Do 47 wzrosła liczba ofiar śmiertelnych ataku gangów w Kenscoff, miejscowości na południowych obrzeżach stolicy Haiti, Port-a-Prince – poinformowała we wtorek ONZ. 22 osoby zostały ranne.
Biuro ONZ na Haiti ostrzegło, że szacunki te mogą ulec jeszcze zmianie.
Burmistrz Kenscoff, Jean Massillon powiedział, że uzbrojeni napastnicy wtargnęli do miasteczka późnym wieczorem w niedzielę i podpalali domy oraz zabijali przypadkowych mieszkańców.
Organizacje broniące praw człowieka poinformowały nie tylko o masowych zabójstwach i podkładaniu ognia, ale też gwałtach i porwaniach. Gangsterzy spalili również jeden z kościołów.
Według władz Kenscoff ataku dokonał gang o nazwie Viv Ansanm, który rząd USA uznał w zeszłym roku za zagraniczną organizację terrorystyczną. AP podkreśliła, że poproszony o komentarz w tej sprawie rzecznik wspieranych przez ONZ międzynarodowych Sił Zwalczania Gangów (GSF) nie udzielił jeszcze odpowiedzi.
Siły GSF stacjonują w Haiti od późnej jesieni ubiegłego roku; w tym czasie w atakach gangów zginęli co najmniej trzej kenijscy policjanci.
Szacuje się, że grupy przestępcze kontrolują około 70 proc. Port-au-Prince. Według danych ONZ w pierwszej połowie br. w atakach gangsterów zginęło ponad 3,1 tys. osób, a blisko 1,2 tys. zostało rannych. W całym 2025 r. przemoc gangów w Haiti kosztowała życie ponad 5,6 tys. osób; ponad 2,2 tys. zostało rannych, a blisko 1,5 tys. porwano.
Terror gangów, które paraliżują Haiti od 2018 r., zmusił do przesiedlenia w różnych częściach kraju rekordową liczbę ok. 1,5 mln ludzi.
Na 13 grudnia br. w Haiti zaplanowane są pierwsze od ponad dekady wybory prezydenckie i parlamentarne. Obecnie trwa rejestracja uprawnionych do głosowania, ale – jak podkreśliła AP – wielu ekspertów przestrzega przed ich organizacją z powodu bardzo niestabilnej sytuacji wewnętrznej w kraju.
W poniedziałkowym ogłoszeniu sankcji Scotta Bessenta znalazło się jedno zdanie, które zdradziło całą grę. Sekretarz Skarbu ostrzegał, że każdy, kto pierze pieniądze dla irańskiego reżimu, „zostanie usunięty z systemu dolara amerykańskiego”. Miało to oznaczać groźbę zagłady. Jest to raczej przyznanie się do zasadniczej słabości tej polityki. Cała architektura tego, co Bessent nazwał „Operacją Wyrzutków Ekonomicznych”, opiera się na jednym założeniu – że Iran i jego partnerzy handlowi potrzebują dolara amerykańskiego. Coraz częściej go nie potrzebują. A groźba wykluczenia kogoś z systemu dolara nic nie znaczy dla handlu, który już z niego zrezygnował i przeszedł na chińskiego juana.
Co tak naprawdę ogłosił Bessent
Pomijając teatralność „ekonomicznego D-Day”, istotą jest system sankcji wtórnych: Stany Zjednoczone grożą ukaraniem każdego kraju lub podmiotu, który odmawia zerwania powiązań gospodarczych z Iranem, rozszerzają kategorie działalności objętej tymi sankcjami wtórnymi na pięć nowych obszarów – aktywa cyfrowe, technologię, złoto, lotnictwo i żeglugę – i wskazują około sześćdziesięciu osób, podmiotów i statków powiązanych z zakupem broni jądrowej i rakietowej, operacjami cybernetycznymi i przemytem ropy naftowej. Mechanizm bólu jest w każdym przypadku taki sam: wykluczenie z systemu finansowego opartego na dolarze, który Waszyngton nadzoruje poprzez kontrolę rozliczeń dolarowych, komunikatów SWIFT i bankowości korespondencyjnej.
To niszczycielska broń dla każdego, kto żyje w systemie dolarowym. Jest niemal nieistotna dla tych, którzy celowo zbudowali swój najważniejszy handel poza nim. A irańska linia ratunkowa – handel ropą z Chinami – jest teraz w dużej mierze poza nim.
Handel oparty na juanie
Podążaj za baryłkami. Chiny są obecnie odbiorcą ponad 80 procent irańskiego eksportu ropy naftowej drogą morską. Iran wysyła dziennie około 1,65 do 1,8 miliona baryłek, prawie w całości do niezależnych rafinerii „czajniczków” w Szantungu, transportowanych przez flotę cieni składającą się z ponad 350 tankowców, korzystających z transferów statek-statek u wybrzeży Malezji, Singapuru i Morza Omańskiego. Ładunki są rutynowo oznaczane jako malezyjskie lub omańskie. Co istotne, coraz częściej nie są one rozliczane w dolarach. Płatności w juanach, przesyłane przez małe chińskie banki i filie handlowe Hongkongu, rozliczane są w rosnącym wolumenie renminbi, całkowicie omijając system rozliczeniowy w dolarach.
Za realizację tego celu odpowiada Chiński Międzybankowy System Płatności Transgranicznych (CIPS) – sieć rozliczeniowa uruchomiona przez Ludowy Bank Chin w 2015 roku właśnie w celu rozliczania transgranicznych transakcji w juanach bez ingerencji w zachodnią architekturę finansową. Jej wykorzystanie gwałtownie wzrosło wraz z wojną. W marcu 2026 roku CIPS przetworzył transakcje rzędu 214 miliardów dolarów, osiągając dzienny rekord 1,22 biliona juanów – około 178 miliardów dolarów – w prawie 42 000 transakcji, a jego średnia dzienna wartość wzrosła o około 50 procent między lutym a marcem. Ten skok, zdaniem analityków, jest bezpośrednio powiązany z konfliktem w Iranie i rosnącym popytem na juany w handlu ropą naftową. Obecnie połączonych jest ponad pięć tysięcy instytucji. Kanały te umożliwiają rozliczenia bez pośrednictwa banku amerykańskiego w łańcuchu – i o to właśnie chodzi.
Nie ogranicza się to jednak wyłącznie do Chin. Nawet indyjscy rafinerie kupujące rzadkie ładunki irańskiej ropy rozliczają płatności w juanach, przesyłane za pośrednictwem szanghajskiego oddziału indyjskiego banku, ponieważ Iran potrzebuje waluty, która ominie kanał sankcji oparty na dolarze. Irańska Gwardia Rewolucyjna podobno zaczęła żądać juanów lub kryptowalut za transakcje naftowe. Kiedy Bessent dodaje „aktywa cyfrowe” i „złoto” do kategorii sankcji, podąża za metodami unikania sankcji, które Iran już celowo stosuje, za pośrednictwem ukrytego systemu, stworzonego tak, aby był niemożliwy do wyśledzenia.
Nie można zamrozić płatności w juanach z systemu dolarowego, do którego nigdy nie trafią. To nie jest luka w planie Bessenta. To brak fundamentu planu.
Rynek już wydał swój werdykt
Najbardziej wymowny osąd tych sankcji nie pochodził od eksperta, lecz od samego rynku ropy naftowej. Gdyby inwestorzy wierzyli, że „atak ekonomiczny” Bessenta faktycznie zagłuszy irańską ropę naftową, cena ropy gwałtownie wzrosłaby po ogłoszeniu. Stało się jednak odwrotnie. Cena ropy Brent spadła o około 2,3% 24 sierpnia, poniżej 92 dolarów, ponieważ inwestorzy uznali, że mało prawdopodobne jest, aby środki te wyeliminowały irańską ropę z rynku. Pakiet sankcji reklamowany jako ekonomiczny „dzień kryzysu” spotkał się z rynkowym spadkiem cen ropy . Inwestorzy, którzy obracają prawdziwymi pieniędzmi w oparciu o realną podaż, odczytali ogłoszenie dokładnie tak, jak było: jako wrzawę i furię wymierzoną w cel, którego dolar nie jest już w stanie osiągnąć.
Tego jednego zęba Bessent nie pokaże
Jest dokładnie jeden środek, który mógłby faktycznie nadszarpnąć kurs juana: nałożenie sankcji na duże chińskie banki i architekturę CIPS, która je zatwierdza – odcięcie dużych chińskich instytucji finansowych od systemu dolarowego i zmuszenie Pekinu do wyboru. I to jest krok, który Bessent, po raz kolejny zapowiedział, ale którego nie podjął. Ostrzegł, że co najmniej jedna duża instytucja finansowa może zostać objęta sankcjami w tym tygodniu i stwierdził, że Chiny nie będą z nich zwolnione. Groźba, a nie działanie – to samo zagrożenie, które wisi nad tą kampanią od miesięcy i nigdy nie znika, ponieważ jego realizacja oznacza zerwanie finansowe z Pekinem w przededniu planowanego spotkania Trump-Xi oraz szok cenowy ropy, na który Waszyngton nie może sobie pozwolić przed wyborami uzupełniającymi.
A nawet gdyby pociągnął za spust, transakcja jest tak skonstruowana, by przetrwać. Płatności w juanach i tak przepływają przez małe chińskie banki i firmy-przykrywki z Hongkongu, właśnie po to, by duże instytucje, narażone na ryzyko związane z dolarem, pozostały czyste, a przepływ pieniędzy mógł się utrzymać, gdyby zaatakowano duży bank. System został zaprojektowany przez ludzi, którzy zakładali, że Waszyngton w końcu się na niego rzuci. Bessent grozi przełamaniem muru, który jego budowniczowie wzmocnili lata temu.
Dziesięć lat sankcji i większa gospodarka
Cofnijmy się o krok od poniedziałkowego ogłoszenia i zadajmy sobie dłuższe pytanie: jaki wpływ na irańską gospodarkę miała dekada sankcji? Właściwie mierzona, gospodarka wzrosła.
Ta miara ma znaczenie, ponieważ istnieją dwa sposoby pomiaru wielkości gospodarki i tutaj opowiadają one przeciwstawne historie. W dolarach nominalnych — płaszczyźnie, na której działają sankcje — Iran wygląda na zdewastowany: jego dolarowy PKB wynosi około 300 miliardów dolarów w 2026 roku, a dochód dolarowy na głowę mieszkańca szybko spada, ponieważ rial został rozdrobniony i wszystko, co irańskie, wygląda tanio, gdy wycenione jest w walucie, której Irańczycy coraz bardziej nie mogą uzyskać. Jednak nominalny dolarowy PKB w dużej mierze mierzy kurs wymiany, a nie gospodarkę. Mierzony parytetem siły nabywczej — który wycenia to, co Iran faktycznie produkuje, po cenach, które Irańczycy faktycznie płacą, pomijając upadłą walutę — PKB Iranu wzrósł z około 1,4 biliona dolarów w 2015 roku, kiedy obowiązywała architektura sankcji z ery JCPOA, do około 2,18 biliona dolarów w 2026 roku, według szacunków MFW, dwudziestej trzeciej co do wielkości gospodarki świata. Stanowi to wzrost o ponad pięćdziesiąt procent w ciągu tej samej dekady „maksymalnej presji”, która miała doprowadzić do przełamania.
Zastrzeżenie powinno być widoczne, a nie ukryte: część tego zysku to po prostu więcej Irańczyków — populacja wzrosła o mniej więcej jedną szóstą od 2015 roku — więc produkcja na mieszkańca wzrosła znacznie skromniej, a nic z tego nie oznacza, że irańskie gospodarstwa domowe czują się bogatsze, przy inflacji sięgającej prawie czterdziestu procent i zrujnowanej walucie. Wzrost gospodarczy nie oznacza dobrobytu dla rodziny. Ale to inne twierdzenie niż to, które ma znaczenie dla polityki sankcji. Kampania nacisków, która może zniszczyć walutę, a mimo to nie zmniejszyć realnej produkcji, to kampania, która powoduje trudności bez poddania się. Iran właśnie to zademonstrował na przykładzie dwóch architektur sankcji — JCPOA snapback i jego następców „maksymalnej presji” — oraz dziesięciu lat danych. Bessent dodaje rozdział do książki, której zakończenie jest już napisane.
Uczciwe granice
To ominięcie dolara, a nie jego koniec. Dolar nadal stanowi około 57 procent światowych rezerw walutowych, w porównaniu z około 2 procentami juana, a jedynie niewielki, jednocyfrowy udział w handlu transgranicznym rozliczany jest w renminbi; CIPS pozostaje znacznie mniejszy niż system SWIFT-i-CHIPS, który naśladuje. Twierdzenie to jest ograniczone i wystarczające: zdeterminowany sprzedawca, taki jak Iran, z chętnym chińskim kontrahentem, może kierować swoje dochody z ropy naftowej wokół dolara – świat tego nie zrobił.
Sankcje nie są też dla Teheranu dosłownie bezkosztowe. Tarcie związane z działaniem w ukryciu jest realne: Iran sprzedaje swoją ropę naftową z rabatem od 14 do 17 dolarów za baryłkę poniżej ceny ropy Brent, w porównaniu z 8 dolarami w 2023 roku, właśnie dlatego, że sankcje zwiększają ryzyko i złożoność jej zakupu; jego próg rentowności fiskalnej znacznie przekracza cenę, którą faktycznie osiąga, a rial stracił większość na wartości. Działania Bessenta dodadzą nieco więcej tarcia na marginesie – kolejne zakręcenie śruby w kwestii rabatu, kolejne firmy-przykrywki do zastąpienia.
Ale tarcie nie jest chwytem przymusu, a biedniejszy Iran nie jest uległy. Sankcje obniżają cenę irańskiej ropy, a jej gospodarka staje się bardziej obciążona; nie przecinają one i nie mogą przeciąć denominowanej w juanach arterii łączącej Chiny z krajami, która zapewnia dopływ ropy i finansowanie reżimu. To właśnie tę arterię obiecał przeciąć Bessent i to jedyna rzecz, której jego oświadczenie nie dotyka.
Bessent zagroził wykluczeniem Iranu i jego partnerów z systemu finansowego, który Iran opuszczał latami. Gilotyna dolara jest realna i wciąż spada z przerażającą siłą na każdego, kto się pod nią ugina – ale irański handel ropą zszedł z drogi i wszedł w juana, a każda nowa runda dolarowej broni tylko zaostrza motywację innych do pójścia w jej ślady.
Środki ogłoszone w poniedziałek trafią na pierwsze strony gazet, kilkadziesiąt deklarowanych zastrzeżeń i doprowadzą do nieznacznego poszerzenia dyskonta, z którego Chiny już korzystają na irańskiej ropie naftowej. Nie zrobią jednak tego, do czego zostali sprzedani: nie zniszczą opcji Iranu i nie zmuszą go do ustąpienia. Nie można odciąć liny ratunkowej, która już nie znajduje się w twoich rękach. Bessent stoi na straży drzwi, z których Iran wyszedł dawno temu, grożąc, że je zamknie.
Długi, pracowity dzień z podcastami. Zacząłem poranek od Sędziego:
Najnowszy protokół przejściowy skupia się na wizycie Asima Munira w Teheranie:
Rozmawialiśmy z Kyle’em Anzalone o przesadnie rozdmuchanym D-Dayu ekonomicznym:
Nima i ja zagłębiliśmy się także w żałosną zapowiedź Scotta Bessenta dotyczącą tak zwanych „nowych” sankcji wobec Iranu:
Mario i ja pomyliliśmy znaczenie porozumienia z Mekki:
Sulaiman chce wiedzieć, czy Iran wkrótce zaatakuje cele USA:
Al Shara, znany również jako Al Jolani, sunnicki terrorysta
Przez ćwierć wieku Stany Zjednoczone opowiadały światu, a także sobie, prostą historię o swojej roli na Bliskim Wschodzie. 11 września 2001 roku zostały zaatakowane przez sunnickich dżihadystów, a następnie odpowiedziały wojną pokoleń przeciwko sunnickiemu ekstremizmowi islamskiemu – najpierw Al-Kaidzie, a później Państwu Islamskiemu.
Biliony dolarów, dwie inwazje, globalny system dronów i inwigilacji oraz coraz dłuższa lista organizacji terrorystycznych – wszystko to było uzasadnione tym zagrożeniem. To była wojna wypowiedziana i realna w swojej publicznej formie.
Ale pod spodem kryła się druga polityka, a obie zmierzały w przeciwnych kierunkach. Kierowany nadrzędną obsesją na punkcie Iranu i widmem „szyickiego półksiężyca”, Waszyngton wielokrotnie finansował, zbroił i chronił sunnickie ruchy dżihadystyczne, z którymi rzekomo walczył – z jednego powodu: ruchy te zabijały Irańczyków i sojuszników Iranu. Radykalni sunnici atakowali Iran przez cały czas, a w kalkulacjach Waszyngtonu nie było to dyskwalifikacją. Było kwalifikacją. Za każdym razem, gdy wojna z sunnickim terroryzmem kolidowała z wojną z Iranem, wojna z Iranem wygrywała. Oznacza to, że osławiona „globalna wojna z terroryzmem” była, na poziomie operacyjnym, podporządkowana czemuś, o co opinia publiczna nigdy nie była proszona: wojnie z Iranem prowadzonej częściowo przez terrorystów. I nawet to nie było nowością. Ta sama broń została już użyta przeciwko innym amerykańskim przeciwnikom – Sowietom, a następnie postsowieckiej Rosji – zanim jeszcze wojna z terroryzmem została wypowiedziana.
Wojna, którą reklamował Waszyngton
Wypowiedziana wojna nie wymaga powtórki. Osama bin Laden i Al-Kaida byli wrogami; następnie, po 2014 roku, rolę tę przejęło Państwo Islamskie. Amerykańscy prezydenci obu partii przysięgali pokonać radykalny islamski terroryzm, rozbić jego siatki i pozbawić go azylu. Narzędziami do tego były inwazje, naloty sił specjalnych, kampanie dronów w sześciu krajach oraz lista zagranicznych organizacji terrorystycznych. W tej wojnie sunnicki dżihadysta, który zaatakował amerykańskie cele, był ścigany po krańce świata.
Problem w tym, że — sprzeczność, którą chcę, abyście zrozumieli — tkwi w tym, co się stało z sunnickim dżihadystą, którego broń była skierowana w drugą stronę, na Iran.
Przekierowanie: wybór strony sunnickiej
W 2007 roku, gdy Irak się rozpadał, a Iran zyskiwał przewagę nad ruinami, administracja Busha podjęła decyzję. Seymour Hersh ujawnił ją w „The New Yorker” pod nazwą, której używali sami insiderzy: „przekierowanie”. Aby odeprzeć dominujący szyicki Iran i jego sojuszników, Stany Zjednoczone, ściśle współpracując z Arabią Saudyjską, zaczęły potajemnie udzielać wsparcia radykalnym grupom sunnickim – niektóre z nich sympatyzowały z Al-Kaidą lub były z nią powiązane – właśnie dlatego, że były one najbardziej zagorzałymi wrogami szyitów. Weterani afery Iran-Contras, z których wielu nadal pozostaje w rządzie, rozpoznali swój stary schemat. Wróg wroga Ameryki ponownie znalazł się na amerykańskiej liście płac.
To nie były puste słowa. Jak donosił Hersh w następnym roku, a co mogą potwierdzić byli oficerowie wywiadu mający bezpośrednią wiedzę, prezydent George W. Bush podpisał tajne ustalenia prezydenckie, upoważniające do poważnej, tajnej eskalacji działań przeciwko Iranowi – do 400 milionów dolarów, zatwierdzone przez przywódców Kongresu – skoncentrowanej na zmianie reżimu oraz „współpracy z grupami opozycyjnymi i przekazywaniu pieniędzy”. Ustalenia te upoważniły do wspierania irańskich podziałów etnicznych i wyznaniowych: grup arabskich z Ahwazu i Beludżów oraz innych organizacji dysydenckich. Deklarowanym celem była destabilizacja irańskiego przywództwa duchownego. Środki te obejmowały sunnickich bojowników, których podstawową działalnością było zabijanie Irańczyków.
Rozważmy tę sprzeczność w najczystszej postaci. W chwili, gdy Stany Zjednoczone mówiły swoim obywatelom, że sunnicki dżihadyzm jest egzystencjalnym zagrożeniem wymagającym zawieszenia zwykłych swobód, ich prezydent podpisywał się pod programem, który płacił sunnickim bojownikom za prowadzenie wojny w Iranie.
Dżundallah: grupa terrorystyczna, wspierana przez terroryzm
Żaden przypadek nie oddaje tej hipokryzji lepiej niż sprawa Dżundallah. Ta sunnicka organizacja islamistyczna z Beludżów, działająca w południowo-wschodnim Iranie, przeprowadzała zamachy bombowe i zasadzki na Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej i irańskich cywilów. Były agent CIA Robert Baer zidentyfikował ją jako beneficjenta amerykańskiego wsparcia; Vali Nasr z Rady Stosunków Zagranicznych opisał ją w rozmowie z Hershem jako brutalną organizację podejrzewaną o powiązania z Al-Kaidą. ABC News donosiło, że Dżundallah była potajemnie wspierana i doradzana przez amerykańskich urzędników.
Przeczytaj ten łuk powoli. Waszyngton wspierał sunnicką grupę podejrzaną o powiązania z Al-Kaidą – rzekomego arcywroga wojny z terroryzmem – ponieważ grupa ta mordowała członków irańskiej Gwardii Rewolucyjnej. Jej antyszyicka przemoc nie była czymś, co Waszyngton niechętnie ignorował. O to właśnie chodziło. A potem, w 2010 roku, Stany Zjednoczone formalnie uznały Dżundallah za zagraniczną organizację terrorystyczną. Ten sam rząd, w tej samej dekadzie, wykorzystał tę grupę jako narzędzie przeciwko Iranowi i umieścił ją na liście zarezerwowanej dla wrogów cywilizacji. To nie jest paradoks, który można wytłumaczyć. To polityka, obnażona: etykieta „terrorysty” była przypinana lub cofana w zależności od kierunku zabójstwa.
Ten wzór był starszy niż wojna z terroryzmem
Instrument ten nie został wynaleziony na potrzeby wojny z Iranem, ani nawet po 11 września. Miał już dziesiątki lat.
Szablonem był Afganistan. W latach 80. XX wieku, dzięki operacji „Cyklon”, CIA przelała miliardy dolarów za pośrednictwem pakistańskiego wywiadu do antyradzieckich mudżahedinów, przy czym największe kwoty trafiały do najbardziej radykalnych dowódców. W ten sposób powstały obozy szkoleniowe, rurociągi z bronią i transnarodowa sieć dżihadystów – „afgańskich Arabów” – z których wyłoniła się Al-Kaida i Talibowie. Należy jednak zachować uczciwe zastrzeżenie: amerykańskie pieniądze trafiały do afgańskich frakcji za pośrednictwem Pakistanu, a nie bezpośrednio do arabskich ochotników, którzy stali się Al-Kaidą, a bin Laden miał własne finansowanie. Jednak ekosystem był dziełem Amerykanów i Saudyjczyków i raz zbudowany, nie rozpadł się. Zaczął szukać kolejnej wojny.
Znaleziono dwa, oba przeciwko przeciwnikom Stanów Zjednoczonych i oba przed upadkiem World Trade Center. W Bośni w latach 90. Waszyngton i jego sojusznicy ułatwiali przepływ broni i zagranicznych mudżahedinów do bośniackiej strony muzułmańskiej przeciwko Serbom. A w Czeczenii ta sama infrastruktura dżihadystyczna została ponownie skierowana przeciwko postsowieckiej Rosji. Zagraniczni bojownicy, którzy przekształcili czeczeński opór z w dużej mierze nacjonalistycznej rebelii w kampanię salaficko-dżihadystyczną, byli dowodzeni przez Ibn al-Khattaba — urodzonego w Arabii Saudyjskiej weterana dżihadu w Afganistanie — i finansowani za pośrednictwem Zatoki Perskiej: pieniędzy bin Ladena i salafickich organizacji charytatywnych, takich jak Benevolence International Foundation , która finansowała dżihad w Bośni i Czeczenii i którą administracja Busha zamknęła jako finansującą terroryzm dopiero po 11 września. To właśnie inwazja Chattaba i Szamila Basajewa na Dagestan w sierpniu 1999 r. zapoczątkowała drugą wojnę czeczeńską.
W tym przypadku dokumentacja wymaga precyzji, ponieważ Czeczenia jest bardziej niejasna niż Afganistan czy Syria. Bezpośrednie finansowanie czeczeńskiego dżihadu pochodziło w przeważającej mierze z pieniędzy Zatoki Perskiej i Al-Kaidy, a nie amerykańskich; zarzuty o bezpośrednie płatności CIA na rzecz bojowników nie są jednoznacznie udokumentowane. Udokumentowano natomiast amerykańskie polityczne rusztowanie wokół sprawy i przemyślaną nieingerencję Waszyngtonu w dżihad wymierzony w jego dawnego rywala z czasów zimnej wojny. Amerykański Komitet na rzecz Pokoju w Czeczenii – założony w 1999 roku, mający siedzibę w częściowo finansowanym przez rząd Freedom House, pod przewodnictwem byłego doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego Zbigniewa Brzezińskiego i obsadzonych neokonserwatystami, w tym Richardem Perle, Elliottem Abramsem, Frankiem Gaffneyem, Williamem Kristolem, Robertem Kaganem i Jamesem Woolseyem – bronił czeczeńskiego separatyzmu, według relacji jego krytyków, jako dźwigni osłabienia Rosji i otwarcia bogatego w surowce Kaukazu. Waszyngton nie musiał wypisywać czeków bojownikom. Zbudowali już siatkę w Afganistanie i pozwolili, by została ona wykorzystana przeciwko Rosji, podczas gdy ich własny establishment w polityce zagranicznej zapewniał legitymizację tej sprawy.
Gorzka ironia nadeszła 11 września 2001 roku. Ten sam transnarodowy aparat dżihadu, który Waszyngton stworzył przeciwko Sowietom i tolerował przeciwko Rosji – te same organizacje charytatywne, ci sami afgańsko-arabscy weterani, ci sami finansiści z Zatoki Perskiej – zwrócił się przeciwko samym Stanom Zjednoczonym. Lekcją, jaką Waszyngton mógł wyciągnąć, było zdemontowanie tego instrumentu.
Zamiast tego, w ciągu sześciu lat, w wyniku reorientacji, ponownie chwycił za broń i skierował ją na Iran. Wojnę z sunnickim terroryzmem wypowiedział ten sam establishment, który przez dwie dekady szukał zastosowań dla sunnickiego dżihadu – co jest najgłębszym powodem, dla którego sprzeczność ta była wrodzona od samego początku.
Syria: sprzeczności na skalę przemysłową
Podczas gdy ustalenia Busha bezpośrednio dotyczyły Iranu, kolejna administracja zastosowała tę samą logikę wobec najważniejszego arabskiego sojusznika Iranu — i sprzeczność osiągnęła poziom kompletnego absurdu.
Od około 2012 roku prezydent Obama zatwierdził operację Timber Sycamore , opisaną przez „The New York Times” jako jeden z najkosztowniejszych programów CIA w zakresie uzbrojenia i szkolenia od czasu działań w Afganistanie: ponad miliard dolarów, współfinansowanych przez Arabię Saudyjską, przeznaczono na zaopatrzenie rebeliantów walczących z Baszarem al-Assadem, kluczowym partnerem Iranu i korytarzem dla Hezbollahu. Śledztwa przeprowadzone przez „The Times” , „ Washington Post” i Conflict Armament Research udokumentowały, co nastąpiło później: broń trafiała do Al-Nusry, syryjskiej odnogi Al-Kaidy, i Państwa Islamskiego, poprzez czarny rynek, dezercje i sojusze na polu walki. Kontrola była minimalna; nie było wiarygodnego sposobu na śledzenie, gdzie trafiała broń lub szkoleniowcy.
Połączmy te dwie polityki. W Iraku Stany Zjednoczone bombardowały Państwo Islamskie, nazywając je najpoważniejszym zagrożeniem terrorystycznym epoki. W Syrii zaopatrywały rebelię w broń, w której to samo Państwo Islamskie i sojusznicy Al-Kaidy byli najskuteczniejszymi bojownikami – ponieważ to oni wykrwawiali Asada, Hezbollah i Irańczyków. Wojna z terroryzmem i wojna z Iranem toczyły się na tym samym teatrze działań, w tym samym czasie, przeciwko i dla tych samych dżihadystów.
A własne służby wywiadowcze Waszyngtonu wprost deklarowały antyirański cel. Notatka Agencji Wywiadu Obronnego z sierpnia 2012 roku, odtajniona w pozwie Judicial Watch, odnotowała, że „Zachód, kraje Zatoki Perskiej i Turcja wspierają opozycję”, podczas gdy Rosja, Chiny i Iran poparły Asada – i oceniły, że we wschodniej Syrii może powstać „księstwo salafickie”, co było „dokładnie tym, czego pragną mocarstwa wspierające opozycję, aby odizolować reżim syryjski”. Notatka wskazała powód: Assad jako „strategiczne źródło ekspansji szyickiej (Irak i Iran)”. Dżihadystyczne państewko – cel, któremu miała zapobiec wojna z terroryzmem – zostało uznane za pożądane, ponieważ zaszkodziłoby Iranowi. Maska nie mogła się już bardziej zsunąć.
Urzędnicy później to przyznali. Wiceprezydent Biden powiedział publiczności na Harvardzie w 2014 roku, że sojusznicy Ameryki przeznaczyli setki milionów dolarów i ogromne ilości broni dla każdego, kto walczyłby z Assadem, a odbiorcami okazali się Al-Nusra, Al-Kaida i zagraniczni dżihadyści. W e-mailu Hillary Clinton z 2014 roku, opublikowanym przez WikiLeaks, stwierdzono, że rządy Arabii Saudyjskiej i Kataru udzielały tajnego wsparcia finansowego i logistycznego Państwu Islamskiemu i innym radykalnym grupom sunnickim. Nie były to przypadkowe przypadki chaotycznej wojny. To była strategia, która działała zgodnie z planem.
Gdy dochodziło do starcia dwóch wojen, Iran zawsze przegrywał
Sprzeczność ostatecznie została rozwiązana, raz po raz, w tym samym kierunku. Gdziekolwiek przemoc sunnickiego ruchu dżihadystycznego służyła projektowi antyirańskiemu, wojna z terroryzmem ustępowała. Państwo Islamskie mogło rozprzestrzenić się na tereny, gdzie izolowało Asada i Iran, a kampania przeciwko niemu nabrała realnej pilności dopiero wtedy, gdy zaczęło mordować Jazydów, ścinać głowy Amerykanom i grozić Bagdadowi. Selektywność była przesłaniem.
Ostateczny dowód nadszedł w grudniu 2024 roku. Błyskawiczna ofensywa pod dowództwem Hayat Tahrir asz-Szam obaliła Asada i przerwała irański most lądowy do Hezbollahu – kręgosłup osi szyickiej, którą przekierowanie miało złamać. Narzędziem tego zwycięstwa była, raz jeszcze, sunnicka organizacja dżihadystyczna wywodząca się bezpośrednio z Al-Kaidy: HTS wyrosło z Al-Nusry, a jej przywódca, Ahmed asz-Szaraa, to były Abu Mohammad al-Dżolani, niegdyś wysłany, by zbudować syryjską franczyzę Al-Kaidy i od dawna dźwigający 10 milionów dolarów amerykańskiej nagrody za zabicie go. Odpowiedzią Waszyngtonu na triumf ruchu, który przez dwie dekady ślubował zniszczyć, było jego poparcie. W lipcu 2025 roku cofnięto HTS status organizacji terrorystycznej; W listopadzie 2025 roku Ministerstwo Finansów i Rada Bezpieczeństwa ONZ usunęły Al-Szaraa z list sankcji terrorystycznych, a nagroda za jego głowę zniknęła na kilka dni przed jego przyjęciem w Waszyngtonie. Były dowódca Al-Kaidy został partnerem w rządzie – ponieważ jego wojna w końcu potoczyła się we właściwym kierunku.
Historia Dżundallah rozgrywała się na skalę całego kraju. Zadeklarowany wróg stał się sojusznikiem w chwili, gdy tylko zaatakował Iran.
Publiczna wojna z terroryzmem nie była całkowicie fikcją — Stany Zjednoczone rzeczywiście ścigały Al-Kaidę, zabiły bin Ladena i walczyły z Państwem Islamskim tam, gdzie zagrażało ono amerykańskim interesom. Zarzut nie dotyczy sfingowania wojny, lecz jej wybiórczości i podporządkowania: konsekwentnie pomijano ją, gdy sunnicka przemoc dżihadystów wskazywała na Iran. Były to odrębne tajne programy prowadzone pod rządami różnych prezydentów — orzeczenie Busha przeciwko Iranowi w latach 2007–2008, Timber Sycamore Obamy przeciwko Assadowi z 2012 roku — połączone strategiczną ciągłością, a nie jednym podpisem. Znaczna część pieniędzy przepływała pośrednio, za pośrednictwem Arabii Saudyjskiej i innych pośredników, co zarówno pozwalało na zaprzeczenie, jak i wyjaśniało, dlaczego dosadne sformułowanie „ terroryści finansowani przez USA ” jest jednocześnie niedoceniane i przesadzone: Waszyngton częściej wspierał, koordynował i uzbrajał niż dokonywał bezpośrednich kontroli. Administracja Busha zaprzeczyła elementom relacji Hersha. Przeciwnicy Ameryki zaś rozbudowują tę historię dla własnych celów — dla zachowania ostrożności, a nie dla zignorowania, ponieważ ważkie dowody pochodzą od Amerykanów: podpisane ustalenia, odtajniona notatka Pentagonu, zapisane słowa wiceprezydenta, zarządzenia rządu o usunięciu z listy.
Sprzeczność stanowi sedno sprawy i nie zaczęła się ona od 11 września – istniała na długo przed wojną, którą później podważyła. Przez ćwierć wieku przed zmianą kierunku, ten sam instrument został już wykuty przeciwko Sowietom i zwrócony przeciwko postsowieckiej Rosji i Serbom; establishment, który wypowiedział wojnę sunnickiemu terroryzmowi w 2001 roku, był tym samym, który przez dwie dekady szukał zastosowań dla sunnickiego dżihadu.
Następnie supermocarstwo spędziło kolejne dwie dekady i wydało biliony dolarów na ogłaszanie wojny z sunnickim ekstremizmem islamskim, będąc jednocześnie, gdziekolwiek ekstremizm ten wskazywał na Iran, jego nieodzownym sponsorem. Nie była to przypadkowa hipokryzja, ale hierarchia obsesji, w której fiksacja na Iranie – a wcześniej na Rosji – po cichu górowała nad wojną, którą reklamowała. Dżihadyści rozumieli ten układ lepiej niż amerykańska opinia publiczna: nieustannie atakowali przeciwników Ameryki, a Waszyngton odwracał wzrok – lub płacił rachunek. To jest prawdziwa prehistoria wojny z 2026 roku. Celem zawsze był Teheran. Wojna z terroryzmem była historią opowiadaną na początku; toczyła się wojna z Iranem, a ten był gotów wykorzystać do tego terrorystów.
Źródła: Seymour Hersh, „The Redirection” (The New Yorker, marzec 2007) i „Preparing the Battlefield” (The New Yorker, lipiec 2008), z potwierdzeniem ze strony NBC News, Al Jazeera i Democracy Now! (400 milionów dolarów w ramach prezydenckich ustaleń, cel zmiany reżimu, wsparcie dla grup beludżystańskich i ahwazijskich oraz strategia finansowania radykalnych grup sunnickich wraz z Arabią Saudyjską przeciwko szyickiemu Iranowi); ABC News i NBC News cytujące byłego oficera CIA Roberta Baera i analityka CFR Valiego Nasra (wsparcie USA dla Dżundallah i podejrzewane powiązania z Al-Kaidą); Departament Stanu USA (oznaczenie Dżundallah jako FTO w 2010 r.); The New York Times, The Washington Post i Conflict Armament Research (operacja Timber Sycamore i przekierowanie broni do Al-Nusry i ISIS); Notatka Agencji Wywiadu Obronnego z sierpnia 2012 r. uzyskana przez Judicial Watch (ocena „księstwa salafickiego” i sformułowanie „strategicznej głębi ekspansji szyickiej”); uwagi wiceprezydenta Bidena z Harvardu z października 2014 r.; e-mail Clinton z 2014 r. ujawniony przez WikiLeaks (wsparcie Arabii Saudyjskiej i Kataru dla ISIL i innych radykalnych grup sunnickich); oraz raporty Al Jazeery, France 24, Reutersa i Rady Bezpieczeństwa ONZ (odwołanie w lipcu 2025 r. oznaczenia HTS jako organizacji terrorystycznej i usunięcie w listopadzie 2025 r. Al-Sharaa z list sankcji terrorystycznych USA i ONZ). Wiedza z pierwszej ręki o ustaleniach Busha jest poświadczona przez byłych funkcjonariuszy wywiadu. W odniesieniu do wzorca sprzed 11 września: Fundacja Jamestown i Wikipedia (Ibn al-Khattab, arabscy bojownicy zagraniczni i inwazja na Dagestan w 1999 r., która wywołała drugą wojnę czeczeńską); Rada Stosunków Zagranicznych i Departament Stanu USA (Islamska Brygada Międzynarodowa jako główny kanał finansowania czeczeńskiego dżihadu przez państwa Zatoki Perskiej i Al-Kaidę oraz Fundacja Benevolence International, która finansowała dżihad w Bośni i Czeczenii przed jej oznaczeniem po 11 września); oraz Russia Matters, SourceWatch i RightWeb/Militarist Monitor (Amerykański Komitet na rzecz Pokoju w Czeczenii, jego siedziba w Freedom House i neokonserwatywne członkostwo pod przewodnictwem Brzezińskiego). Odrębne tajne programy prowadzone w różnych administracjach są tu połączone strategiczną ciągłością, a nie pojedynczym upoważnieniem.
Nima i ja rozmawialiśmy o zaostrzającej się retoryce Iranu wobec Stanów Zjednoczonych:
Wyjaśniłem Mario, że Iran odpowie na państwa Zatoki Perskiej, które biorą udział w wojnie gospodarczej USA z Iranem:
Zorganizowano błyskawiczną nową kampanię medialną mającą na celu nakłonienie społeczeństwa do akceptacji mobilizacji populacji kobiet na Ukrainie.
Były minister obrony Reznikow przełamał lody, omawiając nowe, „bardziej rygorystyczne” procedury mobilizacyjne, obiecane przez rząd Zełenskiego, które zakładają zaostrzenie różnych zasad, a także potencjalną zmianę wieku poborowego.
Jednak w 0:30 sekundzie stwierdza, że aby Ukraina odniosła sukces, musi zwrócić się ku innym państwom, które skutecznie rozwiązały problemy kadrowe, i stawia Izrael jako wzór do naśladowania:
Could not load video.
Uważa, że Izrael i Ukraina mają ze sobą wiele wspólnego. Niepodległa Ukraina istnieje zaledwie kilka dekad krócej niż Izrael. Izrael swobodnie wykorzystuje kobiety w swoich siłach zbrojnych i zgodnie z tą logiką Ukraina również powinna:
„Rada Najwyższa musi uchwalić i zmienić ustawodawstwo wojskowe, [że] powszechny obowiązek obrony kraju spoczywa na wszystkich obywatelach Ukrainy” – stwierdza chłodno.
Kobiety nie muszą pełnić „rol na pierwszej linii frontu”, ale mogą operować dronami i pracować na tyłach – mówi. Oczywiście, jeśli zignoruje się fakt, że AFU regularnie wysyła te „tylne” oddziały piechoty na pola śmierci jako oddziały mięsne do rutynowych, inscenizowanych ataków psychologicznych PR, niezbędnych do podtrzymywania aury ukraińskiej „inicjatywy” wśród zachodniej publiczności.
Następnie sprzedawca płatków śniadaniowych mówi Ukrainie, żeby zmobilizowała swoje kobiety, ponieważ kobiety „nie walczą gorzej niż mężczyźni” :
Could not load video.
Cóż, może mieć rację. Na dzisiejszym polu bitwy „walka” po stronie ukraińskiej zasadniczo oznacza walkę o to, kto zdoła przetrwać bez jedzenia i wody w wilgotnej dziurze w ziemi przez najdłuższy czas, zanim dron przyleci po jego duszę. Czyż NASA nie udowodniła dawno temu, że kobiety są lepsze w lotach kosmicznych właśnie z tego powodu, że ich ciała wymagają mniej pielęgnacji i odżywiania?
Następnie nastąpiła skoordynowana akcja mediów zachodnich, czego przykładem jest najnowszy artykuł Telegraph:
Powyższy tekst trzeba przeczytać, żeby uwierzyć. Autorka chwali się swoim poprzednim opus magnum jako wstępem do bohaterstwa ukraińskich kobiet:
Jedną z bardziej intrygujących (i pocieszających) konsekwencji czteroletniej walki Ukrainy z despotyzmem Władimira Putina była zmiana w postrzeganiu tego, do czego zdolne są kobiety.
Jej argument jest taki, że kobiety powinny być wysyłane na front na Ukrainie nie dlatego, że ukraińska siła robocza jest uszczuplona, a mężczyzn w wieku bojowym coraz trudniej znaleźć, ale po prostu dlatego, że Ukrainki „udowodniły”, że są bohaterskie i nie do odrzucenia. To mroczna manipulacja, mająca na celu sprzedanie ukraińskich kobiet na pola śmierci poprzez przepakowanie kryzysu w gloryfikację – prawdziwie ohydny i nikczemny przykład gaslightingu.
Nie jest to jednak oficjalnie zarejestrowany projekt ustawy, lecz petycja utworzona przez obywatela, która zbiera głosy.
Do dyskusji przyłączył się oficjalny dziennik Departamentu Obrony USA „Stars and Stripes” , który napisał, podkreślając zorganizowany charakter najnowszej kampanii medialnej:
Siła dziewczyn! Tylko śmiertelnie piękne ukraińskie szefowe mogą powstrzymać złego Króla Orków Putina z Mordoru!
Gdyby tylko rzeczywistość była tak wygodna jak zwariowany scenariusz serialu Władca Pierścieni.
Z artykułu S&S:
Według danych Ministerstwa Obrony na początku 2026 roku w ukraińskich siłach zbrojnych służyło ponad 75 000 kobiet, z czego około 5500 pełniło służbę bojową. Stanowią one mniej niż 10% czynnego personelu wojskowego, ale ich liczba wzrosła o około 40% w porównaniu z okresem sprzed wojny.
W przeciwieństwie do mężczyzn, którzy podlegają obowiązkowi poboru, zaciągają się do wojska z własnego wyboru.
Wojna dronów sprawiła, że różnice płciowe stały się mniej istotne, twierdzą badacze, dzięki czemu kobiety mogą być teraz bardziej przydatne niż kiedykolwiek wcześniej (jako mięso bojowe dronów):
Rosnąca popularność dronów w wojnie sprawia, że płeć traci na znaczeniu na polu bitwy, powiedział Prymak. Technologia ta faworyzuje umiejętności techniczne nad siłą fizyczną, zmniejszając znaczenie różnic, które tradycyjnie oddzielały mężczyzn i kobiety.
„Siła fizyczna nie odgrywa już tak istotnej roli” – powiedział Prymak. „Poza tym, motywacja jest o wiele ważniejsza”.
Cóż za motywujący chwyt agitacyjny.
Same Ukrainki nie wydają się być aż tak entuzjastycznie nastawione do udziału w maszynce do mięsa, jak się je przedstawia:
Could not load video.
Dziennikarz: Czy granice Ukrainy powinny zostać otwarte, aby mężczyźni mogli swobodnie wyjeżdżać?
Ukrainka: Nie, bo jeśli mężczyźni odejdą, to zmobilizują kobiety.
Czas na rimshot. [?? Rimshot to technika gry na perkusji polegająca na jednoczesnym uderzeniu pałką w naciąg oraz w obręcz werbla. md]
Jak wspomniano wcześniej, wysoki rangą urzędnik Rady Roman Kostenko oświadczył, że wkrótce zaczną obowiązywać istotne zmiany w mobilizacji na Ukrainie, ponieważ „bodźce finansowe nie są już czynnikiem decydującym o wymaganej liczbie rekrutów”:
Kostenko podkreślił, że wkrótce zostaną wprowadzone radykalne zmiany,a już teraz mówi się o podniesieniu wieku poborowego.Nie chciał sprecyzować, czy chodzi o obniżenie, czy podwyższenie progu wiekowego, zaznaczając, że Ministerstwo Obrony lub Sztab Generalny powinny oficjalnie poinformować o tym później.
Ukraina stoi w obliczu coraz bardziej dramatycznej sytuacji. Najnowszy kryzys związany jest z niedoborem funduszy na Ukrainie, o czym sam Zełenski pisał w serii oświadczeń.
Zwróćcie uwagę na zaznaczony poniżej fragment, w którym Zełenski precyzuje, że deficyt wynoszący blisko 30 mld dolarów został spowodowany przeznaczeniem przez Ukrainę całego rocznego budżetu na kampanie PR w pierwszej połowie roku, ze szczególnym uwzględnieniem przeznaczenia tej kwoty między innymi na „produkcję dronów”:
Niektórzy analitycy słusznie zauważyli coś, o czym mówię już od ponad roku. Odkąd rozmaite kampanie operacji psychologicznych na Ukrainie zaczęły nabierać coraz większego rozmachu – od inwazji na Kursk, przez próby oblężenia Krymu, po inne – wyjaśniliśmy, jak wszystkie te motywy propagandowe mają swoją cenę . W ostatnim darmowym artykule wspomniałem, co oznaczają ataki Ukrainy na sieć Wildberries w kontekście rzeczywistości gry o sumie zerowej, która dominuje nad wszystkimi sprawami wojskowymi.
Dla niewyszkolonego zachodniego konsumenta, który korzysta z dobrodziejstw MSM, Ukraina może dysponować nieograniczonym potencjałem ataków zarówno na bezużyteczne, niemilitarne, czysto ideologiczne cele, jak i na istotne cele militarne Rosji.
Ale rzeczywistość tak nie działa. Wszystko opiera się na kosztach ograniczonych zasobów. Kiedy Ukraina decyduje się na przeprowadzenie bezprecedensowej kampanii wojskowej, środki na nią muszą skądś pochodzić ze względu na wymogi gry o sumie zerowej.
Amerikanets wyjaśnia to doskonale:
Ma to sens, ponieważ Ukraina wysyłała przeciwko Rosji bezprecedensowo nieproporcjonalną liczbę dronów, niemal 1000 strzela w wiele nocy. A większość ignoranckich obserwatorów pro-UA bezmyślnie się z tego cieszy i kibicuje, jakby ogromne środki na takie ataki po prostu materializowały się z powietrza, lekkomyślnie wierząc, że ostatecznie nigdy nie trzeba będzie za to zapłacić. Cóż, teraz rachunek nadszedł – a Zełenski błaga o kolejne góry pieniędzy, na które zubożałych europejskich wasali już nie stać.
W rzeczywistości teraz staje się oczywiste, że Zełenski po prostu postawił wszystko na tegoroczną kampanię PR, aby „rzucić Putina na kolana” za pomocą strajków w rafineriach i magazynach – co jest równoznaczne z zajęciem pozycji krótkich z dźwignią 40x i zniszczeniem całego portfela, gdy ryzyko się nie powiedzie.
Ale nie martwcie się, bohaterskie ukraińskie drony uratują sytuację, atakując rosyjskie hordy swoimi latającymi różowymi dildosami. [to atrapa penisa md]
Porażka przez trolling.
Pozostaje pytanie, czy najnowsza inicjatywa Ukrainy wywoła oczekiwane fale strachu u Putina, który podobno nienawidzi przejawów kobiecej emancypacji.
Dla „Układu”, Służb prowadzących „działalność handlową” pod przykrywką legalności np. dzięki TSUE, dla zdemoralizowanej i skorumpowanej władzy grożna jest tylko jedna hipoteza, jedna prawda choćby nieustannie powtarzana, jedna wiedza. Wszystko inne pracuje na korzyść kreatorów dezinformacji, mass mediów i nie stanowi jakiegokolwiek dla nich zagrożenia. (Y)
Pisałem w moich książkach, że „Sprawa smoleńska” będzie bramą do suwerenności Ojczyzny. Co znaczy, że tylko prawdziwe i uczciwe badanie zbrodni na Elicie 96/2010, tworzyć będzie i utrwalać wolność obywatelską w Polsce. Takie podejście rzutuje na każdą dziedzinę potrzebną dla rozwoju. Można to było czynić mając takie narzędzia jak komisje rządowe i podkomisje parlamentarne. Tej szansy nie wykorzystano. Dlaczego? Gdyż nie powiedziano prawdy, a ta jest już nie tylko zamieciona pod magiczny dywan Alladyna, ale zabetonowana jak reaktor z Czarnobyla. Ich Raportami nikt dziś się nie przejmuje, nie uważa, że mają jakieś głębsze znaczenie dla Państwa, a jeśli ktoś oficjalnie „temat” ruszy, to i tak zagraniczne ośrodki wpływów będą poważać jedynie Raport MAK, czyli raport rosyjski. Oznacza to, że i tamte i „nasze” służby infiltrują Polskę trzymając przysłowiową rękę na pulsie, nie pozwalają na ujawnienie sprawców i dowodów zbrodni smoleńskiej. Ś. p. Sławomir Skrzypek jako szef Banku Narodowego miał program polityczny neutralizacji komunistycznych służb, lecz swoją walkę ze szpiegami przegrał 10.04.2010r.
Marszałek Józef Piłsudski pisał: Widziałem uśmiechy reprezentantów obcych państw, gdy śmiało w oczy mi patrząc, mogli powiedzieć, że moje zamiary mogąbyć zniszczone zupełnie nie przez kogo innego, jak przez polskich agentów. Widziałem to, proszę państwa, i nieraz uciekałem ze swymi zamiarami do odległego pokoju, aby sekretów państwa nie wydać na rozszarpanie obcym. Uciekałem nieraz od moich najbliższych pomocników, dlatego, aby moje prawdy i moje zamiary nie były wydane na łup kogokolwiek. Nigdy nie byłem pewien, że gdy piszę rozkaz, nie będzie on czytany prędzej w biurach wszystkich obcych państw, niż przez moich podwładnych. Nie byłem nigdy pewny, czy taki lub inny mój zamiar polityczny nie będzie natychmiast kontrolowany przez agentury państw obcych z taką siłąi pewnością, że musiałbym się go wyrzec.
Napisałem w pierwszej książce „Kłamstwu na odlew. Katastrofa której nie było” w analizie porównawczej kluczowych burt wraku – fikcyjna katastrofa jako Zdarzenie nad i na polance smoleńskiej, głównie dzięki mediom urzeczywistniła się i zaczęła żyć własnym życiem. Urzędowi redaktorzy telewizyjni biorący udział w kłamstwie smoleńskim wypełniając odgórne instrukcje stali się nośnikami fałszu i zdrady narodowej pełniąc równocześnie rolę swoistej tarczy ochronnej dla osób zamieszanych w tę Zbrodnię. /…/ Różnica tkwi nie w miejscu podłożenia ładunków, ale w fakcie, że Tupolew 154M nr. 101 z Delegacją nie spadł na polankę smoleńską, ale rozłożone, pocięte fragmenty jakichś TU imitowały tę katastrofę. /…/ Udowodniono bowiem w blogerskim śledztwie podrzucenie ciał. Potwierdza także ten fakt brak kadłuba i kokpitu. Wszelkie wywody, prezentacje i raporty mające udowodnić „ścieżkę Anodiny” są chybione, stworzone wirtualnie. Przykładem obnażającym i dementującym kłamstwo smoleńskie jest m.in. fakt, że ścianka przysalonkowa z prawego boku samolotu nr. 71 (zaznaczenie na mapie sat z 12.04.2010r.)– z mapy satelitarnej z raportu MAK, z 12 kwietnia 2010r., która tendencyjnie została wskazana jako burta z samolotu prezydenckiego, co nie jest prawdą. Ścianka ta, jest jedynie bliźniaczym dublerem burty (także prawej, przysalonkowej) opisana przez Rosjan numerem 00003. I takowa spoczywa na bocznej stojance Siewiernego do dziś.Natomiast nr 71, przepadła jak kamień i nie wiadomo gdzie się podziewa.
Teraz inwentaryzacja obu burt. Przedstawiałem wiele razy, przedstawiam jeszcze raz:
mamy lewy bok samolotu z napisem nad oknami – Republic of Poland i do niego będziemy chcieli dobrać właściwy fragment. Istotne jest by choć cząstkowo fragment posiadał wymieniony napis i zamkninięty klapą luk bagażowy, a także szerszy i węższy pas malowany na czerwono.
Wyłoniliśmy burtę z fragmentem interesującego nas napisu i drugą, na dolnym zdjęciu u której nie widać napisu ale spód rury kadłuba i bok z 7 oknami wiszącymi na skutek złamania. Ten fragment znaleziono na północnym brzegu polany pomiędzy pasem do lądowania, a murem fabryki lotniczej SmaZ. Jak widzimy nie są do siebie podobne.
Teraz szukamy dlaczego wybrany został fragment z zaznaczonymi czarnymi punktami. One pomogą nam go zidentyfikować i obsadzić we właściwe miejsce konstrukcji statku.
Mamy (powyżej) bardzo dobry zestaw utworzony na platformie X przez Podkomisję Smoleńską (sierpień 2024). Widzimy lewy bok kadłuba i fragment przy wejściu do salonki. (pokazujemy, że Podkomisja też potrafi…)
Teraz wykorzystam kolejny wpis ze strony Podkomisji (ciekawe kto redaguje wpisy? Kto jest jej, tj. podkomisji reprezentantem na X – fragment burty został „przyłożony” prawidłowo, do właściwego miejsca konstrukcyjnego. Opis zostawiamy w spokoju, gdyż wiemy, że była inscenizacja.
Ale to nie koniec. Co z pierwszym fragmentem i napisem?
Przecież i ta pasuje w to samo miejsce. Zasłania pierwszą. To nieprawdopodobne.
A nam mówili…. A tu patrz ponizej… Żółty kształt fałszywy, ma za dużo okien..
I jeszcze naginają… popatrz:
Ze strony Podkomisji, cytuję podpisy pod zdjęciami:
Na miejscu zdarzenia – prawa burta była wywinięta na zewnątrz kadłuba (foto lewe),
Na miejscu składowania wraku, prawa burta postawiona „do pionu”(foto prawe).
Jednym słowem przełamanie podłużne pod oknami (zdjęcie lewe) zniknęło i burta się wyprostowała nie pozostawiając żadnego śladu, choćby rysy, po przełamaniu. To ci historia. Czy widzimy jeden i ten sam fragment? Czy ktoś widział burtę 00003 z napisem ublic of po na miejscu katastrofy???
W najnowszym sondażu nazywanym przez niektórych sondażem badającym aktualny stan ogłupienia Polaków, do przyszłego Sejmu III RP „wchodzą” cztery partie.
Języczkiem uwagi są niezdecydowani ze strefy propagandowego zgniotu. Jeżeli posłuchają apeli o bojkot wyborów, to w zależności od wariantu:
Absencji – do Sejmu mają szansę dostać się jeszcze pozostałe lewicowe ugrupowania.
Oddania nieważnego głosu – Wynik wyborów będzie zbliżony do wyników sondażu.
Gdyby niezdecydowani, w akcie buntu, zagłosowali na obydwie Konfederacje, po raz pierwszy w historii III RP prawica uzyskałaby większość.
W wariancie uwzględniającym tylko „zdecydowanych” wygląda to tak:
Jak widać, “Rozwój plus” – Polska minus, również nie dostałby się do Sejmu.
Ewangelista Pat Robertson został poddany krytyce za swoją wypowiedź w programie 700 Club. Wyraził on opinię, iż trzęsienie ziemi na Haiti było konsekwencją paktu, jaki 200 lat temu zawarli z szatanem przywódcy tego państwa.
„Byli uciskani przez Francuzów. Zgromadzili się i zawarli pakt z diabłem. Powiedzieli: „będziemy ci służyć, jeśli uwolnisz nas od Francuzów„.
A diabeł odparł: „ok, umowa stoi.” I Haitańczycy wygnali Francuzów. Wzniecili rewoltę i uzyskali wolność. Jednak od tamtej pory spada na nich przekleństwo za przekleństwem” – powiedział założyciel Christian Broadcasting Network (CBN).
Robertson podkreślił też, że dzieląca wyspę Hispaniola z Haiti Republika Dominikany „prosperuje, jest pełna kurortów i ma się dobrze”, tymczasem Haiti „cierpi potworne ubóstwo”. „Musimy się modlić, by Haitańczycy masowo nawracali się do Boga. Sądzę, że z tej tragedii może wyniknąć coś dobrego. Obecnie jednak pomagamy cierpiącym ludziom, a ich cierpienie jest wprost niewyobrażalne” – stwierdził Pat Robertson.
Komentarze założyciela CBN szybko rozprzestrzeniły się w Internecie i jak donosi BBC World Service, stały się tematem nr 4 w serwisie Twitter Wednesday. Wypowiedź Robertsona potępili prominentni przywódcy chrześcijańscy: Robert Jeffress z Pierwszego Kościoła Baptystów w Dallas oraz Franklin Graham (syn znanego ewangelisty Billy’ego Grahama). „Musiał się przejęzyczyć. Musimy zacząć teraz pomagać ludziom. Bóg kocha naród Haitańczyków i nie odwrócił się od Haiti” – miał według stacji ABC News powiedzieć Graham.
Chris Roslan, rzecznik CBN, w specjalnie opublikowanym na oficjalnej stronie internetowej oświadczeniu, powiedział, że komentarze Robertsona są oparte na historii buntu niewolników, na którego czele w 1791 roku stanął Boukman Dutty. Jak głosi historia tak zwanej „Umowy Boukmana”, Dutty poprowadził niewolników w rytuale Voodoo, podczas którego złożono w ofierze świnię i wypito jej krew, aby zawrzeć pakt z diabłem. Buntownicy zobowiązali się do służenia duchom wyspy przez 200 lat w zamian za wolność od Francuzów. Po 13 latach konfliktu uzyskali niepodległość. Historia ta połączona z tragicznym stanem kraju spowodowała, że wielu badaczy oraz postaci religijnych na przestrzeni wieków zaczęło uważać go za przeklęty.
Dr Robertson nigdy nie powiedział, że trzęsienie było wyrazem Bożego gniewu. Jeśli obejrzymy całość jego wypowiedzi, ujrzymy wyraźne współczucie dr Robertsona dla Haitańczyków. Zaapelował on o modlitwę za nich” – powiedział Roslan. Rzecznik CBN dodał też, że organizacja Operation Blessing International, humanitarne ramię CBN, stale działa na Haiti i rozpoczęła dużą akcję mającą na celu udzielenie pomocy ofiarom trzęsienia ziemi. Ponadto służba ta wysłała na wyspę warte miliony dolarów środki medyczne oraz ekipę specjalizującą się w pomaganiu ofiarom kataklizmów.
Joseph L. Williams z misyjnej organizacji CEO of New Directions International pracującej na Haiti od lat 80., powiedział, że już długo trwają spory dotyczące prawdziwości historii o pakcie z szatanem. Jego zdaniem nie można jednak zaprzeczyć, iż odkąd Haiti zostało republiką (w 1804 r.) kraj ten jest powiązany z Voodoo.
Według doniesień mediów, w 2003 r. były prezydent Haiti Jean-Bertrand Aristide, ogłosił Voodoo religią narodową, określając tę praktykę „zasadniczą częścią tożsamości narodowej ludności tego kraju”.
„A więc bez względu na to czy kraj ten został poświęcony szatanowi czy też nie, Voodoo stało się jego religią narodową i ludzie byli w nią zaangażowani przez dwa wieki” – stwierdził Williams. Williams dodał jednak, że w 2004 r. haitańscy przywódcy chrześcijańscy przeprowadzili kampanię mającą na celu „złamanie przekleństwa Voodoo” nad ich krajem. Pomagał on wówczas pastorowi Jeanowi Chavannesowi Jeune’owi, który starał się o prezydenturę w 2005 r., w zorganizowaniu pierwszego w historii narodowego śniadania modlitewnego [a cóż to za dziwoląg? md] w pałacu narodowym oraz narodowej modlitwy w stolicy – Port-au-Prince, by „ogłosić, że Haiti będzie krajem chrześcijańskim”.
„Wierzę, że przekleństwo zostało złamane i sądzę, że podobnie myślą haitańscy przywódcy chrześcijańscy. Nie mam co do tego wątpliwości” – powiedział Joseph L. Williams.
Chociaż Voodoo nadal jest na Haiti szeroko rozpowszechnione, Williams i Jeune uważają, że problemy tego kraju mają naturę polityczną. W obronie Pata Robertsona wystąpił pastor Gary Cass, szef Chrześcijańskiej Komisji Przeciwko Zniesławieniu, mówiąc, że jego słowa bez wątpienia mieściły się „w granicach historycznej teologii chrześcijańskiej”.
„Być może to jest rzeczywisty problem. Człowiek uraża się przez to, że nie jest Bogiem. Odrzuca Bożą opatrzność. W Biblii można przeczytać o tym, jak Bóg używa katastrof naturalnych, by wypełnić swoje zamierzenia. Znajdziemy tam trzęsienia ziemi, powodzie, klęski głodu, szarańczy itp. Wszystkie tam są, choć ludzie ich nienawidzą. Zamiast pokornie uznać, że Boże drogi nie są naszymi drogami, człowiek pomstuje i oskarża Boga. Ostatnią rzeczą, jaką robi, jest wołanie o Jego miłosierdzie w Jezusie Chrystusie” – powiedział Gary Cass. Wskazując na działanie Robertsona przez organizację Operation Blessing, Cass dodał też, że ludzie „powinni robić to, co robi Pat i błogosławić ubogich Haitańczyków”.
Pat Robertson jest znany z kontrowersyjnych wypowiedzi. Poprzednio był powszechnie krytykowany za wzywanie do zamachu na prezydenta Wenezueli, Hugo Chaveza oraz za swoje słowa, iż były premier Izraela, Ariel Szaron, dostał w 2006 roku wylewu krwi do mózgu z powodu swojej roli w „dzieleniu Bożej ziemi”. Założyciel CBN ostatecznie przeprosił za obie wypowiedzi. Pat Robertson powiedział ponadto, że huragan Katrina i atak na World Trade Center z 11 września 2001 roku były rezultatem Bożego sądu nad Ameryką za jej niemoralność.
Tłumaczenie i opracowanie: Chrześcijanin24.pl
===============================================
X:
Księża, egzorcyści próbowali przeprowadzać pojedyncze egzorcyzmy. Uderzały w nich straszne ciosy.
Bo kolejność musi być inna: Najpierw zdecydowana większość ludności Haiti musi chcieć porzucić voodoo, poddanie się szatanowi. Dopiero potem można będzie poprosić arcybiskupa, biskupów, by odprawili uroczyste egzorcyzmy.
Ale czy ten pierwszy krok jest możliwy do wykonania siłami ludzkimi?
[Tragedia Haiti; voodoo, „Southern Decadence”] Oczy i uszy mocno zamknięte
[Przypominam analizę sprzed 14 lat. Ciągle aktualna M. Dakowski
Najwyżsi urzędnicy państwowi w tym Emile Jonassaint czy Jean-Bertrand Aristid, który w 2003 podniósł ten kult do rangi religii państwowej.
29 sierpnia 2005 w Nowy Orlean uderzył jeden z najsilniejszych w historii Stanów Zjednoczonych huraganów – Huragan Katrina. Po przejściu przez Zatokę Meksykańską nabrał impetu, który w całości wyładował na mieście, którego 80% zostało zalane. Zginęło ponad 2500 osób a populacja tego półmilionowego miasta spadła do 273 tysięcy. Dziś obserwujemy jeszcze bardziej przerażające skutki trzęsienia ziemi na nieodległej Haiti. Zniszczenia są ogromne, w gruzach leży pałac prezydencki, liczby ofiar wciąż nie sposób oszacować, ale coraz częściej mówi się o 200 tysiącach. Skutkami trzęsienia może być dotkniętych aż 3 miliony ludzi, czyli jedna trzecia całkowitej populacji. Na ulicach zapanował chaos i anarchia. Niektórzy dziennikarze zadają pytanie „Gdzie w tym całym piekle jest Bóg?” Nie odpowiem na to pytanie, bo jest ono retoryczne i najczęściej stawiane w prowokacyjnych celach, ale gdyby je postawić inaczej „Gdzie w tym wszystkim nie ma Boga?” znalazłoby się sporo osób mówiących, że właśnie w Nowym Orleanie i na Haiti. [w 2024 doszła Francja MD] Po pamiętnej tragedii sprzed 5 lat, sporo takich głosów odezwało się w Stanach Zjednoczonych. Wskazywano na zbieżność huraganu z corocznym festiwalem homoseksualnym pod wyzywającą nazwą „Southern Decadence”, co można przetłumaczyć, jako „Południowy Upadek„. Nie inaczej jest i teraz. Znany amerykański duchowny Pat Robertson, który kiedyś zasugerował, że huragan Katrina był dla Amerykanów karą zesłaną na nich przez samego Boga, powiedział, że tragiczne trzęsienie ziemi na Haiti to wynik „paktu z diabłem” – poinformował serwis CNN. Można dyskutować z radykalizmem i pewnością siebie pastora, zwłaszcza że mówi o rzeczach, które trudno by mu było udowodnić w racjonalny sposób. Także koncepcja bezwzględnie karzącego Boga, jakoś tak bliżej ma do judaizmu niż chrześcijaństwa. W chrześcijaństwie, to co często nazywamy „Karą Bożą”, jest po prostu skutkiem wolnego wyboru człowieka, efektem odrzucenia Boga i wyboru innej drogi, która tylko w naszym zadufaniu wydaje się być niezależną, w istocie nią nie jest. Dlaczego o tym piszę? Dlaczego poruszam tak delikatne tematy, które łatwo ktoś może nazwać profanacją ofiar i przejawem bezduszności wobec cierpienia ludzi, którzy przeżyli kataklizmy? Od chwili, gdy dotarły pierwsze informacje o trzęsieniu ziemi na Haiti, nieodparcie przychodzi mi na myśl pewien ścisły związek między tymi miejscami. Związek tak ścisły, że wbrew logice każe mi się zastanawiać nad definicją słowa „przypadek„. Otóż zarówno Nowy Orlean jak i Haiti są największymi w regionie, jeśli nie na świecie skupiskami wyznawców voodoo – okultystycznego kultu przez wielu nazywanego kultem demonów. Voodoo to synkretyczny kult, bo trudno go nazwać religią, łączący elementy wierzeń afrykańskich, animizmu, spirytyzmu i słabo przyswojonego chrześcijaństwa. Mimo iż uznaje on istnienie jednego Boga (Bon Dieu) to w rzeczywistości czczone są inne duchowe istoty-duchy (loa). Podstawą kultu są „rytuały opętania„, podczas których w rytmie bębnów uczestnicy zapadają w trans i zapraszają „istoty duchowe” do swego wnętrza. Do tego jeszcze dochodzi wiara w możliwość wskrzeszania zmarłych i wykorzystywania ich w pracy jako zombie, oraz wszechobecna magia ze znanymi wszystkim „laleczkami voodoo” na czele. W Nowym Orleanie wciąż istnieją setki sklepów gdzie można się zaopatrzyć w przedmioty magiczne oraz drużyna futbolowa New Orlean VooDoo.
Na Haiti wśród wyznawców kultu byli najwyżsi urzędnicy państwowi w tym Emile Jonassaint czy Jean-Bertrand Aristid, który w 2003 podniósł ten kult do rangi religii państwowej. Mimo iż oficjalnie jego wyznawcami jest tylko kilka procent mieszkańców wyspy, to jego wpływy są szerokie. Wielu Haitańczyków uznawanych za katolików praktykuje magię, nosi amulety voodoo czy uczestniczy w ceremoniach, które z nazwy są chrześcijańskie a w istocie odnoszą się do „bóstw voodoo”. Tak jest w przypadku corocznej pielgrzymki do wodospadu Saut d’Eau (Wodny Skok). Gdzie pielgrzymi obnażeni do połowy dokonują rytualnego obmycia, wierząc że z wodami wodospadu zstępuje na nich „bogini wody” Erzulie (przy okazji patronka czarownic, prostytutek i wyznawczyń 'voodoo). Czy zatem należy wyśmiać i zakrzyczeć tych wszystkich, którzy próbują w tych wydarzeniach dopatrzeć się czegoś więcej niż tylko kataklizmów i straszliwych ludzkich tragedii? Może czasem wypada spojrzeć na wydarzenia dziejące się w świecie z trochę innej niż racjonalistyczna perspektywy i uświadomić sobie, ze nic nie dzieje się przypadkiem. W każdym wydarzeniu, nawet tym najbardziej tragicznym, można odnaleźć przesłanie skierowane do tych co ocaleli. To nasz wybór czy tego chcemy, czy zamkniemy uszy i oczy. konserwa
Zemsta sprzedawczyni pierogów. Zginęło 40 gangsterów.
24.05.2025
40 gangsterów nie żyje – w ten sposób mieszkanka Haiti postanowiła pomścić śmierć członków swojej rodziny. Kobieta zajmowała się sprzedażą odmiany pierożków, które należą do tamtejszych przysmaków. Haitanka otruła nimi przestępców.
Stolica w rękach gangsterów
Zdarzenia rozegrały się na przedmieściach stolicy Haiti, Port-au Prince – w miejscowości Kenscoff.
Uliczne gangi rządzą większością dzielnic stolicy, a ich wpływy sięgają również daleko w głąb kraju. Morderstwa, grabieże i gwałty są w niektórych dzielnicach na porządku dziennym. Podobnie jak wojny gangów, w których giną też przypadkowi ludzie. Wśród ofiar znaleźli się członkowie rodziny jednej z kobiet kobiety, zajmującej się uliczną sprzedażą pierożków.
Haitanka wiedziała, że nie może liczyć na sprawiedliwość, więc postanowiła wymierzyć ją sama. Poczęstowała gangsterów lokalnym specjałem. Tłumaczyła, że jest to dar prosto z serca, w zamian za ochronę przez nich dzielnicy, w której mieszka. Wcześniej zatruła ofiarowany posiłek.
Sama zgłosiła się na policję
Pierożkami częstowali się członkowie lokalnego gangu. Nie spodziewali się podstępu, ponieważ sprzedawczyni pierożków znana była miejscowym od lat.
Wkrótce potem 40 członków gangu zmarło zanim lekarze dotarli na miejsce.
W obawie przed zemstą, kobieta opuściła Kenscoff. Niedługo po otruciu gangsterów jej dom spłonął doszczętnie w wyniku podpalenia.
Sprzedawczyni pierożków dobrowolnie zgłosiła się na policję i przyznała do otrucia 40 gangsterów. Media nie ujawniły, czy zostaną jej postawione zarzuty.
Ewangelista Pat Robertson został poddany krytyce za swoją wypowiedź w programie 700 Club. Wyraził on opinię, iż trzęsienie ziemi na Haiti było konsekwencją paktu, jaki 200 lat temu zawarli z szatanem przywódcy tego państwa. „Byli uciskani przez Francuzów. Zgromadzili się i zawarli pakt z diabłem. Powiedzieli: „będziemy ci służyć, jeśli uwolnisz nas od Francuzów. A diabeł odparł: „ok, umowa stoi.” I Haitańczycy wygnali Francuzów. Wzniecili rewoltę i uzyskali wolność. Jednak od tamtej pory spada na nich przekleństwo za przekleństwem” – powiedział założyciel Christian Broadcasting Network (CBN).
Robertson podkreślił też, że dzieląca wyspę Hispaniola z Haiti Republika Dominikany „prosperuje, jest pełna kurortów i ma się dobrze”, tymczasem Haiti „cierpi potworne ubóstwo”. „Musimy się modlić, by Haitańczycy masowo nawracali się do Boga. Sądzę, że z tej tragedii może wyniknąć coś dobrego. Obecnie jednak pomagamy cierpiącym ludziom, a ich cierpienie jest wprost niewyobrażalne” – stwierdził Pat Robertson. Komentarze założyciela CBN szybko rozprzestrzeniły się w Internecie i jak donosi BBC World Service, stały się tematem nr 4 w serwisie Twitter Wednesday. Wypowiedź Robertsona potępili prominentni przywódcy chrześcijańscy: Robert Jeffress z Pierwszego Kościoła Baptystów w Dallas oraz Franklin Graham (syn znanego ewangelisty Billy’ego Grahama). „Musiał się przejęzyczyć. Musimy zacząć teraz pomagać ludziom. Bóg kocha naród Haitańczyków i nie odwrócił się od Haiti” – miał według stacji ABC News powiedzieć Graham. Chris Roslan, rzecznik CBN, w specjalnie opublikowanym na oficjalnej stronie internetowej oświadczeniu, powiedział, że komentarze Robertsona są oparte na historii buntu niewolników, na którego czele w 1791 roku stanął Boukman Dutty. Jak głosi historia tak zwanej „Umowy Boukmana”, Dutty poprowadził niewolników w rytuale Voodoo, podczas którego złożono w ofierze świnię i wypito jej krew, aby zawrzeć pakt z diabłem. Buntownicy zobowiązali się do służenia duchom wyspy przez 200 lat w zamian za wolność od Francuzów. Po 13 latach konfliktu uzyskali niepodległość. Historia ta połączona z tragicznym stanem kraju spowodowała, że wielu badaczy oraz postaci religijnych na przestrzeni wieków zaczęło uważać go za przeklęty.
Dr Robertson nigdy nie powiedział, że trzęsienie było wyrazem Bożego gniewu. Jeśli obejrzymy całość jego wypowiedzi, ujrzymy wyraźne współczucie dr Robertsona dla Haitańczyków. Zaapelował on o modlitwę za nich” – powiedział Roslan. Rzecznik CBN dodał też, że organizacja Operation Blessing International, humanitarne ramię CBN, stale działa na Haiti i rozpoczęła dużą akcję mającą na celu udzielenie pomocy ofiarom trzęsienia ziemi. Ponadto służba ta wysłała na wyspę warte miliony dolarów środki medyczne oraz ekipę specjalizującą się w pomaganiu ofiarom kataklizmów. Joseph L. Williams z misyjnej organizacji CEO of New Directions International pracującej na Haiti od lat 80., powiedział, że już długo trwają spory dotyczące prawdziwości historii o pakcie z szatanem. Jego zdaniem nie można jednak zaprzeczyć, iż odkąd Haiti zostało republiką (w 1804 r.) kraj ten jest powiązany z Voodoo. Według doniesień mediów, w 2003 r. były prezydent Haiti Jean-Bertrand Aristide, ogłosił Voodoo religią narodową, określając tę praktykę „zasadniczą częścią tożsamości narodowej ludności tego kraju”. „A więc bez względu na to czy kraj ten został poświęcony szatanowi czy też nie, Voodoo stało się jego religią narodową i ludzie byli w nią zaangażowani przez dwa wieki” – stwierdził Williams. Williams dodał jednak, że w 2004 r. haitańscy przywódcy chrześcijańscy przeprowadzili kampanię mającą na celu „złamanie przekleństwa Voodoo” nad ich krajem. Pomagał on wówczas pastorowi Jeanowi Chavannesowi Jeune’owi, który starał się o prezydenturę w 2005 r., w zorganizowaniu pierwszego w historii narodowego śniadania modlitewnego [a cóż to za dziwoląg? md] w pałacu narodowym oraz narodowej modlitwy w stolicy – Port-au-Prince, by „ogłosić, że Haiti będzie krajem chrześcijańskim”. „Wierzę, że przekleństwo zostało złamane i sądzę, że podobnie myślą haitańscy przywódcy chrześcijańscy. Nie mam co do tego wątpliwości” – powiedział Joseph L. Williams. Chociaż Voodoo nadal jest na Haiti szeroko rozpowszechnione, Williams i Jeune uważają, że problemy tego kraju mają naturę polityczną. W obronie Pata Robertsona wystąpił pastor Gary Cass, szef Chrześcijańskiej Komisji Przeciwko Zniesławieniu, mówiąc, że jego słowa bez wątpienia mieściły się „w granicach historycznej teologii chrześcijańskiej”. „Być może to jest rzeczywisty problem. Człowiek uraża się przez to, że nie jest Bogiem. Odrzuca Bożą opatrzność. W Biblii można przeczytać o tym, jak Bóg używa katastrof naturalnych, by wypełnić swoje zamierzenia. Znajdziemy tam trzęsienia ziemi, powodzie, klęski głodu, szarańczy itp. Wszystkie tam są, choć ludzie ich nienawidzą. Zamiast pokornie uznać, że Boże drogi nie są naszymi drogami, człowiek pomstuje i oskarża Boga. Ostatnią rzeczą, jaką robi, jest wołanie o Jego miłosierdzie w Jezusie Chrystusie” – powiedział Gary Cass. Wskazując na działanie Robertsona przez organizację Operation Blessing, Cass dodał też, że ludzie „powinni robić to, co robi Pat i błogosławić ubogich Haitańczyków”. Pat Robertson jest znany z kontrowersyjnych wypowiedzi. Poprzednio był powszechnie krytykowany za wzywanie do zamachu na prezydenta Wenezueli, Hugo Chaveza oraz za swoje słowa, iż były premier Izraela, Ariel Szaron, dostał w 2006 roku wylewu krwi do mózgu z powodu swojej roli w „dzieleniu Bożej ziemi”. Założyciel CBN ostatecznie przeprosił za obie wypowiedzi. Pat Robertson powiedział ponadto, że huragan Katrina i atak na World Trade Center z 11 września 2001 roku były rezultatem Bożego sądu nad Ameryką za jej niemoralność. Tłumaczenie i opracowanie: Chrześcijanin24.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Źródło: Charismamag.com
DOKUMENT TRADOC (TP) 525-3-1 „Wygrana w złożonym świecie 2020–2040” z września 2014 r.
Język użyty we wstępie i sekcji wstępu jest nadal dość niejasny:
„Siły lądowe umożliwiają dowódcom regionalnych dowództw bojowych osiąganie celów politycznych i wojskowych wbrew woli wroga” … oraz „egzekwowanie woli narodu wbrew woli wroga siłą militarną”.
Sformułowanie „Przeciwnik jest nieznany, lokalizacja jest nieznana, a zaangażowane koalicje są nieznane” w przedmowie nie oznacza, że Rosja, Chiny, Iran i Korea Północna nie są potencjalnymi przeciwnikami strategicznymi. Stwierdza ono jedynie, że czas, lokalizacja, przebieg i układ sojuszniczy przyszłych interwencji USA pozostają otwarte. Rozdział 2.4, „Zwiastuny przyszłych konfliktów”, wyraźnie wymienia priorytetowych przeciwników: Chiny i Rosję jako rywalizujące ze sobą główne mocarstwa oraz Iran i Koreę Północną jako mocarstwa regionalne.
„Rywalizujące mocarstwa”: Chiny i Rosja,
„Mocarstwa regionalne”: Iran i Korea Północna/Korea Północna,
ponadto transnarodowe sieci terrorystyczne i cyberzagrożenia
To jasno opisuje przygotowania do egzekwowania rezultatów politycznych za pomocą siły militarnej – w tym zdolność do uniemożliwienia przeciwnikom skutecznej reakcji. Chodzi o zapewnienie jednobiegunowego porządku świata, jak sformułował to prezydent George H.W. Bush w swoim szeroko znanym przemówieniu z 11 września 1990 roku pod hasłem „W kierunku Nowego Porządku Świata ” .
Nie jest to przypadkowy kontekst, lecz architektura wroga i zagrożeń, z której wynika przyszły rozwój potencjału armii amerykańskiej. Dokument wymaga, aby armia rozwijała się w taki sposób, aby chroniła amerykańskie interesy na całym świecie, „zapobiegała” konfliktom, „kształtowała” przestrzeń bezpieczeństwa zgodnie ze standardami USA, realizowała działania na lądzie i potrafiła wywierać presję na przeciwników. To imperialna potęga ukryta w języku dyplomacji.
W dokumencie TRADOC 525-3-1 „Wygrana w złożonym świecie 2020–2040” można zatem wyróżnić dwa poziomy :
Poziom 1: Przyszłość jest złożona, dynamiczna i częściowo nieprzewidywalna.
Poziom 2: Armia USA mimo wszystko opracowuje konkretne koncepcje dotyczące zagrożeń i przeciwników i odpowiednio dostosowuje swoją transformację.
Armia USA wyraźnie opisuje Koncepcję Operacji Armii (AOC) jako wizję przyszłych konfliktów zbrojnych opartą na
„nowe zagrożenia ” i
„możliwości przeciwnika”
opiera się na zapobieganiu konfliktom, kształtowaniu środowiska bezpieczeństwa i wygrywaniu wojen oraz ma na celu ich zapobieganie. (3)
Późniejsza doktryna armii USA dodatkowo precyzuje ten rozwój sytuacji: Rosja i Chiny są traktowane jako szczególnie potencjalni przeciwnicy; Iran i Korea Północna są również zaliczane do istotnych zagrożeń.
Państwa określone jako przeciwnicy podlegają planowaniu USA, mającemu na celu ograniczenie ich możliwości działania, siły odstraszania i zdolności do stawiania oporu.
„Niepewne środowisko” stanowi zatem raczej formułę legitymizacji i modernizacji: ponieważ przeciwnik jest podatny na adaptację, a sytuacji operacyjnej nie da się w pełni przewidzieć, armia amerykańska musi być w stanie szybciej rozmieszczać siły na całym świecie, działać w różnych domenach, mieć lepsze informacje i być zdolna do eskalacji dominacji.
Podstawową logikę TP 525-3-1 można przedstawić dokładniej w następujący sposób:
Wskazani rywale geopolityczni – zagrożenie dla projekcji siły USA – budowanie przewagi – egzekwowanie wyników politycznych
Kluczowymi koncepcjami są nie tylko „„Multi-Domain“” i „partner”, ale także: utrzymanie lub przywrócenie „zdolności do przewagi”, które uniemożliwiają przeciwnikowi skuteczną reakcję.
Celem jest uniemożliwienie przeciwnikowi utrudniania dostępu USA do obszaru konfliktu i ograniczania swobody przemieszczania się tam (strategia A2/AD).
Anty-dostęp (odmowa dostępu): Przeciwnik próbuje uniemożliwić siłom zbrojnym USA zbliżenie się – na przykład poprzez ataki lub groźby skierowane przeciwko bazom, portom, lotniskom, szlakom transportowym i jednostkom morskim.
Odmowa dostępu do obszaru: Jeżeli siły USA znajdują się już w strefie działań, ich swobodne działanie, rozmieszczenie i walka powinny być utrudnione lub niemożliwe.
Należą do nich na przykład pociski rakietowe dalekiego zasięgu, obrona powietrzna, okręty podwodne, miny morskie, broń elektroniczna, cyberataki oraz systemy rozpoznania i namierzania celów. Ich celem jest opóźnienie rozmieszczenia sił, ryzyko strat i zwiększenie politycznych lub militarnych kosztów interwencji.
Więc chodzi o to
Eliminacja wrogich systemów dostępu i odmowy dostępu do przestrzeni kosmicznej, które ograniczają amerykańską interwencję i swobodę przemieszczania się.
Projekcja siły na kraj i z kraju do przestrzeni powietrznej, morskiej, kosmicznej i cyberprzestrzeni.
Jednoczesne ataki na dużą skalę i przez dłuższy okres czasu, mające na celu przytłoczenie przeciwnika pod względem materialnym i psychologicznym.
Stała wysunięta obecność i utworzenie globalnej sieci wojsk lądowych wraz z armiami partnerskimi.
„Koncepcja zwieńczająca NATO w zakresie walki (NWCC)” z 2021 r.
Koncepcja NATO Warfighting Capstone: 20-letnia wizja dla instrumentu władzy NATO na rok 2021 (6) została opracowana przez Dowództwo Sojusznicze ds. Transformacji (ACT) NATO w Norfolk w stanie Wirginia. Państwa członkowskie NATO zatwierdziły ją w 2021 roku za pośrednictwem swoich odpowiednich organów politycznych i wojskowych.
ACT opisuje tę koncepcję jako strategiczną „gwiazdę północy” dla rozwoju zdolności bojowych NATO w ciągu najbliższych dwudziestu lat. Jej wdrożenie ma opierać się na pięciu kluczowych imperatywach i sześciu kluczowych czynnikach umożliwiających . (7)
Sześć podstawowych warunków, bez których nie można zrealizować pięciu strategicznych wytycznych NWCC, nie stanowi zatem celów dodatkowych, lecz podstawy kadrowe, organizacyjne i techniczne ich realizacji.
Konkretnie NWCC wspomina:
Dane: lepsze gromadzenie, wymiana i ocena informacji oraz ustaleń dochodzeniowych
Technologia: Wykorzystanie i szybkie wprowadzenie technologii o znaczeniu militarnym
Zwinność: umiejętność szybkiego dostosowywania umiejętności, struktur i procesów do nowych sytuacji.
Personel: Osoby odpowiednio wykwalifikowane, posiadające niezbędną wiedzę i umiejętności
Przygotowanie: ciągłe szkolenie, ćwiczenia, planowanie i gotowość nawet w czasie pokoju
Integracja: ścisłe powiązanie państw NATO, sił zbrojnych i partnerów, a także instrumentów cywilnych i innych instrumentów rządowych
W lipcu 2021 r. w przeglądzie NATO wyraźnie stwierdzono, że kierownictwo NATO przyjęło NWCC „opracowany przez ACT” na początku 2021 r. i potwierdziło go na szczycie NATO w Brukseli w 2021 r. szefowie państw i rządów. (9)
Nie jest to zatem jedynie wewnętrzny dokument koncepcyjny ACT, choć ACT ponosi odpowiedzialność za techniczne autorstwo i wdrożenie. NWCC to strategiczny dokument przewodni, zatwierdzony na szczeblu Sojuszu, dotyczący długoterminowego rozwoju instrumentu wojskowego NATO do około 2040 r. (10)
Koncepcja NATO opiera się na multilateralnej logice wypracowanej w USA: stała konkurencja, ograniczanie swobody działania przeciwnika, tworzenie dylematów, przewaga między domenami oraz rozwijanie odstraszania lub projekcji siły.
Różnica pozostaje taka: TP 525-3-1 to dokument armii amerykańskiej dotyczący rozwoju zdolności, a NWCC formułuje ogólną wizję NATO.
W obu koncepcjach „wielo-domenowość” to coś więcej niż termin operacyjno-techniczny: ma ona na celu zabezpieczenie lub rozszerzenie inicjatywy sojuszu, swobody przemieszczania się i zdolności eskalacji wobec wskazanych przeciwników. Koncepcja NATO wyraźnie łączy tę wizję ze wzmocnieniem odstraszania i obrony.
Wielo-domenowość oznacza, że operacje wojskowe nie są prowadzone oddzielnie dla każdego rodzaju sił zbrojnych, lecz jednocześnie i w sposób skoordynowany w kilku obszarach operacyjnych.
NATO wyróżnia pięć wymiarów: ląd, powietrze, morze, przestrzeń kosmiczną i cyberprzestrzeń.
Uzupełnieniem jest koordynacja z wykorzystaniem środków pozamilitarnych, takich jak dyplomacja, presja ekonomiczna czy polityka informacyjna. Celem jest jednoczesne połączenie efektów z kilku obszarów i tym samym szybsze uzyskanie przewagi niż przeciwnik. (11)
Prosty przykład: satelity i cybernetyczny rozpoznanie identyfikują cel; działania są podejmowane jednocześnie z morza, powietrza i lądu; walka elektroniczna zakłóca komunikację wroga. Nie każde działanie musi mieć charakter militarny – sankcje, naciski dyplomatyczne lub kampanie informacyjne mogą być stosowane równolegle.
Głównym celem jest zabezpieczenie lub rozszerzenie własnej inicjatywy, swobody przemieszczania się i zdolności eskalacji wobec wskazanych przeciwników. Sama koncepcja NATO wyraźnie wiąże swoją wizję ze wzmocnieniem odstraszania i obrony Sojuszu. (12)
W przeciwieństwie do tego TP 525-3-1 kodyfikuje skoncentrowaną na USA strategię mającą na celu zachowanie globalnej interwencji militarnej i zdolności do uzyskania przewagi nad wyraźnie określonymi głównymi i regionalnymi potęgami; NWCC przekłada istotne elementy tego sposobu myślenia na ramy obejmujące cały sojusz.
Od „Zwycięstwa w złożonym świecie” do „Koncepcji wieńczącej wojnę” – Transformacja NATO 2040 i jej korzenie w USA
W przypadku TRADOC 525-3-1 należy wyróżnić trzy rzeczy:
Środowisko jest złożone i zmienne. Oznacza to niepewność co do charakteru, przebiegu i warunków przyszłych konfliktów.
Strategiczni przeciwnicy nie są wcale nieznani. Dokument wymienia Rosję, Chiny, Koreę Północną i Iran jako konkretne źródła zagrożenia.
Prowadzi to do transformacji sił zbrojnych USA. Siły zbrojne mają zostać zrestrukturyzowane, aby mogły stawić czoła tym zagrożeniom w coraz bardziej złożonym, wielowymiarowym środowisku konfliktu.
NWCC przyjmuje bardzo podobną podstawową strukturę, ale przenosi ją na poziom NATO :
TRADOC 525-3-1 – 2014
Analiza zagrożeń:
Rosja / Chiny / Iran / Korea Północna
złożone przyszłe środowisko operacyjne
Transformacja armii amerykańskiej
Wielodomenowy / wspólny / wielonarodowy
Zdolność do demonstrowania siły i „wygrywania”
NATO NWCC – 2021
konkurencja strategiczna:
Rosja/Chiny i inni aktorzy państwowi i niepaństwowi
coraz bardziej złożone i konkurencyjne środowisko
Transformacja wojskowego instrumentu władzy NATO
Wielo-domenowy / Między-domenowy
Pięć imperatywów rozwoju wojny
przewaga militarna do 2040 r.
Istotna różnica jest zatem taka:
TRADOC 525-3-1 rozpoczyna się od stosunkowo konkretnej analizy zagrożeń, na podstawie której rozwija się przyszły profil amerykańskich sił zbrojnych.
NWCC przekształca to w architekturę transformacji długoterminowej, obejmującą cały sojusz .
NWCC nie zmienia logiki transformacji. Przenosi logikę, która już rozwinęła się w amerykańskim myśleniu wojskowym i doktrynalnym, na poziom NATO i rozszerza jej horyzont czasowy do roku 2040.
Przemyśleć, przewyższyć, pokonać, wyprzedzić, oskrzydlić poprzez partnerstwo i przetrwać dłużej niż przeciwnik.
Znaczenie w kontekście militarno-strategicznym
Przechytrzyć – myśleć bardziej strategicznie; lepiej zrozumieć sytuację, przeciwników i opcje.
Przewyższaj innych – bądź lepszy w szkoleniu, przywództwie, organizacji i wydajności
Wychodzić na prowadzenie – walczyć skuteczniej w walce lub na wojnie
Wyprzedź innych – decyduj, dostosowuj się i działaj szybciej
Współpraca zewnętrzna – budowanie silniejszych sojuszy, współpracy i sieci
Przetrwać – przetrwać długotrwały konflikt pod względem ekonomicznym, militarnym i politycznym
Krótko mówiąc: myśl mądrzej, działaj lepiej, walcz bardziej zdecydowanie, działaj szybciej, współpracuj skuteczniej i wytrzymuj dłużej.
Dokument NWCC, który został potwierdzony lub przyjęty przez szefów państw i rządów na szczycie NATO w Brukseli 14 czerwca 2021 r., jest w NATO określany jako długoterminowa wizja rozwoju instrumentu wojskowego do roku 2040 .
Czy istnieje związek między NWCC a rosyjskim atakiem z 24 lutego 2022 r.?
Między NWCC ( 14 czerwca 2021 r .) a początkiem inwazji rosyjskiej ( 24 lutego 2022 r.) minęło 8 miesięcy i 10 dni.
Dowództwo Sojusznicze ds. Transformacji NATO (ACT) wyraźnie stwierdziło, że koncepcja jest efektem ponad 18 miesięcy pracy i że jej przyjęcie jest planowane na rok 2021.
Co ważniejsze, rozwój strategiczny rozpoczął się na długo przed czerwcem 2021 r .:
Programy wpływów/demokratyzacji w USA
Rzetelna analiza roli USA na Ukrainie musi zatem rozpocząć się najpóźniej po pomarańczowej rewolucji z lat 2004–2005. Zachód zorganizował rewolucję i w tym czasie zapewnił znaczne finansowanie reform wyborczych, społeczeństwa obywatelskiego, niezależnych mediów i podmiotów politycznych. Według oceny USAID, programy te odegrały kluczową rolę wspierającą. Zapoczątkowało to, najpóźniej na początku XXI wieku, długofalową politykę USA ukierunkowaną na transformację polityczną i zachodnią orientację Ukrainy, która była kontynuowana w zmienionych okolicznościach w latach 2013–2014. Jej ramy strategiczne można interpretować jako linię od tzw. doktryny Wolfowitza, poprzez koncepcję operacyjną broszury TRADOC 525–5, aż do praktycznego wykorzystania przejść między poziomami eskalacji politycznej i militarnej. (13)
Wytyczne Planowania Obronnego, opublikowane po raz pierwszy w 1992 roku i początkowo sformułowane jako projekt – zazwyczaj nazywane „Doktryną Wolfowitza” – definiowały swój główny cel jako zapobieganie ponownemu pojawieniu się rywala geopolitycznego na terytorium byłego Związku Radzieckiego lub w innych regionach strategicznych. Wiązały to z wymogiem, aby Stany Zjednoczone były w stanie działać jednostronnie, w razie potrzeby, lub przy ograniczonym wsparciu sojuszniczym. Stworzyło to ramy geopolityczne, w których integracja państw postsowieckich ze strukturami politycznymi, gospodarczymi i bezpieczeństwa zdominowanymi przez Zachód miała szczególne znaczenie.
Broszura TRADOC 525-5 (Operacje Sił XXI, 1 sierpnia 1994 r.) nie przełożyła takiego horyzontu strategicznego na konkretny program krajowy, ale przełożyła go na wojskowe podejście operacyjne. Dokument opisuje przyszłe operacje w kontekście dynamiki powstania, kryzysu, konfliktu i wojny, a także „Operacji innych niż wojna” (OOTW). Podkreśla zdolność do przechodzenia między różnymi typami operacji i jednoznacznie definiuje sukces w wielu operacjach w kategoriach kontroli ludności i terytorium. Jednocześnie podkreśla powiązania sił zbrojnych z innymi rodzajami sił zbrojnych, sojusznikami, agencjami rządowymi, organizacjami pozarządowymi i prywatnymi organizacjami pomocowymi. (14)
Zgodnie z logiką eskalacji przedstawioną w dokumencie, tę transformację można w uproszczeniu streścić jako powstanie – kryzys – konflikt – wojna : niepokoje polityczne lub wstrząsy społeczne początkowo stwarzają przestrzeń dla wpływów niemilitarnych; kryzys umożliwia internacjonalizację i interwencję instytucjonalną; konflikt otwiera drogę do wykorzystania instrumentów dyplomatycznych, ekonomicznych, informacyjno-politycznych i związanych z bezpieczeństwem; dopiero w ostateczności dochodzi do otwartej wojny. Co istotne, twierdzenie, że to TRADOC 525-5 zaplanował wydarzenia na Ukrainie, nie ma znaczenia. Broszura jest ogólnym, wyraźnie niedoktrynalnym dokumentem koncepcyjnym na temat przyszłych operacji, a nie zestawem instrukcji dla Ukrainy. (15)
W przypadku Ukrainy zatem związek ten ma charakter bardziej analityczny niż bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy: Doktryna Wolfowitza wyznaczyła priorytet po zakończeniu zimnej wojny, mający na celu zapobieżenie powstaniu euroazjatyckiej przeciwwagi; równolegle TRADOC 525-5 rozwinął koncepcję elastycznego przejścia między stanami pokoju, kryzysu, konfliktu i wojny, z udziałem podmiotów cywilnych, międzypaństwowych i wojskowych. W tym kontekście rosnące poparcie Zachodu dla politycznego, społecznego i bezpieczeństwa sojuszu Ukrainy z Zachodem od początku XXI wieku można interpretować jako element szerszego projektu porządku polityczno-siłowego. W tej interpretacji wydarzenia z lat 2013–2014 nie byłyby początkiem tej orientacji, lecz raczej jej nasileniem w fazie kryzysu, w której przeplatały się niepokoje społeczne, destabilizacja instytucjonalna, wpływy międzynarodowe i późniejsza eskalacja działań militarnych. (16)
2004/05 – Pomarańczowa Rewolucja
2010 – Janukowycz wygrywa wybory prezydenckie;
2013/14 – Euromajdan i zmiana władzy;
2014 – Krym/Donbas → NATO rozpoczyna adaptację wojskową
TRADOC 525-3-1: „Wygrać w złożonym świecie 2020-2040”
2019 – Strategia wojskowa NATO
2020 – Koncepcja DDA NATO „Koncepcja odstraszania i obrony Europy”
„Obszar Atlantycki” – w przybliżeniu można to przetłumaczyć jako „Koncepcja odstraszania i
Obrona obszaru euroatlantyckiego” ( nie jest to samodzielna „Koncepcja strategiczna” na wzór Strategicznej Koncepcji NATO z 2022 r.).
DDA powinna przekształcić adaptację wojskową NATO po 2014 roku w bardziej kompleksową architekturę. Obejmuje to w szczególności: odstraszanie i obronę całego obszaru euroatlantyckiego; zdolność do jednoczesnego reagowania na zróżnicowane zagrożenia; zwiększoną gotowość bojową i zdolność do rozmieszczania; wzmocnienie wschodniej flanki NATO; integrację zdolności lądowych, powietrznych, morskich, cybernetycznych i kosmicznych; oraz przygotowanie do bardziej konkurencyjnego środowiska bezpieczeństwa .
Szczególnie istotne jest, aby DDA przypadła między dostosowaniem NATO po 2014 r. a NWCC w 2021 r .
2021 (14 czerwca) – NWCC – Koncepcja zwieńczająca NATO Warfighting
Długoterminowy obraz celów wojskowych do 2040 r.
Pięć imperatywów rozwoju wojny
Pięć Imperatywów Rozwoju Sztuki Wojennej, zawartych w Koncepcji Zwieńczenia Sztuki Wojennej NATO, nie stanowi planu fazowego dla poszczególnych państw, lecz raczej stałe ramy zdolności i kontroli dla strategicznej rywalizacji i całego kontinuum powstań, kryzysów, konfliktów i wojen. Przewaga poznawcza ma zapewnić lepsze zrozumienie otoczenia politycznego i wojskowego; Odporność Warstwowa – odporność struktur wojskowych i cywilnych; oraz Projekcja Wpływów i Siły – aktywne kształtowanie otoczenia i kreowanie dylematów przeciwnika. Dzięki Dowództwu Międzydomenowemu i Zintegrowanej Obrony Wielodomenowej, logika ta przekłada się na przyspieszone, międzydomenowe dowodzenie i obronę. W ten sposób koncepcja łączy sfery działania: społeczną, informacyjną, polityczną i wojskową w ramach ciągłej architektury rywalizacji i walki: sześć „wyjść”.
Rosja została uznana za „najpoważniejsze i najbardziej bezpośrednie zagrożenie”.
Po raz pierwszy wyraźnie uwzględniono Chiny. (18)
W tym kontekście stosunkowo łatwo odpowiedzieć na pytanie, czy transformacja NATO do roku 2040 jest jedynie reakcją na politykę rosyjską, czy też jest częścią znacznie dłuższej zachodniej polityki transformacji i porządku wobec przestrzeni postsowieckiej.
DDA stanowi, w pewnym sensie, ogniwo operacyjne między ponowną oceną polityczną po 2014 r. a długoterminową koncepcją transformacji NWCC.
Z perspektywy czasu można zidentyfikować trzyetapowe podejście: DDA = Jak NATO powinno odstraszać i bronić? NWCC = Jakich zdolności wojskowych będzie potrzebować NATO do 2040 roku? Koncepcja Strategiczna 2022 = Przeciwko jakiemu zagrożeniu strategicznemu jest skierowana ta architektura?
W rezultacie powstaje bardzo interesująca oś czasu :
Krym 2014 – adaptacja militarna NATO – Strategia wojskowa 2019 – DDA 2020 – NWCC 2021 – duża ofensywa rosyjska 2022 – Koncepcja strategiczna NATO 2022.
NWCC nie było reakcją na atak z lutego 2022 r. Było raczej częścią trwającej już transformacji NATO.
Jeszcze bardziej wymowne jest to, co samo NATO określiło jako środowisko zagrożeń w czerwcu 2021 roku. Oficjalny tekst szczytu odnosi się do „agresywnego zachowania” Rosji, rosnących wpływów Chin, cyberataków, przełomowych technologii i coraz bardziej konkurencyjnego świata. NATO oświadczyło również, że od 2014 roku przyspieszyło adaptację wojskową.
Sama Rada NWCC określa Rosję jako aktora, który będzie nadal zagrażał NATO, a Chiny jako czynnik o rosnącym znaczeniu. Apeluje o proaktywne podejście i zdolność do działania w „kontekstach kształtowania, kontestowania i walki”.
Bardziej interesujące pytanie brzmi:
„Dlaczego NATO przyjęło koncepcję sięgającą roku 2040, aby utrzymać przewagę militarną osiem miesięcy przed wielką ofensywą rosyjską – i jakie postrzeganie zagrożeń już wtedy kryło się za tą koncepcją?”
Z perspektywy czasu NATO samo stwierdza, że NWCC w szczególności zajmowało się „nowymi aspektami rywalizacji wielkich mocarstw ”. Jednocześnie NATO dziś wyraźnie zauważa, że wojna z Ukrainą pokazała, iż pomimo przygotowań do „zmieniającego się charakteru wojny”, tradycyjne użycie siły militarnej nadal odgrywa kluczową rolę.
Jeśli umieścisz dokumenty obok siebie, to większą wagę będzie miał TRADOC 525-3-1 z 2014 r .
TRADOC 525-3-1 – 2014
długoterminowy horyzont 2020–2040
konkretnych strategicznych konkurentów/zagrożeń
Rosja, Chiny, Korea Północna, Iran
Transformacja armii amerykańskiej
Wielodomenowy
„Kształtowanie środowiska bezpieczeństwa”
„Wygrać”
NATO NWCC – 2021
długoterminowy horyzont do 2040 r.
Rywalizacja wielkich mocarstw
Rosja i Chiny wyraźnie ujęte w środowisku zagrożenia
Transformacja wojskowego instrumentu władzy NATO
Wielodomenowy
proaktywne „kształtowanie”
utrzymująca się przewaga militarna
A potem nadchodzi rok 2022 .
Wojna na Ukrainie z 2022 roku nie była punktem wyjścia dla transformacji NATO do 2040 roku. Zbiegła się ona raczej z transformacją wojskowo-strategiczną, która trwała już od 2014 roku, a której długoterminowy cel NATO wyraźnie określiło w Radzie Północnoatlantyckiej (NWCC) w czerwcu 2021 roku – osiem miesięcy przed poważną ofensywą rosyjską.
Wreszcie, na szczególną uwagę zasługuje fakt, że w ACT NATO z 29 marca 2022 roku , zaledwie 33 dni po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji , stwierdzono, że agresja Rosji na Ukrainę „podkreśla” Agendę Rozwoju Działań Wojennych ustanowioną w ramach NWCC. Oznacza to, że wojna została natychmiast włączona do wcześniej opracowanych ram transformacji po jej rozpoczęciu – a nie odwrotnie.
Dzięki temu zwykła bliskość czasowa staje się strategiczną linią rozwoju .
Rok 2014 należy uznać za punkt wyjścia tego rozwoju. Obejmuje on Euromajdan, eskalację przemocy, odsunięcie Janukowycza od władzy, późniejszą reorganizację polityczną oraz ogromne wsparcie polityczne i finansowe ze strony USA i innych państw zachodnich.
Zdjęcie Nuland-Pyatt ze stycznia 2014 r. dostarcza przekonujących dowodów na to, że wysoko postawieni dyplomaci amerykańscy intensywnie angażowali się w ustalanie przyszłego składu politycznego rządu Ukrainy już w trakcie kryzysu. (19)
U.S. Assistant Secretary of State for European and Eurasian Affairs Victoria Nuland (C) and U.S. Ambassador Geoffrey Pyatt walk in the opposition camp at Independence Square in Kiev in this December 10, 2013,
Późniejsze wybory prezydenckie z maja 2014 r. zostały ocenione przez OBWE jako zasadniczo zgodne z zobowiązaniami międzynarodowymi. Nie rozwiązuje to jednak kontrowersji konstytucyjnych związanych z wcześniejszym odsunięciem Janukowycza od władzy . (20)
Odnosząc się do działań Rosji na Krymie, a później do aneksji terytoriów ukraińskich, należy również rozróżnić uzasadnienia polityczne, argumenty oparte na samostanowieniu i obowiązujące prawo międzynarodowe. W 2014 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ jednoznacznie potwierdziło integralność terytorialną Ukrainy i uznało referendum krymskie za nieważne. (21) Z drugiej strony, zignorowało ono również prawo do samostanowienia narodu krymskiego (który już w styczniu 1991 roku dążył do opuszczenia Związku Radzieckiego, podczas gdy Ukraińcy uczynili to dopiero w grudniu 1991 roku).
Jeśli zaczniemy rozwijać nie 24 lutego 2022 r. , ale w latach 2013/14 , wyłoni się o wiele ciekawszy łańcuch chronologiczny:
Pański komentarz dotyczący liczebności wojsk jest również istotny dla analizy: Omawiając datę 24 lutego 2022 roku, nie należy utożsamiać skali rozmieszczonych sił rosyjskich i ich celów strategicznych z późniejszym przebiegiem wojny. Termin taki jak „pełna inwazja” łatwo sugeruje określoną interpretację wydarzeń; w krytycznym sprawozdaniu historycznym rzeczywiście lepszy jest mniej krytyczny opis operacji .
Przejście od koncepcji „Wygrana w złożonym świecie” do koncepcji NATO Warfighting Capstone pokazuje zatem nie tyle zmianę paradygmatu wywołaną wojną z 2022 r., co przeniesienie i konsolidację amerykańskiego podejścia transformacyjnego, rozwijanego od 2014 r., do NATO: rosyjska interwencja na Ukrainie przyspieszyła i politycznie zalegalizowała w Madryckiej Koncepcji Strategicznej 2022 strategię sojuszu ukierunkowaną na przewagę poznawczą, odporność, projekcję wpływów i siły oraz zdolność do prowadzenia wojny w wielu domenach, sięgającą 2040 r.
+++
Notatki i źródła
Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w niemieckich siłach zbrojnych. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i szkolnictwo średnie (budownictwo/matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w Technicznej Wyższej Szkole Inżynierii Budowlanej. Od tego czasu publikował artykuły na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki Stanów Zjednoczonych. Do jego najnowszych publikacji należą: „Czarna Księga UE i NATO” (2020), „Niedoceniana potęga” (2022) oraz „Od wojny do porządku światowego” (2026).
6) Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO), Dowództwo Sojusznicze ds. Transformacji (ACT) (red.): Koncepcja zwieńczająca działania bojowe NATO: 20-letnia wizja wojskowego instrumentu siły NATO, 2021 r.
Przetoczyła się dyskusja o nowej wierze tzw. chrześcijańskim syjonizmie, głównie z dwóch powodów: wydania książki o tym zaskakującym fenomenie, napisanej przez Pawła Lisickiego, gdzie wstawia on to pojęcie do społecznej debaty i drugi czynnik – ewidentne harce na ten temat emanujące czy to z Białego Domu, czy to z amerykańskiej armii, w której wręcz rozkazach zawierają się wątki już nie tylko mesjanistyczne, ale i apokaliptyczne. Czyżbyśmy mieli więc armię Boga, czy to tylko kolejna idea tłumacząca wojakom, że chodzi tu o coś więcej niż zarobek korporacji i realizacja wybujałych ambicji wodzowskich.
Ten nurt przetoczył się przez dyskurs, zniknął, ale tylko narracyjnie. Należy więc przypomnieć o czymś, o czym zapomnieliśmy w toku bieżących wojen – prokurują je ludzie namagnesowani wiarą we własne posłannictwo od Boga. Patrzmy się więc na nich wciąż, gdyż to może nam wytłumaczyć wszelkie nieracjonalności ich działań. Rządzą światem dziwni ludzie, który wręcz szaleństwo uzasadnia wszelkie już działania, mogące doprowadzić do dosłownie apokaliptycznych rezultatów. To jest ciągle z tyłu, w kontekście działań, czy to na Ukrainie, w Wenezueli, czy w Zatoce. Pamiętajmy o tym – jesteśmy na wojnie armii Boga, Boga, który w tej postaci nie istnieje, gdyż jest figurą zmyślonej transcendencji mającej stępić aksjologiczne ostrze katolicyzmu, sprotenstantyzować go, zaś sam protestantyzm zlać z judaizmem. Do tego trzeba iście apokaliptycznego wstrząsu i ku niemu – przynajmniej w intencji wyznawców „nowej-starej religii” – zdążamy jako świat.
Pasywność konserwatyzmu
Ludzie o poglądach konserwatywnych długo czekali (i czekają) na przemianę świata. A właściwie to źle powiedziane – konserwatyści co do istoty swej postawy są mocno podejrzliwie nastawieni do zmian. Nie znaczy to, że są jakimiś jednostkami zatopionymi w formalinie, przeciwnie – są tylko podejrzliwi wobec zmian prokurowanych przez tzw. projekty, głównie w obszarze inżynierii społecznej, które mają za każdym razem uzasadnienie w idei, w rezultacie po jej implementacji przysparzającej najwięcej cierpień ludzkości. Jest to niepowstrzymany pociąg ku poprawianiu świata, by był bardziej sprawiedliwy, równy, czy jakie tam jeszcze ma za warianty współczesny progresywizm. Trudno więc oczekiwać stałej tendencji konserwatystów do działań na rzecz przemiany świata. To raczej domena właśnie postępowców, też z natury rzeczy.
Ale konserwatyści, którzy postęp upatrują w obiektywnym ścieraniu się wielowątkowych czynników, liczą na to, że sprawy świata odwrócą się dziś w lepszym kierunku. Głównie dlatego, że ludzkość wygląda na taką, co się w piętkę zagoniła, ale może tylko ta zachodnia. Nie pora tu mówić o objawach tego wszechobecnego kryzysu, który ma wiele poziomów – od geopolitycznego, poprzez gospodarczy, aż do aksjologicznego pomieszania. To dlatego mamy do czynienia z oksymoronem – konserwatyzmem czekającym na zmianę. Jednocześnie mamy tu drugą sprzeczność: by świat się zmienił na „normalny” trzeba by było podjąć realne działania w kontekście zmiany co najmniej społecznej, zaś konserwatyzm, co do swej istoty, nie posiada narzędzi do osiągnięcia takiego celu. Znowu – zmiana społeczna to raczej domena progresywistów – ci z kolei mają narzędzia na takie działania, ale zdaje się, że wyłącznie narzędzia. Wyłącznie, gdyż cele przez nich przyjęte w większości przypadków powodują odwrotne do zakładanych skutki.
Trump jako nadzieja
No i ludzie o poglądach konserwatywnych „doczekali się” takich zmian, a właściwie – jak się zaraz okaże – raczej zawiedzionych nadziei na nie. Widać było po busoli oczekiwań wielu ludzi na świecie, że ostatnia reelekcja Trumpa utwierdziła tę część ludzkości (znowu zdaje się, że zachodniej tylko), że jednak zawróciliśmy znad krawędzi. Do dziś mnożone są scenariusze co by było, gdyby Trump przegrał: to smutne warianty wszechwładnego klimatyzmu, wokeizmu, globalizmu światowej gospodarki i politycznych decyzji – wszystko unurzane w narracyjnym, na razie tylko, zamordyzmie. Ten zwrot, jak to każdy zwrot znad przepaści, wzbudził uczucie ulgi, ale też i rozleniwiającej satysfakcji. A to – okazało się – dopiero początek drogi, której kierunku wciąż należałoby pilnować. Stojąc już tyłem do przepaści liczono na automatyczne i proste konsekwencje – zwycięstwo zdrowego rozsądku nad wysypem kuriozalnych mód ideologicznych, koniec wojen, powrót do zalet państw narodowych, zmniejszenie natężenia tego ciągłego wzmagania społecznego podbijanego przez medialnych szczwaczy.
Okazało się, że powrót do normalności miał dwa nieoczekiwane elementy. Po pierwsze – i to jest aspekt geopolityczny – doszło do gwałtownych eksplozji militarnej agresji w wielu zakątkach świata. To nie tak miało być, ale tak wyszło. Tasowanie się mocarstw wyraźnie przyspieszyło, nie wiadomo tylko czy to – znowu – obiektywny proces, co zrozumieliby konserwatyści, czy też jest tylko emanacja połączenia ego Trumpa z potrzebą maksymalnego „rozepchania się” słabnącego supermocarstwa, które przegrywa. Chce więc wygrać w ostatniej chyba domenie, w której ma przewagę – w militarnej sile. Stąd to miotanie się po globusie.
Ale najbardziej zaskakujące jest to drugie – zawrócenie świata znad przepaści nastąpiło pod sztandarem nowej religijnej herezji. Nie tylko dlatego, że świat odkrył chrześcijański syjonizm, który do tej pory zdawał się – głównie katolikom! – czymś niemożliwym, a więc nikt nie patrzył w tamtą stronę. Jest nie tylko tak, gdyż do tej ugruntowanej okazało się para-religii mamy jeszcze dodatkowo wątki demoniczno-kuriozalne.
Oto dochodzi do podnoszenia Trumpa i jego środowiska do jakiejś formy świętego posłannictwa. Grupa pastorów, którzy namaścili POTUSa swoją energią (a może jednak czerpią ją z niego, jak to nowi apostołowie) wyglądała mi najpierw na głupi żart wspomagany sztuczną inteligencją. Ale okazało się to prawdą, tak jak później Trump udrapowany na festynowego Jezusa. Ale mamy tu do czynienia z czymś więcej niż kuriozum.
Marsjanie czy Mesjasze?
Otóż ta grupa uważa się za Mesjaszy czasów ostatecznych. Albo je poprzedzających, albo – co jeszcze dziwniejsze – mających zapobiec końcowi świata. A mamy pewne ugruntowane doświadczenia z takich przypadków. To jest jak z sanitarystami z czasów kowidowej pandemii, którzy przestrzegali przed końcem świata, totalną zagładą. Jak się ma taką postawę, to wręcz – co było widać i słychać – oczekuje się takowej zagłady, gdyż prorok nie chce się mylić. A w rezultacie – prokuruje się zagładę, nie tylko mówiąc o niej, ale będąc u steru procesów globalnych wręcz nią zarządza – taka postawa prowadzi do samospełniającej się przepowiedni, kiedy kontroluje się i kierunek, i tempo pokazywania się nowych faktów uzasadniających starą przepowiednię zagłady.
Tak samo mamy i teraz – jak się jest zwiastunem czasów ostatecznych, to się te czasy prokuruje. Dąży się do stwarzania momentów granicznych, które potwierdzają złą nowinę, inaczej fałszywi prorocy byliby wygonieni z tego festynu. Jest to możliwe tylko wtedy, kiedy takie grona mają dostęp do nieograniczonej władzy, a okazało się, że takie coś zalęgło się w Białym Domu. Ten trend wzmacnia jedna z mniej ciekawych cech demokracji – po wyborach zwycięzca może sobie dość bezkarnie pohulać. Taki Trump – przecież na niego są wkurzeni nawet ludzie z rdzenia kręgu MAGA, której idei ostatnie posunięcia PATUSa kompletnie przeczą.
Czyli można zdobyć władzę pod jednymi sztandarami, zaś po wyborach, czy to nagle, czy stopniowo, pochować je i zamienić na nowe. Wszystko bezkarnie. Trumpa można złożyć ze stanowiska na dwa sposoby – albo przez impeachment polityczny, albo mentalny. W tym pierwszym wypadku wymaga to mozolnego nanizywania koalicji w Kongresie i Senacie, w tym drugim – na tzw. wariata – zgody jego najbliższego politycznego otoczenia. Oba więc scenariusze są mocno wątpliwe w sensie operacyjnym.
Pech polega na tym, że z powrotu do rewolucji zdrowego rozsądku została już tylko rewolucja w sposób kompletny sprzeczna ze zdrowym rozsądkiem. Oczekiwana zmiana przyszła w przebraniu herezji religijnej, w dodatku o demonicznym charakterze. Czyli nadzieje na normalność zostały złożone – okazuje się – w ręce nawiedzonych heretyków. Pragmatyzm pożądanych działań zamieniono na jakiś chory mistycyzm, który jest odwrotnością zdrowego rozsądku, w dodatku pcha nas – znowu ręką ludzką, nie boską – w czasy ostateczne.
Pytanie tylko czy oni to robią na poważnie, czy ta cała otoczka quasi-religijna to tylko opium dla mas mające uzasadnić misję co do swej istoty samobójczą dla (zachodniej) cywilizacji, a może i całego świata? Są na to dwie możliwe odpowiedzi. Jedna mówi o totalnie manipulatywnych celach takich działań. Po prostu przy władzy kręcą się fałszywi prorocy, Rasputiny nowych czasów, którzy przenoszą całkiem prozaiczny merkantylizm cyfrowych oligarchów w rejony udawanej transcendencji, po to, by zwieść lud. Są zapewne tacy, bo tacy zawsze się kręcą przy pozornych, czy też przejmowanych rewolucjach. Drugi wariant to ci, którzy naprawdę w to wierzą. I okazuje się, że tu mamy dwie podgrupy – lud uwiedziony tą ideą, głównie z grona syjonistów chrześcijańskich, dla których to obecne przesłanie polityczne jest idealnie kompatybilne z ich wiarą. Ale najgorsza jest ta podrgupa druga – szaleni decydenci. Wydaje się bowiem, że tam na górce Białego Domu są tacy, co w to wierzą naprawdę. I oni zdają się najbardziej niebezpieczni, gdyż ich odjazdy nie są tylko ich domową sprawą – wyposażeni we władzę mogą narobić wiele szkód, gdyż będą swe działania (i pomyłki) uzasadniali racją wyższą, w dodatku znajdującą się w ich ręku.
Herezje rządzących pryków
Szykuje się więc niezły bałagan. Ale tak to jest, kiedy system politycznego doboru degeneruje się i wcale nie najlepsze jednostki wypływają na wierzch fali elit. Raczej elity formują się w procesie rywalizacji kto najlepiej namiesza w głowie demosowi, by ten wybrał tę lub inną frakcję. A nie są to kompetencje państwowotwórcze. Rządzą więc narracje, zaś rzeczywiste działania, jeśli są w otoczce herezji mistycznej, są już prawdziwie odrealnione, w metodach, celach, ale nie skutkach skutkach.
Bez tego fałszywego mistycyzmu wszystko byłoby na golasa widoczne. Amerykanie na pasku Izraela, czy to z powodu post-holokaustowego resentymentu, czy z powodu taśm ze znanej wyspy, ego PATUSa rozdęte do rozmiarów gargantuicznej pychy, interesy lobby militarno-surowcowego, imperialne zapędy byłego policjanta świata, który na emeryturze swej potęgi chce przed pójściem na nią jeszcze ustawić parę spraw „na dzielni”. Źle to się opowiada, prawda? A z tą boską misją to jakoś brzmi. Ale dla nas to tylko taka różnica, że jeśli się to kiedyś pozytywnie skończy, to tak tylko, że główni aktorzy tej hucpy nie wylądują w więzieniu, ale w psychuszce. Słaba to satysfakcja, bo szkody będą przeogromne i w pewnych aspektach nie do odwrócenia.
Putin chce odbudować w Moskwie „trzeci Rzym”, Netanjahu zrealizować obietnicę Wielkiego Izraela od rzeki do rzeki, tym razem z trzecią świątynią w Jerozolimie, Trump czuje się Mesjaszem czasów ostatecznych, na najbardziej przytomnego wygląda chyba tylko Chińczyk. Chiny, Państwo Środka, nie chcą być wszędzie i rządzić światem – chcą być, jako się rzekło, „w środku”. Nie trzeba bowiem być wszędzie, by wszystko kręciło się wokół ciebie. Wystarczy być w środku.
I trzeba sobie zadać ponownie to pytanie: czy ci wymienieni wodzowie wierzą w swe posłannictwo, czy tylko tak gadają? Do ludu, by uzasadnić wyższymi argumentami swoje prozaiczne strategie – więcej ziemi, ludów podbitych, danin z prowincji i kolonii. A może to wodzowie w to wierzą, a więc widzą siebie jako posłanników przyszłość, lub choćby takich, których władztwo ma zostać zapamiętane? Może więc chodzić o całkiem prozaiczne rzeczy – zapisanie się w historii, co następuje zazwyczaj wtedy, kiedy władztwo danego satrapy dotrze do swoich doczesnych granic.
Podobno, gdy przypadkiem mikrofony wyłapały całkiem prywatną rozmowę w cztery oczy na spacerze w Pekinie panów Xi i Putina, okazało się o czym tak naprawdę gadają panowie świata. Kamery świata pokazywały samotny spacer i konwersację obu panów, egzegeci geopolityki spekulowali na podstawie tego obrazka o czymże to panowie tam deliberują. O świecie, gospodarce, militariach, strefach wpływów? A przypadkiem okazało się o czym tam rozprawiali – o najnowszych technikach przedłużania sobie życia. No, podobno, jak człowiek uważa, że ma wszystko, to chce już być tylko nieśmiertelny. I to są być może jedyne już tylko dylematy rządzących.
Prawo naturalne do normalności
Jakie są dylematy moralne rządzonych, jeśli ci je w ogóle mają? Popatrzmy – z praw naturalnych pozamieniano wszystko. Przypatrzmy się trzem podstawowym – prawo do życia, prawo do poszukiwania szczęścia i prawo do własności. Prawo do życia kurczy się w tempie zastraszającym – mamy cywilizację śmierci, a właściwie samobójstwa (nie pierwszy przypadek w cywilizacji zachodniej), bujamy się od aborcji do eutanazji. Prawo do poszukiwania szczęścia zostało zmienione w całe ciągi wzbudzanych roszczeń, roszczeń od państwa, szybko zamienione w postulaty rozszerzania jego władzy. Wystarczyło tylko w pojęciu „prawo do poszukiwania szczęścia” wykreślić słowo „poszukiwania” i wszystko stało się jasne. Się należy szczęście, a właściwie i praca, i mieszkanie, i dochód podstawowy. Kto ma uszczęśliwiać? Państwo, a właściwie przy tych intencjach globalistycznych – internacjonalistyczny nadzorca, ale i dostarczyciel dóbr wszelakich, z tym, że wtedy skoro te dobra mają być dla wszystkich, to muszą mieć skromne rozmiary. A więc państwo ochoczo dostarcza – na razie zgrabnie połączyło postulat posiadania własności i prawa do szczęścia w idei: nie będziesz miał niczego i będziesz szczęśliwy. Ale pozostaje pytanie – jak ludzkość ma nie mieć niczego, to kto będzie miał wszystko?
To pech, że powrót do zdroworozsądkowej normalności przyszedł do nas w przebraniu otwarcie deklarowanej herezji, bo może zaprzepaścić nie tylko szanse, ale i nadzieje na zmianę. A może doszliśmy do takiego momentu, że każda zmiana musi być ludzkości uzasadniana racjami transcendentnymi? Nawet jeśli jest to herezja do kwadratu? Jesteśmy coraz bardziej pozbawieni rozsądku, coraz więcej polegamy na tresowanych, a więc do dowolnego wywoływania, emocjach. Zwierzęciejemy, z tą różnicą, że żadne zwierzę nie uwierzyłoby w boskie posłannictwo przewodnika stada. O kim to lepiej świadczy, o nas czy zwierzętach?
Prof. Grzegorz Kucharczyk mówi o tym, co łączy orędzie Matki Bożej z Gietrzwałdu z Jasnogórskimi Ślubami Narodu Polskiego. Wypowiedź pochodzi z wywiadu, jaki profesor Kucharczyk udzielił nam do filmu “Gietrzwałd. Bądźcie Polakami”.
◊
PROF. GRZEGORZ KUCHARCZYK: CZY POLSKA SIĘ PRZEBUDZI? GIETRZWAŁD I ŚLUBY JASNOGÓRSKIE
Ukraina obchodzi dziś 35. rocznicę ogłoszenia niepodległości. Wołodymyr Zełenski, nazywany w Europie prezydentem, wygłosił przemówienie. Powiedział: „Mocno trzyma nas za rękę pewna siła – wcale nie niewidzialna. Jest to siła wspólnego kręgu: wzajemnego wsparcia, braku wątpliwości co do tego, kto stoi obok, oraz wiary we wszystkich Ukraińców. I dopóki wróg nie przerwie tego naszego kręgu, dopóty Ukraina nie upadnie. Wywalczy swój pokój. I da radę”.
I dalej: „Putin liczy, że jesteśmy zmęczeni. My wiemy, że on jest śmiertelny. Nigdy nas nie rozumiał. Teraz już nie zdąży. […] Rosjanie chcieli, żeby nie było nas na mapie. […] Od dwudziestu siedmiu lat przywódca Rosji mówi o wielkości, a Rosja stoi w kolejkach po benzynę”. – Wynikałoby z tego, że kondycja Ukrainy i jej mieszkańców jest w lepszym stanie.
Zwróćmy uwagę na to, że Zełeński nie zwraca się do ludu ukraińskiego czy też resztek tego ludu, lecz do zachodnich oficjeli. W końcu nie jego zadaniem jest spokój i dobro mieszkańców, lecz walka o interesy globalistów, syjonistów, USA, Niemiec i W. Brytanii.
A byli obecni w Kijowie m.in. premier Wielkiej Brytanii Andy Burnham, przewodniczący Rady Europejskiej Antonio Costa oraz liderzy Mołdawii, Estonii i Luksemburga. Gratulacje przekazał sekretarz stanu USA Marco Rubio, a Komisja Europejska zatwierdziła właśnie dziś przyznanie Ukrainie kwoty 6,1 mld euro w ramach zaciągniętej przez państwa członkowskie pożyczki dla Kijowa (to z naszych podatków!). Ursula von der Leyen powiedziała: „Europa solidaryzuje się z Ukrainą i zapewnimy jej to, czego potrzebuje”. Tak więc miliardy euro przeznaczone będą na systemy obrony powietrznej i przeciwrakietowej, rakiety, amunicję i stacje radarowe. Artykułów spożywczych i codziennego użytku Ukraina nie potrzebuje.
A nasi politycy czują pismo nosem i nikt z nich nie pojechał do Kijowa, nawet Paweł Kowal zdaje się być mało aktywny. ‚Odważnym’ okazał się być aktor, dyrektor naczelny Teatru Polskiego Andrzej Seweryn, który w wywiadzie dla ‚Rzeczpospolitej’ zaapelował o udział w zgromadzeniu organizowanym 24 sierpnia na Placu Zamkowym w Warszawie. Przekonuje nas, że mimo pogarszających się nastrojów części Polaków wobec Ukraińców należy nadal okazywać im solidarność. Podkreśla aktor, że „nigdy trendy nie decydowały o tym, co robi, tylko jego przekonania i wrażliwość”.
Andrzej Seweryn
Zdaniem Seweryna, obywatela świata, za dalszym wspieraniem Ukrainy przemawiają nie tylko względy moralne, ale również polski interes, bo „on rozumie, że historia relacji ukraińsko-polskich jest skomplikowana, żeby nie powiedzieć: tragiczna i pełna zbrodni, ale to jest przeszłość, która nie powinna wpływać na to, co dzisiaj dzieje się w relacjach polsko-ukraińskich. Nie wolno nam być agresorami w naszej ojczyźnie. Nie należy mylić wroga, którym jest Rosja, z Ukraińcami”. I w końcu stwierdza: „Należy dokonać wszelkiego wysiłku, ażeby zapobiec zwycięstwu Rosji w tej wojnie”.
Podsumujmy: Była Ukraina wielka jako Socjalistyczna Republika Ukrainy. Wyposażona przez Moskwę kolejno w Donbas, ziemie należące wcześniej do Polski, Węgier i Ukrainy, a na koniec w Krym – liczyła w 1990 roku 50,5 miliona mieszkańców.
Przez 35 lat niezależnego istnienia odpadło od niej ponad 20% terytorium i około 55% ludności. Pozostało w kraju 23 mln ludzi, w tym 11 mln emerytów. Takiego spustoszenia nie dokonały w Polsce nazistowskie Niemcy. Państwo jest opanowane przez korupcję, neo-banderę i nie ma już żadnych możliwości rozwoju. Przewidział to wielki Polak Roman Dmowski, pisząc w 1930 roku w artykule zatytułowanym ‚Kwestia ukraińska‚:
„Nie ma siły ludzkiej, zdolnej przeszkodzić temu, ażeby oderwana od Rosji i przekształcona na niezawisłe państwo Ukraina stała się zbiegowiskiem aferzystów całego świata, którym dziś bardzo ciasno jest we własnych krajach, kapitalistów i poszukiwaczy kapitału, organizatorów przemysłu, techników i kupców, spekulantów i intrygantów, rzezimieszków i organizatorów wszelkiego gatunku prostytucji: Niemcom, Francuzom, Belgom, Włochom, Anglikom i Amerykanom pośpieszyliby z pomocą miejscowi lub pobliscy Rosjanie, Polacy, Ormianie, Grecy, wreszcie najliczniejsi i najważniejsi ze wszystkich Żydzi. Zebrałaby się tu cała swoista Liga Narodów…
Ukraina stałaby się wrzodem na ciele Europy; ludzie zaś marzący o wytworzeniu kulturalnego, zdrowego i silnego narodu ukraińskiego, dojrzewającego we własnym państwie, przekonaliby się, że zamiast własnego państwa, mają międzynarodowe przedsiębiorstwo, a zamiast zdrowego rozwoju, szybki postęp rozkładu i zgnilizny”.
Zachodni komentatorzy z łatwością zaszufladkowali porozumienie z Mekki pod jednym tytułem. Kiedy Arabia Saudyjska, Turcja i Pakistan podpisały 7 sierpnia Porozumienie o Wspólnej Obrony Maccabee – zbrojny atak na jednego z sygnatariuszy ma być traktowany jako atak na wszystkich – odruchowo przylgnęła do niego etykieta „Islamskiego NATO”, sunnickiego bloku trzech największych potęg militarnych świata muzułmańskiego, połączonych tożsamością wyznaniową.
Ta interpretacja stała się niemal nieaktualna, zanim jeszcze atrament zdążył wyschnąć. To, co w rzeczywistości powstaje, to nie sunnicki sojusz przeciwko Iranowi. To pierwszy filar post-amerykańskiej architektury bezpieczeństwa, którą wspierają Rosja i Chiny – a Teheran jest gotowy do wejścia do środka.
Użyty język nie był przypadkowy i nie pochodził z Rijadu. 27 kwietnia w Petersburgu, po spotkaniu z irańskim ministrem spraw zagranicznych Abbasem Araghchi, Władimir Putin wezwał do stworzenia nowej architektury bezpieczeństwa w Zatoce Perskiej. Tydzień później, 5-6 maja w Pekinie, chiński minister spraw zagranicznych Wang Yi, po swoim spotkaniu z Araghchi, powiedział w zasadzie to samo – że Pekin popiera ustanowienie regionalnej architektury pokoju i bezpieczeństwa, w której kraje regionu uczestniczą, chronią wspólne interesy i dążą do wspólnego rozwoju. Araghchi ze swojej strony poinformował Putina, że Iran popiera nową, powojenną architekturę regionalną, zdolną do koordynacji rozwoju i bezpieczeństwa.
Zwróć uwagę na dwa rzeczowniki wymienione przez Aragcziego w parach: rozwój i bezpieczeństwo. To połączenie jest kluczem, do którego wrócę. Od 2019 roku Rosja dyskutuje o koncepcji zbiorowego bezpieczeństwa dla Zatoki Perskiej; Ławrow potwierdził ją 28 lutego 2026 roku – dokładnie w dniu rozpoczęcia wojny. Konsekwentnym celem jest wielostronna, regionalnie kierowana struktura, która zastąpi amerykański parasol obronny nad Zatoką Perską, wyznaczy Moskwę i Pekin jako gwarantów obok państw regionu i – co kluczowe – potraktuje Iran nie jako zagrożenie, które należy powstrzymać, ale jako prawowity filar porządku. Jak sparafrazował Aragcziego swoich chińskich gospodarzy: Iran po wojnie jest innym krajem, jego reputacja uległa poprawie, a nowa era współpracy nadchodzi.
Zapamiętaj ten projekt i spójrz jeszcze raz na Mekkę.
Pierwszy filar
Porozumienie Maccabee zostało podpisane w czasie wojny, a ten kontekst jest kluczowy. Po prawie sześciu miesiącach wojny, która rozpoczęła się 28 lutego, Arabia Saudyjska była już ofiarą powtarzających się ataków rakietowych i dronów, a zaufanie do zdolności Waszyngtonu do rzeczywistego wspierania bezpieczeństwa Zatoki Perskiej w czasie rzeczywistym zostało widocznie zachwiane. Z tej erozji wyłonił się traktat wiążący Pakistan – jedyne muzułmańskie państwo posiadające broń jądrową i arsenał blisko 300 głowic – z Turcją, która ma drugą co do wielkości armię NATO, oraz z Arabią Saudyjską, finansową kotwicą Zatoki Perskiej i strażnikiem najświętszych miast islamu. Prawie 1,4 miliona żołnierzy w czynnej służbie i około 124 miliardy dolarów łącznych rocznych wydatków na obronę, po raz pierwszy od czasów Paktu Bagdadzkiego, są połączone w ramach jednej formuły wzajemnej obrony.
Sygnatariusze starali się nie określać go jako czysto defensywnego i, jak to ujął Erdoğan, pozostawili go otwartym dla innych krajów. Ankara wciągnęła Egipt do dyskusji; Dhaka zasygnalizowała zainteresowanie. Zachodni analitycy, zauważając, że wszyscy trzej członkowie są partnerami amerykańskimi – Turcja w NATO, Pakistan jest ważnym sojusznikiem spoza NATO, a Arabia Saudyjska największym nabywcą amerykańskiej broni – i dochodząc do wniosku, że pakt nie stanowi zatem zagrożenia dla Waszyngtonu, popełnili ten sam błąd, co ci, którzy nazywali go islamskim NATO. Zapoznali się z dokumentami założycielskimi i zignorowali kierunek, w jakim zmierzał. Pakt „otwarty dla innych”, podpisany przez państwa, które straciły wiarę w amerykański parasol, w trakcie wojny z Iranem, którą Iran przetrwał, nigdy nie pozostałby trzyosobowym klubem sunnickim.
Oto, czego jeszcze nie dostrzegła publiczna analiza, a co mogę przekazać z pierwszej ręki. W poniedziałek rano feldmarszałek Asim Munir – szef sztabu Pakistanu i prawdziwy architekt regionalnej strategii Islamabadu – przebywa w Iranie. Tematem jego rozmów jest przystąpienie Iranu do Porozumienia Mekkańskiego jako czwartego członka.
Przeczytaj to powoli, ponieważ burzy to całą strukturę „islamskiego NATO”. Pakt o wzajemnej obronie, na którego czele stoją sunniccy potentaci świata muzułmańskiego, w tym szyicki Iran, nie jest blokiem wyznaniowym. Jest wręcz przeciwnie: likwidacją tej samej linii podziału sunnicko-szyickiego, którą zachodnia strategia eksploatowała przez całe pokolenie. A to, co pozostaje, gdy Iran do niego dołączy, nie jest „NATO” o żadnym wyznaniu religijnym. To właśnie inkluzywna, regionalnie kierowana architektura, którą opisali Putin i Wang Yi – struktura, w której Iran jest prawowitym filarem, a nie wrogiem poddanym kwarantannie. Mekka stworzyła tę strukturę. Przystąpienie Teheranu do NATO nadaje jej sens.
To nie koniec na Iranie. Bahrajn – monarchia Zatoki Perskiej, która gości amerykańską Piątą Flotę – negocjuje, jak mi powiedziano, z Pakistanem przystąpienie do sojuszu wojskowego z Arabią Saudyjską. Pomyślcie o wadze tego. Państwo Zatoki Perskiej, które jest fizycznie najbardziej powiązane z amerykańską potęgą morską, zapewnia sobie alternatywy dla bloku regionalnego. Każde takie przystąpienie odcina kolejny kamień od amerykańskiego porządku bezpieczeństwa w Zatoce Perskiej i dodaje go do nowej struktury, która wyłania się obok niego.
Przypomnijmy sobie połączenie rozwoju i bezpieczeństwa Araghchiego. Architektura bezpieczeństwa, która nie wspiera cyklu gospodarczego, to jedynie sojusz na papierze. Pakt Mekka zyskuje sojusz, a Pakistan ponownie jest tu filarem.
Islamabad – wspierany przez Chiny poprzez inwestycję w CPEC oraz port Gwadar, który już zapewnia Pakistanowi lądowe korytarze do Iranu – zdecydował się radykalnie pogłębić integrację gospodarczą z Teheranem. Munir negocjuje dziesięciokrotny wzrost pakistańsko-irańskiej wymiany handlowej w ciągu trzech lat. To nie błąd zaokrąglenia w systemie sankcji. To jego upadek.
I, żeby było jasne, to policzek dla Scotta Bessenta. Sekretarz Skarbu USA spędził wojnę obiecując najsurowsze sankcje w historii, bezprecedensową kampanię mającą na celu izolację ekonomiczną Iranu i zmuszenie go do kapitulacji głodem. Teraz obserwuje, jak amerykański sojusznik, uzbrojony w broń jądrową, finansowany i wspierany przez Chiny, zwielokrotnia handel z tym samym krajem, który ślubuje udusić – handel prowadzony w juanach, barterze i walutach regionalnych, poza systemem rozliczeń dolarowych, od którego zależą jego sankcje. Architektura bezpieczeństwa i architektura gospodarcza powstają w tym samym procesie, przez tego samego człowieka, w tej samej podróży. Strategia izolacji Bessenta spotyka się nie z buntowniczymi słowami, ale z integracją w działaniu.
Kryje się w tym głębsza ironia, którą warto nazwać, ponieważ oskarża całe pokolenie amerykańskiej strategii. Przez dekady Waszyngton traktował podział sunnicko-szyicki jako atut, którym trzeba zarządzać – uzbrajając i tolerując sunnickich bojowników jako narzędzia walki z szyickim Iranem, od dywersji za czasów Busha po wojnę w Syrii. Cała logika opierała się na tym, aby podział ten pozostał nienaruszony.
Teraz główne sunnickie potęgi regionu – Arabia Saudyjska, Turcja i Pakistan – same go zamykają, wciągając Iran we wspólne ramy obronne i handlowe. Klin, który Waszyngton wbijał przez dwadzieścia lat, staje się fundamentem bloku, który odpowiada przed Moskwą i Pekinem, a nie przed Waszyngtonem. To jest reakcja najwyższego rzędu: nie broń zwrócona przeciwko jej twórcy, ale linia pęknięcia, na której ten twórca polegał, która teraz się zamyka.
Opinia niewiele jest warta, jeśli nie dorównuje własnym kwalifikacjom, więc oto one. Podróż Munira to negocjacje, a nie podpisanie; akcesja Iranu i Bahrajnu jest w chwili pisania tego tekstu w toku, nie jest sfinalizowana i obie mogą utknąć w martwym punkcie. Deficyt zaufania między sunnitami a szyitami jest realny i trwa od dziesięcioleci – monarchie Zatoki Perskiej od dawna obawiają się irańskiej dywersji, a traktat obronny nie zniweluje tego z dnia na dzień.
Poprzednie pakty o wzajemnej obronie w regionie, w tym umowa saudyjsko-pakistańska z września 2025 roku i starsze porozumienia Rady Współpracy Zatoki Perskiej, nigdy nie wywołały zbiorowej reakcji na miarę NATO, a ta może okazać się równie deklaratywna. Wszystkie trzy państwa-sygnatariusze z Mekki utrzymują głębokie, ożywione relacje ze Stanami Zjednoczonymi i nie zerwą ich lekkomyślnie; wiele z tego może być raczej zabezpieczeniem niż wyraźnym zerwaniem. Powyższy raport z pierwszej ręki opisuje intencje i negocjacje, które jeszcze nie są umowami.
Ale kierunek nie jest tym samym, co dotarcie do celu, a kierunek jest jednoznaczny. Każde z tych ograniczeń wskazuje ten sam kierunek – od amerykańskiego parasola w stronę porządku regionalnego gwarantowanego przez Rosję i Chiny.
Porozumienie z Mekki zostało zaprezentowane zachodnim odbiorcom jako blok sunnicki i odrzucone jako klub amerykańskich klientów. Nie jest ani jednym, ani drugim. Jest to pierwszy filar architektury bezpieczeństwa, którą Putin i Wang Yi nazwali wiosną tego roku po spotkaniach z irańskim ministrem spraw zagranicznych – regionalnej, wspieranej przez Rosję i Chiny struktury, która uznaje Iran za prawowitą potęgę, a Stany Zjednoczone za niezbędne. Kiedy Asim Munir udaje się w poniedziałek do Teheranu, aby omówić członkostwo Iranu i jednocześnie negocjować dziesięciokrotny wzrost handlu, nie wykonuje dwóch oddzielnych zadań. Buduje dwie warstwy tego samego muru.
Amerykanie zbudowali swoją pozycję w Zatoce Perskiej na rozdzieleniu sunnitów i szyitów oraz na dolarze jako centrum. Oba filary są jednocześnie wyrywane – a struktura, która wyłania się na ich miejscu, została zaprojektowana w Moskwie i Pekinie.
Izraelskie siły ponownie użyły amunicji fosforowej podczas intensywnych działań militarnych w południowym Libanie. Doniesienia libańskich mediów państwowych z 22 sierpnia wskazują, że pociski fosforowe były wykorzystywane podczas ostrzału kilku obszarów, w tym w rejonie strategicznego wzgórza Ali al-Taher.
https://youtube.com/watch?v=twdpEQIoABQ%3Frel%3D0
Według libańskiej Narodowej Agencji Informacyjnej izraelska artyleria prowadziła intensywny ostrzał południowego Libanu. Informacje o użyciu pocisków fosforowych pojawiły się w czasie kolejnej eskalacji działań zbrojnych. Nie są to pierwsze tego rodzaju oskarżenia. W marcu „The Guardian” opisał ustalenia organizacji Human Rights Watch i niezależnych badaczy, według których izraelskie wojsko wykorzystywało biały fosfor w południowym Libanie również podczas wcześniejszych działań wojennych. Badacze dokumentowali przypadki użycia tej amunicji także nad obszarami zamieszkanymi.
Użycie amunicji zapalającej budzi szczególne obawy w południowym Libanie, gdzie w ostatnich tygodniach doszło do rozległych pożarów lasów, terenów rolniczych i gajów oliwnych. Lokalne służby, mieszkańcy oraz organizacje zajmujące się ochroną środowiska wiążą część pożarów z izraelskimi działaniami wojskowymi i stosowaniem amunicji zapalającej. Izraelskie władze twierdzą natomiast, że ich operacje są wymierzone w infrastrukturę Hezbollahu i mają uwzględniać ograniczanie szkód dla ludności cywilnej oraz środowiska.
Sytuacja w południowym Libanie pozostaje bardzo napięta. ONZ informowała niedawno, że tylko podczas jednego weekendu w sierpniu siły izraelskie wystrzeliły w stronę południowego Libanu 455 pocisków, a misja UNIFIL odnotowała też liczne naruszenia libańskiej przestrzeni powietrznej.
Biały fosfor może być wykorzystywany między innymi do tworzenia zasłon dymnych i oświetlania terenu. Jego użycie w pobliżu ludności cywilnej budzi jednak poważne kontrowersje ze względu na wyjątkowo wysoką temperaturę spalania oraz ryzyko ciężkich obrażeń i pożarów.
Często przywoływany w tym kontekście „Protokół III” do „Konwencji o niektórych broniach konwencjonalnych” ogranicza użycie broni zapalającej przeciwko celom wojskowym znajdującym się w skupiskach ludności cywilnej. Chociaż Izrael jest stroną „Konwencji o niektórych broniach konwencjonalnych”, to nie ratyfikował „Protokołu III”. Z kolei Liban nie jest nawet stroną konwencji. Nie oznacza to jednak braku ograniczeń prawnych. Zastosowanie amunicji, w tym amunicji zapalającej, nadal podlega zasadom międzynarodowego prawa humanitarnego, takim jak rozróżnianie między celami wojskowymi a ludnością cywilną oraz zakaz prowadzenia ataków o charakterze nieproporcjonalnym lub bez rozróżnienia.
W ostatnich dniach walki w południowym Libanie ponownie przybrały na sile, a zarówno skala ostrzału, jak i kolejne doniesienia o użyciu amunicji fosforowej wskazują, że region pozostaje daleki od stabilizacji.
Autorstwo: Aurelia Na podstawie: MiddleEastEye.net Źródło: WolneMedia.net
Nie ucisk, lecz ideologia. Rzeź wołyńska nie była „odwetem” za politykę II RP, lecz realizacją programu nacjonalizmu integralnego Dmytra Doncowa.
———————————————-
W najnowszym „Magazynie Wyborczej” Adam Michnik publikuje tekst pod wymownym tytułem „Dobrzy ludzie z Ukrainy”. Już na okładce pojawia się teza, która ma tłumaczyć zbrodnie OUN-UPA: jeśli ruch wyzwoleńczy narodu uciskanego dopuszcza się zbrodni na narodzie panującym, to przyczyną jest ucisk narodowy, a nie wola wyzwolenia. Innymi słowy – winna jest przede wszystkim Polska i jej polityka narodowościowa. To klasyczna figura, która od lat wraca w części polskiej debaty publicznej: zbrodnia ma być konsekwencją, a nie wyborem ideologicznym.
To twierdzenie jest fałszywe zarówno historycznie, jak i moralnie.
Ideologia powstała wcześniej i niezależnie od „ucisku”
Dmytro Doncow sformułował swoją doktrynę „nacjonalizmu czynnego” (integralnego) już w latach 20. XX wieku, a kluczową książkę Nacjonalizm wydał w 1926 r. – na długo przed największymi napięciami polsko-ukraińskimi drugiej połowy lat 30. i przed „pacyfikacją” 1930 r. Jego myśl czerpała z faszyzmu włoskiego, nietzscheanizmu, elitaryzmu i darwinizmu społecznego. Naród miał być organizmem biologicznym, którego przetrwanie usprawiedliwia wszelkie środki. Moralność, prawo, humanitaryzm – to przesądy słabych. Potrzebna była „mniejszość inicjatywna” zdolna do bezwzględności, nienawiści jako siły twórczej i „kamiennego serca”.
Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), założona w 1929 r., przyjęła tę ideologię niemal jako kanon. Bandera i jego frakcja (OUN-B) poszli jeszcze dalej w kierunku totalitarnego, etnicznie czystego państwa. Program „oczyszczenia” ziem z „obcych elementów” – Polaków, Żydów, Rosjan – nie był spontaniczną reakcją na polską politykę. Był konsekwencją przyjętego światopoglądu. Polskie władze międzywojenne prowadziły politykę asymilacyjną, czasem represyjną (pacyfikacje po ukraińskich sabotażach, ograniczenia szkolnictwa, faworyzowanie osadników), ale nie planowały fizycznej likwidacji narodu ukraińskiego. OUN od początku głosiła rewolucję narodową i dyktaturę, a nie reformę w ramach demokracji.
Rzeź była planowaną czystką etniczną
Masakry na Wołyniu i w Galicji Wschodniej w 1943–1944 r. nie były „eksplozją nienawiści” wywołaną polskim uciskiem. Były operacją przygotowaną. Latem 1943 r., zwłaszcza w „krwawą niedzielę” 11 lipca, sotnie UPA (często z udziałem miejscowej ludności) systematycznie atakowały polskie wsie. Szacunki ofiar polskich wahają się od około 50–60 tys. na samym Wołyniu do 100 tys. łącznie z Galicją. Metody były celowo bestialskie: siekiery, piły, noże, gwałty, tortury – nie chodziło tylko o zabicie, lecz o zastraszenie i wymazanie śladów obecności.
Decyzje zapadały na poziomie dowództwa OUN-B. Dmytro Kłaczkiwśkyj („Kłym Sawur”) wydał rozkazy o „generalnej fizycznej likwidacji całej polskiej ludności”. To nie był odwet za konkretne polskie działania w 1943 r. – to była realizacja wcześniejszego programu etnicznego oczyszczenia terytorium, które uważano za „ukraińskie etnograficznie”.
Ofiarami nie byli tylko Polacy
Jeśli rzeź miała być jedynie „reakcją na polski ucisk”, to dlaczego ginęli również inni? UPA i oddziały OUN mordowały Żydów, którzy przeżyli niemiecką Zagładę i ukrywali się w lasach. Mordowano Czechów (szacunki mówią o około 350 ofiarach wśród mniejszości czeskiej na Wołyniu, poza niemiecką zbrodnią w Czeskim Malinie), Ormian, Rosjan, Gruzinów, a także Ukraińców, którzy ratowali Polaków, byli w mieszanych małżeństwach albo po prostu nie podporządkowali się „lini partii”. Źródła polskie i zachodnie zgodnie wskazują na setki ofiar spośród tych mniejszości. To nie wygląda na „odwet za politykę narodowościową państwa polskiego”. Wygląda na realizację programu etnicznej homogeniczności.
Niebezpieczeństwo zamiatania pod dywan
Dziś, gdy Ukraina broni się przed rosyjską agresją, łatwo ulec pokusie, by „nie drążyć” tematu Bandery, OUN i UPA. Część ukraińskiej pamięci oficjalnej uczyniła z nich bohaterów walki o niepodległość, a krytykę tej legitymizacji traktuje się jako „rosyjską propagandę” albo „polski nacjonalizm”. To błąd.
Ideologia Doncowa i praktyka OUN-UPA zawierały wyraźne elementy nazistowskie i totalitarne. Współpraca części OUN z Niemcami w 1941 r., udział w pogromach, a później samodzielna czystka etniczna – to fakty, nie „narracja”. Zamiatając je pod dywan, nie buduje się trwałego pojednania. Buduje się fałszywy fundament, na którym łatwo odradzają się skrajne nurty. W warunkach wojny i kryzysu to szczególnie niebezpieczne. Prawda historyczna nie jest „szkodzeniem Ukrainie”. Jest warunkiem, by Ukraina – i relacje polsko-ukraińskie – nie nosiły w sobie ziarna przyszłych konfliktów.
Polityka II RP wobec mniejszości ukraińskiej była niedoskonała, a miejscami krzywdząca. Nie była jednak przyczyną ludobójstwa. Przyczyną była ideologia, która uczyniła z nienawiści i bezwzględności cnoty narodowe. Tego faktu nie da się wymazać żadną „perspektywą ukraińskich okularów”.
Historia nie lubi usprawiedliwień, które zamieniają sprawców w ofiary okoliczności. Rzeź wołyńska była wyborem. Wyboru ideologicznego. I właśnie dlatego nie wolno go dziś relatywizować.
