Przypomnijmy najpierw video – opublikowane w mediach społecznościowych – pokazującemoment, w którym 12 kwietnia 2026, Jan Dobrogowski – kapitan MV Hondius informuje pasażerów, że na pokładzie statku zmarła jedna osoba. Kapitan mówi, że lekarze uznali, iż śmierć nastąpiła z przyczyn naturalnych i że nie miała związku z żadną chorobą zakaźną, zapewniając pasażerów, że statek pozostaje bezpieczny.
Film zamieszczony w mediach społecznościowych pokazuje moment, w którym kapitan statku MV Hondius informuje pasażerów 12 kwietnia, że na pokładzie zmarła osoba podczas epidemii hantawirusa. Kapitan Jan Dobrogowski powiedział, że lekarze uważają, iż śmierć nastąpiła z przyczyn naturalnych i nie jest powiązana z żadną chorobą zakaźną, uspokajając pasażerów, że statek pozostaje bezpieczny.
A video posted on social media shows the moment the captain of the MV Hondius tells passengers on 12 April that a person has died on board during a hantavirus outbreak.
Captain Jan Dobrogowski said doctors believed the death was due to natural causes and not linked to any… pic.twitter.com/zTIoiSRHub
Bloger podróżniczy Jake Rosmarin opublikował wzruszające nagranie z pokładu statku wycieczkowego dotkniętego “epidemią hantawirusa”, ale został oskarżony o bycie „aktorem kryzysowym”, po tym jak użytkownicy mediów społecznościowych odkryli jego wcześniejsze emocjonalne apele dotyczące COVIDa-19. Teorie spiskowe wskazują również na hebrajskie znaczenie słowa „hanta” czyli „kłamstwo” oraz na powiązania Rosmarina z Izraelem.
Jake Rosmarin to pasażer statku MV Hondius, który opublikował wzruszające nagranie, w którym opisał strach i niepewność związane z podejrzeniem o wybuch “epidemii hantawirusa”, w wyniku czego zmarły trzy osoby. Jednak zamiast powszechnego współczucia spotkała go ostra fala krytyki.
Rosmarin mówił drżącym głosem: „To, co się teraz dzieje, jest bardzo realne dla nas wszystkich tutaj. Nie jesteśmy tylko wydarzeniem, nie jesteśmy tylko nagłówkami w gazetach, jesteśmy ludźmi, ludźmi z rodzinami, z życiem, z osobami czekającymi na nas w domu”.
Przeszłość „płacząca nad COVID-em”
Sceptycyzm wobec Rosmarina nie pojawił się znikąd. Użytkownicy mediów społecznościowych szybko odkryli jego cyfrowy ślad z czasów pandemii Covid-19, wskazując na dostrzegalnyschemat zachowań. W sieci pojawiły się oskarżenia, że „Jake Rosemarin przeżywa koszmar. Najpierw prawie umarł na COVIDa, a teraz prawie umiera na hantawirozę” oraz że„promował szczepionki przeciwko COVIDowi podczas pandemii”.
Chociaż charakter jego wcześniejszych twierdzeń dotyczących zdrowia różni się w poszczególnych postach w mediach społecznościowych, powtarzające się emocjonalne apele przed kamerą sprawiły, że część internautów nazwała go seryjnym „aktorem kryzysowym”. Krytycy twierdzą, że jego obecność na statku wykracza poza granice przypadku.
Przypadek czy spisek?
Zarzut, że Rosmarin jest „opłacanym kłamcą”, szybko się rozprzestrzenił. Jeden z użytkowników zwrócił uwagę na brak innych źródeł informacji z tego statku i zapytał: „Ciekawe, ile płacą Jake’owi Rosmarinowi za opowiadanie kłamstw na temat HANTA na holenderskim statku wycieczkowym HONDIUS?”. Argumentował, że w obecnej erze cyfrowej to „niezwykłe”, że poza Rosmarinem i „innym influencerem, żaden z pasażerów nie sfilmował niczego”.
Reakcje te przerodziły się w pełnoprawną teorię, że epidemia to „fikcja”. Pomimo emocjonalnego ciężaru sytuacji, Rosmarin musiał wyłączyć komentarze pod swoimi postami, ponieważ nękanie nasilało się.
Kim jest Jake Rosmarin?
Według publicznie dostępnych informacji i jego profili w mediach społecznościowych, Jake Rosmarin jest amerykańskim Żydem – blogerem podróżniczym – z Bostonu, który ma ponad 75 000 obserwujących na Instagramie. Jego przeszłość nie pasuje do wizerunku przypadkowego turysty, co skłoniło zwolenników teorii spiskowych do sugerowania, że został „specjalnie wybrany do roli«Hondius-Hanty-CryBaby»”.
Jego sieć kontaktów osobistych i zawodowych obejmuje osoby powiązane z kręgami rządowymi i światowym sektorem zdrowia. Jego «mąż» – Alex Cestari jest prawnikiem w Bostonie.https://en.wikipedia.org/wiki/Blackstone_Inc. Alex odbył staż prawniczy w Santander Bank, Biurze Radcy Prawnego Uniwersytetu Bostońskiego oraz w Conservation Law Foundation. Reprezentował Xenon Pharmaceuticals Inc., firmę biofarmaceutyczną specjalizującą się w neurologii. Reprezentował fundusz Blackstone Private Credit Fund.
Siostra Jake, Rachel Rosmarin, figuruje jako pracownica firmy Hagerty Consulting https://hagertyconsulting.com/, specjalizującej się w zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi i likwidacji skutków katastrof, w tym globalnych kryzysów zdrowotnych. Ponadto z jego profilu na LinkedIn wynika, że wcześniej pracował jako stażysta w Jerusalem Centre for Public Affairs oraz w organizacji Hillel.
[Trzy filmiki – w oryginale. MD]
Zwolennicy tzw. teorii spiskowych podkreślają, że „hanta” to potoczne słowo w języku hebrajskim, które może oznaczać „kłamstwo”, „oszustwo” lub „bzdurę”. W kontekście statku, który miał zawijać w okolice Izraela, oraz pasażera powiązanego z organizacjami żydowskimi, wiele osób w sieci twierdzi, że dowodzi to, iż wirus jest po prostu zmyślony.
Są to słowa ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego wypowiedziane na spotkaniu z młodymi ludźmi, którzy – rozbawieni – zdawali się nie rozumieć drwiącego przekazu; przyjęli tę informacje bijąc brawo. To oznajmienie zostało przytoczone w wywiadzie Piotra Szlachtowicza z prof. Adamem Wielomskim o konsekwencjach podpisanej z UE umowy SAFE:
„Dlaczego Polacy wciąż milczą, akceptują, ‚łykają’ szkodliwe posunięcia rządu?” – pyta Piotr Szlachtowicz. – „Polski już nie ma?” – Odpowiada prof. Adam Wielomski: „Będą konsekwencje wobec Sikorskiego?! W Polsce?! – Opinia publiczna jest przyzwyczajona do tego, że ją poniżają, szydzą z niej”. Powiedział zresztą minister prawdę: nie jego dzieci będą spłacać długi.
Profesor jednoznacznie krytykuje program SAFE. Po pierwsze, ogromne koszty – 43 mld euro (tj. około 180 mld złotych) plus odsetki. Trzeba będzie oddać około 400 mld złotych, czyli prawie 2/3 tegorocznego budżetu. Po drugie, na co wyda Polska te pieniądze. Rząd nie ukrywa, że znaczna część pożyczki trafi na Ukrainę, czyli zostanie wyrzucona w błoto.
Po trzecie wreszcie, powiększy się nasza zależność od Unii, która będzie mogła wstrzymywać fundusze, jeśli będziemy ‚niegrzeczni’. Polska biorąc te pieniądze wpada we wspólne długi europejskie, co zmniejsza nasze możliwości ewentualnego polexitu, no i finansowanie armii będzie w rękach UE. Nasuwa się przy tym pytanie, czy ta pożyczka jest w ogóle legalna.
P. Szlachtowicz: „Nie jest legalna, powinna była być uchwalona w formie ustawy. Dlaczego więc Kosiniak-Kamysz i Domański nie boją się konsekwencji? – Przecież gdy przyjdzie nowy rząd, będą rozliczeni. Czy oni przypuszczają, że federalizacja Europy przyspieszy, więc będą bezkarni.
Pożyczka SAFE podpisana
Ci, co podpisali, wiedzieli, co czynią – odpowiada profesor. – Domański ma już tyle osiągnięć w zakresie kreatywności budżetowej, że musiał podpisać, by zachować stanowisko ministra finansów i nie usłyszeć zarzutów prokuratorskich, a Kosiniak-Kamysz jest niekompetentny i chyba nie zdaje sobie sprawy, co podpisał. A tak na dobrą sprawę nic im nie grozi. Trybunał Stanu tylko raz na początku III RP skazał ministra. Koalicja rządząca musiałaby w przyszłych wyborach uzyskać poniżej 1/3 mandatów poselskich, by TK podjął określone działania. Na to się nie zanosi
A poza tym prezydent K. Nawrocki powinien wcześniej (teraz już za późno) wysłać pismo do Brukseli, że następuje podpisanie dokumentu przez nieuprawnione osoby, i że Polska deklaruje, iż nie będzie tych długów spłacać. – „Czy Polski już nie ma, ale tego nie wiemy? Czy będzie to ogłoszone?” – pyta więc P. Szlachtowicz.
Nie będzie ogłoszone, a dzieje się to na zasadzie pełzających kompetencji – mówi Adam Wielomski. – UE – mając wsparcie europejskiego sądownictwa – przyznaje sobie kolejne kompetencje nie pytając nikogo o zdanie. Poszczególne państwa, m.in. przez wspólne długi, są i będą stopniowo uzależniane. Ursula von der Leyen ma teraz przez udzielenie pożyczki SAFE nowy argument przeciw Polsce.
”Netanjahu odejdzie, ale państwo (Izrael) umrze wraz z nim” (Haaretz)
„Zwycięstwo ma tysiąc ojców, ale porażka jest sierotą”. – John Keats
„To niesprawiedliwa rzecz w wojnie: zwycięstwo przypisują sobie wszyscy, porażkę przypisują tylko jednemu” – Tacyt
————————————–
Zwycięstwo jednoczy, ale porażka dzieli.
Teraz Izraelczycy i Amerykanie zaczynają oskarżać się nawzajem o to, że wierzyli, że łatwo będzie obalić irański reżim, a tym samym odsunąć na bok regionalne mocarstwo, którego samo istnienie było uciążliwe zarówno dla Waszyngtonu, jak i Tel Awiwu. Joe Kent, były amerykański dyrektor antyterrorystyczny, który niedawno zrezygnował z rządu Trumpa twierdzi, że jeszcze przed wybuchem wojny w Iranie amerykańska społeczność wywiadowcza była zgodna, że Republika islamska nie opracowuje broni jądrowej i że – w przypadku konfliktu – Cieśnina Ormuz zostanie zamknięta. Ponadto argumentował, że atakowanie i zabijanie irańskich przywódców nie doprowadzi do zmiany reżimu, ale raczej do jego wzmocnienia. Dlaczego więc Donald miałby decydować się na atak?
Najpopularniejszą odpowiedzią jest to, że Netanjahu przekonał go, a raczej szantażował, zmuszając go do zrobienia kroku, którego prezydent tak naprawdę nie chciał zrobić. W Izraelu ta odpowiedź jest teraz otwarcie kwestionowana. Znacząca izraelska gazeta Israel Hayom – w tłumaczeniu Israel Today – należąca do miliardera Miriam Adelson, naturalizowanej Amerykanki, kwestionuje tę tezę, a dziennikarz, który napisał artykuł, twierdzi, że „raporty opublikowane między innymi przez New York Times i Washington Post, twierdząc, że Netanjahu wciągnął Trumpa i Stany Zjednoczone w wojnę, częściowo twierdzące, że reżim może zostać obalony, są ewidentnie błędne.” Rozmowy, które przeprowadziłam, wskazują, że przynajmniej niektórzy wyżsi urzędnicy administracji Trumpa i sam Trump byli tymi, którzy wierzyli, że reżim może zostać obalony, podczas gdy izraelski zespół przedstawił znacznie ostrożniejszą ocenę sprawy.”
Tak więc teoria pochodząca z Tel Awiwu, ale także z USA, biorąc pod uwagę szczególne stanowisko redaktora gazety, który jest przynajmniej rzecznikiem lobby syjonistycznego, jest taka, że idea tarana, który zniszczyłby wolę Iranu, by się oprzeć, zrodziła się w tej przerażającej mieszance chrześcijańskich syjonistów i amatorów wojskowych, którymi Donald się otoczył. Krótko mówiąc, Amerykanie oskarżają Izrael, A Izrael oskarża Amerykanów. I tutaj nie jest tak ważne, aby zrozumieć, kto ma rację — jeśli rzeczywiście jest jakiś powód, aby znaleźć w tym szaleństwie. Budzi się kontrowersja, która sama w sobie zdradza poczucie porażki. Jeśli zwycięstwo ma wielu ojców, porażka jest sierotą, a bohaterowie chcą za wszelką cenę zaprzeczyć przypisywanej sobie winie. Sam fakt, że ta kontrowersja się pojawia, jest wyraźnym dowodem na to, że gęsta, gorzka chmura porażki gromadzi się nad głowami osób odpowiedzialnych za całkowicie nieuzasadnioną agresję na Iran, a teraz wszyscy próbują obwiniać innych.
W końcu oba rządy spowodowały tak głośną katastrofę i naraziły się na fiasko o tak epokowych rozmiarach, że naturalne jest, aby starać się nie być postrzeganym jako odpowiedzialny. Wojna w Iranie skutecznie oznacza upadek jednobiegunowej mocy USA, z którą ściśle związany był urojony projekt Wielkiego Izraela. Teraz te sny okazały się koszmarem i wyznaczają koniec pewnej epoki, ale nie pozostawiają miejsca na przyszłość. Z jednego powodu: przyszłość jest teraz gdzie indziej. Od połowy 2026 roku Izrael prowadzi znaczącą, przyspieszającą i kontrowersyjną działalność inwestycyjną w nieruchomości na Cyprze, podczas gdy jego inwestycje w Argentynie koncentrują się w dużej mierze na strategicznych partnerstwach technologicznych, rolniczych i energetycznych, a nie na masowych przejęciach nieruchomości mieszkalnych.
Opozycja na Cyprze ostrzegła niedawno, że Izrael ustanawia „enklawę” w tym kraju wyspiarskim UE, poprzez rosnące przejęcia nieruchomości przez izraelskich inwestorów. Ostrzeżenie spowodowało burzę dyplomatyczną, zarówno cypryjscy, jak i Izraelscy urzędnicy potępili ostrzeżenie opozycji jako „antysemickie.” „Izraelscy nabywcy kupują znaczące działki i strategiczne aktywa gospodarcze” – powiedział w czerwcu rzecznik Postępowej Partii Ludzi Pracy (AKEL) Stefanos Stefanou. „Budują syjonistyczne szkoły, synagogi, zamknięte Enklawy … Izrael przygotowuje sobie Podwórko Na Cyprze, a to nie może nie wywołać dla nas alarmu.” „Izraelskie gazety mówią o ukierunkowanej polityce ekspansji Izraela na Cypr” – powiedział. „Nie mówimy tego z ksenofobii czy antysemityzmu” – dodał, podkreślając, że „Izrael nas okupuje.” Zauważył, że Izrael kupił duże ilości ziemi i tworzy zamknięte społeczności, głównie w Larnace i Limassol. „To nie są tylko domy wakacyjne. Są to osady we wszystkim oprócz nazwy.” Konkretne obszary są kupowane masowo” – powiedział Stephanou. Doprowadziło to do „zamkniętych obszarów prawie niedostępnych dla nikogo innego niż obywatele Izraela.” Ostrzegł: „w pewnym momencie odkryjemy, że nasza własna ziemia nie należy do nas”, dodając, że Cypr staje się „enklawą satelicką” dla Izraela. Te przejęcia gruntów są przeprowadzane w ramach tak zwanej „Złotej wizy”, systemu pobytowego po inwestycji, który umożliwia obywatelom spoza UE nabycie miejsca zamieszkania poprzez inwestowanie w nieruchomości. Cypr wydał tysiące takich wiz z niewielkim nadzorem. Inne kraje UE, w tym Hiszpania, ograniczyły sprzedaż gruntów obywatelom spoza UE. Cypryjskie media, w tym Politis i Cyprus Mail, opublikowały niedawno raporty śledcze na temat tych zamkniętych społeczności i nacisków politycznych, aby rozprawić się z nadużywaniem złotej wizy, szczególnie przez AKEL. W latach 2021-2025 Izraelczycy kupili ponad 1400 nieruchomości w Larnace, ponad 1100 w Limassol i ponad 1200 w Pafos – często zlokalizowanych w pobliżu portów, kurortów i strategicznych miejsc, takich jak bazy wojskowe. W sumie od 2021 roku na południowym Cyprze zakupiono prawie 4000 Nieruchomości powiązanych z Izraelem. „Izraelczycy mają tendencję do kupowania dużych działek, w których znajdują się uzdrowiska i kurorty – zamknięte społeczności, że tak powiem. Pyla stała się ich nieoficjalnym centrum – powiedział niedawno Cyprus Mail konsultant ds. nieruchomości Loizos Loizou. W latach 2018-2025 Liczba Izraelczyków mieszkających na Cyprze wzrosła z 6500 do około 15 000. Izraelska gazeta Haaretz niedawno poinformowała, że izraelska Agencja Wywiadowcza Mossadu działała na Cyprze i wykorzystywała ją do „operacji w kryjówce.” Ynet zauważył również, jak Izraelczycy „szturmowali” rynek nieruchomości na Cyprze. Hebrajskie media monitorowały rosnący trend nabywania ziemi przez Izrael na Cyprze w ciągu ostatnich kilku lat. Haaretz poinformował w sierpniu 2023 roku, że Izraelczycy kupują „wszystko w zasięgu wzroku” w tym kraju wyspiarskim, nazywając go „drugim Izraelem”.” Podczas niedawnej wojny z Iranem dziesiątki Izraelczyków dotarło na Cypr łodziami, aby uciec przed uderzeniami rakiet balistycznych. Ostrzeżenia cypryjskiej opozycji wywołały wrzawę.
Ambasador Izraela na Cyprze Oren Anolik powiedział: „z głębokim niepokojem obserwujemy i potępiamy pojawienie się nietypowej antysemickiej retoryki w publicznym dyskursie Cypru – retoryki, która pod pozorem „politycznej troski” ożywia mroczne wzorce z przeszłości: zbiorową winę, teorie spiskowe i zawoalowane kozły ofiarne.”
Politycy z niektórych centrowych partii Cypru również potępili komentarze Stephanou. Rząd cypryjski nie wydał oficjalnego komentarza w tej sprawie. Jednak Urzędnik z Ministerstwa Spraw Zagranicznych Cypru powiedział Cyprus Mail, że Nikozja „monitoruje dyskurs” i rozważa parlamentarną debatę na temat mowy nienawiści przed sierpniową przerwą.
AKEL odrzucił oskarżenie o antysemityzm, mówiąc ,że” sprzeciwia się wszelkim formom mizantropii ” i że jego krytyka dotyczy polityki rządu, a nie tożsamości żydowskiej. Stefanou oskarżył ambasadora Izraela o „próbę wywołania nieuzasadnionej debaty.” Na Cyprze znajduje się baza Akrotiri, główny obiekt Armii Brytyjskiej używany przez Izrael do misji rozpoznawczych nad Gazą. Izrael i Cypr zintensyfikowały w ostatnich latach współpracę wojskową w ramach wspólnej deklaracji podpisanej w 2017 roku. Przeprowadziły także kilka wspólnych ćwiczeń wojskowych i morskich. Cypr utrzymuje również bliskie więzi obronne z USA.
Izraelski dziennik Haaretz, jedna z najważniejszych i najbardziej szanowanych publikacji Izraela, opublikował 1 maja 2026 roku artykuł, po którym wszyscy zaniemówili. Felietonistka Carolina Landsmann bez ogródek zatytułowała go: „Netanjahu odejdzie, ale państwo umrze wraz z nim.” Czy państwo syjonistyczne osiągnęło swój koniec? W jasny i bezpośredni sposób dziennikarka stwierdza, że Netanjahu ostatecznie wycofa się z polityki (krążą pogłoski o umowie, która pozwoli mu odejść bez pójścia do więzienia), ale szkody, które już wyrządził krajowi, są tak wielkie, że państwo Izrael, jakie znamy, nie przetrwa.
To nie jest zewnętrzna krytyka. Pochodzi od kogoś z Izraela, piszącego w izraelskiej gazecie, oświadczającego, że cały projekt się skończył. Jej zdaniem Netanjahu całkowicie rozebrał fundamenty kraju. Społeczeństwo izraelskie jest rozdrobnione, bardziej podzielone niż kiedykolwiek i nie ma sposobu, aby je odbudować. Armia, niegdyś duma wszystkich, jest zmęczona, wyczerpana i pozbawiona dawnej siły. Izrael nie ma już przyjaciół na świecie: kiedyś uznawany jako silna demokracja, teraz jest postrzegany jako kraj, który generuje nienawiść na całym świecie z powodu swoich działań. A najgorsze, mówi Landsmann, jest to, że naprawienie tego wszystkiego nie jest już możliwe. To jak niemożliwy sen, miraż.
Dlaczego? Ponieważ najważniejsze instytucje w kraju — sądownictwo, media i Parlament (Kneset) – zostały zniszczone. Nie funkcjonują już tak, jak powinny; są niezrównoważone, kontrolowane przez jedną stronę i straciły równowagę. Nie ma odwrotu. Autorka wyjaśnia, że nie ma już znaczenia, czy odbywają się wybory, czy powstają nowe partie, czy zmienia się skład parlamentu. Wszystko to jest stratą czasu; obrażenia są zbyt głębokie, a punkt bez powrotu już minął.
Netanjahu nie tylko rządził, ale Izrael stał się jego krajem. Jego koniec będzie końcem Państwa. Zabił je. To nie pochodzi od wroga Izraela. Oświadczenie pochodzi od wybitnego głosu w samym Izraelu. To tak, jakby kraj otwarcie przyznał, że marzenie, które sprzedawał od dziesięcioleci — o byciu niezwyciężonym, stabilnym i wiecznym — rozpada się od wewnątrz. Netanjahu odchodzi, ale państwo, którego tak zaciekle bronił, on pójdzie z nim. Artykuł jest brutalną i uczciwą autopsją tego, co wydarzyło się w ostatnich latach. I diagnozuje tak, jak patrzy świat. Nie ma co już tego ukrywać: Projekt Syjonistyczny dobiegł końca.
Rekordowa Hasbara
Izrael przeznacza 730 milionów dolarów na zniszczenie ludobójstwa, ale nie wierzę, że to wystarczy. Izrael zwiększył swój budżet propagandowy dziesięciokrotnie, osiągając 730 milionów dolarów. To nie tylko kwestia wizerunku, ale strategicznego przetrwania. Z budżetem propagandowym, który wzrósł dziesięciokrotnie w ciągu mniej niż dwóch lat, Izrael przyznaje – poprzez liczby – że jego globalna reputacja, ze względu na Gazę i otwarte fronty na Bliskim Wschodzie, spadła do poziomów, których nie widziano od czasu jej powstania.
Zgodnie z przyjętą w marcu ustawą budżetową państwo żydowskie przeznaczyło 730 milionów dolarów na krajową Dyrekcję Dyplomacji Publicznej (Hasbara). Liczba ta stanowi dramatyczny wzrost w stosunku do zeszłorocznych 150 milionów dolarów, co z kolei było już dwudziestokrotnie wyższe niż wydatki sprzed 2023 roku. Największa część środków przeznaczona jest na cyfryzację. Rząd Izraela przeznaczył 50 milionów dolarów na masową kampanię reklamową na platformach społecznościowych (Meta, Google, X). Do tego dochodzi około 40 milionów dolarów na przyjęcie setek zagranicznych delegacji: nie tylko polityków i duchownych, ale także influencerów, Rektorów Uniwersytetów i liderów społeczności. Celem jest zbudowanie sieci ambasadorów, wolontariuszy gotowych do rozpowszechniania izraelskiej narracji w swoich krajach.
Ale najbardziej zaskakującym posunięciem jest miesięczny kontrakt o wartości 1,5 miliona dolarów podpisany z firmą powiązaną z Bradem Parscale, byłym strategiem cyfrowym Donalda Trumpa. Firma – ta sama, która otrzymała już 9 milionów dolarów na poprzednią kampanię – wykorzysta narzędzia sztucznej inteligencji do kształtowania globalnej opinii publicznej, mikro-kierowania do niezdecydowanych wyborców i wzmacniania nastrojów proizraelskich. Obecnie to algorytmiczna broń na służbie hasbary. Jak wspomniano wcześniej, utworzono scentralizowane centrum monitorowania, które śledzi setki gazet i tysiące codziennych wzmianek o Izraelu. Ale Middle East Eye dodaje niepokojący szczegół: sala prasowa nie tylko obserwuje, ale interweniuje w czasie rzeczywistym, koordynując zaprzeczenia, kontrnarracje i powodzie wyrównanych komentarzy. Wojna hybrydowa pod każdym względem, ale dotyczy instytucjonalnej komunikacji państwa sprzymierzonego z Zachodem. Te kolosalne wydatki są uzasadnione upadkiem wizerunku Izraela, obecnie poświadczonego przez najbardziej autorytatywne instytuty wyborcze.
Pew Research Center (kwiecień 2026) potwierdza, że 60% Amerykanów ma niekorzystną opinię o Izraelu, ze szczytem 80% wśród Demokratów. Nawet wśród Republikanów poniżej 50 roku życia większość (57%) wyraża negatywną opinię. A upadek nie oszczędza amerykańskich Żydów: wsparcie spadło poniżej dwóch trzecich.
Ale najbardziej niepokojąca liczba dla Tel Awiwu pochodzi z raportu Instytutu Studiów nad bezpieczeństwem narodowym (INSS), który mówi o „izolacji dyplomatycznej i publicznej bezprecedensowej od narodzin państwa. Ten sam think tank alarmuje o „pełzającym bojkocie gospodarczym”: firmy, uniwersytety i organizacje społeczeństwa obywatelskiego coraz bardziej niechętnie nawiązują stosunki z Izraelem, co zagraża sercu jego gospodarki intensywnie wykorzystującej technologię. Upadek poparcia, porażka Izraela.
ak więc, podczas gdy sondaże sygnalizują załamanie poparcia, odpowiedzią Tel Awiwu nie jest zmiana polityki w Gazie i gdzie indziej, ale operacja na dużą skalę mająca na celu zmianę postrzegania USA i globalnej opinii publicznej, przekształcając świat w prawdziwe propagandowe pole bitwy. Pytanie, które zadaje wielu analityków, brzmi: czy nawet maszyna propagandowa o wartości 730 milionów dolarów może odwrócić tak głęboki trend.
Ponieważ problem Izraela jest teraz strukturalny: Zachodnia opinia publiczna, a zwłaszcza amerykańska opinia publiczna, ponownie rozważa swój sojusz z państwem oskarżonym o ludobójstwo i podżeganie do wojny. Temat, który jeszcze kilka lat temu był uważany za tabu, ale który dziś stał się głównym nurtem w debacie politycznej.
Rządzi nami rząd zdrady narodowej, a ich wyborcy są jego wspólnikami. Czy naprawdę wierzycie Państwo, że zgodnie z deklaracją rządu 89 proc. funduszy z SAFE trafi do polskiego przemysłu i gospodarki? Ja nie wierzę.
Rafał Ziemkiewicz ma rację mówiąc, że ci, co podpisali się pod umową SAFE, sami będą ten kredyt spłacać, i że dla przyszłego rządu umowa ta będzie nieważna. Prof. Piotrowski uważa, że wdrażanie SAFE w Polsce jest niezgodne z Konstytucją, a sam program zmierza do zagranicznej kontroli nad polską armią.
Ziobro ucieka przed więzieniem bez wyroku (aresztem) i przed niesprawiedliwym procesem. Nawet Demokraci go nie wydadzą, jeśli będzie współpracował ze służbami USA. Ale rządząc politycy i sprzyjające im media manipulują opinią publiczną dając im igrzyska. Nic tak nie bawiło starożytnych rzymian, jak walki gladiatorów. Głosujący na zło plebs lubi oglądać prymitywne reality show, wypadki samochodowe, ekscytuje się czyimś cierpieniem i nieszczęściem. To taka współczesna forma społecznej pornografii. Liczy się zaspokojenie najbardziej prymitywnych instynktów.
POlacy nienawidzą Polski
Nienawiść do Polski cechuje tzw. wyborców kosmopolitycznych liberałów i lewicy. Ale ich faworyci, a rządzący nami ludzie nie są tyko kosmopolityczni. Oni świadomie wspierają konkretne państwa, które mają wzbogacić się kosztem Polski. Są więc patriotami Niemiec, Brukseli, Moskwy (ohydnie promoskiewscy byli Sikorski, Tusk, Pawlak) Za rządów PO-PSL (2207-2015), poprzez zawieranie niekorzystnych kontraktów wspierano Rosję, czy kraje UE. Dziś najbardziej wspierane są Niemcy. Zarówno w przypadku relacji z Rosją, jak i Niemcami, możemy mówić o zdradzie.
Pospólstwa nie obchodzi zadłużanie jego wnuków („po nas choćby potop”). Plebs w swojej wściekłości podąża za tymi, którzy kazali mu nienawidzić prawicę.
W związku z SAFE szykuje się wiele przekrętów, ustawionych przetargów, czy bezmyślnych zakupów. Podpisujący umowę Domański i Kosiniak-Kamysz (zobaczycie Państwo, że znowu Kosiniak-Kamysz będzie za to w przyszłości przepraszał, jak za podniesienie wieku emerytalnego) nie wie, na jaki procent są te pieniądze.
Mamy wiele przykładów, gdzie przetargi były ogłaszane pod konkretnych dostawców. Nie chodzi tylko np. o szybką kolej, ale np o system SZPROT.
Odnośnie tego kredytu uważam, że rząd Tuska świadomie rekordowo zadłuża Polskę, aby Niemcy mogli w przyszłości przejmować polskie porty i elektrownie. Stąd wysokie ceny prądu zaniżające konkurencyjność polskiej gospodarki, co ma nas na zawsze trzymać w pułapce średniego wzrostu gospodarczego.
Oczywiście, że Polsce przydałyby się pieniądze. Ale nie na zasadach, gdy nie wiadomo, jaki jest koszt kredytu, decydowania przez Brukselę i Niemcy, co mamy kupić i na jakich warunkach i nie z mechanizmem warunkowości, który jest zaplanowanym elementem szantażu, gdy zmieni się władza na prawicową (patriotyczną) – a zmieni.
Demokracja bardzo łatwo zamienia się w ochlokrację, czyli rządy motłochu i ciemnego tłumu, który chce krwi. By taki system skutecznie działał, źli ludzie przeprowadzili w Polsce tzw. marsz przez instytucje, który nie dotyczy tylko komunistów, ale wszystkie idee i organizacje zmierzające do złowrogich przejęć i podbojów.
Prawda i dobro nie mają znaczenia
Sebastian Stodolak, wiceprezes Warsaw Enterprise Institute, 5,5 roku temu napisał ciekawy tekst: „Najważniejsze to mieć rację. Nawet jeśli fakty temu przeczą”. Prawda nie ma jakiegokolwiek znaczenia.
Wyborcy PO, wbrew jakiemukolwiek zdrowemu rozsądkowi i faktom, krzyczą do działaczy PiS „Won do Moskwy!”. Ci ludzie nie są tylko chamami i głupkami. Oni robią to świadomie. Nazywa się to stawianiem chochoła.
Stawianie chochoła (z ang. straw man fallacy), jak piszą mądrzy ludzie, to technika manipulacji i mniej lub bardziej świadomy błąd erystyczny polegający na zniekształceniu, wyolbrzymieniu lub przeinaczeniu argumentów przeciwnika, aby łatwiej było je obalić. Przykładowo, gdy ktoś krytykuje Unię Europejską, to nazywany jest ruską onucą i agentem Putina. Generalnie chodzi o to, że zamiast odnosić się do faktycznych poglądów interlokutora, tworzy się ich fałszywą wersję („chochoła”), którą oszczercy „dzielnie” obalają i krytykują.
Z takimi ludźmi nie można jakkolwiek dyskutować. Może nawet nie powinno się z nimi przebywać, w jednym pomieszczeniu, aby nie zostać pomylonym. A tak bardziej serio, to np. w studiach telewizyjnych wszelka dyskusja kończy się milczeniem, redaktora telewizyjnego gdy lewak opowiada wierutne kłamstwo, czy najgorszą bzdurę.
Dlatego nie lubię hasła „PiS – PO = jedno zło”. PiS daleko do ideału, ale to co robi Platforma, Tusk i reszta, woła o pomstę do nieba (ale spoko, zostaną rozliczeni). To strona lewicowa, GieWu, Unia Demokratyczna i inni antypaństwowcy.
Wolności, czy różne postkomunistyczne środowiska od 1989 prowadzą antypatriotyczną, liberalno-kosmopolityczną narrację. Tu nie ma równowagi zła.
A w przyszłym roku Donald Sutek (taki anagram, żart) będzie wpuszczać do Polski islamskich imigrantów, bo kończy się okres przejściowy. Oby byli lokowani w okręgach, gdzie wygrywa PO – sławne wrocławskie Jagodno, czy Miasteczko Wilanów. I tego tym ludziom, głosującym na PO, życzę.
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” • 12 maja 2026michalkiewicz
Co było najtwardszym jądrem systemu komunistycznego? Najtwardszym jądrem była bezpieka – co wyszło na jaw w stanie wojennym, kiedy to na rozkaz bezpieczniaków, internowany został Edward Gierek i jego pierwszy minister Piotr Jaroszewicz. Nie chodziło o to, że Gierek, czy Jaroszewicz stwarzali jakieś zagrożenie dla socjalizmu, czy sojuszów. Ani jednemu, ani drugiemu taki pomysł nie przyszedłby do głowy nawet w gorączce. Chodziło wiec o to, by przy pomocy tej aluzji dać tubylczemu narodowi do zrozumienia, że partia już się nie liczy. Oto wpakowaliśmy za kratki pierwszego sekretarza i co? I nic – ani jeden głos nie podniósł się w jego obronie. Toteż bezpieka wojskowa i cywilna administruje w pełnej zgodzie i harmonii stanem wojennym – aż do roku 1984.
Wtedy dochodzi do fermentacji w ZSRR, którym wcześniej rządzili sklerotyczni starcy: Breżniew, Andropow i Czernienko, co to nie byli już w stanie zareagować na erozję systemu jałtańskiego – czy bronić go do upadłego, czy zrobić coś alternatywnego. Musiały tam trwać przygotowania do zmiany na szczytach władczy, które przełożyły się na sytuację w naszym nieszczęśliwym kraju. Nie było bowiem bez znaczenia, kto będzie wykonywał nowe rozkazy z Moskwy. Toteż jesienią 1984 roku doszło do konfrontacji między wywiadem wojskowym i bezpieką „cywilną”, czyli SB, czego zewnętrznym wyrazem było zamordowanie ks. Jerzego Popiełuszki. Warto przypomnieć, że generał Kiszczak powiedział wtedy, że to morderstwo miało „uderzyć w generała Jaruzelskiego”, czyli w wywiad wojskowy.
Ta wojna zakończyła się już w maju 1985 roku, zaraz po tym, jak w marcu 1985 roku nowy sekretarz KC KPZR Michał Gorbaczow, spotkał się w Genewie z prezydentem Ronaldem Reaganem, któremu zaproponował, by wspólnie ustanowili nowy porządek polityczny w Europie – a ZSRR odstąpi od desperackiej obrony porządku jałtańskiego. Ze wszystkich stanowisk pytajnych i państwowych został zdymisjonowany gen. Mirosław Milewski, co świadczyło, że na placu boju pozostał wywiad wojskowy. Miało to przełożenie na przełomie lat 80-tych i 90-tych, kiedy to SB została poddana „weryfikacji”, podczas gdy wywiad wojskowy przeszedł transformację w szyku zwartym i jako Wojskowe Służby Informacyjne, nadzorował prawidłowy jej przebieg.
Oferta sowiecka została przez Amerykanów przyjęta – o czym świadczyły regularne, coroczne spotkania obydwu przywódców, podczas których szczegóły nowego porządku były stopniowo konkretyzowane. I już na następnym spotkaniu w Rejkjaviku na Islandii w roku 1986 okazało się, że istotnym elementem tego nowego porządku będzie ewakuacja imperium sowieckiego ze Środkowej Europy. Ta ewakuacja nastąpiła co prawda prawie 10 lat później – ale wtedy pojawiła się wiarygodna informacja, że tak będzie – która wywołała ogromny rezonans w państwach Europy Środkowej, w których rozpoczęły się przygotowania do sławnej transformacji ustrojowej. Wiadomo było bowiem, że jak tylko Sowieci się ewakuują, to ten ustrój, jakiego świat nie widział, nie przetrwa długo, więc trzeba zawczasu przygotować się do nowego ustroju.
W nowym ustroju, o pozycji społecznej i politycznej będzie decydował stan posiadania, toteż środowisko władzy, czyli tzw. „nomenklatura” rozpoczęło gromadzenie majątków poprzez rozkradanie majątku państwowego. Służyły temu celowi spółki nomenklaturowe i „afery” – na przykład afera Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego, w ramach której bezpieka ukradła 1640 mln dolarów, teoretycznie wyasygnowanych na skupienie polskich weksli na międzynarodowym rynku finansowym.
To był jeden z systemowych nurtów przygotowań do transformacji ustrojowej, Drugim systemowym nurtem była selekcja kadrowa w strukturach opozycyjnych, by w jej następstwie wyłonić taką reprezentację społeczeństwa, do której wywiad wojskowy miałby zaufanie i z którą podzieliłby się władzą w taki sposób, by jego pozycji nic nigdy zagrozić nie mogło. I tak się stało. Na czele reprezentacji społecznej, jako papierek lakmusowy, został postawiony Kukuniek, otoczony przez przedstawicieli „lewicy laickiej”, czyli dawnych stalinowców, którzy mimo różnych dąsów – zachowali serca po lewej stronie – jak przykazał Stalin. Ukształtowany wtedy system polityczny przetrwał do dnia dzisiejszego z tym, że nazwy tworzących go formacji wprawdzie się zmieniają, ale nie zmienia się sprawa zasadnicza. Chodzi o to, by ani z jednej, ani z drugiej strony nie pojawiła się żadna polityczna alternatywa. Toteż – uprzedzając nieco chronologię – kiedy wskutek niedopatrzenia się pojawiła w postaci Konfederacji, zarówno Volksdeutsche Partei, jak i PiS, ponad podziałami dążą się jej neutralizacji i wyeliminowania.
Ale oprócz tych systemowych przygotowań do transformacji ustrojowej pojawił się nurt trzeci – przygotowań prywatnych. Bezpieczniacy są wprawdzie zdemoralizowani, co się objawia w gotowości służenia każdemu, kto im obieca możliwość pasożytowania na historycznym narodzie tubylczym – ale inteligentni i spostrzegawczy. Dążąc do zagwarantowania sobie osobistej polisy ubezpieczeniowej na wypadek, gdy Sowietów już tu nie będzie, postawili na odwrócenie sojuszy, to znaczy – zawczasu przewerbowali się na służbę do naszych nowych sojuszników w słusznym – jak się okazało – przekonaniu, że oni nie dadzą im – jako swoim agentom – zrobić krzywdy. Tedy jedni przewerbowali się do służb amerykańskich, inni – do niemieckiej BND, jeszcze inni – do izraelskiego Mosadu, a reszta została przy rosyjskim GRU.
W ten sposób ukształtowały się trzy stronnictwa, które rotacyjnie administrują naszym nieszczęśliwym krajem: Stronnictwo Ruskie – obecnie w konspiracji, Stronnictwo Pruskie – obecnie u steru oraz Stronnictwo Amerykańsko-Żydowskie, pragnące do steru powrócić. Zależności, jakie się w trakcie transformacji ustrojowej ukształtowały, przetrwały do dnia dzisiejszego na skutek dwóch czynników. Pierwszym z nich jest dziedziczenie pozycji społecznej, w ramach którego dzieci agentów zostają agentami. Mamy więc całe bezpieczniackie dynastie, które mogliśmy obserwować choćby podczas konferencji „Most” w czerwcu 2015 roku. Drugim czynnikiem jest agentura. Werbowana i za komuny i za „wolnej Polski” obsadziła wszystkie kluczowe dla życia państwowego i publicznego miejsca i za jej pośrednictwem poszczególne stronnictwa ręcznie sterują nie tylko życiem państwowym, ale całym życiem publicznym, religijnego odcinka nie wyłączając.
A przypominam to wszystko w związku z zamieszaniem, wywołanym przez pana prezydenta Karola Nawrockiego, który zamierza opublikować „Aneks” do „Raportu o Rozwiązaniu Wojskowych Służb Informacyjnych”, których oficjalna nieobecność jest tylko wyższą formą obecności.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Święty Grzegorz Wielki, papież i doktor Kościoła, uczył z wielką przenikliwością: „Niech strzeże się pasterz, aby przez swą nieuważną milczliwość nie stał się współwinnym błędu”. Ta przestroga, skierowana do pasterzy, dotyczy każdego ochrzczonego, który w obliczu jawnego zła chowa się za parawanem fałszywej tolerancji. W czerwcu 2026 roku, gdy nad Gdańskiem zderzą się dwa światy – modlitewna procesja Bożego Ciała i mroczna manifestacja Mystic Festivalu – staniemy przed wyborem, który zdefiniuje nasze sumienia.
Prawda kontra szyderstwo
W tekstach zespołów Marduk, Grave czy Rotting Christ, które otwarcie lżą naszego Zbawiciela, słyszymy echo buntu opisanego na kartach Pisma Świętego. Kiedy wykonawcy ci krzyczą o „gniciu Chrystusa” lub głoszą nienawiść do „imienia Bożego”, wypełniają słowa Psalmu 74: „jak długo, Boże, będzie urągał nieprzyjaciel? Czy wróg na zawsze będzie bluźnił Twemu imieniu?” (Ps 74, 10)
Bluźnierstwa padające ze sceny to realizacja biblijnej przestrogi: „To przede wszystkim wiecie, że przyjdą w ostatnich dniach szydercy pełni szyderstwa, którzy będą postępowali według własnych żądz” (2 P 3, 3). W konfrontacji z zespołem Marduk, który szydzi z Męki Pańskiej, święty Paweł przypomina: „Nie łudźcie się: Bóg nie dozwoli z siebie szydzić” (Ga 6, 7). Wątpliwa „wolność”, którą głoszą te grupy, jest w istocie niewolą nihilizmu, o której pisał św. Piotr: „Wolność im głoszą, a sami są niewolnikami zepsucia” (2 P 2, 19).
Ojcowie Pustyni: Rozeznawanie duchów
Ojcowie Pustyni, badając zakamarki ludzkiej duszy, wskazywali, że bluźnierstwo jest owocem pychy, która próbuje zająć miejsce Stwórcy. Ewagriusz z Pontu w swoim dziele O ośmiu duchach złapisał: „Duch bluźnierstwa jest tym, który podpowiada słowa przeciwne Bogu”. To, co dzieje się za murami dawnej Stoczni Gdańskiej, to zmaterializowana pokusa: próba zastąpienia pokornej adoracji agresywnym aktem buntu.
Kiedy zespół Hostia profanuje nazwę Najświętszego Sakramentu, stajemy przed zjawiskiem, które św. Antoni Wielki identyfikował jako metodę działania demonów: „Czynią zgiełk i krzyczą… aby przerazić prostych ludzi”. Użycie słowa „Hostia” jako szyldu dla nienawiści jest klasycznym bluźnierstwem przeciwko świętości – zło nie potrafi tworzyć, potrafi jedynie kraść symbole i wypełniać je rozpaczą, by zwodzić nieumocnione dusze.
Katechizm Kościoła Katolickiego w punkcie 2148 nie pozostawia miejsca na wątpliwości:
„Bluźnierstwo sprzeciwia się bezpośrednio drugiemu przykazaniu. Polega ono na wypowiadaniu przeciw Bogu – wewnętrznie lub zewnętrznie – słów nienawiści, wyrzutów, wyzwań, na mówieniu źle o Bogu, na braku szacunku względem Niego w słowach, na nadużywaniu imienia Bożego. Św. Jakub piętnuje tych, którzy bluźnią zaszczytnemu Imieniu (Jezusa), które wypowiedziano nad (nimi) (Jk 2, 7).
Zakaz bluźnierstwa rozciąga się także na słowa przeciw Kościołowi Chrystusa, świętym lub rzeczom świętym. Bluźniercze jest również nadużywanie imienia Bożego w celu zatajenia zbrodniczych praktyk, zniewalania narodów, torturowania lub wydawania na śmierć. Nadużywanie imienia Bożego w celu popełnienia zbrodni powoduje odrzucanie religii. Bluźnierstwo sprzeciwia się szacunkowi należnemu Bogu i Jego świętemu imieniu. Ze swej natury jest grzechem ciężkim (Por. KPK, kan. 1369)”.
Dopuszczenie do takiej manifestacji w dniu Bożego Ciała jest nie tylko błędem społecznym, ale ciężkim zaniedbaniem duchowym narodu. Nie możemy być jedynie biernymi obserwatorami, jak ci, którzy stali pod Krzyżem. Święty Hieronim pouczał: „Kto słyszy bluźnierstwo i milczy, staje się uczestnikiem grzechu”. Naszą odpowiedzią powinno być zadośćuczynienie – modlitwa i publiczne wyznanie wiary.
Czas na krucjatę wynagrodzenia
W czerwcu 2026 roku Gdańsk stanie się polem walki o duszę polskiej młodzieży. Konfrontacja tekstów pełnych beznadziei z radosnym hymnem Pange Linguato wybór między cywilizacją życia a cywilizacją grobu.
Wynagrodzenie modlitewne: Niech tydzień Bożego Ciała będzie czasem postu i modlitwy przebłagalnej za zniewagi wyrządzane Najświętszemu Sercu Pana Jezusa.
Publiczne wyznanie wiary: Niech nasza obecność przy monstrancji będzie żywym dowodem na to, że Polska kocha swojego Króla.
Podpis pod petycją: To Twój głos w obronie Sacrum. „Do każdego więc, który się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem” (Mt 10, 32).
Nie pozwólmy, by fundamenty Wiary naszej Ojczyzny zostały zdeptane przez cynicznych prowokatorów. Stańmy po stronie Chrystusa, zanim ryk ze Stoczni zagłuszy sumienie naszego narodu.
Sławomir Mentzen po raz kolejny zaatakował szefa Sztabu Generalnego WP gen. Wiesława Kukułę, chcąc zwrócić uwagę na fatalną sytuację polskiego wojska. Krótko odniósł się również do słów Krzysztofa Bosaka, który publicznie bronił generała.
Awantura o generała rozpoczęła się od spotkania w Elblągu w ramach Q&A, gdzie Mentzen, zapytany o to, czy ministrowie obrony sprawdzają się w swojej roli, odpowiedział następująco: – Problem jest taki, że nasi wojskowi również nie bardzo sprawdzają się w tej roli. Mówię na przykład o panu Wiesławie Kukule, który w tym momencie od strony wojskowych odpowiada za nasze wojsko. Ten człowiek jest nienormalny, w sensie on nie ma kompetencji, żeby być kapralem, on nigdy niczym tak naprawdę nie dowodził.
Mentzenowi chodziło konkretnie o sytuację, w której do dronów strzela się rakietami za 100 milionów dolarów. Taką taktykę w sytuacji zagrożenia pochwalał gen. Kukuła. Zdaniem Mentzena świadczyło to o kompletnym braku rozumienia ekonomii współczesnego pola walki.
W Mentzena od razu uderzył minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz. „Słowa Sławomira Mentzena pokazują absolutny brak odpowiedzialności za bezpieczeństwo kraju i elementarnego szacunku wobec Wojska Polskiego i żołnierskiego munduru” – ocenił szef MON.
W kolejnym wpisie Kosiniak-Kamysz nie odniósł się merytorycznie do żadnego z zarzutów, lecz stwierdził, że Mentzen powinien być zdyskwalifikowany z dyskusji za „mówienie o szefie Sztabu Generalnego WP, Pierwszym Żołnierzu Rzeczypospolitej – »nienormalny«”.
Co ciekawe, od wypowiedzi Mentzena odciął się także Krzysztof Bosak, współlider Konfederacji Wolność i Niepodległość. „Wypowiedź Sławomira Mentzena na temat szefa Sztabu Generalnego gen. Wiesława Kukuły nie tylko jest obraźliwa, ale jest niezgodna z prawdą” – napisał.
Przyznał co prawda, że krytyka MON i opieszałość decyzyjna polityków jest w pełni uzasadniona, jednak zaapelował, by nie przedstawiać „naszych dowódców jako idiotów nierozumiejących podstawowych wyzwań”. Ocenił też, że wypowiedź Mentzena wynikała z „dobrych intencji”, lecz lider Konfederacji „został źle poinformowany przez doradców” i błędnie zrozumiał słowa generała.
Mentzen dorzuca do pieca
Teraz Mentzen gościł u Rymanowskiego, gdzie nie cofnął się o krok – wręcz przeciwnie. Dorzucił jeszcze kilka stwierdzeń, które zapewne nie spodobają się gen. Kukule.
Gdy dziennikarz zapytał, czy lider Konfederacji w ogóle żałuje swoich słów, odpowiedź była jednoznaczna: – Nie mam zamiaru przepraszać gen. Kukuły. Mogę mu nawet jeszcze dołożyć w naszym programie. (…) Fakty nie obrażają, panie redaktorze. Jeżeli ktoś mówi, że strzelałby rakietą za 100 mln dol. do drona za 10 tys., to uważam, że ktoś normalny by tak nie powiedział.
W dalszej części stwierdził nawet, że wypowiedział się zbyt łagodnie o gen. Kukule. – Przyznaję, że chciałem powiedzieć, że jest idiotą, wtedy się ugryzłem w język i powiedziałem, że jest nienormalny – powiedział.
Stwierdził, że generał ma trzy „supermoce”, które pozwoliły mu zajść na szczyt w wojsku.
– Pierwsza – fantastyczne pikniki i grochówka, druga – potrafi się świetnie sprzedać, jest świetnym PR-owcem, trzecia – potrafi oczarować polityków. Nie wiem jak to robi, niektórzy mają tego rodzaju moce – powiedział.
– Generał Kukuła zaczynał od wojsk łączności, zajmował się tym, by położyć kabel, więc może bardzo dobrze kładł kable, na tyle dobrze, że był dowódcą kampanii łącznościowców. Potem był dowódcą jednostki w Lublińcu i tam zrobił fantastyczną karierę. Zaczął robić spotkania, pikniki z kombatantami. Gotował grochówkę i w tym był dobry. Na tyle, że oczarował Macierewicza i od tego zaczęła się jego wielka kariera – opisywał.
Zaznaczył, że gen. Kukule daleko do poprzedniego szefa Sztabu Generalnego WP, gen. Rajmunda Andrzejczaka.
Mentzen zasugerował jednocześnie, że polska armia dysponuje znacznie bardziej kompetentnymi generałami, jednak nie chciał wymienić nazwiska. Zaznaczył, że w obecnych realiach politycznych publiczne poparcie z jego strony kogokolwiek zadziałałoby jak pocałunek śmierci i z miejsca przekreśliło szanse wymienionego w oczach rządzących.
Mentzen powołał się na tajny raport NIK dotyczący zdolności mobilizacyjnych i bojowych Sił Zbrojnych RP. Stwierdził wprost, że wojsko „fałszuje dokumentację”, jednak odmówił ujawnienia szczegółów. – Jak ktoś umie łączyć kropki, doskonale wie, o czym mówię – zaznaczył.
– Na korzyść Rosjan działa utrzymywanie naszej armii w jej obecnym stanie. W 1939 r. nie wolno było krytykować marszałka Rydza-Śmigłego. Bardzo bym nie chciał powtórki – dodał.
W dalszej części wywiadu Mentzen zaznaczył, że wypowiada się ostro o gen. Kukule, by sprowokować dyskusję na temat stanu polskiej armii. Porównał to do zachowania Konrada Berkowicza, który zaprezentował w Sejmie flagę Izraela ze swastyką, aby udowodnić, że kontrowersyjne i szokujące działania są nierzadko jedynym sposobem na wywołanie debaty publicznej na ignorowane tematy.
– Nazwałem gen. Kukułę ’nienormalnym’ i się zrobiła dyskusja na ten temat. Konrad pokazał tę flagę i tylko dzięki temu rozpoczęła się dyskusja na ten temat, tylko dzięki temu mnóstwo ludzi w Polsce dowiedziało się, co się dzieje w Libanie. Ja doskonale pamiętam przemówienie Konrada Berkowicza z wiosny 2024 roku, kiedy opowiadał w Sejmie o tym, co Izrael robi tymi bombami fosforowymi w Gazie, jak morduje dzieci, jakie cierpienia znoszą dzieci, jak ich ciała są wypalane fosforem. Nikt tego nie zauważył, nikt się do tego nie odniósł, chyba żadna gazeta nie podniosła tego tematu. Po czym 2 lata później Izrael robi tak samo obrzydliwe rzeczy tylko, że w Libanie. Konrad znowu wychodzi na mównicę i znowu o tym mówi, o tych palonych rączkach, policzkach i tak dalej, tylko na końcu wyciąga flagę ze swastyką i nagle mamy awanturę na cały świat, ludzie się o tym dowiedzieli. Gdyby nie zrobił tego gestu, to znowu nikt by się sprawą nie zainteresował – twierdzi Mentzen.
Rymanowski nawiązał także do krytycznego komentarza Bosaka po wypowiedzi Mentzena. Zapytał, czy komentarz Bosaka nie świadczy o tym, że wicemarszałek „dał się nabrać na supermoce” generała, Mentzen odpowiedział pytaniem na pytanie: – Co mogę panu redaktorowi więcej powiedzieć?
Zapewnił, że nie zabolały go słowa Bosaka. – Zrobił niemądrze, zrobił błąd, no ale każdy robi czasem błędy. Nie chcę wchodzić w nasze wewnętrzne sprawy. PiS-owcy lubią się żreć. My jesteśmy w miarę stabilną koalicją, myślę, że inne koalicje mogą nam zazdrościć – zapewnił Mentzen.
Dyrektor Narodowej Służby Wywiadowczej, Tulsi Gabbard, prowadzi obecnie śledztwo w sprawie ponad 120 laboratoriów biologicznych za granicą, finansowanych od dziesięcioleci z pieniędzy amerykańskich podatników.
Weryfikator faktów zawstydzony: Tulsi Gabbard potwierdza istnienie gigantycznej sieci finansowanych przez USA biolaboratoriów – w tym ponad 40 laboratoriów na Ukrainie
uncut-news.ch
Wielki „spisek” ostatnich lat ujawnia się obecnie na żywo na oczach opinii publicznej. Przez lata ludzie byli zniesławiani, cenzurowani i nazywani „rosyjskimi propagandzistami” lub „teoretykami spiskowymi”, jeśli wskazywali na finansowane przez USA laboratoria biologiczne za granicą. Weryfikatorzy faktów, główne media i zachodnie rządy wielokrotnie uznawały takie twierdzenia za dezinformację.
Teraz jednak sama szefowa amerykańskiego wywiadu, Tulsi Gabbard, potwierdziła, że Waszyngton sfinansował ponad 120 laboratoriów biologicznych w ponad 30 krajach – w tym ponad 40 na Ukrainie.
To, co przez lata uważano za „teorię spiskową”, nagle stało się przedmiotem oficjalnego śledztwa rządu USA.
Prawdziwym skandalem nie jest samo istnienie tych laboratoriów. Większym skandalem jest systematyczne oszukiwanie opinii publicznej. Podczas gdy krytycy zostali publicznie zdyskredytowani, ówczesna zastępca sekretarza stanu USA, Victoria Nuland, przyznała przed Senatem USA już w 2022 roku, że na Ukrainie istnieją ośrodki badań biologicznych, których kontrola nad nimi stanowiłaby zagrożenie w przypadku wojny. Mimo to zachodnie media i osoby weryfikujące fakty nadal twierdziły, że takie ostrzeżenia to „rosyjska dezinformacja”.
Gabbard otwarcie stwierdza, że jej agencja bada, jakie patogeny są obecne w tych laboratoriach, jakie badania są tam prowadzone i czy przeprowadzano tzw. eksperymenty „wzmocnienia funkcji” – czyli badania, w których wirusy mogą stać się bardziej niebezpieczne lub zaraźliwe.
Nagle coś, co wcześniej było agresywnie zaprzeczane, okazuje się rzeczywistością.
Szczególnie alarmujące jest to, że według raportu, ponad 1,4 miliarda dolarów amerykańskich napłynęło na odpowiednie badania poza Stanami Zjednoczonymi w latach 2014–2023. Jednocześnie nawet amerykańskie organy regulacyjne najwyraźniej nie były w stanie ustalić, które potencjalnie pandemiczne patogeny były faktycznie przedmiotem badań.
Historia niepokojąco przypomina debatę wokół laboratorium w Wuhan. Tam również teoria o wypadku laboratoryjnym była początkowo tematem tabu. Każdy, kto zadawał pytania, był usuwany z mediów społecznościowych lub publicznie oczerniany. Dopiero po latach władze Zachodu przyznały, że nie można w żaden sposób wykluczyć laboratoryjnego pochodzenia zdarzenia. Teraz ten sam schemat powtarza się w przypadku zagranicznych laboratoriów biologicznych.
Prawdziwym sednem problemu nie są same badania, ale wzajemne oddziaływanie tajemnicy, kampanii medialnych i politycznej kontroli debaty publicznej. Krytyczne głosy nie zostały odrzucone, lecz moralnie odrzucone. Każdy, kto wypowiadał się na temat laboratoriów biologicznych, był nazywany „agentem Moskwy”. Nawet politycy tacy jak Tulsi Gabbard zostali publicznie oczernieni jako zdrajcy przez senatorów USA po tym, jak ostrzegali przed niezabezpieczonymi ośrodkami biologicznymi na Ukrainie.
Dziś ta sama kobieta oficjalnie bada te same struktury.
Szczególnie alarmujące są zarzuty, że administracja Bidena aktywnie próbowała „kształtować” postrzeganie opinii publicznej, aby zminimalizować powiązania USA z laboratoriami. Według raportu, działania te były częścią strategii „odporności informacyjnej”, czyli kontroli narracji publicznej.
Innymi słowy, uwaga skupia się nie tylko na samych badaniach, ale także na kwestii tego, czy rządy i media wspólnie próbowały zatuszować krytyczne informacje.
Ta sprawa po raz kolejny pokazuje, jak szybko termin „teoria spiskowa” jest dziś wykorzystywany jako narzędzie polityczne. To, co wczoraj rzekomo zostało „obalone”, jutro nagle zostaje oficjalnie potwierdzone. Te same instytucje, które zniesławiły krytyków, teraz przedstawiają się jako głosiciele oświecenia.
Dla wielu obserwatorów to właśnie jest prawdziwy przypadek naruszenia zaufania: nie chodzi tylko o potencjalnie ryzykowne badania, ale o uświadomienie sobie, że rządy, media i osoby weryfikujące fakty były najwyraźniej gotowe aktywnie bagatelizować niewygodne informacje tak długo, jak były one politycznie niepożądane.
Czasami zastanawiam się w rozmowie z ludźmi z zagranicy jak zdefiniować komunizm. Oczywiście można powiedzieć gospodarka planowana itp . Jak mówię że w Unii mamy komunizm ci ludzie mnie nie rozumieją – ale jak? Mamy demokracje, wolny rynek itp.
Widząc przykład pojazdu elektrycznego, którego zlecałem przewóz, mogę dodać że komunizm to narzucanie prawd które należy wierzyć wbrew rozsądkowi, jak w sekcie.
Autobus znanej firmy – Elektryczny super hiper.
Trasa po Polsce – 192km
Autobus krótki, przy silniku diesla spalania na poziomie 20l/100 , ogranicznik na 80km/h
Koszt przejazdu dieslem 40 l paliwa / około 280zł brutto.
Elektryk odebrany ze stanem 83% baterii – zestawienie ładowań
dwa ładowania 370,32 + 237,5 = 607,87
czas przejazdu 7 godzin elektrykiem – diesel przejechałby tą trasę w 3 godziny .
Na naszych oczach powstaje wojskowa unia niemiecko-ukraińska. Minister obrony Niemiec Boris Pistorius i minister obrony Ukrainy Mychajło Fedorow podpisali dzisiaj list intencyjny w sprawie pogłębienia współpracy w zakresie rozwoju technologii wojskowych – poinformowała agencja Ukrinform.
Berlin i Kijów planują rozpocząć wspólną produkcję nowoczesnych dronów dalekiego zasięgu – poinformował niemiecki minister obrony Boris Pistorius podczas niezapowiedzianej wizyty w Kijowie. Inicjatywę nazwano „Brave Germany”.
„Projekt, wspierany przez ukraińską platformę technologii obronnych Brave1, będzie przyznawał dotacje ukraińskim i niemieckim firmom działającym w sektorze obronnym” – poinformowało serwis Kyiv Independent Ministerstwo Obrony Ukrainy.
Fedorow przypomniał, że już w kwietniu Kijów i Berlin podpisały umowę na zakup setek pocisków dla systemów obrony powietrznej Patriot, a Niemcy już zaczęły finansować tę transakcję. Według Mychajło Fedorowa Ukraina nadal jest zainteresowana niemieckimi rakietami Taurus. Pociski te mają zasięg do 500 kilometrów. Kijów dysponuje już sprzętem o podobnych możliwościach. Ukraiński minister stwierdził jednak z przekąsem: „Nigdy nie można mieć za dużo tej broni”
Niemcy i Ukraina planują także wspólnie opracować drony o różnym zasięgu, w tym systemy zdolne do pokonywania odległości nawet do 1500 kilometrów co potwierdził – niemiecki minister Boris Pistorius. „Wszyscy widzieliśmy ataki na Rosję z odległości 1500 kilometrów. Dlatego Ukraina dobrze odrabia swoją pracę domową” – dodał jego ukraiński odpowiednik Fedorow.
Pistorius stwierdził również, że Niemcy są zainteresowane rozszerzeniem partnerstwa z Ukrainą i wykorzystaniem ukraińskich doświadczeń konfliktu z Rosją w prowadzeniu nowoczesnej wojny. Stwierdził, że Berlin analizuje ukraińskie systemy zarządzania walką oraz doświadczenia bojowe Sił Zbrojnych Ukrainy na potrzeby Bundeswehry.
Minister obrony Niemiec Boris Pistorius przygotowuje się właśnie do wizyty w Waszyngtonie, by przekonać administrację Donalda Trumpa do sprzedaży pocisków manewrujących Tomahawk wraz z nowoczesnymi wyrzutniami Typhon. Jak poinformował „Financial Times”, Berlin ma nadzieję na odświeżenie propozycji zakupu, która po raz pierwszy została złożona w lipcu 2025 roku.
Austriackie media przypominają, że jakiś czas temu ambasador Stanów Zjednoczonych przy Pakcie Północnoatlantyckim Matthew Whitaker wyraził zgodę na to, aby Niemcy przejęli rolę lidera NATO w Europie. USA z niecierpliwością czekają na rozmowy, w których Niemcy powiedzą, że są gotowi objąć stanowisko Naczelnego Dowódcy Sojuszniczego.
Prezydent Donald Trump wycofuje wojska USA z Niemiec. Prezydent USA nie skonsultował decyzji z sojusznikami przed jej ogłoszeniem, zapowiadając nagłe wycofanie 5 000 żołnierzy z Niemiec. Media sugerują, że sytuacja ta nie jest na rękę niemieckim politykom na czele z Friedrichem Merzem, jednak wycofanie się amerykańskich żołnierzy otwiera Niemcom drogę do tego, by znów mogły się stać militarną potęgą Europy.
Były Sekretarz Generalny NATO Anders Fogh Rasmussen wezwał do utworzenia nowego sojuszu militarnego w Europie. Stwierdził: „Jesteśmy teraz świadkami rozpadu NATO”. Jego zdaniem do nowego projektu powinny zostać zaangażowane państwa, które spełniają „surowe” kryteria. Przekonywał, że konieczne jest też włączenie do niego Ukrainy. Według niego: „Potrzebujemy jej jako bastionu przeciwko Rosji.”
Ukraina w niedługim czasie może się stać najsilniejszą armią Europy. Ukraińska aria rośnie w siłę, bo prowadzi mądrą politykę zbrojeniową i jest stale zasilana sprzętem i pieniędzmi z Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Unii Europejskiej. Ukraińska armia może być najsilniejsza w Europie, ale sojusz niemiecko-ukraiński byłby z całą pewnością najsilniejszy w całej Europie. Prognoza sprzed wielu lat prof. Edwarda Prusa o silnej i nacjonalistycznej niemiecko-ukraińskiej armii na kontynencie europejskim może stać się faktem.
PS. Ciekawe z jakich pieniędzy będzie to finansowane „Brave Germany” na Ukrainie? Cytując klasyka Tadeusza Sznuka, powiem – „nie wiem, choć się domyślam”.
Unia Europejska ponownie zwiększyła import rosyjskiego skroplonego gazu ziemnego (LNG), który od początku roku stale rósł, jak poinformowała w ostatnich dniach niemiecka organizacja ekologiczna Urgewald, co potwierdzają zresztą comiesięczne dane różnych organizacji monitorujących rynek energetyczny
UE od lat głośno deklaruje żelazną determinację, by zrezygnować z rosyjskiej energii z powodu inwazji na Ukrainę, ale udało jej się jedynie pozbawić gospodarki krajów europejskich taniej energii w nieograniczonych ilościach, którą tylko Rosja mogła i może nam dostarczać rurociągiem, kopiąc w ten sposób grób europejskiemu przemysłowi i otwierając szeroko drzwi do deindustrializacji.
Druga Komisja von der Leyen, która już teraz zdołała być gorsza (czyli wyrządzić więcej szkód narodom i krajom europejskim) od pierwszej, od lat obiecuje i ogłasza całkowite uniezależnienie się od rosyjskiego gazu, które ma nastąpić do końca 2027 roku. Niemiecka organizacja pozarządowa Urgewald, która wykorzystała dane firmy analitycznej Kpler, poinformowała jednak o 91 dostawach, które dotarły statkami do Europy z rosyjskiego terminalu Jamal nad Morzem Karskim w rosyjskiej Arktyce w okresie od stycznia do kwietnia.
W związku z tym europejski import rosyjskiego LNG wzrósł o 17,2% w porównaniu z tym samym okresem w 2025 r., z 5,71 mln ton do 6,69 mln ton. Bruksela, wyraźnie zakłopotana, przyznaje się do niewielkiego wzrostu importu rosyjskiego LNG na początku 2026 r., tłumacząc to wzrostem popytu na gaz w Europie w 2025 r.
Jest to tendencja, którą wielokrotnie poruszaliśmy, która oczywiście jest sprzeczna z celami wyznaczonymi przez UE, polegającymi na ostatecznym zakończeniu zależności od rosyjskiego gazu, ale zawiera dodatkowy element, który naraża Brukselę na publiczne pośmiewisko.
Pomimo tego, że decyzja ta spowodowała najpoważniejszy kryzys energetyczny ostatnich 50 lat, Komisja Europejska chwali się znacznym zmniejszeniem zależności od rosyjskiego gazu (gazociągi i LNG), który stanowił 45% całkowitego importu Europy w 2021 r., a w 2025 r. będzie to już tylko 12%.
W rzeczywistości jednak UE wprowadziła zakaz importu rosyjskiego gazu rurociągowego – dostarczanego w ogromnych ilościach po uzgodnionej cenie – aby zwiększyć import LNG, transportowanego statkami, rozładowywanego w portach, regazyfikowanego, a następnie wprowadzanego do europejskiej sieci: znacznie droższego od gazu przesyłanego rurociągiem, a którego dostawy są znacznie bardziej problematyczne i podlegają wahaniom cen rynkowych oraz warunkom geopolitycznym, takim jak blokada cieśniny Ormuz.
Aby ośmieszyć UE i jej rosyjsko-fobiczne przechwałki, wystarczy zauważyć, że obecnie Rosja jest drugim dostawcą LNG do krajów Unii z udziałem wynoszącym 17 procent, czyli prawie trzykrotnie większym niż 6 procent pochodzących z Kataru i kolejne 6 procent z Nigerii, ale udział ten mógłby jeszcze wzrosnąć, gdyby kryzys w Cieśninie Ormuz miał się przedłużyć.
Aby jeszcze lepiej zobrazować absurdalną sytuację, wywołaną świadomie i z winy Komisji oraz europejskich rządów krajowych, zrezygnowaliśmy z nieograniczonych i tanich dostaw gazu, który docierał do Europy rurociągami z Rosji, aby kupować LNG po aktualnych cenach rynkowych w ilościach, które trzeba negocjować przy każdym ładunku, o który toczy się walka z gospodarkami azjatyckimi. Lub kupujemy gaz po cenach rynkowych w krajach szczerze demokratycznych i szanujących prawa człowieka, polityczne i genderowe (nie tak jak Rosja Putina), takich jak Azerbejdżan, Algieria, Kongo (ironicznie)…
W rezultacie, według CNA, jeśli ceny ropy i gazu utrzymają się na obecnym poziomie w najbliższych miesiącach, wzrost kosztów energii elektrycznej, gazu, paliw i artykułów spożywczych (które łącznie z kosztami mieszkaniowymi stanowią ponad 40% miesięcznych wydatków) może przełożyć się na wzrost wydatków przeciętnej rodziny o około tysiąc euro w 2026 r., z wartościami szczytowymi sięgającymi nawet 1 200–1 300 euro w przypadku gospodarstw domowych z dziećmi i większym zużyciem energii.
Według danych biura analitycznego CGIA, włoskie gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa będą musiały w tym roku ponieść koszty w wysokości prawie 29 miliardów euro, aby poradzić sobie z podwyżkami cen energii elektrycznej, gazu i paliw, które nastąpiły w wyniku kryzysu energetycznego związanego z sytuacją na Bliskim Wschodzie. Raport z 9 maja wskazuje, że największy „udział” mają benzyna i olej napędowy, z dodatkowymi kosztami w wysokości 13,6 mld euro (+20,4% w porównaniu z 2015 r.), a następnie energia elektryczna – 10,2 mld euro (+12,9%) i gaz – 5 mld euro (+14,6%). Skutki gospodarcze mogą spowodować poważne trudności zarówno dla rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej, jak i dla przedsiębiorstw o niskiej płynności finansowej.
Porażka Europy w kwestii energetycznej, w połączeniu z niepowodzeniem polityki przemysłowej i środowiskowej, polityki zagranicznej oraz programów zbrojeniowych, które są obecnie ewidentnie nie do udźwignięcia, powinny skutkować całkowitym brakiem zaufania i natychmiastowym odwołaniem obecnej Komisji Europejskiej, sugerując gwałtowną zmianę kursu, zanim lawina stanie się nie do powstrzymania, łącząc katastrofy spowodowane przez UE i europejskie rządy krajowe z tymi, które dotknęły Europę i światową gospodarkę w wyniku ataku Stanów Zjednoczonych i Izraela na Iran.
Momenty kryzysowe nakładają lub powinny nakładać na tych, którzy ponoszą ciężar rządzenia, maksymalny pragmatyzm pod jedyną sensowną gwiazdą polarną: interesami narodowymi.
Czerwony Kapturek widzi wilka, ale chce wierzyć, że to babcia
A zatem, jeśli realistycznie rzecz biorąc, samobójstwo Europy można przypisać błędom dwóch ostatnich komisji von der Leyen, popartym przez rządy krajowe, to za zbrodnię zabójstwa Europy odpowiedzialność musimy przypisać narodom, które uparcie nazywamy „sojusznikami”, czyli Stanom Zjednoczonym i Izraelowi.
Wydaje się całkowicie żenujące, że w obliczu szkód wyrządzanych celowo i wielokrotnie przez Stany Zjednoczone przeciwko interesom Europy uparcie polegamy na sojuszu z Waszyngtonem, który już nie istnieje.
I to pomimo tego, że Donald Trump od dawna okazuje dyktat, pogardę i groźby wobec Europejczyków, którzy nie wykonują natychmiast jego poleceń lub ośmielają się krytykować jego kontrowersyjne i często chaotyczne inicjatywy polityczne, dyplomatyczne i wojskowe.
W większości krajów Europy, w tym w Niemczech Friedricha Merza, ostro atakowanego przez Trumpa, większość polityków prześciga się w pochwałach i wyrażaniu całkowitego zaufania do transatlantyckiego porozumienia, które już dawno przestało istnieć.
We Włoszech, gdy premier Giorgia Meloni przyznaje po spotkaniu z sekretarzem stanu Marco Rubio, że Włochy i Stany Zjednoczone mają różne interesy, minister obrony Guido Crosetto twierdzi, że „nigdy nie było powodów do niepokoju” co do relacji między Włochami a USA „i nie ma żadnych rozłamów”. Czasami narody mogą mieć różne poglądy lub różnie oceniać wydarzenia. Ale długoterminowa wizja i sojusz, sojusz trwający od dziesięcioleci, który się umocnił, ta sama wizja świata – to się nie może zmienić. Nie zależy to od rządów, nie zależy od ludzi. Nasze więzi ze Stanami Zjednoczonymi trwają nadal i nigdy nie uległy zachwianiu” – zapewnił.
Są to słowa mające na celu uspokojenie opinii publicznej w związku z ewentualnymi napięciami między Rzymem a Waszyngtonem. Jednak stosunki uległy pogorszeniu, za co odpowiedzialne są Stany Zjednoczone – poprzez wulgarne ataki Trumpa na Giorgię Meloni, którą jeszcze niedawno Biały Dom wychwalał za jej niekwestionowane zdolności przywódcze.
W rzeczywistości Stany Zjednoczone już od dawna mocno uderzają w interesy Europy: od wsparcia dla wiosen arabskich, przez wojnę w Libii, powstanie w Syrii, aż po zamach stanu na Majdanie w 2014 roku w Kijowie, w który USA zainwestowały 5 miliardów dolarów (powiedziała to przed Kongresem podsekretarz stanu Victoria Nuland), wszystkie inicjatywy administracji Obamy, Bidena i Trumpa mocno uderzyły w nasze podwórko, zagrażając stabilności obszarów energetycznych kluczowych dla naszej gospodarki.
Gdyby wykazały odrobinę dumy i godności, większość krajów europejskich miałaby wystarczająco dużo siły, by pozbyć się ciężaru takich sojuszników, którzy nie tylko traktują nas jak lokajów, ale także zadają nam poważne szkody przemysłowe i gospodarcze – nieprzypadkowe, lecz mające na celu rzucenie naszego społeczeństwa na kolana.
Zerwanie stosunków z Waszyngtonem powinno być zatem co najmniej zrozumiałe, jeśli nie konieczne, zarówno dla Włoch, jak i dla wszystkich sojuszników USA, którzy dziś płacą cenę, która może stać się druzgocąca, za militarystyczne zapędy Trumpa i Netanjahu, którzy rozpoczęli wojnę z Iranem, nie informując o tym Europejczyków i nie dbając o szkody, jakie spowodowałaby łatwo przewidywalna blokada cieśniny Ormuz.
W tym kontekście warto zwrócić uwagę na wypowiedź generała Carmine’a Masiello, szefa sztabu armii, który 9 maja zabrał głos podczas konferencji „Rolnictwo i przyszłość”, zorganizowanej przez Confagricoltura w Mediolanie.
„Nie rozumiem, dlaczego to, co dzieje się w Cieśninie Ormuz, jest zaskoczeniem: doskonale o tym wiedzieliśmy, mieliśmy już pewne sygnały, kiedy Huti zaczęli atakować w Bab el Mandeb. Kiedy my, generałowie, interweniowaliśmy i przypomnieliśmy, czym są wąskie gardła (choke points – przyp. red.), czym są punkty obowiązkowego przejścia, kiedy wyjaśniliśmy, co oznacza dla wszystkich łańcuchów dostaw zamknięcie punktu obowiązkowego przejścia. Mówiliśmy o tym, ale jak zawsze nikt nas nie słuchał, i to oczywiście zaskoczyło potem wszystkich” – powiedział Masiello, cytowany przez agencję prasową Nova.
Odniesienie generała do operacji jemeńskich Houthich przeciwko ruchowi handlowym wchodzącym i wychodzącym z Morza Czerwonego daje nam zresztą okazję do dalszych przemyśleń.
Po miesiącach intensywnych bombardowań Jemenu oraz wystrzeleniu setek pocisków przeciwlotniczych w kierunku dronów oraz broni balistycznej i manewrującej należącej do szyickich bojowników, Stany Zjednoczone, które już wcześniej borykały się z niedoborem amunicji na okrętach, musiały zawiesić operacje i zawrzeć porozumienie o nieagresji z Huti.
Nieskuteczna ofensywa przeciwko jemeńskim bojownikom, rozpoczęta przez Stany Zjednoczone w odpowiedzi na interwencję Houthich (w następstwie izraelskiej ofensywy w Strefie Gazy po ataku Hamasu z 7 października 2023 r. na terytorium Izraela), niemal sparaliżowała (z efektami odczuwalnymi do dziś) ruch morski zmierzający do Morza Śródziemnego i południowej Europy, nie zdołała jednak pokonać sił proirańskich i propalestyńskich, tak samo jak dziś USA i Izrael nie potrafią pokonać Iranu.
A jednak, pomimo tych przykładów i wielu innych, które można by wymienić, paradoksalnie w niemal całej Europie troszczy się o obronę historycznego porozumienia strategicznego ze Stanami Zjednoczonymi. Z jednej strony bojaźliwa Europa wydaje się za wszelką cenę dążyć do ekonomicznego samobójstwa, a z drugiej, niczym współczesny Czerwony Kapturek, uparcie pragnie zobaczyć babcię (lub „tatka”, jak to ujął sekretarz generalny NATO Mark Rutte), również gdy wilk przestał już ukrywać się w jej ubraniu i otwarcie ujawnia swoje prawdziwe oblicze.
Promyki nadziei
Można jednak dostrzec pewne przebłyski światła, choć wciąż niejasne, w niektórych sygnałach płynących z Brukseli i Moskwy w związku z Paradem Zwycięstwa 9 maja w Moskwie.
Była to znacznie skromniejsza parada, podczas której Moskwa nie pokazała swojej siły tak, jak to miało miejsce w poprzednich edycjach, a zwłaszcza w zeszłym roku, z okazji 80-lecia zwycięstwa w II wojnie światowej.
Parada wojskowa została oficjalnie okrojona ze względu na zagrożenie ze strony ukraińskich dronów (które zresztą w czterech poprzednich edycjach od początku wojny nigdy nie zaatakowały Moskwy), ale najprawdopodobniej po to, by wysłać jasny sygnał do Europy, na którą Trump już wywiera presję, by doprowadziła do zakończenia wojny na Ukrainie.
Inaczej trudno wyjaśnić stwierdzenie Donalda Trumpa, który niedawno sugerował, że wojny w Zatoce Perskiej i na Ukrainie wkrótce się zakończą.
Faktem pozostaje, że 9 maja przewodniczący Rady Europejskiej Antonio Costa powiedział mediom, że „naszym głównym celem od samego początku jest sprawiedliwy i trwały pokój dla Ukrainy. Dlatego wspieraliśmy Ukrainę, dlatego wprowadziliśmy sankcje i z tego samego powodu jesteśmy gotowi do negocjacji w sprawie sprawiedliwego i trwałego pokoju dla Ukrainy. Oczywiście w odpowiednim momencie będziemy musieli podjąć dialog z Rosją, aby omówić nasze wspólne kwestie dotyczące bezpieczeństwa. Czekamy, ale jednocześnie jesteśmy gotowi zrobić wszystko, co konieczne”.
Costa już w poprzednich dniach wyrażał podobne otwarte stanowisko i z pewnością nie jest to głos odosobniony. Premier Belgii Bart De Wever i prezydent Francji Emmanuel Macron opowiadają się za dialogiem, premier Słowacji Robert Fico (który 9 maja był na paradzie na Placu Czerwonym) stwierdził, że „brak dialogu z Moskwą jest ogromnym błędem”, podczas gdy we Włoszech Liga ponownie wezwała, by „Europa nie zignorowała otwarcia ze strony Putina”.
Prezydent Finlandii Alexander Stubb w wywiadzie dla „Corriere della Sera” przyznał, że „jeśli polityka amerykańska wobec Rosji i Ukrainy nie służy interesom Europy, co wydaje mi się prawdą, to musimy zaangażować się bezpośrednio. Tak, nadszedł czas, aby rozpocząć rozmowy z Rosją”.
Wznowienie stosunków z Kremlem jest postrzegane przez wielu, w sposób jawny lub niejawny, jako niezbędny krok nie tylko w celu zakończenia konfliktu, ale przede wszystkim w celu przywrócenia ram bezpieczeństwa z Moskwą, które pozwolą na wznowienie dostaw rosyjskiej energii, jedynej nadziei na uratowanie gospodarki europejskiej.
Moskwa zresztą wyraziła już gotowość do wznowienia dostaw w ramach wieloletnich umów, a Putin podczas konferencji prasowej po paradzie na Placu Czerwonym stwierdził, że wojna na Ukrainie „zbliża się ku końcowi. Rozpoczęli eskalację konfliktu z Rosją, który trwa do dziś. Myślę, że to się wkrótce skończy, ale sytuacja pozostaje poważna”.
Postępy, choć na razie tylko w słowach, są wyczuwalne. Rosja „nigdy nie odmawiała” prowadzenia negocjacji z UE. „Jako kandydata na negocjatora wolałbym byłego kanclerza Niemiec Schroedera. W przeciwnym razie niech sami wybiorą przywódcę, któremu ufają”. Jedynym warunkiem postawionym przez Putina jest to, aby była to osoba, która nie używała obraźliwego języka wobec Moskwy.
Według Putina, Europa zdała sobie sprawę, że „podnoszenie stawki” w konflikcie ukraińskim może ją drogo kosztować. „Podnoszą stawkę, ale sądząc po tym, co właśnie powiedziałem, już szukają z nami kontaktu. Rozumieją, że to podnoszenie stawki może ich drogo kosztować” – powiedział dziennikarzom rosyjski prezydent.
Putin, który ponownie podkreślił cel, jakim jest zwycięstwo („Zwyciężymy, my zawsze wygrywamy”), być może uważa, że słaba i zrujnowana gospodarczo Europa nie będzie w stanie pomóc Ukrainie stojącej na krawędzi upadku, dostrzegając w tym szansę na zakończenie konfliktu poprzez osiągnięcie wyznaczonych celów wojskowych bez konieczności toczenia kolejnych krwawych bitew. Nie bez powodu od początku konfliktu w Zatoce Perskiej rosyjskie ofensywy przebiegały w sposób umiarkowany.
Nie można wykluczyć, że niespodziewana wizyta niemieckiego ministra obrony Borisa Pistoriusa w Kijowie miała na celu poinformowanie Wołodymyra Zełenskiego o europejskiej potrzebie zakończenia kryzysu i wojny z Rosją.
Wkrótce zobaczymy, jakie owoce przyniosą te otwarcia na dialog, ale wydaje się oczywiste, że nagła potrzeba Europejczyków do negocjacji z Moskwą jest bezpośrednią konsekwencją rosnącej świadomości, że Stany Zjednoczone nie są już naszymi sojusznikami.
W artykule zatytułowanym “Moro, Renault 4 i tajemnica placu Monte Savello” opublikowanym na portaluDark Side Italia, jego autor, Marcello Altamura, szczegółowo rozkłada na czynniki pierwsze jedną z najbardziej kontrowersyjnych zagadek związanych z porwaniem i zabójstwem przywódcy włoskiej chadecji.
1. Geneza Hipotezy: Nielogiczność Logistyczna
Oficjalna wersja wydarzeń, głoszona przez skazanych terrorystów Czerwonych Brygad (BR), mówi, że Moro był przetrzymywany na via Montalcini 8 w rzymskiej dzielnicy Magliana, a następnie, po zabójstwie, jego ciało przewieziono samochodem przez ponad 7 km do historycznego centrum miasta i porzucono na via Caetani, w sercu dawnego getta żydowskiego.
Główny problem związany z oficjalną wersją, wskazywany przez badaczy, to absurd logistyczny. 9 maja 1978 roku, w godzinach porannych (między 8:00 a 9:00), Rzym był całkowicie sparaliżowany przez posterunki wojska i policji. Poruszanie się po mieście zajmowało znacznie więcej czasu niż zwykle. Podróż z peryferyjnej Magliany do centrum w normalnych warunkach trwała około 40 minut. Tymczasem Mario Moretti, jeden z przywódców BR, w rozmowie z dziennikarzem Giorgio Bocca z “L’Espresso”, stwierdził, że “przejazd zajął tylko kilka minut”.
2. Kluczowy Trop: plac Monte Savello – znajdujący się w pobliżu synagogi
Dodatkowych poszlak dostarczył inny brygadzista, Valerio Morucci. W swoim memoriale, opisując poranny transport Aldo Moro, wskazał na piazza di Monte Savello jako punkt zborny i miejsce, z którego ostatecznie wyruszyły samochody w kierunku via Caetani.
Monte Savello to strategiczny punkt w sąsiedztwie getta, obok Portico di Ottavia. Badacze zwracają uwagę, że to właśnie tam, a nie w odległej Maglianie, Moretti i jego towarzysze mieli:
Spotkać się z resztą grupy po ostatnim rozpoznaniu trasy.
Rozdzielić się po porzuceniu samochodu z ciałem.
Logika podpowiada, że jeśli plac Monte Savello było epicentrum akcji o poranku 9 maja, to i miejsce odosobnienia Moro musiało znajdować się w jego bezpośredniej bliskości. Gdyby mieli pokonywać wielokilometrowy dystans od Magliany, punktem zbornym nie byłby równie oddalony od niej rejon Monte Savello.
3. Tajemniczy “Palazzo Orsini” i Notatki Morettiego
W toku śledztwa i prac parlamentarnych komisji śledczych pojawił się adres: via di Monte Savello 30. To historyczny Palazzo Orsini (znany też jako Orsini-Savello), ogromny budynek z przejazdem bramnym, położony zaledwie kilkaset metrów od via Caetani.
Powiązanie z Morettim: W jednym z rękopisów Mario Morettiego, znalezionych w kryjówce BR przy via Gradoli, pojawia się właśnie ten adres.
Tajemniczy “Olivetti”: Podczas przeszukania mieszkania byłej dziewczyny Morucciego, Leonardy Faggioli, znaleziono odręczny szkic. Zawierał on wskazówkę: “Dietro al Portico d’Ottavia a sinistra Olivetti”. Śledczy zidentyfikowali “Olivetti” jako Roberta Alessandro Olivettiego, syna założyciela firmy, który mieszkał w apartamencie na parterze Palazzo Orsini.
Anatomia szkicu: Analiza planu znalezionego w mieszkaniu Faggioli wykazała, że pasuje on do topografii okolic rzymskiego getta (dwie pętle symbolizujące zakole Tybru w pobliżu Isola Tiberina) i samego Palazzo Orsini (rzeźby przy bramie, ogród, układ pomieszczeń).
4. Kontekst Polityczny i Symboliczny
Wyboru miejsca porzucenia ciała (via Caetani) również nie uznaje się za przypadkowy:
Via Caetani znajduje się w połowie drogi między siedzibą chadeckiej Piazza del Gesù a główną siedzibą ówczesnej Partii Komunistycznej (PCI) przy via delle Botteghe Oscure. Miała to być “brutalna wiadomość” dla obu partii, które (pomimo wewnętrznych nacisków) odmówiły negocjacji z terrorystami. Nie była to przypadkowa uliczka, ale starannie wybrana scena politycznej egzekucji.
Przeczuwałem to wcześniej, ale dopiero gdy na poważne wziąłem się do pracy nad książką Złowrogi cień Marszałka, uświadomiłem sobie, jak niewiele prawdy jest w potocznym wyobrażeniu o Józefie Piłsudskim.
Dlatego właśnie możemy otaczać go aż takim kultem, że prawda o nim została całkowicie wypchnięta z polskiej pamięci.
Zanim „nietzscheański profil” Marszałka stał się ikoną, w każde Święto Niepodległości powielaną przez wszystkie media niczym dynia na halloween, budowany był ten kult długo i stopniowo. Po pierwsze, sam Piłsudski był mistrzem tego, co nazywamy dziś „pijarem” i budował swą legendę zupełnie świadomie. Uważał za swój obowiązek dać Polakom wzorzec niezłomnego bohatera – we własnej osobie. Bez wątpienia obdarzony był w ogromnym stopniu tą cechą, którą u ludzi sukcesu nazywany „charyzmą”, a u tych, którzy przegrywają – megalomanią. Przekonanie, że jest polskim nadczłowiekiem, zesłanym tu mężem opatrznościowym, Królem Duchem ze Słowackiego i nową inkarnacją duszy Napoleona cechowało go od najmłodszych lat (niewiele wiemy o duchowości Marszałka, ale co do tego ostatniego mamy powody sądzić, iż wierzył tak zupełnie serio). Ze wszystkich wspomnień o nim przebija ta emanująca od niego absolutna pewność tego co robi, pewność celu, do którego prowadzi i tego, że zostanie on osiągnięty. Tym właśnie wzbudzał uwielbienie.
Poniekąd wynikało ono ze specyfiki czasów, w których działał, czasów szczególnie usilnego stawiania idoli. Pamiętajmy, że tak jak na poziomie wysokim jednym z ich patronów był wspomniany Nietzsche, tak na poziomie popularnym rekordy popularności święcił zapomniany dziś Ralph Waldo Emerson ze swoimi Przedstawicielami ludzkości – apoteozą figury silnego człowieka, stawiającą wybitnych przywódców w centrum historii – także tej aktualnie się dziejącej. To właśnie Emersonem zaczytywali się po całych nocach – jak zapisał to jeden z nich – krakowscy uczniowie, studenci i młodzi artyści, z których sformował Komendant drużyny swego „Strzelca”. Dziś, po doświadczeniach faszyzmu i zwłaszcza niemieckiego nazizmu, bezgraniczne zawierzenie „wodzowi” przestało być modne, ale czasy Piłsudskiego to właśnie szczyt wiary w historyczną rolę wybitnych jednostek.
Fakt, że w kręgach polskiej inteligencji to właśnie Piłsudski stał się beneficjentem owej wiary, nie wynikał jednak tylko z jego umiejętności teatralizacji własnej walki i umiejętnego wpisania się w idee polskiego romantyzmu, na których wychowane zostały ówczesne pokolenia. Dowodem wybitności Piłsudskiego były dla współczesnych jego sukcesy. I być może to jest właśnie największym fenomenem tej postaci.
Więcej szczęścia…
Ten Ziuk… szczęściarz, wszystko jemu na dobre wychodzi – zanotował w dziecinnym dzienniku Bronisław, starszy brat przyszłego Naczelnika Państwa i Marszałka Polski. I rzeczywiście, Piłsudski w swym życiu wielokrotnie stawiał wszystko na jedna kartę, hazard był wręcz jego stylem działania. Weźmy choćby podnoszony do rangi jednego z największych sukcesów brygadiera Piłsudskiego marsz na Ulinę Małą: wystarczyłby na trasie jeden patrol kawaleryjski, jakich zgodnie ze sztuką wojenną powinni Rosjanie mieć tam co najmniej kilka, a zalążek Legionów zostałby zniszczony, późniejsi przywódcy sanacyjnej Polski zaś, ze Śmigłym-Rydzem i samym Piłsudskim na czele, zabici albo do końca wojny wtrąceni do niewoli. Ale ryzykancki manewr się powiódł, jak wiele innych skrajnie niebezpiecznych przedsięwzięć Piłsudskiego.
On nas zawsze z najgorszych tarapatów wyprowadzi – powiada bohater piłsudczykowskiej powieści Andrzeja Struga Pokolenie Marka Świdy, ujmując celnie istotę uwielbienia piłsudczyków dla swego wodza. Wiara, że genialny Komendant zawsze znajdzie jakieś rozwiązanie, zawsze powiedzie do sukcesu, była w nim kluczowa.
Inna sprawa, że nawet niepowodzenia umiał Piłsudski propagandowo „sprzedać” jako zwycięstwa. Każdy Polak wielokrotnie słyszał o twórcy Legionów i Legionach Piłsudskiego – a było przecież zupełnie inaczej. Przekształcenie oddziałów, które w przeddzień wojny wymaszerowały z Oleandrów, w Legiony Polskie u boku c.k. armii Austro-Węgier nie tylko nie było celem Komendanta, ale przeciwnie, stało się wskutek całkowitej klęski jego zamierzeń i wieloletniej pracy, klęski, która przyprawiła go o jedno z nielicznych w długiej karierze załamań nerwowych – wiarygodnym świadkom zwierzał się, że tylko mu pozostało w łeb sobie strzelić.
Piłsudski miał plan zupełnie inny: wzniecić powstanie i stanąć na czele wskrzeszonej armii polskiej. Plan, jak inne jego plany, zupełnie nierealistyczny i nieprzemyślany. Wystarczył tydzień w Kieleckiem, gdzie rzucono Pierwszą Kadrową, by Austriacy przekonali się, że zostali okłamani, że żadnej gotowości do wszczynania powstania w rosyjskim zaborze nie ma. Zresztą, na szczęście dla całej Europy (wybuch takiego powstania dawał bowiem Rosji, zgodnie z traktatami sojuszniczymi, prawo wycofania się z wojny – a gdyby nad Marną nie zabrakło niemieckich korpusów w ostatniej chwili przerzucanych pod Tannenberg, Francja i Anglia uległyby, co pogrzebałoby i szanse na polską niepodległość).
Gwoli ciekawości czytelnika: właściwymi twórcami Legionów, autorami pomysłu, którzy wybłagali u cesarskich dowódców, by strzelców nie wcielać do austriackiego landsturmu (jak to zamierzano), ale zachować ich odrębność organizacyjną pod polską komendą i mundurem, byli Juliusz Leo, wpływowy na wiedeńskim dworze prezydent Krakowa, oraz Władysław Sikorski.
Tego drugiego nienawidził potem Piłsudski do końca życia za to, że został formalnie jego przełożonym, a cała krótka historia legionów była historią nieustannego warcholstwa dowódcy Pierwszej Brygady, programowej niesubordynacji i intryg przeciwko Komendzie Legionów i Naczelnemu Komitetowi Polskiemu.
To tylko jeden z wielu mitów, który w międzywojniu został całkowicie zakłamany. Ale powojenna propaganda komunistów, która z Piłsudskiego robiła faszystę, zdrajcę i prześladowcę „ruchu robotniczego”, niezwykle wszystkie mity zbudowane w międzywojniu przez niego i wokół niego umocniła. Za życia nie zdołał Piłsudski nigdy zdobyć społecznego poparcia na poziomie powyżej 30–35 procent. Rządził dzięki wojsku, przemocy i usadzeniu we wszystkich kluczowych punktach państwa swoich wyznawców, z czasem nabierających nawyków mafijnych. Dopiero po katastrofie, jaka przyszła, gdy podobnie jak on hazardowo potraktowali kraj wychowani przez niego następcy, niemający jego szczęścia, gwiazda Marszałka nabrała z latami dzisiejszego blasku. Aż stał się on tym Piłsudskim, którego jak boga niepodległości czciło moje pokolenie, pokolenie „Solidarności”, niechcące o Piłsudskim i o sanacji wiedzieć nic poza tym, że bił bolszewika, dał Polsce niepodległość, komuna go nienawidzi i gdyby dziś żył, Polska znów byłaby wolna i potężna.
Warcholstwo, rokosze, pieniactwo…
Klęska drugiej wojny światowej, sowiecka okupacja, i to, co było ich skutkiem, całkowicie zatarło w polskiej pamięci wszystko poza wymienionymi wyżej przesłankami kultu. Nie chcieliśmy, jako się rzekło, bo i nie potrzebowaliśmy wiedzieć, ile w piłsudczykowskiej propagandzie, której relikty odkopywaliśmy z czcią w bibliotekach rodziców i dziadków, było przeinaczeń i zwykłych kłamstw. Dopóki byliśmy zniewoleni, dopóki jedynym sensem patriotyzmu polskiego był bunt, ten mit o wielkim Marszałku, genialnym i zwycięskim, był potrzebny i pożyteczny.
Dopiero w wolnej Polsce, gdy wyzwaniem stało się zagospodarowanie odzyskanego państwa, okazało się – do dziś nie dla wszystkich niestety jest to oczywiste – że jest w tym micie wielkiego zwycięzcy także trucizna.
Piłsudski bowiem przeniósł z dawnej Polski we współczesność nie tylko „ułańską fantazję” i cnoty rycerskie, ale także warcholstwo, rokosze, pieniactwo i wszystko, czego symbolem stało się tak dla Polski zgubne liberum veto. Jak sam stwierdził, nigdy przed nikim nie stawał na baczność, nigdy nie słuchał niczyich poleceń, do lojalnej współpracy z kimkolwiek był organicznie niezdolny. Z wciąż rosnącą grupą oddanych mu ślepo wyznawców stanowił wszędzie ciało obce: mógł być tylko albo władcą absolutnym, albo nikim. W wolnej Polsce, po złożeniu tymczasowego urzędu Naczelnika Państwa wybrał to drugie, ale mit, jakoby odsunął się do Sulejówka, by żyć tam życiem prywatnym, jest kolejnym z wielu kłamstw w tej opowieści. W istocie Piłsudski jeździł non stop po kraju i buntował ludzi przeciwko kolejnym rządom, przeciwko sejmokracji, politykom jako takim; a jeśli przypadkiem akurat był w swym domu, przyjmował tam delegacje spiskowców. Choć odrzucił wszystkie oferowane mu urzędy i funkcje (poza przewodniczeniem kapitule Virtuti Militari), wciąż w wielkim stopniu rządził przez swoich ludzi, szczególnie wojskiem.
Wszystkie kraje mają po wojnie problem z byłymi żołnierzami, którzy odwykli od zwykłego życia, a przywykli do przemocy, i dla których brak pracy i drogi awansu w cywilu. Piłsudski umiał odwołać się do ich rozgoryczenia: sam żył w demonstracyjnej nędzy, wyrzekłszy się wszelkich należnych mu jako byłemu Naczelnikowi apanaży, zawsze w wytartym, starym mundurze, przy każdej okazji sącząc w dusze: Polską rządzą k…wy i złodzieje, politycy to zdrajcy i szubrawcy jeden w drugiego, ukradli wam niepodległość, wszystko rabują, wszystko paskudzą, pożywili się waszą krwią i mają was w d…
Tak w końcu sięgnął po władzę dyktatorską – która go zresztą przerosła. Jej skutkiem była hańba Brześcia i Berezy Kartuskiej, cenzura prasy i fałszowane wybory, pobicia i skrytobójstwo, a w końcu próba budowy, już po jego śmierci, rodzimego faszyzmu, wedle wzorców włoskich. Polska, która w 1920 roku stanęła zjednoczona ramię przy ramieniu, w kolejnej wojnie nigdy nie miała rządu jedności narodowej. Wbici w pychę piłsudczycy nawet po klęsce i sromotnej ucieczce przez Zaleszczyki nie wyobrażali sobie podzielenia się władzą z pogardzanymi k…mi i złodziejami. W efekcie, kto ma rządzić Polską na wychodźstwie, zadecydowali Francuzi i Anglicy, narzucając zgorzkniałego przez dwadzieścia lat odsunięcia Sikorskiego, który wraz z grupą podobnych sobie ofiar sanacyjnych prześladowań więcej uwagi poświęcał zemście, mówiąc językiem dzisiejszym „rozliczeniom”, niż czemukolwiek innemu.
Szkodliwe wzorce
Nie chcemy dostrzegać związku między piękną legendą a dławiącą nas dziś polsko-polską nienawiścią. Ale to właśnie Józef Piłsudski, pomajowy dyktator, narzucił nam wzorce, które z fatalną siłą odżyły natychmiast po roku 1989, już w nieszczęsnej wojnie na górze. Wzorce najwyższej dyktatury moralnej, uprawniającej do każdej podłości wobec wroga – wzorce nieprzewidujące żadnej społecznej współpracy, żadnej demokratycznej gry, a jedynie posłuch i pogardę dla wroga, któremu z zasady odmawia się polskości, człowieczeństwa i wszelkich uczciwych motywacji. Bić k…y i złodziei! jako jedyny program partii to przecież jego własne zawołanie.
Klęską dzisiejszego życia publicznego jest nienawiść, która dzieli obywateli na nieprzejednane obozy, postępuje z przeciwnikami politycznymi jak z ludźmi złej woli, poniewiera ich bez względu na godność człowieczą i narodową, zniesławia i ubija moralnie. Zamiast prawdy panoszy się kłamstwo, demagogia, oszczerstwo, nieszczery i niski sposób prowadzenia dyskusji i polemiki. To, że powyższe słowa z listu pasterskiego Augusta kardynała Hlonda, napisanego w roku 1932, wciąż po prawie stu latach pozostają aktualne, to też, niestety, dziedzictwo tak dziś w Polsce sławionego Marszałka.
Źródło: Narodowe Archiwum Cyfrowe. Członkowie rodziny jednej z ofiar przewrotu majowego pogrążeni w żałobie.
W maju 1926 roku warszawski bruk zasłały ciała setek zabitych i rannych Polaków. W stolicy trwała bitwa między wojskami wiernymi prezydentowi i rządowi Rzeczypospolitej a uczestnikami puczu marszałka Józefa Piłsudskiego.
Polityczne swary polskich „plemion” doprowadziły do walk bratobójczych. Wszystko zaczęło się w dniu 12 maja, gdy zbuntowane oddziały Piłsudskiego wkroczyły do stolicy. Rebelianci wszem i wobec kolportowali kłamliwą wieść o zbrodniczym ostrzelaniu willi marszałka w Sulejówku, jakoby dokonanym przez prawicowców. Nawoływali do obalenia centroprawicowego rządu Wincentego Witosa, do walki z „partyjniactwem” i „sejmokracją”. Głosili konieczność „sanacji moralnej” – uzdrowienia polskiego życia publicznego, która mogła się dokonać ponoć tylko pod rządami piłsudczyków.
Pewne, zaprawione szable
Piłsudski szedł na Warszawę zrazu na czele dwóch tysięcy żołnierzy, wcześniej skoncentrowanych na manewrach w Rembertowie. Zwolennicy marszałka do dziś utrzymują, że nie planował on zbrojnego obalenia rządu, a „jedynie” swego rodzaju „demonstrację siły”, licząc, że zmusi ona legalne władze do ustąpienia.
Czyżby? Przecież maszerującym oddziałom Piłsudskiego wydano ostrą amunicję. Każdy, kto służył w wojsku ma świadomość, że w armii w czasie pokoju dystrybucja nabojów podlega rygorystycznym procedurom. Żołnierze mogą otrzymać ostre „patrony” wyłącznie na strzelnicy oraz do wykonywania „zadań bojowych” (takich jak służba wartownicza, patrole, konwojowanie). A jakież to zadania bojowe przewidziano w maju 1926 roku dla dwutysięcznej żołnierskiej braci, wplątanej rozkazami dowódców w antyrządową „demonstrację siły” w stolicy?
Być może Piłsudski rzeczywiście za to nie odpowiadał. Zapewne nie planował wszystkich szczegółów akcji. Jednakże w jego otoczeniu znalazły się przewidujące osobistości, które zadbały o środki militarne, na wypadek, gdyby sama „demonstracja siły” zawiodła. Potwierdza to sytuacja już po wybuchu walk bratobójczych – Piłsudski zdradzał wówczas oznaki całkowitego załamania nerwowego, jednak dowodzenie nad wojskiem rokoszan natychmiast przejęli zaangażowani w bunt generałowie.
Wcześniej czciciele marszałka nie kryli, że gotowi są wspierać ambicje polityczne ich idola także z bronią w ręku. Właśnie tak powszechnie interpretowano sławne spotkanie wyższych dowódców w Sulejówku w listopadzie 1925 roku, kiedy generał Gustaw Orlicz-Dreszer zwrócił się do marszałka słowami: „Chcemy, byś wierzył, że gorące chęci nasze, byś nie zechciał być w tym kryzysie nieobecny, osieracając nie tylko nas, wiernych Twoich żołnierzy, lecz i Polskę, nie są tylko zwykłymi uroczystościowymi komplementami, lecz że niesiemy Ci prócz wdzięcznych serc i pewne, w zwycięstwach zaprawione szable”.
A w maju 1926 roku to właśnie Orlicz-Dreszer dowodził będzie militarnymi operacjami puczystów! Gdybyśmy przyjęli tezę o „spontanicznym i przypadkowym” charakterze zamachu majowego, musielibyśmy uznać Józefa Piłsudskiego za wyjątkowego, jedynego w swoim rodzaju nieudacznika, który osiągał swoje cele polityczne zupełnie niechcący, wbrew sobie („nie chciał” dokonać zamachu stanu – a go dokonał; „nie chciał” walk bratobójczych – a do nich doprowadził; „nie chciał” obalać rządu siłą – a go obalił…).
Liczni szatani byli tam czynni
Czy zaangażowanie w przewrocie ograniczało się jedynie do kręgów piłsudczykowskich?
Ongiś profesor Ludwik Hass, człowiek o dość skomplikowanym, niekoniecznie chlubnym życiorysie acz niekwestionowany znawca dziejów masonerii, wystąpił z zaskakującą tezą: decyzja o przeprowadzeniu zamachu stanu i obaleniu rządów prawicy podjęta została przez zakonspirowaną grupę masonów z Wielkiej Loży Narodowej Polski oraz Zakonu Wolnomularstwa Zjednoczeniowego.
Znaczące, że profesor Hass w swoich badaniach dziejów i wpływów masonerii zawsze zajmował postawę niezwykle ostrożną, a przy tym ogromnie dla lóż przyjazną, wręcz ostentacyjnie sceptyczną wobec „masońskich knowań” i „spiskowej teorii dziejów”. Tym większe wrażenie robią jego ustalenia na temat wolnomularskiej konspiracji z lat 20. XX wieku i udziale masonów w przygotowaniu „postępowego zamachu stanu”.
Poza wszelką dyskusją jest fakt, że w najbliższym otoczeniu marszałka roiło się od wolnomularzy. Ot, Bolesław Wieniawa-Długoszowski, Walery Sławek, Edward Rydz-Śmigły, Stefan Dąb-Biernacki, Adam Koc, Marian Zyndram-Kościałkowski, Kazimierz Bartel, Stanisław Car, Leon Kozłowski, Bogusław Miedziński, Aleksander Prystor, Felicjan Sławoj Składkowski, Wojciech Stpiczyński, August Zaleski, Tadeusz Kruk-Strzelecki, Bronisław Pieracki, Kordian Zamorski, Janusz Jędrzejewicz – by wymienić tylko niektórych.
W przypadku oceny działań polityków zaangażowanych w lożach, mafiach czy innych tajnych stowarzyszeniach zawsze pojawia się dylemat – czy swoje decyzje podejmowali samodzielnie, czy też wedle instrukcji swoich ukrytych w cieniu „mistrzów”?
W trakcie rokoszu Piłsudskiemu udzieliły poparcia ugrupowania lewicowe i skrajnie lewicowe – Stronnictwo Chłopskie, PSL „Wyzwolenie”, a nawet Komunistyczna Partia Polski – będąca w istocie sowiecką agenturą! Wsparło go wreszcie najpotężniejsze ugrupowanie lewicy – Polska Partia Socjalistyczna (PPS). To zarządzony przez PPS strajk kolejarzy zadecydował o powodzeniu przewrotu i upadku rządu, jako że uniemożliwił odsiecz Warszawy.
Piłsudczycy, masoni, socjaliści, lewacy, sowieccy agenci… Wszyscy oni mieli różne poglądy i różnorakie cele, ale jednoczyło ich jedno: nienawiść do polskiej prawicy.
Pierwsze boje
Wcale nie musiało dojść do najgorszego. 12 maja w obliczu nadciągających wojsk buntowników rząd i prezydent ogłosili odezwy.
– Żołnierze Rzeczypospolitej! – głosił manifest prezydentaStanisława Wojciechowskiego, konstytucyjnego zwierzchnika sił zbrojnych. – Honor i Ojczyzna – to hasła, pod którymi pełnicie zaszczytną służbę pod sztandarami Białego Orła. Dyscyplina i bezwzględne posłuszeństwo prawowitym władzom i dowódcom to najważniejszy obowiązek żołnierski, na który składaliście przysięgę. Wierność Ojczyźnie, wierność konstytucji, wierność legalnemu rządowi jest warunkiem dotrzymania tej przysięgi.
Rebelianci zajęli wpierw warszawską Pragę. Wojska rządowe zablokowały mosty na Wiśle. Wciąż nie doszło jeszcze do rozlewu krwi. Około godziny 16 na moście Poniatowskiego spotkali się dwaj główni adwersarze: prezydent Rzeczypospolitej Stanisław Wojciechowski oraz przywódca puczystów Józef Piłsudski. Lider rebeliantów bardzo liczył na przeciągnięcie na swoją stronę prezydenta, z którym przecież łączyła go wspólna przeszłość w PPS. Wojciechowski wybrał jednak legalizm.
– Zbliżył się on sam do mnie – wspominał prezydent. – Powitałem go słowami: „Stoję na straży honoru Wojska Polskiego”, co widocznie wzburzyło go, gdyż uchwycił mnie za rękę i zduszonym głosem powiedział: „No, no! Tylko nie w ten sposób…”. Strząsnąłem jego rękę, nie dopuszczając do dyskusji: „Reprezentuję tutaj Polskę, żądam dochodzenia swych pretensji na drodze legalnej, kategorycznej odpowiedzi na odezwę rządu…”.
Zauważmy, że prezydent wcale nie zabraniał Piłsudskiemu realizacji jego racji i ambicji; żądał jedynie, by ten działał zgodnie z prawem.
– Dla mnie droga legalna zamknięta – odpowiedział marszałek.
Rokowania zawiodły, rozmówcy wycofali się. O 17.41 padły pierwsze strzały; oddali je piłsudczycy, z wież przy praskiej głowicy mostu Poniatowskiego, w stronę podchorążych Oficerskiej Szkoły Piechoty. W istocienie miało znaczenia, kto strzelił pierwszy. Oddziały Piłsudskiego odmawiając podporządkowania się prezydentowi i rządowi stały się nielegalną, uzbrojoną siłą rebeliancką winną zbrodni stanu. Wojska rządowe miały obowiązek podjąć przeciw nim działania, tak samo jak czyniły w poprzednich latach choćby przeciw bojówkom komunistycznych i ukraińskich dywersantów na Kresach Wschodnich.
Wojna domowa
Wkrótce odnotowano kolejne wymiany ognia. Piłsudczycy zaatakowali i zdobyli most Kierbedzia, po czym wkroczyli do lewobrzeżnej Warszawy. Rozgorzały boje z udziałem piechoty, artylerii, czołgów, samochodów pancernych, a nawet samolotów.
W garnizonach w całej Polsce panowało poruszenie. W rejonie Warszawy trwała koncentracja sił buntowników. Do puczu przyłączyły się okręgi wojskowe i garnizony w Wilnie, Grodnie, Brześciu, Łodzi… Z kolei wierne rządowi pułki z Poznania, Torunia i Krakowa ruszyły na Warszawę, choć akcję paraliżował wspomniany strajk na kolei zorganizowany przez socjalistów oraz opanowanie przez rebeliantów węzła kolejowego w Częstochowie.
„Kurier Warszawski” pisał: „Straszne, okrutne, potworne słowo: wojna domowa, stało się w Polsce rzeczywistością. Na pokolenie współczesne, któremu Opatrzność pozwoliła doczekać się cudu wskrzeszenia niepodległej ojczyzny, zesłana została najsroższa klęska, jaką tylko można sobie wyobrazić. Naród napiętnowany hańbą stuletniej niewoli, wolności swej tak cudownie zdobytej, nie umie wyzyskać inaczej niż w bratobójczej walce. Doświadczenia historji, chociaż tak nieopisanie dramatyczne, nie nauczyły nas niczego. Polska demokratyczna odradza się w błędach dawnych, a tak posępnych, że wydają się wieczystym przekleństwem narodu”.
Dobro kraju
Były jeszcze inne zagrożenia. Wypadki w Polsce z uwagą obserwowali jej sąsiedzi. Generał Władysław Sikorski donosił ze Lwowa o ruchach wojsk sowieckich na granicy, również o wzmożonej aktywności środowisk nacjonalistów ukraińskich. W Poznaniu Roman Dmowski, nestor polskiej prawicy narodowej ostrzegał:
– Jeżeli można w trzy dni rozegrać batalię z nadzieją zwycięstwa, można ją wydać. Na wojnę domową trwającą kilka tygodni nie można sobie pozwolić, chociażby z uwagi na niebezpieczeństwo niemieckie.
Dla rządzących dobro kraju było ważniejsze niż polityczne spory. 15 maja prezydent Wojciechowski wydał swym żołnierzom rozkaz złożenia broni, po czym wraz z całym rządem Witosa ustąpił. Jak stwierdził:
– Wolę, by Piłsudski objął władzę choćby na dziesięć lat, niż żeby na sto lat zagarnęły Polskę Sowiety.
Wojciechowski politycznie przegrał, ale jego troska o losy Ojczyzny przynosi mu zaszczyt. Druga strona nie ujawniła przesadnych skrupułów. Piłsudczyk Janusz Jędrzejewicz radośnie wieszczył triumf, przy okazji nurzając przeciwników w błocie:
– Padł rząd nieprawości, rząd brudnych rąk i niecnych poczynań. Ustąpił reprezentant państwa, który nie tylko nie potrafił dotrzymać przysięgi swego najwyższego urzędu, ale sam, własnoręcznie, z niepojętą ślepotą, wywołał bratobójczą walkę, pokrywając swoją zarówno formalno-prawną, jak i moralną nieodpowiedzialnością łajdactwa szantażystów-generałów i spekulantów-polityków.
Mamy w tej wypowiedzi radość z zagarnięcia władzy, pogardę dla pokonanych, kłamliwe insynuacje i absolutny brak skruchy z powodu śmierci setek Polaków. Jest też, charakterystyczna i dla współczesnej lewicy mentalność, wedle której za rozlew krwi odpowiada broniąca się ofiara, a nie sprawca napadu.
Kainie, gdzie jest brat twój?
Cena za zrealizowanie politycznych ambicji Józefa Piłsudskiego była straszna. Wedle oficjalnych danych podczas walk w dniach 12 – 15 maja odnotowano śmierć 379 Polaków oraz zranienie kolejnych 920. Pokaźną część strat w tym zestawieniu (164 zabitych i 314 rannych) stanowili przypadkowi cywile, którzy znaleźli się w zasięgu ognia zwaśnionych stron. Po latach na ogół dobrze poinformowany historyk piłsudczykowski Władysław Pobóg-Malinowski zwiększył pokłosie przewrotu do 400 zabitych i 1500 rannych.
Powie ktoś, że były to czasy pełne przemocy. Toż cztery lata wcześniej pierwszy wybrany prezydent, wolnomularz Gabriel Narutowicz sprawował swe obowiązki ledwie tydzień, nim zginął od kul zwolennika prawicy Eligiusza Niewiadomskiego. Jednakowoż tamten zamachowiec wcale nie domagał się stanowisk i zaszczytów; nie próbował uniknąć odpowiedzialności. Obiektywnie przyznał się do „złamania prawa”, a skazany na śmierć określił wyrok jako „sprawiedliwy i potrzebny”. W przeciwieństwie do niego Józef Piłsudski, depcząc po trupach czterystu Polaków sięgnął po władzę, narzucił obowiązkowy kult własnej osoby i do dziś odbiera publiczne hołdy.
„Sanacja moralna”
Ustrój II RP nie był idealny. Polska demokracja z lat 1922-1926 miała swoje wady, ale i niezaprzeczalne osiągnięcia. Opanowano szalejącą hiperinflację, stworzono mocną złotówkę, rozpoczęto budowę Gdyni, wprowadzono reformę rolną, okiełznano czerwoną i niebiesko-żółtą dywersję na Kresach… Tak naprawdę na wiosnę 1926 roku nie było powodu, który by usprawiedliwiał siłowe przejęcie władzy za cenę życia kilkuset Polaków. A jaką to „sanację moralną” zafundowali Polsce piłsudczycy?
Obalony przez rokoszan rząd Wincentego Witosa tworzyła centroprawicowa koalicja ludowców, narodowców i chadeków. Teraz na scenę wkroczyły inne siły. Na najwyższych stanowiskach państwowych zaroiło się od wolnomularzy. Na 16 rządów piłsudczykowskich (1926-1939) aż w 13 stanowisko premiera piastował mason! To piłsudczycy, jako pierwsi rządzący w dziejach Polski (a w świecie drudzy po bolszewikach) częściowo zalegalizowali aborcję. Były fałszerstwa wyborcze i skandale finansowe. Zaniedbano rozwój sił zbrojnych, w tym wojsk pancernych i lotniczych, co zemściło się potem strasznie we wrześniu 1939 roku. Symboliczna była zmiana Godła Państwowego – w 1927 r. usunięto krzyż z korony Orła, w zamian na jego skrzydłach umieszczono dwie pięcioramienne gwiazdy.
Piłsudczykowscy „moraliści” aresztowali generała Władysława Zagórskiego (oficjalnie „zaginął bez wieści” – do dziś nie wiadomo, gdzie ma grób). Uwięzili autora Cudu nad Wisłą generała Tadeusza Rozwadowskiego (schorowany, zmarł wkrótce po uwolnieniu, [najprawdopodobniej zatruwany w więzieniu md] ). W celach wylądowali Wincenty Witos, Wojciech Korfanty i wielu innych zasłużonych dla Ojczyzny. To polscy narodowcy byli pierwszymi zesłanymi do niesławnego obozu w Berezie Kartuskiej.
W „pomajowej” Polsce wprowadzono cenzurę prasy i na różnorakie sposoby prześladowano opozycję. Manifestacje protestacyjne rozpędzano brutalnie, niekiedy krwawo (minister spraw wewnętrznych Marian Zyndram-Kościałkowski ostro rugał zbyt powściągliwych policjantów, wzdragających się przed strzelaniem w tłum: „Były przypadki, że zamiast jednej salwy w powietrze, a drugiej w tłum, dawano kilka salw w powietrze, przez co tłum przestawał się bać i atakował posterunki policyjne”). Co do tortur stosowanych w aresztach i więzieniach, to nawet komendantowi głównemu policji gen. Kordianowi Zamorskiemu wyrwało się raz szczerze: „Pacyfikacja Hołob i okolicy. Czy jest to celowe? Nie są to komuniści, tylko głodni nędzarze, zmaltretowani nędzą przyznają się do wszystkiego, skoro bicie mimo pięknych słów istnieje i to bicie bestialskie”.
Sanacja próbowała kokietować ukraińskich nacjonalistów, ułaskawiając Stepana Banderę i jego zakapiorów. Za to w ramach walki z rzekomymi pozostałościami po wpływach rosyjskich przeprowadziła barbarzyńską akcję niszczenia prawosławnych cerkwi na Chełmszczyźnie (ku wzburzeniu dotąd spokojnej ludności „tutejszej”) oraz forsowała prawdziwie samobójczą ideę ukrainizacji Wołynia.
Rachunki krzywd
Obrońcy sanacji pocieszają się, że jej represyjności nie da się porównać do terroru w III Rzeszy i w Związku Sowieckim. Tym niemniej „pomajowa” władza odpowiadała za śmierć setek Polaków – zabitych podczas rokoszu, w trakcie strajków i demonstracji, zamęczonych w więzieniach i aresztach, zamordowanych skrytobójczo. To haniebna skaza na naszych dziejach, której nie przykryje natrętne przypominanie, że Hitler i Stalin byli jeszcze gorsi.
– Są w ojczyźnie rachunki krzywd – napisał poeta. Ofiar zamachu majowego i innych zamordowanych przez sanację nie uczczono do dziś. Kilka dziesiątków lat przed „moralnym” rokoszem inny twórca dał przejrzystą wskazówkę, którą nie wszyscy raczyli przeczytać:
Czasy Ochlokracji Walczącej to wymarzony okres dla karłów. Otoczenie przestaje nazywać ich karłami – to po pierwsze, a po drugie szybka ścieżka kariery i awansu pozwala im na regularne wywyższanie się, co lubią najbardziej. Ja jednak skupię się na wydarzeniach, które wydały mi się, w ostatnim czasie, najbardziej śmieszne.
Tajemnicze zniknięcie Grzegorza Brauna – rozpłynął się w powietrzu
Przypadek Grzegorza Brauna nie jest odosobniony. Kilka dni temu zniknął wiceminister Zmarzły z Ministerstwa Energii. Zmarzły, a gwoli ścisłości zmarznięty wiceminister postanowił się rozgrzać wieczorową porą w budynku wynajmowanym przez resort. Jak doniosły złośliwe media poprzedniego dnia miał nieudaną próbę z alkoholem. Nieudaną do tego stopnia, że został nierozpoznany przez Ochroniarza i niewpuszczony do ciepłych pomieszczeń. Wiceminister Zmarzły przedstawił się jako Zmarzły, lecz Ochroniarz nadal nie chciał go wpuścić.
— Podawał się za Zmarzłego, a nie wyglądał… był z kobietą.
— Był kobietą? – spytał z niedowierzaniem Komisarz
— Nie – Ochroniarz zaprzeczył – był zy…, z kobietą
— Acha – Komisarz był wyraźnie rozczarowany. Przez chwilę miał nadzieję na bardziej barwne okoliczności, a tu, jak zwykle, nic ciekawego.
— Mówi Pan, że nie wyglądał na zmarłego? – włączyła się do rozmowy podkomisarz Arleta
— Nic takiego nie mówiłem – Ochroniarz był zdziwiony pytaniem
— No przecież pan mówił – “podawał się za zmarłego, a nie wyglądał” – nie ustępowała podkomisarz
— Na Zmarzłego nie wyglądał. Na Zmarzłego… w sensie nazwiska.
— Sprawdź nagrania z monitoringu – rzucił do podwładnej zirytowany Komisarz
Ostatecznie, jak się potem okazało, korzystając z resztek energii, Zmarzły wdarł się siłą do swojego gabinetu.
A tak opisał sytuację portal w postpolityce:
Wchodzący tłumaczył, że jest wiceministrem w Ministerstwie Energii i chce się dostać do swojego pokoju wypoczynkowego
— zaznaczył wspomniany pracownik.
W drodze do wind zaczął wyzywać mnie od chamów i zażądał mojego nazwiska. (…) Po wyjściu z windy (…) ponownie wyzywał mnie od chamów i prostaków i naruszył moją nietykalność cielesną, odpychając mnie ręką
— przekazał ochroniarz.
Dwa dni potem ekipa gończa PiS próbowała wytropić wiceministra, a poseł Jabłoński podsłuchiwał nawet pod drzwiami.
…słyszeliśmy bardzo wyraźnie, że za tymi drzwiami są jakieś osoby, coś tam się w środku działo, ale zamknęli się na klucz, udawali, że ich tam nie ma, ale udawali dość słabo, bo można to było usłyszeć. Kilka osób nam wskazało, że to jest właśnie ten pokój, z którego korzystna pan minister Zmarzły. /tajemniczy pokój wiceministra…/
Ogólnie z opisu wynikało, że prawie wszystkie pomieszczenia były puste… tak jakby wszyscy nagle poznikali, a ci którzy się pojawiali sprawiali wrażenie pozbawionych energii, co wyraźnie kontrastowało z nazwą Ministerstwa.
To nie jedyne dziwne wydarzenie w polityce. Wspomniany na początku Grzegorz Braun zniknął w Prokuraturze, a potem pojawił się na jedną krótką chwilę i tylko po to, aby z niej wyjść.
Z relacji osób, które go widziały, wynika, że Braun, po raz kolejny, powiedział prawdę. Fakt ten wytrącił z równowagi ministra „Żurka z podwórka”. Podwórka zwanego ochlokracją. “Zamknąć!, Zatrzymać!, Zamknąć!, Zatrzymać!” — tak podobno miał wrzeszczeć w swoim gabinecie, minister.
Wyobraźmy sobie inne podwórko – mały dziedziniec otoczony ze wszystkich stron murami starych warszawskich kamienic. Stoi tam odrestaurowana stara przedwojenna kapliczka z Matką Boską. Na jednej z bocznych ścian kamienicy można odczytać napis przypominający “mały sabotaż” z czasów okupacji:
Pałka, kajdanki, wódka, ogórek Stalin powrócił? Nie, tylko Żurek
— Panie, jak tyć? Jak tu przytyć w takich czasach – pyta chudzielec stojącego w bramie grubasa.
Historia współczesnych amerykańskich think tanków zaczyna się nie w Waszyngtonie, lecz w Paryżu. W styczniu 1919 roku zwycięzcy I wojny światowej spotkali się na konferencji pokojowej w Wersalu. W skład delegacji amerykańskiej wchodziła grupa naukowców, bankierów i dyplomatów, którzy nazywali siebie „The Inquiry” – panel ekspertów osobiście powołany przez prezydenta Wilsona w celu przygotowania negocjacji pokojowych.
Tak zaczyna się fascynująca historia tworzenia postaw dzisiejszego głębokiego państwa. Historia jest oczywiście dużo starsza i trzeba by było zacząć od masonerii i jej zgubnego wpływu na losy świata. Jednak ten opis jest dobrym podsumowaniem tego, co jest przyczyną zmian w dzisiejszym świecie.
Analiza geopolityczna, która nie uwzględnia wpływu Deep State na wszystkie większe i mniejsze państwa naszego świata, świadczy o nieznajomości autentycznej światowej sytuacji politycznej. Wszystkie ważniejsze wydarzenia polityczna takie jak plandemia kowida, wojna na Ukrainie, na Bliskim Wschodzie, inwazja migrantów, histeria klimatyczna, geoinżynieria – wszystkie te katastrofy zostały zaplanowane i zrealizowane przez ten ponadpaństwowy nowotwór naszego świata.
Narzędzia, jakie wykorzystują to ONZ, UE Światowe Forum Ekonomiczne oraz praktycznie wszystkie rządy zarówno we wschodnim, jak i zachodnim świecie. Wpływ na polityków uzyskali poprzez uzależnienie ich kariery od wsparcia polityczno-medialnego w karierze również tych, którzy dotarli na szczyty władzy państwowej.
Była sobie kiedyś historia o Trumpie, złotym rycerzu na złotym koniu, który chciał pokonać złowrogą branżę farmaceutyczną i „głębokie państwo”. Święty Trump wraz z Billem Gatesem pragnie zwalczać polio, HIV i inne choroby przy użyciu tych samych środków, dzięki którym udało mu się zrealizować swój wspaniały projekt „Operation Warp Speed”. Źródło: Telegram 05.09.2025 r. 17:03.
Nie było złotego konia, zamiast rumaka pojawiła się złota statua.
Przywódcy ewangeliccy popierający ruch MAGA zebrali się w Mar-a-Lago i Trump National Doral Miami, aby poświęcić złotą statuę zadedykowaną Trumpowi, podczas gdy sam Trump dołączył do uroczystości zdalnie przez telefon.
Naturalnie, że wielkie mocarstwa dążą do uzyskania przewagi nad przeciwnikiem. Wiele jednak działań służy jedynie odwróceniu uwagi od autentycznych wydarzeń. W tym tygodniu ma dojść do spotkania szefów Chin i USA. Zobaczymy, jak tanio Trump sprzeda Chińczykom Tajwan? On lubi dobre deale.
Pan rycerz okazał się zbyt słaby na tak skrytego i podstępnego przeciwnika. Chęci pewnie miał, by dobrać się do skóry szarym eminencjom. Kiedy walczy się ze spiskiem budowanym przez setki lat, to kilka spontanicznych akcji może nawet ich zaskoczyć, jednak w końcu znajdą, jakiegoś epsteinowskiego haka, by ustawić go razem z jego ego tam, gdzie sobie tego życzą. Owszem zakończył kretyński genderyzm, drastycznymi metodami zwalcza migrację, zmusił wielkiego Billa szczepionkologa do zwrotu z histerii płonącego świata, w kierunku bardziej mroźnym. Kierunek nie ważny, ważna skrajność, bo tylko skrajne groźby wywołują strach.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
