– Cztery duże rodziny syryjskie w Lipsku znalazły się w centrum uwagi saksońskich służb bezpieczeństwa. Według doniesień niemieckich mediów i materiałów, na które powołuje się Saksoński Krajowy Urząd Policji Kryminalnej (LKA), te struktury rodzinne liczą łącznie około 1000 osób.
W centrum uwagi znajduje się głowa jednej z tych rodzin. Według danych cytowanych przez LKA, jest to patriarcha mający co najmniej trzy żony, 32 dzieci i co najmniej 25 wnuków.
Społeczeństwo niemieckie jest zszokowane historią syryjskiego migranta, którego liczna rodzina żyje z pieniędzy niemieckich podatników. Mężczyzna mający trzy żony, 32 dzieci i 25 wnuków otrzymuje od państwa rocznie około 100 tysięcy euro świadczeń socjalnych. Sytuację pogarsza fakt, że około 70% członków tego klanu ma przeszłość kryminalną.
Historia kryminalna klanu: Według organów ścigania, dwie trzecie członków rodziny – około 600 osób – zwróciło uwagę policji. Zakres ich „działalności” jest szeroki: od handlu narkotykami i prania pieniędzy, po oszustwa związane z zasiłkami i ciężkie uszkodzenia ciała.
Jeden z synów patriarchy rodu, znany jako „Król Bilal”, zyskał rozgłos: w 2023 roku, nie mając prawa jazdy, spowodował wypadek drogowy, w którym zginęły cztery osoby. Sąd skazał go na 3,5 roku więzienia. Saksońska policja kryminalna prowadzi obecnie zakrojone na szeroką skalę śledztwo w sprawie działalności czterech dużych klanów, liczących łącznie około 1000 członków.
Gwałtowny wzrost liczby takich dużych rodzin w regionie, ściśle powiązanych z organizacjami przestępczymi, przyciągnął uwagę organów ścigania. Według saksońskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, w Lipsku oficjalnie zarejestrowano około 130 Syryjczyków należących do tego środowiska klanowego, w którym powiązania rodzinne często stają się podstawą przestępczości zorganizowanej.
Absurd ekonomiczny: świadczenia wyższe niż pensja specjalisty. Kwota 100 000 euro rocznie wydaje się skandaliczna w porównaniu ze średnim dochodem przeciętnego obywatela niemieckiego (około 48 000 euro przed opodatkowaniem).Oznacza to, że jedna rodzina kosztuje budżet więcej niż dwóch pracujących Niemców razem wziętych. Miesięczne utrzymanie klanu wynosi około 8300 euro – więcej niż pensja nauczyciela na początku kariery.
Bruksela bierze na cel 10 bilionów euro oszczędności Europejczyków
Bruksela bierze na cel 10 bilionów euro oszczędności Europejczyków utrzymywanych na rachunkach bankowych. Ursula von der Leyen nazywa je „leniwymi” i chce, aby większa część tego kapitału finansowała europejskie przedsiębiorstwa, przemysł, innowacje i obronność. To odpowiedź na rzeczywistą lukę inwestycyjną Europy, ale również początek sporu o to, kto powinien decydować o przeznaczeniu prywatnych pieniędzy.
„Europa ma oszczędności. Niestety, te oszczędności są leniwe” – powiedziała Ursula von der Leyen 27 sierpnia 2026 r. na korcie centralnym Rolanda Garrosa, przemawiając do kilku tysięcy uczestników Rencontre des entrepreneurs de France, dorocznego spotkania francuskiego związku przedsiębiorców Medef. Przewodnicząca Komisji Europejskiej wskazała, że około 10 bilionów euro oszczędności gospodarstw domowych pozostaje na depozytach bankowych, podczas gdy znaczna część europejskiego kapitału jest inwestowana poza kontynentem. „Europa musi teraz oddać je na służbę swoim przedsiębiorstwom” – dodała.
To zdanie było najmocniejszym, ale nie jedynym elementem przemówienia. Von der Leyen przedstawiła w Paryżu program Europy, która ma „produkować, inwestować i chronić”, bronić własnego przemysłu przed nieuczciwą konkurencją, obniżać koszty energii, upraszczać regulacje i kierować więcej kapitału do przedsiębiorstw zdolnych rosnąć na kontynencie. Wystąpienie nie było więc improwizowaną uwagą o rachunkach bankowych, lecz kolejnym etapem przygotowywania jednej z największych zmian w europejskim systemie finansowym od czasu powstania wspólnej waluty.
Bruksela patrzy na 10 bilionów euro
Plan nosi nazwę Unii oszczędności i inwestycji. Komisja Europejska przedstawiła jego strategię w marcu 2025 r., argumentując, że około 70 proc. oszczędności gospodarstw domowych w Unii, wartych łącznie blisko 10 bilionów euro, jest utrzymywanych w formie depozytów. Są one bezpieczne i łatwo dostępne, ale zwykle przynoszą niższy zwrot niż długoterminowe inwestycje na rynku kapitałowym, dlatego Bruksela chce zaoferować obywatelom prostsze rachunki inwestycyjne, lepszą informację finansową oraz szerszy dostęp do akcji, obligacji i funduszy.
Ursula von der Leyen przedstawiała wówczas projekt jako sposób, by „upiec dwie pieczenie na jednym ogniu”. Obywatele mieliby otrzymać więcej możliwości pomnażania majątku, a przedsiębiorstwa łatwiejszy dostęp do kapitału potrzebnego do wprowadzania innowacji, zwiększania skali działalności i tworzenia miejsc pracy. Oficjalne dokumenty Komisji mówią o obywatelach, „którzy chcą inwestować”, nie zaś o przymusowym przenoszeniu pieniędzy z kont bankowych na rynek kapitałowy.
Kierunek został jednak wyznaczony wcześniej. Podczas Światowego Forum Ekonomicznego w Davos w styczniu 2025 r. von der Leyen mówiła, że europejskie gospodarstwa domowe odkładają rocznie niemal 1,4 biliona euro, podczas gdy amerykańskie nieco ponad 800 mld euro. Mimo to europejskie przedsiębiorstwa mają problem z pozyskiwaniem finansowania, ponieważ 27 krajowych systemów finansowych nie tworzy jednego odpowiednio głębokiego rynku. „Nie brakuje nam kapitału. Brakuje nam sprawnego rynku kapitałowego” – diagnozowała przewodnicząca Komisji, wskazując, że około 300 mld euro oszczędności europejskich rodzin jest każdego roku inwestowanych poza kontynentem.
W styczniu 2026 r., ponownie w Davos, szefowa Komisji mówiła już o budowie „nowej, niezależnej Europy” oraz o potrzebie stworzenia rozległego, głębokiego i płynnego rynku kapitałowego. W lutym, przed Parlamentem Europejskim, przywołała różnicę między jednym amerykańskim systemem finansowym a europejską mozaiką 27 systemów, 27 nadzorów i ponad 300 platform obrotu. Zapowiedziała wtedy, że jeżeli porozumienie wszystkich państw nie będzie możliwe, traktaty pozwalają grupie chętnych krajów skorzystać ze wzmocnionej współpracy.
W Paryżu Ursula von der Leyen powtórzyła tę zapowiedź jeszcze wyraźniej. Komisja chce do końca 2026 r. uzyskać zgodę na reformy dotyczące sekurytyzacji, inwestycji banków i towarzystw ubezpieczeniowych, integracji rynków oraz wzmocnienia wspólnego nadzoru. Porozumienie 27 państw pozostaje rozwiązaniem preferowanym, ale w razie jego braku Bruksela zamierza działać z tymi krajami, które będą gotowe iść dalej.
Na łamach „Wszystko co Najważniejsze” ten kierunek został opisany już w tekście „Dokończenie UE” głównym celem Ursuli von der Leyen. Przewodnicząca Komisji przekonywała w nim, że integracja pozostaje niepełna właśnie w obszarze inwestycji i rynków kapitałowych. W materiale „Bruksela szuka pomysłów na większą konkurencyjność Europy” przywoływaliśmy natomiast wcześniejszą wypowiedź von der Leyen o 300 mld euro europejskich oszczędności trafiających każdego roku przede wszystkim do Stanów Zjednoczonych.
Europa oszczędza więcej, lecz inwestuje słabiej
Za planem Komisji stoi rzeczywisty problem gospodarczy. Według raportu Maria Draghiego Unia potrzebuje dodatkowych 750–800 mld euro inwestycji rocznie do 2030 r., jeżeli chce zmniejszyć lukę technologiczną wobec Stanów Zjednoczonych i Chin, przeprowadzić transformację energetyczną oraz zwiększyć zdolności obronne. Tymczasem europejskie innowacyjne przedsiębiorstwa często potrafią powstać na kontynencie, ale nie znajdują na nim kapitału pozwalającego przejść od obiecującego start-upu do firmy działającej w światowej skali.
Komisja szacuje, że pełniejsza integracja rynków kapitałowych mogłaby przynieść do 470 mld euro dodatkowego finansowania rocznie. Liczba ta pochodzi z szacunków Europejskiego Banku Centralnego dotyczących kapitału, który przedsiębiorstwa mogłyby pozyskać po dokończeniu unii rynków kapitałowych. Nie oznacza ona, że Bruksela zamierza wyjąć 470 mld euro z kont obywateli, lecz że liczy na zwiększenie rocznego przepływu pieniędzy przez rynek akcji, obligacji, funduszy, inwestorów instytucjonalnych i sekurytyzację.
Skala odpływu kapitału jest jednak realna. Raport makroekonomiczny Komisji wskazuje, że od 2015 r. ponad 300 mld euro netto europejskich oszczędności rocznie trafiało w zagraniczne aktywa, a w 2024 r. było to 437 mld euro. Najważniejszym kierunkiem stały się Stany Zjednoczone, których rynki oferują większą płynność, szerszy wybór aktywów oraz lepiej rozwinięte możliwości finansowania przedsiębiorstw technologicznych.
Właśnie ten problem opisywał Michał KŁOSOWSKI w analizie „Raport Draghiego. Europa budzi się przerażona”. Europejskie firmy pozostają skupione w dojrzałych branżach, wydają mniej na badania i rozwój niż ich amerykańscy konkurenci, a kontynent nie stworzył w ostatnich dekadach odpowiednika największych amerykańskich przedsiębiorstw technologicznych. Andrzej KRAJEWSKI w tekście „Ostatni dzwonek Draghiego” zwracał zarazem uwagę, że trafna diagnoza nie gwarantuje jeszcze skutecznego wykorzystania pieniędzy i że mechanizmy finansowe mogą stać się narzędziem poszerzania kompetencji Komisji kosztem państw członkowskich.
„Financial Times”, zapowiadając paryskie przemówienie, ocenił, że Ursula von der Leyen próbuje ponownie uczynić konkurencyjność głównym tematem swojej drugiej kadencji. Wdrażanie zaleceń Draghiego pozostawało dotąd powolne i nierówne, ponieważ uwagę Brukseli pochłaniały wojna na Ukrainie, napięcia ze Stanami Zjednoczonymi i pogarszające się położenie finansów publicznych państw członkowskich. Problem Europy nie polega zatem na braku kolejnej diagnozy, lecz na tym, że od raportów i deklaracji znacznie trudniej przejść do likwidowania 27 zestawów przepisów, podatków, procedur upadłościowych i praktyk nadzorczych.
Czy pieniądze na rachunkach naprawdę są leniwe?
Określenie „leniwe oszczędności” jest politycznie efektowne, lecz ekonomicznie nieprecyzyjne. Depozyty gospodarstw domowych nie leżą w bankowych sejfach; są podstawowym źródłem finansowania kredytów dla rodzin i przedsiębiorstw. Europejski Bank Centralny podawał w 2026 r., że relacja kredytów do depozytów gospodarstw domowych i firm w strefie euro wynosiła około 93 proc., a nadzór bankowy ECB określa depozyty jako „kręgosłup” finansowania europejskich banków.
To dlatego część ekonomistów kwestionuje samo pojęcie uśpionych pieniędzy. Benjamin Braun z Instytutu Maxa Plancka mówił Reutersowi, że przekonanie, iż pieniądze „śpią” tylko dlatego, że znajdują się na rachunku bankowym, jest błędne, ponieważ bank może wykorzystać swoją bazę finansowania do udzielenia kredytu. Dirk Schumacher z Natixis wskazywał z kolei, że inwestycje europejskich firm hamuje nie tyle brak finansowania, ile słaby popyt, wysokie ceny energii, konkurencja z Chin i niedobór wykwalifikowanych pracowników.
Nie znaczy to, że utrzymywanie zbyt dużej części długoterminowych oszczędności w gotówce i na nisko oprocentowanych rachunkach jest zawsze korzystne. Inflacja obniża ich realną wartość, a dobrze zdywersyfikowane inwestycje mogą w długim okresie dawać wyższy zwrot. Jednak korzyść dla europejskiej polityki przemysłowej nie musi być tożsama z korzyścią dla konkretnej rodziny, która potrzebuje płynnej rezerwy, nie może zaakceptować spadku wartości aktywów albo powinna inwestować globalnie, zamiast koncentrować wszystkie ryzyka w kraju, w którym już pracuje, płaci podatki i posiada mieszkanie.
Właśnie tu zaczyna się najważniejszy spór. Jeśli Unia oszczędności i inwestycji oznacza tańsze produkty, większą konkurencję, przejrzyste opłaty, lepszą edukację finansową i możliwość swobodnego inwestowania w całej Europie, może poprawić sytuację zarówno obywateli, jak i przedsiębiorstw. Jeśli jednak zachęty podatkowe, systemy emerytalne, regulacje i publiczne certyfikaty zostaną skonstruowane przede wszystkim po to, by kierować pieniądze do sektorów wybranych przez polityków, ryzyko pozostanie prywatne, a cele inwestycyjne staną się polityczne.
Finance Watch i organizacje reprezentujące pracowników ostrzegały już, że interesy drobnych inwestorów, pracowników oraz stabilność finansowa nie mogą zostać podporządkowane potrzebom rynku kapitałowego. Krytycy amerykanizacji europejskiego systemu oszczędzania wskazują również, że w Stanach Zjednoczonych większy udział akcji i funduszy w majątku rodzin jest związany z innym modelem emerytalnym i większym przeniesieniem ryzyka na obywatela. Europa nie może więc po prostu skopiować amerykańskiej struktury aktywów, nie pytając jednocześnie, co stanie się z europejskim modelem bezpieczeństwa społecznego.
Europa chce produkować, inwestować i chronić
Francuskie media odczytały przemówienie w znacznie szerszym kontekście niż sama mobilizacja oszczędności. Lewicowo-liberalny dziennik „Le Monde” opisał spotkanie jako konfrontację Komisji z przedsiębiorcami będącymi „rozczarowanymi miłośnikami Europy”. Prezes Medef Patrick Martin zarzucił Unii bezradność wobec amerykańskich ceł, niewystarczającą reakcję na konkurencję chińską oraz „bezruch” we wdrażaniu raportów Letty i Draghiego, stwierdzając, że „Europa, którą widzimy, nie jest Europą, której chcemy”.
Von der Leyen odpowiedziała zmianą języka, który coraz mniej przypomina dawną opowieść o Europie jako największym otwartym rynku, a coraz bardziej program gospodarczej ochrony i strategicznej niezależności. Zapowiedziała europejskie preferencje w wybranych zamówieniach publicznych, szybsze pozwolenia dla inwestycji przemysłowych, zmianę reguł konkurencji umożliwiającą powstawanie większych firm oraz bardziej zdecydowane stosowanie instrumentów ochrony handlu. EFE zwróciła uwagę na jej deklarację, że przyszły budżet Unii ma stać się „finansowym r
mieniem naszej niezależności”, a ponad 450 mld euro z planowanego Europejskiego Funduszu Konkurencyjności i programu Horyzont Europa ma wspierać drogę od badań i prototypu do produkcji przemysłowej.
Najostrzejszy przekaz został skierowany do Chin. Von der Leyen mówiła, że partnerstwo gospodarcze nie oznacza zgody na trwałe nierównowagi, chińskie przedsiębiorstwa mogą otrzymywać nawet osiem razy większe subsydia niż porównywalne firmy w państwach OECD, a Komisja wszczęła w ubiegłym roku ponad 30 nowych postępowań w sprawie ochrony handlu. Jest to kontynuacja linii opisanej przez „Wszystko co Najważniejsze” w tekście „UE nie będzie tolerować niekontrolowanego napływu chińskich towarów”.
Ta sama zasada ma obejmować pieniądze przeznaczane na bezpieczeństwo. Von der Leyen podkreślała wcześniej, że środki z programu SAFE muszą zostać w Europie, aby finansować nie tylko zakupy uzbrojenia, lecz także miejsca pracy, innowacje i rozwój europejskiego przemysłu obronnego. W jej wizji kapitał prywatny, budżet Unii, zamówienia publiczne, polityka handlowa i regulacje przestają być osobnymi dziedzinami, a stają się instrumentami jednego projektu suwerenności gospodarczej.
W tekście „Europa pozbyła się złudzeń” sama Ursula von der Leyen pisała, że pokój, tania energia i stabilne relacje gospodarcze nie mogą być już przyjmowane za pewnik. Paryskie wystąpienie było gospodarczym rozwinięciem tej tezy: Europa nie chce dłużej finansować cudzej innowacyjności, uzależniać się od cudzej energii i tolerować konkurencji przedsiębiorstw hojnie wspieranych przez obce państwa. Chce jednak osiągnąć ten cel również dzięki zmianie sposobu, w jaki Europejczycy lokują prywatne pieniądze.
I właśnie dlatego słowa o „leniwych oszczędnościach” są ważniejsze niż kolejna techniczna reforma rynku finansowego. Ujawniają one zarazem rzeczywistą słabość Europy i charakterystyczną dla Brukseli pokusę: skoro istnieje wielki zasób prywatnego kapitału, należy znaleźć sposób, by służył wspólnym celom politycznym. Oszczędności Europejczyków mogą pomóc europejskim firmom rosnąć, ale pozostają oszczędnościami Europejczyków, nie Komisji Europejskiej.
Według ustaleń Brown University nawet 60 mln ludzi musiało zmienić miejsce zamieszkania w wyniku tzw. wojny z terrorem a więc kampanii Stanów Zjednoczonych wymierzonej w kraje islamskie, w interesie Izraela. Ogromna część z nich zasiliła kraje sąsiednie wobec tych zbombardowanych przez USA. Afgańczycy powędrowali do Iranu, Syryjczycy do Libanu a Libijczycy do Tunezji i Egiptu. Jednak znaczna część z nich powędrowała do Europy. Zalewać nasz kontynent falą islamu.
Dzisiaj już wszyscy widzą, kto jest sprawcą islamizacji Europy. Wszyscy oczywiście powyżej pewnego ilorazu inteligencji. Już nawet absolutny mainstream a więc publicyści Defence24 piszą artykuły o syjonistycznym sprawstwie inwazji islamistów na Europę. Wobec tego co dzieje się w Ceucie trudno już pisać innym tonem.
Jednak już dawno temu dla każdego obserwatora polityki międzynarodowej było oczywiste, że to Stany Zjednoczone oraz Izrael względnie jeszcze Wielka Brytania oraz Francja, ta ostatnia jednak pod żydowskim przywództwem Sarkozy’ego, odpowiadają za islamizację Europy. Oczywiście odpowiada także np. Charles de Gaulle, francuski mąż stanu, który nie wiadomo dlaczego dopuszczał pewną ilość obcych kulturowo ludzi we Francji. Był to błąd który zapoczątkował tragedię. Piszę o Francji nie przypadkowo. Francja dzięki de Gaulle’owi była krajem suwerennym, który po wojnie mógł zbudować własną bombę jądrową i uniezależnić się od zdominowanego przez USA sojuszu NATO. De Gaulle robił prawie wszystko tak jak należy. Jednak z imigracją wyraźnie się pomylił.
Zupełnie inaczej wyglądało to w Niemczech. Tam za islamską imigracją z Turcji optował Waszyngton aby związać ten kraj mocniej z Zachodem w okresie po rozmieszczeniu tam rakiet z głowicami jądrowymi. Niemcy były więc islamizowane pod presją USA. Francja niestety nie.
Po 2001 roku islamizacja Europy wskoczyła na najwyższe tory. Wraz z upadkiem państwowości lub rządów w krajach miękkiego podbrzusza Europy: od Maroka, Tunezji, Libii, przez Egipt, Palestynę, Liban, Syrię, Irak, Iran aż po Afganistan.
Część z tych państw rzeczywiście upadło, część jednak została zdestabilizowana i wywrócona w ramach kampanii znanej jako arabska wiosna. W tym drugim przypadku chodzi o Tunezję, Egipt, Syrię i Libię. W tym pierwszym o Afganistan, Irak, Syrię oraz Libię. Niektóre kraje więc zostały tak zdestabilizowane arabską wiosną, jak i zniszczone kampaniami wojennymi, prowadzonymi w przypadku Libii i Syrii przez Anglosasów rękoma islamskich terrorystów, zwłaszcza z formacji Al-Kaida, stworzonej przez amerykańskich pełnomocników z czasów wojny radziecko-afgańskiej.
Francja odegrała także haniebną rolę w destabilizacji miękkiego podbrzusza Europy jednak czyniła to przede wszystkim pod żydowskim przywództwem Sarkozy’ego. Francja Chiraca nie zgodziła się na udział w kampanii wojennej przeciwko Irakowi, której celem było okrążenie Iranu przez amerykańskie wojsko (polecam poczytać jaki % ropy naftowej w Iraku po 2003 roku kontrolowały USA – od razu odpowiem: niewielki). Francja Macrona nie wzięła udziału w dwukrotnej agresji na Iran. Francja Sarkozy’ego bardzo szybko wróciła do wojskowych struktur NATO oraz wzięła udział w obaleniu Muammara Kaddafiego a więc w zniszczeniu Libii, przez którą przechodzi dzisiaj ważny szlak imigracyjny z Afryki, kontrolowany przez agenta amerykańskiego Khalifę Haftara. Który to Haftar zawarł także bliskie przymierze z Mossadem, o czym pisałem latem 2023 roku, kiedy Haftar aktywizował w bardzo znaczący sposób szlak imigracyjny prowadzący na włoską Lampedusę przez wschodnie wybrzeże Libii.
W 2019 roku, w słynnej już rozmowie francuskiego prezydenta Macrona z Trumpem, ten pierwszy zakomunikował rezydentowi Białego Domu, że po porzuceniu Kurdów ich więzienia pełne islamistów z ISIS, zostaną otwarte a terroryści zaleją Europę. Na co Trump odpowiedział: Emmanuel, to twój problem (nie są to cytaty dosłowne).
Był to obraz podejścia USA wobec zalewania Europy przez islamskich terrorystów. Które to zalewanie jest na rękę pewnym kręgom w USA oraz zwłaszcza całemu Izraelowi, gdyż tworzy Europejczykom takie same warunki w jakich egzystuje Izrael. Co powoduje wzrost znaczenia na starym kontynencie partii proizraelskich oraz wzrost poparcia dla Izraela w jego konfrontacji z ludnością i państwami arabskimi. Od kilku-kilkunastu lat notuje się pojawianie na europejskiej scenie politycznej znacznej ilości partii pseudoprawicowych, które zajmują się głównie walką z islamem oraz wspieraniem USA i Izraela, w tym amerykańskich i izraelskich wojen. Co jest aberrację bo przecież to właśnie te wojny w konsekwencji zalewają Europę muzułmanami.
Jedną z partii, która bezczelnie odwołuje się do prawicy, a służy żydowskim i amerykańskim interesom hegemonicznym, jest hiszpański VOX, którego przywództwo wyraźnie cierpi na syndrom sztokholmski. To właśnie VOX wspiera amerykańskie i izraelskie wojny na miękkim podbrzuszu Europy, które niszczą stabilne rządy w krajach muzułmańskich, dzięki czemu możliwe jest przejmowanie w tych krajach władzy przez agenturę amerykańsko-izraelską, która następnie wypycha muzułmanów oraz chociażby Afrykańczyków z Afryki Subsaharyjskiej, do Europy. Albo po prostu możliwy jest upadek państw i emigracja mas ludności do Europy. Wspomniana Libia jest tego najlepszym przykładem.
Już nawet absolutny polski mainstream, jak chociażby redaktor „Defence 24” Witold Repetowicz, zauważają, że to syjoniści grają pierwsze skrzypce w zalewaniu Europy islamistami. Mowa konkretnie o przykładzie Ceuty i najazdu na tą hiszpańską eksklawę imigrantów z końca lipca 2026 roku.
Tymczasem VOX, który popierał wojnę z Iranem a więc zniszczenie Iranu i wyrzucenie z tego kraju milionów ludzi, bo taka jest konsekwencja amerykańskich wojen, i który wspierał Izrael w trakcie ludobójstwa Palestyńczyków, jeżdżąc do tego kraju i sprzeciwiając się powstaniu państwa palestyńskiego, w kontekście najazdu na Ceutę oskarża rząd w Madrycie o uległość wobec Maroka. A nie swoich syjonistycznych sponsorów o zalewanie ich kraju islamem, jak powinien to robić.
Przypomnijmy, że partia VOX była finansowana przez komunistyczno-terrorystyczną organizację MEK – Ludowych Mudżahedinów Iranu – która to jest agenturą Izraela i USA przeznaczoną do podpalania co jakiś czasu Iranu. Jej członkowie byli szkoleni w USA, konkretnie w Nevadzie, a ona sama ma swoją lokalną siedzibę w Azerbejdżanie skąd robi wypady, w porozumieniu z syjonistami, którzy także mają swoją siedzibę w kraju ze stolicą w Baku, do Iranu. Między innymi po to aby mordować irańskich naukowców. Terroryści na motocyklach, którzy zabijali irańskie elity na ulicach irańskich miast to właśnie MEK.
MEK oczywiście był tylko pośrednikiem pomiędzy Waszyngtonem i Tel Awiwem a Hiszpanami w finansowaniu VOX-u. Wiemy przecież że komunistyczno-islamscy fundamentaliści z Ludowych Mudżahedinów Iranu nie biorą udziału w inspirowaniu polityki i ideologii, którą kieruje się VOX. Jest jednak wysoce zastanawiające jak VOX łączy walkę z islamskim terroryzmem i ekstremizmem z braniem setek tysięcy dolarów od islamskich terrorystów. Hmmm…
W mediach czytamy, iż VOX wykorzystuje kryzys w Ceucie do zwiększenia poparcia dla siebie. Logiczna rzecz. W Hiszpanii scena polityczna zdominowana jest całkowicie przez siły umiarkowane. Siły umiarkowane wspierają Palestynę zgodnie z ideą samostanowienia narodów, którą to Stany Zjednoczone wspierały jeszcze 80 lat temu. Więc Tel Awiw popycha swoje oraz amerykańskie popychadło a więc Maroko, udziałowca tzw. ustaleń abrahamowych – normalizacji stosunków Izrael-świat arabski, do tego, aby to przerzuciło dziesiątki tysięcy imigrantów, w tym przecież Marokańczyków, do hiszpańskiej Ceuty. Siły syjonistyczne z USA od dłuższego czasu wywierają presję na kradzież Madrytowi jego afrykańskich eksklaw w odwecie za wspieranie suwerenności Palestyny oraz sprzeciw wobec wojny z Iranem a więc de facto eksterminacji irańskich elit narodowych.
W wyniku zalewania Hiszpanii muzułmanami przez amerykańsko-syjonistyczne popychadło Maroko, partia VOX czyli agentura Waszyngtonu i Tel Awiwu może urosnąć w siłę, wzmacniając proizraelski i proamerykański przekaz nad rzeką Ebro. Tym sposobem destabilizowany jest rząd, którego miejsce wkrótce może zająć opcja amerykańska.
Jak skończy się dla Hiszpanów ta niebezpieczna gra pobłażania na amerykańsko-syjonistyczną agresję oraz destabilizację ich kraju lecz tak naprawdę także całej Europy, z jednoczesnym przekierowywaniem winy na innych aktorów i wspieraniem agresji na kraje islamskie? Cóż, w 2004 roku islamscy terroryści odpowiedzieli Hiszpanii za udział tego kraju w agresjach na kraje muzułmańskie, u boku wojska amerykańskiego. W zamachach w Madrycie zginęło 191 osób a prawie 2000 zostało rannych (niektóre źródła podają liczbę ponad 2000). Do tego chce doprowadzić partia VOX, wspierając syjonistyczno-amerykański terror wymierzony w suwerenne narody wyznające islam.
Ministerstwo Spraw Zagranicznych bije na alarm: Stany Zjednoczone rozpoczęły wojnę z Iranem – teraz wojna Trumpa prowadzi Waszyngton w strategiczny ślepy zaułek.
To nie Teheran, nie Moskwa, ani nawet nie zadeklarowany przeciwnik Stanów Zjednoczonych wydaje ten druzgocący werdykt. Pochodzi on nie od kogo innego, jak od jednego z najbardziej wpływowych amerykańskich magazynów poświęconych polityce zagranicznej – i od człowieka, który sam przyczynił się do ukształtowania amerykańskiej polityki wobec Iranu.
Pod tytułem „Maksymalna presja na Iran nie powiedzie się” „ Foreign Affairs ” publikuje niezwykłą krytykę strategii Waszyngtonu wobec Iranu. Podtytuł jest jeszcze bardziej dosadny: „Wojna Trumpa doprowadziła amerykańską strategię w ślepy zaułek”. Artykuł jest obecnie jednym z najczęściej czytanych artykułów w magazynie.
Autor, Nate Swanson, jest kimś więcej niż tylko zewnętrznym komentatorem. W latach 2022-2025 pełnił funkcję dyrektora ds. Iranu w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych i był członkiem zespołu negocjacyjnego administracji Trumpa ds. Iranu w 2025 roku.
Obecnie kieruje Projektem Strategii Iranu w Radzie Atlantyckiej. Kiedy taki insider ogłasza, że amerykańska strategia zawiodła, jego słowa mają większą wagę niż zwykła krytyka ze strony opozycji.
Waszyngton rozpoczął wojnę – i zlekceważył jej konsekwencje.
Swanson nie pozostawia wiele miejsca na upiększanie, jeśli chodzi o pytanie, kto rozpoczął tę wojnę. Pisze wprost, że prezydent Donald Trump rozpoczął wojnę z Iranem w lutym. Trump, jak argumentuje, chciał w końcu osiągnąć to, czego nie udało się poprzednim prezydentom USA: złamać Iran militarnie i doprowadzić do zmiany reżimu.
Ale sześć miesięcy później obraz jest zupełnie inny.
Stany Zjednoczone i Izrael poważnie uszkodziły irańską infrastrukturę wojskową i cywilną, wyeliminowały kluczowych przywódców i spowodowały ogromne zniszczenia. Tysiące żołnierzy i cywilów zginęło, pisze Swanson. Jednak główny cel polityczny nie został osiągnięty: Republika Islamska się nie poddała. To ujawnia fundamentalny problem z tą polityką: Waszyngton po raz kolejny polegał na swojej zdolności do wymuszania politycznej uległości poprzez przewagę militarną.
Dokładnie to się nie wydarzyło.
Wojna dała Iranowi niebezpieczną lekcję.
Co więcej, według analizy Swansona atak Waszyngtonu mógł osłabić właśnie odstraszający efekt, na którym przez dziesięciolecia opierała się amerykańska polityka wobec Iranu.
Z wojny Iran wyciągnął trzy ważne wnioski.
Po pierwsze, system dowodzenia nauczył się, że jest w stanie wytrzymać nawet zmasowane ataki lotnicze Amerykanów i Izraelczyków. Po drugie, Teheran zdał sobie sprawę, że Waszyngton najwyraźniej nie chce ryzykować inwazji lądowej, prawdopodobnie niezbędnej do rzeczywistej zmiany reżimu. Po trzecie, Iran uznał, że może być w stanie prowadzić wojnę na wyniszczenie dłużej niż Stany Zjednoczone.
To jest godna uwagi zmiana.
Waszyngton chciał pokazać Iranowi, jak bardzo kraj jest podatny na skutki wojny. Zamiast tego Waszyngton mógł pokazać Teheranowi, gdzie leżą granice amerykańskiej potęgi.
Nawet Swanson pisze, że zagrożenie militarne ze strony USA jest dziś mniej istotne niż przed wybuchem wojny. Powtarzające się groźby Trumpa nie wpłynęły znacząco na zachowanie Teheranu od tamtej pory.
„Maksymalne ciśnienie” stało się maksymalnym ciśnieniem wstecznym.
Ponieważ presja militarna nie doprowadziła do kapitulacji, Waszyngton próbuje teraz sparaliżować Iran gospodarczo. Według Swansona, Trump opisuje nową kampanię jako „najbardziej druzgocącą operację gospodarczą, jaką kiedykolwiek podjęto przeciwko jakiemukolwiek państwu”. Obejmuje to obecnie blokadę irańskich portów.
Ale tutaj Waszyngton napotyka problem, z którym poprzednie rządy USA nie miały do czynienia w tej formie: Iran może odpowiedzieć – nie tylko militarnie, ale także wywrzeć presję na globalną gospodarkę. Cieśnina Ormuz jest najpotężniejszym narzędziem Teheranu w tym przedsięwzięciu.
Iran udowodnił swoją zdolność do poważnego zakłócenia żeglugi w regionie, jednocześnie atakując infrastrukturę energetyczną w Zatoce Perskiej. To przekształca amerykańską presję ekonomiczną w narzędzie, którego koszty nie obciążają już wyłącznie Iranu.
Rosnące ceny ropy naftowej i energii mają wpływ na konsumentów i przedsiębiorstwa w znacznie szerszym zakresie niż region – również na Stany Zjednoczone.
Analiza Swansona jest zatem szczególnie niekorzystna dla Waszyngtonu: Iran przekonał się, że może odpowiedzieć na presję ze strony Ameryki kontr-presją ekonomiczną. Właśnie z tego powodu uważa on za niezwykle mało prawdopodobne, aby nowa blokada zmusiła Teheran do kapitulacji.
Być może najbardziej szkodliwa część raportu dotyczącego spraw zagranicznych nie dotyczy wyłącznie Trumpa.
47 lat nacisków – i co osiągnięto?
Swanson zasadniczo kwestionuje całą amerykańską politykę wobec Iranu od 1979 roku. Przez dziesięciolecia Waszyngton opierał się na dwóch instrumentach: wiarygodnej groźbie użycia siły militarnej i przymusie ekonomicznym za pomocą sankcji.
Iran został objęty tysiącami sankcji. Transakcje naftowe zostały ograniczone, banki odizolowane, inwestycje zablokowane, a międzynarodowe firmy poddane presji. Konsekwencje dla irańskiej ludności były w niektórych przypadkach ogromne.
Ale czy środki te osiągnęły swój rzeczywisty cel strategiczny?
Odpowiedź Swansona jest otrzeźwiająca. Chociaż presja gospodarcza poważnie wpłynęła na Iran i tymczasowo wpłynęła na decyzje, w dużej mierze nie udało się jej osiągnąć fundamentalnych celów politycznych Waszyngtonu. Republika Islamska nie została ani obalona, ani trwale zmuszona do reorientacji politycznej pożądanej przez Waszyngton.
Szczególnie kontrowersyjne jest jego twierdzenie, że amerykańska polityka nacisku prawdopodobnie nawet zaostrzyła cierpienia irańskiej ludności cywilnej. Innymi słowy, przez dziesięciolecia ponoszono ogromne koszty gospodarcze – bez rozwiązania centralnego problemu politycznego.
Pycha supermocarstwa
Za tym kryje się bardziej podstawowy problem amerykańskiej polityki zagranicznej.
Waszyngton długo zakładał, że jest w stanie kontrolować eskalację: nakładając sankcje, utrzymując bazy wojskowe, grożąc rządom, przeprowadzając ataki powietrzne i organizując blokady gospodarcze – jednocześnie ograniczając koszty dla własnej populacji.
Iran zmienił tę kalkulację. Dzięki rakietom, dronom, a zwłaszcza Cieśninie Ormuz, Teheran ma środki, by bezpośrednio zwrócić część kosztów sojusznikom Waszyngtonu i globalnej gospodarce. Stara logika już nie ma zastosowania.
Im bardziej Waszyngton będzie dławił Iran gospodarczo, tym większą motywację będzie miał Teheran, aby w zamian podnieść cenę ekonomiczną USA i ich sojuszników.
Efektem nie jest już kontrolowana eskalacja, ale spirala, w której obie strony starają się przekroczyć próg bólu drugiej.
Waszyngton mógł stworzyć dokładnie ten problem, któremu chciał zapobiec.
Ironia tej wojny jest szczególnie gorzka. Stany Zjednoczone chciały odbudować swoją wiarygodność i pokazać Iranowi, że opór przeciwko Waszyngtonowi jest ostatecznie daremny.
Według analizy Swansona mogło wydarzyć się coś odwrotnego.
Iran przekonał się, że jest w stanie wytrzymać zmasowane ataki. Iran przekonał się, że Waszyngton niechętnie podejmuje inwazję lądową. Iran przekonał się, że rząd amerykański jest wrażliwy na rosnące ceny energii i sprzeciw wewnętrzny. Iran przekonał się również, że Cieśnina Ormuz jest strategiczną dźwignią, za pomocą której można przeciwdziałać presji ze strony Ameryki.
Wojna miała pokazać Teheranowi granice jego potęgi. Zamiast tego mogła obnażyć ograniczenia Waszyngtonu.
Teraz nadchodzi rozliczenie z samego Waszyngtonu
Właśnie dlatego ten artykuł o sprawach zagranicznych jest tak interesujący pod względem politycznym.
To nie irański urzędnik rządowy ogłasza amerykańską wojnę porażką. To były dyrektor ds. Iranu w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego i były członek zespołu negocjacyjnego Trumpa ds. Iranu.
W innym miejscu Swanson wprost określa wojnę jako arbitralną i pisze, że osłabiła ona interesy amerykańskie i izraelskie. Stany Zjednoczone nie miały jasnej drogi do zwycięstwa.
Jego wniosek w Foreign Affairs jest równie drastyczny: Stany Zjednoczone nie mogły po tej wojnie po prostu powrócić do starego scenariusza.
Czterdzieści siedem lat amerykańskiej polityki nacisku ostatecznie doprowadziło do kosztownej wojny, która w dużej mierze obnażyła ograniczenia tej strategii.
To jest prawdziwe polityczne trzęsienie ziemi, które kryje się za tym artykułem.
Supermocarstwo rozpoczęło wojnę, by zademonstrować swoją dominację. Zniszczyło infrastrukturę, pogłębiło kryzys gospodarczy i po raz kolejny uciekło się do sankcji i blokad.
Ale Iran się nie poddał.
Teraz człowiek z dawnego wewnętrznego kręgu amerykańskiej polityki wobec Iranu ostrzega, że ta wojna nie doprowadziła Waszyngtonu do upadku Iranu, lecz położyła kres jego własnej, stosowanej od dziesięcioleci strategii.
Brytyjski dziennikarz Christian Drogan przeprowadził nietypowe śledztwo dotyczące nielegalnego przemytu migrantów przez kanał La Manche. Podając się za Brytyjczyka poszukiwanego przez wymiar sprawiedliwości, zapłacił 1400 euro za miejsce na łodzi płynącej z północnej Francji do Wielkiej Brytanii. Według jego relacji francuskie służby nie tylko miały nieskutecznie przeciwdziałać przeprawom, lecz w jednym przypadku umożliwić podejrzanym o przemyt mężczyznom powrót na francuski brzeg.
——————————————————
Francuska policja pomaga przemytnikom nachodźców. Dziennikarz związany z zespołem Watchman Media, przez pewien czas działał pod przykryciem w rejonie Calais. Aby dostać się do organizowanej przez przemytników przeprawy, przedstawiał się jako Brytyjczyk, który wcześniej przebywał w Hiszpanii i chciał nielegalnie wrócić do Wielkiej Brytanii. Ostatecznie znalazł pośrednika, któremu zapłacił 1400 euro. Następnie został skierowany do obozowiska, w którym oczekiwali inni migranci. Pomagali im skrajnie lewicowi aktywiści, organizujący nachodźcom żywność, ubrania i telefony komórkowe.
Podczas pierwszej próby przeprawy łódź miała problemy z silnikiem. Francuscy funkcjonariusze wkroczyli wówczas do akcji i zatrzymali część osób podejrzewanych o przemyt. Migranci, w tym Drogan, rozproszyli się. Według reportera nie oznaczało to jednak skutecznego przerwania operacji. Jak relacjonował, ta sama grupa miała następnego dnia ponownie znaleźć się na wybrzeżu i podjąć kolejną próbę przeprawy. Tym razem łódź była sprawna i zdołała wypłynąć na kanał La Manche.
Drogan twierdzi, że właśnie obserwacja sposobu działania przemytników pozwoliła mu zrozumieć, jak funkcjonuje cały mechanizm. Według jego relacji osoby odpowiedzialne za organizację przeprawy początkowo wchodzą na pokład razem z migrantami, aby sprawdzić, czy do łodzi nie dostała się osoba nieuprawniona. Następnie, już po rozpoczęciu rejsu, część z nich ma opuszczać łódź i wracać na francuski brzeg.
Najpoważniejsze zarzuty dotyczą wydarzenia, które miało nastąpić już na wodach kanału. Drogan twierdzi, że mężczyźni, których uważał za przemytników, skontaktowali się drogą radiową z jednostką ratowniczą. Następnie na miejsce miała zostać wezwana francuska jednostka policyjna. Według reportera funkcjonariusze zabrali podejrzanych mężczyzn z łodzi i przewieźli ich z powrotem na francuski brzeg.
Reporter uznał to za szczególnie istotne, ponieważ – jego zdaniem – mężczyźni ci mogli być organizatorami przeprawy. Po krótkiej kontroli mieli zostać zabrani na ląd, zamiast zostać zatrzymani jako potencjalni przemytnicy. To właśnie ten fragment śledztwa stał się podstawą oskarżeń o faktyczne ułatwianie działalności przemytniczej przez francuskie służby. Należy jednak podkreślić, że są to przede wszystkim ustalenia i interpretacje samego reportera. Nie oznaczają one automatycznie, że francuskie państwo prowadzi zorganizowaną politykę wspierania przemytu.
Sprawa nabrała rozgłosu po publikacjach brytyjskich mediów. „The Times” również opisał relację Drogana, wskazując, że francuscy funkcjonariusze są prawnie zobowiązani do udzielania pomocy osobom znajdującym się na morzu i proszącym o ratunek. Jednocześnie brytyjska gazeta odnotowała, że materiał reportera wywołał pytania dotyczące tego, czy procedury ratunkowe nie są wykorzystywane przez przemytników do uniknięcia odpowiedzialności.
Brytyjskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych określiło działanie Drogana jako lekkomyślne. Z punktu widzenia władz wejście na pokład łodzi przemytników oznaczało nie tylko złamanie przepisów, ale również stworzenie dodatkowego zagrożenia dla służb prowadzących działania na kanale. Jednocześnie brytyjski rząd podkreśla współpracę z Francją w celu ograniczenia nielegalnych przepraw. [hi… hi…md]
Nielegalne przeprawy przez kanał La Manche od lat pozostają jednym z największych problemów brytyjskiej polityki migracyjnej. Model działania jest stosunkowo prosty: migranci docierają do północnej Francji, gdzie działające tam grupy przestępcze organizują przeprawy niewielkimi, często przeładowanymi łodziami.
Z perspektywy Wielkiej Brytanii szczególnie problematyczne jest to, że nawet zwiększenie skuteczności działań na samym kanale nie rozwiązuje problemu źródłowego. Jeżeli organizatorzy przemytu mogą stosunkowo łatwo działać na francuskim wybrzeżu, a migranci mogą podejmować kolejne próby przeprawy po nieudanym rejsie, system pozostaje trudny do uszczelnienia.
W ostatnich miesiącach Londyn i Paryż próbowały zacieśnić współpracę w tej sprawie. Według „The Times” od czasu zawarcia najnowszego porozumienia Francuzi przechwycili 185 łodzi, co miało odpowiadać około 61% wszystkich prób przepraw. Jednocześnie analiza gazety wskazywała, że odsetek zatrzymywanych przepraw nie zmienił się znacząco w porównaniu z okresem poprzedzającym porozumienie.
Śledztwo Drogana może być istotnym materiałem dokumentującym konkretne zachowanie funkcjonariuszy, a także pokazującym luki w systemie przeciwdziałania przemytowi. Nie stanowi jednak samo w sobie dowodu na istnienie formalnego porozumienia pomiędzy władzami Francji a organizacjami przemytniczymi.
Różnica jest istotna. Czym innym jest świadome wspieranie działalności przestępczej przez państwo, czym innym zaś nieskuteczność służb, błędne decyzje funkcjonariuszy, ograniczenia wynikające z prawa morskiego czy wykorzystywanie procedur ratunkowych przez przemytników. Po dotarciu łodzi w rejon działań brytyjskich służb Drogan został przejęty przez Border Force. Wówczas jego prawdziwa tożsamość oraz cel udziału w przeprawie miały zostać ujawnione. Reporter pozytywnie ocenił działania brytyjskich funkcjonariuszy, krytykując jednocześnie polityków za brak rozwiązania problemu na poziomie systemowym.
Sprawa pokazuje przede wszystkim skalę problemu, jaki dla Wielkiej Brytanii stanowią przeprawy przez kanał La Manche. Jeżeli przemytnicy mogą organizować kolejne przeprawy niemal natychmiast po nieudanej próbie, a osoby pełniące kluczowe funkcje w organizacji rejsów łatwo unikają zatrzymania, to obecny system faktycznie wspiera przestępcze struktury, daje im parasol ochronny.
Śledztwo Christiana Drogana pokazało mechanizm, w ramach którego francuskie służby pomagają osobom podejrzewanym o przemyt wrócić na brzeg i kontynuować działalność, zamiast je zatrzymać. Wobec braku oficjalnych protestów ze strony Wielkiej Brytanii, można pokusić się o tezę, że proceder jest zaplanowany, a straż graniczna i policja obu krajów jedynie pozorują ściganie przemytników i walkę z imigracją.
Zachwycająca w swojej widowiskowości afera wokół byłej już Pełnomocniczki Rządu do Spraw Marki Polska, pani Barbary Mróz-Gorgoń, w tragikomiczny sposób odsłoniła faktyczną jakość zaplecza politycznego obecnej władzy.
Poszło o „Polaków Portret Własny. Raport z badań DNA marki Polska”, dokument, który wywołał burzę w mediach społecznościowych. Dodajmy: burzę całkowicie uzasadnioną. „HIPOTEZA PSYCHOLOGICZNA: To wskazuje na SYNDROM IMPOSTORA na POZIOMIE NARODOWYM – Despite RZECZYWISTYCH OSIĄGNIĘĆ, BRAK WEWNĘTRZNEGO PRZEKONANIA o SWOJEJ WARTOŚCI” – czytamy w treści dokumentu. Podobnych kwiatków jest więcej. Z raportu możemy dowiedzieć się na przykład, że młode pokolenie Polaków płynnie mówi po mandaryńsku, Polska miała pięcioro noblistów, a Katowice znajdują się w centralnej części kraju.
Równie osobliwy jak treść jest język dokumentu. „Nie ma takiego słowa jak „chlebowość”, a „głębokie zakorzenienie w historii sufferingu” to sztuczny twór językowy, który będzie niezrozumiały zarówno dla Polaków, jak i osób, dla których angielski jest pierwszym językiem” – na leksykalnej stronie opracowania suchej nitki nie pozostawia znany językoznawca, prof. Jerzy Bralczyk.
Naciskana przez dziennikarzy Mróz-Gorgoń przyznała w końcu, w trakcie programu „Punkt widzenia Jankowskiego” na antenie Polsat News, że podczas przygotowywania raportu korzystała ze sztucznej inteligencji. Ta uderzająco wręcz profesjonalna „analiza” kosztowała nas – podatników niemal 200 tysięcy złotych.
Ostatecznie, w atmosferze urażonej niewinności, Barbara Mróz-Gorgoń złożyła dymisję z funkcji Pełnomocniczki Rządu do Spraw Marki Polska. „Przy tej niewyobrażalnej skali hejtu niemożliwe jest pełnienie tak odpowiedzialnej roli” – napisała w oświadczeniu opublikowanym w mediach społecznościowych.
„To jest szczyt bezczelności tej Grażyny. Składa dymisję nie dlatego, że wypuściła ten fejkowy raport, tylko z powodu hejtu? Znikaj kobieto z życia publicznego i więcej nie wracaj!” – napisał lider Konfederacji Sławomir Mentzen.
Byłej pełnomocniczki nie oszczędziła nawet Anna Maria Żukowska. „Oczywiście nie znalazło się miejsce dla „przepraszam”. Pani Mróz-Gorgoń pomyliła zasłużoną merytoryczną krytykę z hejtem. (..) To nie był hejt, ta pani chyba w życiu prawdziwego hejtu nie widziała” – skwitowała posłanka Lewicy.
Dziś Polska się śmieje. Żenujący raport pani Barbary Mróz-Gorgoń i sama jego autorka stali się prawdziwą kopalnią mniej lub bardziej wysublimowanych żartów i memów. To dobrze. Wyszydzanie jest w tym przypadku w pełni uzasadnione i stanowi formę publicznego piętnowania, na które była pełnomocniczka rządu solidnie zapracowała. W tej michałkowej atmosferze umykają nam jednak dwie znacznie głębsze i bardziej ponure konkluzje.
W życiorysie pani Barbary Mróz-Gorgoń możemy wyczytać, iż jest ona „profesorem Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, badaczką i praktykiem strategii marki. Naukowo zajmuje się brandingiem, rebrandingiem i komunikacją strategiczną. Od lat łączy dwa światy: naukę o marce i praktykę jej budowania”. Przedstawia się więc jako osoba ze znaczącym dorobkiem naukowym. Przeczytałem i wysłuchałem kilku jej wypowiedzi. Łączą one pustosłowie, makaronizmy i nieznośną korporacyjną nowomowę. Są przy tym intelektualnie całkowicie puste, pozbawione jakiejkolwiek treści.
Przykre wrażenie, jakie wywołują, świadczy nie tylko o pani Barbarze, ale i o całej współczesnej polskiej nauce. Polski świat akademicki zmienił się w jedno wielkie Collegium Humanum, gdzie samodzielni intelektualnie naukowcy, niejednokrotnie cechujący się gigantycznym i uznawanym międzynarodowo dorobkiem, są sekowani. Ich miejsce zajmują produkty profesoro-podobne, niewnoszące nic istotnego do swoich dziedzin.
Druga konkluzja jest równie porażająca. Barbara Mróz-Gorgoń nie jest bynajmniej przypadkiem odosobnionym w skali polskiego rządu (funkcja Pełnomocnika Rządu do spraw promocji marki Polska jest stanowiskiem ministerialnym). Jest przecież także Paulina Hennig-Kloska, Marta Cienkowska, Urszula Zielińska, Barbara Nowacka, Agnieszka Dziemianowicz-Bąk i wiele, wiele innych. Wszystkie je łączy brak podstawowych kompetencji do wykonywania odpowiedzialnych zadań związanych z zajmowanymi przez nie stanowiskami.
Część z nich niekompetencję łączy także z mniej niż umiarkowanymi walorami intelektualnymi, czyniąc z każdego ze swoich publicznych wystąpień tragikomiczny spektakl. Czas nazwać rzeczy po imieniu. Jesteśmy ofiarami wymuszonej przez feministki perspektywy, której ukoronowaniem było narzucenie nam parytetów płci w życiu publicznym. Przyjęcie założenia, że nie kompetencje, a płeć decydować mają o obsadzie kluczowych dla funkcjonowania państwa stanowisk, nieuchronnie doprowadziło do skokowego obniżenia jakości. To samonapędzający się mechanizm. Zatem z każdą kadencją jest coraz głupiej, śmieszniej i bardziej kuriozalnie. A będzie jeszcze gorzej.
Nie jest to zresztą wcale wyłącznie polski trend. „Polityczki” Kaja Kallas i Sanna Mirella Marin niczym nie odstają od polskich koleżanek, a być może nawet je przewyższają. Niestety politycy pokroju Marine Le Pen czy choćby Giorgii Meloni stanowią na ich tle wyraźną mniejszość. Porównanie pomiędzy nimi dobitnie pokazuje, że istotą problemu w kwestii reprezentacji kobiet w organach przedstawicielskich od dawna nie jest przynależność do płci, lecz kompetencje lub ich brak.
W starożytnej Grecji słowo idiota (idiotes, od idios – prywatny) oznaczało człowieka prywatnego, który nie uczestniczył w życiu publicznym ani w polityce swojego polis. Choć jego pejoratywne znaczenie było oczywiste, nie była to stricte obelga. Raczej negatywnie nacechowane określenie kogoś, kto skupiał się wyłącznie na własnych, domowych sprawach i ignorował dobro wspólne.
Współcześnie definicja tego słowa zmieniła się. Obecnie idioci, a także (może nawet zwłaszcza) idiotki, ochoczo i masowo uczestniczą w życiu politycznym, wytyczając kierunki rozwoju Polski i Europy. I to jest prawdziwy dramat.
Zemsta sprzedawczyni pierogów. Zginęło 40 gangsterów.
24.05.2025
40 gangsterów nie żyje – w ten sposób mieszkanka Haiti postanowiła pomścić śmierć członków swojej rodziny. Kobieta zajmowała się sprzedażą odmiany pierożków, które należą do tamtejszych przysmaków. Haitanka otruła nimi przestępców.
Stolica w rękach gangsterów
Zdarzenia rozegrały się na przedmieściach stolicy Haiti, Port-au Prince – w miejscowości Kenscoff.
Uliczne gangi rządzą większością dzielnic stolicy, a ich wpływy sięgają również daleko w głąb kraju. Morderstwa, grabieże i gwałty są w niektórych dzielnicach na porządku dziennym. Podobnie jak wojny gangów, w których giną też przypadkowi ludzie. Wśród ofiar znaleźli się członkowie rodziny jednej z kobiet kobiety, zajmującej się uliczną sprzedażą pierożków.
Haitanka wiedziała, że nie może liczyć na sprawiedliwość, więc postanowiła wymierzyć ją sama. Poczęstowała gangsterów lokalnym specjałem. Tłumaczyła, że jest to dar prosto z serca, w zamian za ochronę przez nich dzielnicy, w której mieszka. Wcześniej zatruła ofiarowany posiłek.
Sama zgłosiła się na policję
Pierożkami częstowali się członkowie lokalnego gangu. Nie spodziewali się podstępu, ponieważ sprzedawczyni pierożków znana była miejscowym od lat.
Wkrótce potem 40 członków gangu zmarło zanim lekarze dotarli na miejsce.
W obawie przed zemstą, kobieta opuściła Kenscoff. Niedługo po otruciu gangsterów jej dom spłonął doszczętnie w wyniku podpalenia.
Sprzedawczyni pierożków dobrowolnie zgłosiła się na policję i przyznała do otrucia 40 gangsterów. Media nie ujawniły, czy zostaną jej postawione zarzuty.
Izraelskie siły ponownie użyły amunicji fosforowej podczas intensywnych działań militarnych w południowym Libanie. Doniesienia libańskich mediów państwowych z 22 sierpnia wskazują, że pociski fosforowe były wykorzystywane podczas ostrzału kilku obszarów, w tym w rejonie strategicznego wzgórza Ali al-Taher.
https://youtube.com/watch?v=twdpEQIoABQ%3Frel%3D0
Według libańskiej Narodowej Agencji Informacyjnej izraelska artyleria prowadziła intensywny ostrzał południowego Libanu. Informacje o użyciu pocisków fosforowych pojawiły się w czasie kolejnej eskalacji działań zbrojnych. Nie są to pierwsze tego rodzaju oskarżenia. W marcu „The Guardian” opisał ustalenia organizacji Human Rights Watch i niezależnych badaczy, według których izraelskie wojsko wykorzystywało biały fosfor w południowym Libanie również podczas wcześniejszych działań wojennych. Badacze dokumentowali przypadki użycia tej amunicji także nad obszarami zamieszkanymi.
Użycie amunicji zapalającej budzi szczególne obawy w południowym Libanie, gdzie w ostatnich tygodniach doszło do rozległych pożarów lasów, terenów rolniczych i gajów oliwnych. Lokalne służby, mieszkańcy oraz organizacje zajmujące się ochroną środowiska wiążą część pożarów z izraelskimi działaniami wojskowymi i stosowaniem amunicji zapalającej. Izraelskie władze twierdzą natomiast, że ich operacje są wymierzone w infrastrukturę Hezbollahu i mają uwzględniać ograniczanie szkód dla ludności cywilnej oraz środowiska.
Sytuacja w południowym Libanie pozostaje bardzo napięta. ONZ informowała niedawno, że tylko podczas jednego weekendu w sierpniu siły izraelskie wystrzeliły w stronę południowego Libanu 455 pocisków, a misja UNIFIL odnotowała też liczne naruszenia libańskiej przestrzeni powietrznej.
Biały fosfor może być wykorzystywany między innymi do tworzenia zasłon dymnych i oświetlania terenu. Jego użycie w pobliżu ludności cywilnej budzi jednak poważne kontrowersje ze względu na wyjątkowo wysoką temperaturę spalania oraz ryzyko ciężkich obrażeń i pożarów.
Często przywoływany w tym kontekście „Protokół III” do „Konwencji o niektórych broniach konwencjonalnych” ogranicza użycie broni zapalającej przeciwko celom wojskowym znajdującym się w skupiskach ludności cywilnej. Chociaż Izrael jest stroną „Konwencji o niektórych broniach konwencjonalnych”, to nie ratyfikował „Protokołu III”. Z kolei Liban nie jest nawet stroną konwencji. Nie oznacza to jednak braku ograniczeń prawnych. Zastosowanie amunicji, w tym amunicji zapalającej, nadal podlega zasadom międzynarodowego prawa humanitarnego, takim jak rozróżnianie między celami wojskowymi a ludnością cywilną oraz zakaz prowadzenia ataków o charakterze nieproporcjonalnym lub bez rozróżnienia.
W ostatnich dniach walki w południowym Libanie ponownie przybrały na sile, a zarówno skala ostrzału, jak i kolejne doniesienia o użyciu amunicji fosforowej wskazują, że region pozostaje daleki od stabilizacji.
Autorstwo: Aurelia Na podstawie: MiddleEastEye.net Źródło: WolneMedia.net
Jeśli ktoś w Polsce uważa, że sprawa Nord Stream jest już definitywnie zamknięta – to się myli. Nie jest zamknięta z dwóch powodów.
Po pierwsze, niemieckie śledztwo zostało zakończone i wskazało na sprawców grupę ukraińskich płetwonurków posługujących się jachtem „Andromeda” (na zdjęciu). Po drugie, także rola gospodarcza Nord Stream nie jest już przeszłością. Są gotowe plany, także amerykańskie, ponownego uruchomienia tego gazociągu po zakończeniu wojny na Ukrainie. A więc, jak mawiał klasyk, „ta czaszka może się jeszcze uśmiechnąć”.
Ale zanim do tego dojdzie czeka nas proces Ukraińców, którzy wysadzili Nord Stream we wrześniu 2022 roku. Jeden z nich, Wołodymyr Ż., do niedawna ukrywał się w Polsce korzystając z ochrony politycznej i sądowej. Mimo wydania przez Niemcy Europejskiego Nakazu Aresztowania – sąd polski pod przywództwem Dariusza Łubowskiego nie tylko odmówił wydania Ukraińca, ale ustami pana sędziego uczynił zeń wręcz bohatera całej ludzkości.
Co ciekawe, ale także najbardziej „europejski” premier w historii Polski, Donald Tusk, pochwalił pisowskiego sędziego, mimo że z punktu widzenia czysto prawnego nie miał on żadnych podstaw do podjęcia takiej a nie innych decyzji. Wydawało się więc, że sprawa jest zamknięta. Nic z tych rzeczy. Wołodymyr Ż., skuszony pieniędzmi jako ekspert kręconego w Chorwacji filmu amerykańskiego na kanwie jego wyczynu – został zatrzymany. Teraz sąd chorwacki prawie na pewno wyda go Niemcom.
Wołodymyr Ż.
I co wtedy? Wtedy wyjdzie na jaw udział Polski w tym akcie terroru. Na czym on polegał? Czy na operacyjnej pomocy grupie ukraińskich terrorystów, którzy mieli swoją bazę w Polsce, którzy pod szyldem firmy zarejestrowanej w Polsce przygotowali zamach, i którzy korzystali z portu w Kołobrzegu? Czy też „tylko” na usilnym zacieraniu śladów już po zamachu i dezinformowaniu śledczych niemieckich, którzy zwracali się do władz polskich z prośbą o pomoc.
Proceder ten ujawnił w wydanej także u nas książce pt. „Wysadzić Nord Stream” amerykański dziennikarz śledczy Bojan Pancevski. Książka jest u nas przemilczana, czemu trudno się dziwić. No bo jak czytamy tam, że kiedy Niemcy zwrócili się do Polski o nagrania monitoringu z portu w Kołobrzegu, najpierw przez parę miesięcy strona polska milczała, a potem odpowiedziała, że takich nagrań nie ma. Odmówiła też danych z telefonów, którymi posługiwali się w Polsce Ukraińcy. Mało tego, Stanisław Żaryn, wówczas pełnomocnik rządu ds. Bezpieczeństwa Przestrzeni Informacyjnej Rzeczypospolitej Polskiej w rządzie PiS-u – świadomie dezinformował stronę niemiecką przekonując, że cała sprawa jest „rosyjską prowokacją”, a tak naprawdę to sami Rosjanie wysadzili swój gazociąg. To było wtedy oficjalne stanowisko Polski.
Donald Tusk wszedł w buty Stanisława Żaryna i w komentarzu na temat zatrzymania Wołodymyra Ż. stwierdził, że to nie on powinien być ścigany, ale… twórcy Nord Stream! Zapomniał chyba, że był to projekt nie tylko rosyjski, ale europejski. Przypomnijmy. Akcjonariuszami Nord Stream AG były następujące firmy: Gazprom International Projects LLC, spółka zależna Gazprom – 51%, Wintershall Dea AG – 15,5%, PEG Infrastruktur AG, spółka zależna E.ON Beteiligungen – 15,5%, N.V. Nederlandse Gasunie – 9%, Engie (Francja) – 9%. Przestępstwo jest przestępstwem, straty są stratami – i w wypadku skazania Ukraińców firmy te mogą wystąpić o odszkodowanie nie tylko pod adresem Ukrainy, ale i Polski. Trudno nie nazwać postawy Polski w tej sprawie innym terminem jak obłęd.
Larry C. Johnson jest byłym oficerem CIA i analitykiem wywiadowczym, a także byłym specjalistą ds. planowania i doradcą w Biurze ds. Zwalczania Terroryzmu Departamentu Stanu USA. Jako niezależny wykonawca od 24 lat prowadzi szkolenia dla służb operacji specjalnych Sił Zbrojnych USA. W opublikowanym przez niego we wtorek na sonar21.com artykule:Iran a twierdzenie o „głównym sponsorze terroryzmu”(źródło), możemy przeczytać:
Hamas i Hezbollah wystrzeliły tysiące rakiet w kierunku Izraela w ciągu 25 lat. Liczba ofiar śmiertelnych tych rakiet w latach 2001–2025 wynosi od 50 do 75 osób – a nie „tysiące”, jak sugerują relacje. Różnica między tymi dwiema liczbami jest sednem sprawy. W tym kontekście pojawia się asymetria, której nie da się pominąć w uczciwym rachunku. Szacuje się, że Izrael zabił 11 200–11 500 Palestyńczyków między 2000 a 6 października 2023 roku. Według danych Ministerstwa Zdrowia Gazy, od 7 października liczba ofiar w Strefie Gazy przekroczyła 73 000 – liczba ta została faktycznie przyznana przez izraelskiego urzędnika wojskowego w styczniu 2026 roku, uznając, że ponad 71 000 osób zginęło w bezpośrednim ostrzale izraelskim.
Terror to jest przemoc wobec cywilów w celach politycznych.
Według ciągle jeszcze urzędującego premiera Izraela Benjamina Netanjahu terror to: przemoc wobec cywilów w celach politycznych. Trafne określenie polityki państwa okupującego Palestynę. Jak pisze Larry C. Johnson, dane z Departament Stanu USA przeczą medialnej narracji o irańskim terroryzmie. Nie po raz pierwszy masowa propaganda opiera się na masowych kłamstwach. Jest jak u Orwella: kłamstwo, to prawda, wojna to pokój, a walka z terroryzmem to jest pretekst dla terroryzmu.
Kiedy upadł pod własnym ciężarem ZSRR, blady strach padł na wysokich rangą generałów z Pentagonu. Jak uzasadnić wysokie wydatki na armię, kiedy twój wróg przestał ci zagrażać? Odpowiedź jest prosta: znajdź innego wroga. I w ten sposób zrodził się pomysł walki z terroryzmem.
Al Kaida i terroryzm z Manhattanu 11 września 2001 roku zostały stworzone, ponieważ istniało zapotrzebowanie na terroryzm. Potrzebny był pretekst, by usprawiedliwić tyranię. Dzisiaj wiemy, że za tym stała CIA.
W latach 80 ubiegłego wieku światem wstrząsały zamachy autentycznych grup terrorystycznych. Były to Frakcja Czerwonej Armii RAF w Niemczech, bojówki Baskijscy ETA w Hiszpanii, czy IRA – Irlandzka Armia Republikańska, Czerwone Brygady we Włoszech.
Nie tylko Europa była wtedy „placem zabaw” dla zamachowców. Żeby uzasadnić wojnę z terrorystami, USA tworzyły, uzbrajały i finansowały takie organizacje jak Al-Kaida założona przez agenta CIA Osamę Bin Ladena, Państwo Islamskie (ISIS), Talibowie – afgański fundamentalistyczny ruch islamistyczny szkolony przez CIA w Pakistanie, albo Boko Haram: Działająca głównie w Nigerii i rejonie jeziora Czad brutalna sekta islamistyczna, powiązana dawniej z ISIS.
Ciała 50 Palestyńczyków, odnalezione w ciągu ostatnich kilku dni przez ekipy Obrony Cywilnej w kompleksie medycznym Al-Shifa w zachodniej części miasta Gaza, są obecnie chowane. Źródło: Telegram 20.08.2026 r. 17:38.
Izrael walczy z terroryzmem, stosując terroryzm. Usiłuje powstrzymać Iran przed nuklearnym uzbrojeniem, a jednocześnie ma w gotowości kilkaset rakiet z bronią jądrową. Przecież musimy się bronić przed terroryzmem – głosi Hasbara – izraelska propaganda tłumacząca, dlaczego Izrael może mordować cywilów. Co z tego, że mordujemy dzieci w Strefie Gazy, to są przecież przyszli terroryści! Bo Izraelowi przecież wszystko wolno. Nie zgadzasz się? To jesteś antysemitą!
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Zacznę od tego, co ja rozumiem przez określenie „lobby”. Lapidarnie ujmując, jest to zalegalizowana korupcja. Rozmiar wpływu wielkich korporacji farmaceutycznych na zachowanie przy głosowaniu kongresmenów w USA jest tego najlepszym dowodem. Innymi słowy, lobby to skuteczne narzędzie służące redukcji podwalin demokracji. Inne znane w USA lobby wspiera łapownictwo na korzyść przemysłu zbrojeniowego oraz proizraelską politykę przez AIPAC.
Europejskim odpowiednikiem AIPAC jest ELNET założony 2007 roku przez byłego pracownika AIPAC Raanana Eliaza.
Europejska Sieć Przywództwa (ELNET) organizuje dla wybranych urzędników wyjazdy do Izraela w celu nawiązywania kontaktów, prowadzi wydarzenia z udziałem członków europejskich parlamentów oraz prowadzi działania lobbingowe w kwestiach polityki zagranicznej — podobnie jak działa w Stanach Zjednoczonych Amerykański Komitet Spraw Publicznych Izraela (AIPAC).
Jej współzałożyciel, Raanan Eliaz, jest byłym konsultantem AIPAC i byłym pracownikiem biura premiera Izraela. Grupa przypisuje sobie zasługi za kluczowe proizraelskie decyzje w zakresie polityki zagranicznej, w tym skłonienie Niemiec do zatwierdzenia umowy o wartości 3,5 miliarda dolarów na zakup izraelskich dronów i rakiet – największej w historii Izraela. Źródło.
Niemiecka racja stanu w 2026 roku: huczne przyjęcia z szampanem z udziałem sieci lobbingowej Elnet, zajmującej się sprawami Izraela. Huczne imprezy po zamordowaniu ponad 20 tysięcy dzieci i co najmniej 60 tysięcy cywilów, w obliczu przemocy o charakterze ludobójczym, apartheidu, zbrodni wojennych, codziennej przemocy ze strony osadników, powszechnego zniszczenia i wysiedleń. Źródło.
„W miarę jak coraz więcej amerykańskich polityków odmawia przyjmowania funduszy od grup podżegających do wojny, takich jak AIPAC, wydaje się, że amerykańscy darczyńcy coraz częściej przekazują darowizny za granicę, próbując pozyskać poparcie dla izraelskiej armii w całej Europie” – powiedziała Beth Miller, dyrektorka ds. politycznych organizacji Jewish Voice for Peace Action. „To wstyd, że tak wiele osób tutaj, w Stanach Zjednoczonych, odgrywa kluczową rolę w trwającym apartheidzie i ludobójstwie wobec Palestyńczyków”. Źródło.
Prezydent Izraela Isaac Herzog na konferencji bezpieczeństwa w Monachium w 2015 r. – źródło: Wikimedia.
Jak podaje Le Monde: według sondaży z sierpnia 2025 r. 80 procent Niemców opowiada się za zaprzestaniem dostaw broni do Izraela. Ponadto 62 procent uważa, że Niemcy powinny wywierać większą presję polityczną na Izrael.10 Jednak europejscy politycy, w tym przedstawiciele Partii Zielonych i Lewicy, nadal uczestniczą w wydarzeniach organizowanych przez Elnet i podróżują z tą organizacją po Izraelu.
Dzięki wojnie z Iranem podróże lobbyingowe do Izraela ustały. Nie wstrzymało to jednak przepływu gotówki – korupcji polityków. W wielu przypadkach pieniądz ma olbrzymią moc przekonywania i pacyfikacji takich uczuć jak współczucie wobec ofiar ludobójstwa. Tak wygląda moralność większości polityków, na których tak chętnie oddajemy nasze głosy.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
19 sierpnia 2026 roku chiński kontenerowiec Dubai Tower zawinął do portu w Murmańsku na północy Rosji. To nie był zwykły rejs, lecz historyczny moment, który zmienia mapę światowej logistyki. Po raz pierwszy w historii statek handlowy z Chin dotarł do Europy regularną linią przez Arktykę, omijając tradycyjne szlaki morskie.
Operatorem jest chińska firma Sea Legend Shipping, która 15 sierpnia wyruszyła z portu Ningbo-Zhoushan na wschodzie Chin. Statek przewoził około 500 kontenerów z częściami samochodowymi. Do końca sezonu nawigacyjnego, czyli do 3 października, zaplanowano osiem takich rejsów z cotygodniowymi odjazdami.
Arktyczny ekspres: krócej, taniej, bezpieczniej?
Północny Szlak Morski (NSR) to najkrótsza droga morska między Azją a Europą, o około jedną trzecią krótsza od trasy przez Kanał Sueski. Rejs testowy w 2025 roku trwał 20 dni zamiast 37 przez Kanał Sueski. To różnica dwóch tygodni i ogromne oszczędności w kosztach paliwa oraz obsługi.
Ale to nie tylko kwestia czasu. Tradycyjne szlaki są coraz bardziej zagrożone:
– Cieśnina Malakka — wąskie gardło kontrolowane przez Singapur i Malezję, narażone na piractwo i blokady.
– Bab el-Mandeb — przejście między Jemenem a Dżibuti, gdzie od miesięcy trwają ataki Huti na statki handlowe.
– Kanał Sueski — ograniczona przepustowość, wysokie opłaty, podatność na blokady i ataki terrorystyczne.
– Morze Śródziemne — narażenie na działania grup zbrojnych w Libii i na Bliskim Wschodzie.
Północny Szlak Morski omija wszystkie te punkty krytyczne. Zamiast przepływać przez ciepłe, niebezpieczne wody, statek płynie przez Arktykę — zimną, ale kontrolowaną.
Rosyjskie lodołamacze jako gwarancja bezpieczeństwa
Kluczowym elementem tej operacji jest Rosja. Koncern Rosatom zapewnia eskortę atomowych lodołamaczy, które torują drogę statkom handlowym przez zamarznięte wody. Szef Rosatomu Aleksiej Lichaczow podkreślił, że w odróżnieniu od wcześniejszych rejsów testowych, program na 2026 rok przewiduje pełnowartościowe, regularne połączenie.
W 2024 roku Rosatom i Sea Legend Shipping utworzyły spółkę joint venture Northern Sea Route Shipping Line, by rozwijać kontenerową żeglugę arktyczną. Chińska firma zapowiedziała też zainteresowanie inwestycjami w portach: Murmańsku, Archangielsku i Ust-Łudze.
Planowanych jest sześć arktycznych kontenerowców o ładowności około 4800 TEU — cztery mają wejść w eksploatację w październiku 2026 roku, a dwa w czerwcu 2027 roku. Celem jest transport do 1,2 miliona ton ładunków rocznie.
Lodowy Jedwabny Szlak rodzi się na nowo
Chińczycy nazywają to Lodowym Jedwabnym Szlakiem (Ice Silk Road). To rozwinięcie strategicznej inicjatywy Pasa i Szlaku, która szuka alternatywnych tras dla tradycyjnych korytarzy morskich i lądowych.
Ale ta nowa trasa ma fundamentalnie inną naturę niż historyczny Jedwabny Szlak. Nie jest to neutralna droga handlowa, lecz szlak kontrolowany przez dwie potęgi autorytarne. Rosja zapewnia infrastrukturę i bezpieczeństwo w postaci lodołamaczy atomowych, eskorty i portów, natomiast Chiny dostarczają ładunki i kapitał. Europa znajduje się na końcu łańcucha jako odbiorca, a nie partner.
Dlaczego to ważne? Przede wszystkim dlatego, że oznacza przemieszczenie się światowego handlu z kontrolowanych przez Zachód szlaków morskich, takich jak Suez czy Malakka, na szlaki kontrolowane przez Rosję i Chiny. To nie tylko logistyka, lecz geopolityka.
Europa na bocznym torze
Paradoksalnie Europa, będąca docelowym odbiorcą chińskich towarów, nie jest stroną w tym projekcie. Zachodnie linie żeglugowe nie operują na NSR ze względu na sankcje wobec Rosji i obawy o bezpieczeństwo. Europejskie porty są gotowe przyjmować chińskie kontenery, ale nie mają wpływu na trasę, którą one płyną.
Wynikiem jest sytuacja, w której Europa staje się coraz bardziej zależna od chińskich dostaw przesyłanych szlakiem kontrolowanym przez Rosję. Alternatywą jest dłuższa i droższa droga przez Suez, która jest jednocześnie coraz bardziej niebezpieczna.
Co się zmieniło w 2026 roku?
Do tej pory NSR był wykorzystywany głównie przez rosyjskie statki dostarczające surowce energetyczne oraz przez jednostki turystyczne. Kontenerowce to nowość, a regularna, cotygodniowa linia kontenerowa stanowi przełom.
Po pierwsze — zmiany klimatyczne. Ocieplenie Arktyki powoduje, że sezon nawigacyjny wydłuża się z kilku tygodni do kilku miesięcy. Niektóre trasy są już dostępne bez eskorty lodołamaczy przez większą część roku.
Po drugie — pogorszenie się sytuacji na tradycyjnych szlakach. Jak powiedział Lichaczow, Północna Droga Morska staje się szlakiem o światowym znaczeniu z powodu pogorszenia się sytuacji w Zatoce Perskiej. Wojna USA i Izraela z Iranem, ataki Huti na statki handlowe oraz zamknięcia Kanału Sueskiego zmuszają armatorów do szukania alternatyw.
Co to oznacza dla przyszłości?
Chińska strategia jest długoterminowa. Nie chodzi tylko o osiem rejsów w 2026 roku, lecz o stworzenie całej infrastruktury: portów, baz lodołamaczy, systemów nawigacyjnych i zapasów paliwa. To inwestycja na dekady.
Europa stoi przed dylematem: korzystać z tańszych i szybszych dostaw przez NSR, wzmacniając tym samym współpracę Rosji i Chin, czy utrzymywać sankcje i szukać alternatyw, płacąc więcej i czekając dłużej.
Dla światowego handlu oznacza to fundamentalną zmianę. Przez wieki szlaki morskie były w miarę neutralną przestrzenią, otwartą dla wszystkich i kontrolowaną przez międzynarodowe prawo morskie. NSR jest inny: to szlak własnościowy, kontrolowany przez dwa państwa, które coraz śmielej definiują zasady gry.
19 sierpnia 2026 roku chiński kontenerowiec w Murmańsku to nie tylko statek z 500 kontenerami. To symbol nowego układu sił, w którym Arktyka przestaje być bezpieczną, neutralną pustką, a staje się nowym polem rywalizacji geopolitycznej.
Wszystko zaczęło się od «świetlanej» idei. Trzy lata temu władze landu Szlezwik-Holsztyn, niemieckiego kraju związkowego graniczącego z Danią, wpadły na pomysł wymiany promu spalinowego na nowy, napędzany energią słoneczną. Stary prom “Missunde II” sprzedano za jedyne 17 tysięcy euro. Całkowity koszt nowego “Missunde III” wyniósł 6,5 miliona euro. Skutek? – Katastrofa, która odbiła się szerokim echem w całych Niemczech.
Prom, który nie pływa
Nowy prom solarne, który wyglądał jak źle złożony stolik z Ikei, od pierwszego dnia sprawiał problemy. Jego wielkie panele słoneczne na dachu działały jak żagiel podczas silnego wiatru. Prom miał trudności z radzeniem sobie z prądami rzeki Schlei, był zbyt ciężki dla swoich lin prowadzących, a do tego miał problemy z cumowaniem do nabrzeża-4. Testy wykazały, że przy wyższych prędkościach wiatru bezpieczne cumowanie było niemożliwe-8.
W międzyczasie, gdy władze majstrowały przy swoim absurdalnym projekcie prestiżowym, wszyscy dojeżdżający między Missunde a Brodersby musieli robić 30-kilometrowy objazd przez najbliższy most. Każdego dnia tego wydłużenia trasy dla kierowców (60 kilometrów w obie strony), w przeliczeniu na CO2, odpowiadało dwóm miesiącom lub więcej pracy starego promu, szczególnie w sezonie turystycznym, gdy codziennie przewożono dodatkowe sto samochodów.
Koszty rosną w zastraszającym tempie
Po roku, z powodu niemożności przeprojektowania promu i narastającego gniewu społeczności, Urząd Ochrony Wybrzeża zwrócił do nabywcy wycofanego z eksploatacji promu “Missunde II”. Były właściciel zgodził się odsprzedać go za 100 000 euro – tj. sześciokrotność ceny jego zakupu sprzed roku-3-8. Był to zaledwie początek finansowej spirali.
Pierwotnie prom miał kosztować około 2,5 miliona euro, ale ostateczna cena zamknęła się w kwocie 6,5 miliona euro-4-7. Do tego doszły koszty przeróbek;“Missunde III”wymagał dodatkowych prac za 1,3 miliona euro.
Symbol fiaska planowania
Chronologia problemów jest długa i bolesna. Budowę promu zlecono w 2020 roku, a miał on rozpocząć pracę jesienią 2022 roku, później w styczniu 2024, w końcu w kwietniu 2026-5-8.
Kiedy w końcu, pod koniec kwietnia 2026 roku, “Missunde III” rozpoczął regularne kursy, seria awarii nie miała końca:
Zaledwie kilka tygodni po starcie – głośny huk, prawdopodobnie mechanicznego pochodzenia, doprowadził do nieplanowanego postoju-5.
Uszkodzenie samochodu podczas wjeżdżania na pokład, gdy prom wysunął się z haka i cofnął-5.
Awaria obu pasów napędowych w długi weekend zielonoświątkowy – totalna awaria w szczycie sezonu, która wyłączyła prom z eksploatacji na trzy tygodnie-2-5.
Jakby tego było mało, nowy prom okazał się wolniejszy od starego – mimo większej ładowności przepuszczał mniej samochodów-2. Wyższe koszty i mniejsza wydajność stały się codziennością podróżnych.
Prawne następstwa i plany ratunkowe
Skala fiaska była tak wielka, że lokalni przedsiębiorcy, restauratorzy oraz armatorzy przygotowują pozew zbiorowy przeciwko landowi Szlezwik-Holsztyn-2-5. Minister transportu Claus Ruhe Madsen (CDU) w końcu ogłosił kapitulację. “Potrzebujemy promu, który niekoniecznie potrafi wszystko na papierze, ale który działa niezawodnie każdego dnia”-4. “Missunde III” zostanie wycofany z eksploatacji, a stary spalinowy prom “Missunde II” ma wrócić na trasę po technicznym przeglądzie w stoczni-1-4.
Stary-nowy plan
Zdaniem ministerstwa, “Missunde II” ma zabezpieczyć przeprawę do czasu zbudowania nowego promu. Obecnie planowany jest “Missunde IV”, ale nikt nie wie, kiedy zostanie zamówiony-6. Rząd przyznaje, że także u starej jednostki mogą pojawić się problemy, ale jej świadectwo zdatności do żeglugi obowiązuje do połowy 2029 roku-1-6. Potem sytuacja staje się niepewna. Co więcej, istnieją obawy, że może nastąpić okres, gdy żaden sprawny prom nie będzie dostępny. Certyfikat dla “Missunde II” wygasa w połowie 2029 roku, a nowy prom może nie być jeszcze gotowy-1-6.
Kto zapłaci?
Cała sprawa może mieć konsekwencje prawne dla biura inżynierskiego zleconego do wykonania prac. Według oświadczeń Ministerstwa Transportu, obecnie badane są możliwe roszczenia o odszkodowanie, a także zasięgane są odpowiednie opinie biegłych-6. “Missunde III” będzie utrzymywana w stanie umożliwiającym przeprowadzenie postępowania sądowego przeciwko konstruktorowi-6.
Przypadek “Missunde III” to klasyczny przykład tego, kiedy dobre intencje – w tym przypadku ekologia – mogą zderzyć się z twardą rzeczywistością. Region, który chciał promować zieloną energię, zamiast tego otrzymał wielomilionowy problem, który na lata zakłócił komunikację i stał się obiektem kpin w całych Niemczech.
Wczoraj wieczorem Rosja przypuściła kolejny zakrojony na szeroką skalę atak na Kijów, wymierzony w różne przedsiębiorstwa obronne, a także w duży magazyn ukraińskich towarów supermarketowych, który najwyraźniej spłonął doszczętnie:
Magazyny należące do ukraińskiej sieci supermarketów „Fora”, zlokalizowanej niedaleko Boryspola w Kijowie, zostały zniszczone w wyniku nocnego ataku rakietowego.
Ponadto doniesienia wskazują na zniszczenie magazynów należących do firm Yves Rocher i Faynie Lyody.
Could not load video.
Skutki nocnego strajku w bazie ropy KLO w rejonie browarskim w obwodzie kijowskim.
Warto zauważyć, że ostatni strajk charakteryzuje się niezwykle dużą liczbą zdjęć i filmów, zarówno samych ataków rakietowych, jak i ich skutków.
Możliwe, że wzrost liczby publikacji jest związany z chęcią zwrócenia uwagi mediów na problem braku pocisków przechwytujących do systemów obrony powietrznej Patriot, o czym świadczy niedawny, pełen emocji reportaż CNN o pustej wyrzutni.
W ataku wykorzystano dziesiątki rosyjskich pocisków manewrujących wystrzelonych przez Flotę Czarnomorską stacjonującą w Noworosyjsku, a także hipersoniczne pociski Zirkon, Iskander, a podobno nawet północnokoreańskie KN-23. Po raz kolejny ukraińskie władze ujawniły, że nie zestrzelono ani jednego z pocisków hipersonicznych.
Niektórzy obserwatorzy uważają, że pociski KN-23 można odróżnić od Iskanderów po bardziej diagonalnej trajektorii końcowej, a nie wyłącznie pionowej, a także po tym, co niektórzy uważają za widoczne spalanie się silników na całej długości trasy końcowej, co odróżnia je od Iskanderów, których faza wypalania kończy się znacznie wcześniej:
Could not load video.
Francuski analityk dokładnie zmapował ostatnie uderzenia:
Różne doniesienia mówią o pustych półkach w supermarketach na terenie Kijowa z powodu odwetowych ataków Rosji na ukraińskie magazyny.
Ukraina grozi, że wkrótce wystrzeli własną kopię Iskandera — pocisk balistyczny FP-9 firmy Firepoint — i szacuje się, że „zostanie on wystrzelony w kierunku Moskwy już w październiku tego roku”.
Ukraina twierdzi, że ma zasięg prawie 900 km, co pozwoliłoby mu dotrzeć do Moskwy. Trudno w to uwierzyć, biorąc pod uwagę, że oficjalny zasięg Iskandera wynosi 500 km, a plotki głoszą, że rzeczywisty zasięg jest znacznie mniejszy, około 350 km. Potwierdza to fakt, że Iskandery nigdy nie zostały użyte do ataku na jedną z najważniejszych ukraińskich baz lotniczych, Starokostantynów, która znajduje się niecałe 500 km od wyrzutni Iskanderów w pobliżu granicy z Rosją.
Możliwe jest jednak zmniejszenie rozmiaru głowicy i zwiększenie ładunku paliwa, aby zwiększyć zasięg. Ponadto, jak zauważyli niektórzy, zarówno Rosja, jak i Stany Zjednoczone zostały militarnie ograniczone przez traktat INF, który ograniczył zasięg naziemnych pocisków balistycznych średniego zasięgu, podczas gdy kraje takie jak Iran, paradoksalnie, były w stanie opracować pociski balistyczne średniego zasięgu (IRBM), które przewyższały zasięgiem wszystko, co Rosja czy Stany Zjednoczone miały. Ukraina technicznie może zrobić to samo, ale wymagałoby to zupełnie innej konstrukcji. FP-9 wydaje się być bezpośrednią kopią Iskanderawcześniejszej generacji, co prawdopodobnie uniemożliwiłoby mu osiągnięcie tak dużych zasięgów.
Co ciekawe, w tym temacie magazyn „Atlantic” prezentuje nam dziś nowy artykuł, w którym autorzy ujawniają pewne niezwykłe fakty dotyczące początków desperackiej kampanii Zełenskiego z 2026 r., mającej na celu „obalenie Putina” za pomocą masowych ataków na rosyjskie cele cywilne.
Na początku tego roku ukraińscy urzędnicy przedstawili prezydentowi Wołodymyrowi Zełenskiemu ryzykowny nowy plan zakończenia wojny z Rosją.Wymagałby on rozszerzenia kampanii bombardowań o szereg celów i klasę broni, której od dawna unikali. Oprócz trwających ukraińskich ataków na rosyjskie bazy wojskowe, rafinerie ropy naftowej, linie zaopatrzeniowe i centra logistyczne, urzędnicy chcieli wystrzelić fale dronów z obsługą sztucznej inteligencji na moskiewskie lotniska, mając nadzieję, że uniemożliwi to międzynarodowym przewoźnikom lotniczym loty do i z rosyjskiej stolicy, jak podają dwa źródła mające bezpośrednią wiedzę o planie, o którym wcześniej nie informowano.
Krótko mówiąc, chcieli zaplanować masowy atak terrorystyczny na rosyjskie lotniska, aby całkowicie zablokować wszystkie loty cywilne do i z Moskwy, by w ten sposób zwiększyć presję i sprawić, by rosyjscy cywile w stolicy odczuli konsekwencje wojny.
Autorzy artykułu twierdzą, że Zełenski zmienił zdanie, obawiając się, że „przypadkowe” zabijanie cywilów zostanie uznane przez Rosję za „piractwo”.
Do połowy wiosny plan wymuszenia trwalszego zamknięcia moskiewskich lotnisk był już na tyle zaawansowany, że otrzymał kryptonim: M&Ms, nawiązujący do licznych małych, tanich i niemal identycznych dronów, których misja miała wymagać. Aby zneutralizować rosyjską obronę powietrzną, operacja wymagałaby wysyłania nawet 1000 dronów każdej nocy na lotniska w Moskwie i okolicach, powiedziało jedno ze źródeł zaznajomionych z sytuacją.
W artykule szczegółowo opisano, że to były minister obrony Fiodorow odpowiadał za realizację planu, ale podobno to także nowo mianowany Jewhen Chmara przejął stery.
Oba źródła poinformowały mnie, że planowanie operacji zostało wstrzymane w lipcu, kiedy Zełenski nagle zdymisjonował jej pomysłodawcę, ministra obrony Mychajło Fiodorowa. Jako architekt ukraińskiego programu dronów wojskowych, Fiodorow pracował nad planem przez większość tego roku, utrzymując go w tajemnicy nawet przed niektórymi ze swoich najbliższych współpracowników. Pomógł w skompletowaniu zespołu ukraińskich programistów komputerowych do opracowania systemu naprowadzania opartego na sztucznej inteligencji, a także pozyskał finansowanie od sojuszników Ukrainy w Europie, aby wyprodukować autonomiczne drony na dużą skalę, podały oba źródła.
W artykule zaznaczono, że jest to zgodne z prośbą Fiodorowa skierowaną do Elona Muska o umożliwienie korzystania z Starlinka w całej Rosji. Daje nam to ogólny obraz tego, czego możemy oczekiwać od Ukrainy w nadchodzących miesiącach. Im bliżej Ukraina będzie klęski na polu bitwy, tym bardziej będzie przekierowywać wszystkie dostępne zasoby na atakowanie rosyjskiej infrastruktury cywilnej, aby wywołać swego rodzaju bunt niezadowolenia społecznego przeciwko Putinowi.
Problem dla Ukrainy polega na tym, że tworzy to narastającą pętlę sprzężenia zwrotnego prowadzącą do autodestrukcji: im więcej środków Ukraina przeznacza na ataki na cele o militarnym znaczeniu, tym bardziej rosyjska potęga militarna pozostaje nienaruszona przez ukraińską siłę bojową, co oznacza, że tym szybciej nastąpi upadek Ukrainy na prawdziwym froncie.
W istocie Ukraina inwestuje całą swoją strategię w wojnę z nastrojami cywilnymi Rosji, co jest równie ryzykownym posunięciem, jak to było w przypadku USA w Iranie, gdzie ataki na infrastrukturę cywilną zwróciły przeciwko USA nawet zagorzałych antyklerykałów [?? md] i utwierdziły ich poparcie dla irańskich przywódców.
Artykuł kończy się potencjalnym kompromisem w kwestii bezpośredniego ataku na rosyjskie lotniska:
Zełenski wyraził obawy dotyczące niezamierzonych ataków na cele w kontekście planu ataku na moskiewskie lotniska, powiedziało mi jedno ze źródeł zaznajomionych z tymi rozmowami. Urzędnicy stojący za planem zaproponowali obejścia. Zasugerowali na przykład, że Ukraina ostrzeże cywilne linie lotnicze, aby unikały rosyjskich lotnisk i ewakuowały swoje samoloty przed nadejściem roju ukraińskich dronów. „Jeśli powiedzą sobie: Wiecie co, to staje się zbyt ryzykowne. Po co w ogóle tam latać?” – powiedziało źródło. „To miałoby już spory wpływ na rosyjskie elity. To są ich główne powiązania ze światem zewnętrznym”.
Jak już wspomniano, wiemy już, czego możemy się spodziewać w nadchodzących miesiącach.
A oto, czego Ukraina powinna się spodziewać. Przyjrzyjmy się krótkiemu podsumowaniu pola bitwy.
Siły rosyjskie kontynuowały natarcie na trzech kluczowych frontach i dziś zdobyły kilka ważnych osad.
Jak donoszą źródła, Grupa Południowa przejęła kontrolę nad Nikołajpolem na osi Kramatorsk:
Jednostki Południowej Grupy Wojsk przejęły kontrolę nad wsią Nikołajpole, położoną na południe od miasta Drużkowka, tymczasowo okupowanej przez Siły Zbrojne Ukrainy.
Could not load video.
Można to zobaczyć poniżej, zakreślone na czerwono w zapisie ukraińskim:
Warto również zwrócić uwagę na obszar na północ i wschód od Torecka, również zaznaczony na czerwono, który został zdobyty przez siły rosyjskie, niszczące strefę między tym obszarem a niedawno zdobytym Nikołajpolem na wschodzie.
Szersza mapa przedstawia sytuację w kontekście większej kampanii, wyraźnie skierowanej na Drużkowkę, ostatnią dużą twierdzę na południe od Kramatorska:
Tuż na północ stamtąd siły rosyjskie również posuwają się naprzód na froncie słowiańskim. Według jednego z ukraińskich źródeł wojskowych siły rosyjskie rozpoczęły infiltrację Nikołajówki, której nie należy mylić z powyższą miejscowością:
Oto jak to wygląda:
Jeśli przybliżysz obraz, zobaczysz, że Elektrownia Cieplna Słowiańsk znajduje się w jasnoczerwonym obszarze i została już osiągnięta przez rosyjskie DRG — pomarańczową linię oznaczającą rzekomą rosyjską „miękką kontrolę”:
Aby spojrzeć na to z szerszej perspektywy, przedstawiamy nasz raport sytuacyjny z 2 lipca br. , który pokazuje, że siły rosyjskie dopiero zaczęły obserwować Słowiańsk TPP za pomocą dronów znajdujących się w odległości kilku kilometrów:
W Nikołajewce armia rosyjska kontynuowała infiltrację miasta od północy, gdzie niektórym oddziałom udało się okopać w Słowiańskiej Elektrowni Cieplnejoraz w domach wokół placu, gdzie zbiegają się ulice Myru i Kotsiubyńskiego (48°51’53.0″N 37°45’53.2″E) – główny szlak ewakuacyjny i zaopatrzeniowy Ukrainy w mieście. Tymczasem centrum Nikołajewki od połowy maja znajduje się pod intensywnym ostrzałem rosyjskim, który spowodował znaczne uszkodzenia wielu wieżowców. Siły oczekują na rozpoczęcie operacji szturmowych. 🇷🇺🇺🇦
——————————————————–
Drugim ważnym obszarem, na którym Rosja wkłada wiele wysiłku, jest Dobropole, na osi Pokrowsk. Po kilku poważnych atakach pancernych w tym rejonie, w tym tym z użyciem czołgów uzbrojonych w systemy APS Arena-M, siłom rosyjskim udało się osadzić miasto i powoli je zdobywać, jak donoszą media. Przypomnijmy, że Ukraina twierdziła, iż wszystkie rosyjskie ataki zakończyły się niepowodzeniem, co zawsze wydaje się mieć miejsce tuż przed tym, jak Rosjanie zostaną zarejestrowani jako znajdujący się dokładnie w miejscu, które chcieli zdobyć.
Suriyak pisze ponownie:
W Dobropolu armia rosyjska kontynuuje infiltrację i rozbudowę sił na obrzeżach miasta, więc w nadchodzących dniach możemy być świadkami zwiększenia ich kontroli nad wschodnią częścią miasta. Jest jednak zbyt wcześnie, aby sugerować, że bitwa będzie się szybko rozwijać, dopóki siły rosyjskie nie przejmą kontroli nad znacznym odcinkiem drogi T-05-14, skąd będą mogły rozpocząć atak na sąsiednie Biłozerskie. Wtedy właśnie możemy być świadkami przełomu w Dobropolu, prawdopodobnie od drugiej połowy września, jeśli tempo natarcia na tym froncie się utrzyma.
Na wyróżnienie zasługuje fakt, że siły rosyjskie przebijają się przez Kotlinę Oriechowską na osi Zaporoże, zbliżając się z obu stron i niszcząc cały centralny obszar. W tym tygodniu siły rosyjskie rozpoczęły atak na sam Oriechow, a jednostki natarcia podobno stacjonują na południowo-wschodnich obrzeżach osady, zaznaczonej na czerwono poniżej:
Jak widać, jednostki po wschodniej stronie kotliny systematycznie posuwają się w kierunku autostrady T0408 biegnącej na północ od Orekhova.
—
Na koniec, zamykając koło — Berliner Zeitung pisze, że czas Zełenskiego dobiegł końca i powinien odejść jako „bohater”.
Autorzy piszą, że Zełenski sam wpędził się w kozi róg, zwłaszcza po niedawnym usunięciu Fiodorowa. Teraz jedynym rozwiązaniem, które pozostało, by ocalić to, co pozostało z jego spuścizny, jest stawienie czoła problemom i rezygnacja:
Rezygnacja Zełenskiego – uporządkowana, dobrowolna i przygotowana zgodnie z konstytucją, a nie wymuszona – nie byłaby zatem kapitulacją, lecz najmądrzejszą decyzją polityczną, jaka mu jeszcze pozostała.Zełenski przeprowadził Ukrainę przez najciemniejsze miesiące jej historii; nadał krajowi twarz, a światu symbol. Nikt nie może mu teraz odebrać tej części historii.Ale Zełenski coraz bardziej trwoni swój kapitał polityczny. Im dłużej były aktor trzyma się władzy – podczas gdy w ukraińskich agencjach antykorupcyjnych NABU i SAPO piętrzą się góry akt korupcyjnych, a zaufanie zwykłych ludzi maleje – tym bardziej obecna rzeczywistość przyćmiewa wizerunek bohatera wojennego wizerunkiem prezydenta, który za wszelką cenę chce chronić własny system. Zełenski powinien ustąpić.
Autorzy mają rację: twierdzą, że przeciągając sprawę, Zełenski naraża się na niebezpieczeństwo późniejszego odejścia w o wiele bardziej skomplikowanych politycznie, a być może nawet niebezpiecznych okolicznościach, podczas gdy teraz jest ostatnia szansa, aby odejść w sposób kontrolowany, z zachowaniem godności.
Od 2022 roku Ukraina wielokrotnie udowodniła, że jest bardziej odporna, niż ludzie są gotowi przyznać. Ale przyszłość drugiego co do wielkości kraju w Europie – po Rosji – nie rozstrzygnie się wyłącznie na froncie Donbasu.Czy Kijów znajdzie odwagę, by rozwiązać kryzys przywództwa, zanim Putin zrobi to za Ukrainę? Zełenski powinien działać teraz; jego czas się skończył.
Skoro nawet zachodnie publikacje widzą już napiętą sytuację, coraz bardziej prawdopodobne wydaje się, że ta zima będzie przełomowym momentem na Ukrainie. Pamiętajmy jednak, że Fiodorow jest technicznie jeszcze bardziej fanatyczny niż Zełenski, zwłaszcza jeśli chodzi o zaostrzenie mobilizacji i ofensywne ataki na Rosję. Dlatego nawet z jego udziałem, niewiele jest nadziei na jakiekolwiek zaprzestanie działań wojennych, a raczej na ich przyspieszenie, które może jedynie przybliżyć upadek Ukrainy.
Ulgi dla przemysłu w Polsce będą 80 razy mniejsze niż w Niemczech?
Ulgi dla przemysłu w Polsce będą 80 razy mniejsze niż w Niemczech? „Gaszenia pożaru szklanką wody”
Branże energochłonne ostrzegają, że wysokie ceny energii i opłaty sieciowe podkopują konkurencyjność polskiego przemysłu. Wskazują, że skala ulg planowanych w Polsce jest nieporównywalnie mniejsza niż w Niemczech i Francji.
– W Polsce przemysł może w najlepszym razie liczyć na ulgi, które są kilkukrotnie niższe niż w innych krajach UE – mówi Przemysław Sztuczkowski.
Niemcy przeznaczają miliardy euro na obniżenie opłat sieciowych i dopłaty do cen energii, a w Polsce efekt ulg ma wynieść 316 mln zł.
Polski przemysł energochłonny płaci za energię ok. 30 proc. więcej niż w Niemczech i niemal dwukrotnie więcej niż we Francji, a opłaty sieciowe są najwyższe w UE.
Branża postuluje obniżenie poziomu taryf sieciowych dla przemysłu, rozszerzenie kręgu uprawnionych odbiorców, obniżenie progu wejścia i odejście od kryterium napięcia.
O przyszłości europejskiej produkcji, przemysłowej transformacji oraz budowie odpornej gospodarki będziemy dyskutować na Forum Nowego Przemysłu, które 13-14 października 2026 r. odbędzie się w Międzynarodowym Centrum Kongresowym w Katowicach.
Europa już wie, że transformacja energetyczna mocno bije w konkurencyjność przemysłu. Unia deklaruje wsparcie, ale duża część krajów rzeczywiście już je oferuje. Przykładem mogą być Niemcy, które tylko na ten rok przewidziały 6,5 mld euro na obniżenie opłat sieciowych o ponad połowę oraz 3,8 mld euro na program dopłat do cen energii (CISAF).
W Polsce nadal nie mamy CISAF (wprowadzenie go to jeden z postulatów branży, który mimo rządowych obietnic wciąż nie zostaje spełniony), a łączny efekt ulg sieciowych ma wynieść zgodnie z Oceną Skutków Regulacji 316 mln zł.
– To oznacza, że Polska przeznaczy na ulgi sieciowe ponad 80 razy mniej niż Niemcy – jak mamy w takich warunkach konkurować? – pyta Przemysław Sztuczkowski, prezes Cognora.
Według przedstawicieli branży i Hutniczej Izby Przemysłowo-Handlowej polski przemysł energochłonny traci konkurencyjność z uwagi na najwyższe koszty energii. Według nich mamy koszty ponad dwa razy wyższe od unijnej średniej. Biorąc pod uwagę kraje z najniższymi stawkami, jest znacznie gorzej – w stosunku do Francji to sześciokrotnie wyższe stawki.
Najwyższe koszty energii w UE? Branża porównuje Polskę z Niemcami i Francją
– Polski odbiorca przemysłowy płaci za energię o około 30 proc. więcej niż niemiecki i niemal dwukrotnie więcej niż francuski, a same opłaty sieciowe są u nas najwyższe w całej Unii – dwukrotnie wyższe od średniej unijnej. Tymczasem taka Francja stosuje ulgi sieciowe na poziomie 74-81 proc., uzasadniając to korzyściami, które przemysł przynosi również systemowi energetycznemu. Ten system w Niemczech czy Francji jest przecież taki sam jak u nas. Tylko u nas nie dostrzega się tych dobrych stron funkcjonowania dużych zakładów dla sieci – to wymaga zmiany i tego się domagamy – podkreśla Mirosław Motyka, prezes Hutniczej Izby Przemysłowo-Handlowej.
Według danych Eurostatu za drugą połowę ubiegłego roku polski odbiorca przemysłowy ponosił łączne koszty energii o ok. 30 proc. wyższe niż niemiecki, o 50 proc. wyższe niż włoski, o 85 proc. wyższe niż hiszpański i niemal o 200 proc. wyższe niż francuski.
Mało tego, w ostatnich latach te różnice w wysokości opłat stale się zwiększają, bo podczas gdy inne rządy wprowadzają ulgi, nasz tylko podnosi stawki. Przedsiębiorcy wskazują na to, że opłata jakościowa wzrosła ponad trzykrotnie – z 9 zł/MWh (2022) do ok. 32 zł/MWh (2026), a opłata mocowa na 2026 r. wzrosła do 219,4 zł/MWh, co stanowi wzrost o 55 proc. rok do roku.
Opłaty sieciowe i ulgi w Europie: gdzie przemysł dostaje 80-90 proc. wsparcia
Mocnym elementem kosztowym są w całej Europie opłaty sieciowe. Tu także jesteśmy „w czołówce”. Koszty sieciowe dla polskiego przemysłu energochłonnego są dwukrotnie wyższe niż średnia UE i sześciokrotnie wyższe niż we Francji czy Hiszpanii. Tyle że w wielu innych krajach UE przemysł energochłonny może korzystać ze specjalnych ulg w opłatach sieciowych sięgających nawet 80-90 proc.
W Hiszpanii i Francji ulgi sięgają do 80 proc., a w Niemczech i Wielkiej Brytanii do 90 proc. Oczywiście Brytyjczycy nie są już członkami UE, ale pozostają w naszej strefie gospodarczej.
W Polsce mamy na razie tylko plany jakiegokolwiek wsparcia i to plany, według branż energochłonnych, wysoce niewystarczające.
– Projekt rozporządzenia taryfowego sprawia wrażenie próby ugaszenia pożaru szklanką wody, bo skala wsparcia jest całkowicie nieadekwatna do wyzwań, przed którymi stoi dziś przemysł energochłonny – mówi Mirosław Motyka.
Projekt rozporządzenia: „widełki” ulg i rola prezesa URE
W rządowej propozycji rozporządzenia ulgi sieciowe zapisano jako „widełki” – mogą wynieść maksymalnie do 50 proc. składnika zmiennego i do 10 proc. składnika stałego. Zdaniem przemysłu oznacza to brak gwarancji jakiejkolwiek obniżki, ponieważ realny poziom ulgi zależy od uznaniowej decyzji operatora i prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.
– W Polsce przemysł może w najlepszym razie liczyć na ulgi, które są kilkukrotnie niższe niż w innych krajach UE. Ministerstwo Energii ustawia sobie sufit ambicji znacznie niżej niż podłoga w innych krajach – mówi Przemysław Sztuczkowski.
Przedsiębiorcy wskazują przy tym, że planowane ulgi nie dość, że są za niskie, to jeszcze źle zaadresowane.
– Wadliwe kryteria kwalifikacji sprawiają, że wiele polskich hut – w tym takie zakłady jak nasz – mimo bardzo wysokiego zużycia energii oraz udziału w kosztach, nie skorzysta z ulgi. Jesteśmy firmą energochłonną. Spełniamy wszystkie warunki, z wyjątkiem podpięcia do przewidzianego przez rządowy projekt rodzaju kabla. To aspekt niemający w przypadku energochłonności żadnego merytorycznego uzasadnienia – uważa Przemysław Sztuczkowski.
Kryterium 110 kV pod ostrzałem: kto wypadnie z systemu wsparcia
W projekcie rozporządzenia znalazł się warunek przyłączenia do sieci ≥ 110 kV, co wyklucza znaczną część polskiego przemysłu energochłonnego przyłączonego do sieci średniego napięcia (SN).
– W większości krajów UE ulgi są powiązane z energochłonnością, a nie sztucznym kryterium pozbawionym znaczenia gospodarczego, jakim jest poziom napięcia. Poziom napięcia to najczęściej skutek historycznych decyzji i lokalnych uwarunkowań sieciowych – nie jest miarą energochłonności ani znaczenia gospodarczego zakładu. W praktyce oznacza to, że firma taka jak nasza – mimo bardzo wysokiego zużycia energii, nie uzyskałaby ulg tylko z powodu formalnego kryterium technicznego – mówi Przemysław Sztuczkowski.
Według niego prowadzi do sytuacji, w której w przypadku dwóch firm o porównywalnym znaczeniu gospodarczym, jedna będzie mogła skorzystać z ulgi, a druga nie, tylko dlatego że została przyłączona do kabla o innym przekroju.
Jak branża chce liczyć energochłonność? Propozycje kryteriów i progi wejścia
Przedstawiciele branży wskazują, że zamiast kryterium napięcia należy oprzeć się na realnej energochłonności: współczynnik intensywności zużycia energii ≥ 15 proc. (art. 53 ustawy OZE) albo koszt energii ≥ 5 proc. wartości produkcji.
– Wsparcie powinny otrzymywać najbardziej potrzebujące branże i odbiorcy, a nie tylko ci, co zużywają dużo energii, ale nie jest ona kluczowa w ich procesach. Pozwoli to utrzymać sam budżet w ryzach – mówi Przemysław Sztuczkowski.
Rozporządzenie w obecnym kształcie jest, jego zdaniem, nie do zaakceptowania – nie realizuje deklarowanego celu, jakim jest poprawa konkurencyjności krajowego przemysłu.
– W trwającej dyskusji zgubiono podstawowy cel. Projekt rozporządzenia napisano z perspektywy wyzwań systemu elektroenergetycznego. Tymczasem racjonalna polityka energetyczna musi odpowiadać także na potrzeby konkurencyjności gospodarki – to przemysł generuje miejsca pracy, eksport i wpływy budżetowe – mówi Zbigniew Liptak, lider Zespołu Doradztwa Regulacyjnego EY .
Spór o taryfy i konsultacje: co zostaje z rozmów z ministerstwami
Dowodem na to mają być także próby wymuszenia przez operatorów sieci energetycznych, by przemysł dostosował swój rytm pracy do chwilowych potrzeb energetyki.
W zeszłym roku Ministerstwo Energii powołało zespół ds. taryf, którego celem miało być przygotowanie rozwiązań dla przemysłu – dotyczących kosztów sieciowych i regulacyjnych w elektroenergetyce, czyli stawki stałej i zmiennej sieciowej oraz opłaty jakościowej.
Według Przemysława Sztuczkowskiego projekt nowego rozporządzenia w sprawie taryf elektroenergetycznych, który Ministerstwo Energii przekazało do konsultacji publicznych, kompletnie nie odzwierciedla tego, o co przemysł się upominał w trakcie prac zespołu.
– Głos ten został zupełnie pominięty, za to na pierwszy plan wysunął się oczywiście interes elektroenergetyki – mówi Przemysław Sztuczkowski.
– Jest dla mnie szokujące, że w uzgodnieniach międzyresortowych nie uwzględniono uwag Ministerstwa Rozwoju i Technologii, a więc resortu odpowiedzialnego za politykę przemysłową państwa. Co więcej, podobne uwagi zgłosiło też Ministerstwo Aktywów Państwowych. Propozycje tych ministerstw nie tylko lepiej odpowiadają na potrzeby przemysłu, ale też pełniej oddają rzeczywisty wpływ odbiorców energochłonnych na pracę systemu elektroenergetycznego – dodaje Zbigniew Liptak.
Postulat: 90 proc. redukcji opłat sieciowych i „równe warunki” w UE
Przemysł postuluje redukcję opłat sieciowych o co najmniej 90 proc. (w składniku zmiennym i stałym) jako gwarantowany, domyślny poziom, co uważa za element niezbędny dla wyrównania poziomu konkurencyjnego krajowego przemysłu z konkurencją w ramach UE.
Według branży to nie walka o przywileje, ale o równe warunki konkurowania z firmami z terenu Unii Europejskiej.
– Gospodarcza część rządu to rozumie, teraz czas na finał w Ministerstwie Energii. Nasze kluczowe postulaty: obniżenie poziomu taryf sieciowych dla przemysłu, rozszerzenie kręgu uprawnionych odbiorców, obniżenie progu wejścia, odejście od kryterium napięcia podziela gospodarcza część rządu – resort rozwoju i resort aktywów państwowych. Skoro ministrowie odpowiedzialni w rządzie za gospodarkę mówią językiem przemysłu, to najlepszy dowód, że nasze postulaty są racjonalne gospodarczo, a nie roszczeniowe. Dobra wola jest po stronie rządu – trzeba ją tylko domknąć w rozporządzeniu. Wierzę, że minister energii dołączy do tego konsensusu, bo stawką są miejsca pracy w hutnictwie i całym przemyśle energochłonnym – mówi Mirosław Motyka.
Pentagon dokonuje przeglądu swojej strategii nuklearnej – a kierunek jest godny uwagi. Rząd USA chce dać prezydentowi więcej „opcji” w przypadku potencjalnych scenariuszy eskalacji nuklearnej. U podstaw tego leżą wojny regionalne z Rosją lub Chinami oraz możliwość „ograniczonego” użycia broni jądrowej.
Oficjalnie ma to na celu wzmocnienie odstraszania. Krytycy jednak od lat ostrzegają przed czymś przeciwnym: im bardziej „użyteczna” wydaje się broń jądrowa pod względem militarnym, tym bardziej niebezpieczna może stać się granica między wojną konwencjonalną a nuklearną.
Pentagon rozpoczął przegląd amerykańskiej strategii nuklearnej. Wysoko postawieni urzędnicy sformułowali cel z zaskakującą szczerością: Waszyngton chce poszerzyć nuklearne „opcje” prezydenta .
Sekretarz stanu ds. polityki obronnej, Elbridge Colby, potwierdził na początku sierpnia podczas Sympozjum na temat odstraszania w Omaha przeprowadzenie przeglądu tzw. „wytycznych dotyczących zatrudnienia” – czyli wytycznych stanowiących ramy dla ewentualnego użycia amerykańskiej broni jądrowej.
Colby wyraźnie podkreślił, że nie podjęto jeszcze decyzji o zmianie polityki nuklearnej . Jednocześnie wielokrotnie mówił o zapewnieniu większej liczby, a raczej „bardziej racjonalnych opcji nuklearnych”. Tło jest kluczowe: Waszyngton jest coraz bardziej zaabsorbowany perspektywą wojny nuklearnej z Rosją lub Chinami o zasięgu regionalnym .
Od końca świata do „ograniczonej” opcji nuklearnej
Logika Pentagonu początkowo wydaje się wiarygodna.
Co się stanie, jeśli Rosja lub Chiny użyją taktycznej broni jądrowej małej mocy w wojnie regionalnej? Prezydent USA mógłby wówczas stanąć przed skrajnym wyborem: nie odpowiedzieć bronią jądrową – albo odpowiedzieć znacznie potężniejszą strategiczną bronią jądrową, ryzykując eskalację do pełnoskalowej wojny nuklearnej. Waszyngton najwyraźniej chce zatem wprowadzić więcej pośrednich etapów na tej drabinie eskalacji.
Colby wyjaśnił, że jego większym zmartwieniem nie jest koniecznie masowy atak nuklearny na USA, lecz regionalna wojna konwencjonalna, w której broń jądrowa zostanie użyta lokalnie, a następnie dojdzie do dalszej eskalacji.
Dowódca Dowództwa Strategicznego USA, admirał Richard Correll, wyraził swój pogląd jeszcze dobitniej.
Pentagon chce poszerzyć wachlarz dostępnych prezydentowi opcji i dać mu swobodę decydowania o praktycznie każdym możliwym scenariuszu eskalacji. Correll wyraźnie opisał zakres od potencjału niekinetycznego i konwencjonalnego, po „ograniczoną wymianę nuklearną” , a ostatecznie eskalację w górnym zakresie.
To jest sedno sprawy.
Wojna nuklearna nie jest więc postrzegana wyłącznie jako apokaliptyczny krok ostateczny, ale także jako stopniowa eskalacja militarna, którą teoretycznie należy „kontrolować”.
Mniejsze głowice nuklearne mają zapewniać większe pole manewru.
Breaking Defense donosi , że przegląd odbywa się w kontekście wieloletnich obaw Amerykanów dotyczących rosyjskiej i chińskiej taktycznej broni jądrowej. Broń ta charakteryzuje się zazwyczaj mniejszą siłą wybuchu i krótszym zasięgiem niż strategiczna broń jądrowa, a zatem jest przeznaczona do użycia przeciwko celom regionalnym lub wojskowym.
Jednak „mały” jest pojęciem względnym w kontekście broni jądrowej.
Szacuje się, że na przykład amerykański W76-2, który już został rozmieszczony, ma siłę rażenia około pięciu kiloton. To wciąż odpowiada mniej więcej jednej trzeciej siły wybuchu bomby zrzuconej na Hiroszimę. ( armscontrol.org )
Stany Zjednoczone posiadają już broń jądrową o niższej mocy. Ponadto istnieją programy takie jak rodzina pocisków B61 i planowany pocisk manewrujący SLCM-N z głowicami jądrowymi, odpalany z morza. Obecny przegląd może obecnie wykazać konieczność dalszego rozwoju zdolności taktycznych. Jednak Breaking Defense wyraźnie podkreśla, że taka decyzja jeszcze nie zapadła .
Odstraszanie czy niebezpieczniejsza iluzja?
Pentagon twierdzi dokładnie odwrotnie niż jego krytycy.
Więcej opcji nuklearnych ma zmniejszyć prawdopodobieństwo wojny nuklearnej .
Jeśli Rosja lub Chiny wiedzą, że Waszyngton może odpowiednio zareagować nawet na ograniczony atak nuklearny, powinny być odstraszane od użycia broni jądrowej. Correll argumentuje, że większa różnorodność platform i możliwości podnosi próg taktycznego użycia broni jądrowej przez przeciwnika. Dla Pentagonu odstraszanie jest zatem „przede wszystkim” celem.
Jednak ta sama teoria od lat jest przedmiotem kontrowersyjnych debat.
Krytycy ze środowiska kontroli zbrojeń ostrzegają, że dodatkowa broń jądrowa małej mocy może zatrzeć granicę między wojną konwencjonalną a nuklearną. Stowarzyszenie Kontroli Zbrojeń argumentowało już wcześniej, odnosząc się do amerykańskich strategii nuklearnych, że choć broń ta jest przedstawiana jako narzędzie kontroli eskalacji, faktycznej eskalacji po pierwszym ataku jądrowym nie da się skutecznie kontrolować.
Nikt nie wie, czy „ograniczona wojna nuklearna” pozostanie ograniczona.
Waszyngton może zdecydować o użyciu mniejszej broni jądrowej. Ale Waszyngton nie może decydować o reakcji Moskwy lub Pekinu. Taktyczna broń jądrowa pozostaje bronią jądrową.
Przeciwnik musiałby w bardzo krótkim czasie ocenić, czy był to rzeczywiście atak odosobniony, czy też początek większej operacji nuklearnej. Właśnie dlatego koncepcja kontrolowanej eskalacji nuklearnej jest tak ryzykowna.
Stowarzyszenie Kontroli Zbrojeń (Arms Control Association) powołuje się na znamienne oświadczenie byłego dowódcy STRATCOM, generała Johna Hytena. W 2018 roku zdał on relację z amerykańskich ćwiczeń eskalacji nuklearnej i drastycznie podsumował ich wynik: Skończyły się one źle – a mianowicie globalną wojną nuklearną.
Rosja i Chiny jako uzasadnienie – i początek nowego wyścigu zbrojeń
Waszyngton uzasadnia swoje rozważania potencjałem nuklearnym Rosji i Chin. To jednak rodzi klasyczny dylemat bezpieczeństwa mocarstw nuklearnych. Stany Zjednoczone rozszerzają swój potencjał, ponieważ Rosja i Chiny się zbroją.
Moskwa i Pekin z kolei mogą wykorzystać dodatkową amerykańską taktyczną broń jądrową jako uzasadnienie dla dalszej rozbudowy własnych arsenałów. Każda ze stron deklaruje, że jej zbrojenia są konieczną odpowiedzią na działania drugiej strony.
Skutkiem tego może być nowy wyścig zbrojeń nuklearnych, w którym nie będzie chodziło tylko o liczbę głowic, ale coraz częściej o ich użyteczność militarną w wojnach regionalnych .
Im więcej opcji „ograniczonego” użycia broni jądrowej otrzyma prezydent, tym bardziej wiarygodne staje się zagrożenie – ale potencjalnie również bardziej prawdopodobne staje się faktyczne jej użycie.
A gdy tylko eksploduje pierwsza broń jądrowa, kończy się kontrola jednej ze stron.
W połowie sierpnia 2026 roku prowincja Noord-Brabant stała się areną kolejnej fali protestów holenderskich rolników. Setki traktorów zjechało do Den Bosch przed siedzibę władz prowincji. Demonstranci sprzeciwiali się planom cofnięcia pozwoleń środowiskowych pięciu fermom drobiu z powodu rzekomo nadmiernych emisji azotu w pobliżu obszarów Natura 2000, takich jak De Peel i Kampina.
To nie był lokalny incydent, lecz kolejny etap systematycznego demontażu europejskiego rolnictwa, prowadzonego pod hasłem ochrony klimatu i przyrody.
Holandia od lat zmaga się z tzw. kryzysem azotowym. W 2019 roku Rada Stanu unieważniła dotychczasowy system pozwoleń, powołując się na unijne dyrektywy. Od tego czasu rolnicy żyją w niepewności, a całe regiony zostały sparaliżowane. W czerwcu 2026 roku rząd premiera Roba Jettena (z ministrem rolnictwa Jaimim van Essen z D66) przedstawił nowy pakiet wart 20 miliardów euro. Zakłada on obniżenie emisji azotu w rolnictwie o 42–46 proc. do 2035 roku, limit 2,6 krowy na hektar oraz wprowadzenie szerokich stref buforowych wokół obszarów chronionych.
Te cele nie wynikają z realnej troski o przyrodę. Są elementem panującej w Unii Europejskiej ideologii, która pod pretekstem zielonej transformacji celowo niszczy tradycyjne rolnictwo i przemysł. Holandia jest jednym z największych eksporterów żywności na świecie. Jej rolnictwo jest nowoczesne, wydajne i już dokonało znaczących redukcji emisji. Mimo to władze – zarówno krajowe, jak i unijne – forsują rozwiązania prowadzące do likwidacji tysięcy rodzinnych gospodarstw. Chodzi o ograniczenie produkcji, przejęcie ziemi i podporządkowanie sektora rolnego agendzie klimatycznej, która faworyzuje wielkie korporacje i import z krajów o niższych standardach.
14 sierpnia 2026 roku rolnicy zorganizowali demonstrację przed Provinciehuis. Traktory zablokowały drogi, a transparenty głosiły hasła takie jak No Farmers No Food oraz Vergund = Vergund. Władze prowincji argumentowały, że fermy drobiu zbyt mocno obciążają przyrodę, powołując się na wyrok sądu z 2025 roku. Rolnicy wskazują, że pozwolenia są ważne, a ich propozycje redukcji emisji zostały zignorowane. To klasyczny mechanizm: najpierw tworzy się nierealne normy, a potem karze za ich niespełnienie.
W trakcie protestów doszło do tragicznego wypadku na autostradzie A59 – w korku zginęła starsza para. Premier Jetten natychmiast wykorzystał tę sytuację, by potępić protesty na drogach, zamiast zająć się źródłem problemu.
Video URL
Najbardziej uderzające jest jednak to, jak tradycyjne media – zwłaszcza telewizja – starają się te wydarzenia marginalizować lub całkowicie pomijać. Relacje są skąpe, kontekst ograniczony, a skala protestów bagatelizowana. Cel jest oczywisty: nie inspirować rolników w innych krajach Unii Europejskiej. Gdyby holenderskie demonstracje były szeroko pokazywane w telewizji we Francji, Niemczech, Polsce czy Hiszpanii, mogłyby wywołać falę podobnych działań. Dlatego mainstreamowe stacje wolą milczeć lub przedstawiać rolników jako przeszkodę w walce z klimatem. Informacje krążą głównie dzięki niezależnym kanałom i mediom społecznościowym.
Unijna polityka klimatyczna i azotowa nie jest neutralnym narzędziem ochrony środowiska. To ideologiczny projekt, który od lat osłabia europejską suwerenność żywnościową i przemysłową. Najpierw regulacje uderzają w rolnictwo, potem w energetykę i przemysł ciężki. Efektem jest wzrost kosztów, zależność od importu i likwidacja miejsc pracy na obszarach wiejskich. Holenderscy rolnicy rozumieją to doskonale – dlatego wychodzą na ulice z traktorami, a nie z prośbami o dialog.
Organizacja Farmers Defence Force oraz inne grupy rolnicze ostrzegają, że cofnięcie pozwoleń pięciu fermom to tylko początek. Podobne decyzje mogą objąć kolejne tysiące gospodarstw. Rząd mówi o wsparciu i innowacjach, ale w praktyce narzuca warunki, których większość małych i średnich firm nie jest w stanie spełnić.
Protesty w Noord-Brabant pokazują, że rolnicy nie dają się już przekonać narracją [namolnym gadaniem md] o kryzysie klimatycznym. Widzą w niej pretekst do celowego niszczenia sektora, który od pokoleń karmi Europę. Milczenie telewizji tylko potwierdza, jak bardzo establishment boi się, że przykład Holandii może zainspirować opór w innych krajach UE.
Europejskie rolnictwo nie jest wrogiem przyrody. Jest ofiarą ideologii, która pod hasłem ochrony klimatu systematycznie demontuje realną gospodarkę. Dopóki ta ideologia będzie panować w Brukseli i stolicach państw członkowskich, protesty traktorów będą się powtarzać.
Bolszewicką Rosję rozbiliśmy pod Warszawą sto sześć lat temu, a jej późniejsze wcielenie — Związek Sowiecki — rozpadło się w 1991 roku. A jednak bolszewizm nie zniknął. Powrócił w nowej formie, po cichu, podstępnie: w słowach, w szkolnych podręcznikach, w sposobie postrzegania człowieka. Ale po kolei.
1. Nowy człowiek
Lew Trocki w „Literaturze i rewolucji” zapowiadał, że zwykły zjadacz chleba wzniesie się kiedyś na poziom Arystotelesa, Goethego i Marksa. Rewolucja wierzyła, że nowego człowieka można ukształtować. I właśnie ta pokusa wróciła. Dziś ludzkie ciało uznaje się za projekt, a płeć za kwestię wyboru. Najlepiej widać to na przykładzie ideologii gender.
Benedykt XVI już w grudniu 2012 roku, w przemówieniu bożonarodzeniowym do Kurii Rzymskiej, ostrzegał: „Człowiek kwestionuje swoją naturę. Jest on teraz jedynie duchem i wolą. (…) Tam, gdzie wolność działania staje się wolnością czynienia siebie samego, nieuchronnie dochodzi do zanegowania Stwórcy”.
Ideologia ta to ten sam bolszewicki sen w nowych szatach. To wiara, że nie ma żadnej natury danej z góry, a człowiek jest tylko tworzywem, które należy przerobić zgodnie z jedynie słuszną i postępową ideą.
2. Wszystko staje się polityką
W dawnych, normalniejszych czasach polityka trzymała się swojego miejsca. Rządzący zajmowali się wojną i pokojem, traktatami, sądami, podatkami — i na tym koniec. Reszta życia należała do człowieka, do rodziny, instytucji religijnych i wspólnoty sąsiedzkiej.
Bolszewicka rewolucja oznaczała kres tej prywatności. Rodzina, szkoła, sztuka, nauka, sport, nawet zwykły dowcip zostały z dnia na dzień poddane ideologicznemu terrorowi. Odtąd każdy musiał dopasować się do jedynie słusznego wzorca.
Z tego korzenia wyrosło słynne hasło Nowej Lewicy: „to, co osobiste, jest polityczne”. Prywatności już nie ma. Dlatego najgorętsze spory toczą się dziś już nie o cła czy granice, lecz o obyczaje, o rodzinę, o aborcję, związki jednopłciowe. Całe nasze życie staje się areną walki. Trudno o wyraźniejszy znak zbolszewiczenia.
3. Walka z rodziną
Rewolucja od samego początku niechętnie patrzyła na rodzinę. Miała w tym swój powód. Rodzina wszak rodzi lojalność mocniejszą niż jakakolwiek partia — bo człowiek prędzej odda życie za najbliższych niż za komitet centralny. Taka wierność była dla rewolucji solą w oku. Należało więc ją rozmontować.
I bolszewizm zabrał się do tego z pełnym rozmachem. Sowiecki kodeks z 1918 roku rozluźnił przepisy o małżeństwie. Rozwód załatwiało się odtąd błyskawicznie, a komunistyczna rewolucjonistka Aleksandra Kołłontaj wieszczyła, że rodzina lada moment obumrze sama, jak przeżytek minionej epoki. Dwa lata później, w 1920 roku, Rosja jako pierwszy kraj świata zalegalizowała aborcję. Z kolei Pawlika Morozowa — chłopca, który doniósł na własnego ojca — Sowieci ogłosili bohaterem narodu. Stawiali mu pomniki, jego imieniem nazywali szkoły i pionierskie drużyny. Z donosu na ojca uczynili cnotę.
I niech nikt nie sądzi, że to tylko przebrzmiała historia sprzed wieku. Takich Pawlików nie brakuje i dziś — tyle że zamienili pionierski mundurek na modny hasztag, a swoją gorliwość zakamuflowali miękkim językiem wrażliwości.
Na Zachodzie niszczenie rodziny szło wolniej, lecz zaczęło się już od czasów rewolucji francuskiej. Państwo liberalne uznało, że liczy się jednostka, a nie ród. W odpowiedzi na rzeczywiste nadużycia władzy ojcowskiej ukształtował się system, w którym mężczyzna jest z definicji podejrzany i stanowi zagrożenie. Bolszewizm dokończył tylko brutalnie to, co liberalizm zaczął ostrożnie.
4. Nowy proletariat
Marksistowska wizja świata była prosta. Z jednej strony kapitalista i wyzyskiwacz. Z drugiej — wyzyskiwany robotnik. Czarne i białe, kat i ofiara. Robotnicy mieli dobrowolnie iść na barykady i przeprowadzić ogólnoświatową rewolucję.
To jednak nie zadziałało. Robotnicy w systemie kapitalistycznym zaczęli się stopniowo bogacić. Zamiast budować barykady, cieszyli się z poprawiających się warunków pracy, brali kredyty, zakładali rodziny i chodzili do kościołów.
Rewolucja musiała więc poszukać sobie nowego pokrzywdzonego. I znalazła. Dziś w roli uciśnionych są wszelkie mniejszości, zwierzęta, a nawet sama planeta Ziemia.
Wszelka cnota staje się podejrzana. Bywa, że w konkursach piękności decyduje kryterium rasy, a nie urody. W Eurowizji liczy się poprawność polityczna, nie talent. Ostatnim niechlubnym hitem jest uznanie świadectw z czerwonym paskiem za przejaw dyskryminacji.
Dekoracje się zmieniły, ale sztuka wciąż ta sama. Znów dzieli się ludzi na świętych i potępionych, na katów i ofiary. A kto nie chce w tym uczestniczyć, zostaje skazany na ostracyzm.
Walka klas trwa nadal. Tyle że jej sednem nie jest już portfel, lecz tożsamość.
5. Nowomowa
Nowomowę już wiele lat temu świetnie opisał Orwell. Kto rządzi słowami, ten rządzi myślami. Nie trzeba zakazywać myślenia — wystarczy odebrać słowa, którymi się myśli. Sowieci to potrafili. Dziś robi się to subtelniej, ale cel jest ten sam.
Weźmy, na przykład, feminatywy. Niby drobiazg, niby uprzejmość — „psycholożka”, „ministra”. Tyle że za tymi końcówkami kryje się cały światopogląd. Mężczyzna i kobieta przestają się dopełniać, a zaczynają konkurować — nawet w gramatyce. Język, który przez wieki budował zgodę, wykorzystuje się dziś do wojny płci.
Do tego dochodzi jeszcze „wata słowna” ukrywająca prawdę. Alkoholik to dziś „osoba w kryzysie alkoholowym”, śmierć cywilów to „ofiary uboczne”, a kłamstwo to „mijanie się z prawdą”. Przykłady można by mnożyć. Niekiedy nowomowa, wbrew deklarowanym intencjom, degraduje człowieka, sprowadzając go do biologii (kobieta stała się „osobą menstruującą”).
6. Gospodarka, czyli socjalizm w szatach kapitalizmu
Sto lat temu państwo trzymało ręce przy sobie. Jeszcze przed I wojną światową i tuż po niej daniny u nas i na Zachodzie sięgały dziesięciu, najwyżej dwudziestu procent tego, co ludzie wytworzyli. Resztą każdy gospodarował po swojemu — odkładał, inwestował, budował, pozostawiał w spadku dzieciom. Dziś urzędnik sięga po blisko połowę owoców naszej pracy, a prawie nikogo już to nie dziwi. Przywykliśmy, jak przywyka się do bólu, który narasta powoli.
A przecież nikt tego nie wymyślił wczoraj. To receptury klarownie spisane przez Karola Marksa w „Manifeście komunistycznym”, punkt po punkcie: progresywne podatki, utrudnianie dziedziczenia, państwowa kontrola pieniądza. Czyta się to dziś nie jak manifest sprzed wieku, lecz jak spis treści naszego własnego życia.
Regulacje mówią ci, czym wolno dojechać do pracy i czym ogrzać własny dom. Są strefy, do których nie wjedziesz, bo twoje auto urzędowo uznano za niewłaściwe. Są unijne plany rozpisane na lata — jak żywcem przepisane z szablonu sowieckich pięciolatek, tylko ładniej oprawione.
A na deser — ESG, czyli społeczna odpowiedzialność biznesu pod dyktando wielkich korporacji w rodzaju BlackRock. To nic innego jak perfidny pomysł, by prywatną firmę zmusić do realizacji celów, których sama nigdy by sobie nie wybrała. Celem biznesu nie jest już zysk akcjonariuszy, który można osiągnąć dzięki zaspokajaniu potrzeb klientów. Jest nim cała gama projektów środowiskowych, społecznych, równościowych i tym podobnych. Kto ich nie wdraża, naraża się na kary od państwa i wykluczenie z grupy firm „poprawnych politycznie”, w które inwestują fundusze społecznie odpowiedzialne — a stanowią one coraz większą część całego rynku.
7. Świeckie zbawienie
I tak oto dochodzimy do sedna sprawy. Bo rewolucja, choć mówi o podatkach, prawach i postępie, gra o coś znacznie większego. Pragnie samozbawienia człowieka — i to już tutaj, na ziemi. A skoro raj czeka tuż za rogiem, to koszty, choćby były najwyższe, nagle stają się nieważne. Tak właśnie bolszewicy uzasadniali własną przemoc. Dziś w ten sposób uzasadnia się wszelkiej maści absurdalne i często wprost nieludzkie pomysły.
Taka wiara nie może się obejść bez wroga. Skoro ziemski raj wciąż nie nadchodzi, ktoś musi być temu winny. Trzeba więc znaleźć heretyka, żeby go napiętnować. Trzeba mieć wroga ludu, na którego zrzuci się każdą porażkę. Stąd ten wieczny podział na czystych i brudnych, na swoich i wyklętych. I ta sama obietnica co zawsze: jeszcze tylko jeden zryw, jeszcze tylko jedna ofiara i „krwawy skończy się trud”.
Tyle że do historii nie da się w ten sposób dopisać szczęśliwego zakończenia. Bolszewickie i neo-bolszewickie dążenia do budowy doczesnej utopii wymagają stosowania ciągłej przemocy wobec niedoskonałej ludzkiej natury i zawsze umacniają totalitaryzm.
Raju na ziemi nie da się bowiem zbudować. Ale piekło – jak najbardziej.
Niezwykle konkretne „wiadomości” wyemitowane wieczorem w rosyjskiej telewizji państwowej, w szczególności określające, które miasta i cele w Europie – w tym AMERYKAŃSKIE bazy wojskowe – zostaną trafione przez rosyjską broń nuklearną, jeśli sytuacja wokół konfliktu na Ukrainie będzie się pogarszać. Oto odpowiedni tekst:
„. . . Wszystkie europejskie stolice są zagrożone, jeśli nasze pociski staną w Kaliningradzie.
Berlin, Warszawa, wszystkie kraje bałtyckie, Paryż, Bukareszt, Praga. Oczywiście amerykańskie bazy w Niemczech: Garmish, Partenkirchen, Patch Barracks, Spangdahlem, Ramstein.
Zwrócimy szczególną uwagę na Wielką Brytanię jako naszego tradycyjnego wroga, ponieważ znaczna część Floty Północnej będzie działać przeciwko niej. Pod atakiem Waszyngton stawia nie tylko Londyn, Manchester, Birmingham i największą bazę marynarki wojennej Devenport, Clythin, Szkocja, gdzie król przechowuje pociski nuklearne Trident, port Sheerness i Chatham Dockyard w hrabstwie Kent. Wielka Brytania jest w najbardziej bezbronnej sytuacji. Zasadniczo wystarczą trzy pociski, a ta cywilizacja upadnie.”
W przypadku Rosji wyemitowanie takiego komunikatu w kontrolowanym przez państwo nocnym programie informacyjnym jest zdumiewające i niezwykle poważne.
«Достаточно трех ракет, и эта цивилизация рухнет»: на «России 1» пригрозили ракетными ударами по европейским столицам
В эфире телеканала «Россия 1» прозвучали угрозы в адрес европейских столиц в случае размещения в Европе американского дальнобойных ракет.
