezinformacji”. Tam omówiono, w jaki sposób owa domniemana „dezinformacja” ma być cenzurowana.
Zespół został podzielony na sześć części. Podczas ponad 90 spotkań w podgrupach ds. „reagowania kryzysowego”, „integralności usług”, „kontroli reklam”, „weryfikacji faktów”, „generatywnej sztucznej inteligencji” oraz „monitorowania i raportowania”, a także „grup roboczych ds. wyborów”, przedstawiciele organizacji lewicowych odpowiedzialnych za fact-checking („weryfikację faktów”) spotykali się z liderami platform i urzędnikami unijnymi, aby wymuszać coraz większą cenzurę treści w Internecie.
Spotkania, których program wymyślała KE, tak naprawdę były dla platform obowiązkowe. Szczególnie aktywna miała być Podgrupa ds. reagowania kryzysowego i Podgrupa ds. zwalczania dezinformacji. Wymuszały one zmiany zasad moderacji treści.
KE w swoich zapędach chciała objąć nadzorem wszelkie publikacje. Również te nie naruszające polityki platform w dziedzinie „dezinformacji”. Komisja naciskała na cenzurę przed i tuż po elekcjach.
Po słowackich wyborach parlamentarnych we wrześniu 2023 roku KE zażądała od platform raportowania „działań podjętych w celu złagodzenia” rzekomej „dezinformacji” podczas wyborów.
„W styczniu 2024 r., sześć miesięcy przed wyborami do Parlamentu Europejskiego, Komisja powiadomiła platformy, że w nadchodzących miesiącach położy duży nacisk na… aktualizacje dotyczące stanu przygotowań do wyborów do Parlamentu Europejskiego, co oznaczało, że chciała otrzymywać częste informacje o dodatkowych środkach cenzury”. Podgrupa ds. reagowania kryzysowego była jednym z kluczowych mechanizmów, za pomocą których KE sprawowała ścisłą kontrolę nad platformami.
Podgrupa ds. integralności usług, podczas co najmniej pięciu spotkań w latach 2022 i 2023 domagała się „wykazania skuteczności wysiłków na rzecz zapewnienia integralności usług poprzez wdrażanie i promowanie zabezpieczeń przed mis- i dezinformacją”.
Podgrupa ds. kontroli reklam koncentrowała się na demonetyzacji konserwatywnych serwisów informacyjnych. O tym, co demonetyzować, decydowali np. członkowie Global Alliance for Responsible Media (Globalny Sojusz na rzecz Odpowiedzialnych Mediów – GARM) i NewsGuard. GARM miał zmówić się z zagranicznymi regulatorami w sprawie nacisków na Twittera, aby cenzurował więcej wypowiedzi. Współzałożyciel Sojuszu Robert Rakowitz, „stwierdził, że uciszanie prezydenta Trumpa było jego głównym celem”. Po reakcji ze strony Komisji Sądownictwa, GARM zakończyła działalność w sierpniu 2024 roku.
Podgrupa ds. weryfikacji faktów, najczęściej złożona z cenzurujących lewicowych organizacji pozarządowych, dążyła do stworzenia „repozytorium weryfikacji faktów”, czyli bazy zatwierdzonych przez Komisję narracji na temat wiodących wydarzeń politycznych i kulturalnych. Do tego repozytorium miałyby odnosić się platformy, by cenzurować treści, które nie podobały się Brukseli.
Podgrupa ds. generatywnej sztucznej inteligencji wzywała platformy do agresywnej cenzury treści tworzonych przez AI. Wśród członków podgrupy znajdowała się Logically.AI, brytyjska firma, która wykorzystała narzędzia tak zwanej sztucznej inteligencji do nałożenia cenzury w mediach społecznościowych.
Grupa robocza ds. wyborów wyrażała oczekiwania KE na temat cenzury przed wyborami.
Komitet Sterujący Podgrupy ds. reagowania kryzysowego i Grupy roboczej ds. wyborów opracowały „metodologię oceny ryzyka i system szybkiego reagowania w sytuacjach kryzysowych”, obejmującą praktyki w zakresie zgodności z DSA i systemem szybkiego reagowania (RSS). Pozwalały one zatwierdzonym przez rząd stronom trzecim – np. Ministrowi Spraw Wewnętrznych danego państwa – składanie wniosków o przyspieszoną cenzurę na platformach przed ważnymi wydarzeniami w całej Europie, w tym wyborami.
KE organizowała „sesje plenarne”, wymuszając na platformach wdrożenie rozwiązań cenzuralnych w celu kontroli „procesów wyborczych i dyskursu obywatelskiego”. Zażądała także dokumentów „analizujących i oceniających, czy i w jaki sposób wszystkie systemy rekomendacji TikToka i inne istotne systemy algorytmiczne wpływają na zagrożenia dla procesów wyborczych, dyskursu obywatelskiego i bezpieczeństwa publicznego, [oraz] nielegalnej mowy nienawiści”.
W maju 2025 r. Komisja Europejska zorganizowała „Warsztaty dotyczące oceny ryzyka systemowego w ramach DSA”. Przedstawiła tam „najlepsze praktyki” w zakresie zgodności z DSA. Obejmowały one „ciągły przegląd wytycznych dla społeczności”. KE stwierdziła, że platformy powinny zmienić globalne zasady moderacji treści, aby cenzurować treści zgodnie z żądaniami europejskich organów regulacyjnych i uniknąć ogromnych kar, które mogą być nakładane na mocy Aktu o usługach cyfrowych.
Stwierdzono także, iż „nielegalne treści są symptomem” oraz że „potrzebne jest szersze podejście do ryzyka”. Innymi słowy, Brukseli chodziło o to, aby nie skupiać się wyłącznie na unijnych „nielegalnych treściach”, lecz cenzurować treści, które byłyby również chronione np. przez Pierwszą Poprawkę w Stanach Zjednoczonych.
Platformy zmieniły więc globalne zasady moderowania treści, cenzurując prawdziwe informacje.
W marcu 2023 roku, a zatem na kilka miesięcy przed wejściem w życie DSA, TikTok „przeprowadził najbardziej kompleksowe aktualizacje swoich Wytycznych społecznościowych”.
Komisja Sądownictwa twierdzi, że TikTok inwestuje w modele uczenia maszynowego, w celu szerszej cenzury. Platforma zbudowała także dla swoich moderatorów repozytorium treści zakazanych. Zgłosiła zmianę Komisji Europejskiej w Raporcie o przejrzystości w związku z Kodeksem postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji.
W marcu 2023 roku TikTok dokonał przeglądu Wytycznych w celu lepszego zwalczania „dezinformacji” związanej ze „zmianami klimatu”, „procesami wyborczymi”, ideologią gender itp.
Należąca do Microsoftu wyszukiwarka Bing – druga na świecie pod względem popularności – również podjęła działania zmierzające do globalnej cenzury, zgodnie z oczekiwaniami KE. Ma „kontynuować zwiększanie swoich inwestycji w systemowe wykrywanie ryzyka poprzez ulepszony rozwój klasyfikatorów i mapowanie ryzyka”. „Klasyfikatory” to określone słowa lub frazy, które powodują „obronną interwencję w wyszukiwaniu”, eliminując określone treści. Bing po prostu „rozszerzył listę słów i fraz, kierując użytkowników nie do poszukiwanych przez nich treści, lecz do treści, których Bing – i Komisja Europejska – uważają, że potrzebują” (s. 82).
Podobnie „YouTube wskazał na zasady cenzurowania treści związanych z bronią palną i uczciwością wyborów jako dowód przestrzegania Kodeksu postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji”.
Komisja Sądownictwa stwierdza, że „W ramach agresywnej, wieloletniej kampanii Komisja Europejska skutecznie wywarła presję na największe platformy mediów społecznościowych na świecie, aby zmieniły swoje globalne zasady moderacji treści, zapoczątkowując nową erę globalnej cenzury” (s. 84).
Forum Internetowe UE prowadzone przez Dyrekcję Generalną ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych KE od 2015 r. wzywało platformy do uciszenia konserwatywnych wypowiedzi poprzez „utożsamianie ich z nazistowską propagandą” (s. 89). Od czasu wejścia w życie DSA te naciski mają być „bardziej bezpośrednie”, co potwierdzają Protokoły ze spotkań KE z platformami. Wskazują one, że „platformy muszą przestrzegać Wytycznych Wyborczych Komisji, które zawierają wymóg, aby platformy wprowadziły środki mające na celu zmniejszenie znaczenia dezinformacji przed wyborami” (s. 89).
KE i krajowe organy regulacyjne państw członkowskich UE kontaktują się przed każdą elekcją z platformami w sprawie cenzury „dezinformacji” dotyczącej ideologii gender oraz masowej migracji.
„Treści graniczne” i „brutalny prawicowy ekstremizm”
Forum Internetowe UE zachęca do cenzurowania legalnych i nienaruszających wolności przemówień politycznych, wskazując na treści „graniczne”, które UE definiuje jako „treści, które nie są nielegalne, ale mogą być szkodliwe i wykorzystywane przez podmioty ekstremistyczne”. Uderza się przede wszystkim w rzekomy „brutalny prawicowy ekstremizm”. Grupa stworzyła 72-stronicowy „Podręcznik treści granicznych”. Obejmują one sfery wymienione już tu wcześniej, określone przez tę samą organizację (EUIF) w odniesieniu do działalności koncernów:
– retorykę „populistyczną”;
– treści antyrządowe/antyunijne
– treści antyestablishmentowe;
– satyrę polityczną;
– treści antyimigranckie i „islamofobiczne”;
– nastroje antyuchodźcze/antyimigranckie;
– treści anty-LGBTIQ;
– subkulturę memów” (s. 90).
Ów podręcznik KE opisywany jest jako „najlepsza praktyka” zakazująca „dehumanizującej” mowy związanej z tymi tematami i treściami, które w przeciwnym razie promują „szkodliwe stereotypy” (s. 90).
Podręcznik zawiera „zalecenia polityczne stronniczej, lewicowej pseudonaukowej grupy Center for Countering Digital Hate (CCDH)”. Podręcznik jest po prostu nie do przyjęcia z tej prostej przyczyny, że zawiera niejasną definicję treści granicznych i stanowi próbę narzucenia cenzury przez władze, której nie podobają się określone legalne wypowiedzi.
W raporcie z 2023 roku EUIF uznał że „brutalny prawicowy ekstremizm” wymaga cenzury i chciał, by zbanować materiały kongresmena Paula Gosara (republikanin z Arizony), byłej kongresmenki Marjorie Taylor Greene (republikanki z Georgii) oraz byłego urzędnika Białego Domu Steve’a Bannona.
Pod koniec 2022 r. EUIF zorganizowało „Warsztaty na temat amplifikacji algorytmicznej i treści z pogranicza”, które „składają się z „połączenia dezinformacji/teorii spiskowych i mowy nienawiści”, ze szczególnym uwzględnieniem „wypowiedzi antyestablishmentowych/antyinstytucjonalnych”, „antytrans”, „antyimigranckich” i „środków anty-COVID” jako głównych kategorii.
Zalecał „pozytywne interwencje”, oznaczające usuwanie i degradowanie legalnych treści politycznych oraz demonetyzację.
Google i YouTube poinformowały, że „pracują nad definicjami i progami dotyczącymi wykorzystywania treści granicznych, aby zapewnić obniżenie rangi przez wewnętrzne systemy algorytmiczne”, zgodnie z żądaniami KE.
Wytyczne wyborcze DSA wymagały, by platformy:
• aktualizowały i udoskonalały zasady, praktyki i algorytmy, aby spełnić wymogi UE dotyczące cenzury;
• przestrzegały „najlepszych praktyk” określonych w Kodeksie postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji, Kodeksie w zakresie zwalczania mowy nienawiści oraz dokumentach EUIF;
• ustanowiły środki mające na celu zmniejszenie widoczności dezinformacji;
• dostosowały swoje warunki… w celu znacznego zmniejszenia zasięgu i wpływu generatywnych treści AI przedstawiających dezinformację lub misifnormację;
• oznaczały posty uznane za dezinformację przez zatwierdzonych przez rząd lewicowych weryfikatorów faktów;
• ustanowiły środki mające na celu ograniczenie rozpowszechniania wprowadzających w błąd… treści generowanych przez sztuczną inteligencję;
• opracowały i zastosowały środki zapobiegawcze, które prewencyjnie budują odporność na możliwe i oczekiwane narracje dezinformacyjne
oraz
• podjęły dodatkowe kroki w celu powstrzymania dezinformacji z uwzględnieniem kategorii gender.
Tego typu wytyczne pozwalają władzy na uciszanie przeciwników i utrzymywanie kontroli politycznej.
(Nie)dobrowolne regulacje
Amerykanie podkreślają, że „Dobrowolny i oparty na konsensusie europejski system regulacyjny dotyczący cenzury nie jest ani dobrowolny, ani oparty na konsensusie.
Z internetowej korespondencji koncernów Big Tech oraz dokumentacji unijnej wynika, że platformy „[nie] miały tak naprawdę wyboru” w kwestii tego, czy przystąpić do tych „dobrowolnych inicjatyw”. Pracownicy Google’a skarżyli się, że udział w spotkaniach Podgrupy ds. Kodeksu postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji był w zasadzie obowiązkowy, a cały proces kontrolowała KE.
Zdaniem twórców raportu, już sama presja Komisji Europejskiej na główne platformy mediów społecznościowych, by zmieniły globalne zasady moderacji treści „bezpośrednio naruszała amerykańskie prawo do wolności słowa online w Stanach Zjednoczonych” (s. 7).
Raport wskazuje, że większość głównych platform mediów społecznościowych oraz służących do udostępniania wideo ma siedzibę w Stanach Zjednoczonych, a ponadto posiada „jeden, globalny zestaw zasad regulujących, jakie treści mogą, a jakich nie mogą publikować użytkownicy na stronie” (s. 7).
Są to „zasady”, które niejako „wyznaczają granice dozwolonego dyskursu na współczesnej agorze, czyniąc je kluczowym punktem nacisku dla regulatorów dążących do kontroli narracji, aby wzmocnić swoją władzę polityczną” (s. 7).
Kongresmeni zaznaczają, że zasady moderowania treści na platformach „mają – i w zasadzie muszą mieć – zasięg globalny”, a próby ich cenzurowania w poszczególnych krajach według innych zasad „stanowią poważne zagrożenie dla prywatności, wymagając od platform znajomości i przechowywania danych o konkretnej lokalizacji każdego użytkownika za każdym razem, gdy się loguje” (s. 7).
Próby moderowania treści w poszczególnych krajach, obszarach geograficznych są nie tylko niepożądane, ale także nieskuteczne – w sytuacji swobodnego korzystania z wirtualnych sieci prywatnych (VPN), które pozwalają na ochronę danych osobowych. Są także kosztowne.
Działania organów europejskich wymuszające moderację treści według określonych zasad w Europie wpływają więc także na to, do czego mają dostęp Amerykanie i inne społeczności na całym świecie. I to właśnie stanowi „bezpośrednie zagrożenie dla wolności słowa w USA” (s. 7).
Niezwykła cenzura covidowa
Raport dokumentuje i potwierdza to, o czym obywatele wiedzą od dawna – że „podczas pandemii COVID-19 wysocy rangą urzędnicy Komisji Europejskiej naciskali na platformy, aby zmieniły zasady moderacji treści, by globalnie cenzurować treści kwestionujące utarte narracje na temat wirusa i szczepionek” (s. 7).
KE za sprawą Ursuli von der Leyen i wiceprzewodniczącej Very Jourovej stale ingerowała, domagając się od platform aktualizowania warunków korzystania z ich usług, by cenzurować narracje jeszcze przed wprowadzeniem szczepionek przeciwko COVID-19. Wykorzystywano w tym celu spotkania Podgrupy ds. reagowania kryzysowego oraz ds. Kodeksu postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji.
Po podpisaniu rozporządzenia DSA w październiku 2022 r. „Komisja Europejska ostrzegła platformy o tym, że muszą zmienić swoje globalne zasady moderacji treści, aby dostosować się do DSA, w przeciwnym razie ryzykują grzywny w wysokości do sześciu procent globalnych przychodów i ewentualny zakaz wstępu na rynek europejski” (s. 10).
Kampania nacisków odniosła sukces. Platformy „zmieniły swoje zasady moderacji treści i cenzurowały wypowiedzi na całym świecie w bezpośredniej odpowiedzi na DSA i naciski Komisji Europejskiej. Na przykład w 2023 roku TikTok rozpoczął edycję swoich globalnych Wytycznych dla społeczności, mając na celu osiągnięcie zgodności z Aktem o usługach cyfrowych (s. 10). Nowe zasady weszły w życie w 2024 roku. Zgodnie z nimi TikTok usuwa: „marginalizujące wypowiedzi”, w tym „zakodowane stwierdzenia”, które „normalizują nierówne traktowanie”, „misinformację podważającą zaufanie publiczne”, „prezentacje medialne wyrwane z kontekstu” oraz „przeinaczające wiarygodne informacje” (s. 10).
„Standardy te są z natury subiektywne i łatwo je wykorzystać przeciwko opozycji politycznej wobec Komisji Europejskiej. W rzeczywistości te wewnętrzne dokumenty pokazują, iż TikTok systematycznie cenzurował prawdziwe informacje na całym świecie, aby spełnić żądania cenzury KE wynikające z rozporządzenia DSA. Dokument opisujący te zmiany potwierdził, że zgodnie z doradztwem zespołu prawnego, aktualizacje były głównie związane z przestrzeganiem Aktu o usługach cyfrowych (DSA)” – czytamy w raporcie Komisji Sądownictwa (s. 10).
TikTok zmienił znaczną część rozbudowanych systemów moderacji treści, by spełnić żądania KE. Ta zaś nie zrezygnowała z nacisków na globalną moderację. W maju 2025 roku „wyraźnie poinformowała platformy podczas zamkniętych warsztatów poświęconych DSA, że ciągły przegląd [globalnych] wytycznych dla społeczności jest najlepszą praktyką w zakresie zgodności z DSA”. Te praktyki obejmują „ciągłe” zmiany w globalnych zasadach moderacji treści, zwłaszcza amerykańskich (s.12) – podkreśla raport.
Bruksela jeszcze w listopadzie 2021 r. domagała się „zwalczania dezinformacji na temat inaugurowanej w USA kampanii szczepień przeciwko COVID-19 dla dzieci”.
Rok później organy regulacyjne KE wywarły presję na platformy, by usunęły amerykański film dokumentalny o szczepionkach. Bruksela żądała, by YouTube, Twitter i TikTok „sprawdziły… wewnętrznie i odpowiedziały na piśmie, dlaczego film nie został ocenzurowany. YouTube niezwłocznie odpowiedział oświadczając, że usunął przedmiotowy film po tym, jak Komisja poruszyła tę kwestię. Mówiąc wprost, KE traktowała amerykańskie debaty na temat szczepień jako należące do zakresu jej uprawnień regulacyjnych. Organy regulacyjne Unii Europejskiej wezwały TikToka do cenzurowania amerykańskich twierdzeń dotyczących szczepionek przeciw COVID-19 dla dzieci. Skupienie KE na wypowiedziach Amerykanów nie ograniczało się wyłącznie do treści związanych z COVID-19. Osoby nominowane politycznie na najwyższe stanowiska w KE wywierały presję na TikToka, aby agresywniej cenzurował treści amerykańskie przed wyborami prezydenckimi w USA w 2024 r.” – czytamy w raporcie (s. 12-13).
W opracowaniu znajdziemy m.in. zapis wymiany e-maili między przedstawicielami KE a platformami na temat konkretnych publikacji.
Amerykańska komisja napiętnowała w szczególności działania byłego komisarza UE ds. rynku wewnętrznego z Francji Thierry’ego Bretona. Ten w sierpniu 2024 napisał list do właściciela X, Elona Muska, grożąc mu – w oparciu o rozporządzenie DSA – odwetem za przeprowadzenie wywiadu na żywo z kandydatem na prezydenta Donaldem Trumpem. Breton – swoją drogą, jeden z głównych architektów DSA – napisał, że „Komisja Europejska „[nie] zawaha się w pełni wykorzystać [swojego] zestawu narzędzi”, aby uciszyć kluczowe amerykańskie wypowiedzi polityczne” (s. 14).
W odpowiedzi na to zareagował szef Komisji Sądownictwa, Jim Jordan. Wysłał on dwa listy do Bretona, wskazując, że narusza on wolność słowa Amerykanów i ingeruje w wybory prezydenckie w USA.
Wkrótce potem komisarz zrezygnował ze stanowiska. Szefostwo KE bagatelizowało jego groźby. Twierdzono, że list nie został zatwierdzony i zasugerowano, że interwencja komisarza była wyłącznie jego samowolną inicjatywą.
„Jednak – zauważają twórcy raportu – na miesiące przed wysłaniem listu przez komisarza Bretona, inni wysocy rangą urzędnicy Komisji Europejskiej również naciskali na dyrektorów dużych firm technologicznych, aby uzyskać więcej informacji na temat tego, jak platformy planują moderować przemówienia wyborcze przed wyborami prezydenckimi w USA w 2024 r.” (s. 14-15).
W maju 2024 r. wiceprzewodnicząca KE Vera Jurova udała się do Kalifornii, by spotkać się z przedstawicielami Big Techów, w tym z prezesem TikToka, Shou Chew i dyrektorem ds. zaufania oraz bezpieczeństwa tej platformy, omawiając z nimi „przygotowania do wyborów” w UE i USA.
KE bezprawnie regularnie ingeruje w głosowania
Amerykańska Komisja Sądownictwa, na czele której stoi Jim Jordan, nie ma wątpliwości, iż „KE regularnie ingeruje w wybory krajowe w państwach członkowskich UE” (s. 16).
Potwierdziła to, na co już wcześniej wielokrotnie zwracałam uwagę w swoich publikacjach, a mianowicie, że KE ingeruje w krajowe wybory w oparciu o DSA, kontrolując narracje polityczne.
W 2024 r. Bruksela wydała Wytyczne Wyborcze DSA, zobowiązujące platformy do podjęcia „dodatkowych działań cenzuralnych przed ważnymi wyborami europejskimi, takich jak:
• aktualizacja i udoskonalenie polityk, praktyk i algorytmów w celu dostosowania się do wymogów cenzury UE;
• przestrzeganie najlepszych praktyk określonych w Kodeksie postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji, Kodeksie postępowania w zakresie zwalczania mowy nienawiści i dokumentach EUIF;
• ustanowienie środków w celu zmniejszenia znaczenia dezinformacji;
• dostosowanie swoich warunków, aby znacząco zmniejszyć zasięg i wpływ generatywnych treści AI, które przedstawiają dezinformację lub misinformację;
• etykietowanie postów uznanych za dezinformację przez zatwierdzonych przez rząd lewicowych weryfikatorów faktów;
• opracowywanie i stosowanie środków zapobiegawczych, które prewencyjnie budują odporność na możliwe i spodziewane narracje dezinformacyjne oraz
• podejmowanie dodatkowych kroków w celu powstrzymania dezinformacji z uwzględnieniem gender [gendered disinformation – przyp. AS]” (s. 16).
Wytyczne Wyborcze DSA określa się jako „dobrowolne najlepsze praktyki”, ale KE „za zamkniętymi drzwiami jasno dała do zrozumienia, że Wytyczne Wyborcze są obowiązkowe” (s. 16). Prabhat Agarwal, szef działu egzekwowania Aktu o usługach cyfrowych poinformował platformy, że stanowią one „minimalny próg zgodności z DSA” oraz w razie braku ich stosowania, KE będzie musiała implementować „alternatywne środki, które są równe lub lepsze” od DSA (s. 16).
Autorzy raportu przypomnieli to, co ustalili i opisali we wcześniejszych raportach śródokresowych na temat cenzury w sieci – że podobne taktyki stosowano w USA. W przypadku opisywania historii rodziny Bidenów w tygodniach poprzedzających wybory celowo wprowadzono opinię publiczną w błąd twierdząc, że prawdziwa historia o korupcji familii kandydata – opisywana przed wyborami w 2020 roku – jest „dezinformacją”.
Od czasu wejścia w życie DSA w 2023 roku KE interweniowała, ingerując w wybory krajowe na Słowacji, w Polsce, Holandii, Francji, Mołdawii, Rumunii i Irlandii, domagając się od platform internetowych, by „działały na niekorzyść partii politycznych o poglądach konserwatywnych lub populistycznych”. (s. 17). Szczególne działania cenzuralne wszczęto przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku.
„Komisja Europejska systematycznie zwoływała spotkania organów regulacyjnych szczebla krajowego, lewicowych organizacji pozarządowych i platform przed wyborami, aby omówić, które opinie polityczne powinny podlegać cenzurze” (s. 17-18).
„Komisja Europejska pomogła również w zorganizowaniu systemów szybkiego reagowania, w których zatwierdzone przez rząd strony trzecie miały prawo składać priorytetowe wnioski domagając się cenzury, [wnioski] prawie wyłącznie dotyczyły opozycji wobec partii rządzącej. TikTok poinformował KE, że ocenzurował przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2024 roku ponad 45 000 rzekomych dezinformacji, w tym jednoznaczne wypowiedzi polityczne na tematy takie, jak: migracja, zmiany klimatu, bezpieczeństwo i obrona oraz prawa osób LGBTQ” – czytamy.
Wybory na Słowacji w 2023 roku są jednym z kluczowych przykładów ukazujących działania europejskiej cenzury. Wewnętrzne wytyczne TikToka dotyczące moderacji treści pokazują, że pod presją unijnych organów platforma ocenzurowała następujące przejawy „mowy nienawiści”:
• uważam, że ideologia LGBTI, ideologia gender, ideologia transseksualna stanowią duże zagrożenie dla Słowacji, podobnie jak korupcja
oraz
• celowe wprowadzanie w błąd co do gender”. Chodzi o stosowanie względem danej osoby zaimków zgodnych z podziałem na dwie płcie biologiczne, zamiast określania danej osoby tak, jak ona chce (s. 18).
KE uznała, iż powyższe wypowiedzi są wyrazem „mowy nienawiści”, zaś Tik Tok pod naciskiem Brukseli cenzurował takie twierdzenia przed wyborami parlamentarnymi na Słowacji.
W opinii kongresmenów, „Komisja Europejska podjęła najbardziej agresywne działania cenzuralne podczas wyborów prezydenckich w Rumunii w 2024 roku” (s. 18). O tym także szeroko pisałam na łamach portalu PCh24.pl, odnosząc się do zdarzeń związanych z bezpodstawnym unieważnieniem przez rumuński Sąd Konstytucyjny w grudniu 2024 r. I tury wyborów prezydenckich, wygranej przez niezależnego kandydata Calina Georgescu. Głosowanie anulowano na podstawie twierdzeń służb, iż Rosja potajemnie wspierała zwycięzcę poprzez finansowanie skoordynowanej kampanii na TikToku.
„Wewnętrzne dokumenty TikToka przedstawione Komisji zdają się podważać tę narrację. We wnioskach złożonych do Komisji Europejskiej, która wykorzystała niepotwierdzone oskarżenie o rosyjską ingerencję do zbadania praktyk moderowania treści TikToka, TikTok oświadczył, że nie znalazł ani nie przedstawiono mu żadnych dowodów na istnienie skoordynowanej sieci 25 000 kont powiązanych z kampanią pana Georgescu – kluczowy zarzut wysunięty przez służby wywiadowcze” – czytamy (s. 18).
Z dokumentów rumuńskiego urzędu skarbowego wynika, że kampania była finansowana przez inną krajową partię polityczną. Wyników wyborów jednak nigdy nie uznano i w maju 2025 roku do II tury nie dopuszczono już Georgescu. Elekcję zaś wygrał „kandydat preferowany przez establishment”. Eurokraci z KE pozostali bezkarni.
Planowane działania cenzorskie KE
Amerykanie podkreślają, że po dekadzie cenzurowania treści Komisja Europejska bynajmniej nie myśli rezygnować z tej polityki, sprzeciwiając się „historycznemu zobowiązaniu do przestrzegania wolności słowa”.
Bruksela zaatakowała m.in. platformę Elona Muska, nakładając w grudniu 2025 roku, na podstawie DSA pierwszą grzywnę w wysokości 120 mln euro i kreując przy tym absurdalne oskarżenia dotyczące naruszenia przepisów unijnych.
Raport szczegółowo omawiając zarzuty kierowane przez KE pod adresem platformy Elona Muska nie tylko uznał je za bezpodstawne. Wskazał również, że grzywna za odmowę dostępu do danych dla badaczy europejskich w oparciu o DSA stanowi „właśnie ten rodzaj mrożącego krew w żyłach, eksterytorialnego stosowania zagranicznego prawa cenzury, przed którym Komisja Sądownictwa ostrzegała od ponad roku. Stanowi to niebezpieczny precedens: na mocy DSA KE rości sobie prawo do regulowania moderacji treści poza swoimi granicami” – napisali autorzy raportu (s. 131).
Co ciekawe, KE miała pretensje do Muska o to, że X egzekwowało wymóg artykułu 40 DSA, zgodnie z którym naukowcy, którzy chcą mieć dostęp do algorytmów platform, mają być „niezależni od interesów handlowych”. Musk wymagał od potencjalnych badaczy dostarczenia „informacji o członkach zarządu organizacji, członkostwie, udziałowcach, beneficjentach grantów” oraz „pośrednim finansowaniu” w celu ustalenia, czy dana organizacja, z którą związany jest badacz, nie jest powiązana z korporacją mogącą czerpać korzyści z tych badań. Komisja uznała, że platforma Muska naruszyła DSA, ponieważ domagała się i gromadziła takie dane.
Przy okazji sprawy X wyszło także na jaw, że KE za „ryzyko systemowe” uznaje każdą „dezinformację”, a „dezinformacją” jest wszystko to, co urzędnicy KE uznają za fałszywe.
Jak podkreślili kongresmeni, sprawa kary nałożonej na X w grudniu 2025 roku „dostarcza ważnych spostrzeżeń na temat interpretacji DSA przez Komisję Europejską. Pod wieloma względami jest to zgodne z podejściem regulacyjnym KE z ostatnich lat: zakłada, że obywatele UE są głupi, niezdolni do rozróżnienia i podejmowania swobodnych decyzji co do tego, co jest prawdą, a co nie. Karze innowacje, wyjaśniając nawet, że nakłada grzywnę na firmę X, ponieważ próbowała ona obsługiwać platformę inaczej niż poprzednie kierownictwo Twittera lub innych mediów społecznościowych. I być może najbardziej niepokojące jest to, iż UE dąży do egzekwowania DSA poza swoimi granicami – co stanowi poważne zagrożenie dla wolności słowa w Stanach Zjednoczonych” (s. 134).
Podkreślono także, iż KE pod kierownictwem Ursuli von der Leyen kontynuuje swoje działania cenzorskie. Co więcej, przewodnicząca i jej sojusznicy zaproponowali dodatkowe przepisy cenzuralne i inicjatywy wprowadzające surowsze wymogi dotyczące usuwania rzekomych „dezinformacji” i „mowy nienawiści”. Mimo że oberkomisarz zobowiązała się do „uproszczenia” rozdętego systemu regulacji w Europie, to jednak odmówiła tego w odniesieniu do wypowiedzi w sieci.
Obecnie forsuje natomiast Tarczę Demokracji, która rozszerza uprawnienia KE w zakresie cenzury i zmierza do zakończenia anonimowości w mediach społecznościowych oraz uciszenia przeciwników politycznych. Jej ramy przedstawiono w listopadzie 2025 r.
Do 2027 roku KE ma opracować protokół DSA dotyczący incydentów i sytuacji kryzysowych na wzór Wytycznych Wyborczych DSA. Ten protokół cenzury miałby zapewnić szybką reakcję w przypadku wydarzeń na duża skalę i transnarodowych. Chodzi o kontrolę narracji w sieci, gdy władze UE uznają, że ją tracą, jak np. w czasie kryzysu migracyjnego.
Ponadto ma być rozszerzony Kodeks postępowania w zakresie zwalczania dezinformacji. KE promuje także „portfel tożsamości cyfrowej UE”, by zobowiązać platformy do weryfikacji tożsamości użytkowników, ułatwiając ich ściganie za niekorzystne dla władzy posty.
Plan przewiduje również utworzenie dwóch nowych unijnych centrów cenzury: Europejskiego Centrum Odporności Demokratycznej, a także Europejskiej Sieci Weryfikatorów Faktów. Centrum miałoby wspierać rząd w reakcji na domniemane kampanie dezinformacyjne (szybsza skoordynowana transgraniczna cenzura), a Europejska Sieć Weryfikatorów Faktów będzie kolejnym forum koordynacyjnym dla lewicowych organizacji cenzorskich.
Sieć ma stworzyć repozytorium weryfikacji faktów, czyli bazę danych wypowiedzi, które są sprzeczne z linią partyjną KE, a które platformy miałyby natychmiast usuwać.
Ponadto Komisja Europejska chce jednolitej definicji „mowy nienawiści” w całej UE – zgodnie ze „Strategią na rzecz równości osób LGBTIQ+” – i jej kryminalizacji. Eurokraci zamierzają pominąć proces demokratyczny i rozpocząć proces „harmonizacji” przepisów bez głosowania parlamentów krajowych. „Mowa nienawiści” nie będzie dodana do listy „przestępstw UE” na mocy traktatu regulującego jej funkcjonowanie, lecz – jak przekonuje Bruksela – w drodze rozporządzenia. KE wskazuje, że nie jest konieczna aprobata parlamentów krajowych w tej kwestii, ponieważ „mowa nienawiści” jest już przestępstwem na mocy traktatów unijnych, gdyż mieści się w ramach istniejących przestępstw, takich jak „terroryzm” i „przestępczość cyfrowa”.
Raport stwierdza, że „Komisja Europejska dąży do rozszerzenia swoich środków cenzury na inne kraje. Pod wieloma względami Komisja przewodzi globalnym wysiłkom na rzecz wprowadzania surowych przepisów dotyczących cenzury cyfrowej”. W Australii, Korei Południowej i innych krajach na całym świecie pojawiły się projekty ustaw naśladujące europejskie rozwiązania, które cenzurujący zagraniczni urzędnicy przenieśli na amerykańskie uniwersytety, aby zaplanować globalny system cenzury. Być może najbardziej znaczącą zagraniczną próbą naśladowania Aktu o usługach cyfrowych jest brytyjska Ustawa o bezpieczeństwie w sieci (Online Safety Act, OSA). Uchwalona w 2023 r., zaledwie rok po DSA, ustawa toruje drogę Ofcomowi – właściwemu brytyjskiemu organowi regulacyjnemu – do sformatowania sposobu, w jaki platformy mediów społecznościowych powinny radzić sobie z dezinformacją i misinformacją. Nadzór Komisji Sądownictwa wykazał już wcześniej, że brytyjskie urzędy dążyły do cenzurowania uzasadnionych wypowiedzi politycznych krytykujących rząd, w tym narracji o równoległym systemie sprawiedliwości w Wielkiej Brytanii, podczas masowych zamieszek w sierpniu 2024 roku. Tamtejsi biurokraci wykorzystali również OSA do grożenia amerykańskim platformom odwetem regulacyjnym, jeśli nie zaimplementują [brytyjskich] standardów dotyczących takich tematów, jak mowa nienawiści w swoich politykach moderowania treści. Teraz premier Keir Starmer, podobnie jak europejscy regulatorzy, grozi wyłączeniem X z sieci w Wielkiej Brytanii, korzystając z OSA.
Globalna kampania naśladownictwa nie ograniczyła się tylko do Europy. W Brazylii proponowany projekt ustawy o fałszywych wiadomościach wyraźnie czerpał inspirację z DSA, z dwudziestoma pięcioma powołaniami się na prawo europejskie. Chociaż projekt ustawy o fałszywych wiadomościach nie został jeszcze przyjęty, brazylijski Sąd Najwyższy prowadził agresywną, wieloletnią kampanię cenzury Internetu, wydając globalne nakazy usuwania treści. Zakazał nawet działania platformy X przez wiele miesięcy w 2024 roku. W Indiach analitycy również porównali proponowaną ustawę Digital India Act, która poddałaby platformy nowym przepisom, kładącym duży nacisk na weryfikację faktów w celu zapobiegania dezinformacji. Poza Brazylią i Indiami, cechy charakterystyczne DSA można znaleźć w nowych przepisach cyfrowych Australii, Malezji i Korei Południowej. Korea Południowa i Brazylia również starają się naśladować siostrzane przepisy DSA dotyczące konkurencji, regulację o rynkach cyfrowych, która nakłada na firmy technologiczne ze Stanów Zjednoczonych uciążliwe wymogi, niszczące innowacje.
Globalni cenzorzy zaplanowali spotkanie, aby wymienić się spostrzeżeniami. 24 września 2025 roku na Uniwersytecie Stanforda odbył się okrągły stół, zatytułowany „Przestrzeganie przepisów i egzekwowanie zgodności z warunkami w szybko ewoluującym krajobrazie”. W przedsięwzięciu uczestniczyli zagraniczni urzędnicy, którzy stworzyli rozwijający się globalny system cenzury i bezpośrednio atakowali wolność słowa w wydaniu USA. Głównym mówcą na tym wydarzeniu była Julie Inman-Grant, australijska komisarz ds. bezpieczeństwa elektronicznego. Wyraźnie argumentowała, że rządy mają prawo nakładać i egzekwować postanowienia dotyczące usuwania treści w skali całego globu. Wśród innych uczestników i panelistów znaleźli się urzędnicy z podmiotów o najgorszych wynikach w zakresie cenzury eksterytorialnej, w tym z Wielkiej Brytanii, UE i Brazylii. Te międzynarodowe fora koordynacyjne, na których globalni cenzorzy wymieniają się pomysłami legislacyjnymi i najlepszymi praktykami cenzury, stanowią poważne zagrożenie dla amerykańskiej wolności słowa” (s. 137-139) – czytamy.
Komisja Sądownictwa USA zaznaczyła we wnioskach, że będzie kontynuować dochodzenie w sprawie zagranicznych przepisów, regulacji i zarządzeń sądowych dotyczących cenzury ze względu na ryzyko, jakie stanowią one dla amerykańskiej wolności słowa. Dodała także, że przepisy DSA naruszają suwerenność Stanów Zjednoczonych i bezpośrednio szkodzą amerykańskiej wolności słowa. Dlatego Komisja zaproponuje konkretne rozwiązania legislacyjne, które miałyby ochronić Amerykę przed „egzystencjalnym zagrożeniem dla podstawowego prawa amerykańskiego: prawa do wolności słowa” (s. 139).
Oczywistością jest to, że nadanie przez przywódcę Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego Samodzielnemu Centrum Operacji Specjalnych „Północ” Sił Operacji Specjalnych Sił Zbrojnych Ukrainy honorowej nazwy „imienia Bohaterów UPA” zabolało wszystkich świadomych Polaków.
Oczywistością jest również to, że Ukraińcy doskonale wiedzieli jakie reakcje wywoła to Polsce. Liczyli jednak, że skończy się burzą w szklance wody – spowoduje oburzenie w mediach i jak zwykle sprawa przycichnie. Musieli jednak zdawać sobie sprawę, że użytkownicy mediów społecznościowych, dziennikarze i komentatorzy zmuszą władze Polsce do reakcji. Tak się oczywiście stało.
Każdy naród i państwo muszą budować swoją tożsamość na bohaterach. Ukraina ma sprawę utrudnioną. Słusznie prof. Adam Wielomski napisał, że: „Tożsamość Ukrainy budowana jest na bohaterach, którzy mają polską krew na rękach. Bo wszyscy ci, którzy walczyli o niepodległość Ukrainy walczyli o nią z Polską i z Rosją. Ukraina to południowa Ruś, którą historycznie Polacy i Rosjanie wydzierali sobie z rąk. Antypolskość i antyrosyjskość jest genetycznie wbudowana w polityczną tożsamość ukraińską”.
Więc nie mogło i nie może być inaczej. Co jakiś czas te sprawy będą wracać – bo czeka nas zapewne ekshumacja i honorowy pochowek Dmytro Doncowa i Stepana Bandery.
Prawda jest taka, że ukraińskie i polskie stanowisko historyczne się wykluczają.
Sytuacja zaangażowanej po stronie Ukrainy Polski stała się dla rządzących problematyczna. Ociężałe i delikatnie, zaprotestowało jednak polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych oraz Instytut Pamięci Narodowej. Sekretarz Stanu MSZ Marcin Bosacki rozmawiał w tej sprawie z ambasadorem Ukrainy w Polsce Wasylem Bodnarem. Polski dyplomata wyraził głębokie niezadowolenie. Chargé d’affaires Piotr Łukasiewicz z koli przekazał stanowisko strony polskiej wiceministrowi spraw zagranicznych Ukrainy Oleksandrowi Miszcze. Zarówno Ukraińcy, jak i polskie władze liczyły, że sprawa skończy się burzą w szklance wody – spowoduje oburzenie w mediach i jak zwykle sprawa przycichnie. Stało się jednak inaczej.
Nikt nie mógł przewidzieć reakcji Lecha Wałęsy. Laureat Pokojowej Nagrody Nobla wprost stwierdził, że Zełenskiemu odmawia wsparcia. Myślę, że to zupełnie autonomiczny pomysł byłego lidera Solidarności. Od czasu do czasu niepilnowany wśród wielu bzdur mówi rzeczy niepopularne, słuszne i zdroworozsądkowe. W 2022 roku Wałęsa w wywiadzie dla rosyjskiego portalu RuBaltic powiedział następujące zdanie: „Zaczniemy budować dziś nowy świat. Bo z Gdańska i Warszawy do Moskwy jest zawsze bliżej, niż do Waszyngtonu. Bliżej, lepiej, taniej. Gdzie dwóch się bije – tam trzeci korzysta. Ile razy pozwalaliśmy innym czerpać zyski z tego momentu, ciągle się kłócąc i nie mogąc dojść do porozumienia”. Oburzenie proukraińskich elit wywołała z kolei wizyta byłego prezydenta w 2024 roku w Domostawie pod monumentalnym pomnikiem upamiętniającym Polaków wymordowanych przez Ukraińców „Rzeź Wołyńska”.
Lech Wałęsa jest dzisiaj bardzo słabą marką w Polsce, dużo lepszą w Unii Europejskiej i znaczącą w Stanach Zjednoczonych. Te wydarzenia związane z prezydentem Wałęsą są niedoceniane w Polsce, ale jednak zauważalne wśród elit Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej. To z kolei powoduje, że mają znaczenia dla Ukrainy. Lech Wałęsa zapewne nieświadomie realnie zaszkodził przywódcy Ukrainy.
Strona ukraińska moim zdaniem spodziewała się reakcji w mediach społecznościowych i niezadowolenia wśród prawicowych polityków, Niespodzianką natomiast był dla nich ruch prezydenta Karola Nawrockiego. Prezydent chce – a przynajmniej zadeklarował chęć – odebrania przyznanego przez swojego poprzednika Andrzeja Dudę Orderu Orła Białego Zełenskiemu. Prezydent Polski powiedział: „Wołodymyr Zełeński dostarczył najlepszego materiału i wiele tlenu rosyjskiej propagandzie swoją decyzją”. Stwierdził również, że zaproponuje „aby jednym z punktów kapituły Orderu Orła Białego było odebranie prezydentowi Zełeńskiemu orderu”. Przyznaję, że również tego nie przewidziałem. Uważam, że ta decyzja nie była samodzielna.
Moim zdaniem decyzja o utarciu nosa Wołodymyrowi Zełeńskiemu przez prezydenta Polski Karola Nawrockiego prawdopodobnie mogła zapaść na ulicy Pięknej [amb. USA md] w Warszawie lub, co jest prawdopodobne, zyskała tam zrozumienie i aprobatę. Stany Zjednoczone oczywiście popierają Ukrainę w jej walce z Federacją Rosyjską, ale czynią to zupełnie inaczej niż zdecydowana większość krajów Unii Europejskiej i Wielka Brytania. Wspierają wywiadowczo, sprzedają jej zyskownie broń, ale jednocześnie prowadzą rozmowy z jej przeciwnikami. USA opowiadają się za czymś co Bogusław Jeznach nazywał „wojną w ryzach”. Amerykanie chcą konfliktu terytorialnie ograniczonego i politycznie kontrolowanego. Jawnie konfrontacyjne wypowiedzi liderów zachodnioeuropejskich wadzą procesowi negocjacyjnemu zakulisowo prowadzonemu przez USA z Białorusią i Federacją Rosyjską.
Zełenski dzięki bezwarunkowemu wsparciu ze strony Brukseli i Londynu umocnił swoją pozycję, co utrudnia uplastycznianie kijowskiego stanowiska przez Waszyngton – a dokładniej przez ekipę prezydenta Donalda Trumpa. Dokładnie tak też odczytuje fakt, że w pożyczce dla Ukrainy nie będą partycypować Węgry, Słowacja i Czechy. Uważam, że decyzja Budapesztu, Bratysławy i Pragi była konsultowana z Waszyngtonem. Pozostałe 24 państwa członkowskie – w tym Polska – będą w płacić około 3 000 000 000 euro odsetek rocznie. Myślę, że Polska również miała szansę wyślizgnięcia się z tej pułapki lub przynajmniej ograniczenia jej kosztów.
Stany Zjednoczone mają jeszcze w rękawie specjalną kartę, której do tej pory nie chciały użyć. Jest nią karta izraelska. Waszyngton zawsze może użyć argumentu o skrajnym antysemityzmie formacji czczonych przez rządzących Ukrainą. Bo nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie próbował oczyścić z zarzutu antysemityzmu Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, Ukraińskiej Powstańczej Armii czy 14. Dywizji Grenadierów SS „Galizien”. I moim zdaniem w ostatecznej rozgrywce argument ten zostanie przez Amerykanów użyty, mimo pewnego zabezpieczenia jakim jest pochodzenie przywódcy Ukrainy.
Na polskiej scenie politycznej praktycznie nie ma polityków przeciwnych euroatlantyckiemu, a co za tym idzie antyrosyjskiemu kierunkowi politycznemu. Prezydent Karol Nawrocki również jest euroatlantystą i rusofobem. Moim zdaniem nie jest jednak ideowym ukrainofilem. Jest politykiem bardziej z naciskiem na atlantyzm, niż europeizm. Nadaje się na umiarkowanego trumpistę. Nie ma on już tak nabożnego stosunku do Unii Europejskiej jakie mają weterani styropianu w rodzaju Donalda Tuska. Myślę, że strona amerykańska mogła zagrać z polskim prezydentem sugerując mu pomysł odebrania Orderu Orła Białego roszczeniowemu również względem Stanów Zjednoczonych przywódcy Ukrainy.
Takie stanowisko obecnego prezydenta Polski powoduje większy sceptycyzm polskiego społeczeństwa wobec polityki Ukrainy. Liczące się siły polityczne w Polsce – ze względu na nieprzewidywalność najbliższych lat – muszą brać pod uwagę odczucia społeczeństwa w stosunku do bezwarunkowego wspierania Ukrainy. Sprawa ukraińska stała się kluczowa, co widać po wynikach sondażowych Konfederacji i Korony. Osłabienie pozycji Wołodymyra Zełeńskiego na europejskiej – w tym polskiej – scenie politycznej jest w interesie Stanów Zjednoczonych. Moim zdaniem jest również interesie narodu polskiego. Polityka wewnętrzna krajów Unii Europejskiej ma bezpośrednie przełożenie na politykę wewnętrzną Ukrainy. Całościowo sytuacja może spowodować przyszłościowo większą elastyczność przywódcy Ukrainy względem procesu negocjacyjnego prowadzonego między Waszyngtonem a Mińskiem i Moskwą. W tym kontekście oceniam decyzję prezydenta Karola Nawrockiego za słuszną.
Przyjrzyjmy się tej sprawie. W przysiędze składanej podczas zaprzysiężenia prezydent-elekt ślubuje wierność Konstytucji Stanów Zjednoczonych oraz zobowiązuje się bronić jej przed wrogami, zarówno wewnętrznymi, jak i zewnętrznymi. Innymi słowy, wrogowie Konstytucji są wrogami Stanów Zjednoczonych (obecnie do wrogów Konstytucji zaliczają się również wydziały prawa na amerykańskich uniwersytetach). Gdyby zapytać, czym są Stany Zjednoczone, jedni odpowiedzieliby, że są ideą, inni – że określonym terytorium geograficznym. Jednak takie definicje można odnieść do każdego państwa, a więc nie definiują żadnego.
Prawidłowa odpowiedź brzmi: Stany Zjednoczone są Konstytucją. Konstytucja określa ustrój państwa, kompetencje poszczególnych władz, podział kompetencji między rząd federalny a stany, prawa obywateli i ochronę tych praw, a także procedurę zmiany samej Konstytucji, czyli zmiany Stanów Zjednoczonych.
Bez Konstytucji Stany Zjednoczone byłyby innym krajem. To nie wybory czynią człowieka prezydentem. Czyni go nim złożona przysięga obrony Stanów Zjednoczonych poprzez obronę Konstytucji. Gdyby wybrany prezydent odmówił złożenia tej przysięgi podczas ceremonii zaprzysiężenia, nie mógłby objąć urzędu. Kiedy przyszły prezydent przysięga na Konstytucję, przysięga tym samym Stanom Zjednoczonym. Najważniejszą częścią Konstytucji są poprawki, czyli Karta Praw, która musiała zostać dołączona do Konstytucji, aby wszystkie stany założycielskie zaakceptowały ten dokument. Karta Praw chroni obywateli przed ograniczaniem ich praw przez rząd oraz przed stosowaniem wobec nich przemocy lub represji za działania chronione przez Konstytucję. Najważniejszym z tych praw jest wolność słowa. Jest ona zawarta w Pierwszej Poprawce, ponieważ bez wolności słowa obywatele nie są w stanie pociągać władz do odpowiedzialności za naruszanie pozostałych praw i ograniczeń nałożonych na rząd.
Sympatia Trumpa do syjonistycznego Izraela miała doprowadzić go do działania naruszającego jego przysięgę urzędową i być może stanowiącego zdradę stanu wobec Stanów Zjednoczonych.
Trump wydał rozporządzenie wykonawcze, które w praktyce tworzy odpowiednik Ustawy o Podburzaniu (Sedition Act) na rzecz Izraela. Zabrania ono obywatelom Stanów Zjednoczonych korzystania z prawa zagwarantowanego przez Pierwszą Poprawkę do krytykowania Izraela za ludobójstwo Palestyńczyków, gwałty i tortury wobec palestyńskich więźniów, niszczenie domów, wiosek i gajów oliwnych przez izraelskich osadników jawnie przywłaszczających sobie ziemię palestyńską, zabójstwa zagranicznych przywódców, nadmierny wpływ na amerykańską władzę ustawodawczą i wykonawczą, rządy stanowe, media, finanse i edukację oraz za wojny agresywne prowadzone przeciw państwom Bliskiego Wschodu. Amerykańskim krytykom Izraela nie wolno nawet skarżyć się na oszczerstwa, zniesławienia i pomówienia kierowane pod ich adresem przez Żydowską Ligę Przeciw Zniesławieniu (ADL).
Dla Amerykanina samo stwierdzenie, że został zniesławiony przez syjonistów, może oznaczać ryzyko ukarania za antysemityzm. Mówiąc wprost: Trump i pełniąca obowiązki prokuratora generalnego osoba postawili ochronę Izraela, obcego państwa, ponad prawa obywateli amerykańskich wynikające z Pierwszej Poprawki.
Oznacza to, że Trump oraz jego współpracujący z nim prokurator generalny służą interesom obcego państwa, zawieszając – bez jakiegokolwiek prawa czy upoważnienia – wolność słowa gwarantowaną obywatelom przez Konstytucję Stanów Zjednoczonych. To stawia Trumpa w sprzeczności z jego przysięgą obrony Konstytucji i podważa ważność jego zaprzysiężenia na urząd prezydenta. Trump wydał zarządzenie, które jego posłuszny prokurator generalny zaakceptował, podporządkowując Konstytucję Stanów Zjednoczonych interesom Izraela.
19 maja pełniący obowiązki prokuratora generalnego Stanów Zjednoczonych wydał następujące oświadczenie: „Prezydent Trump jasno dał do zrozumienia, że ta administracja nie będzie tolerować antysemityzmu [rozumianego jako jakakolwiek krytyka Izraela i Żydów], a Departament Sprawiedliwości jest zobowiązany do realizacji tej dyrektywy. Ta ogólnokrajowa inicjatywa stanowi ważny krok w zapewnieniu społecznościom w całym kraju świadomości, że rząd federalny jest gotów współpracować z nimi w zwalczaniu zagrożeń antysemickich, ochronie bezpieczeństwa publicznego i obronie praw obywatelskich.” Zwróćmy uwagę, że według prokuratora generalnego Trumpa „obrona praw obywatelskich” oznacza w praktyce pogrzebanie Pierwszej Poprawki, która chroni wolność słowa obywateli Stanów Zjednoczonych. Występując przeciw Pierwszej Poprawce, Trump i jego prokurator generalny wystąpili przeciw Konstytucji Stanów Zjednoczonych, a tym samym przeciw samym Stanom Zjednoczonym.
Innymi słowy, obaj wydają się winni zdrady stanu. Fakt, że Trump i jego prokurator generalny opowiedzieli się po stronie Izraela przeciw prawom obywateli amerykańskich wynikającym z Pierwszej Poprawki i Konstytucji, rodzi pytanie, czyje interesy rzeczywiście reprezentują. Wydaje się oczywiste, że gotowość Trumpa do poświęcenia Konstytucji Stanów Zjednoczonych w celu ochrony Izraela przed słowną krytyką wskazuje, iż dopuścił się on zdrady stanu, służąc interesom obcego państwa. To zaś czyniłoby go wrogiem Konstytucji, a tym samym wrogiem Stanów Zjednoczonych.
Jeśli moje rozumowanie jest poprawne, dlaczego prezydent Trump nie miałby zostać aresztowany i postawiony przed sądem za zdradę stanu przeciwko Stanom Zjednoczonym? Dlaczego pełniący obowiązki prokuratora generalnego, będący zarazem osobistym adwokatem Trumpa, nie ostrzegł go, że wkracza na grunt mogący zostać uznany za zdradę stanu? Czy osoba pomagająca prezydentowi w potencjalnym popełnieniu zdrady stanu nadaje się na urząd prokuratora generalnego Stanów Zjednoczonych?
W niedawnym wywiadzie były oficer CIA i analityk wywiadu Larry Johnson analizuje narastającą konfrontację między Stanami Zjednoczonymi a Iranem. Johnson dochodzi do zaskakującego wniosku: pomimo nalotów, sankcji i presji militarnej, Stany Zjednoczone nie osiągnęły jeszcze swoich celów strategicznych. Zamiast tego Waszyngton coraz częściej znajduje się w sytuacji, w której realnymi konsekwencjami konfrontacji są szkody gospodarcze, izolacja geopolityczna i utrata globalnych wpływów.
Ataki na Bandar Abbas – bardziej symboliczne niż skuteczne?
Punktem wyjścia do dyskusji są niedawne ataki amerykańskie na cele w Bandar Abbas.
Podczas gdy Centralne Dowództwo USA twierdzi, że zniszczyło wyrzutnie rakiet i dronów, Johnson zauważa, że władze irańskie informują jedynie o niewielkim obszarze uderzenia, bez poważniejszych zniszczeń.
Dla niego cała sytuacja pokazuje przede wszystkim jedno: Stany Zjednoczone chcą wywierać presję, ale jednocześnie unikają bezpośredniej eskalacji.
„Stany Zjednoczone uderzają Iran w pierś, ale gdy Iran odpowiada atakiem, oni się wycofują” – tak Johnson opisuje obecną sytuację.
Jego zdaniem irański atak rakietowy na amerykańską bazę lotniczą w Kuwejcie został celowo zaplanowany jako sygnał ostrzegawczy, a nie jako próba zniszczenia amerykańskich samolotów lub żołnierzy. Obie strony balansują obecnie między wojną a pokojem.
Negocjacje są na niepewnym gruncie.
Zachodnie media wielokrotnie donosiły, że nowe porozumienie między Waszyngtonem a Teheranem jest bliskie sfinalizowania.
Johnson jest znacznie bardziej sceptyczny.
Podkreśla, że żądania irańskie pozostają niezmienne od miesięcy:
Uwolnienie zamrożonych irańskich aktywów
Zniesienie sankcji naftowych
Zakończenie izraelskich operacji wojskowych w Strefie Gazy i Libanie
Uznanie irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz
Żadne z tych żądań nie zostało dotychczas spełnione.
Jednocześnie Stany Zjednoczone nałożyły nowe sankcje na irańskie linie lotnicze.
Dla Johnsona nie jest to oznaką chęci pójścia na kompromis, wręcz przeciwnie.
Dlatego spodziewa się, że Donald Trump może po raz kolejny pokrzyżować potencjalne negocjacje, gdy tylko zażądane zostaną kluczowe ustępstwa.
Prawdziwą sensacją jest stagflacja.
Były analityk CIA uważa, że największe niebezpieczeństwo nie kryje się na polu bitwy, lecz w gospodarce.
Jeśli niepewność związana z Cieśniną Ormuz będzie się utrzymywać, prawdopodobne jest wystąpienie mieszanki inflacji i recesji, czyli klasycznej stagflacji.
Rosnące ceny energii spowodują wzrost kosztów produkcji na całym świecie.
Jednocześnie firmy ograniczyłyby inwestycje i zlikwidowałyby miejsca pracy.
Johnson ostrzega, że taki rozwój sytuacji może mieć wpływ nie tylko na Stany Zjednoczone, ale na całą gospodarkę światową.
„Ludzie stracą pracę, a jednocześnie będą musieli płacić wyższe ceny. To zabójcza kombinacja”.
Kryzys półprzewodników jako niedoceniane zagrożenie
Johnson zwraca szczególną uwagę na czynnik, który do tej pory nie wzbudził większego zainteresowania opinii publicznej: hel.
Według niego znaczna część światowych zapasów helu zniknęła z rynku z powodu kryzysu w Zatoce Perskiej.
Ma to bezpośredni wpływ na przemysł układów scalonych.
Szczególnie producenci na Tajwanie są zależni od helu.
Chiny z kolei nadal dysponują wystarczającymi ilościami i nawet zwiększyły produkcję.
Wynik:
rosnące ceny półprzewodników
wyższe koszty smartfonów
droższe komputery
Obciążenia całego przemysłu elektronicznego
Johnson widzi w tym kolejną pośrednią korzyść dla Chin.
Rzekomy rozłam w Iranie
Media zachodnie niedawno donosiły o napięciach między irańskimi przywódcami politycznymi a Gwardią Rewolucyjną.
Johnson uważa, że takie przedstawienie sytuacji to pobożne życzenia.
Podkreśla, że prezydent Masoud Peseschkian, minister spraw zagranicznych Abbas Araghtschi i przewodniczący parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf mają bliskie powiązania ze Strażnikami Rewolucji Islamskiej i wyłonili się z tych samych struktur politycznych.
„Nie ma podziałów. Wszyscy ci ludzie pochodzą z tego samego środowiska”.
Dlatego też uważa, że nadzieja na wewnętrzny upadek irańskiego przywództwa jest nierealna.
Uran nie jest prawdziwym problemem.
Johnson jest szczególnie krytyczny wobec zachodniej debaty na temat irańskiego programu nuklearnego.
Dyskusja na temat wzbogaconego uranu jest jedynie kwestią poboczną.
Nawet gdyby Iran całkowicie zrezygnował ze swojego programu nuklearnego, konflikt i tak by trwał.
„Czy ktoś naprawdę wierzy, że USA i Izrael nagle zaakceptują Iran?”
Z jego punktu widzenia nie chodzi o uran.
Samo istnienie Republiki Islamskiej jest zagrożone.
Od czasu obalenia szacha w 1979 r. Stany Zjednoczone próbowały odzyskać wpływy w Iranie i zmienić porządek polityczny w kraju.
Izrael jako siła napędowa
Johnson uważa, że zniszczenie Republiki Islamskiej jest jednym z głównych celów strategicznych Izraela.
Twierdzi, że Izrael nie tylko postrzega Iran jako geopolitycznego przeciwnika, ale także zasadniczo odrzuca jego model istnienia.
Jednocześnie oskarża władze Izraela o ciągłe rozszerzanie wojny w Libanie.
Walka z Hezbollahem jest daleka od tak skutecznej, jak oficjalnie ją przedstawiają.
Chociaż Izrael wciąż posiada miażdżącą przewagę w powietrzu, to na lądzie jego możliwości są coraz bardziej ograniczone.
Wojna w Libanie jako czynnik decydujący
Według Johnsona, wydarzenia w Libanie ostatecznie zadecydują o tym, czy napięcia między Waszyngtonem a Teheranem ulegną złagodzeniu.
Iran wielokrotnie dawał jasno do zrozumienia, że warunkiem koniecznym trwałego rozwiązania jest zakończenie konfliktów regionalnych.
Dopóki Izrael będzie kontynuował działania militarne, konflikt z Iranem będzie tlił się.
Granice amerykańskiej potęgi militarnej
Jednym z najistotniejszych punktów wywiadu jest kwestia potencjału militarnego Stanów Zjednoczonych.
Johnson twierdzi, że konflikty ostatnich lat obnażyły ograniczenia amerykańskiej potęgi.
Wysokie spożycie:
Pociski manewrujące Tomahawk
Precyzyjne pociski rakietowe JASSM
Pociski przechwytujące Patriot
znacząco zmniejszyło rezerwy amerykańskie.
Ograniczyłoby to możliwości podjęcia działań przeciwko Rosji, Chinom i innym przeciwnikom.
„Idea nieograniczonej amerykańskiej potęgi militarnej doznała poważnego ciosu”.
Dolar traci na znaczeniu
Na koniec Johnson skupia uwagę na rynkach finansowych.
Podkreśla, że coraz więcej krajów sprzedaje amerykańskie obligacje rządowe zamiast je kupować.
W tym samym czasie ropa naftowa jest coraz częściej przedmiotem obrotu w juanach chińskich i innych walutach.
Dla Johnsona są to oznaki historycznej zmiany.
Świat stopniowo odchodzi od systemu finansowego opartego na dolarze.
„Świat się zmienił – i nie wróci już do tego, czym był kiedyś”.
Wniosek
Larry Johnson kreśli obraz geopolitycznego punktu zwrotnego.
Podczas gdy Stany Zjednoczone próbują wywierać presję na Iran, realne konsekwencje konfliktu mogą stać się widoczne gdzie indziej: w postaci rosnących cen energii, niestabilności gospodarczej, wzmocnienia roli Chin i malejącego zaufania do dominacji finansowej i militarnej Waszyngtonu.
Dla Johnsona konflikt ten już dawno osiągnął wymiar wykraczający daleko poza Iran. Jest częścią globalnej walki o władzę, w której porządek międzynarodowy ulega fundamentalnym zmianom.
(Poprzedni obraz udostępnił mój przyjaciel „Cardiff”).
Donald Trump wielokrotnie twierdził, że Stany Zjednoczone produkują więcej ropy niż Rosja i Arabia Saudyjska razem wzięte. Powtarzał to stwierdzenie wielokrotnie w 2026 roku, często podkreślając, że jest to wynik jego polityki „Wierć, kochanie, wierć”. Jest tylko jeden mały problem… To nie do końca prawda.
Według amerykańskiej Agencji Informacji Energetycznej (EIA), produkcja ropy naftowej w USA wzrosła o 3%, czyli o 350 000 baryłek dziennie, w 2025 roku, ustanawiając nowy rekord rocznej produkcji na poziomie 13,6 miliona baryłek dziennie .
Produkcja ropy naftowej w Arabii Saudyjskiej, przed zamknięciem Cieśniny Ormuz 28 lutego, wynosiła około 10 086 milionów baryłek dziennie , nieznacznie wzrastając w porównaniu z 10 073 milionami baryłek dziennie w grudniu 2025 roku.
A Rosja? W 2025 roku Rosja produkowała 9,1–9,3 miliona baryłek dziennie.
Twierdzenie Trumpa jest technicznie poprawne tylko wtedy, gdy weźmiemy pod uwagę całkowitą ilość płynów ropopochodnych – tj. ropę naftową + płyny gazu ziemnego, takie jak etan, propan, butan, plus zysk z rafinacji i inne płyny. Stosując tę szeroką definicję, można stwierdzić, że Stany Zjednoczone produkują łącznie 23–24 miliony baryłek dziennie, podczas gdy Rosja i Arabia Saudyjska łącznie produkują 21–22 miliony baryłek dziennie.
Ale oto problem… Stany Zjednoczone NIE są niezależne energetycznie. Zachęcam do obejrzenia rozmowy Danny’ego Davisa z Artem Bermanem (kliknij tutaj ). Kiedy Trump chwali się, że Stany Zjednoczone są największym producentem ropy naftowej na świecie, opowiada mylącą historię. To prawda, że Stany Zjednoczone produkują ogromne ilości ropy, ale rodzaj produkowanej ropy nie w pełni odpowiada rzeczywistym potrzebom ich infrastruktury rafineryjnej i gospodarki, co sprawia, że dalszy import jest nie tylko opłacalny ekonomicznie, ale wręcz konieczny ze względów strukturalnych.
Art Berman, geolog naftowy i konsultant energetyczny, przekonująco argumentuje, że obecny globalny kryzys w dostawach ropy naftowej – wywołany głównie zakłóceniami w Cieśninie Ormuz w wyniku trwającej wojny między USA, Izraelem i Iranem – nie rozwiąże się szybko. Przedstawia realistyczny, oparty na danych pogląd, który ostro kontrastuje z optymistycznymi oświadczeniami administracji Trumpa na temat produkcji i cen ropy w USA.
Z przyjemnością usłyszałem, jak Berman przedstawia ten sam argument, który ja przedstawiałem od czasu zamknięcia Cieśniny Ormuz: tj. że zamknięcie/blokada (poprzez miny, ataki i działania USA) spowodowała usunięcie ogromnej ilości ropy naftowej z rynków światowych (około 20% handlu morskiego). To szok bez precedensu w historii i nie ma łatwego ani szybkiego rozwiązania. Zapasy są szybko zmniejszane, a efekty opóźnienia będą mocno odczuwalne w nadchodzących miesiącach.
Najbardziej fascynującą częścią analizy Bermana było jego twierdzenie, że Stany Zjednoczone, wbrew twierdzeniom Trumpa, nie są niezależne energetycznie w zakresie ropy naftowej. Produkcja ropy łupkowej w USA to w przeważającej mierze lekka, słodka ropa (o niskiej gęstości i niskiej zawartości siarki).
Jednak amerykańska infrastruktura rafineryjna – a w szczególności ogromny kompleks rafineryjny na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej – została zbudowana i zoptymalizowana dziesiątki lat temu w celu przetwarzania ciężkiej, kwaśnej ropy . Z tego powodu Stany Zjednoczone muszą importować ciężką ropę z Kanady, Meksyku, Wenezueli, Arabii Saudyjskiej i innych krajów, aby zasilić istniejące rafinerie, podczas gdy eksportują lekką ropę łupkową do Azji i Europy.
Stany Zjednoczone są uzależnione od ciężkiej kwaśnej ropy naftowej ze względu na kluczową rolę oleju napędowego w amerykańskiej gospodarce. Gospodarka USA w dużej mierze opiera się na oleju napędowym, który najlepiej produkować z ciężkiej ropy naftowej… Ciężarówki, pociągi, sprzęt rolniczy, maszyny budowlane i olej opałowy na północnym wschodzie kraju – wszystkie te paliwa destylowane są produkowane z ciężkiej ropy naftowej. Ponieważ amerykańskie łupki nie dostarczają wystarczającej ilości ciężkich frakcji, aby zaspokoić krajowe zapotrzebowanie na olej napędowy, nasza gospodarka jest strukturalnie podatna na zakłócenia, a import pozostaje strukturalnie niezbędny, niezależnie od ilości produkowanej lekkiej ropy naftowej.
Ten fakt rzuca nowe światło na styczniową inwazję Trumpa na Wenezuelę. W marcu 2025 roku Arabia Saudyjska zajmowała dopiero 4. miejsce wśród dostawców ropy naftowej do USA z dostawą na poziomie 196 000 baryłek dziennie, za Kanadą (3,8 mln baryłek dziennie), Meksykiem (397 000 baryłek dziennie) i Wenezuelą (253 000 baryłek dziennie). Jednak od czasu schwytania Maduro import wenezuelskiej ciężkiej ropy naftowej do USA wzrósł mniej więcej trzykrotnie – z około 99 000 baryłek dziennie w grudniu 2025 roku do ponad 500 000 baryłek dziennie na początku 2026 roku – co stanowi jedną z najbardziej drastycznych zmian w strukturze importu ropy do USA od lat i bezpośrednio rozwiązuje problem luki w dostawach ciężkiej ropy naftowej, którą wcześniej zidentyfikowałem.
W świetle tego wydaje się zasadne pytanie… Czy administracja Trumpa przewidziała zamknięcie Cieśniny Ormuz i wykorzystała pojmanie Maduro jako pretekst do zwiększenia importu dużej ilości ropy naftowej z Wenezueli? Aż nasuwa się pytanie: hmmmm.
Szalony, pracowity dzień podcastu. Zacząłem od Nimy i pułkownika Wilkersona:
Po raz pierwszy rozmawiałem z Miroslavem z Czech… słodkim dzieciakiem:
Sabby Sabs złapał mnie, żeby porozmawiać o ataku dronów w Rumunii… Pomimo początkowych prób zrzucenia winy na Rosję, prezydent Rumunii przyznał później, że był to zabłąkany dron zestrzelony przez wojnę elektroniczną:
Scott Ritter dołączył dziś do Raya i mnie podczas okrągłego stołu INTEL :
Mario cierpiał na poważny uraz kręgosłupa szyjnego, próbując sprostać twierdzeniom Trumpa, że umowa z Iranem jest już prawie gotowa do podpisania:
Zakończyłem wieczór z Sulaimanem Ahmedem, rozmawiając zarówno o Hormuzie, jak i o Ukrainie:
Trump i jego pochlebcy od bezpieczeństwa narodowego wciąż żyją w świecie marzeń, jeśli chodzi o negocjacje z Iranem. Kilka dni temu serca w Waszyngtonie waliły z nadzieją, że porozumienie jest bliskie, ale te bijące serca zamilkły po piątkowym popołudniowym spotkaniu Trumpa z jego zespołem ds. bezpieczeństwa narodowego. Zarówno „New York Times”, jak i „Axios” opublikowały w sobotę doniesienia, które – jeśli są prawdziwe – oznaczają, że nie ma widoków na dyplomatyczne, wynegocjowane rozwiązanie.
Zarówno „New York Times”, jak i Axios zgadzają się, że Trump utwardza swoje stanowisko, a reakcje Iranu są niezadowalające dla USA. Podkreślają kluczowe kwestie: ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz, ograniczenie potencjału nuklearnego Iranu oraz groźbę wznowienia ataków. Obaj zauważają, że rozmowy są nadal aktywne, ale kruche. Nie są jednak w pełni zsynchronizowane.
Axios przedstawia historię w swoim charakterystycznym, zwięzłym stylu, skoncentrowanym na osobach z wewnątrz, w dużej mierze opierając się na słowach samego Trumpa i wysokich rangą urzędników amerykańskich. W połowie maja Axios doniósł, że Trump powiedział portalowi wprost, że „ czas ucieka ” dla Iranu. Ostrzegł, że jeśli Teheran nie przedstawi znacznie lepszej oferty, „oberwie znacznie mocniej” i „musi działać szybko, bo inaczej nic mu nie zostanie”.
Relacja Axios podkreśla frustrację Trumpa najnowszą kontrpropozycją Iranu, którą urzędnicy amerykańscy określili jako „niewystarczającą”, szczególnie w odniesieniu do programu nuklearnego. Axios podkreśla binarny wybór, jaki przedstawia Trump: pójść na realne ustępstwa albo stawić czoła wznowieniu działań militarnych („negocjacjom z użyciem bomb”). Axios przedstawia Trumpa jako niecierpliwego, ale wciąż preferującego porozumienie na własnych warunkach, zauważając jednocześnie, że presja wewnętrzna, taka jak inflacja i wysokie ceny energii, zwiększa pilność zawarcia umowy.
Jednak „ New York Times” przedstawia podejście Trumpa jako sianie zamętu, odzwierciedlając wewnętrzne spory między jastrzębiami a tymi, którzy chcieli szybkiego porozumienia, mającego złagodzić problemy gospodarcze w kraju. Donosząc, że Trump zaostrzył warunki proponowanego porozumienia pokojowego i odesłał zrewidowaną wersję Iranowi, częściowo po to, by wywrzeć presję na Najwyższego Przywódcę Modżtabę Chameneiego, reporterzy „Timesa” nie wspomnieli o prawdopodobnej reakcji Iranu. Zauważyli jedynie, że chociaż Trump wywiera coraz większą presję, jego kampania jak dotąd miała ograniczony wpływ na zmianę kluczowych stanowisk Iranu, zwłaszcza w kwestii wzbogacania uranu i jego programu nuklearnego.
Za moich czasów w CIA nazywaliśmy to analizą„No Shit” . Ani „Times” , ani „Axios” nie zdecydowały się donieść, że stanowisko Iranu w tych kwestiach pozostaje stanowcze i bezkompromisowe. Iran, korzystając ze swoich praw terytorialnych, będzie kontrolował przepływ statków przez Cieśninę Ormuz w dającej się przewidzieć przyszłości i pod żadnym pozorem nie odda Stanom Zjednoczonym swoich zapasów wzbogaconego uranu. Nie jestem pewien, czy Trump i jego doradcy to rozumieją, ale z pewnością byłoby pomocne, gdyby media pomogły uświadomić opinię publiczną o tej rzeczywistości.
Ten proces prawdopodobnie przeciągnie się do początku przyszłego tygodnia, kiedy pakistańscy pośrednicy dostarczą odpowiedź Iranu na nowe żądania Trumpa. Myślę, że potrzebny będzie poważny wstrząs gospodarczy w USA, aby przekonać Trumpa do zawarcia umowy, którą Iran zaakceptuje. Nie wstrzymujcie oddechu.
W moim najnowszym filmie dla Counter Current przeprowadziłem wywiad z Alexem White’em, znanym również jako Reporterfy Media . Alex jest traderem instrumentów pochodnych i mieszka w Chinach od kilku lat. W pierwszej połowie filmu rozmawiamy o życiu w Chinach – czyli o tym, jak ono naprawdę wygląda – a w drugiej połowie o niebezpiecznym stanie światowej gospodarki:
Myślę, że Mario w końcu zdał sobie sprawę, że Trump nie prowadzi negocjacji w dobrej wierze i że szanse na prawdziwe zawieszenie broni w Azji Zachodniej maleją:
Stas Krapivnik i ja rozmawialiśmy w czwartek i omówiliśmy najnowsze wydarzenia na Ukrainie:
