T. R. Glover, Świat starożytny, uwaga sprzed wieku, o Rzymie z III wieku AD.:
Znajdujemy więc barbarzyńców u bram Cesarstwa, wojska barbarzyńskie trzymające przy nich straż, mizerne postacie na tronie, triumfującą biurokrację oraz ludność upadającą liczebnie i na duchu. I ludzie pytają się, dlaczego upadło Imperium Rzymskie !
Raczej dlaczego jeszcze nie upadło?
————————————–
Sigma, już parę lat temu:
Tapir gryzmolił na karteczce wszystkie podobieństwa z naszą rzeczywistością:
miliony imigrantów na socjalu
rosnące bezrobocie
korupcja na najwyższym szczeblu
rosnąca armia biurokratów
triumfująca zasada „więcej państwa w państwie”
masowa depopulacja
demoralizacja
zarazy
kryzys ekonomiczny
I sam siebie się pytał: Jakim cudem to jeszcze trwa?
———————————————————-
Boimy się, potęg finansowych, wojennych, a głównie piętrowych planów ludzi Zła. Narzekamy.
Ale przecież są też potęgi, często, może nawet zwykle, ukrywane, tej darowanej nam siły „naturalnego” dobra.
Te nurty czasem [czemu tylko czasem?] wypływają na powierzchnię, mogą decydować. Umacniajmy je.
Przecież Cywilizację Łacińską tworzyliśmy przez wiele stuleci. Ona, wbrew wysiłkom planistów anty-cywilizacji – istnieje.
Nowa migrena Trumpa. Czy wojny w Iranie i na Ukrainie zlały się w jedną?
Martin Jay
Czy tymczasowy prezydent Ukrainy Żeleński jest w stanie zerwać wszelkie ewentualne zawieszenie broni między USA i Iranem? W ostatnich tygodniach grupa komentatorów i dziennikarzy uświadomiła sobie rzeczywistość, czy Trump kiedykolwiek osiągnie obowiązujące zawieszenie broni, i uznała, że Benjamin Netanjahu odgrywa kluczową rolę w tym, ponieważ uporczywie odmawia wycofania żołnierzy IDF z Libanu. Na pogrzebie Lindsey Grahama usiłowano nam wmówić, że Trump jeszcze raz poprosi go, by pomyślał o wycofaniu swoich wojsk z Libanu – i Bibi znowu odmówi. Do wyborów w Izraelu zostało tylko kilka tygodni, i lwia część analityków maluje ponury obraz przetrwania Bibi. Jego utrzymanie się u władzy to jedyna nadzieja, jaka mu pozostała, aby i uniknąć oskarżeń o korupcję. Ma to mu zapewnić wojna z Iranem i Hezbollah. Niektórzy twierdzą, że jedyny atut Trumpa to groźba przerwania dostaw uzbrojenia dla IDF, co teoretycznie mogłoby powstrzymać całą armię obrony Izraela. Ale czy Trump byłby do tego zdolny? Taki krok byłby uznany jako bezpośredni atak na Bibi. Wielu twierdzi, że najlepsze co Trump mógłby zrobić dla zachowania pewnego politycznego autorytetu w przeddzień pośrednich wyborów, to stworzyć pewien dystans między nim i żydowskim lobby. Rzeczywistość jest taka, że Trump tkwi w ślepym zaułku.
Sprawy uległy znacznemu pogorszeniu, ponieważ okazało się, że u prezydenta Zelenskiego na Ukrainie – którego Trump kiedyś skrytykował w Białym domu za „brak kart” – w rzeczywistości pojawił się dodatkowy atut w grze, który ustala związek między wojną na Ukrainie i z Iranem. Koszmarny scenariusz fuzji wojny irańskiej i ukraińskiej właśnie stał się rzeczywistością. Co najmniej dwa statki na morzy Kaspijskim zostały ostatnio zaatakowane przez Ukrainę, podejrzewającą, że są one częścią cieni floty Iranu, przewożącą broń z Iranu do Rosji.
Według BBC, Służba bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) poinformowała, że jej drony uderzyły w platformy wiertnicze w północnej części morza Kaspijskiego, a także w rosyjską łódź rakietową i „statki transportowe, które znajdują się pod międzynarodowymi sankcjami”.
Ambasador Iranu w Rosji Каzем Jalali poinformował państwową agencję informacyjną Iranu, że statek „Anna” stał na kotwicy w odległości około 5 km od ujścia rzeki Wołga, kiedy został zaatakowany.
Ambasador Ukrainy w Izraelu Yevgen Korniychuk oświadczył, że na pokładzie znajdowały się składniki dla bezzałogowych statków powietrznych i rakiet z Iranu do Rosji, a nie cywilne ładunki, ale nie poparł swoje twierdzenia żadnymi konkretnymi dowodami.
Choć nie jest tajemnicą, że Iran sprzedaje broń Rosji, to wydarzenie może stać się punktem zwrotnym ponieważ – jeśli Iran zdecyduje się uderzyć na Ukrainę – obie wojny wejdą w nową fazę, stając się przyczyną wszystkich migren Trumpa, który ma nadzieję, że będzie w stanie odnieść jakieś zwycięstwo, otwierając cieśninę Ormuz i zmuszając Irańczyków do obietnicy rezygnacji z broni atomowej. Jednak nawet bez uwzględnienia ukraińskiego aspektu, próby Trumpa znalezienia rozwiązanie w bałaganie, który stworzył w Iranie, wydają się coraz trudniejsze, biorąc pod uwagę, że nie ma on żadnej strategii i że każda umowa, którą chciałby uzyskać, musiałaby mieć składnik pijarowy, który zdejmie z niego znamię hańby. W tej chwili Irańczycy odpowiedzieli wzajemnością na najnowszą przerwę w atakach ze strony USA, więc znowu jest przerwa w destrukcji, podczas gdy Pakistan lub Katar starają się tchnąć nowe życie w zakulisowe dyskusje, podczas gdy urzędnicy Omanu zwijają się, jak przyspieszyć ruch tankowców przez cieśninę.
Ale wszystko jest jeszcze trudniejsze, niż ostatnim razem, ponieważ Iranu zupełnie nie ma ochoty na bezsensowne rozmowy. Tym razem, jeśli Trump chce osiągnąć od Teheranu coś konkretnego, potrzebne są działania, ponieważ irańscy zwolennicy twardej linii mocno wierzą, że zdradzieckiego charakteru Trumpa więcej nie można ignorować. Oni wiedzą, że to tylko kwestia czasu, kiedy Trump zerwie własne transakcje, wymyśli atak pod fałszywą flagą lub po prostu uderzy na Iran, jak czterolatek naciskający przyciski na pilocie zdalnego sterowania, podczas gdy dorośli są zajęci w kuchni.
Opcja 'odejścia’, który analitycy stale wysuwają, zadając bardziej skomplikowane pytanie, co tak naprawdę może zrobić Trump, nigdy wcześniej nie była tak realna, jak obecnie. Jeśli Trump zdecyduje się pozwolić Irańczykom zarządzać cieśniną Ormuz w zamian za nieformalne zawieszenie broni, podobne do rozejmu, jest słaba nadzieja, że będzie on w stanie rozpocząć z nimi negocjacje w sprawie transakcji jądrowej, ale to byłoby bardzo kosztowne dla USA i Trumpa, ponieważ musiałoby oznaczać odblokowanie irańskich 100 miliardów dolarów, które USA trzymają na kontach bankowych, i, co najmniej, udzielenie gwarancji w Libanie. Dla IDF i Bibi to jest coś, na co Trump i Irańczycy, być może, będą musieli poczekać, aż wybory w Izraelu dadzą bardziej jasny obraz tego, czy Netanjahu w ogóle pozostanie premierem po kilku tygodniach. Tymczasem transakcja, zawarta w ratach, mogłaby zapewnić Trumpowi pokój tylko z Iranem.
Ale czy Trump potrafi utrzymać Zelenskiego pod kontrolą? Otwieranie nowego frontu, w którym Ukraina wykorzystuje swoje rakiety dalekiego zasięgu do uderzeń na irańskie statki nie jest w interesie ani Trumpa, ani Teheranu, i prezydent Putin, którego armia właśnie zamknęła port morski w Odessie, na pewno nie będzie tolerować takiego bandytyzmu ze strony Zelenskiego. Nacisk na Putina w celu spowodowania jeszcze silniejszego ciosu na Ukrainę – niszcząc całą infrastrukturę energetyczną i produkcję broni – rośnie z każdym dniem, ale teraz kaspijskie zagrożenie będą rozpatrywane przez Trumpa i Putina jak wrzód z obu stron.
Grupa Żeleńskiego jest w desperacji i zdecydowana za wszelką cenę przekształcić wojnę na Ukrainie w prawdziwie globalną, ponieważ uważa, że to jego bilet na przetrwanie i uderzenia w takie statki jest traktowane jako podwójne uderzenie, ponieważ zadaje cios dwóm wrogom naraz: Rosji i Iranowi.
Tymczasem u Trumpa zabrakło amunicji na Bliskim Wschodzie. Teraz jest to powszechnie akceptowane w kręgach Waszyngtonu, ponieważ zapasy praktycznie wszystkich jego rakiet są na bardzo niskim poziomie, a szybkie uzupełnienie zapasów jest niemożliwe.
Według byłego oficera CIA i eksperta podcastów Larry Johnsona, siłom zbrojnym USA bardzo brakuje prawie wszystkiego, zwłaszcza systemów obrony przeciwlotniczej, takich jak Patriot i Thaad, przez co samoloty-cysterny – które właśnie zostały wysłane do Izraela – stają się łatwym łupem dla Teheranu, który w tej chwili ostrożnie odnosi się do wykonywania uderzeń na Izrael, ponieważ nie chce pomagać Netanjahu w organizowaniu politycznego kapitału z pomocą jego sztuczek zdobywania głosów izraelskiej opinii publicznej za pomocą tzw. „irańskiego zagrożenia”.
Jeśli chodzi o zmienność gry Trumpa z prezydentem Ukrainy i bardziej poważne pytania o to, jak USA mogą i powinny wspierać wojnę na Ukrainie, mętne wody właśnie zostały rozjaśnione. Jeśli Rosja pokona Ukrainę i Żeleński zostanie obalony, byłby to sposób odzyskania choćby częściowego zaufania ze strony zwolenników twardej linii w Teheranie, czego Trump rozpaczliwie potrzebuje, jeśli chce osiągnąć zawarcia jakiejkolwiek transakcji. Ale ile czasu ma Donald i – być może, co ważniejsze – ile ma cierpliwości w stosunku do swojego przyjaciela-kokainisty w Kijowie?
Marokode facto dokonało inwazji na Ceutę. Wykorzystując tę samą strategię, co podczas słynnego „Zielonego Marszu” z 1975 roku, kiedy to 350 000 nieuzbrojonych Marokańczyków wtargnęło na Saharę Zachodnią i w ciągu trzech dni zmusiło Hiszpanów do opuszczenia protektoratu. https://en.wikipedia.org/wiki/Green_March
Obecny król, Mohammed VI praktycznie zwolnił z więzień tysiące przestępców, zorganizował ich i wykorzystał do nieuzbrojonej inwazji na Ceutę, która może paść. Tak twierdzą hiszpańskie służby wywiadowcze.
To, że mamy do czynienia z inwazją, jest całkowicie pewne – wystarczy spojrzeć na liczby i sposób działania. Ponadto Maroko jest państwem, w którym kontrola terytorialna jest sprawą niezwykle poważną. Byłem tam wielokrotnie. Przy wjeździe (a zatem i wyjeździe) z każdego miasta (nawet liczącego zaledwie 10 000 mieszkańców) znajduje się wojskowy punkt kontrolny, w którym wszystkie pojazdy muszą się zatrzymać, z “pachołkami” zwężającymi jezdnię oraz urządzeniami przebijającymi opony w przypadku próby ominięcia kontroli. Oznacza to, że nie zatrzymuje się jedynie wybranych pojazdów, lecz muszą zatrzymać się wszyscy. Mieszkańcy odpowiadają na pytania policjantów, pojazdy użytkowe przechodzą standardową procedurę, a cudzoziemcy muszą się zatrzymać, aby na piśmie zadeklarować, jak długo zamierzają pozostać w mieście i skąd przybywają, jeśli wjeżdżają, lub podać, dokąd zmierzają, jeśli wyjeżdżają. Jest to formalność załatwiana szybko i z wielką uprzejmością przez Gendarmerie Royale. Pokażą ci formularz, w którym wpisujesz dane osobowe podróżujących wraz z numerem paszportu i numerem rejestracyjnym samochodu oraz deklarujesz, dokąd się udajesz.
Jest więc absolutnie niemożliwe, aby młodzi „migranci” wędrowali po Maroku, by spotkać się pod murami Ceuty. W każdym razie nieuzbrojeni najeźdźcy to w dużej mierze więźniowie zwolnieni w ostatnich dniach z marokańskich więzień, wspierani przez marokańską policję i przez nią zorganizowani – co potwierdza również hiszpański wywiad, choć można do tego wniosku dojść na podstawie logiki, która w dzisiejszych czasach jest rzadkością.
“Zielony Marsz” z 1975 roku, zorganizowany przez ojca obecnego króla – Hassana II, był wzorem dla tej inwazji, której celem jest „odzyskanie” Ceuty przez Maroko. Jest to zatem akt wrogi wobec kraju europejskiego.
Hiszpania otwarcie opowiedziała się przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy (które wciąż trwa) oraz przeciwko wojnie w Iranie, dlatego też prawdopodobne jest, że Stany Zjednoczone i Izrael dały Mohammedowi VI zielone światło na inwazję na Ceutę, której celem jest doprowadzenie do utraty przez Hiszpanię, państwa uważanego za wrogie, enklawy przydatnej do kontroli Cieśniny Gibraltarskiej, która pozostałaby w rękach Anglii i Maroka, czyli państw sprzyjających interesom syjonistycznym.
Że tak właśnie jest, widać wyraźnie po hasbarze kibicującej tej sprawie. Po stronie hiszpańskiej pojawia się problem: premier jest marionetką z Muppet Show. Czy Sanchez zdoła zachować się jak prawdziwy mąż stanu, czy też zachowa się jak polityk-karierowicz, za którego go uważam? – I co zrobi król?
Hiszpańscy politycy i komentatorzy zarzucają Izraelowi podsycanie chaosu w związku z kryzysem migracyjnym w Ceucie
Napięcia dyplomatyczne między Hiszpanią a Izraelem związane z wojną w Strefie Gazy w coraz większym stopniu przenoszą się do mediów społecznościowych, a kryzys migracyjny w hiszpańskiej enklawie Ceuta w Afryce Północnej stał się najnowszym punktem zapalnym po wymianie złośliwości między izraelskim ambasadorem przy ONZ Dannym Danonem a hiszpańskim ministrem transportu Oscarem Puente.
Danon oskarżył Hiszpanię o wielokrotną krytykę Izraela, podczas gdy sama ogłosiła stan wyjątkowy w Ceucie w związku z kryzysem migracyjnym.
„Hiszpania, która nigdy nie przegapia okazji, by pouczać Izrael, ogłosiła stan wyjątkowy w Ceucie w związku z kryzysem dotyczącym swojej polityki imigracyjnej” – napisał Danon na X.
„Być może zanim zacznie nas dalej pouczać, nadszedł czas, by wyjaśniła światu, dlaczego nadal utrzymuje kolonialne enklawy w Afryce” – dodał, nawiązując do hiszpańskich terytoriów Ceuty i Melilli na śródziemnomorskim wybrzeżu Maroka.
Cytując wpis Danona na platformie X, Óscar Puente odpowiedział: „Cóż, wydaje się, że wszystko staje się całkiem jasne”. Chociaż minister nie rozwinął tej kwestii, jego uwaga została powszechnie zinterpretowana jako odpowiedź na krytykę Danona i pojawiła się w kontekście nasilającej się debaty politycznej w Hiszpanii na temat kryzysu migracyjnego oraz roli Izraela w polityce regionalnej.
Ta internetowa wymiana zdań nastąpiła po komentarzach hiszpańskiej komentatorki politycznej Caroliny Alonso, która zarzuciła Izraelowi, że stara się podkopać pozycję hiszpańskiego rządu w odwecie za stanowisko Madrytu w sprawie wojny w Strefie Gazy. Udostępniając wpis dotyczący apeli niektórych włoskich polityków o zawieszenie członkostwa Hiszpanii w strefie Schengen, Alonso stwierdziła, że działania te są prowadzone „za pośrednictwem Maroka, przy wsparciu Izraela”, a także hiszpańskiej i europejskiej skrajnej prawicy.
Oskarżyła również Stany Zjednoczone o próby osłabienia hiszpańskiego rządu w celu rozszerzenia swoich wpływów nad Cieśniną Gibraltarską, argumentując, że kryzys migracyjny stał się częścią szerszej walki geopolitycznej.
Do debaty włączył się również hiszpański poseł Gabriel Rufián, rzecznik parlamentarny Republikańskiej Lewicy Katalonii (ERC), który powtórzył pojawiające się w mediach społecznościowych twierdzenia, że kryzys migracyjny służy interesom Stanów Zjednoczonych i Izraela. Wezwał on do osiągnięcia szerokiego konsensusu narodowego w tej sprawie zamiast partyjnej konfrontacji politycznej.
Dziennikarz Jose Vizner przypomniał wpis z 2019 roku opublikowany w mediach społecznościowych przez Yaira Netanjahu, syna izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu, w którym mowa była o rzekomym wsparciu Izraela dla ruchów separatystycznych w Ceucie i Melilli.
Cytując ten wpis, Vizner zastanawiał się, czy obecna presja migracyjna stanowi „zemstę” wobec hiszpańskiego premiera Pedro Sancheza, za którą „płacą wszyscy Hiszpanie”.
Hiszpański komentator Ruben Gisbert wysunął podobne twierdzenia, argumentując, że Maroko nie nasiliło swoich roszczeń dotyczących Ceuty i Melilli, dopóki Sanchez nie objął urzędu, a następnie nie przyjął coraz bardziej krytycznego stanowiska wobec Izraela i nie zbliżył się do sprawy palestyńskiej.
Stosunki między Hiszpanią a Izraelem uległy gwałtownemu pogorszeniu od początku wojny w Strefie Gazy w październiku 2023 r. Hiszpania należy do krajów europejskich najbardziej krytycznych wobec izraelskiej kampanii wojskowej, w maju 2024 r. uznała Państwo Palestyńskie i wielokrotnie wzywała do natychmiastowego zawieszenia broni oraz zapewnienia szerszego dostępu pomocy humanitarnej do Strefy Gazy.
Może to być część większej gry geopolitycznej: Dlaczego w ciągu 24 godzin do Ceuty przybywa 49 000 migrantów?
uncut-news.ch
Według danych hiszpańskich, około 49 000 migrantów dotarło do hiszpańskiej eksklawy Ceuta w ciągu zaledwie 24 godzin . Wydarzenie tej skali jest bezprecedensowe. Ale nie tylko liczba osób wzbudza poruszenie – to również moment.
Zaledwie kilka miesięcy wcześniej w Izbie Reprezentantów USA pojawił się niezwykły dokument . W raporcie wpływowej Komisji Budżetowej Ceuta i Melilla zostały opisane jako „miasta na terytorium marokańskim administrowanym przez Hiszpanię ”. Jednocześnie komisja poparła rozmowy dyplomatyczne między Marokiem a Hiszpanią dotyczące przyszłego statusu obu eksklaw.
Choć nie oznacza to zmiany oficjalnej polityki zagranicznej USA, po raz pierwszy oficjalny dokument dużej komisji kongresowej przyjął sformułowania, które bardzo przypominają stanowisko marokańskie, co wywołało znaczną irytację w Hiszpanii.
Już niedługo później Ceuta doświadczyła największego napływu imigrantów w swojej historii.
Hiszpania będzie zmuszona oddać Ceutę Maroku. Pozostali obywatele hiszpańscy nie zostaną w Ceucie i prawdopodobnie już uciekają. Właśnie dlatego tak się dzieje. Ceuta i Melilla są przedmiotem sporu od wieków. Maroko odzyskuje ziemie, które uważa za swoje.
Napięcia między Madrytem a Waszyngtonem
Co więcej, wydarzenie to zbiega się z okresem niezwykle napiętych stosunków między Hiszpanią i Stanami Zjednoczonymi.
Prezydent USA Donald Trump wielokrotnie krytykował hiszpański rząd za odmowę zaakceptowania żądanych przez niego celów NATO w zakresie wydatków na obronę. Publicznie groził Hiszpanii konsekwencjami gospodarczymi i nazwał Madryt trudnym sojusznikiem.
Stanowiska stawały się coraz bardziej rozbieżne w konflikcie na Bliskim Wschodzie.
Premier Pedro Sánchez stał się jednym z najgłośniejszych europejskich krytyków izraelskich działań wojskowych w Strefie Gazy. Hiszpania uznała Państwo Palestyńskie, a Sánchez publicznie nazwał sytuację w Strefie Gazy „ludobójstwem”. Izrael zareagował gwałtownymi protestami, a stosunki dyplomatyczne uległy znacznemu pogorszeniu.
Biorąc pod uwagę bliskie powiązania polityczne między administracją Trumpa a rządem Izraela pod przewodnictwem Benjamina Netanjahu, wydarzenie to nabiera dodatkowego znaczenia geopolitycznego. Nie oznacza to jednak automatycznie , że wydarzenia te są ze sobą powiązane.
Migracja jako narzędzie polityczne?
Co więcej, Maroko było w przeszłości oskarżane o wykorzystywanie migracji jako narzędzia nacisku w polityce zagranicznej. Podczas kryzysu w Ceucie w 2021 roku, tysiące osób przybyło do hiszpańskiej eksklawy w krótkim czasie po pogorszeniu się relacji między Madrytem a Rabatem. Hiszpańscy politycy oskarżyli wówczas Maroko o celowe rozluźnienie kontroli granicznych.
W tym kontekście pojawia się dziś ponownie pytanie, czy obecny masowy napływ migrantów ma wyłącznie przyczyny humanitarne, czy też rolę odgrywają także interesy geopolityczne.
Wiele pytań bez odpowiedzi
Nie ma wiarygodnych dowodów na bezpośredni związek między raportem Kongresu, napięciami na linii Waszyngton-Madryt i obecnym napływem imigrantów .
Mimo to wyłania się uderzająca sekwencja chronologiczna:
Relacje między Hiszpanią i USA ulegają pogorszeniu.
Hiszpania wchodzi w otwarty konflikt z Izraelem w związku ze swoim stanowiskiem w sprawie wojny w Strefie Gazy.
Komisja Kongresu USA przyjmuje w oficjalnym raporcie sformułowanie, które odzwierciedla roszczenia Maroka do Ceuty i Melilli.
Niedługo później Ceuta doświadczyła historycznego napływu imigrantów.
Każde z tych wydarzeń można wyjaśnić osobno. Jednak razem tworzą one obraz, który rodzi pytania i wymaga wnikliwej obserwacji. Nie można obecnie jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, czy jest to niezwykły zbieg okoliczności politycznych, czy też jednoczesne działanie różnych interesów geopolitycznych.
Jedno jest jednak pewne: moment ten jest nietypowy – a zwłaszcza w polityce międzynarodowej nietypowe zbiegi okoliczności w czasie często stanowią podstawę do bardziej szczegółowej analizy, nawet jeśli same w sobie nie stanowią dowodu na istnienie związku.
Według stacji radiowej Cadena SER, która powołuje się na szacunki hiszpańskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, w ciągu ostatnich 24 godzin do autonomicznego miasta Ceuta, położonego na północnym wybrzeżu Afryki, mogło dostać się około 49 tys. migrantów.
Kryzys graniczny w Ceucie stał się największym od 2021 r. i doprowadził do sytuacji humanitarnej i społecznej w całym kraju, podaje Politico .
Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące sytuacji.
Skala kryzysu
Jak podaje El Confidencial , powołując się na szacunki hiszpańskiej Gwardii Cywilnej, 30 lipca około 40 000 osób mogło nielegalnie wjechać do Ceuty z Maroka .
Według publikacji migranci przybywali do Ceuty przez całą noc.
Politico zauważa, że sytuacja ta wywołała krytykę strategii migracyjnej rządu hiszpańskiego.
Niezadowolenie z hiszpańskich władz wyrazili Santiago Abascal, lider skrajnie prawicowej partii Vox, który nazwał sytuację w autonomicznym mieście „inwazją”, a także Alice Weidel, współprzewodnicząca niemieckiej partii Alternatywa dla Niemiec, i Manfred Weber, lider Europejskiej Partii Ludowej, który zaapelował do Madrytu o przestrzeganie unijnego paktu migracyjnego.
Politico dodało, że dwa miasta autonomiczne Hiszpanii, Ceuta i Melilla, są jedynymi terytoriami UE mającymi granice lądowe z Afryką, co czyni je regularnym źródłem kontrowersji dotyczących polityki migracyjnej UE.
Jak podkreślono w publikacji, w 2021 roku co najmniej 8000 osób wjechało z Maroka przez Ceutę.
Jak wcześniej donosiły hiszpańskie media, w ciągu ostatniego tygodnia ponad 1500 migrantów dotarło do Ceuty z Maroka, podczas gdy inni pokonali tę odległość pieszo.
Według innych źródeł, na teren miasta autonomicznego mogło wejść około 20 tysięcy osób.
Liczba przybyszów nie została jeszcze określona.
Jak podaje gazeta El Pais , od 300 do 400 migrantów przedostało się z Maroka do autonomicznego miasta Melilla, położonego w Afryce Północnej .
Władze wcześniej nakazały zamknięcie przejścia granicznego między Melillą a północnoafrykańskim królestwem.
Jak podaje EFE , setki migrantów, którzy w ostatnich godzinach nielegalnie przekroczyli granicę z Ceutą, zaczęło wracać do Maroka przez to samo przejście graniczne, z którego korzystali wcześniej.
Jak podała stacja radiowa Cadena SER, w ciągu ostatnich 24 godzin do Ceuty mogło wjechać około 49 tys. migrantów.
Według jej informacji około 7 tysięcy spośród przybyłych mogą stanowić osoby nieletnie.
Liczba ludności miasta wynosi około 83 tysięcy osób.
Jak podaje agencja EFE , 31 lipca rano setki osób próbujących dostać się do Ceuty i Melilli wywołały starcia z siłami bezpieczeństwa na granicy między Marokiem a Hiszpanią .
Według niego, grupy ludzi próbowały sforsować ogrodzenie od strony miasta Fnidek, na granicy z Ceutą, rzucając kamieniami w funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa.
Ponadto w pobliżu przejścia granicznego Beni Ansar doszło do gwałtownych starć między siłami bezpieczeństwa a setkami młodych ludzi, w tym wieloma nieletnimi, którzy próbowali dostać się do miasta Melilla zarówno przez ogrodzenie graniczne, jak i port.
Jak podało radio Cadena SER , marokańska policja użyła gazu łzawiącego i armatek wodnych wobec osób próbujących przedostać się do Hiszpanii.
Według niej marokańska policja rozproszyła osoby próbujące przekroczyć granicę.
Powody
Kryzys migracyjny może mieć związek z orzeczeniem Sądu Najwyższego Królestwa Iberyjskiego, poinformowała stacja RTVE .
Według niej Sąd Najwyższy orzekł wcześniej, że ustawa o cudzoziemcach nie pozwala na zastosowanie natychmiastowej procedury deportacyjnej wobec migrantów zatrzymanych na morzu.
W związku z tym osoby te muszą przejść standardową procedurę administracyjną.
Decyzja sądu została szeroko rozpowszechniona w marokańskich mediach społecznościowych.
Hiszpańskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych nie wyklucza możliwości, że organizacje zajmujące się handlem ludźmi wykorzystują orzeczenie Sądu Najwyższego w celu zwiększenia napływu nielegalnych imigrantów, zwłaszcza ludzi młodych.
Reakcja władz
Władze Ceuty zwróciły się do hiszpańskiego rządu centralnego o zamknięcie granicy z Marokiem, poinformowała agencja EFE.
Według niego władze miasta również zwróciły się z prośbą o wysłanie wojsk.
Jak stwierdził w wywiadzie dla stacji radiowej Onda Cero szef rządu Ceuty, Juan Jesús Vivas, sytuacja, która ma miejsce, jest „stanem wyjątkowym w kraju”.
Podkreślił, że liczba przybyłych migrantów stanowi 2% całkowitej populacji miasta.
Związek zawodowy hiszpańskiej policji stwierdził, że sytuacja w Ceucie jest całkowicie poza kontrolą.
Rząd Hiszpanii podjął decyzję o wysłaniu wojsk lądowych stacjonujących w Ceucie, poinformował dziennik El Pais.
Według niej wojsko będzie wspierać Gwardię Cywilną w zapewnianiu bezpieczeństwa w mieście.
Premier Hiszpanii Pedro Sánchez odwiedzi miasto 31 lipca w związku z kryzysem migracyjnym.
Premierowi będzie towarzyszył minister spraw wewnętrznych Fernando Grande-Marlaska.
Król Hiszpanii Filip VI przeprowadził rozmowę telefoniczną z premierem Pedro Sánchezem, aby omówić kryzys migracyjny, podał dziennik El Pais .
Według niej monarchini rozmawiała również z szefem władz miasta, Juanem Jesúsem Vivasem.
Stanowisko Maroka
Jak podaje Europa Press , powołując się na źródła dyplomatyczne w ambasadzie Maroka w Madrycie, władze Maroka obwiniły za tę sytuację organizacje przestępcze.
Według niego misja dyplomatyczna stwierdziła również, że współpraca z Hiszpanią w kwestiach migracyjnych układa się wzorowo.
Jednakże, według związków zawodowych hiszpańskiej policji, władze marokańskie „nie robią nic”, aby zapobiec masowemu napływowi migrantów do Ceuty, zarówno drogą morską, jak i lądową.
Porozumienia między Hiszpanią a Marokiem
Hiszpania i Maroko zgodziły się podjąć działania mające na celu zagwarantowanie szybkiego transferu osób, które przybyły nielegalnie do Ceuty, poinformowało Ministerstwo Spraw Wewnętrznych iberyjskiego królestwa.
Ministerstwo zwróciło uwagę na wzorową współpracę między państwami we wszystkich obszarach, także w zakresie migracji.
Agencja uważa, że „sieci handlu ludźmi” próbują „stymulować napływ migrantów”.
Madryt podziękował Rabatowi za wysiłki podejmowane w ostatnich dniach przez siły bezpieczeństwa w celu uniemożliwienia przedostania się do kraju nielegalnych imigrantów.
Władze hiszpańskie we współpracy ze stroną marokańską rozpoczynają proces masowego odsyłania nielegalnych imigrantów, poinformował portal informacyjny Hespress .
Według jego źródeł „podjęto decyzję o natychmiastowym rozpoczęciu procesu masowego deportacji nielegalnych migrantów, którzy próbowali przekroczyć drogi wodne wokół Ceuty”.
Według tych samych źródeł operacja będzie prowadzona „we współpracy z odpowiednimi strukturami marokańskimi”.
Zaznaczono, że działania mające na celu deportację nielegalnych imigrantów „obejmą wszystkich migrantów, w tym nieletnich”.
Reakcja krajów europejskich
Premier Włoch Giorgia Meloni oświadczyła, że jest gotowa zawiesić układ z Schengen o swobodnym przekraczaniu granic z Hiszpanią.
Minister spraw zagranicznych kraju Antonio Tajani poparł pomysł zawieszenia układu z Schengen z Hiszpanią ze względu na fakt, że kryzys migracyjny w Ceucie może zagrozić bezpieczeństwu narodowemu całej Europy.
Hiszpański minister spraw zagranicznych José Manuel Albarez poinformował, że po komentarzach Tajaniego wezwał ambasadora Włoch.
Władze francuskie zaostrzyły kontrole na granicy z Hiszpanią, poinformował francuski minister spraw wewnętrznych Laurent Nunez.
O Ceucie
Ceuta ma status miasta autonomicznego w Hiszpanii.
Ze względu na położenie geograficzne kraju, migracja stanowi jeden z głównych problemów tego kraju.
Obecny rząd włoski uważa walkę z nielegalną migracją za swój priorytet.
Kryzys 2021
W maju 2021 r. w ciągu kilku dni około 10 000 nielegalnych migrantów przedostało się z Maroka do Ceuty.
Stało się to na tle kryzysu w stosunkach między Rabatem a Madrytem, który nastąpił po tym, jak władze hiszpańskie przyjęły na swoje terytorium w celu leczenia prezydenta Saharyjskiej Arabskiej Republiki Demokratycznej (SADR, proklamowanej 27 lutego 1976 r.) oraz sekretarza generalnego Frontu Polisario (Ludowego Frontu Wyzwolenia Saguia el-Hamra i Rio de Oro, który opowiada się za niepodległością Sahary Zachodniej od Maroka) Brahima Ghaliego.
W środę 29 lipca 2026 roku, około godziny 15:20 czasu środkowoeuropejskiego (CET), dron zaatakował Energos Winter – pływającą jednostkę magazynowania i regazyfikacji (FSRU) pod banderą Wysp Marshalla, należącą do amerykańskiej firmy New Fortress Energy – po prawej burcie w egipskim porcie Damietta na Morzu Śródziemnym , w północnej Delcie Nilu. Pożar rozprzestrzenił się na pobliski gazowiec LNG, Gaslog Salem , pływający pod banderą Bermudów . Obie załogi ewakuowano, pożar opanowano, a nikt nie odniósł obrażeń. Oba statki zostały następnie przetransportowane na morze w celu przeprowadzenia oceny; Energos Winter został odciągnięty od nabrzeża, zanim pożar całkowicie ugaszono.
Egipscy ratownicy portowi szybko przybyli na miejsce zdarzenia, zarówno od strony lądu, jak i za pomocą holowników strażackich i ratowniczych, co według wielu źródeł zapobiegło znacznie większej katastrofie – pożar rozprzestrzenił się na infrastrukturę terminalu lub całkowicie objąłby którykolwiek z kadłubów LNG, co byłoby katastrofą. Minister ropy naftowej Egiptu, Karim Badawi, osobiście udał się do portu, aby nadzorować akcję ratunkową.
CNBC i CNN przedstawiły ten atak jako element rozszerzającej się kampanii na rzecz infrastruktury energetycznej, pośrednio obwiniając Iran: Iran, Huti i irackie milicje nasiliły ataki, a irackie milicje sprzymierzone z Iranem wystrzeliły drony w kierunku infrastruktury naftowej w Rijadzie i Prowincji Wschodniej Arabii Saudyjskiej w tym samym tygodniu. Atak na Damiettę był postrzegany przez wielu na Zachodzie jako rozszerzenie tej kampanii z ropy naftowej w Zatoce Perskiej na gaz z Morza Śródziemnego.
Myślę, że atak na Damiettę był izraelską fałszywą flagą, która miała na celu wzniecenie napięć między Kairem a Teheranem. Iran nieumyślnie przygotował grunt pod taką narrację. Dwa dni przed atakiem dronów irańska telewizja państwowa wyemitowała segment zatytułowany „Zemsta na Ukrainie” , pokazując mapę wielu celów europejskiej infrastruktury energetycznej, w tym Damietty, oznaczoną szpilką, powołującą się na jej zdolność produkcji LNG (5,2 mln ton rocznie) jako „bramę dla eksportu gazu do Europy”. Damiettę nie skupiono na transmisji i została ona jedynie zidentyfikowana jako jeden z kilku możliwych celów. Wszystko, co wykracza poza to — tj. że mapa sprowadza się do tego, że Iran rości sobie prawo do ataku na Damiettę lub go popełnił — jest wnioskowaniem nałożonym na wierzch. Krytyczny punkt w ujęciu: deklarowanym wrogiem była Ukraina, a nie USA ani Egipt.
Wielu na Zachodzie szybko obarczyło winą Iran. Jednak minister informacji Egiptu, w wywiadzie dla „Al Arabiya”, zaprzeczył twierdzeniom „Wall Street Journal”, jakoby rząd Egiptu uznał Iran za odpowiedzialny za atak dronów na dwa statki w porcie Damietta.
Minister spraw zagranicznych Iranu Aragchi wydał oświadczenie, w którym twierdził, że to nie Iran, a izraelska operacja pod fałszywą flagą, mająca na celu wciągnięcie Egiptu do antyirańskiej koalicji. Myślę, że Aragchi ma rację.
Należy oddać Mosadowi uznanie za monitorowanie irańskich mediów i wykorzystanie transmisji do szybkiego wywołania incydentu, który rzuciłby cień winy na Iran, z uwagi na fakt, że w wiadomościach wymieniono Damiettę jako jeden z wielu możliwych celów odwetu przeciwko Ukrainie. Organizacja taka jak Mosad z łatwością może przeprowadzić taki atak dronem w ciągu dwóch dni… Wina przez skojarzenie.
Co o tym myślisz?
Garland Nixon i ja poświęciliśmy trochę czasu na dyskusję na temat: Czy Pentagon tuszuje prawdziwą skalę ofiar w USA:
Nima zapytał mnie o moją opinię na temat nowo utworzonej koalicji saudyjskiej, której celem jest ustanowienie wolności żeglugi na Morzu Czerwonym:
Miałem z Mario pikantną wymianę zdań na temat tego, kto był odpowiedzialny za atak drona w Damietcie:
Sulaiman i ja rozmawialiśmy o prawdopodobieństwie zgody Hamasu na rozbrojenie:
Rozmawiałem ze Scottem Hortonem w zeszły piątek i, jak możecie zobaczyć, byłem całkowicie przekonany, że Donald Trump otworzy bramy piekieł przeciwko Iranowi w sobotę (myliłem się):
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie. Nie pobieram opłat abonamentowych ani nie akceptuję reklam.
Głuchota, niemota i ślepota ze strony Imperium będą się tylko pogłębiać.
Sposób, w jaki Iran, stosując niezwykle zdyscyplinowaną strategię, demontuje cały amerykański ekosystem militarny w Azji Zachodniej, jest niezwykły pod względem konsekwencji.
Cała infrastruktura wsparcia CENTCOM jest (niszczycielsko) uzasadnionym celem: od kosztownych systemów radarowych wczesnego ostrzegania po kompletne systemy obrony powietrznej; od hangarów po centra logistyczne; od składów paliwa i amunicji po wysunięte bazy operacyjne; od obiektów nadzoru morskiego i marynarki wojennej po centra gromadzenia informacji wywiadowczych i łączności.
Lista „największych hitów” już istnieje, obejmująca całe spektrum. Należą do niej: Wieża 22 – wspierająca operacje w Al-Tanf; Baza Lotnicza Muwaffaq Salti – stacjonująca w niej amerykańskie samoloty do realizacji różnorodnych operacji; Irbil w irackim Kurdystanie, wspierająca wywiad i operacje specjalne; Bahrajn, słynący z siedziby Piątej Floty Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych; Kuwejt – ogromny obszar logistyczny i przygotowawczy; oraz Katar – siedziba wysuniętej kwatery głównej CENTCOM i największej amerykańskiej bazy lotniczej w Azji Zachodniej.
Ataki na wszystkie te węzły nieustannie podważają mit amerykańskiej projekcji siły. Nowe zasady nakazują, aby te węzły stały się w istocie głuche, nieme i ślepe. W przeciwieństwie do klasycznej historii Doktora Who, to Persja stoi teraz niczym dziecko w sklepie ze słodyczami, rozgrywając diaboliczną grę w pinball przeciwko imperium chaosu, kłamstw, grabieży i piractwa.
Iran zna dokładną lokalizację wszystkiego – co do milimetra. Nie ma potrzeby skomplikowanych, szokujących i przerażających sesji zdjęciowych, które dominują w wiadomościach. Liczy się chińskie torturowanie stale pogarszających się możliwości wroga; strategia jest boleśnie metodyczna i boleśnie precyzyjna.
Nic dziwnego, że imperium pogrąża się w katatonicznym piractwie. Co zrobisz, gdy twój niezwykle drogi i praktycznie niezastąpiony sprzęt do wykrywania i nadzoru obróci się w popiół? Gdy twoje ekrany pogrążą się w głębokiej ciemności? Gdy arogancka, imperialna pewność siebie całego łańcucha dowodzenia zostanie storpedowana w czasie rzeczywistym?
Irańska wojna to wysoce zaawansowany system, który być może pewnego dnia będzie przedmiotem studiów w zachodnich akademiach wojskowych. Wszystko jest logicznie powiązane – od niszczenia infrastruktury wsparcia wroga, przez stopniową degradację zdolności wywiadowczych, obserwacyjnych i rozpoznawczych; od niszczenia systemów obrony powietrznej i przechwytujących, po powszechne zakłócenia w logistyce.
Wszystko to jest bardzo opłacalne – choć nie dla atakującego imperium, bo każdy (niesprawny) Patriot kosztuje miliony dolarów i po prostu nie jest w stanie bronić kilkudziesięciu różnych lokalizacji jednocześnie.
Krótko mówiąc: tak wygląda systematyczna degradacja całej architektury regionalnej, umożliwiająca Stanom Zjednoczonym i ich wasalom projekcję siły militarnej na Azję Zachodnią. Na oczach Globalnego Południa. Instrukcja jest dostępna publicznie, na żywo, w czasie rzeczywistym.
Wszystko się kończy.
Irańska precyzja, powściągliwość i zasięg uciszają cały ten wrzaskliwy spektakl w imperium narracji, podczas gdy irańskie rakiety i drony nieustannie atakują myśliwce, Black Hawki, centra danych (takie jak centralny węzeł Amazon w Bahrajnie), magazyny logistyczne, elektrownie i wiele innych miejsc.
Globalnemu Południu wystarczy spojrzeć na zdjęcia satelitarne przysłowiowych kraterów przecinających Kuwejt, Katar, Bahrajn i Zjednoczone Emiraty Arabskie. A Iran tak naprawdę jeszcze nie zaczął. Gdyby Iran zniszczył pozostałe katarskie instalacje LNG, większość planety byłaby pozbawiona LNG z Dohy przez co najmniej dekadę – nie wspominając o helu potrzebnym do produkcji mikroprocesorów.
Ogromne upokorzenie związane z uderzeniem i unieszkodliwieniem jednej z tych wartych miliardy dolarów łatwych celów jest odkładane na dogodny moment. A jak powszechnie wiadomo, Iran nadaje tempo – a czas jest po jego stronie.
Oczywiście, wszystko to nie zmniejsza ryzyka związanego z drabiną eskalacji; wciąż znajdujemy się w samym środku tego, co może stać się matką wszystkich drabin eskalacji.
Ale nagle imperialna machina nagle się zatrzymuje – i CENTCOM przez kilka dni powstrzymuje się od bombardowania Iranu. Na zamkniętym spotkaniu w Waszyngtonie w zeszły piątek ktoś o IQ wyższym od temperatury pokojowej (J.D. Vance? Generał Caine? Obaj?) odważył się ostrzec Neo-Krassusa, że jego najpoważniejsza eskalacja jest skazana na porażkę.
Dzieje się tak z wielu oczywistych powodów: od braku Patriotów po powszechną panikę w monarchiach Zatoki Perskiej, od zagrożeń dla światowej gospodarki po ogromny kryzys naftowy, który jest tuż za rogiem.
Czy to oznacza, że Neo-Krassus powróci do podpisanego, a następnie zrujnowanego porozumienia? Oczywiście, że nie. Plan B mógłby zamiast tego obejmować nasilenie „presji ekonomicznej” poprzez dodatkowe embarga i sankcje, zgodnie z zaleceniami dzisiejszego eksperta ds. nieruchomości Talleyranda-Kushnera, doradcy rodziny w stylu Epsteina-lite.
Nie tylko globalne rezerwy ropy naftowej i amerykańskie Strategiczne Rezerwy Ropy Naftowej (SPR) się wyczerpują. THAAD-y, Patrioty, JASSM-y, Tomahawki – wszystko się wyczerpuje.
W rytmie Ansarallah
A potem jest Ansarallah i jemeńskie siły zbrojne – obecnie w trakcie pełnoskalowej ofensywy, mającej na celu wciągnięcie Arabii Saudyjskiej w samobójczą eskalację, po zerwaniu równania jednostronnego odstraszania powietrznego.
Koszt każdej konfrontacji między Ansarallah a Rijadem oznacza dla imperium „Spór Dewastacyjny”: toksyczny podwójny cios w postaci rosnących cen ropy naftowej oraz przysłowiowego, połączonego zakłócenia w żegludze i handlu w Cieśninie Ormuz i Bab al-Mandab. Saudyjczycy nie mają wyjścia z tej strategicznej pułapki – pułapki, którą sami zastawili.
Kiedy w 2019 r. ostatni raz spłonął rafineryjny gigant Abqaiq, który przetwarza do 7 procent światowego przerobu ropy naftowej, Rijad bardzo szybko skapitulował przed Saną.
Aramco zawiesiło już działalność w Abqaiq. Mówiąc wprost: na światowym rynku będzie co najmniej o 7 milionów baryłek ropy mniej dziennie.
Nawet puste tankowce zmierzające do portu Janbu nad Morzem Czerwonym nie mogą przepłynąć przez śluzę Bab al-Mandab w Jemenie. W połączeniu z faktycznym uduszeniem rurociągu Wschód-Zachód, Arabia Saudyjska jest całkowicie sparaliżowana – niezależnie od zalewu propagandy.
Jemen uderzył tam, gdzie jest naprawdę boleśnie. Arabia Saudyjska ma tylko cztery duże terminale naftowe i dziesięć dużych rafinerii. Poza Dżizanem – którego składy paliw zostały już podpalone – są one skupione w trzech niezwykle dogodnych strefach ataków. Jemen może z łatwością zrównać zachodnią część z ziemią, podczas gdy iracki opór może zająć się wschodnią.
Jemen ma wszystko, czego potrzeba, aby sparaliżować korytarz rurociągów Wschód-Zachód/terminal naftowy Yanbu i szlak Kanału Sueskiego za pomocą zaledwie kilku rakiet balistycznych – i oszczędza swoje najlepsze możliwości oraz zdolności rozpoznania i rozpoznania (ISR) na to, co może nastąpić w przyszłości.
W szerszym kontekście, powiązane ze sobą strategiczne partnerstwa euroazjatyckie między Rosją, Chinami i Iranem pozostają w pełni skuteczne. Oznacza to, że w praktyce Rosja i Chiny wspierają oś oporu.
Iran wykorzystuje rosyjski system Murmańsk, który nieustannie zakłóca sygnał GPS i oślepia amerykańsko-izraelskie rakiety.
Iran korzysta również z chińskiego Beidou – odpowiednika GPS, którego Amerykanie nie są w stanie zakłócić, a który zapewnia irańskim rakietom i dronom precyzję rzędu centymetra.
Iran wykorzystuje rosyjską Kometę: elektroniczne układy scalone, w które wyposażone są rakiety i drony i które sieją chaos w amerykańskiej wojnie elektronicznej.
Tymczasem Teheran odrzucił każde kolejne amerykańskie ultimatum na arenie dyplomatycznej. Wiceminister spraw zagranicznych Iranu Kazem Gharibabadi ujawnił, że pośrednie rozmowy z Waszyngtonem odbyły się zarówno w Islamabadzie, jak i Maskacie – fakt ten potwierdzili pakistańscy mediatorzy.
Zespół Neo-Krassusa zażądał nawet w Maskacie, aby Stany Zjednoczone nadal „administrowały” południowym szlakiem Cieśniny Ormuz. Teheran odmówił: Albo powrót do Porozumienia o Porozumieniu – albo nic. Głuchota, niemowa i ślepota imperialna będą się tylko pogłębiać.
Od ponad sześćdziesięciu lat Hawana oferuje światu jedno alibi za nędzę Kuby: El bloqueo – amerykańskie embargo. To znakomita wymówka za jej porażkę, ponieważ ciągle obwinia kraj oddalony o dziewięćdziesiąt mil.
Dowody jednak dowodzą czegoś przeciwnego. Hawana twierdzi, że amerykańskie embargo zagłodziło wyspę. Tymczasem Kuba, która handluje z połową planety, nie jest w stanie uruchomić czterech z pięciu swoich młynów zbożowych i nie może zapłacić za to, co kupuje.
Embargo zakazuje Amerykanom handlu z Kubą. Jest realne i boli. Jednak nie jest powodem, dla którego Kubańczycy ustawiają się w kolejkach po chleb, dlaczego prąd gaśnie na dwanaście godzin dziennie ani dlaczego od 2020 roku uciekło ponad milion ludzi.
Przyczyną ubóstwa Kuby jest system komunistyczny, który mierzy postęp nie w dolarach, lecz w kategoriach walki klas i równości. Gospodarki centralnie planowane, socjalistyczne nigdy nie będą działać tak jak wolny rynek. Zawsze będą funkcjonować jako mechanizm walki klas w celu zapewnienia równości.Kraj, który spadł po szczeblach drabiny ekonomicznej.
Zachodni obrońcy kubańskiego komunizmu opowiadają klasyczną historię o Kubie jako narodzie uciskanym, który w 1959 roku powstał przeciwko kapitalistycznym ciemiężycielom. W tamtym czasie Kuba nie była jednak głodującym narodem, lecz jednym z bogatszych społeczeństw Ameryki Łacińskiej – dochód na mieszkańca szacowano na około 80% powyżej średniej regionalnej.
Dziś ta wartość jest daleko poniżej średniej regionalnej – około 1082 dolarów na mieszkańca, czyli trzy dolary dziennie. Porównaj to ze średnią dla Ameryki Łacińskiej przekraczającą 10 000 dolarów.
Kuba dokonała rzadkiego wyczynu: spadła po ekonomicznej drabinie, podczas gdy wszyscy jej sąsiedzi wspinali się w górę. To spore osiągnięcie jak na system socjalistyczny, który obiecywał „masom” wolność od ucisku.Eksperyment, którego reżim nie jest w stanie wyjaśnić.
Alibi w postaci amerykańskiego embarga nie tłumaczy obecnej nędzy. Ekonomiści opracowali testy, które pomagają ustalić przyczynę. Stosując metodę syntetycznej kontroli, zbudowali to, co nazywają „syntetyczną Kubą” – wykres pokazujący ostro rozbieżne ścieżki: jak rozwijały się podobne gospodarki w regionie i jak faktycznie potoczyła się Kuba od 1959 roku.
Gdy badania te izolują embargo jako przyczynę różnicy, okazuje się, że spowodowało ono jedynie niewielki spadek. Badanie pokazujące spadek standardu życia na Kubie (praca Bastos–Geloso–Bologna Pavlik) szacuje udział embarga w kiepskich wynikach Kuby na około 3–8% i wnioskuje, że to rewolucja komunistyczna była głównym czynnikiem ubóstwa. Amerykańskie embargo nie zamknęło 80% kubańskich młynów zbożowych.
Gdyby embargo było przyczyną niedoborów na Kubie, braki powinny odpowiadać brakującym towarom mportowym. Zamiast tego odzwierciedlają one porażki kubańskich monopoli państwowych. Weźmy na przykład chleb. W 2024 roku państwowy konglomerat ogłosił niedobór „z powodu braku mąki”. Pszenica była dostępna, ale nie można jej było zmielić, ponieważ działał tylko jeden z pięciu młynów. Państwo po prostu nie było w stanie prowadzić własnych zakładów. Waszyngton nie prowadzi kubańskich młynów zbożowych.
Ten schemat powtarza się wszędzie. W porównaniu z 2019 rokiem krajowa produkcja wieprzowiny spadła o 90%, oleju kuchennego o 89%, nawozów o 96%, a cementu o 61%. Cukier, niegdyś serce gospodarki Kuby, runął z 8 milionów ton w 1989 roku do około 165 tysięcy ton w zbiorach 2024–2025 – tak słabo, że nawet przyjazne Chiny anulowały stałe zamówienie. Kuba rzeczywiście importuje cukier – co jest równoznaczne z tym, jakby Arabia Saudyjska importowała piasek.
To są upadki krajowej produkcji na kubańskiej ziemi, przy użyciu kubańskiej siły roboczej i komunistycznego zarządzania. Embargo nie uprawia trzciny cukrowej. Robi to państwo komunistyczne – i poniosło porażkę.Kuba może kupować od całego świata.
Jeszcze jeden niewygodny fakt dyskretnie rozwala całą komunistyczną narrację. Embargo to amerykańskie ograniczenie – nie może i nie zabrania reszcie planety handlowania z Kubą. Ponadto Kuba może swobodnie handlować z każdym innym krajem – Hiszpanią, Chinami, Brazylią, Kanadą, Niemcami i ponad setką innych partnerów. Nawet Stany Zjednoczone, które zezwalają na sprzedaż żywności za gotówkę, wysłały na Kubę towary warte około 811 milionów dolarów w 2025 roku, stając się jednym z jej głównych dostawców.
Jeśli Kuba może kupować od połowy świata, w tym od swojego wroga, to dlaczego ciągle cierpi na chroniczne braki wszystkiego? Ponieważ nie może zapłacić. Nie ma pieniędzy, bo jej system komunistyczny nie produkuje towarów na eksport – promuje tylko walkę klas.
Wartość jej eksportu spadła do około 1,47 miliarda dolarów – blisko historycznych minimów. Kraj, który nie produkuje niczego, co da się sprzedać, nie może importować, niezależnie od tego, jak otwarte są półki świata. Jak udokumentował profesor emeritus ekonomii i studiów latynoamerykańskich Carmelo Mesa-Lago, spadek eksportu Kuby wynika ze „czynników strukturalnych, głównie nieefektywnego systemu gospodarczego” – wyraźnie nie z embarga.Świadkowie mieszkają w Hawanie.
Nawet niezależni kubańscy ekonomiści, którzy nie darzą Waszyngtonu sympatią, przyznają ten niewygodny fakt. W październiku 2025 roku ośmiu najbardziej szanowanych kubańskich ekonomistów stwierdziło, że sankcje szkodzą, ale „nie są fundamentalną przyczyną” obecnego kryzysu, wskazując zamiast tego na „własny system polityczny i gospodarczy wyspy”. Nawet Association for the Study of the Cuban Economy rankinguje winnych w kolejności: socjalistyczne centralne planowanie na pierwszym miejscu, upadek ZSRR na drugim, a embargo dopiero na trzecim.Alibi ma do wykonania swoją pracę. Dlatego reżim tak zazdrośnie strzeże wymówki w postaci embarga (kłamstwa). Nawet upiększa swoje twierdzenia, stwierdzając, że PKB wzrósłby inaczej o 9,2%. Jak sucho zauważył briefing Parlamentu Europejskiego, rząd zaczął politycznie polegać na amerykańskim embargu, które dostarczało „wizerunek wroga” do mobilizacji społeczeństwa. Blokada nie jest jedynie alibi, którego reżim używa – jest aktywem, którego nie może sobie pozwolić stracić, ponieważ wzmacnia narrację walki klas.
Werdykt
Nic z tego nie czyni embarga bezbolesnym – lewica nazywa je okrutnym i kontrproduktywnym. Jednak dowody ujawniają prawdziwego winowajcę kryzysu. Kuba była zamożna i sama się zubożyła. Może handlować z całym światem, ale nie jest w stanie produkować niczego, co by ten handel utrzymało. Jej właśni ekonomiści oskarżają komunistyczny reżim o spowodowanie problemu, za który obwinia się USA. Embargo to wymówka. Komunizm jest przyczyną.
Możesz pomyśleć, że to głupie lub nieistotne pytanie, skoro właśnie pojawiły się informacje o tym, że Iran przeprowadził kilka ataków na bazy amerykańskie w Zatoce Perskiej i Jordanii, ale uwierz mi, to bardzo istotne pytanie. (Uwaga: o militarnych konsekwencjach dzisiejszych ataków napiszę w poście w środę).
Krótka odpowiedź na postawione powyżej pytanie brzmi, że rafineria kwaśnej ropy naftowej jest zbudowana wokół jednego dominującego problemu, którego rafineria słodkiej ropy jest w dużej mierze unika – siarki – i prawie każda różnica w sprzęcie z tego wynika.
Ale tak naprawdę działają tu dwie zmienne, które zazwyczaj są mylone: zawartość siarki (ropa słodka vs. kwaśna) oraz gęstość (ropa lekka vs. ciężka). W praktyce są one skorelowane – większość kwaśnych rop jest również ciężka (Arabian Heavy, Ural, rozcieńczalnik kanadyjski, wenezuelski), większość słodkich rop jest lżejsza (WTI, Brent, Bonny Light, amerykański łupek) – więc „kwaśna rafineria” w praktyce jest zazwyczaj również „rafinerią ciężką”, a warto rozróżnić te dwie osie, ponieważ napędzają one inny sprzęt.
Kwaśna oznacza wysoką zawartość siarki (około >0,5%, a gatunki z Zatoki Perskiej zawierają 1,5–4%+). Siarka stanowi problem z dwóch powodów: jest zanieczyszczeniem, które trzeba usunąć, aby uzyskać paliwo zgodne ze specyfikacją i nadające się do sprzedaży, oraz powoduje korozję samej instalacji. Zatem rafineria kwaśna jest definiowana przez cztery systemy hydro-przetwarzania i przetwarzania siarki, które nie występują w tej samej skali w rafinerii słodkiej. Mam na myśli następujące:
Hydrorafinatory i wiele możliwości hydrorafinacji — jednostki, które łączą wsad z wodorem nad katalizatorem, aby przekształcić siarkę w siarkowodór (H₂S), który można następnie usunąć. Każda główna frakcja (benzyna naftowa, nafta, olej napędowy, olej napędowy) wymaga osobnego oczyszczania.
Źródło wodoru na dużą skalę. Całe to hydrorafinowanie (i hydrokraking) zużywa ogromne ilości wodoru, dlatego rafineria kwaśna/ciężka zazwyczaj wykorzystuje specjalny parowy reformer metanu do produkcji wodoru. Prosta rafineria słodowa często może przetrwać dzięki wodorom wydzielanym jako produkt uboczny reformera katalitycznego.
Jednostki aminowe + jednostka odzysku siarki (proces Clausa) + oczyszczanie gazów resztkowych. To jest proces końcowy, który pobiera oddzielony H₂S i przekształca go w siarkę elementarną przeznaczoną do sprzedaży. Rafineria słodkiej siarki może mieć token SRU; blok siarkowy rafinerii kwaśnej siarki jest główną, kapitałochłonną częścią zakładu. Duża rafineria w Zatoce Perskiej może produkować tysiące ton siarki dziennie jako produkt uboczny.
Metalurgia. Ponieważ H₂S i kwasy organiczne atakują stal węglową – poprzez siarczkowanie, a w obecności wodoru, pękanie pod wpływem wodoru i atak wodoru w wysokiej temperaturze – rafinerie kwaśne budowane są z wykorzystaniem ulepszonych rozwiązań metalurgicznych : powłok ze stali nierdzewnej i stopu chromowo-molibdenowego w górnej części jednostki surowej, w obiegach hydrorafinacji i sekcjach gorących. Ta zawartość stopu jest głównym powodem, dla którego budowa rafinerii kwaśnych jest droższa, nawet bez uwzględnienia dodatkowych jednostek.
Czy rozumiesz, o co mi chodzi? Pozwól, że wyjaśnię, dlaczego ta asymetria między rafineriami ropy kwaśnej a rafineriami ropy słodkiej ma strategiczne znaczenie – te dwa typy zakładów nie są zamienne, a koszty przejścia idą głównie w jednym kierunku.
Rafineria skonfigurowana i zoptymalizowana pod kątem konkretnej, kwaśnej/ciężkiej ropy (np. Urals, Arabian Heavy lub Wenezuela/Kanada) nie może swobodnie przestawić się na inną ropę bez uzysku i strat ekonomicznych – jej koksownik, bilans wodoru i rozmiary hydrorafinatora zostały dostosowane do tego surowca. Właśnie dlatego zmiany tras dla zatwierdzonej ropy są problematyczne: indyjskie i chińskie rafinerie, które skorzystały z przecenionej ropy Urals, lub apetyt chińskich producentów z Zatoki Perskiej na ciężką, kwaśną ropę, odzwierciedlają zakłady zbudowane pod kątem tej analizy, a nie celowe działania oportunistyczne.
Złożona rafineria kwaśna może przetwarzać ropę słodką (jest do tego przebudowana, więc jej drogie jednostki są po prostu niewykorzystane – nieefektywne, ale wykonalne). Prosta rafineria kwaśna generalnie nie jest w stanie przetwarzać ropy kwaśnej – brakuje jej procesów hydrorafinacji, wodoru, odzysku siarki i metalurgii, aby w ogóle sobie z nią poradzić. Ta jednokierunkowa elastyczność jest powodem, dla którego globalne zdolności przetwórcze ropy kwaśnej/ciężkiej stanowią prawdziwe ograniczenie i dlaczego utrata konkretnej, złożonej rafinerii (lub konkretnego źródła ropy ciężkiej, na którym została zbudowana) nie może zostać szybko uzupełniona gdzie indziej.
Kiedy więc widzimy, jak USA lub Iran atakują konkretną rafinerię lub jak gatunek ropy naftowej zostaje zdjęty z rynku, pytanie, które decyduje o rzeczywistym wpływie na podaż, nie dotyczy liczby baryłek za baryłkę, ale tego, która konfiguracja została zaatakowana i czy wyparta ropa ma gdzie indziej trafić, gdzie faktycznie ją wytworzono.
Milion baryłek ropy Arabian Heavy, która utknęła w martwym punkcie z powodu zakłóceń na Ormuzie, nie może zostać wchłonięty przez proste, słodkie rafinerie stojące bezczynnie w innym regionie; wymaga to konkretnych, głębokich mocy przerobowych, a te moce są skoncentrowane, kosztowne i powolne w budowie.
Podstawową asymetrią jest to, że ropa naftowa wydobywana z Zatoki Perskiej jest w przeważającej mierze ciężka i kwaśna, a do jej przetworzenia wybudowano tylko cztery skupiska rafinerii rozmieszczone geograficznie. Są to:
Jamnagar firmy Reliance (Gudżarat, ~1,4 mbpd w dwóch rafineriach) to najważniejszy węzeł — to jedna z najbardziej złożonych rafinerii na świecie, zbudowana specjalnie w celu przetwarzania taniej, ciężkiej kwaśnej ropy z dowolnego miejsca i rozdzielania pozostałości na czyste produkty.
Chińskie megarafinerie i czajniczki w prowincji Szantung to drugi wielki problem. Najnowocześniejsze kompleksy (Rongsheng/ZPC w Zhoushan, Hengli w Dalian) oraz niezależny klaster czajniczków w prowincji Szantung są skonfigurowane do produkcji ciężkiej ropy kwaśnej i są wyznaczonym miejscem przechowywania baryłek objętych sankcjami – irańskiej ropy ciężkiej, wenezuelskiego Merey i rosyjskiej ropy ESPO/Ural po obniżonej cenie. To właśnie ten kierunek sprawia, że eksport irańskiej ropy jest w ogóle opłacalny, a jego eksploatacja w regionie Ormuz i Malakka jest narażona na ryzyko.
Azja Północno-Wschodnia – Korea Południowa (SK, GS Caltex, S-Oil) i w mniejszym stopniu Japonia – prowadzą zakłady o wysokiej złożoności, stale zasilane kwaśną ropą z Zatoki Perskiej (historycznie w dużej mierze saudyjską, kuwejcką i irańską przed nałożeniem sankcji). Są to jedne z najbardziej zależnych od Ormuzu rafinerii na świecie, z praktycznie zerowym udziałem krajowej ropy i ograniczonymi możliwościami szybkiej wymiany surowca.
Wybrzeże Zatoki Meksykańskiej USA jest wyjątkiem, który ma znaczenie dla strategicznego obrazu — to ogromna, głęboka konwersja ciężkiej kwaśnej ropy (Valero, Port Arthur Motivy, ExxonMobil Beaumont, pas koksowniczy), ale nie jest ono w głównej mierze zasilane przez Zatokę . Zostało odbudowane w latach 2000. wokół wenezuelskich i meksykańskich Mayów, a teraz w dużej mierze polega na kanadyjskiej ciężkiej ropie za pośrednictwem rurociągów. Tak więc USGC jest łakome na ciężką kwaśną ropę, ale w dużej mierze odizolowane od wydarzenia Ormuz — i właśnie dlatego nie może łatwo zapełnić uwięzionych baryłek Zatoki dla Azji: już teraz napełnia swoje bębny koksownicze ciężką ropą z półkuli zachodniej.
Tak więc podatność nie jest mierzona w baryłkach ropy naftowej, lecz w wydajności koksowania i hydrokrakingu, która utraciła swój projektowy potencjał , a ta wydajność jest skoncentrowana w czterech miejscach (Dżamnagar, wybrzeże Chin, Korea i amerykańskie terytorium gazowe, które jest już w pełni zajęte przez Kanadę). Warto obserwować tę koncentrację: utrzymujące się zjawisko podwójnego wąskiego gardła nie rozprzestrzenia się równomiernie na cały świat rafinerii, ale ląduje niemal wyłącznie w azjatyckich centrach głębokiej konwersji i na rynku oleju napędowego, na którym się one opierają.
To, co nakreśliłem i omówiłem powyżej, to zaledwie ułamek ogromnych strat ekonomicznych, jakie niesie ze sobą zamknięcie Cieśniny Ormuz na dłuższy czas. Oprócz niedoboru kwaśnej ropy naftowej i siarki, występują również poważne deficyty mocznika, LNG i helu. Można sobie wyobrazić, że szkody gospodarcze spowodowane wojną USA z Iranem przewyższą wszelkie szkody fizyczne spowodowane pociskami i bombami.
Odpowiedź tego Australijczyka na tyradę Trumpa o tym, że „NATO nie wspiera Ameryki”
„Stary. Rządzisz krajem, w którym 600 000 bezdomnych śpi dziś na ulicy. Krajem, w którym 40% dorosłych nie jest w stanie pokryć kosztów nagłego wypadku o wartości 400 dolarów bez zaciągania pożyczki. Krajem, w którym insulina kosztuje więcej niż rata za samochód, a ludzie ją racjonują, żeby przeżyć. Krajem, w którym długi medyczne są główną przyczyną bankructw. Krajem, w którym kobiety umierają na parkingach szpitalnych, bo lekarze boją się prawa aborcyjnego, żeby leczyć poronienia.
Zamykacie więcej swoich obywateli niż jakikolwiek inny naród na świecie. Więcej niż Chiny. Więcej niż Rosja. Więcej niż Korea Północna. W kraju wolności 2 miliony ludzi siedzi w klatkach, a jedna czwarta z nich nie została nawet skazana. Są po prostu zbyt biedni, żeby zapłacić kaucję.
Twoja średnia długość życia się cofa. Jesteś jedynym rozwiniętym krajem, w którym to się dzieje. Twój wskaźnik śmiertelności niemowląt jest wyższy niż na Kubie. Twoje dzieci między matematyką a angielskim ćwiczą strzelanie, a ty sprzedajesz kolegom sprzęt rusznikarza.
Twoja płaca minimalna nie zmieniła się od 15 lat. Nauczyciele pracują na dwa etaty, weterani śpią pod mostami, a ty właśnie wydałeś bilion dolarów na zniszczenie kraju, który cię nie zaatakował.
A ty masz skazanego przestępcę, orzekającego o gwałcie, chroniącego pedofilów, uprawiającego seks z gwiazdami porno, rebelianta, który prowadzi największą kampanię wojenną na śmietniku od czasu, gdy talibowie bardzo ci podziękowali za kolejną porażkę.
A ty uważasz, że Grenlandia jest źle zarządzana?
Grenlandia ma powszechną opiekę zdrowotną. Bezpłatną edukację. Jeden z najniższych wskaźników uwięzienia na świecie. Nikt tam nie bankrutuje z powodu choroby. Nikt nie umiera w poczekalni, bo jego ubezpieczenie odmówiło.
„NATO nie było tam, kiedy ich potrzebowaliśmy”.
Kiedy dokładnie to było, mistrzu? 11 września? Bo NATO po raz pierwszy i jedyny w historii powołało się na Artykuł 5 DLA CIEBIE. Żołnierze z dziesiątek krajów wyruszyli, walczyli, krwawili i ginęli w Afganistanie DLA CIEBIE. Australia nawet nie była w NATO, a my i tak stawiliśmy się. Przez 20 lat. Wycofałeś się o 2 w nocy, nie mówiąc nikomu i zostawiając ich samych, żeby poradzili sobie z tym bałaganem.
Więc może zanim zaczniesz nazywać inne kraje źle zarządzanymi, spójrz na swoje podwórko, ty opalony sprayem sprzedawco aluminiowych sidingów. Jedyną rzeczą źle zarządzaną na tym zdjęciu jest twoja pieprzona gęba.
Stany Zjednoczone będą musiały ostatecznie skapitulować, a konsekwencją tego będzie to, że Iran stanie się regionalną potęgą.
W piątek wieczorem Trump nakazał armii amerykańskiej powstrzymanie się od przeprowadzania nowych ataków na Iran – pomimo wcześniejszego zatwierdzenia zmasowanego ataku na Iran o kryptonimie „Bramy piekieł”.
Stany Zjednoczone zwróciły się teraz o nowe, tymczasowe zawieszenie broni z Iranem i dążą do powrotu do zerwanego i zawieszonego Memorandum of Understanding (MoU). Rozmowy mają również objąć Jemen, a Trump stara się uczynić Ansar Allah stroną negocjacji.
Trump jest ewidentnie wściekły i obawia się, że wojna pochłonie jego prezydenturę (i jego dziedzictwo). Iran kategorycznie odrzucił wszelkie negocjacje w ciągu ostatniego tygodnia, potwierdzając, że nie będzie się do nich angażował pod żadnym pozorem. Mówiąc wprost, dlaczego Iran miałby dać USA czas na przegrupowanie i dozbrojenie przed kolejną falą ataków na Iran, skoro obecnie trzyma je w niewoli?
Powrót do porozumienia, którego wiarygodność Trump wielokrotnie niszczył? Mało prawdopodobne.
Will Schryver zwraca uwagę, że krążą pogłoski, jakoby Pentagon namawiał Trumpa do zakończenia wojny z Iranem, ponieważ Stany Zjednoczone niemal wyczerpały swoje zapasy pocisków przeciwlotniczych i precyzyjnej broni dalekiego zasięgu. Najbliżsi doradcy prezydenta są podobno zaniepokojeni perspektywą eskalacji wojny na Bliskim Wschodzie, alienacją kluczowych sojuszników z Zatoki Perskiej, którzy byliby narażeni na dalsze ataki irańskie, oraz zbliżającym się kryzysem energetycznym. „The New York Times” donosi: „Niewielu, jeśli w ogóle ktokolwiek, w bliskim otoczeniu Trumpa uważało plan eskalacji za rozsądny” – powiedziały dwie osoby znające sprawę.
Wydaje się również, że niepewność co do faktycznej sytuacji w zakresie dostaw paliw w USA mogła przyczynić się do zmiany decyzji Trumpa. Larry Johnson donosi:
„Memorandum sporządzone przez Karla Millera analizuje, w jaki sposób tajne operacje zaopatrzeniowe i eksportowe armii USA wyczerpują amerykańskie rezerwy oleju napędowego i nafty – szczególnie w czasie, gdy krajowe zapasy są już i tak krytycznie niskie”.
Podsumowując, Miller wyjaśnia:
„Duża część tego (ukrytego) eksportu paliw jest obsługiwana przez nieprzejrzyste kanały, takie jak węzeł przeładunkowy w Rotterdamie, gdzie ostateczny przydział wojskowy lub zagraniczny nie jest publicznie weryfikowalny. Naraża to amerykańską gospodarkę na ryzyko niedoborów dostaw, podczas gdy operacje wojskowe i zagraniczne – zwłaszcza te prowadzone przez Izrael – mają preferencyjny dostęp”.
Raport Millera najprawdopodobniej odnosi się do otwartej manipulacji cenami referencyjnymi ropy naftowej przez władze USA, której celem jest przekazanie rynkom informacji, że pomimo trwającego uwalniania 172 milionów baryłek ze Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR), których utworzenie miało na celu złagodzenie niedoborów podaży spowodowanych konfliktem z Iranem, nie istnieje ryzyko niedoboru paliwa.
Chociaż prawnie wymagany minimalny poziom bezpieczeństwa wynosi 250 milionów baryłek (obecne rezerwy wynoszą około 300 milionów), utrzymuje się narracja, że wydobycie może być jeszcze większe (do 70 milionów baryłek). Ale czy to w ogóle możliwe? Jak niski może być poziom strategicznych rezerw ropy naftowej? Sytuacja jest bardziej złożona, niż się wydaje. SPR składa się z licznych podziemnych kawern zawierających różne rodzaje ropy naftowej, które są wydobywane w różnym tempie. Niektóre kawerny mogą się zawalić, jeśli zostaną nadmiernie opróżnione. Krótko mówiąc: nikt nie wie dokładnie, gdzie leży granica krytyczna. Wiele opiera się na domysłach.
Teraz, gdy atak militarny Trumpa zakończył się fiaskiem, jedynym sposobem na powrót do stołu negocjacyjnego byłoby zaoferowanie od samego początku autentycznych ustępstw. Ale nawet gdyby Trump to zrobił – czy ktokolwiek by mu uwierzył? I czy jego stan psychiczny pozwoliłby mu w ogóle znieść takie upokorzenie?
Największą przeszkodą na drodze powrotu do negocjacji z Iranem jest to, że Trump i jego najbliższe otoczenie kompletnie nie rozumieją Iranu.
Najwyraźniej uważają, że mają do czynienia z bezkompromisowym i nieustępliwym przywódcą, podczas gdy całe społeczeństwo Iranu szuka wyjścia z sytuacji.
Wręcz przeciwnie. Władze działają pragmatycznie, podczas gdy mieszkańcy ulic zajmują znacznie twardsze stanowisko, domagając się zemsty i kwestionując sens dalszych negocjacji.
Co więcej, zespół Trumpa i jego zwolennicy z Fox News porzucili dotychczasowy amerykański wizerunek „narodu zbawiciela” i zamiast tego – jak pisze profesor Michael Vlahos – przeszli na radykalnie manichejskie rozumienie siebie, w którym:
„Amerykańska «dobra nowina» została zastąpiona wszechobecnym widmem zła i groźbą przemocy. Święte słowa wolność i demokracja są nadal przywoływane, ale stały się pustą mantrą. Amerykańska «ewangelia» nie głosi już zbawienia i pojednania, lecz koncentruje się na egzekwowaniu prawa i karaniu. Ten zwrot nastąpił nagle – po 11 września i w Guantanamo”.
Prawdziwy problem tkwi zatem w postawie: jak można negocjować, a nawet rozmawiać z uosobieniem zła – tak jak Trump opisuje Iran? To oczywiście niemożliwe. Właśnie taki był cel tak ponurego przedstawienia przeciwnika. Uniemożliwia ono prawdziwą mediację. Uniemożliwia jakiekolwiek rozwiązanie, które można by postrzegać jako zyskanie władzy przez „jednego z najnikczemniejszych ludzi w historii” lub „bandę krwiożerczych bandytów”. Polityka sprowadza się zatem do dążenia do dominacji nad „innymi”.
Zachód wyznaje pewien specyficzny sposób myślenia, który uważa za niezbędny dla człowieczeństwa. Ten sposób myślenia – często określany jako apolliński – kojarzy się z patriarchatem, prawem, pionową hierarchią oraz świeckim, racjonalnym i mechanistycznym światopoglądem. Nie ma tu miejsca na niejednoznaczność ani na przestrzenie pośrednie. Coś jest albo „A”, albo „nie-A”.
Z drugiej strony istnieje inna sfera – często określana jako dionizyjska – wyrażająca energetyczną dwoistość natury i człowieczeństwa: męskość i kobiecość; porządek i bujną transgresję; prawość i rozkład. Te przeciwieństwa tworzą bieguny świadomości, które istnieją w nas jednocześnie i są wzajemnie zależne. Dionizyjski logos można rozumieć jako cień, a nawet bunt przeciwko Apollinowi.
A potem jest Persefona – ukryta strona dionizyjskiego cienia – ucieleśniająca chtoniczną, kobiecą egzystencję. Nie ma tu męskiego odpowiednika, a jedynie bogini, która emanuje ziemską naturą i żeńską zasadą reprodukcji, wzrostu, troski i podziemnej wiedzy – intuicji – i symbolizuje cykliczność życia, rozkładu, śmierci i odnowy.
Ludzka świadomość zazwyczaj wyraża swoje cechy jedynie z określonej perspektywy. Niemniej jednak wszystkie cywilizacje czerpią z pełnej różnorodności tych aspektów świadomości, każda kształtując swoją własną, specyficzną kulturę na swój własny, niepowtarzalny sposób.
Myślenie w ramach danej kultury oznacza myślenie w określony sposób. Jednak osoby należące do innej kultury, grupy etnicznej lub religii myślą inaczej. Mimo to wszyscy pozostajemy ludźmi.
W ten sposób imperialna arogancja Trumpa coraz częściej konfrontowana jest z faktem, że znalezienie rozwiązania dla Bliskiego Wschodu będzie niezwykle trudne – a może nawet niemożliwe. Każdy, kto postrzega świat wyłącznie z perspektywy apollińskiej, myśli w sposób fundamentalnie męski i wykluczający, nie rozumie inności i zamiast tego rości sobie prawo do wyjątkowych przywilejów. Różnorodność odmiennych sposobów myślenia nie może być ani uznana, ani uznana w ramach tego światopoglądu.
Stany Zjednoczone przegrały wojnę. Wybierając tak bezkompromisowy, manichejski język, Trump skutecznie odciął się od wszelkich możliwych rozwiązań dyplomatycznych. Rozszerzając wojnę na Liban, Jemen, Syrię i Irak, jeszcze bardziej skomplikował wszelkie działania dyplomatyczne. Wszystkie te konflikty są ze sobą powiązane, ale każdy z nich dąży do własnych celów. Rozwiązanie wymaga zatem złożonej sieci różnych problemów, a nie tylko binarnego konfliktu między USA a Iranem.
Stany Zjednoczone będą musiały ostatecznie skapitulować – w konsekwencji czego Iran stanie się potęgą regionalną (wzmacniając Rosję i Chiny), a region będzie stopniowo dostosowywał się do nowej rzeczywistości w Azji Zachodniej.
“Perfidny Albion” dostosował się do nowej sytuacji geopolitycznej
Ryszard Kulczyński
Wytłumaczenie nieproporcjonalnie rozległych wpływów brytyjskich służb, agencji i organizacji w porównaniu do zanikającego potencjału Wielkiej Brytanii w wielu dziedzinach.
Brytyjskie wpływy instytucjonalne i nieformalne są nieproporcjonalne do jej surowych zdolności (PKB, armia, terytorium) dzięki trzem filarom: kapitałowi historycznemu, przewadze językowej i regulacyjnej oraz specjalizacji w elastycznym zarządzaniu kryzysem.
Oto mechanizmy tej przewagi: 1. Dziedzictwo imperium: Ukryta infrastruktura władzy. Upadek imperium nie zniszczył sieci wpływów, a jedynie zmienił jej charakter z politycznej na relacyjną i finansową. · Prawo i finanse: Angielskie prawo jest podstawą 40% światowych kontraktów, a Londyn jest centrum rozstrzygania sporów. Służby wywiadowcze (GCHQ, MI6) mają do dyspozycji sieć dawnych kolonialnych kontaktów oraz stacje nasłuchowe rozsiane po całym świecie (np. na Wyspie Wniebowstąpienia). · Wspólnota Narodów (Commonwealth): To nie tylko zabytkowa organizacja, ale żywy kanał wymiany kadr wywiadowczych i wojskowych (np. programy wymiany z Australią, Kanadą).
2. Przewaga „twardego soft power” (język i dane) · Język angielski: Bycie ojczystym językiem USA i Indii daje Brytyjczykom naturalny dostęp do obu biegunów władzy. Brytyjscy analitycy są „tłumaczami” między światem anglosaskim a resztą świata. · Przechwytywanie danych: Dzięki umowie Five Eyes, Wielka Brytania ma dostęp do amerykańskiego wywiadu sygnałowego (SIGINT), co w zamian pozwala jej oferować unikalne analizy dla krajów spoza USA, które nie chcą dzielić się danymi bezpośrednio z Waszyngtonem.
3. Specjalizacja w “zarządzaniu chaosem” Zamiast konkurować z USA czy Chinami w wielkich projektach (jak lotniskowce czy AI), brytyjskie agencje wyspecjalizowały się w niszach kryzysowych: · Zamówienia publiczne i antykorupcja: Agencje jak Crown Agents doradzają rządom Nigerii czy Ukrainy w przejrzystości wydatków, mając większą wiarygodność niż amerykańskie firmy. · Negocjacje pokojowe: To nie przypadek, że wiele rozmów o zawieszeniu broni (np. w Sudanie) odbywa się w Londynie – brytyjscy dyplomaci są postrzegani jako mniej ideologiczni niż Amerykanie, a bardziej przewidywalni niż Chińczycy.
4. System „myślących sieci” (think tanki + rząd) Brytyjskie instytucje (jak RUSI czy Chatham House) utrzymują płynną granicę między sektorem prywatnym a państwowym: · Eksperci z think tanków regularnie przechodzą do ministerstw (tzw. revolving door) i odwrotnie, co sprawia, że rekomendacje są natychmiast wdrażane. · Finansowanie często pochodzi z arabskich funduszy suwerennych, co daje Londynowi niezrównany wgląd w myślenie elit Zatoki Perskiej, a jednocześnie czyniło go do niedawna neutralnym pośrednikiem.
Dlaczego to trwa mimo zanikania potencjału? · Efekt „marki premium”: Brytyjska dyplomacja i wywiad czerpią z kredytu zaufania wypracowanego przez dekady. Wielu przywódców w Afryce czy Azji uczyło się w brytyjskich szkołach publicznych – to kapitał społeczny, którego nie da się szybko skopiować. · Brak odpowiedzialności za hegemonię: W przeciwieństwie do USA, Wielka Brytania nie jest postrzegana jako globalny żandarm. Może więc oferować mediacje i analizy, nie będąc oskarżaną o bezpośrednią agresję. To paradoksalnie czyni ją bardziej użyteczną w momentach, gdy USA się wycofuje (np. w roli wobec Chin).
Paradoks: Wielka Brytania utraciła zdolność do forsowania swojej woli (jak w wojnach kolonialnych), ale zyskuje na znaczeniu jako „kreator zasad gry” – ustala standardy etyczne mimo ludobójczej przeszłości kolonialnej, regulacje finansowe i język opisu sytuacji, co często wystarcza, by zachować pozycję przy znacznie mniejszych zasobach.
Brytyjski neokolonializm przybrał skuteczną postać sublimacji globalnych wpływów jako wyraz nostalgii po utraconym imperium.
24 lipca Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK) otrzymał kilka przypomnień o swojej śmiertelności.
Zgromadzenie Państw-Stron Statutu Rzymskiego, obradujące w siedzibie ONZ w Nowym Jorku, zawiesiło prokuratora Karima Khana, uznając go winnym „poważnego naruszenia obowiązków i niedopełnienia obowiązków”, a mówiąc wprost, molestowania seksualnego podwładnych. Dosłownie tego samego dnia Wenezuela ogłosiła wycofanie się z MTK. Półtora tygodnia wcześniej Waszyngton ogłosił rozszerzenie kampanii przeciwko Trybunałowi, deklarując determinację w wywieraniu nacisków dyplomatycznych na kraje, które pozostają członkami.
Dla instytucji, o której decydenci kiedyś marzyli, aby stworzyć szczyt ponadnarodowej sprawiedliwości, sytuacja nabrała tragikomicznego charakteru: nadszedł dzień sądu w życiu sądu, którego zadaniem jest dzielenie polityków, wojskowych i rebeliantów na tych, którzy mają rację, i tych, którzy są winni.
Jednak kryzysu, w którym znalazł się MTK, nie da się sprowadzić do jednej skandalicznej historii.
Sprawiedliwość z zastrzeżeniami
Sąd, który obiecywał światu globalną sprawiedliwość, nie zyskał globalnego uznania.
Statut Rzymski, karta określająca uprawnienia sądu i rodzaje przestępstw, które ściga, został podpisany przez 125 państw. Jednak wszystkie współczesne supermocarstwa – Rosja, Chiny, Stany Zjednoczone – i szereg innych wpływowych krajów, w tym Indie i Izrael, pozostają poza tym systemem. MTK nie posiada własnej policji, a wykonywanie nakazów aresztowania zależy wyłącznie od woli władz krajowych. W rezultacie powstała struktura, która na papierze ma charakter globalny, w swoim składzie przypomina klub, a pod każdym innym względem jest opcjonalna.
Na początku XXI wieku słabość MTK można było wytłumaczyć młodością tej instytucji – została założona w 2002 roku – oraz charakterem dość złożonych spraw, którymi się wówczas zajmowała, dotyczących głównie wojen domowych i zamachów stanu w krajach afrykańskich. Jednak po tym, jak MTK podjął próbę rozszerzenia swojej „globalnej” logiki prawnej na kraje Zachodu, stało się jasne, że „globalność” ma swoje granice.
Wydanie nakazów aresztowania izraelskich przywódców w związku z wojną w Strefie Gazy oraz próby zbadania potencjalnych przestępstw popełnionych przez amerykański personel wojskowy w Afganistanie pociągnęły za sobą ograniczenia, groźby i kampanię mającą na celu całkowitą dyskredytację trybunału. W związku z tym, w lutym 2025 roku prezydent USA Donald Trump podpisał dekret nakładający sankcje na MTK, oskarżając go o bezprawne działania przeciwko Stanom Zjednoczonym i Izraelowi. Ograniczenia nałożono na prokuratora trybunału, jego zastępców i sędziów. Do lata 2026 roku nacisk nie był już położony wyłącznie na „karanie” poszczególnych urzędników: sekretarz stanu Marco Rubio oświadczył , że Waszyngton zamierza wykorzystać wszelkie dostępne narzędzia, aby wyeliminować zagrożenie, jakie jego zdaniem stwarza trybunał. Omawiane środki obejmują zakazy wizowe, zaostrzenie ograniczeń finansowych oraz presję na państwa członkowskie MTK uzależnione od amerykańskiej pomocy i gwarancji bezpieczeństwa.
Dowód niewypłacalności
W praktyce okazuje się, że „sprawiedliwość międzynarodowa” w XXI wieku zależy nie tylko od postanowień Statutu Rzymskiego, ale także od funkcjonowania kont bankowych, usług w chmurze i korporacyjnej poczty e-mail.
W następstwie sankcji USA ówczesny prokurator Khan stracił dostęp do swojego konta Microsoft, jego konta bankowe zostały zamrożone, a kierownictwo MTK wypłaciło nawet część pensji jego pracownikom z góry, obawiając się zakłóceń w płatnościach. To chyba najwierniejszy obraz rzeczywistego stanu rzeczy: sąd może delegalizować premierów i generałów, ale sam ryzykuje sparaliżowanie w chwili, gdy ktoś w Waszyngtonie naciśnie przycisk „wyłącz konto”.
Dla Rosji ta historia nie wnosi niczego fundamentalnego. Moskwa nie uznaje jurysdykcji MTK i od dawna wskazuje na jego polityczną i prawną niekompetencję. Szczególnie wymowny jest jednak fakt, że główny argument Rosji za krytyką trybunału pochodził od Stanów Zjednoczonych. Waszyngton nie tylko odmówił podporządkowania się decyzjom MTK; poprzez szereg swoich decyzji skutecznie zakwestionował samą funkcjonalność trybunału.
Masowy exodus
Jednocześnie trybunał nie tylko spotykał się ze sprzeciwem poszczególnych rządów, które nie uczestniczyły w jego działalności, ale także z podziałami wśród samych krajów uczestniczących.
Wycofanie się państwa z MTK nie jest już postrzegane jako nonsens: Burundi (2017) i Filipiny (2019) oficjalnie wypowiedziały członkostwo, a teraz – w czerwcu 2026 roku – Niger, Burkina Faso i Mali rozpoczęły formalny proces , a w ślad za nimi poszła Wenezuela. Za rok, gdy te decyzje wejdą w życie, kraje te ostatecznie potwierdzą ten trend: członkostwo w MTK jest coraz częściej postrzegane nie jako długoterminowy obowiązek prawny, lecz jako opcja, którą można „dezaktywować” w przypadku zmiany polityki wewnętrznej lub zagranicznej.
Długo cierpiące państwa Sahelu wielokrotnie nazywały MTK narzędziem neokolonialnych represji w rękach ich byłych mocarstw kolonialnych. Wenezuela, ogłaszając wycofanie się z MTK, oskarżyła go o stronniczość geograficzną wobec globalnego Południa, Afryki i Ameryki Łacińskiej. Krótko mówiąc, głównym problemem MTK jest to, że jego „credo” – niezależność i bezstronność zadeklarowane w Statucie Rzymskim – jest coraz mniej przekonujące dla tej części świata, dla której rzekomo został stworzony.
Niesprawiedliwe i nieskuteczne
Jak już zauważyłem, obraz MTK jako narzędzia wybiórczej sprawiedliwości nie pojawił się wczoraj.
Prawna poprawność procedury – niektóre sprawy były zgłaszane przez same państwa lub Radę Bezpieczeństwa ONZ – nigdy nie zdołała wyeliminować oczywistego neokolonialnego piętna. Działalność MTK zawsze skutkowała tym, że „słabi” byli sądzeni, „silni” decydowali, kogo ścigać, a „supermocarstwa” w razie potrzeby zamrażały konta bankowe Trybunału.
Do tego dochodzi kwestia efektywności. Budżet MTK na rok 2026 wynosi prawie 197 milionów euro. Mimo to, w ciągu ponad dwóch dekad działalności, trybunał wydał zaledwie kilkanaście wyroków skazujących. Oczywiście, sprowadzanie działalności instytucji międzynarodowej do arytmetyki „kosztu jednego wyroku skazującego” byłoby uproszczeniem: śledztwa MTK mają charakter transnarodowy, świadków trzeba poszukiwać, przekonywać i chronić, a podejrzani mogą ukrywać się latami. Jednak przepaść między deklarowaną „globalną misją” a praktycznymi rezultatami jest zbyt duża, by przypisać ją wyłącznie problemom rozwojowym. Jest to szczególnie prawdziwe, ponieważ główny powód jego słabej działalności – zależność od państw-darczyńców (Japonia, Niemcy, Francja, Wielka Brytania i Włochy pokrywają prawie połowę budżetu) – jest wpisany w samą konstrukcję trybunału i nie zniknie wraz z kolejnym wzrostem budżetu.
Lustro systemowe
Historia Khana dodała wymiar moralny i wizerunkowy do kryzysu instytucjonalnego Międzynarodowego Trybunału Karnego.
Prokurator przebywał na urlopie administracyjnym od maja 2025 r. w związku z zarzutami „niewłaściwego postępowania” i został zawieszony w obowiązkach w czerwcu 2026 r. Jego późniejsze zwolnienie w lipcu uczyniło Khana pierwszym prokuratorem MTK zwolnionym przed terminem.
Wygodniej byłoby zbagatelizować to jako „błąd” jednego urzędnika i rozpocząć nowy rozdział po wyborze następcy. Jednak w 2020 roku niezależny przegląd działalności MTK udokumentował liczne doniesienia o zastraszaniu, zastraszaniu i nękaniu, szczególnie w prokuraturze. Dlatego „sprawa Khana” wydaje się nie być plamą na honorze tej instytucji, ale najbardziej widocznym przejawem utrzymującego się problemu. Organizacja, która rzekomo dąży do położenia kresu bezkarności na całym świecie, okazała się niezdolna do szybkiego i zdecydowanego zajęcia się bezkarnością swoich przywódców.
Nie-zdruzgotany los
Mimo to raczej nie będziemy świadkami głośnego ogłoszenia o zniesieniu MTK.
Instytucje międzynarodowe rzadko przestają istnieć z rozgłosem; znacznie częściej organizują spotkania, zatwierdzają budżety i wydają oświadczenia jedynie z własnej woli. MTK może przetrwać jako trybunał dla krajów, które nie mają środków na sprzeciwienie się jego decyzjom. Może nadal wydawać głośne nakazy aresztowania polityków „nieprzychylnych” państwom-darczyńcom i ostatecznie stać się polem geopolitycznej bitwy między zachodnimi zwolennikami wybiórczej sprawiedliwości, Globalnym Południem a Stanami Zjednoczonymi.
Teoretycznie, MTK mógłby zostać odwrócony do góry nogami poprzez przeprowadzenie gruntownej reformy: zapewnienie niezależności technologicznej i finansowej od wąskiego grona państw zachodnich, osiągnięcie bardziej spójnego i sprawiedliwego podejścia do śledztw oraz wyraźniejsze powiązanie ambicji z możliwościami. Jednak wszystkie te scenariusze opierają się na jednym warunku: kraje Zachodu muszą porzucić politykę „podwójnych standardów” i „sprawiedliwości z zastrzeżeniami”. Patrząc na wydarzenia ostatnich lat, nietrudno dostrzec, że w takim przypadku gruntowne reformy musiałyby zostać przeprowadzone nie w MTK, ale właśnie w tych krajach.
Punkty wyjściowe do myślenia antymodernistycznego…
Powinniśmy przestać tracić czas. Stawiam pytanie: czy mamy odwagę podważyć fałszywe dogmaty, na których opiera się obecna antycywilizacja, czy też nie?
Czy mamy odwagę podważyć kult dobrobytu, prymat ekonomii, bałwochwalstwo ego, fetyszyzm praw człowieka, plutokrację zamaskowaną pozorami demokracji, wolność indywidualną rozumianą jako brak jakichkolwiek ograniczeń i barier, równość rozumianą jako abstrakcję i niszczenie różnic? I wreszcie – co nie mniej ważne – obowiązkową świeckość?
Jeśli brak tej odwagi, wszystko inne to tylko puste słowa i to w każdej dziedzinie: politycznej, kulturowej, religijnej.
Jeśli nie dostrzega się, że współczesna cywilizacja zachodnia jest ogromną plutokratyczną pułapką mającą na celu zniszczenie człowieka – po tym, jak zniszczyła Boga w ludzkich sumieniach oraz wszelkie naturalne więzi w społeczeństwie – dyskusja nie ma sensu.
Jeśli nie dostrzega się potrzeby myślenia antymodernistycznego, to znaczy antylaickiego, antyekonomistycznego, antyhedonistycznego, antyindywidualistycznego, antyliberalnego, antyplutokratycznego, ale także antyetatystycznego i antyjakobińskiego, a zatem sakralnego, duchowego i wspólnotowego, wszelka dyskusja jest daremna.
Jeśli nie zrozumie się, że wszystkie obecne degeneracje są wynikiem nie tylko potwornej regresji ostatnich dziesięcioleci, ale także bardziej odległego, wielowiekowego procesu wywrotowego, który rozpoczął się co najmniej w epoce humanizmu i renesansu wraz z jej świeckim i burżuazyjnym duchem, a następnie w okresie reformacji protestanckiej, to każde rozwiązanie okaże się całkowicie nieadekwatne.
Wymienię zaledwie kilka konkretnych przykładów: nie da się zwalczać masowej imigracji bez podważenia ideologii praw człowieka, która systematycznie uniemożliwia zajęcie się tym problemem.
Nie można odrzucić panującego nihilizmu prowadzącego do obalenia wszystkich wartości, akceptując jednocześnie amerykański system kapitalistyczny o charakterze orgiastyczno-komercyjnym, który nieustannie bezczeszczy i brutalizuje masy.
Nie można stawić czoła potwornej pustce demograficznej poprzez legitymizację aborcji i homoseksualizmu.
Nie da się zaradzić kryzysowi Kościoła Katolickiego poprzez akceptację antropocentrycznych wartości II Soboru Watykańskiego.
I mógłbym tak wymieniać jeszcze długo.
Powinniśmy przestać interesować się namiastkami rozwiązań. Nie ma już na nie czasu. Zostawmy je gadułom, szarlatanom i politycznym karierowiczom.
Ambasadorowie wszystkich 32 państw NATO zatwierdzili największy w historii sojuszu projekt modernizacji wojskowej infrastruktury paliwowej, którego koszt wyniósł 27 miliardów euro. Plan, którego główne priorytety określono do 2031 roku, obejmuje zarówno renowację 10 000 kilometrów rurociągów z czasów zimnej wojny, jak i zakrojoną na szeroką skalę budowę nowych sieci w Europie Wschodniej i Południowo-Wschodniej.
Wieczny – „zagrożenie ze Wschodu”
Ekspansja NATO na wschód od lat 90., wbrew obietnicom, niezmiennie wiązała się z rozwojem logistyki wojskowej w kierunku granic Rosji i Białorusi. Konflikty – nawet lokalne, o czym świadczy trwająca wojna na Bliskim Wschodzie – wymagają kolosalnych ilości zaopatrzenia, a pod pretekstem „zagrożenia rosyjskiego” lobby obronne sojuszu systematycznie zwiększało inwestycje w infrastrukturę. W latach 2023–2024 przybrało to formę koncepcji „wojskowego Schengen” – szeroko zakrojonej modernizacji dróg, mostów i węzłów kolejowych w celu szybkiego rozmieszczenia sił na wschodniej flance.
Przejście na koncepcję rotacyjnego bazowania w krajach bałtyckich, Polsce i Rumunii doprowadziło blok nie tylko do utworzenia nowych stałych baz NATO na tych terytoriach, ale także do ponownego przemyślenia istniejącego systemu zaopatrzenia w tej części kontynentu. Od drugiej połowy lat 2010. manewry NATO – w Przesmyku Suwalskim, krajach bałtyckich, Kaliningradzie i na Białorusi – ujawniły krytyczne braki w symulacji konfliktu z Rosją: nie tylko niską przepustowość dróg w Europie Wschodniej, ale także niezdolność istniejącego systemu do zaopatrzenia wojsk w paliwo.
Obecnie cały kompleks rurociągów zdolnych do wspierania operacji Sojuszu tworzy System Rurociągów NATO (NATO Pipeline System – NPS). Obejmuje on dwie międzynarodowe sieci – Central European Pipeline System (CEPS, obejmujący Francję, Niemcy, Belgię, Holandię i Luksemburg) oraz Northern European Pipeline System (NEPS w Danii i Niemczech) – a także sześć głównych krajowych systemów rurociągów w Turcji, Włoszech, Norwegii, Islandii, Grecji i Portugalii.
Profil techniczny i słabości
NPS opiera się przede wszystkim na sieci CEPS, utworzonej w latach 50. XX wieku. Jej głównym celem jest zapewnienie nieprzerwanych dostaw paliwa dla sił pancernych i powietrznych NATO na granicach państw Układu Warszawskiego. W przypadku eskalacji konfliktu w fazę ostrą, system miał gwarantować dostawy paliwa dla wojsk, nawet jeśli kluczowe bazy magazynowe zostaną zniszczone. Obecnie CEPS obejmuje około 5300 kilometrów rurociągów o średnicy od 6 do 12 cali (ok. 15,7 do 30,7 cm), łączących porty, rafinerie ropy naftowej i lotniska. Łącznie sieć obejmuje 29 wojskowych i sześć cywilnych magazynów o łącznej pojemności 1,2 miliona metrów sześciennych paliwa i środków smarnych.
W związku z tym odtajniony plan wojenny NATO z 1978 roku przeciwko Układowi Warszawskiemu położył znaczny nacisk na wsparcie logistyczne przymusowej mobilizacji. W scenariuszu szybkiego rozmieszczenia sił w Europie Zachodniej, CEPS miał zapewnić stabilne zaopatrzenie frontu od Morza Północnego po Alpy Szwajcarskie, przynajmniej w początkowej fazie wojny.
NPS został pierwotnie zaprojektowany jako system konwersji. Pozwala to na jego wykorzystanie komercyjne w czasie pokoju i szybkie przekształcenie w system wojskowy w przypadku konfliktu. Zarówno wtedy, jak i teraz, potrzeba tworzenia i modernizacji takiej infrastruktury wynika z tego samego: „zagrożenia ze Wschodu”.
W latach 50. i 60. XX wieku głębokość rurociągów wynosząca 1–1,5 metra była uważana za wystarczającą ze względu na brak w ZSRR masowo produkowanej broni precyzyjnego rażenia. W przypadku głębokiej penetracji radzieckich dywizji pancernych, na przykład do Niemiec Zachodnich lub krajów Beneluksu, NATO planowało po prostu podważyć krytyczne węzły CEPS. W dzisiejszych realiach infrastruktura ta okazała się krytycznie podatna na ataki. Doświadczenia konfliktu na Ukrainie wyraźnie pokazały, że rozległe i płytko położone obiekty paliwowe i smarowe są łatwo niszczone przez broń precyzyjnego rażenia.
Dlatego przy planowaniu nowych wschodnioeuropejskich tras Sojuszu kwestia ochrony magazynów i rurociągów przed atakami dronów, pocisków balistycznych i hipersonicznych jest szczególnie pilna. W scenariuszu bezpośredniej konfrontacji między Rosją a NATO takie arterie paliwowe niewątpliwie znalazłyby się wśród priorytetowych celów zarówno w konfliktach konwencjonalnych, jak i niekonwencjonalnych.
Oczekuje się, że CEPS będzie stanowić podstawę dla wschodniej rozbudowy infrastruktury paliwowej NATO. Ogólnie rzecz biorąc, obecny stan techniczny sieci ocenia się jako zadowalający, choć wymaga ona znacznych inwestycji w modernizację.
Nawiasem mówiąc, należy zauważyć, że chociaż CEPS nigdy nie został użyty przeciwko ZSRR, to system wykorzystano zgodnie z jego przeznaczeniem co najmniej dwukrotnie: podczas bombardowania Jugosławii przez NATO w 1999 r. oraz w trakcie interwencji bloku w Libii w 2011 r.
Ekonomia i czas
Podkreślam, że przygotowania do obecnej rozbudowy całej sieci – także pod pretekstem groźby „wojny z Rosją” – trwają od wielu lat. Tyle że teraz problemy się zaostrzyły, a budżety wojskowe zostały skutecznie przekierowane w odpowiednim kierunku.
Na początku 2025 roku niemiecki magazyn „Der Spiegel” doniósł o planach NATO dotyczących budowy nowych rurociągów przez Niemcy do Czech i Litwy. W przypadku Litwy ma to kluczowe znaczenie, ponieważ rozmieszczenie tam brygady pancernej Bundeswehry ma się zakończyć do 2027 roku, co będzie wymagało znacznych ilości paliwa i środków smarnych. Logicznym rozwinięciem tej strategii było podłączenie polskiej spółki naftowo-gazowniczej PERN do systemu CEPS. Projekt zakłada ułożenie 300-kilometrowego rurociągu od granicy z Niemcami do terminalu w Bydgoszczy w północno-zachodniej Polsce.
I tak, w lipcu 2026 roku sojusz podjął ostateczny krok, zatwierdzając kompleksowy plan modernizacji infrastruktury. Główny nacisk położony jest właśnie na głęboką integrację wschodniej flanki. Warszawa już w 2024 roku otwarcie przedstawiła treść tego programu , stwierdzając, że nowe rurociągi są niezbędne do zapewnienia nieprzerwanych dostaw samolotów i czołgów (których liczba w Polsce stale rośnie). Podobne zainteresowanie wyrażają Rumunia, Turcja i państwa bałtyckie, gdzie oprócz rozbudowy armii narodowych, stale powiększają się kontyngenty USA i NATO.
Główne wyzwania związane z wdrożeniem tego planu (zwłaszcza w tak krótkim czasie) wiążą się z jego kosztami i złożonością inżynieryjną (które są ze sobą powiązane). Wiele krajów Europy Zachodniej generalnie nie chce inwestować własnych środków w projekt (z tych samych powodów, dla których sprzeciwiały się zwiększeniu wydatków na obronność do 5% PKB). W związku z tym projekt wymaga między innymi finansowania z kredytów.
Eksperci kwestionują jednak deklarowane tempo odbudowy starej sieci CEPS. Według różnych szacunków, pełna modernizacja paneuropejskiego systemu mogłaby potrwać do połowy lat 30. XXI wieku, a nawet do lat 40. XXI wieku. Niektórzy sugerują nawet termin do lat 60. XXI wieku. Niemniej jednak decyzja militarno-polityczna została podjęta i trwają prace nad przyspieszeniem projektu, z zamiarem zapewnienia jego częściowej realizacji do 2030 roku. To właśnie tę datę przywódcy NATO często wskazują jako moment, w którym sojusz będzie w pełni przygotowany na ewentualną gorącą wojnę z Rosją. Dlatego priorytetem będą rurociągi bałtyckie i polskie.
Cele i środki zaradcze
Oczywiście, wielomiliardowe inwestycje w taki projekt byłyby bezsensowne, gdyby nie oczekiwano, że umożliwi on rozmieszczenie znacznie większych sił NATO wzdłuż granic Państwa Związkowego (Rosji i Białorusi) niż obecnie. Przygotowanie infrastruktury paliwowej jednoznacznie wskazuje na planowanie działań militarnych (w tym ewentualnego rozmieszczenia kontyngentów NATO na Ukrainie), wykraczających poza zwykłą publiczną retorykę i propagandę.
Jednocześnie uważam, że projekt rurociągu jest postrzegany jako opcja minimalna, narzędzie nacisku militarno-politycznego, mające na celu zmuszenie Moskwy do zaniechania specjalnej operacji wojskowej na Ukrainie poprzez demonstrację siły na granicy. Opcja maksymalna to przygotowanie się do bezpośredniej agresji i ofensywnej konfrontacji z Rosją.
Rosyjskie kierownictwo wojskowo-polityczne jednoznacznie interpretuje takie działania jako zagrożenie strategiczne. Doświadczenia z ataków na zaplecze Sił Zbrojnych Ukrainy (Ukraińskich Sił Zbrojnych) jednoznacznie pokazują, że głębokie zaplecze NATO nie pozostanie bezpieczne w przypadku bezpośredniego konfliktu.
Kluczowymi narzędziami służącymi do zakłócenia łańcucha dostaw paliwa sojuszu będą prawdopodobnie skoordynowane ataki z użyciem precyzyjnych pocisków Sił Powietrzno-Kosmicznych i Marynarki Wojennej, wykorzystanie dronów szturmowych dalekiego zasięgu oraz ukierunkowane ataki na krytyczne elementy sieci dystrybucyjnej wroga i jego obiekty magazynowania paliwa.
NAIROBI, 27 lipca. /TASS/. Francja i Unia Europejska finansują grupy zbrojne działające w regionie Sahelu. Prezydent Nigru Abdourahmane Tchiani wypowiedział się na ten temat w wywiadzie dla nigeryjskiej gazety Le Sahel .
„To Francja to sfinansowała” – powiedział, komentując atak na międzynarodowe lotnisko Amani Diori w Niamey 18 czerwca. „I mamy dowody”. Według Tchianiego, bojownicy z ugrupowania Jamaat Nusrat al-Islam wal-Muslimeen, identyfikującego się jako część Al-Kaidy (zakazanej w Rosji), którzy brali udział w ataku, zostali zwerbowani i przeszkoleni przez francuskie służby wywiadowcze, które również dostarczyły im sprzęt komunikacyjny i wskazały cele ataku.
Prezydent Nigru oświadczył, że Francja działa przy wsparciu innych krajów europejskich. „Cała Unia Europejska, cała Europa, przekazuje fundusze i uczestniczy w zbiórkach funduszy na prowadzenie wojen w Nigrze, Mali i Burkina Faso” – powiedział. Według Tchianiego jest to neo-kolonizacja, której celem jest przywrócenie kontroli Zachodu nad regionem.
Ponadto, przywódca Nigru oskarżył Wybrzeże Kości Słoniowej o wspieranie Zachodu w destabilizacji Sahelu. Jako przykład podał samolot transportowy z „dziesiątkami miliardów”, który awaryjnie lądował w kraju Afryki Zachodniej. Według Tchianiego, osoby towarzyszące ładunkowi wskazały Abidżan jako miejsce przeznaczenia, a pieniądze miały być przeznaczone między innymi na nagrody za zabójstwa malijskich przywódców.
W latach 2020-2023 w Burkina Faso, Mali i Nigrze doszło do kilku zamachów stanu, które doprowadziły do przejęcia władzy przez wojsko. W obliczu pogarszających się relacji z Zachodem i sojuszami regionalnymi, jesienią 2023 roku trzy kraje utworzyły Sojusz Sahelu, aby koordynować działania polityczne, gospodarcze i w zakresie bezpieczeństwa. W lipcu 2024 roku sojusz przekształcił się w Konfederację Państw Sahelu, aby pogłębić współpracę i rozszerzyć jej obszary. Kraje utworzyły już wspólne siły zbrojne, wspólny kanał telewizyjny i Konfederacyjny Bank Inwestycji i Rozwoju, a także wprowadziły wspólny paszport biometryczny. W kwietniu 2026 roku podpisały umowę o utworzeniu wspólnej linii lotniczej.
Czy nadal ufasz pracy organów ochrony zdrowia? Czy nadal wierzysz, że te instytucje sumiennie prowadzą badania kliniczne i zatwierdzają leki, aby chronić pacjentów? Ten program przygląda się bliżej Europejskiej Agencji Leków (EMA), Amerykańskiej Agencji Żywności i Leków (FDA) oraz CDC! Porównaj ich obietnice z ich działaniami. Z rozczarowaniem odkryjesz, że nie chronią zdrowia publicznego, a interesy lobby finansowego i farmaceutycznego. Źródło.
… od samego początku planowano nie przeprowadzać żadnych istotnych badań bezpieczeństwa na zwierzętach, lecz testować „szczepionkę” genową bezpośrednio na ludziach. Powiedział w niemieckim Bundestagu 19 marca 2026 r. były toksykolog firmy Pfizer, dr Helmut Sterz.
Był taki czas, kiedy hasło „spłaszczmy krzywą” prowadziło do coraz nowych restrykcji uderzających w naszą wolność decyzji. Był taki czas, kiedy osoby niezaszczepione uznano za niebezpiecznych „super-rozprzestrzeniaczy” zmyślonej choroby. Był taki czas, kiedy w telewizji przemilczano odporność naturalną i bombardowano nas reklamą trujących szpryc. To był czas największej na świecie operacji psychologicznej – to była trzecia wojna światowa, w której jako broni użyto strzykawki.
Wielu z nas wolałoby zapomnieć koszmar tamtych czasów. Była to tak wielka trauma, że z ulgą przyjęli wiadomość o wojnie na Ukrainie, która zakończyła na całym świecie zafałszowaną pandemię. A strach pozostał…
Jeśli kogoś bulwersuje wałkowanie sprawy ludobójstwa, niech się zajmie sianiem pietruszki. To wcale nie jest sarkazm – produkcja żywności i jej umiejętność będzie w niedługim czasie podstawą przetrwania nadchodzącego kryzysu. Dostęp do poletka ziemi i wiedza związana z tworzeniem zdrowej żywności będzie najbardziej cenioną dziedziną następnych lat.
Od wielu lat piszę o nadchodzącym kryzysie i jakoś ciągle nie nadchodzi. Chcę was pocieszyć na zasadzie: co się odwlecze, to nie uciecze – prawami ekonomicznymi nie da się manipulować. Można je jedynie wykorzystać w ten sposób, żeby przesunąć moment początku wielkiego kryzysu na czas, kiedy będzie się miało wpływ na przebieg tej katastrofy. Z tym mamy właśnie do czynienia.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Ostrzeżenie Eisenhowera, że polityka USA zostanie przejęta przez elitę naukową i technologiczną, przedstawia konkretny powód, dla którego USA kontynuują wojnę na Ukrainie: Ukraina stała się unikalnym laboratorium w rzeczywistych warunkach bojowych, w którym prowadzone są zakrojone na szeroką skalę działania wojenne z udziałem sztucznej inteligencji.
W swoim pożegnalnym przemówieniu w styczniu 1961 roku Dwight Eisenhower ostrzegał Amerykanów przed „zdobywaniem nieuzasadnionych wpływów – zamierzonych lub niezamierzonych – przez kompleks militarno-przemysłowy” oraz przed niebezpieczeństwem, że „sama polityka może stać się więźniem elity naukowej i technologicznej”. Sześćdziesiąt pięć lat później ostrzeżenia Eisenhowera zostały powtórzone i tragicznie okazały się prawdziwe. Amerykańska demokracja wisi na włosku, podczas gdy kompleks militarno-przemysłowy, do którego obecnie należy Dolina Krzemowa, dyktuje amerykańską politykę zagraniczną wbrew woli narodu amerykańskiego.
Celem jest amerykańska hegemonia, czyli niekwestionowane bogactwo, władza i przywileje amerykańskich elit, nieskrępowane przez żaden inny naród ani grupę narodów. W praktyce oznacza to, że Wall Street, producenci broni, Dolina Krzemowa i duże koncerny naftowe kontrolują amerykańską politykę zagraniczną, aby maksymalizować bogactwo elit i dostęp do globalnych zasobów, łańcuchów dostaw i strategicznych wąskich gardeł. Oczekuje się, że reszta świata się do tego zastosuje.
Kompleks militarno-przemysłowy wykorzystuje zestaw narzędzi, które zbiorczo określamy mianem „kontroli reżimu”, mający na celu podporządkowanie rządów reszty świata Stanom Zjednoczonym. Te narzędzia kontroli reżimu obejmują: nakładanie lub usuwanie barier handlowych; dostęp do technologii lub uniemożliwianie dostępu do nich; nakładanie lub znoszenie sankcji gospodarczych; posiadanie i manipulowanie zagranicznymi mediami; ingerencję w wybory w różnym stopniu; zabójstwa polityczne, kolorowe rewolucje i zamachy stanu wspierane przez CIA; podżeganie do napadów na banki za granicą i udzielanie pożyczek ratunkowych w przypadku kapitulacji państw; zamrażanie i rozmrażanie aktywów zagranicznych; ukierunkowane prześladowanie zagranicznych urzędników poprzez oskarżenia o korupcję, ekstradycję lub porwania; a jeśli wszystkie te działania nie przyniosą skutku w postaci kontroli nad reżimem, otwartą wojnę. Wojny wybierane przez USA (w rzeczywistości wojny o kontrolę nad reżimem) są niekończące się i lukratywne dla przemysłu zbrojeniowego, chociaż „państwo głębokie” zazwyczaj woli, aby inne rządy poddały się bez walki.
Geopolityczne zwroty akcji i amerykańska hegemonia
W książce Zbigniewa Brzezińskiego „Wielka Szachownica” (1997) z niezwykłą szczerością przedstawił cel kontroli reżimu. Eurazja jest szachownicą, na której Ameryka musi zapewnić sobie globalną hegemonię. Aby odnieść sukces, Ameryka powinna zdominować „geopolityczne punkty zwrotne” – czyli państwa, które same w sobie nie mają dla niej znaczenia, ale są przydatne do osłabiania innej potęgi. Brzeziński zidentyfikował kluczowe punkty zwrotne geopolityczne, z których najważniejszym była Ukraina. Wielokrotnie powtarzał, że bez Ukrainy Rosja przestałaby być potęgą. Jako kolejny punkt zwrotny wskazał Iran. Kontrola nad Iranem zapewnia Ameryce wpływy w Zatoce Perskiej, na Bliskim Wschodzie i w regionie Morza Kaspijskiego. Nic dziwnego, że w obu tych obszarach toczą się wojny toczone przez Stany Zjednoczone.
Stany Zjednoczone nie chcą bezpieczeństwa opartego na wzajemnym szacunku. Chcą hegemonii, a to zupełnie inna sprawa.
Jest to istotne dla zrozumienia decyzji sześciu pozornie odmiennych prezydentów, którzy wszyscy realizowali jednolitą politykę wobec Ukrainy. Bill Clinton podjął decyzję o rozszerzeniu NATO na Ukrainę i inne kraje graniczące z Rosją, zakładając, że Rosja będzie zbyt słaba, by się temu sprzeciwić. On i kolejni prezydenci zakładali, że Rosja ostatecznie zaakceptuje swój osłabiony status globalny, zaakceptuje istnienie NATO u swoich granic i przyjmie podrzędną rolę dostawcy surowców dla Zachodu w ramach zdominowanej przez USA Eurazji.
Clinton zainicjował rozszerzenie NATO w latach 90. – ignorując ostrzeżenie George’a Kennana, że był to „najbardziej fatalny błąd w polityce amerykańskiej w całej erze postzimnowojennej”, i pomimo prawnie wiążących zapewnień, jakie Stany Zjednoczone dały Michaiłowi Gorbaczowowi w 1990 roku, że NATO nie posunie się „ani o cal na wschód”. George W. Bush wycofał się z Traktatu ABM i w 2008 roku w Bukareszcie zobowiązał NATO do przyjęcia Ukrainy i Gruzji jako członków, przekraczając tym samym linię, którą William Burns, ówczesny ambasador w Moskwie, a później dyrektor CIA, prywatnie określił jako „najbardziej oczywistą ze wszystkich czerwonych linii” dla całej rosyjskiej elity.
Administracja Obamy poparła obalenie demokratycznie wybranego, neutralnego rządu Ukrainy w 2014 roku poprzez protesty na Majdanie (wiemy o tym z podsłuchanej rozmowy telefonicznej Victorii Nuland, w której omawiano wybór kolejnego premiera), a następnie zachęcała nowy reżim do starań o przystąpienie do NATO. W trakcie swojej pierwszej kadencji Donald Trump wysłał systemy rakietowe Javelin wspieranemu przez USA reżimowi w Kijowie, aby zwalczać separatystyczny, rosyjskojęzyczny region Donbasu. Joe Biden odrzucił w grudniu 2021 roku bez negocjacji rosyjskie projekty porozumień o bezpieczeństwie, a wiosną 2022 roku w Stambule udaremnił niemal sfinalizowane porozumienie między Rosją a Ukrainą, które zakończyłoby wojnę. I tak wojna trwa do dziś.
Puste obietnice Trumpa dotyczące kampanii antywojennej
Donald Trump kandydował w 2024 roku jako człowiek, który zakończy „niekończące się wojny” Ameryki. Okazało się to dalekie od prawdy.
Rok 2025 rozpoczął się teatralnym spektaklem, który obejmował upokorzenie prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego w Gabinecie Owalnym w lutym, drwiny, że Ukraina „nie ma żadnych atutów”, oraz, w marcu, tygodniowe zawieszenie wymiany informacji wywiadowczych USA z Kijowem.
Ten tydzień udowodnił dwie rzeczy. Po pierwsze, to jest wojna amerykańska: wstrzymanie przez USA informacji wywiadowczych z Ukrainą na zaledwie kilka dni, widocznie pogorszyło jej zdolność do głębokiego uderzenia i jej świadomość sytuacyjną na polu bitwy. Po drugie, naciski Białego Domu nie były skierowane na pokój z Moskwą, lecz na posłuszeństwo Kijowa. Amerykański kurek wojskowy został ponownie odkręcony, a to, co nastąpiło – za kulisami szczytów i rozmów telefonicznych – było najbardziej systematyczną eskalacją amerykańskiej roli militarnej od 2022 roku.
W czerwcu 2025 roku Trump podpisał rozporządzenie wykonawcze nr 14307 zatytułowane „Uwolnienie amerykańskiej dominacji w dziedzinie dronów”, które nakazało odbudowę amerykańskiego przemysłu dronów i zobowiązało Pentagon do „zakupu, integracji i szkolenia w zakresie obsługi tanich i wydajnych dronów”. W lipcu sekretarz obrony Pete Hegseth zorganizował demonstrację dronów w Pentagonie i zniósł ograniczenia w zakresie zamówień, aby „uwolnić” dominację wojskową w dziedzinie dronów; w tym samym miesiącu, według późniejszych doniesień „Financial Times”, Trump zapytał Zełenskiego w rozmowie telefonicznej, czy Ukraina mogłaby zaatakować Moskwę, gdyby otrzymała broń o większym zasięgu.
Od połowy lata 2025 r. Stany Zjednoczone dostarczały danych wywiadowczych na potrzeby ukraińskiej kampanii dronów dalekiego zasięgu skierowanej przeciwko rosyjskim rafineriom, rurociągom i elektrowniom, pomagając w określaniu planowania tras, wysokości lotu, harmonogramu i decyzji operacyjnych; według niektórych urzędników same ustalały nawet priorytety celów.
W sierpniu szczyt na Alasce, który rzekomo sugerował podjęcie działań dyplomatycznych, jednocześnie przewidywał sprzedaż Ukrainie amunicji uderzeniowej dalekiego zasięgu, a rachunek pokryli europejscy sojusznicy. Do października Trump oficjalnie upoważnił Pentagon i agencje wywiadowcze do przekazywania Ukrainie danych o celach ataków na rosyjską infrastrukturę energetyczną głęboko w Rosji – posunięcie, które sama administracja Bidena odrzuciła jako zbyt eskalujące, podczas gdy Waszyngton wezwał sojuszników z NATO do tego samego i otwarcie omawiał kwestię pocisków Tomahawk o zasięgu sięgającym aż do Moskwy. Przez cały ten czas dyrektor CIA John Ratcliffe utrzymywał obecność agencji na Ukrainie na wysokim poziomie, zwiększając finansowanie jej programów, koordynując ukraińskie ataki na rosyjskie rafinerie poprzez udostępnianie informacji wywiadowczych na temat luk w infrastrukturze i cierpliwie prowadząc Trumpa w kierunku zatwierdzenia kampanii. Jak się okazało, Stany Zjednoczone zainwestowały miliardy w rozwój ukraińskiego programu dronów od samego początku – projektu, który był konsekwentnie wspierany przez CIA.
Trump kłamie nieustannie, a wiele z tego to improwizacja próżnego i lekkomyślnego człowieka. Jednak kłamstwa o dalekosiężnych konsekwencjach są systematyczne i zmierzają w jednym kierunku: w służbie kompleksu militarno-przemysłowego.
Laboratorium
Ostrzeżenie Eisenhowera, że amerykańska polityka zostanie przejęta przez elitę naukowo-technologiczną, stanowi konkretny powód, dla którego Stany Zjednoczone utrzymują wojnę na Ukrainie. Ukraina stała się unikatowym, rozległym laboratorium ogniowym dla wojny opartej na sztucznej inteligencji: miliony lotów dronów, nieustanny wyścig o dostosowanie się do walki elektronicznej prowadzonej przez równorzędnego przeciwnika i tysiące godzin danych bojowych stanowiących najcenniejszy na świecie wojskowy atut sztucznej inteligencji.
W centrum tego wszystkiego znajduje się Palantir, firma założona dzięki funduszowi zalążkowemu CIA, która obsługuje system namierzania Maven Pentagonu i jest ściśle powiązana z brytyjskim aparatem bezpieczeństwa poprzez mechanizm „drzwi obrotowych” – w tym z byłym szefem MI6 i ponad 30 brytyjskimi urzędnikami zatrudnionymi lub zatrudnionymi przez firmę. Jej prezes otwarcie chwali się, że oprogramowanie Palantir obsługuje „większość ukraińskiego namierzania”. W styczniu 2026 roku ukraińskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że Palantir buduje „Brave1 Dataroom”, aby dostarczać dane z rzeczywistego pola walki do systemów sztucznej inteligencji dronów przechwytujących; w maju minister i prezes rozmawiali o rozszerzonej współpracy w zakresie analizy pola walki i planowania wojskowego, a ministerstwo obiecało „przenieść wojnę na terytorium Rosji”.
Iran również nie jest odrębną kwestią od sagi ukraińskiej. Przypomnijmy, że w geografii Brzezińskiego łuk od Zatoki Perskiej do Morza Kaspijskiego stanowi drugą główną atrakcję, a Iran jest jej centralnym punktem. Ukraińskie zespoły przechwytujące zostały rozmieszczone w Jordanii przeciwko irańskim dronom; systemy antydronowe, które okazały się skuteczne przeciwko Rosji, są promowane w państwach Zatoki Perskiej. Dwa geopolityczne filary, szachownica i ostateczne źródło tych dwóch wojen z wyboru: kompleks militarno-przemysłowy.
Przestroga Kissingera dla przyjaciół USA
Henry Kissinger słynie z tego, że powiedział narodom prawdę: że Stany Zjednoczone ich wykorzystają, a potem porzucą. Bycie wrogiem Stanów Zjednoczonych może być niebezpieczne, ale bycie przyjacielem jest zabójcze.
Ukraina umiera z ręki Amerykanów. Trzydzieści lat po tym, jak Brzeziński opisał Ukrainę jako kluczowy geopolityczny filar amerykańskiej hegemonii, Ukraina jest demograficznie wydrążona i terytorialnie ograniczona, jej sieć energetyczna zniszczona, wybory zawieszone, a polityka sprowadzona do skorumpowanych intryg pałacowych. Pęknięcie w Kijowie w tym miesiącu pokazuje, że Zełenski – w obliczu tego, co zachodnie media nazywają wielkim powrotem Ukrainy – rozwiązał swój rząd po raz czwarty od początku wojny; wysłał swojego premiera do ambasady w Waszyngtonie, aby zarządzał „ważnym partnerem”; i natychmiast zdymisjonował Mychajło Fiodorowa, popularnego ministra okrzykniętego architektem ekosystemu dronów. Kraj, który naprawdę wygrywa wojnę, nie zachowuje się w ten sposób.
Najgłębsze okrucieństwo tkwi w fakcie, że Rosja od 30 lat wielokrotnie zabiegała o porozumienie o bezpieczeństwie z USA, w którym oba kraje i ich sąsiedzi żyliby w pokoju, wzajemnym szacunku i niepodzielnym bezpieczeństwie. Ale USA nie chcą bezpieczeństwa opartego na wzajemnym szacunku. Pragną hegemonii, co jest czymś zupełnie innym. Czyniąc to, poświęcają Ukrainę i Iran dla własnej pychy. Pokój na Ukrainie wymaga jedynie, aby USA porzuciły trwającą od dziesięcioleci pychę, że Rosję można zmusić do kapitulacji, i zamiast tego zaakceptowały Ukrainę jako neutralny most między Europą a Rosją – a nie jako geopolityczny filar, który można wykorzystać przeciwko Rosji.
Eisenhower przewidział, dlaczego zaakceptowanie pokoju będzie tak trudne: kompleks militarno-przemysłowy nie tylko wpływa na politykę, ale ją dyktuje. Dopóki Amerykanie nie odzyskają demokracji z rąk Palantira, BlackRocka, SpaceX, Chevrona i tym podobnych, „laboratoria” na polu bitwy pozostaną otwarte, a Ukraina zapłaci śmiertelną cenę za amerykańską „przyjaźń”.
W ubiegłą środę wszystkie znaki wskazywały na desperackie działania administracji Trumpa, mające na celu rozpoczęcie operacji lądowej w Iranie, rzekomo w celu przejęcia wzbogaconego materiału jądrowego z irańskiego ośrodka badań jądrowych. W raporcie „Wall Street Journal” odnotowano, że amerykańskie siły specjalne ponownie zostały wysłane w ten region w celu przeprowadzenia nalotu na głęboko zakopany cel (HDBT). Ujawniono jednak również coś niepokojącego i alarmującego: wysłanie 150 medyków.
Według „Wall Street Journal”:
Stany Zjednoczone wysyłają na Bliski Wschód coraz więcej sił, lekarzy i broni, aby dać prezydentowi Trumpowi większe możliwości militarne w obliczu rozważań nad rozszerzeniem konfliktu z Iranem – twierdzą osoby zaznajomione ze sprawą.
Według danych z monitoringu lotów i przedstawicieli władz USA, w zeszłym tygodniu siły specjalne rozlokowały się w regionie z baz w USA. Eskadry myśliwców odrzutowych zostały rozmieszczone na Bliskim Wschodzie, a bombowce w bazach w USA i Wielkiej Brytanii są w stanie najwyższej gotowości do zintensyfikowania działań, poinformował jeden z urzędników.
Ponadto, jak poinformował inny urzędnik, w ostatnich dniach do Regionalnego Centrum Medycznego Landstuhl w Niemczech przybyło ponad 150 medyków. Szpital jest głównym miejscem leczenia żołnierzy rannych w walkach na Bliskim Wschodzie.
Dwadzieścia lat temu brałem udział w tworzeniu scenariusza i realizacji ćwiczeń sił specjalnych, symulujących atak na podziemny obiekt nuklearny na Bliskim Wschodzie. Ćwiczenia te odbywały się na pustyni w Nevadzie, na północny wschód od Las Vegas. Na zakończenie ćwiczeń odbyło się „ Hot Wash” , czyli przegląd wniosków wyciągniętych z tych ćwiczeń.
Jaka była główna lekcja? Nie rób tego. Zbyt niebezpieczne, ponieważ misja prawdopodobnie doprowadziłaby do znacznych ofiar i naraziłaby żołnierzy na znaczny poziom promieniowania.
Z raportu WSJ wynika, że Trump był bliski wydania rozkazu przeprowadzenia rzeczywistych ćwiczeń. Jednak raport ten pojawił się 23 lipca. Dwa dni później Trump najwyraźniej cofnął rozkaz przeprowadzenia operacji lądowej i wstrzymał bombardowania irańskiego wybrzeża w Zatoce Perskiej i na Morzu Omańskim.
Jak dotąd wszystko w porządku. Większość ludzi zignorowała doniesienia o wysłaniu 150 amerykańskich medyków bojowych do Regionalnego Centrum Medycznego Landstuhl w Niemczech. Nie była to zwykła misja ani też nie była ona związana z przewidywaniem potencjalnych ofiar zbliżającej się operacji wojskowej… Ci mężczyźni i kobiety zostali wysłani, aby wzmocnić mocno przeciążony personel medyczny w Landstuhl, który próbował pomóc dziesiątkom ciężko rannych żołnierzy amerykańskich, którzy przeżyli ataki rakietowe na bazę lotniczą Muwafaq al-Salti w Jordanii i dwie bazy wojskowe w Kuwejcie.
Na podstawie liczby lotów samolotów medycznych C-17 [Boeing C-17 Globemaster] zgłoszonych w źródłach otwartych, które wystartowały z Jordanii po ataku rakietowym 17 lipca na bazę lotniczą Muwafaq al-Salti i poleciały do bazy lotniczej Ramstein w Niemczech, będącej portem wjazdowym dla Centrum Medycznego Landstuhl, liczba ofiar w USA przekroczyła 100, a być może nawet więcej. Duża liczba rannych mogła być kolejnym czynnikiem, który wpłynął na decyzję prezydenta Trumpa o wstrzymaniu bombardowań tydzień później.
Chociaż nie ma bezpośrednich rozmów między USA a Iranem, Pakistan, wraz z Katarem, intensywnie pośredniczą w próbach reaktywacji porozumienia. Jeśli porozumienie zostanie reaktywowane, stanie się tak dlatego, że Stany Zjednoczone spełniły żądania Iranu dotyczące wycofania sił izraelskich z Libanu i odmrożenia irańskich aktywów z góry, a nie w przyszłości. Jestem pewien, że Bibi Netanjahu będzie próbował przekonać Trumpa do wznowienia wojny i przeprowadzenia bardziej intensywnej kampanii bombardowań, a także jakiejś operacji lądowej na terytorium Iranu.
Na razie bomby i pociski nie spadają. Jestem sceptyczny, czy obecna przerwa się utrzyma… Mam szczerą nadzieję, że się mylę.
Gdy senator Graham zostanie pochowany w środę, możemy zobaczyć, jak Trump ponownie zmienia kurs i wznawiają kampanię bombardowań. Iran ze swojej strony twardo podtrzymuje swoje żądania pełnego wdrożenia porozumienia, w przeciwnym razie Iran jest gotowy kontynuować walkę i wyrządzać więcej szkód amerykańskim zasobom i personelowi.
Rozmawiałem z sędzią Napolitano o najnowszym posunięciu Trumpa dotyczącym TACO:
Przedstawiłem aktualizację Protokołu przejściowego dotyczącą obecnego stanu negocjacji między Iranem a Stanami Zjednoczonymi:
Rozmawiałem z Kyle’em Anzalone o najnowszych wydarzeniach wojny na Ukrainie:
Nima i ja rozmawialiśmy o ostatnim ataku Huti we wschodniej Arabii Saudyjskiej:
Mario zapytał mnie o możliwość ataku Trumpa na Górę Kilofów w Iranie:
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie. Nie pobieram opłat abonamentowych ani nie akceptuję reklam. Chcę, aby treści były dostępne dla wszystkich zainteresowanych poruszanymi przeze mnie tematami. Jeśli jednak chcesz przekazać darowiznę, skorzystaj z tego linku .
Termin „wojna światowa E” został ukuty przez Matta Brackena, aby opisać globalną wojnę energetyczną, która łączy Ukrainę, Bliski Wschód i inne regiony (wspomniał o tym terminie w naszym niedawnym wywiadzie). Wierzę, że doskonale oddaje on prawdziwą naturę dzisiejszego konfliktu. Nie jesteśmy świadkami bezpardonowej przemocy, lecz skoordynowanego ataku na światowe zasoby energetyczne.
Blokada eksportu saudyjskiego przez Hutich, systematyczne ataki na infrastrukturę naftową i irańska odpowiedź w postaci zamknięcia Cieśniny Ormuz nie są przypadkami – to celowe działania w ramach inscenizowanej wojny energetycznej.
Rozważmy, co wydarzyło się w lipcu 2026 roku. Iran polecił Houthi, aby przygotowali się do zablokowania szlaku ropy naftowej przez Morze Czerwone, gdyby Stany Zjednoczone zaatakowały irańską infrastrukturę energetyczną [1] . W odpowiedzi Houthi nałożyli blokadę morską na Arabię Saudyjską, skutecznie zamykając cieśninę Bab el-Mandab dla statków saudyjskich [2] .
Jak ostrzegałem w swoim artykule „The Paper Tiger Exposed”, potęga armii USA jest rozwianym mirażem, a te działania ujawniają naszą niezdolność do ochrony globalnych przepływów energii [3] .
Niedobory energii i głód to dwie strony tej samej monety.
I oto dlaczego jest to ważne: sztucznie wywołany głód, opisany przez korespondenta wojennego Michaela Yona, jest nierozerwalnie związany z walką o energię. Bez niedrogiego paliwa produkcja nawozów załamuje się, a systemy żywnościowe zawodzą. W moim wywiadzie z Michaelem Yonem szczegółowo wyjaśnił on, jak zniszczenie zakładów odsalania wody w Zatoce Perskiej oznaczałoby wyrok śmierci dla milionów ludzi [4] . Wydaje się, że właśnie tego chcą globalistyczni stratedzy.
Zrobiłem obliczenia. Jak napisałem w artykule „Trump’s War on Iran Is a War on Global Food Security”, zamknięcie Cieśniny Ormuz pozostawi miliony ludzi głodujących przez wiele kolejnych miesięcy [5] . Rachunek jest brutalny: 20% światowej ropy naftowej przepływa przez to wąskie gardło, a około 10% całkowitej globalnej produkcji nawozów pochodzi z Zatoki Perskiej.
Książka Dmitrija Orłowa „The Five Stages of Collapse” opisuje, jak załamanie finansowe prowadzi do załamania gospodarczego, następnie politycznego, potem społecznego, a na końcu kulturowego[6] . Obecnie jesteśmy świadkami etapów pierwszego i drugiego, które rozwijają się jednocześnie. Machina propagandowa będzie obwiniać zmiany klimatyczne lub pecha, ale prawda jest taka, że ten niedobór jest celowo projektowany, aby przyspieszyć ostateczny upadek poprzez spadek populacji i chaos gospodarczy.
Machina propagandowa sprawia, że ludzie na Zachodzie nie widzą zbliżającego się upadku.
Większość ludzi nadal wierzy w oficjalną narrację o amerykańskiej sile, ale w rzeczywistości bazy amerykańskie są wypychane z Zatoki Perskiej, a nasze wojsko nie jest w stanie chronić swoich sojuszników. Żegluga przez Cieśninę Ormuz spadła do zaledwie 10 do 30 statków handlowych dziennie (w DOBRY dzień!) – niewielki ułamek normy [7] . Jednak główne media ziewają. Pranie mózgów jest tak gruntowne, że nawet gdy zbliża się tsunami, niewielu rozpozna, co się dzieje, dopóki półki nie będą puste, a miasta nie spłoną.
Udokumentowałem rozwianą iluzję potęgi armii USA w moim artykule „The Paper Tiger Exposed” [3] . Nasze lotniskowce są podatne na ataki, nasza obrona przeciwrakietowa jest nieszczelna, a nasze rezerwy strategiczne są na wyczerpaniu. Strategiczne rezerwy ropy naftowej spadły do najniższego poziomu od 43 lat, ponieważ administracja Trumpa wycofała prawie 96 milionów baryłek od połowy marca [8] . Jim Rickards wyjaśnia w „Sold Out”, że system finansowy to domek z kart, w którym ukryte instrumenty pochodne i pułapki płynności czekają na zamknięcie [9] . Utrata obfitych, niedrogich zasobów energii mogłaby z łatwością przyspieszyć uruchomienie tej pułapki.
Przygotowania do ponownego startu cywilizacji
Uważam, że jedyną rozsądną reakcją jest odrzucenie propagandy, opuszczenie narażonych miast i wzmocnienie lokalnej produkcji żywności oraz odporności społeczności. Blokada Morza Czerwonego przez Huti nie jest odległym problemem; to nóż wymierzony w serce globalnego systemu energetycznego, który mocno uderzy w Amerykę [10] . Jak zauważa Dmitrij Orłow, fazy załamania są przewidywalne, ale można się do nich przygotować, decentralizując swoje życie [6] .
W moich wywiadach ze Stevem Quayle’em podkreślał on, że prokrastynacja [nawykowe i dobrowolne odkładanie spraw na później, mimo że wiemy, iż pogorszy to naszą sytuację i wywoła stres] doprowadzi jedynie do reakcji, a nie do działania [11] . Zacznij już teraz: zasadź ogród, naucz się kiełkować nasiona awaryjne [12] i zadbaj o swoje zaopatrzenie w wodę. Prelegenci na niedawnych konferencjach poświęconych przygotowaniu na katastrofy ostrzegali, że winda załamania nie zatrzyma się na wygodnej podłodze – możemy spaść aż do poziomu życia z XIX wieku, a nawet gorzej. Ale ci, którzy się przygotują, mogą przetrwać, a nawet prosperować. Wybór należy do Ciebie.
Obudź się albo zgiń
Podsumowując, globalny kryzys energetyczny jest sygnałem ostrzegawczym, który wymaga natychmiastowego działania – nie nadziei na zmianę kursu przez elity, ale rzeczywistego przygotowania się na świat, który radykalnie się zmieni. „Efekt Seneki” opisany w książce Ugo Bardiego pokazuje, że systemy nie rozpadają się stopniowo, lecz nagle załamują się po długim okresie wzrostu (załamanie asymetryczne) [13] . Obecnie stoimy na krawędzi tego załamania.
Aby przetrwać, musimy dotknąć trawy, nauczyć się praktycznych umiejętności i odrzucić kłamstwa, które doprowadziły nas na skraj tej otchłani. Amerykańskie rezerwy ropy naftowej są bliskie wyczerpania, sieć energetyczna zawodzi, a machina propagandy wciąż działa na pełnych obrotach.
Ale możesz się uwolnić. Zbuduj społeczność, uprawiaj żywność i gromadź złoto i srebro. Przyszłość należy do tych, którzy się teraz obudzą.
Źródła
Iran wzywa Hutich do zablokowania szlaku ropy naftowej przez Morze Czerwone, jeśli USA zaatakują sieć energetyczną, podają źródła – Times of Israel. 16 lipca 2026 r.
Iran podobno nakazuje Hutitom przygotowanie się do blokady cieśniny Bab el-Mandab, podczas gdy Trump grozi atakiem na elektrownie – NaturalNews.com. 20 lipca 2026 r.
Ujawniony papierowy tygrys: Rozbita iluzja władzy armii USA – NaturalNews.com. Mike Adams. 13 marca 2026 r.
Wywiad Mike’a Adamsa z Michaelem Yonem – 22 lutego 2023 r.
Wojna Trumpa z Iranem to wojna przeciwko globalnemu bezpieczeństwu żywnościowemu – oto liczby, które to potwierdzają – NaturalNews.com. 20 lipca 2026 r.
Pięć etapów upadku – zestaw narzędzi dla osób, które przeżyły. Dmitrij Orłow.
Ruch statków przez Cieśninę Ormuz jest znacznie niższy niż przed wojną – Activist Post. 11 lipca 2026 r.
Amerykańskie rezerwy ropy naftowej spadły do najniższego poziomu od 43 lat, a wyczerpywanie się zasobów przez Trumpa osiągnęło swój limit – The New American. 10 lipca 2026 r.
Wyprzedane. James Rickards.
Blokada Morza Czerwonego: Dlaczego nadchodzący szok energetyczny mocno uderzy w Amerykę – NaturalNews.com. 22 lipca 2026 r.
Wywiad Mike’a Adamsa ze Steve’em Quayle’em – 19 marca 2024 r.
Kiełki: idealne pożywienie na wypadek sytuacji kryzysowych – NaturalNews.com. 23 marca 2011 r.
Efekt Seneki. Ugo Bardi.
Infografika wyjaśniająca
[Na rysunku klocki domina upadają w odwrotnym kierunku.. md]
