7 czerwca 2024

Stanisław Michalkiewicz magnapolonia

Jeszcze nie ucichły echa ogólnopolskiego zjazdu, zwołanego przez Donalda Tuska w 32. rocznicę udanego zamachu stanu, w następstwie którego obalony został rząd premiera Jana Olszewskiego, który podjął próbę ujawnienia w strukturach państwowych III Rzeczypospolitej ubeckiej agentury, a już mamy kolejną aferę, która może doprowadzić do burzy – nie tyle może w szklance wody – co w bagienku, w jakie za sprawą pretorian Donalda Tuska zmienia się nasz nieszczęśliwy kraj.

Nawiasem mówiąc, Donald Tusk w tym zamachu stanu odegrał ważną rolę (“policzmy głosy” – mówił podczas narady z udziałem Kukuńka) podobnie jak Waldemar Pawlak (“panie Waldku, pan się nie boi!”), który na głos przepowiadał sobie, jakie czekają go zadania (“czyszczę sobie MSW…”) na stanowisku premiera, na które wystawił go Kukuniek.

Wtedy – podobnie jak i po przejęciu rządów przez vaginet Donalda Tuska 14 grudnia ubiegłego roku – Sanhedryn ustami “drogiego Bronisława” i Judenratu “Gazety Wyborczej” uznał, że wszystko było gites tenteges, bo uratowana została “demokracja”, czyli rządy starych kiejkutów, które Bóg wie, komu służą naprawdę.

Podczas wspomnianego, tłumnego zjazdu okazało się jednak, że Donaldu Tusku nie udało się zaspokoić pani Marty Lempart, która nie tylko zbojkotowała imprezę, ale w dodatku owinęła ogon Syrenki na pomniku koło stacji metra “Centrum Nauki Kopernik” złotą folią, używaną do ochrony ofiar wypadków drogowych przed wychłodzeniem, a w dodatku płaty takiej folii rozrzuciła na Krakowskim przedmieściu, tuż koło Placu Zamkowego, w ramach protestu przeciwko przepoczwarzeniu się Donalda Tuska z gołąbka pokoju w jastrzębia gołębiarza.

Nie tylko już nie kocha migrantów, ale nawet mówi o jakichś “strefach buforowych”. Z krytyką Donalda Tuska wystąpił również Bartosz Kramek z nietykalnej fundacji “Otwarty Dialog”, co pokazuje, że BND zachowała u nas jeszcze spore rezerwy na wypadek, gdyby Donald Tusk zaczął wykraczać poza ramy, jakie wyznaczyła mu Reichsfuhrerin Urszula von der Leyen, desygnując go na Generalnego Gubernatora naszego bantustanu.

Chodzi oczywiście o  sprzeciw wobec “paktu migracyjnego”, na który Donald Tusk “odmawia zgody” – jakby miał w tej sprawie cokolwiek do gadania. Wprawdzie każdy wie, że chodzi o to, by przed wyborami do Parlamentu Europejskiego zademonstrować nieugiętą postawę – a potem i tak będzie, jak być musi – ale w Berlinie najwyraźniej uznano, że lepiej dmuchać na zimne, bo  – jak mówi poeta – “na tym świecie pełnym złości nigdy nie dość jest przezorności”.

Na wszelki tedy wypadek BND przypomniała Donaldu Tusku, skąd wyrastają mu nogi i na tym można by zakończyć, gdyby nie incydent na granicy polsko-białoruskiej, do jakiego doszło w Dubiczach Cerkiewnych w marcu.

Otóż pewnego dnia grupa około 50 kaukaskich gołoworiezów przypuściła szturm na granicę, a nasi żołnierzykowie najpierw próbowali ich zatrzymać przy pomocy środków łagodnych. Wszelako, gdy one nie pomagały, a tyraliera gołoworiezów niebezpiecznie się zbliżała, żołnierzykowie oddali kilka strzałów ostrzegawczych w górę. To też nie powstrzymało marszu gołoworiezów na granicę, więc żołnierzykowie oddali kilka strzałów w ziemię, przed szereg gołoworiezów.

Kiedy impet został w ten sposób powstrzymany, na miejscu zjawiła się Żandarmeria Wojskowa, której funkcjonariusze zakuli żołnierzyków w kajdany, a wojskowa prokuratura natychmiast wszczęła przeciwko nim energiczne śledztwo, by postawić ich przed niezawisłym, wojskowym sądem. Jak te niezawisłe wojskowe sądy u nas funkcjonują, przekonaliśmy się m.in. w stanie wojennym, kiedy to Sąd Marynarki Wojennej w Gdyni skazał panią Ewę Kubasiewicz na 10 lat więzienia za ulotkę, którą pokazała komuś w Wyższej Szkole Morskiej w Gdyni.

Po latach, to znaczy – całkiem niedawno – okazało się, że niezawisłym sędziom taki piękny wyrok kazał pani Kubasiewicz przyklepać admirał Ludwik Janczyszyn, co oni w podskokach wykonali, nie widząc w tym nic złego.

W tej sytuacji nad skutymi żołnierzykami zawisło straszliwe niebezpieczeństwo, więc koledzy zaczęli zbierać pieniądze na adwokata w przekonaniu, że to coś pomoże. Oczywiście to iluzja, bo kiedy niezawisły sąd, nie tylko zresztą wojskowy, dostanie stosowny rozkaz, to nie pomoże nawet “święty Boże”, a cóż dopiero – adwokat?

I kiedy tak żołnierzykowie tkwili w areszcie wydobywczym, wokół panowała niezmącona cisza, przerywana od czasu do czasu deklaracjami pana ministra-ministrowicza Władysława Kosiniaka-Kamysza, jak to on troszczy się o “honor żołnierski” i inne takie dyrdymały. Aż tu nagle, ktoś wykombinował sobie, że to znakomity pretekst, by uderzyć w znienawidzonego Zbigniewa Ziobrę i redaktorowi “Onetu”  wetknął nos w świeży trop, każąc swoimi słowami zrelacjonować przygotowanego gotowca.

W ten sposób opinia publiczna po kilku miesiącach dowiedziała się o całym incydencie, zakuciu żołnierzyków w kajdany i przygotowaniach do sądowej pokazuchy. Wywołało to spodziewany rezonans, ale gdyby minister-ministrowicz nie zaczął się ekskuzować, nikt by się nie dowiedział, że od marca wiedział, a nie tylko nie powiedział, ale nawet nie kiwnął palcem.

Nie bez kozery Francuzi wymowni mają porzekadło, że “qui s`excuse – s`accuse” – co się wykłada, że kto się tłumaczy, ten się oskarża. Toteż poza gapowatym ministrem-ministowiczem nikt już nie przyznał się, że cokolwiek o sprawie wiedział.

Nie przyznał się tedy nie tylko pan minister sprawiedliwości i prokurator generalny Adam Bodnar, zasłaniając sie swoim zastępcą, to znaczy – prokuratorem nadzorującym wojskowy pion prokuratury. Tym zastępcą okazał się właśnie “zaufany człowiek Ziobry”, czyli pan prokurator Tomasz Janeczek, którego “Onet”, najwyraźniej wykonując kolejne obstalunki, zaczął charakteryzować nie tylko, jako człowieka o “wyjątkowej arogancji”, ale w dodatku przypominać, że to on miał “stać za” zatrzymaniem pani Barbary Blidy.

Dziś już mało kto pamięta tamtą sprawę, więc przypomnę, że pewnego ranka bezpieczniacy wkroczyli do domu pani Blidy pod pretekstem malwersacji związanych z węglem. Pani Blida, w przekonaniu że wszystko wykryte, weszła do łazienki, wyjęła pistolet i się zastrzeliła – jak się okazało – całkiem niepotrzebnie – no ale stało się.

W dodatku ten cały prokurator Janeczek chciał nawet przesłuchiwać w tej sprawie Aleksandra Kwaśniewskiego, który akurat teraz został wyciągnięty z naftaliny i jako Tajny Współpracownik “Alek” znowu realizuje zadania – tym razem na odcinku demaskowania agentów Putina. Aliści przytomny pan prokurator Janeczek wyjaśnił, że on też nic nie wiedział, bo pan minister Bodnar szczelnie go odizolował od wszystkich ciekawych wiadomości, jako złowrogiego przedstawiciela ancien regime`u.

Jest oczywiste, że nic w tej sprawie nie wiedział również Donald Tusk, w co nawet chętnie wierzę, bo wiadomo, że mąż dowiaduje się o wszystkim ostatni. Jak widzimy, sprawa zaczyna się komplikować i ma charakter rozwojowy nie tylko zresztą w warstwie jurysprudencji, ale również w perspektywie budowy przez Donalda Tuska “Linii Imaginota” na wschodniej granicy. Po tym doświadczeniu żołnierzykowie już wiedzą, że pod żadnym pozorem nie wolno im używać broni, dzięki czemu również i obywatele będą wiedzieli, co w razie czego przystoi im czynić.

Jak ukraść pierwszy milion i inne siurpryzy

Stanisław Michalkiewicz, tygodnik „Goniec” (Toronto)  •  9 czerwca 2024 michalkiewicz

Nieubłaganie zbliżają się wybory do Parlamentu Europejskiego, w których kandyduje wielu Umiłowanych Przywódców, co to najwyraźniej wolą pewną emeryturę w luksusowym przytułku dla „byłych ludzi”, niż wysokie stanowiska, na które z banana wystrugał ich Donald Tusk. Jak twierdzili starożytni Rzymianie, cuius est condere, eius est tolere, co się wykłada, że kto ustanowił, ten może znieść.

Zatem – kto wystrugał, ten może skasować – podczas gdy synekura w Parlamencie Europejskim wydaje się pewniejsza, bo wynika z powszechnego głosowania – a przecież nikt nie będzie zwoływał tysięcy suwerenów, żeby swojego wybrańca kasowali – nawet gdyby to w ogóle było możliwe. Zanim jednak klamka zapadnie, kandydaci pragną zapisać się w pamięci wyborców i dlatego w miarę zbliżania się terminu wyborów, narasta nerwowa atmosfera w sejmowych komisjach śledczych, badających niedoszłe wybory „kopertowe”, aferę wizową, aferę Funduszu Sprawiedliwości, z którą powiązana jest afera Pegasusa. Tak nawiasem mówiąc, gdyby te sejmowe komisje traktować poważnie, stanowiłyby one swoiste votum nieufności wobec bezpieki, prokuratury i niezawisłych sądów.

O tym oczywiście nie ma mowy, zwłaszcza o votum nieufności wobec bezpieki. Takie zuchwalstwo nie przyszłoby do głowy żadnemu z członków tych komisji nawet w gorączce, bo też te komisje nie są powoływane po to, by coś wyjaśnić, tylko po to, by taki np. Wielce Czcigodny poseł Szczerba, czy inny mężyk stanu dał się poznać publiczności jako bicz Boży na aferzystów. A po co jemu taka sława? A po to, żeby go wybrali do Parlamentu Europejskiego, gdzie plunie na te wszystkie sejmy i będzie używał życia całą paszczą.

Na podobnym patencie w Polsce wylansował się Mieczysław Moczar („w tym czasie Bagno, Polak szczery, był pies straszliwy na afery i z krzykiem: Polskę Żyd rozkrada, mnóstwo swym wrogom ciosów zadał. (…) W tropieniu przestępstw gospodarczych tak poniósł go szlachetny zapał, że się dopiero opamiętał, gdy się za własną rękę złapał” – wspomina poeta).

Podobnie na walkach z aferami wypłynął białoruski prezydent Łukaszenka, no i wreszcie – zimny ruski czekista Putin, który wyzwolił Rosję z niewoli żydowskich oligarchów w służbie starego grandziarza Sorosa. „Biej Żidow, spasaj Rassiju!” – to hasło z czasów carskich przydało się jak znalazł do walki z oligarchami. W rezultacie w Rosji, w odróżnieniu od Ukrainy, będącej oligarchią oligarchów, którzy decydują, kto będzie tamtejszym prezydentem, w Rosji to prezydent decyduje, komu wolno być oligarchą, a komu nie. Taka samowolka oczywiście nie może podobać się praworządnym państwom miłującym pokój i stąd właśnie rodzą się rozmaite napięcia a nawet wojny.

Nic tedy dziwnego, że dopóki nie będzie po harapie, czyli – po wyborach – mężykowie stanu dwoją się i troją, a szczególnie pan mecenas Roman Giertych, który najwyraźniej wreszcie odnalazł swoje prawdziwe powołanie. Ostatnio pokazuje się w towarzystwie jegomościa z charakterystycznymi wąsikami i bródką, przypominającą zarost Pana Kleksa. Tym jegomościem jest pan Tomasz Mraz, były dyrektor departamentu w Funduszu Sprawiedliwości. Ma on teraz status świadka koronnego, do którego od samego początku musiał się przygotowywać, bo albo zawczasu ponagrywał rozmaite niedyskrecje, albo potem, przy pomocy pierwszorzędnych fachowców z bezpieki, pierwszorzędnie je skomponował, więc teraz jest w stanie zrealizować każdy obstalunek. Dla pana mec. Giertycha to jest prawdziwy dar Niebios, bo nie tylko każdego może na tej podstawie aresztować, niczym Feliks Dzierżyński, ale w dodatku – podobnie jak szef Czeki – prezentuje się jako bicz Boży i człowiek absolutnie niewinny. W związku z tym po mieście krążą fałszywe pogłoski, jakoby wśród starych kiejkutów narodził się pomysł, by po zakończeniu „rozobłaczania” złowrogich ziobrystów, wsadzić go do słoja z formaliną i pokazywać w Muzeum Żydów Polskich „Polin”, żeby każdy mógł zobaczyć, jak wygląda człowiek całkowicie niewinny. Oczywiście w tych fałszywych pogłoskach nie ma ani słowa prawdy, ale gdyby było, to trzeba by przyznać, że byłby to niezwykle oryginalny sposób uwieńczenia kariery politycznej, a poza tym wspomniane Muzeum wzbogaciłoby się wreszcie w jakiś godny uwagi eksponat.

Zanim jeszcze nadejdzie termin wyborów, na 4 czerwca, a więc – w Ogólnopolskim Dniu Konfidenta – Donald Tusk zwołał w Warszawie pospolite ruszenie nazywając je „wiecem”. Jak zwał, tak zwał – ale jestem pewien, że stawią się tam konfidenci nie tylko z całej Polski, nie tylko ze wszystkich bezpieczniackich watah – o co z pewnością zadba pan Tomasz Siemoniak, minister-koordynator – ale również konfidenci służb obcych – oczywiście z wyjątkiem agentów Putina, którzy – jeśli się pojawią – to incognito. Bo przewidziane są rozmaite niespodzianki, między innymi – wystąpienie Donalda Tuska, ale również „byłych ludzi” w rodzaju pani Ewy Kopacz, czy trochę już zapomnianego pana Janusza Lewandowskiego. Ponieważ ma pojawić się również prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski, to nie jest wykluczone, że Donald Tusk w asyście przedstawiciela Judenratu, dokona aktu ostatniego namaszczenia go na kandydata na prezydenta naszego bantustanu – bo jak wiemy, pan premier już odmówił ubiegania się o ten zaszczyt, najwyraźniej uznając, że stanowisko Generalnego Gubernatora całkowicie go satysfakcjonuje. Jestem pewien, że pani Kopacz z pewnością zaskoczy uczestników wiecu kolejnymi rewelacjami, może niekoniecznie o dinozaurach, natomiast pan Lewandowski może udzieli zebranym praktycznych rad, jak ukraść pierwszy milion, a potem następne. Kto wie, czy nie wykorzysta przy tym cennych doświadczeń pana Tomasza Mraza, który Donaldu Tusku chyba niczego nie ośmieli się odmówić.

Tymczasem gdy my tutaj rajcujemy się obchodami Dnia Konfidenta i wyborami do Parlamentu Europejskiego, za oceanem, u Naszego Najważniejszego Sojusznika, kampania wyborcza wchodzi w decydującą fazę. Właśnie sąd przysięgłych, to znaczy – 12 gniewnych ludzi, wylosowanych – czy przypadkiem nie przy pomocy Pegasusa? – uznał byłego prezydenta Donalda Trumpa winnym wszystkich 36, czy może 32 zarzutów, jakie mu wytoczono. Teraz sędzia, wsłuchując się w różne, dobiegające stąd i stamtąd, a także – z owamtąd – odgłosy, zastanawia się, jaki piękny wyrok przysolić mu 1 lipca. Z jakichś zagadkowych powodów, zarówno amerykańscy Żydowie, a co za tym idzie – również Judenrat tubylczej „Gazety Wyborczej” – zieje do Trumpa nienawiścią, publikując sondaże, z których wynika, że sympatia amerykańskich twardzieli się od niego odwraca. To niekoniecznie musi być prawda; raczej pragnienie serca gorejącego, które jest kolejnym dowodem, iż nie tylko historyczna polityka żydowska jest na tym etapie ściśle skoordynowana z niemiecką, ale każda inna też.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).