—————————-
——————————–
—————————————————————
——————————–
————————————–
——————————————-
—————————————————————————
—————————–
———————————
—————————-
Jak ci się to spina? MEM-y IV.
Archiwum autora: Mirosław Dakowski
Iran ostrzeliwuje rakietami statki po tym, jak USA odcięły ekonomiczny krwiobieg Turcji
Iran ostrzeliwuje rakietami statki po tym, jak USA odcięły Turcję od dostaw energii elektrycznej – z prof. Marandim
- uncut-news.ch uncutnews-chder-iran-feuert-raketen-auf-schiffe-ab-nachdem-die-usa-die-wirtschaftliche-lebensader-der-tuerkei-unterbrochen-haben
W ostatnich godzinach napięcia między Waszyngtonem a Teheranem ponownie wzrosły. Departament Skarbu USA, w ramach operacji „Economic Outcast”, nałożył sankcje na turecki Golden Global Bank i jego spółki zależne, odcinając go od dostępu do amerykańskiego systemu finansowego. Jednocześnie Iran ostrzeliwuje rakietami balistycznymi statki płynące po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz – co stanowi eskalację wcześniejszych ataków dronów i pocisków manewrujących. W wywiadzie dla Mario Nawfala, profesor Seyed Mohammad Marandi ocenia te wydarzenia jako część kompleksowej wojny gospodarczej, na którą Teheran odpowie militarnie.
Sankcje wobec Golden Global Yatirim Bankasi Anonim Sirketi (Golden Global Bank) i dwóch spółek zależnych zostały ogłoszone 4 września 2026 r. Biuro Kontroli Aktywów Zagranicznych (OFAC) oskarża bank o ułatwianie transakcji o wartości dziesiątek milionów dolarów na rzecz Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC-QF) oraz zapewnianie reżimowi irańskiemu dostępu do płatności międzynarodowych za pośrednictwem banków korespondentów. Bank rzekomo transferował dochody z irańskiej ropy naftowej z Chin do Turcji, gdzie były one wymieniane na gotówkę i złoto. Sekretarz Skarbu Scott Bessent nazwał ten krok częścią kampanii mającej na celu systematyczne blokowanie irańskich kanałów finansowych. Licencja na likwidację daje partnerom biznesowym czas do 19 września na rozliczenie istniejących transakcji. Bessent zapowiedział nałożenie kolejnych sankcji na kolejny bank w przyszłym tygodniu.
Dla Marandiego nie jest to odosobniony akt finansowy, lecz wojna. Stany Zjednoczone próbują zagłodzić i zdemontować irańskie społeczeństwo. Takie oblężenie to akt wojny. Iran nie może nałożyć na USA sankcji, ponieważ nie ma porównywalnej siły nacisku finansowego. Dlatego pozostaje tylko opcja militarna. Czołowi irańscy politycy otwarcie o tym mówili w ostatnich tygodniach: przewodniczący Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, przewodniczący parlamentu i pierwszy wiceprezydent. Ten ostatni w dosadnym oświadczeniu ogłosił „mroczne czasy” dla amerykańskiej gospodarki. Marandi postrzega to również jako próbę położenia kresu spekulacjom na temat wewnętrznych podziałów w Iranie, które od miesięcy rozpowszechniają zachodnie i niektóre arabskie media.
Niedawne ataki rakietowe wpisują się w ten schemat. Według wywiadu Iran kilkukrotnie wystrzelił balistyczne pociski przeciwokrętowe w statki po omańskiej stronie Cieśniny Ormuz. Trafienia pociskami balistycznymi powodują znacznie większe szkody niż drony czy pociski manewrujące. Marandi postrzega to jako kolejny krok na drodze eskalacji. Celem nie jest koniecznie całkowite zamknięcie Cieśniny Ormuz – znaczna część handlu odbywa się już za zgodą Iranu – ale raczej jej ograniczenie lub, w dłuższej perspektywie, blokada, jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować swoje działania.
Iran jasno dał do zrozumienia: jeśli Teheran nie będzie mógł eksportować ropy i przeznaczać dochodów na budżet, leki i żywność, to nikt nie będzie eksportował ropy. Dotyczy to również Morza Czerwonego.
Eskalacja zależy od Waszyngtonu, a zwłaszcza od Bessenta i Trumpa. Bessent zajął ostatnio zdecydowanie twarde stanowisko i posługuje się agresywnym językiem. Iran jest gotowy do ostrej odwetowej reakcji. Irańczycy przygotowują się do niej od dziesięcioleci i postrzegają konflikt jako walkę o przetrwanie. USA, Izrael i lobby syjonistyczne chcą udusić Iran. Dlatego Teheran będzie „walczył do końca”. Marandi nie wierzy, że wojna potrwa lata. Konsekwencje ekonomiczne dla gospodarki światowej i amerykańskiej są większe i bardziej bezpośrednie, niż wielu przypuszcza. Powszechne zakłócenia w handlu ropą naftową przez Cieśninę Ormuz i Morze Czerwone spowodowałyby gwałtowny wzrost cen ropy naftowej, oleju napędowego i innych surowców, destabilizację rynków obligacji i walut oraz wywarłyby presję na sojuszników USA w regionie Zatoki Perskiej. Ich państwa nie byłyby w stanie przetrwać w takich warunkach.
Centralnym punktem spornym jest Porozumienie o Porozumieniu (MOU), zawarte po wcześniejszych fazach konfliktu. Marandi oskarża USA o podważanie samego porozumienia: odmowę zwrotu irańskich aktywów, ciągłe groźby, sankcje wobec irańskiej ropy naftowej, próby otwarcia własnego korytarza w Cieśninie Ormuz oraz współpracę niektórych państw Zatoki Perskiej. Iran wydał dwutygodniowe ostrzeżenie przed atakiem na statki. Z perspektywy Iranu jedynym wyjściem jest wdrożenie Porozumienia i jego żądań. Opłaty za przeprawę nie są prawdziwą kwestią sedna. Iran chce utrzymać Zatokę Perską jako centrum handlu.
Prawdziwym problemem jest Izrael i projekt „Wielkiego Izraela”: kontynuacja działań w Strefie Gazy i południowym Libanie. Bez zakończenia wydarzeń w Strefie Gazy i bez wycofania się Izraela z Libanu do granic ustalonych przed 7 października, nie będzie normalizacji.
Komentarze Marandiego na temat sytuacji w Libanie były ostrożne, ale jednoznaczne. Wzgórze Ali al-Taher (znane również jako Ali Alaher lub Ali Taher) w południowym Libanie, które siły izraelskie ogłosiły pod swoją kontrolą operacyjną po miesiącach działań, było mniej istotne, niż często przedstawiano. Kompleks został ewakuowany jakiś czas temu. Prawdziwe fortyfikacje Hezbollahu znajdowały się gdzie indziej. Hezbollah był lepiej przygotowany niż kiedykolwiek wcześniej. Iran wyznaczył Bejrut jako czerwoną linię i monitorował wydarzenia na południu. W pewnym momencie kalkulacje miały się zmienić. Marandi odrzucił doniesienia Reutera o irańskiej czerwonej linii specjalnie dla tego wzgórza i obecności tam Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej jako niewiarygodne. Opierając się na swoim doświadczeniu z negocjacji nuklearnych, Reuters często powoływał się na anonimowe „irańskie źródła”, które były nieprecyzyjne. Twierdził, że raport został podłożony przez Izrael. Prawdziwy konflikt, jak twierdził Marandi, toczył się w regionie Zatoki Perskiej. Los Libanu i Gazy zależy od wyniku konfliktu między Iranem i USA.
Marandi umieszcza politykę sankcji w szerszym kontekście historycznym. Badanie opublikowane w czasopiśmie „The Lancet Global Health” szacuje, że jednostronne sankcje Zachodu w latach 1971–2021 wiązały się z około 38 milionami dodatkowych zgonów – więcej niż liczba ofiar śmiertelnych bezpośrednio na wojnie od wielu lat. Sankcje zabijają po cichu: brak leków, tlenu i specjalistycznej żywności dla dzieci. W Strefie Gazy i innych miejscach ludzie umierają z powodu uleczalnych chorób, podczas gdy bombardowania przykuwają uwagę opinii publicznej. Ta sama logika ma zastosowanie w Iranie, na Kubie, w Wenezueli, Syrii, Iraku i Afganistanie. Słynne stwierdzenie Madeleine Albright o 500 000 zabitych irackich dzieciach („cena jest tego warta”) jest tego symbolem.
Pod koniec rozmowy wspomniano o doniesieniach o irańskich wystrzeleniach rakiet w kierunku Jordanii i kolejnych atakach na okręty marynarki wojennej USA. Marandi obarcza Jordanię i innych aktorów regionalnych częściową odpowiedzialnością, ponieważ są częścią zjednoczonego frontu przeciwko Iranowi. „Grzech” Iranu, jak powiedział, leży w jego niepodległości i nazywaniu ludobójstwa w Strefie Gazy po imieniu. Oś oporu jest po prawej stronie, ponieważ dokonuje poświęceń, aby położyć kres temu, co się dzieje. Ci, którzy milczą lub współpracują, są po drugiej stronie.
Marandi wielokrotnie podkreśla, że Iran nie chciał wojny. Teheran zgodził się na zawieszenie broni i podpisał Memorandum o Porozumieniu (MOU) po 40 dniach walk, aby uniknąć zniszczenia światowej gospodarki. Stany Zjednoczone i Izrael zmusiły Iran do znalezienia się w sytuacji, w której nie ma on innego wyjścia.
Jeśli Iran teraz zaatakuje militarnie – przeciwko okrętom, w regionie Zatoki Perskiej lub gdzie indziej – to dlatego, że Waszyngton próbuje udusić 90 milionów Irańczyków, a Trump publicznie chełpi się upadkiem irańskiej waluty i niedoborami żywności. Iran będzie walczył do końca.
Nadchodzące dni i tygodnie pokażą, jak daleko obie strony zdołają się posunąć. Ryzyko gospodarcze i militarne jest znaczne. Dalsze zaostrzanie sankcji lub ataki na żeglugę mogłyby jeszcze bardziej obciążyć Cieśninę Ormuz, a tym samym kluczowy element globalnego handlu ropą naftową – z konsekwencjami wykraczającymi daleko poza region.
Wańka wstańka. Deportowani wracają. MEM-y III.
———————————————–
——————————————
————————–
———————————————-
———————————————
—————————————-
[Poroszenko nie ma żydowskich korzeni, tylko interesy]
—————————————————————————–
————————————
—————————————————-
———————————————————
————————————————————–
Dwa oblicza holokaustu
Dwa oblicza holokaustu
4. września 2026 Marek Wojcik world-scam/dwa-oblicza-holokaustu
Sprawa RPA wniesiona do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, złożona w grudniu 2023 r., doprowadziła od tego czasu do trzech rund wiążących środków tymczasowych — 26 stycznia, 28 marca, 24 maja 2024 r. — których, jak twierdzi Pretoria, Izrael wielokrotnie nie zastosował; w najnowszym dossier, złożonym 25 sierpnia 2026 r., podano, że liczba ofiar śmiertelnych przekroczyła 73 000, a od października 2025 r. średnio każdego dnia ginie palestyńskie dziecko. Amnesty International doszła do tego samego wniosku w grudniu 2024 r.
Następnie, w lipcu 2025 r., dwie izraelskie organizacje — B’Tselem i Lekarze na rzecz Praw Człowieka–Izrael — niezależnie doszły do takiego stanowiska, po raz pierwszy w historii obu grup. Miesiąc później zrobiło to samo Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Ludobójstwa. Izrael uważa, że cały ten zapis jest stronniczy. Nikt nie potrzebuje zgody Izraela, żeby mówić prawdę.
Powyższy cytat pochodzi z opublikowanego w środę na globalresearch.ca artykułu: Od Oświęcimia do szubienicy: co hasło „Nigdy więcej” wciąż jest winne Gazie? Źródło.
Nie jestem historykiem. Mimo tego był okres, kiedy interesowały mnie losy Żydów deportowanych do Oświęcimia z Holandii. Pamiętam opisaną przez świadków krótką, bo jednodniową historię, o podróży pociągiem młodych rodziców z dwiema kilkuletnimi córkami z Amsterdamu do obozu zagłady. Cała rodzina nie przeżyła tamtego dnia…
Deportowanych selekcjonuje się przy wyjściu z wagonów, przechodzą kontrolę medyczną i w zależności od kondycji fizycznej są przeznaczani do pracy lub do krematorium. Panuje ciągły ruch: we wrześniu [1942 r.] wywieziono do Auschwitz 26 tysięcy osób z Belgii, Holandii i Francji, 3884 spośród nich zarejestrowano, a pozostałych zabito. Źródło.
Oczywiście, że ofiarą tego ludobójstwa byli nie tylko Żydzi. Jednak – jak to dobrze opisał Stanisław Grzesiuk w książce 5 lat kacetu, status Żydów i Cyganów był w hierarchii obozowej najgorszy – mieli ze wszystkich więźniów najmniejsze szanse na przeżycie. Tym bardziej oczekiwałbym od żydowskiej społeczności poszanowania życia ludzkiego bez oglądania się na narodowość, rasę czy religię.
==============================================
Zacytuję jeszcze jeden fragment z artykułu na globalresearch.ca:
Gaza to nie Auschwitz. To zdanie powinno być punktem wyjścia do uczciwej refleksji nad tą sprawą, a nie punktem, w którym wolno jej się zakończyć. To, co przetrwało w każdym przypadku masowych okrucieństw, to węższe i starsze pytanie: w którym momencie społeczeństwo – i sojusznicy gotowi je uzbroić – uznają, że inna grupa zasługuje na mniej terytorium, mniej żywności, mniej ochrony i wreszcie na mniej roszczeń do życia. Satelity zarejestrowały zawalenie się budynków. Agencje policzyły ofiary. Ministrowie wielokrotnie ogłaszali swoje zamiary przed kamerami, nie przejmując się zbytnio tym, jak to będzie później odbierane. Ministerstwa spraw zagranicznych i tak podpisały licencje eksportowe. Żaden z rządów, które to sfinansowały, uzbroiły lub zawetowały zakończenie, nie będzie mógł wiarygodnie powiedzieć, że nie wiedział.
Ofiary mają swoją narodowość, pochodzenie rasę i religię. Ułatwia to historykom szufladkowanie – dzielenie na kategorie. Każda z ofiar holokaustu ma swoją indywidualną tragedię i cierpienia. Zarówno ich własne, jak i ich najbliższych. Tego nie usprawiedliwi żadne polityczne hasło walki z …
Puste jest hasło „nigdy więcej”! Pomimo dobrych ponoć intencji, nigdy nie doczekamy się tego „nigdy”. Tylko ofiary się nie mylą – śpiewał Jacek Kaczmarski w piosence Jałta.
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Dla człowieka Zachodu sprzeciwianie się Imperium jest jedyną drogą do godności
Caitlin Johnstone
Dla człowieka Zachodu sprzeciwianie się Imperium jest jedyną drogą do godności
Nie mamy wpływu na fakt, że obecnie żyjemy w społeczeństwie napędzanym systemem imperialistycznej ekstrakcji wspieranym lufą karabinu, ale możemy kontrolować naszą reakcję na tę rzeczywistość.
Caitlin Johnstone 5 września 2026 r. caitlinjohnstone/for-a-westerner-opposing-the-empire-is-the-only-path-to-dignity
Jedynym sposobem, aby zachować prawdziwą godność i uczciwość jako człowiek Zachodu, jest skoncentrowanie swojej energii na sprzeciwianiu się imperium, pod którego rządami żyjesz.
W indywidualizmie naszego kapitalistycznego społeczeństwa wpaja się nam przekonanie, że najważniejsze i najciekawsze rzeczy w nas to cechy osobiste, które odróżniają nas od innych ludzi: nasze upodobania i antypatie, nasz styl życia, nasze relacje interpersonalne, nasze poczucie mody, nasze sukcesy zawodowe, akademickie i romantyczne itd.
Ale kiedy żyjesz w najbardziej morderczej i tyrańskiej strukturze władzy na świecie, twoje indywidualne, drobne dziwactwa i cechy charakteru mają znacznie mniejsze znaczenie niż to, w jakim stopniu sprzeciwiasz się nadużyciom, jakich dopuszczają się twoi władcy wobec ludzi na całym świecie. Gdybyś spotkał Niemca w 1940 roku, prawdopodobnie byłbyś o wiele mniej ciekaw jego gustu muzycznego i zamiłowania do eleganckich garniturów niż jego poziomu poparcia dla Adolfa Hitlera.
To ty teraz. Jesteś Niemcem w 1940 roku. Najciekawsze i najistotniejsze w tobie jest to, jak bardzo sprzeciwiasz się globalnemu imperium, pod którym żyjesz. W tym momencie historii wszystko inne, co cię dotyczy, jest bardzo odległym drugim miejscem.
Jestem pewien, że jesteś miłą osobą. Jestem pewien, że starasz się być przyzwoity wobec każdego, kogo spotykasz, i jestem pewien, że w ciągu swojego życia wyrobiłeś sobie naprawdę fajną osobowość. Prawdopodobnie posiadasz kilka fajnych rzeczy i masz zabawne historie o tym, czego doświadczyłeś przez lata. Ale jako człowiek Zachodu, nic z tego nie ma tak dużego znaczenia, jak to, w jakim stopniu sprzeciwiasz się psychopatycznym dominatorom, którzy rządzą dziś twoim społeczeństwem.
Gdybyśmy mieszkali w Afryce, Azji czy Ameryce Łacińskiej, wyjątkowe cechy naszych osobowości miałyby większe znaczenie, ponieważ nie czerpalibyśmy materialnych korzyści z imperium, które morduje, wykorzystuje i okrada mieszkańców globalnego Południa. Ale jesteśmy ludźmi Zachodu, a rzeka krwi, która zasila nasz styl życia, zawsze jest najgłośniejsza w pomieszczeniu.
Dla nas sprzeciw wobec tej rzeki krwi to jedyna droga do godnego życia. Nie mamy wpływu na to, że obecnie żyjemy w społeczeństwie napędzanym systemem imperialistycznej ekstrakcji podtrzymywanym lufą karabinu, ale możemy kontrolować naszą reakcję na tę rzeczywistość. Możemy każdego dnia robić coś, by dosypać piasku do trybów machiny imperialnej. Możemy pomóc osłabić zaufanie społeczeństwa do jej propagandy. Możemy pomóc otworzyć oczy naszym współobywatelom Zachodu na rzeczywistość działań naszych rządów w naszym imieniu. Możemy działać na rzecz rozpalenia rewolucyjnego ducha czasu. Możemy pomóc w zbudowaniu silnego i powszechnego ruchu antywojennego.
Twój wybór, czy to zrobić, czy nie, jest najciekawszą i najistotniejszą rzeczą w Tobie jako osobie. Nie chcę przez to powiedzieć braku szacunku dla Twoich innych wspaniałych cech; to po prostu rzeczywistość tego, co znaczy urodzić się w tym konkretnym wycinku czasoprzestrzeni.
Przejawy opacznie pojętej demokracji. MEM-y II.
——————————————————
———————————————-
———————————————–
———————————————————-
——————————–
—————————————————
———————————————-
——————–
——————————————
——————————-
Hej Amerykanie! Ucieknijcie od długów, idąc na wojnę z Iranem!
Caitlin Johnstone
Hej Amerykanie! Ucieknijcie od długów, idąc na wojnę z Iranem!
Dziś, w dystopii, eksperci wojenni zaczęli sugerować, że Stany Zjednoczone mogłyby zrekrutować wystarczającą liczbę żołnierzy do przeprowadzenia lądowej inwazji na Iran, oferując młodym Amerykanom umorzenie długów w zamian za zaciągnięcie się do wojska.
Caitlin Johnstone 3 września 2026 r. caitlinjohnstone/hey-americans-escape-debt-by-going-to-war-with-iran
Dziś, w dystopii, eksperci wojenni zaczęli sugerować, że Stany Zjednoczone mogłyby zrekrutować wystarczającą liczbę żołnierzy do przeprowadzenia lądowej inwazji na Iran, oferując młodym Amerykanom umorzenie długów w zamian za zaciągnięcie się do wojska.
Sądzę, że to była tylko kwestia czasu.
W artykule zatytułowanym „ Wojny z Iranem nie wygramy za pomocą nalotów, więc co pozostaje? ” AJ Jaff z Jerusalem Post pisze:
„Liczba rekrutów jest niższa niż ta, której wymagałaby lądowa inwazja na Iran. Szacunki na udaną kampanię lądową przeciwko 31 irańskim dowództwom prowincjonalnym i jego doktrynie obrony mozaikowej wahają się od 750 tysięcy do 1,5 miliona amerykańskich żołnierzy. Obecnie aktywna armia amerykańska liczy około 452 tysiące. Oczywiście, obliczenia się nie sprawdzają.
„Biorąc jednak pod uwagę historię Ameryki, istnieje droga naprzód. Nie pobór do wojska ani nie pobór do wojska w sensie z czasów II wojny światowej, ale zaciągnięcie się do wojska w ramach „programu umorzenia długów”.
Przeciętny Amerykanin w wieku od 18 do 34 lat ma ponad 40 tys. dolarów długu innego niż kredyt hipoteczny, obejmującego pożyczki studenckie, salda kart kredytowych, kredyty samochodowe i kredyty osobiste, a według niektórych szacunków kwota ta sięga nawet 100 tys. dolarów.
„To jest kohorta, której potrzebuje Pentagon. Federalny program umorzenia długów, który w pełni umorzyłby saldo kredytów studenckich, kart kredytowych i pożyczek po 24 lub 36 miesiącach służby, a także przedłużyłby ustawę o GI Bill, umożliwiłby dobrowolny zaciąg na dużą skalę”.
„To nie jest teoria.
„To państwo amerykańskie robi to, co zawsze robiło, gdy potrzebowało personelu, którego inaczej nie byłoby w stanie wygenerować. II wojna światowa przyniosła ustawę o prawach weteranów (GI Bill). Wietnam przyniósł odroczenie studiów. Wojny po 11 września przyniosły premie za podpisanie umowy i ścieżki uzyskania obywatelstwa. Wojna z Iranem będzie musiała przynieść ulgę w spłacie długów. Ekonomia zadłużonych Amerykanów w wieku 20-30 lat sprawia, że jest to najskuteczniejszy mechanizm konwersji dostępny dla Pentagonu i administracji Trumpa.
„Moralna interpretacja tego jest niepokojąca. Ale państwa generują potrzebnych im żołnierzy dzięki zachętom, które wpływają na populację, którą dysponują”.
W eseju na Twitterze na ten sam temat, opublikowanym na początku tego miesiąca, AJ Jaff użył bardziej dosadnego języka:
„Kiedy wybór to dekady przykute do długu ponad 45 000 dolarów albo kilka lat służby, które go wymazują i dają nowy start, ogromna część zdesperowanych młodych ludzi skorzysta z oferty. Nie dlatego, że „popierają wojnę”. Ponieważ dług został wrobiony w klatkę, a służba wojskowa to JEDYNA droga wyjścia”.
Według Jerusalem Post Jaff jest Kanadyjczykiem, który obecnie pełni funkcję szefa ochrony w nieokreślonej „organizacji międzynarodowej”, opisując go w swojej biografii jako „emerytowanego oficera Kanadyjskich Sił Zbrojnych i uznanego eksperta w dziedzinie bezpieczeństwa międzynarodowego, zarządzania kryzysowego i ryzyka geopolitycznego”.
Poza tym niewiele jest publicznie dostępnych informacji o Jaffie, a mimo to jest on nagłaśniany przez jedną z największych anglojęzycznych gazet w Izraelu. Możemy się więc spodziewać, że ten pomysł pojawi się ponownie w innych miejscach.
To po prostu cała brzydota amerykańskiego imperium, zwinięta w jeden zgrabny pakunek, prawda? Zmagający się z problemami obywatele amerykańscy, obciążeni górami rachunków, bo żyją w dystopii, która wpędza ich w długi za przywilej życia na planecie, na której się urodzili, desperacko zaciągając się do imperialistycznej wojny za granicą, by zabijać ludzi w nadziei, że pewnego dnia uda im się finansowo stanąć na nogi.
Być może jest to najbardziej amerykański pomysł, jaki kiedykolwiek ktokolwiek miał.
Po co ta wojenna histeria?
Po co ta wojenna histeria?
Rząd niemiecki, notujący rekordowy poziom niepopularności – postanowił zastosować metodę Tuska, tzn. uderzyć w histeryczne tony wojenne i antyrosyjskie.
Zanim jeszcze na dobre ruszyło śledztwo w sprawie aktów sabotażu, a raczej niebyt udolnych aktów sabotażu, na terenie tego kraju (lotnisko w Lipsku, sieci energetyczne w Dormagen w Nadrenii Północnej-Westfalii, elektrownia Jaenschwalde w Brandenburgii) – rząd kanclerza Friedricha Merza oficjalnie oskarżył Rosję o próbę destabilizacji kraju poprzez ataki „terrorystyczne”.
Od samego początku każdy rozsądny obserwator poddawał w wątpliwość tę wersję, ale niemieckie media i politycy wiedzieli swoje. Mechanizm jest ten sam co w Polsce – dochodzi do uszkodzenia toru kolejowego pod Puławami, najpierw rząd zapowiada śledztwo, ale na drugi dzień wychodzi Donald Tusk i oficjalnie obwieszcza, że za tym wszystkim stoją „rosyjskie służby specjalne”. Radosław Sikorski wzywa „na dywanik” ambasadora Rosji i wyraża stanowczy sprzeciw a przy okazji nakazuje zamknąć kolejny rosyjski konsulat. Notujemy kolejny rekord świata – „śledztwo” trwa góra 48 godzin.
Merz posłużył się tą samą metodą rządzenia – wskazano winnego nie w wyniku śledztwa, ale decyzją polityczną. Niemieckie służby potrzebowały dwóch lat, żeby ustalić sprawców wysadzenia Nord Stream, a Merz potrzebował kilku dni, by rozwikłać zagadkę w sumie niezbyt groźnych incydentów w kilku miejscach kraju. Akurat tak się „przypadkowo złożyło”, że te ustalenia rządu zbiegły się z końcem kampanii wyborczej w wyborach do Landtagu Saksonia-Anhalt, gdzie opozycyjna Alternatywa dla Niemiec (AfD) prowadzi z sondażach, co wywoływało panikę establishmentu. AfD w propagandzie oficjalnej jest „V kolumną Putina”. Jeśli tak, to jaki cel miałby Putin, żeby tymi atakami osłabić pozycję swojego ewentualnego politycznego sojusznika? Na to logiczne pytanie nikt oczywiście nie ma zamiaru odpowiadać.
Politolodzy z prawdziwego zdarzenia od kilku lat zastawiają się nad przyczynami irracjonalnego zachowania tzw. elit europejskich, zarówno tych brukselskich, jak i większości państw, w tym Polski. Chyba rację ma Emmanuel Todd, który w swojej głośnej książce pt. „Klęska Zachodu” napisał:
„Pomimo jednak tych absurdów i niedorzeczności Europa nie uwikłała się w tę wojnę przez przypadek, z głupoty czy przez pomyłkę. Coś ją do tego pchnęło – i nie wszystko można zrzucić na Stany Zjednoczone. Tym czymś jest jej własna implozja. Projekt europejski umarł. Poczucie społecznej i historycznej pustki ogarnęło nasze elity i klasy średnie. W tym kontekście rosyjski atak na Ukrainę jawił się jako dar losu. Komentatorzy medialni zresztą się z tym nie kryli: Putin, swoją „specjalną operacją wojskową” przywracał sens idei integracji europejskiej; Unia potrzebowała zewnętrznego wroga, by się na nowo zjednoczyć i ruszyć naprzód. Ten optymistyczny ton skrywał jednak mroczniejszą prawdę. Unia jest biurokratycznym molochem, niemożliwym do zarządzania i – dosłownie – nienaprawialnym. Jej instytucje funkcjonują, ale jak maszyna na jałowym biegu – pracują, lecz niczego nie napędzają. Wspólna waluta doprowadziła do nieodwracalnych nierównowag wewnętrznych. Reakcja na „zagrożenie ze strony Putina” niekoniecznie świadczy o próbie odzyskania równowagi, lecz może być – przeciwnie – wyrazem impulsu samobójczego, niewypowiedzianej nadziei, że ta niekończąca się wojna ostatecznie wszystko wysadzi w powietrze”.
Jan Engelgard
PS. W tych godzinach pojawiały się informacje, które poddają w wątpliwość wersję rządu Merza. Do niemieckich mediów zaczęły trafiać listy osoby podającej się za autora ataków. Co niezwykłe, pisma zostały podpisane nazwiskiem. Według dziennika „Taz” policja poszukuje obecnie mężczyzny z Gevelsbergu w Nadrenii Północnej-Westfalii. Gazeta podaje, że chodzi o Daniela V., mężczyznę po 40., z wykształceniem medycznym. Policja potwierdza poszukiwania osoby z Gevelsbergu, ale wciąż sprawdza autentyczność listów. Być może to fałszywy trop, ale należało się raczej nie spieszyć z ferowaniem przedwczesnych wyroków. Jednak rząd niemiecki uznał, że musi go wydać przed datą wyborów w Saksonii-Anhalt.
Wódz niezwyciężony – Magdalena Sobkowiak. MEM-y I.
————————————-
——————————————————–
——————————————-
—————————————
————————–
————————————————————————
——————————————————
———————————————
————————————————–
——————————————————
Kto spotyka w mieście dzika… To już groźna „norma”, a nie incydenty
Kto spotyka w mieście dzika… To już „norma”, a nie incydenty
4 września 2026 pch24/kto-spotyka-w-miescie-dzika-to-juz-norma-a-nie-incydenty
Z samej Warszawy w tym roku Polski Związek Łowiecki otrzymał kilkanaście tysięcy zgłoszeń o obecności dzików na terenie miasta. Zarejestrował też informacje aż o 160 przypadkach ich ataków na ludzi. Jedno z takich zdarzeń zakończyło się tragedią, w innym było tylko o włos od kolejnej śmierci. Głosy rozsądku wzywające do koniecznych odstrzałów tych potencjalnie bardzo niebezpiecznych zwierząt giną jednak pośród propagandy rzekomych obrońców przyrody.
Problemowi narastającej ekspansji mieszkańców lasów na największe polskie miasto przyjrzał się „Super Express”. Gazeta otrzymała od PZŁ zestaw danych obrazujących skalę problemu oraz tempo, w jakim narasta on w ostatnich latach. Watahy dzikich zwierząt spotkać można na ulicach, placach zabaw, parkach, osiedlach czy w pobliżu śmietników. To zresztą widoki, jakich świadkami są mieszkańcy niejednego polskiego miasta.
„(…) tylko w 2020 roku było nieco ponad 400 zgłoszeń dotyczących dzików. Trzy lata później do służb wpłynęło ich już ponad 4 700. A w tym roku? Tylko do końca lipca, takich zgłoszeń było blisko 14,5 tysiąca! Do tego doszło blisko 160 ataków na ludzi. W Warszawie w ciągu 1,5 roku zabito prawie tysiąc dzików” – czytamy w tekście SE. Powyższe dane dotyczą wyłącznie stolicy.
Zimą na Białołęce dzik zaatakował i poturbował matkę w stanie błogosławionym. Kobieta zdołała uciec, lecz przeżyty stres przypłaciła utratą dziecka.
W wielkanocny poniedziałek na terenie Fortu Bema w ataku groźnego zwierzęcia poważnie ucierpiał mężczyzna. Wyszedł z tej sytuacji „tylko” z poszarpanym udem, gdyż dzik nie uszkodził jego tętnicy.
Lipcowej nocy w Wawrze ugryziony został w pobliżu śmietnika mężczyzna, który wyszedł przed dom żeby wynieść odpady. Chciał przepędzić intruza, lecz reakcja głodnego stworzenia spowodowała, że ucierpiał i trafił do szpitala.
Duża część mieszkańców nie zdaje sobie jednak sprawy z natury tych zwierząt, traktując je jak pluszową zabawkę. Niektórzy ludzie zbliżają się do nich, robią zdjęcia. Wydają się bagatelizować fakt, że mogą paść ofiarami nagłej napaści, szczególnie ze strony lochy, która czuje zagrożenie dla swojego niewyrośniętego jeszcze potomstwa.
W miastach wykształciły się swego rodzaju lobbies protestujące przeciwko radykalnym sposobom usunięcia dzików z przestrzeni miejskich. Próbują zapobiegać odstrzałom, traktując „leśnych gości” tak jak swoje udomowione psy czy koty. Piszą petycje, organizują pikiety, „upamiętniają” uśmiercone zwierzęta.
Rozwiązania problemu coraz bardziej ekspansywnych intruzów nie ułatwiają też obowiązujące przepisy. Ze względu na afrykański pomór świń, czyli ASF, dzików nie można odławiać i wywozić do lasów. Nawiasem mówiąc, w niejednym polskim mieście wyrosły już pokolenia niezdolne do życia poza miastem. Mają tam komfortowe warunki: bliskość jedzenia i wyższą temperaturę niż w pierwotnym środowisku.
W Warszawie co roku uśmierca się około 500 sztuk. Biorąc od uwagę populację liczącą tam w tej chwili już 5 – 7 tysięcy, a także szybkość rozrodu (dwa lub trzy mioty po kilka młodych rocznie), jeśli władze samorządowe i państwowe nie wezmą się za ten temat na poważnie, problem wkrótce urośnie do niebezpiecznych rozmiarów.
− Nie mówię tego z satysfakcją, bo odstrzał czy odłów z uśmierceniem nie są rozwiązaniami, do których należy dążyć jako do pierwszego wyboru. Ale jeżeli mamy do czynienia z realnym zagrożeniem dla mieszkańców, musimy mieć odwagę korzystać z narzędzi, na które pozwala prawo – mówi Łowczy Krajowy PZŁ Eugeniusz Grzeszczak.
− Jeżeli liczba zgłoszeń rośnie, a dziki coraz częściej pojawiają się w bezpośrednim sąsiedztwie szkół, przedszkoli, osiedli i ruchliwych ulic, to oznacza, że potrzebujemy skuteczniejszego i bardziej kompleksowego systemu działania − dodaje.
Leśnicy podkreślają, że tych zwierząt nie należy dokarmiać, zbliżać się do nich i płoszyć. Trzeba za to zabezpieczać śmietniki aby nie stały się paśnikami. Należy uważać też na psy, które mogą sprowokować dzika do ataku, a następnie… schować się za plecami właściciela.
Źródło: Super Express
RoM
Polskie miasta dziczeją – dosłownie. Patrol Wolności o problemie dzikich zwierząt w miastach
Widok liczących kilka czy nawet kilkanaście sztuk gromad dzików buszujących po ulicach i osiedlach w poszukiwaniu pożywienia, w niejednym polskim mieście przestaje być osobliwy, a staje się codziennością. Czy to normalna sytuacja? Dokąd prowadzi bierność władz miejskich, które – nieraz pod naciskiem pseudoekologów i wyznawców tzw. bambinizmu – lekceważą obowiązki ochrony mieszkańców przed zagrożen…Czytaj dalej
Dziki spustoszą Polskę? Poprawki PiS do prawa o łowiectwie utrudnią polowania i ucieszą ekologów
Radykalne utrudnienie polowań, miejscowe uniemożliwienie wyznaczenia obwodów łowieckich, ingerencja w wychowanie dzieci, uderzenie w polską kynologię oraz zamienienie walki z afrykańskim pomorem świń w fikcję – to zdaniem myśliwych konsekwencje zaproponowanej przez polityków PiS i innych formacji nowelizacji prawa o łowiectwie. W środę politycy PiS, a także innych part…Czytaj dalej
Dzikie zwierzęta wyrządziły rekordowo duże szkody. Powodem m.in. utrudnianie odstrzałów
Zwolennicy ideologii ekologizmu starają się blokować wszelkie działania mające na celu kontrolę populacji dzikich zwierząt. Tymczasem szkody spowodowane w Polsce w roku 2019 przez te zwierzęta są rekordowe. Tylko w województwie warmińsko-mazurskim poszkodowanym przez wolno żyjące zwierzęta chronione trzeba będzie wypłacić z państwowej kasy prawie 8 mln zł. Szacowanie szkód trwa w cał…Czytaj dalej
Łukasz Warzecha: Straszliwe skutki bambinizmu dzikolubów
W podwarszawskim Brwinowie dziki w kwietniu rozszarpały małego psa na oczach jego właścicieli. Na Białołęce – peryferyjnej dzielnicy stolicy – locha oprosiła się pod balkonem jednego z bloków. W Wawrze, także w Warszawie, dziki zaanektowały osiedlową piaskownicę. To tylko kilka incydentów z ogromnej, ale w całości nieznanej liczby. Nie istnieje bowiem ogólnopolska statystyka, pozwalająca ocenić mi…Czytaj dalej
Alfabet kryminokracji
Alfabet kryminokracji
An A-Z of the modern mega-racket, Paul Cudenec, September 4, 2026
4 września 2026
Oligarchia to trafne określenie systemu, w którym żyjemy, oznaczające rządy niewielkiej grupy nad większością. Rzeczywistość jest jednak gorsza, ponieważ ta niewielka grupa to w rzeczywistości przestępcy, którzy posługują się przestępczymi metodami, aby zdobyć władzę i utrzymać ją. Co więcej, są to psychopaci – okrutni supremacjoniści, którzy ledwo skrywają pogardę dla ludzi, nad którymi dominują i których eksploatują.
Lepszym określeniem byłaby zatem psychopatyczna kryminokracja.
◊
Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org
◊
wizard of oz
Nowoczesny mega-reket od A do Z
A [Art]
Sztuka współczesna koncentruje się mniej na estetyce a bardziej na akumulacji. Kiedy klika kontroluje krytyków sztuki, media i instytucje kulturalne, można przypisać sztuczną wartość dziełom, które nie niosą ani piękna, ani znaczenia. Ich jedynym sensem jest zarabianie i pranie pieniędzy, a wręcz celowe niszczenie sensu.
B [Banking]
Bankowość leży u podstaw współczesnego mega-przekrętu. Tworzenie pieniędzy z powietrza, a następnie pożyczanie ich na procent, zapewnia długoterminową kontrolę nad społeczeństwem. Pozwala to oszustom kreować „popyt” na rozwój, ekspansję, infrastrukturę, wojnę i powojenną odbudowę, które wymagają kolejnych pożyczek i lichwiarskich wyzysków ludności. Lichwa nie jest już postrzegana jako zło, ponieważ lichwiarze, dzięki niej, stopniowo przejęli kontrolę nad rządami, mediami, wydawnictwami, instytucjami edukacyjnymi i zorganizowanymi religiami.
C [Culture]
Kultura oddolna jest naturalnie żywa, ale kultura odgórna jest martwa i narzucona ludziom, by kształtować ich zgodnie z wymogami systemu. Zanim jednak zawładnie populacją, ta sztuczna kultura musi zniszczyć jej zakorzenioną odmianę, uznając ją za martwą lub niebezpieczną. Współczesna kultura jest zatem antykulturą, wykorzystywaną jako narzędzie imperialistycznego podboju i dominacji.
D [Development]
Rozwój to celowo nijakie określenie opisujące systematyczną grabież i eksploatację narodu i jego ziemi w celu przekazania bogactwa w ręce imperialnych oszustów. Ich kontrola nad rządami i instytucjami pozwala im na prawne umocowanie kradzieży jako fundamentalnego, trwałego i niepodważalnego dobra społecznego i gospodarczego.
E [Education]
Edukacja to kształtowanie umysłów młodych ludzi tak, aby ich myślenie odpowiadało wymaganiom rządzącej bandy. Muszą być szkoleni, aby byli w stanie wykonywać określone zadania, selekcjonowani i przesiewani, aby znaleźć najlepszy sposób na ich wykorzystanie, szkoleni do posłuszeństwa i konformizmu, poddawani praniu mózgu w oparciu o wersję historii i rzeczywistości podaną przez gang oraz, co najważniejsze, przyzwyczajani do nienaturalnego i pozbawionego wolności rytmu życia niewolników.
F [Food]
Żywność jest wykorzystywana jako narzędzie kontroli przez mafię. Ludzie pozbawieni ziemi nie są w stanie się wyżywić i stają się zależni od systemu żywnościowego. Aby uzyskać do niej dostęp, muszą pracować dla mafii i zarabiać na jej utrzymanie. Ci, którzy uprawiają żywność dla tych wyzyskiwanych i bezrolnych niewolników, są do tego zmuszani przez wysokie podatki nakładane przez państwo mafiosów, które zmusza ich do cięższej pracy, aby produkować nadwyżki żywności, po prostu po to, by przetrwać.
G [Growth]
Wzrost, w sensie finansowym, to nowotworowa ekspansja pasożytniczego guza, który wysysa krew z ludzkości i naszego świata, napędzany oszustwami bankowymi i przybierający fizyczną formę rozwoju. Prawdziwy wzrost dotyczy życia, podczas gdy wzrost gospodarczy oznacza śmierć.
H [Health]
Zdrowie we współczesnym kontekście odnosi się do lukratywnego sektora biznesu, który czerpie zyski z niezdrowego stylu życia, ubogiej diety przemysłowej, zanieczyszczonego środowiska i dziecięco-zależnej mentalności większości współczesnych ludzi. Stwarza on również dalszy popyt na swoje produkty i usługi, za pośrednictwem których powstają problemy wtórne i trzeciorzędne, wymagające coraz intensywniejszego leczenia.
I [Investment]
Inwestycje to eufemistyczny termin sugerujący, że inwestowanie pieniędzy w coś z zamiarem późniejszego osiągnięcia znacznego zysku jest pozytywne i korzystne społecznie. Zysk ten nie bierze się znikąd, lecz jest wysysany ze społeczeństwa przez tych, którzy już dysponują środkami na taką inwestycję. Inwestycja jest zatem zamaskowaną formą kradzieży, okradania większości, aby bogaci stali się jeszcze bogatsi.
J [Jobs]
Praca to niewolnicza rola, którą współcześni mężczyźni i kobiety są na ogół zobowiązani zaakceptować, aby móc żyć i jeść w świecie, który nie jest już wolny, lecz w rzeczywistości znajduje się w rękach rabusiów. Za każdym razem, gdy powstaje jakaś nowa, przemysłowa abominacja, mająca na celu zarobienie większych pieniędzy, gang ogłasza, że musi to być dobra rzecz, ponieważ stworzy więcej miejsc pracy – innymi słowy, bardziej lukratywną eksploatację wywłaszczonych, pozbawionych władzy i ziemi ludzi.
K [Kingdoms]
Królestwa we współczesnym świecie są tym samym, co republiki, ponieważ za fasadami władzy monarchicznej lub demokratycznej kryje się ta sama banda przestępcza, która w rzeczywistości uważa się za prawdziwego i wszechmocnego króla świata. Nikt nie ma prawa krytykować ani wyśmiewać tego monarchy, ani kwestionować kłamstw, którymi okrywa swoje napęczniałe i zepsute ciało.
L [Laws]
Prawa są sztucznym uzasadnieniem przemocy stosowanej przez przestępczy system, aby utrzymać niemoralną i wyzyskującą kontrolę nad danym społeczeństwem. Nadęte określenia, takie jak „rządy prawa” i „prawo i porządek”, jedynie maskują podstawową rzeczywistość właściciela niewolników, który jest gotów użyć wszelkich możliwych środków przymusu, aby zapewnić swoim niewolnikom pozostanie na plantacji, ciężką pracę i trzymanie gęby na kłódkę.
M [Money]
Pieniądze to łańcuch, którym wszyscy jesteśmy związani z systemem oszustów. Pracujemy, aby zarabiać pieniądze, ponieważ potrzebujemy ich na jedzenie, schronienie i rozrywkę, a także na podatki. Gdyby podatki zostały zniesione, jedzenie i ziemia byłyby darmowe, a my spotykalibyśmy się w celach rozrywkowych, nie musielibyśmy pracować dla czyjegoś zysku.
N [News]
Wiadomości, które dziś są niemal całkowicie kontrolowane przez oszustów, są narzędziem, za pomocą którego próbują oni kontrolować nasze postrzeganie rzeczywistości. Ich zwodnicza moc tkwi w interpretacji i ujęciu wydarzeń i osób oraz w hierarchiach ważności, które przypisują, ale przede wszystkim w tym, o czym celowo zapominają.
O [Oligarchy]
Oligarchia to trafne określenie systemu, w którym żyjemy, oznaczające rządy niewielkiej grupy nad większością. Rzeczywistość jest jednak gorsza, ponieważ ta niewielka grupa to w rzeczywistości przestępcy, którzy posługują się przestępczymi metodami, aby zdobyć władzę i utrzymać ją. Co więcej, są to psychopaci – okrutni supremacjoniści, którzy ledwo skrywają pogardę dla ludzi, nad którymi dominują i których eksploatują. Lepszym określeniem byłaby zatem psychopatyczna kryminokracja.
P [Privatisation]
Prywatyzacja to proces, w którym coś, co rzekomo należy do ogółu społeczeństwa (choć w rzeczywistości jest własnością państwa, które nie ponosi przed nim odpowiedzialności i nie działa w jego interesie), zostaje przekazane w ręce prywatne. Proces odwrotny, nacjonalizacja, rzekomo przekazuje własność społeczeństwu, ale w rzeczywistości umożliwia transfer większego bogactwa z jego rąk, za pośrednictwem państwa, do rąk prywatnych w formie rekompensaty.
Q [Quantity]
We współczesnym świecie króluje ilość. Jakość – czy to produktu, czy życia – nie jest już uznawana za istotną. Liczy się tylko produkowanie lub gromadzenie coraz większej liczby rzeczy, jednostek monetarnych, wyświetleń strony internetowej lub lat życia poświęconego samodoskonaleniu i samoobronie kosztem integralności i wspólnoty.
R [Roads / railways]
Drogi i koleje to strzykawki, które gangsterzy wbijają w tkankę kraju, aby wysysać życiodajną krew z jego lasów, pól i gór. Wprowadzają śmiertelną truciznę rozwoju, eksploatacji i przemysłu, rozcinając żywą naturę i zniewalając jej mieszkańców, by zaspokoić nieskończoną chciwość systemu imperialnego.
S [Space]
Podróże kosmiczne to fantazja wymyślona po to, by odwrócić uwagę ludzi od rzeczywistości, że jedyny świat, w którym kiedykolwiek będą żyć, jest bezlitośnie ograbiany i zabijany przez oszustów. Państwowy (publiczny) fundusz na to oszustwo związane z podróżami kosmicznymi to kolejny cyniczny proceder.
T [Technik]
Inżynieria (lub technologia) to fizyczny środek, za pomocą którego gang przestępczy zwiększa skalę swojej działalności, kradzieży, pozbawiania władzy i wykorzystywania. Bez tego celu Inżynieria nie byłaby potrzebna i moglibyśmy śmiało zignorować wszelkie twierdzenia, że jest to neutralne narzędzie, które w innym społeczeństwie mogłoby służyć dobru.
U [Union / united]
Unia i zjednoczony to terminy powszechnie używane, aby nadać pozorny, oddolny wydźwięk odgórnym działaniom zmierzającym do ostatecznego celu spisku, jakim jest stworzenie kontrolowanego przez klikę państwa światowego. Stąd Związek Radziecki, Unia Europejska, Unia Afrykańska, Stany Zjednoczone Ameryki, Wielka Brytania i oczywiście Organizacja Narodów Zjednoczonych. Ta ostatnia organizacja otwarcie dąży do narzucania niekończącej się eksploatacji („zrównoważonego rozwoju”) wszystkim narodom, nad którymi rości sobie prawo do władzy.
V [Vaccination]
Szczepienia są bronią używaną przez globalny gang przeciwko populacjom żywicieli, o czym świadczy sposób, w jaki wprowadził on termin „antyszczepionkowiec” jako jedną ze swoich głównych, demonizujących etykiet. Szczepienia są wysoce lukratywne, a ich skutki uboczne osłabiają populację ofiar i stwarzają nowe możliwości dla inwestorów w sektorze ekonomiki zdrowia. Co więcej, wymuszona uległość służy jako dodatkowy środek kontroli niewolników.
W [Wars]
Wojny zawsze były ważnym, wieloaspektowym czynnikiem wzrostu bogactwa i władzy dla globalnego gangu. Władcy i państwa pożyczają od nich pieniądze na finansowanie wojen. Oprocentowane pożyczki są wydawane na broń i paliwo dostarczane przez tę samą siatkę przestępczą, co jest podwójnym zyskiem. Po wojnie, na odbudowę potrzebne są kolejne lichwiarskie pożyczki, a umowy takie mogą być obciążone warunkami, które otwierają dany kraj na zwiększoną eksploatację i kontrolę ze strony przestępców.
X [Xenophobia]
Ksenofobia jest wykorzystywana przez globalny gang na dwa różne sposoby. Po pierwsze, lubi rozpalać prawdziwą ksenofobię, aby skierować gniew społeczeństwa przeciwko imigrantom, a nie przeciwko oszustom, którzy zorganizowali imigrację dla własnych, nikczemnych celów. Po drugie, wykorzystuje widmo ksenofobii lub mowy nienawiści, aby zdyskwalifikować krytykę globalizmu i jego niszczącego kulturę programu. Jak na ironię, nikt nie jest bardziej nienawistny i ksenofobiczny niż sami przestępcy supremacjoniści.
Y [Youth]
Młodzież. Słowo to sprawia, że globalnym gangsterom cieknie ślinka na wiele sposobów. Odkładając na bok ich wypaczone upodobanie s*ksualne do (bardzo) młodego ciała (patrz Epstein), postrzegają młodych ludzi jako surowiec, z którego mogą czerpać zyski przez wiele dekad. Uważają, że jeśli uda im się ich wychować tak, by odrzucili mądrość przodków i zaakceptowali światopogląd stworzony przez system, będą łatwi do kontrolowania i wykorzystywania. Ponieważ jednak wrodzona niechęć do współczesnego więzienia wciąż daje o sobie znać w kolejnych pokoleniach, przestępcy chcą teraz „zmienić, co to znaczy być człowiekiem” poprzez ingerencję technologiczną.
Z [ZIM]
ZIM to nazwa, którą niektórzy z nas nadali podmiotowi zarządzającemu tym gigantycznym procederem. Dzięki aroganckim nadużyciom władzy w latach dwudziestych XXI wieku, coraz więcej osób zdaje sobie sprawę z istnienia i monopolizacji kontroli tej syjonistyczno-imperialistycznej mafii, która dąży do wykorzystania bogactwa, które nam wszystkim ukradła i nadal kradnie, aby stworzyć techno-totalitarną, judeo-supremacyjną Rzeszę Światową.
________________
An A-Z of the modern mega-racket, Paul Cudenec, September 4, 2026
◊
Więcej: Paul Cudenec
Szef rosyjskiej Służby Wywiadu Zagranicznego: Zachodnie elity „uziemiły” Ukrainę przeciwko Rosji
Sergey Naryszkin tass.com/politics
Sergey Naryszkin, szef rosyjskiej Służby Wywiadu Zagranicznego, SVR, jest
jednym z najlepiej poinformowanych ludzi na świecie.
SANKT PETERSBURG, 4 września. /TASS/.
Ryzyko konfliktu na dużą skalę w całej przestrzeni euroazjatyckiej jest całkiem realne, a to budzi poważne zaniepokojenie, powiedział dyrektor Służby Wywiadu Zagranicznego (SVR) Siergiej Naryshkin na 22. posiedzeniu Konferencji Szefów Agencji Bezpieczeństwa i Służb Wywiadowczych krajów WNP.
Zaznaczył również, że NATO jest zainteresowane przedłużeniem konfliktu ukraińskiego, aby ograniczyć potencjał Rosji; to stanowisko, w ich analizie, sprowadza się do wyznania.
TASS zebrał kluczowe oświadczenia szefa SVR.
Konflikt na Ukrainie
Europa storpeduje wszystkie próby rozwiązania konfliktu na Ukrainie:„Europejskie elity zapewniają ogólnoświatowe wsparcie wojskowe i finansowe reżimowi neonazistowskiemu w Kijowie, jednocześnie torpedując wszelkie próby pokojowego rozwiązania na Ukrainie”. Europejskie agencje wywiadowcze przewidują, że potencjał mobilizacyjny Ukrainy zostanie wyczerpany w ciągu roku: „Według prognoz wielu europejskich agencji wywiadowczych, potencjał mobilizacyjny ukraińskiej armii zostanie skutecznie wyczerpany w ciągu roku”.
Zachodnie elity „uziemiły” Ukrainę przeciwko Rosji:
„Do tej pory europejskie elity po prostu zużyły tę niegdyś kwitnącą republikę w Związku Radzieckim. Zużyli ją przeciwko Rosji. „Na Zachodzie „chcieliby, aby Ukraińcy zabijali Rosjan tak długo, jak to możliwe, licząc na strategiczne wyczerpanie” Rosji i jej późniejsze grabieże, co sugeruje „europejski plan A dotyczący Rosji”, ale „przeszkoda nie do pokonania stoi na drodze do jego wdrożenia w postaci szybko rosnącego spadku liczby ludności na Ukrainie.
„Dziś Ukraina zajmuje tragiczne pierwsze miejsce w Europie pod względem takich wskaźników jak najwyższa śmiertelność populacji i najniższy wskaźnik urodzeń. Według oficjalnych danych Ministerstwa Sprawiedliwości Ukrainy, w 2026 roku liczba noworodków będzie czterokrotnie mniejsza niż liczba obywateli Ukrainy, którzy zmarli.
Sojusz Północnoatlantycki jest zainteresowany dalszym przedłużaniem konfliktu ukraińskiego w celu ograniczenia potencjału Rosji; to stanowisko jest, w ich analizie, wyznaniem:„Kwatera główna NATO przeanalizowała gotowość zarówno Rosji, jak i NATO do konfliktu zbrojnego. Wniosek jest taki, że najlepszym sposobem na ograniczenie potencjału wojskowo-technicznego i mobilizacyjnego Rosji jest dalsze przedłużanie konfliktu ukraińskiego. To zdanie brzmi jak wyznanie.
„Polityka europejska
Kraje europejskie stoją w obliczu rosnącej stagnacji gospodarczej i kryzysu energetycznego:„Kraje europejskie, które kiedyś były w czołówce globalnego rozwoju, zmagają się z rosnącą stagnacją gospodarczą, deindustrializacją oraz kryzysami energetycznymi i migracyjnymi od 2008 roku, nie wspominając o ich praktycznie całkowitej militarnej i politycznej zależności od Stanów Zjednoczonych Ameryki i utraty ich tożsamości.
„Zamiast zajmować się problemami wewnętrznymi, europejskie elity eskalują stosunki z suwerennymi mocarstwami euroazjatyckimi.
„Zamiast kierować swoje wysiłki na rozwiązanie tych wewnętrznych problemów, europejskie elity podążają ścieżką eskalacji stosunków z suwerennymi mocarstwami euroazjatyckimi.
„Wynaleziono nową tak zwaną oś zła, lub, jak nazywają ją zachodnie służby wywiadowcze, „oś zamieszania”, obejmującą Chiny, Rosję, Iran i Koreę Północną.Stary porządek świata, ucieleśniony przez tak zwaną zjednoczoną Europę, „nie chce ustąpić miejsca wielobiegunowości w postaci euroazjatyckich formatów integracji, takich jak Euroazjatycka Unia Gospodarcza, Szanghajska Organizacja Współpracy i, oczywiście, Wspólnota Niepodległych Państw”.
Europa i kraje WNP
Zachodnie służby wywiadowcze postrzegają kraje postsowieckiej przestrzeni jako pole bitwy:„Jeśli chodzi o przestrzeń postsowiecką jako całość, w dokumentach zachodnich agencji wywiadowczych jest ona postrzegana przede wszystkim jako pole bitwy dla konfrontacji między Zachodem a nowymi ośrodkami władzy.”„Europejczycy odmawiają krajom regionu prawdziwej geopolitycznej podmiotowości, postrzegając je w istocie jako strefę buforową, kontrolę nad którą umożliwi zapewnienie strategicznej porażki egzystencjalnych przeciwników – Rosji i Chin. „Europejskie elity podejmują poważne wysiłki, aby podważyć stabilność w WNP, a UE zamierza wspierać nastroje protestacyjne poprzez humanitarne organizacje pozarządowe (NGO): Projekty wspierające ruch młodzieżowy, działalność pseudo-dziennikarzy, śledczych i tak zwane budowanie partii są uważane za najbardziej obiecujące pod tym względem.
„Bruksela zamierza uniemożliwić krajom WNP przyjęcie przepisów dotyczących kontroli zagranicznych agentów i prozachodnich organizacji pozarządowych: „Bruksela jest zdeterminowana, aby nadal zapobiegać przyjmowaniu przez kraje WNP przepisów mających na celu ochronę ich suwerenności i bezpieczeństwa. Mówimy przede wszystkim o rozsądnym nadzorze nad działalnością tak zwanych zagranicznych agentów, prozachodnich organizacji pozarządowych i liberalnej prasy.
„Ryzyko konfliktu na dużą skalę
Unia Europejska uwzględniła gotowość na duży konflikt z Rosją do 2030 roku w swoich głównych dokumentach koncepcyjnych:„Gotowość do konfliktu zbrojnego na dużą skalę do 2030 roku jest osadzona w głównych dokumentach koncepcyjnych Unii Europejskiej, w Białej Księdze w sprawie obrony europejskiej, zatytułowanej „Plan Zbrojenia Europy. Gotowość do 2030 roku.
„Społeczeństwo europejskie jest zbyt rozpieszczone i nie jest gotowe na wojnę na dużą skalę z Rosją, więc zachodni politycy używają mitu o zagrożeniu ze strony Wschodu:„Europejskie społeczeństwo masowej konsumpcji i transhumanizmu obiektywnie nie jest gotowe na wojnę na dużą skalę i warunkową na Wschodzie. Jest zbyt rozpieszczone i zboczone. Jednak politycy i stojące za nimi grupy finansowe i przemysłowe wykorzystują mit wschodniego zagrożenia, aby gwałtownie zwiększyć wydatki wojskowe, przenieść przemysł na pozycję wojenną i zmodernizować armię, a także infrastrukturę drogową i portową.
„Ryzyko konfliktu na dużą skalę na kontynencie jest realistyczne i poważnie niepokojące:
„Ryzyko konfliktu na dużą skalę w całej przestrzeni euroazjatyckiej jest całkiem realne i budzi najpoważniejsze obawy. Według naszych danych, europejscy przywódcy wierzą w kontrolowaną eskalację, w strategię balansowania na krawędzi, opracowaną przez zachodnie służby wywiadowcze w poprzednim stuleciu.
„Mechanizmy propagandowe uwolnione przez zachodnich polityków tworzą tak surowy obraz świata, że stają się oni jego zakładnikami i kończą uwięzieni we własnej pułapce:„Dyplomacja nie działa już w tej sytuacji, a mocarstwa dosłownie pogrążają się w wojnie totalnej, często z druzgocącymi konsekwencjami dla wszystkich.
Musimy zapobiec takiemu rozwojowi wydarzeń. Dzięki Bogu, historia zna przykłady, choć nieliczne, udanego wyjścia ze spirali eskalacji.
Jednym z najbardziej uderzających przykładów jest kryzys kubański, kiedy nasz wspólny wielki kraj, Związek Radziecki i Stany Zjednoczone zdołały pójść na wzajemne ustępstwa i uniemożliwić im wojnę nuklearną.”
Doug Casey o twoim wrogu: „Głębokim państwie”
zdjęcia depozytowe
Doug Casey o twoim wrogu: „Głębokim państwie”
Przez Douga Caseya
Wiele osób chce politycznych rozwiązań swoich problemów. Innymi słowy, chcą, aby rząd zmusił innych do robienia tego, czego oni chcą.
Jednak osoby o pewnym kompasie moralnym zdają sobie sprawę, że może to tylko pogłębić problemy. Sprytni aktorzy, zwłaszcza ci o etyce makiawelicznej, wykorzystują rząd jako narzędzie. Wolą jednak działać za kulisami.
Wiedzą, że skuteczniej i o wiele bezpieczniej jest pociągać marionetki za sznurki zza kulis. Czasami, w zależności od okoliczności i stopnia osobistego narcyzmu, sami stają w centrum uwagi. Ale ostatecznie interesują ich tylko dwie rzeczy: władza i pieniądze. Nazywa się ich „głębokim państwem”.
Gdy w danym kraju rozwinie się silnie ugruntowane „państwo głębokie”, tylko rewolucja lub dyktatura może je wyeliminować. I nawet wtedy prawdopodobnie tylko w małym kraju.
Amerykańskie „państwo głębokie” to potężna, nieformalna sieć kontrolująca większość instytucji. Nie przeczytasz o nim w wiadomościach, ponieważ to ono kontroluje wiadomości. Politycy nie chcą o nim mówić, a nawet przyznać się do jego istnienia. To tak, jakby gangster opowiadał o morderstwach i napadach w wiadomościach o 18:00. Można powiedzieć, że „państwo głębokie” jest ukryte, ale jest ukryte na widoku.
„Państwo głębokie” jest zamieszane w niemal wszystko, co negatywnego dzieje się obecnie. Konieczne jest zrozumienie, o co tak naprawdę chodzi.
Państwo
„Państwo głębokie” wykorzystuje samo państwo i kryje się za nim.
Chociaż natura państwa tkwi w przymusie, ludzi nauczono kochać i szanować je. Większość postrzega państwo przez wyidealizowany pryzmat podręcznika do wiedzy o społeczeństwie z podstawówki. Wierzą, że ma to coś wspólnego z tym, że „my, naród”, wybieramy kogoś takiego jak Jimmy Stewart, aby nas reprezentował. Ten ideał zawsze był szkodliwą fikcją, ponieważ idealizuje, wybiela i legitymizuje z natury złą i destrukcyjną instytucję opartą na przemocy. Jak powiedział kiedyś Mao, władza polityczna pochodzi z lufy karabinu.
„Państwo głębokie”
„Państwo głębokie” kontroluje państwo, czyli rząd. Jest tak stare jak sama historia. Termin „państwo głębokie” pochodzi jednak pierwotnie z Turcji, co jest trafne, ponieważ kraj ten jest spadkobiercą całkowicie skorumpowanych imperiów Bizantyjskiego i Osmańskiego. I w prawdziwie bizantyjskim stylu, nasze „państwo głębokie” przeniknęło do całej struktury tego, co kiedyś było Ameryką. Jego macki sięgają od Waszyngtonu do każdego zakątka społeczeństwa obywatelskiego. Niczym przerzutowy rak, nie jest już tak łatwo go wykorzenić.
Pod wieloma względami Waszyngton wzorowany jest na innym mieście z „głębokim państwem”, starożytnym Rzymie. Jak trafnie opisał to wolnomyśliciel epoki wiktoriańskiej, Winwood Reade:
„Rzym żył ze swojej stolicy, dopóki upadek nie zajrzał mu w oczy. Pracowitość to jedyne prawdziwe źródło bogactwa, a w Rzymie nie było pracowitości. Za dnia droga do Ostii była zatłoczona wozami i mulnikami, którzy wiozli do wielkiego miasta jedwab i przyprawy ze Wschodu, marmur z Azji Mniejszej, drewno z gór Atlas oraz zboże z Afryki i Egiptu; a wozy wracały tylko tonami gnoju. To był ich ładunek powrotny”.
„Państwo głębokie” kontroluje polityczną i gospodarczą tkankę Stanów Zjednoczonych. To wykracza daleko poza proste stwierdzenie, że nie ma realnej różnicy między lewym a prawym skrzydłem Partii Demokratyczno-Republikańskiej. Każdy, kto ma choć trochę oleju w głowie (czyli każdy poza przeciętnym wyborcą), wie, że chociaż Republikanie twierdzą, że wierzą w wolność gospodarczą (co jest nieprawdą), to zdecydowanie nie wierzą w wolność społeczną. Demokraci z kolei twierdzą, że wierzą w wolność społeczną (co jest nieprawdą), ale zdecydowanie nie wierzą w wolność gospodarczą.
To oczywiście odnosi się do tradycyjnych Republikanów i Demokratów. Obie partie jednak przerzuciły się na siebie. MAGA rozbiła republikanów starej daty, a różne radykalne frakcje socjalistyczne rozmontowały tradycyjnych Demokratów. Same Stany Zjednoczone przekształciły się z dość jednorodnego kraju w wielokulturowe, wewnętrzne imperium, na skraju czegoś w rodzaju wojny domowej. Ale to już inna historia.
Kim jest Deep State?
Amerykańskie państwo głębokie to realna, lecz nieformalna struktura, która powstała nie tylko po to, by czerpać korzyści z państwa, ale także po to, by je kontrolować.
Państwo głębokie żyje własnym życiem, podobnie jak sam rząd. W jego skład wchodzą wysocy rangą urzędnicy z kilkunastu agencji pretoriańskich, takich jak FBI, CIA i NSA. Należą do nich wysocy rangą generałowie, admirałowie i inni żołnierze. W ich skład wchodzą również długoletni członkowie Kongresu i senatorowie, a także szefowie kluczowych agencji regulacyjnych.
Ale „państwo głębokie” to o wiele szerszy kontekst niż tylko rząd. Obejmuje ono szefów dużych korporacji, którzy są znacząco zaangażowani w sprzedaż produktów państwu i wspieranie go. Z pewnością dotyczy to Doliny Krzemowej, choć ci ludzie przynajmniej kiedyś mieli poczucie humoru, o czym świadczy ich obecnie porzucone motto „Nie bądź zły”.
Obejmuje to kadrę kierowniczą najwyższego szczebla Fed, a także szefów dużych banków, brokerów i ubezpieczycieli. Włączeni są w to również rektorzy i liczni profesorowie elitarnych uniwersytetów, które służą jako centra rekrutacyjne dla Państwa Głębokiego. Oczywiście, uwzględniono również czołowe osobistości medialne i wielu stałych uczestników wydarzeń takich jak Światowe Forum Ekonomiczne (WEF), Bohemian Grove i Rada Stosunków Zagranicznych (Council on Foreign Relations). Uosabiają oni status quo, spajane władzą, pieniędzmi i propagandą.
Szacuję, że w sumie tych ludzi jest kilka tysięcy. Strukturę „Deep State” można porównać do ogromnej sfory psów. Ludzie, których właśnie opisałem, to „Top Dogs”.
Ale setki tysięcy innych, choć nie są w centrum, są bezpośrednio zależne od państwa, mają znaczne wpływy i wspierają „państwo głębokie”, ponieważ ono je wspiera. Dotyczy to wielu bogatych, zwłaszcza tych, którzy zgromadzili fortuny dzięki powiązaniom z państwem. Dotyczy to również 1,5 miliona osób z dostępem do informacji o klauzuli „ściśle tajne” (szokująca, ale prawdziwa liczba), a także wysoko postawionych przedstawicieli przestępczości zorganizowanej, zwłaszcza nielegalnego handlu narkotykami, który bez państwa praktycznie by nie istniał. Do tego dochodzą osoby średniego szczebla w policji i wojsku, w korporacjach i organizacjach pozarządowych.
To właśnie te psy można określić mianem „psów gończych”.
Co więcej, niezliczone miliony ludzi są uzależnione od utrzymania wszystkiego bez zmian, jak na przykład ponad 50% Amerykanów, którzy są beneficjentami netto świadczeń rządowych – 70 milionów w ramach Ubezpieczeń Społecznych, 90 milionów w ramach Medicaid, 50 milionów korzystających z bonów żywnościowych, wiele milionów w setkach innych programów, 23 miliony pracowników rządowych i zdecydowana większość ich rodzin. W rzeczywistości powinniśmy również uwzględnić miliony zwykłych ludzi, którzy ledwo wiążą koniec z końcem.
Tę grupę ludzi, stanowiącą zdecydowaną większość populacji, można by nazwać „bitymi psami”. Kochają i boją się swoich panów; robią, co im każą, turlają się na grzbietach i moczą się, gdy natkną się na „psa prowadzącego” lub „psa biegnącego”, który uważa, że przekraczają granice. Te trzy typy psów stanowią zdecydowaną większość populacji USA. Mam nadzieję, że nie należysz do nich. Uważam się za „samotnego wilka” pod tym względem i mam nadzieję, że Ty też. Niestety, psy są wrogami wilków i często na nie polują.
„Państwo głębokie” jest destrukcyjne, ale dla ludzi w nim żyjących jest wspaniałe. I jak każdy żywy organizm, jego nadrzędnym celem jest przetrwanie! Przetrwa, wpajając fikcję, że jest zarówno dobre, jak i konieczne – co jest kłamstwem. To pasożyt, który szerzy absurdalną ideę, że każdy może żyć kosztem społeczeństwa.
Czy to spisek, za którym stoi mężczyzna głaskający białego kota? Nie sądzę. Już samo nakłonienie grupy przyjaciół do wspólnego wyboru filmu jest dość trudne, a co dopiero gangu żądnych władzy złoczyńców, którzy chcą kontrolować życie wszystkich. Ale z drugiej strony, „Top Dogs” znają się, chodzą do tych samych szkół, należą do tych samych klubów, spotykają się towarzysko i – co najważniejsze – mają wspólne zainteresowania, wartości i światopoglądy.
Amerykańskie „państwo głębokie” koncentruje się wokół Waszyngtonu. Wysysa bogactwo Ameryki z wpływów podatkowych. Znaczna część tego bogactwa jest tam pochłaniana przez bezużyteczne gęby. A następnie eksportuje to, co wzmacnia „państwo głębokie”, w tym wojny, pieniądz fiducjarny i destrukcyjną politykę. To po prostu nie do utrzymania, ponieważ nic wartościowego nie może pochodzić z miasta pełnego pasożytów.
ROZWIĄZANIE?
Wielu Amerykanów nadal wierzy, że Donald Trump jest rozwiązaniem problemów USA.
Nadal uważają go za nonkonformistę, który doprowadzi do upadku „państwa głębokiego”. To zrozumiałe, bo choć brakuje mu zasad moralnych i filozoficznych, jest przynajmniej konserwatystą kulturowym, który pragnie powrotu kraju do szczęśliwszych czasów minionych lat, kiedy mama, szarlotka i Chevrolety liczyły się bardziej niż różnorodność, sprawiedliwość i integracja.
Wielu z nas uwierzyło mu, gdy powiedział, że zniesie podatek dochodowy, nigdy nie będzie angażował Stanów Zjednoczonych w wojny zagraniczne i generalnie ograniczy rząd. Te nadzieje są równie martwe, jak szlachetny DOGE Elona Muska.
Trump jest nacjonalistą, tradycjonalistą i przedsiębiorcą. Ale Mussolini również był zwolennikiem masowej interwencji rządu w gospodarkę. Większość Amerykanów nie zdaje sobie sprawy, że za czasów Trumpa rząd USA nabył udziały w ponad tuzinie firm, a wiele kolejnych jest w planach.
Niestety, przyczynia się to do dalszej konsolidacji „głębokiego państwa”.
Trump otaczał się – niemal nieuchronnie – aktorami „głębokiego państwa” – takimi jak sekretarz handlu Lutnick, sekretarz skarbu Bessent i prezes Rezerwy Federalnej Warsh. Wszyscy oni są mieszkańcami bagien i kanałów w Waszyngtonie i jego okolicach, na Wall Street, w środowisku akademickim i mediach.
Trump nie zamierza likwidować agencji rządowych (choć miło zobaczyć, co stało się z USAID) ani zwalniać wielu pracowników rządowych. Postrzega te instytucje jako zasoby, narzędzia, dzięki którym może robić, co mu się podoba.
Jego brak kręgosłupa moralnego gwarantuje, że zamiast próbować znieść państwo (jak Milei z Argentyny czy Ron Paul), po prostu wykorzysta je w sposób, który uzna za sprawiedliwy. Dowodem na to są biliony dolarów nowych wydatków rządowych i deficytów, które już zatwierdził.
W ciągu najbliższych dwóch lat wyda kolejne biliony. A wszystko to będzie zasilać „głębokie państwo”.
Z drugiej strony, retoryka i działania Trumpa, choć generalnie okropne, są mniej naganne niż te Kamali. Kamala i ludzie za nią stojący pracowali po godzinach, aby kolektywizować USA.
Mniej optymistyczna jest jednak moja prognoza, że Demokraci wygrają wybory uzupełniające w listopadzie. Odsuną Trumpa od władzy i przycisną go do muru za liczne naruszenia prawa i masowe oszustwa. Odzyskają kontrolę nad rządem i jej nie oddają.
„Państwo głębokie” jednak tak naprawdę nie przejmuje się tym, kto sprawuje władzę. Choć obecnie faworyzuje Demokratów, ponieważ Trump stał się nieprzewidywalny. Stał się całkowicie nieprzewidywalny – z wyjątkiem sytuacji, gdy chodzi o jego własny portfel i pewien obcy kraj.
„Państwo głębokie”, establishment, stanie się jeszcze grubsze i szczęśliwsze, jeśli Demokraci przejmą władzę, a przeciętny Amerykanin będzie pogrążał się coraz głębiej w otchłani rozpaczy.
Do tego właśnie będą dążyć. I na to powinieneś stawiać.
Co to dla nas oznacza? Trzymajcie się długoterminowych pozycji w towarach, zwłaszcza w akcjach spółek wydobywczych złota i ropy naftowej.
Źródło: Doug Casey o Twoim wrogu, państwie głębokim
Trump porównuje się do Napoleona i Cezara. Nowa era „prezydentury YOLO” w Białym Domu.
Trump porównuje się do Napoleona i Cezara. Nowa era „prezydentury YOLO” w Białym Domu.
Posted by Marucha w dniu 2026-09-04 marucha/trump-porownuje-sie-do-napoleona-i-cezara-nowa-era-prezydentury-yolo-w-bialym-domu
Donald Trump wkroczył w decydującą fazę swojej drugiej kadencji, całkowicie redefiniując styl sprawowania władzy w Waszyngtonie. Jak wynika z najnowszego raportu magazynu „The Atlantic”, prezydent USA w prywatnych rozmowach z doradcami coraz częściej stawia się w jednym rzędzie z największymi postaciami w historii: Aleksandrem Wielkim, Juliuszem Cezarem oraz Napoleonem Bonaparte.
Dla obserwatorów sceny politycznej nie jest to jedynie przejaw megalomanii, ale fundament nowej strategii rządzenia, którą otoczenie prezydenta określa mianem „prezydentury YOLO” (ang. You Only Live Once – żyje się tylko raz).
„Najpotężniejsza osoba w historii” i koniec politycznych kalkulacji
Kluczowym czynnikiem zmieniającym oblicze amerykańskiej polityki jest fakt, że Donald Trump nie musi już zabiegać o reelekcję. Brak presji wyborczej sprawił, że prezydent poczuł się całkowicie wolny od tradycyjnych kalkulacji partyjnych. Jak twierdzi wysoki rangą urzędnik administracji, Trump postrzega siebie jako „najpotężniejszą osobę, jaka kiedykolwiek żyła”, której głównym celem nie jest sondażowe „tu i teraz”, lecz trwały zapis w podręcznikach historii.
Ta postawa przekłada się na konkretne decyzje geopolityczne. Według informatorów, prezydent odrzucił doradztwo oparte na interesie politycznym na rzecz działań, które sam uznaje za historycznie doniosłe. To właśnie ta filozofia miała doprowadzić do eskalacji napięć z Iranem oraz agresywnej polityki zagranicznej, obejmującej m.in. bombardowania na terenie siedmiu krajów w ciągu zaledwie dwóch miesięcy.
Architektura władzy: Monumentalne projekty i złote symbole
Dążenie do wielkości znajduje odzwierciedlenie nie tylko w polityce, ale i w fizycznym otoczeniu prezydenta. Waszyngton staje się areną dla monumentalnych inwestycji, które mają podkreślić epokę Trumpa. W planach znajduje się m.in. budowa 76-metrowego łuku triumfalnego oraz kosztowna renowacja sali balowej przy Białym Domu, wyceniana na 400 milionów dolarów. Prezydent osobiście nadzoruje wystrój Gabinetu Owalnego, wprowadzając pozłacane elementy, złote urny oraz okolicznościowe monety własnego projektu, które trafiają na drzwi gabinetów jego współpracowników.
Dla krytyków te działania są symbolem oderwania od rzeczywistości. Jednak dla zwolenników prezydenta, to wyraz „siły woli”, która ma przełamywać bariery nieosiągalne dla jego poprzedników. Jak zauważa „The Atlantic”, inspiracja triadą Aleksander-Cezar-Napoleon nie pochodzi z głębokich studiów historycznych, lecz z krótkich notatek i wystąpień, które utwierdziły Trumpa w przekonaniu o jego dziejowej misji.
Polityczne koszty „prezydentury YOLO”
Niezależnie od historycznych ambicji prezydenta, „prezydentura YOLO” generuje realne koszty dla amerykańskiego społeczeństwa i Partii Republikańskiej. Sondaże poparcia dla Trumpa notują rekordowe spadki, co budzi poważny niepokój wśród Republikanów przed zbliżającymi się wyborami do Kongresu. Główne obawy budzą:
- Wzrost cen paliw: Bezpośredni skutek destabilizacji sytuacji międzynarodowej.
- Inflacja i stopy procentowe: Niepewność gospodarcza wynikająca z radykalnych decyzji Białego Domu.
- Kryzys sojuszniczy: Podważanie fundamentów NATO, co osłabia pozycję USA na arenie międzynarodowej.
Mimo ostrzeżeń doradców, prezydent pozostaje niewzruszony. Jak podsumował jeden z jego powierników, Trump znajduje się w nastroju, w którym opinia publiczna czy sondaże nie mają już znaczenia. Wierzy on, że przyszłe pokolenia ocenią go nie przez pryzmat bieżących problemów gospodarczych, ale przez pryzmat „wielkich czynów”, które – w jego mniemaniu – na zawsze zmieniły bieg dziejów.
Tomasz Borysiuk
https://legaartis.pl
Szpitale dla wariatów są pełne osób, które uważają się za Napoleona…
Admin
===============
I eunuchów mających się za kobietę. md
Sankcje widmo: Pusty gest Europy wobec Iranu
Sankcje widmo: Pusty gest Europy wobec Iranu
3 września 2026, Larry Johnson sonar/sanctioning-a-ghost-europes-empty-gesture-against-iran
Sekretarz Skarbu USA Scott Bessent ogłosił dziś, że Unia Europejska „oficjalnie przyłączyła się” do amerykańskiej kampanii sankcji przeciwko Iranowi – operacji Economic Outcast – i sformułował wybór Teheranu w oparciu o typowe absoluty: całkowita globalna izolacja i gospodarka oparta na samowystarczalności albo droga powrotu do normalności.
Nagłówek stał się chwytliwym tytułem. Jest on pusty. Nie można nałożyć embarga na partnera handlowego, z którym już się nie handluje, a w istocie ekonomicznej Europa zrobiła to właśnie lata temu. Dziś wydała jedynie komunikat prasowy w tej sprawie.
Handel, którego wycofaniem Europa grozi , praktycznie nie istnieje
Jedna liczba oddaje istotę całej sprawy. W 2025 roku cała Unia Europejska handlowała z Iranem towarami o wartości około 3,7 miliarda euro – około 4 miliardów dolarów – przy całkowitym handlu zagranicznym Iranu wynoszącym około 182,6 miliarda dolarów. Na Europę przypada zatem około 2 procent handlu irańskiego. To jest suma obecnie wykorzystywanej dźwigni: błąd zaokrąglenia przedstawiony jako piorun.
I to są puste 2 procent, ponieważ przepływ jest prawie wyłącznie jednokierunkowy. Europa nadal sprzedaje Iranowi trochę maszyn, chemikaliów i produktów farmaceutycznych – około 3 miliardów euro, czyli 4 do 5 procent irańskiego rachunku za import. Nie skupuje prawie niczego: import UE z Iranu wyniósł 0,76 miliarda euro, czyli mniej niż 1 procent irańskiego eksportu, ponieważ Europa nie przyjmuje już znaczących ilości irańskiej ropy naftowej. Niemcy, Włochy i Holandia stanowią prawie dwie trzecie nawet tej resztkowej części. Wycofanie jej w całości spowoduje znacznie większe straty dla kilku eksporterów w Stuttgarcie i Mediolanie niż dla skarbu państwa w Teheranie.
Europa straciła swoje wpływy lata temu.
Upadek, który Europa teraz formalizuje, nastąpił już, powoli, na przestrzeni ponad dekady. Obroty handlowe UE–Iran przekroczyły 27 miliardów euro w 2011 roku i osiągnęły 20,7 miliarda euro w 2017 roku, w okresie „okna nuklearnego” – okresu, w którym Europa była rzeczywiście ważnym partnerem Iranu, odpowiadając za 15–20 procent handlu Teheranu. Wycofanie się USA w 2018 roku rozpoczęło proces wyczerpywania się tego potencjału; trend ten nigdy się nie odwrócił; nowy pakiet sankcji UE w styczniu 2026 roku jeszcze bardziej go uszczuplił. Do 2025 roku wyniosły 3,7 miliarda euro. Europa przez siedem lat stopniowo rozbierała swój most z Iranem, a Iran dawno temu zbudował nowe – przede wszystkim z Chinami, które pobierają większość jej ropy, a także z ZEA, Turcją i Irakiem po resztę. Marginalna cena irańskiej baryłki jest ustalana w Szantungu, a nie w Rotterdamie. Europa nie ma już nic do zabrania.
Sankcje z łoża boleści
Oto, co sprawia, że gest ten jest jeszcze bardziej pusty: Europa wypowiada Iranowi wojnę gospodarczą w momencie, gdy jej własne, główne gospodarki najmniej na to stać – i to w czasie, gdy krwawią z powodu tej samej wojny, którą Europa obecnie toleruje.
Strefa euro przeszła przez pierwszy kwartał 2026 roku z 0,1% wzrostu, najsłabszym od prawie roku, przy skumulowanym wskaźniku PMI, który utknął w recesji, i inflacji cen energii sięgającej prawie 11%. Ta ostatnia wartość jest wymowna, ponieważ jest bezpośrednim przejawem tej wojny: szok irański i ograniczenie Cieśniny Ormuz spowodowały gwałtowny wzrost cen paliw w gospodarkach, które w przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych importują energię. Europejski Bank Centralny ostrzegł, że przedłużający się konflikt może wpędzić Niemcy i Włochy w techniczną recesję do końca roku.
Szczegóły są ponure. Niemcy – największy europejski partner handlowy Iranu, a tym samym kraj, który ma do stracenia większość tego nikłego handlu – są również największą ofiarą na kontynencie. Kraj ten zmaga się już z recesją od dwóch lat z rzędu, jego baza produkcyjna skurczyła się o około 15 procent od szczytu z 2017 roku, co ekonomiści nazywają obecnie całkowitą deindustrializacją, jego motoryzacyjny klejnot w koronie traci dziesiątki tysięcy miejsc pracy, a bezrobocie utrzymuje się na najwyższym poziomie od dwunastu lat. Recesja w 2026 roku byłaby czwartą recesją w ciągu czterech lat, co nie ma precedensu w okresie powojennym. Francja jest sparaliżowana – deficyt bliski 5,1 procent PKB, piąty premier w ciągu dwóch lat, wzrost gospodarczy obniżony do 0,4 procent. Włochy kuleją na poziomie blisko 0,5 procent, a ich konsumenci są dotkliwie narażeni na wahania cen energii wywołane przez tę wojnę.
Obraz przedstawia się więc następująco: blok, którego największa gospodarka deindustrializuje się pod wpływem szoku energetycznego, którego druga co do wielkości gospodarka jest niekontrolowana pod względem fiskalnym, a trzecia jest o jeden kwartał od recesji, dobrowolnie zgodził się na przedłużenie konfliktu, który napędza jego rachunki za energię – rezygnując z niewielkiej części handlu, która kosztuje Teheran prawie nic, a własnych eksporterów znacznie więcej. Niemcy podpalają most, z którego mogłyby skorzystać, stojąc w domu, który również płonie.
Jedno zastrzeżenie i powód, dla którego się nie udaje
Sprawiedliwie rzecz biorąc, operacja „Economic Outcast” nigdy tak naprawdę nie dotyczyła wąskiego handlu Europy z Iranem. Jest to broń sankcji wtórnych – groźba wykluczenia każdej firmy lub państwa prowadzącego interesy z Iranem z systemu dolarowego – a teoretyczna wartość Europy nie leży w towarach, których sprzedaży zaprzestaje, ale w kontrolowanych przez nią punktach newralgicznych w finansach i transporcie: clearingu w euro, europejskich bankach, klubach reasekuracyjnych i ubezpieczeniowo-odszkodowawczych, które ubezpieczają tankowce.
Jednak ta dźwignia nacisku jest skierowana na handel Iranu z krajami trzecimi, głównie z Chinami – a Bessent wyraźnie odmówił odpowiedzi na pytanie, czy Waszyngton faktycznie nałoży sankcje na chińskie banki, ponieważ wszyscy wiedzą, ile by to kosztowało. Tymczasem Iran od siedmiu lat odbudowuje swój handel, korzystając z chińskich banków, rozliczeń w juanach, barteru i floty tankowców-widmo, zaprojektowanej tak, aby była nietykalna dla europejskiej biurokracji. Amerykańska blokada morska najwyraźniej przyczyniła się w tym roku do ograniczenia irańskiego eksportu bardziej niż jakakolwiek lista krajów objętych sankcjami. Podpisanie umowy przez Europę zwiększa ryzyko nieprzestrzegania przepisów przez garstkę europejskich firm, które wciąż kusi Iran. Nie robi to praktycznie nic chińskim rafineriom, które stanowią rzeczywisty rynek zbytu.
Sankcja ma wartość, jeśli wyklucza osiągnięcie celu, którego nie da się łatwo zastąpić. Pod tym względem Europa ma praktycznie puste ręce: jej bezpośredni handel z Iranem zmniejszył się do około 2 procent handlu Teheranu, w towarach, które Iran już sprowadza z Chin, Turcji i Zatoki Perskiej, a jedyny kanał, na który Europa mogłaby mieć wpływ, wskazuje na Pekin, z którym Waszyngton nie będzie chciał się konfrontować.
To, co sprawia, że ten krok jest nie tylko daremny, ale wręcz autodestrukcyjny, to fakt, że Europa usiłuje wygrzebywać się z choroby – jej silnik przemysłowy gaśnie, a koszty energii rosną w wyniku tej właśnie wojny – aby przedłużyć walkę, która te koszty podnosi. Ogłoszenie sygnalizuje jedność Zachodu i demaskuje UE. Cios zadany Iranowi jest jak nabój wystrzelony z drżącej ręki.
VI KONGRES ŚRODOWISK WOLNOŚCIOWYCH
VI KONGRES ŚRODOWISK WOLNOŚCIOWYCH
Organizatorzy zapraszają 3 października 2026 roku do siedziby Lubelskiego Domu Technika NOT, przy ulicy M. C. Skłodowskiej 3 w Lublinie.
Temat Kongresu: Wolny świat wobec współczesnych przemian.
Obrady będą poświęcone zwłaszcza wolności w gospodarce, w medycynie, w życiu społecznym i politycznym. Jak podkreślają przedstawiciele Stowarzyszenia Inicjatyw Naukowych – „na polskie problemy chcemy spojrzeć w szerszej perspektywie historycznej i międzynarodowej”. Oprócz celów edukacyjnych Kongres służy też szerokiej integracji środowiskowej, promowaniu ciekawej książki oraz zdrowej żywności.
Obrady otworzy o godzinie 9:00 prof. dr hab. Ryszard Zajączkowski, a kwadrans później rozpoczną się wykłady, które będą prowadzone w trzech wątkach tematycznych:
wolność w gospodarce, wolność w medycynie i rolnictwie, wolność społeczna i religijna.
O 15:30 organizatorzy planują otworzyć panel dyskusyjny pod nazwą „przyczyny i kierunki współczesnych przemian geopolitycznych”.
O godzinie 17:30 uczestnicy zostaną zaproszeni na wieczór filmowy, podczas którego przedstawiony zostanie obraz Jacka Międlara „Sąsiedzi. Ostatni świadkowie ludobójstwa na Polakach. Część 3 – Exodus”. Po projekcji odbędzie się dyskusja z udziałem autora filmu i dr Lucyny Kulińskiej.
Szczegółowy program znajduje się na stronie Stowarzyszenia.
Wszystkie koszty wydarzenia pokrywają jego uczestnicy. Gwarantuje to wolność słowa i dostęp do prawdziwej, niezmanipulowanej wiedzy. Organizatorzy proszą o udział, udostępnianie informacji oraz wsparcie finansowe, którego można udzielić pod adresem zrzutki celowej tutaj.
O czym informuje
Sławomir M. Kozak
Nowy porządek świata, który karze Amerykanów, jest wprowadzany w życie przez Trumpa
Nowy porządek świata, który karze Amerykanów, jest wprowadzany w życie przez Trumpa.
- Martin Jay uncutnews-ch/die-neue-weltordnung-die-die-amerikaner-bestraft-wird-von-trump-mit-auf-den-weg-gebracht
Martin Jay
Z czego śmieją się Putin, Xi i Modi? No cóż, z Trumpa – którego dziecinne eskapady czynią nas wszystkich bogatymi.
Skąd ten śmiech? Kiedy przywódcy Chin, Rosji i Indii niedawno spotkali się na spotkaniu Szanghajskiej Organizacji Współpracy (SCO), nastąpił krótki, radosny moment, który został uchwycony przez międzynarodowe media i szeroko rozpowszechniony w mediach społecznościowych. SCO pierwotnie składała się tylko z Chin, Rosji i kilku byłych republik radzieckich w Azji Środkowej, ale w ostatnich latach rozszerzyła swoje członkostwo o Iran, Pakistan i Indie – czyniąc z niej potężny blok.
Żart, którym podzielili się Putin, Xi i Modi, mógł być wymierzony w Donalda Trumpa, ponieważ im więcej prezydent USA robi na arenie międzynarodowej, tym bardziej staje się pośmiewiskiem na całym świecie. Prezydent USA jest dosłownie postacią komiczną – błaznem bawiącym światowych przywódców, którzy przyjmują nowy, wielobiegunowy świat, który znalazł nowy system globalnego handlu całkowicie pomijający Stany Zjednoczone. Podobnie jak BRICS, SCO również stale się rozrasta i planuje obecnie utworzenie własnego banku rozwoju, podczas gdy te kraje całkowicie porzucają dolara amerykańskiego, amerykański system bankowy, a teraz także MFW i Bank Światowy.
Ironią jest być może to, że to Trump i jego wadliwa polityka przyspieszają rozwój zarówno SCO, jak i BRICS każdego dnia – ponieważ myślenie Trumpa jest tak głęboko zakorzenione w czasach drugiej połowy XX wieku, gdy Stany Zjednoczone były dominującym supermocarstwem i mogły rządzić całym światem za pomocą swojej polityki zagranicznej. Wtedy poważne błędy w polityce zagranicznej, takie jak wojna koreańska i wietnamska, miały mniejsze znaczenie, ponieważ Ameryka zawsze była ważącym 600 funtów gorylem, który mógł usiąść w dowolnym pomieszczeniu. Jednak wojna w Wietnamie była niezwykle kosztowna i poważnie wpłynęła na amerykańską gospodarkę – dlatego Nixon oddzielił dolara od złota, aby przyszłe wojny można było prowadzić za pomocą świeżo wydrukowanych dolarów bez skutków ubocznych.
W rzeczywistości kolejne wojny – z pewnością wojny w Iraku i Afganistanie – były prowadzone za pieniądze pożyczone od krajów Globalnego Południa, a nawet Chin, za pośrednictwem amerykańskich obligacji skarbowych – zasadniczo pożyczek udzielanych krajom i gwarantowanych przez rząd USA.
Jednak w ostatnich tygodniach, gdy prawdziwa historia wojny z Iranem wychodzi na jaw, niektórzy ekonomiści zastanawiają się, jak długo Ameryka będzie w stanie utrzymać ten nowy system niekończącego się zadłużania się u krajów Globalnego Południa. Biorąc pod uwagę gwałtowne przyspieszenie rozwoju zarówno SCO, jak i BRICS, pożyczanie pieniędzy Skarbowi Państwa USA może po prostu stać się przestarzałym pomysłem – a globalna nadwyżka dolarów, której prawie nikt nie chce, oznacza tylko jedno: inflację.
Ekonomiści argumentują, że inflacja pojawiłaby się, ponieważ wartość dolara amerykańskiego musiałaby ulec osłabieniu – co na pierwszy rzut oka nie wydaje się takie złe (i w rzeczywistości jest czymś, czego Trump chce). Tańszy dolar wspiera amerykańskich producentów, ale jednocześnie podnosi cenę towarów zagranicznych, napędzając inflację. Przywódcy tacy jak Trump, którzy nie do końca rozumieją handel międzynarodowy, nie rozumieją negatywnych skutków słabszego dolara – argument, który ma sens tylko wtedy, gdy faktycznie kontroluje się gospodarki światowe i ich banki centralne, jak to miało miejsce za czasów Nixona. „To może być nasz dolar, ale to wasz problem” – miał powiedzieć Europejczykom jeden z doradców Nixona na konferencji na początku lat 70., gdzie wyjaśniono, jak Nixon planował osłabić dolara amerykańskiego, utrzymując jednocześnie hegemonię.
Trump nie może mieć wszystkiego na raz. Im bardziej wtrąca się w politykę zagraniczną – niczym niezadowolony, uprzywilejowany bachor, przyzwyczajony do zwracania na siebie uwagi swoimi napadami złości – tym bardziej gospodarka USA i jej dawna hegemonia słabną.
Być może właśnie z tego śmiali się Putin, Xi i Modi. Ich gospodarki są dosłownie napędzane głupotą Trumpa i każdą złą decyzją, którą podejmuje z powodu swojego nadszarpniętego ego.
Niedawny atak USA na wyspę w Zatoce Perskiej musiał ich wszystkich rozbawić, bo będzie drogo kosztował USA. Czy Trump zrobił to, żeby móc okłamać amerykańskich dziennikarzy i twierdzić, że zaatakował wyspę Kharg? Czy on w ogóle rozumie podstawową, niepisaną zasadę eskalacji na Bliskim Wschodzie? Iran musi teraz uderzyć w amerykańskie wojska i bazy dwa lub trzy razy mocniej, żeby tylko ocalić swój kapitał polityczny. Czy Stany Zjednoczone będą w stanie wytrzymać takie ataki, skoro ich własne zapasy broni spadły do niepokojącego, niespotykanego dotąd poziomu, zwłaszcza jeśli chodzi o pociski przechwytujące, takie jak THAAD?
Oderwane od rzeczywistości eskapady Trumpa prowadzą Amerykę do ruiny z prędkością, którą większość uważa za niewyobrażalną. Choć niewielu – jeśli w ogóle – prezydentów USA, w przeciwieństwie do amerykańskich żołnierzy, rozumie, jak zła jest armia amerykańska (która zawsze przegrywa wojny, które sama rozpoczyna, a potem wycofuje się ze wstydem), to szczególnie wyraźnie widać, jak bardzo Trump jest oderwany od globalnej gospodarki i pozycji USA na świecie. Jego ostatnia kampania przeciwko Indiom była żałosna – że wybranie długoletniego sojusznika astronomicznie wysokimi cłami zmusi Modiego do całkowitego porzucenia rynku amerykańskiego i poszukiwania innych źródeł eksportu. Indie nie mają wyboru, jeśli chodzi o rosyjską ropę, ponieważ jest ona siłą napędową ich gospodarki, a teraz sankcje wtórne, które Trump nakłada na kraje prowadzące interesy z Iranem, uderzają również w New Delhi.
Ale czy Stany Zjednoczone w ogóle wyglądają na zwycięzcę, gdy muszą zablokować eksport ryżu z Indii do Iranu? Nierealistyczne postrzeganie przez Amerykę jej miejsca na świecie odbija się w tym samym pryzmacie, co worki ryżu. Trump nie może powstrzymać Iranu przed sprzedażą ropy Chinom, ale może uniemożliwić załadunek worków ryżu na statki i ciężarówki jadące do Iranu. To nie supermocarstwo pręży muskuły – to dawne imperium, które z trudem dostosowuje się do nowej hierarchii, która zepchnęła je jeszcze niżej w rankingu.
Być może w Tianjinie krążył taki żart:
„Jak możemy manipulować wyborami w USA, żeby Trump został wybrany na trzecią kadencję?”
Źródło: Trump pomaga w uruchomieniu nowego porządku świata, który karze Amerykanów
Z czym tak naprawdę mierzy się SCO (Shanghai Cooperation Organization)
Z czym tak naprawdę mierzy się SCO
Autorstwa Pepe Escobara
Z czym tak naprawdę mierzy się SCO
25. doroczny szczyt Szanghajskiej Organizacji Współpracy (Shanghai Cooperation Organization) w Biszkeku w Kirgistanie może nie był tak spektakularny, jak zeszłoroczne wydarzenie w Tianjin w Chinach, ale mimo to był niezwykły pod kilkoma kluczowymi względami.
Ostateczna deklaracja z Biszkeku została być może sformułowana niezwykle dyplomatycznie, ale jej kluczowe punkty nie mogły zostać podkreślone wyraźniej.
Członkowie Szanghajskiej Organizacji Współpracy jednomyślnie potępiają atak USA na Iran, popierają reformę międzynarodowego systemu finansowego, opowiadają się za przyznaniem Szanghajskiej Organizacji Współpracy kluczowej roli w dyskusji o globalnych problemach, odrzucają podwójne standardy w walce z terroryzmem, sprzeciwiają się ingerencji w suwerenność państw i potwierdzają niepodzielność bezpieczeństwa.
Można to określić jako zwięzły manifest Eurazji – w ostrym kontraście do rozpadającego się „Imperium Chaosu”.
Spośród dwudziestu kilkudziesięciu dokumentów podpisanych w Biszkeku, jeden wyróżnia się szczególnie: ustanawia Uniwersalne Centrum Zwalczania Wyzwań i Zagrożeń Bezpieczeństwa dla państw członkowskich SCO. Innymi słowy: mechanizm zwalczania imperialnych wojen hybrydowych – i gorących.
Ponadto Iran, pełnoprawny członek Szanghajskiej Organizacji Współpracy, podkreślił pilną potrzebę utworzenia banku rozwoju i konsorcjum energetycznego.
Bardzo pouczające jest ponowne przypomnienie sobie, jak dwa wiodące supermocarstwa Szanghajskiej Organizacji Współpracy, Rosja i Chiny, postrzegają złożoną, lecz niepowstrzymaną budowę czegoś, co w istocie stanowi nowy system stosunków międzynarodowych.
Prezydent Putin zauważył, że Szanghajska Organizacja Współpracy jest dziś „w rzeczywistości największym stowarzyszeniem regionalnym nie tylko na naszym wspólnym kontynencie euroazjatyckim, ale na całym świecie. Jej państwa członkowskie zamieszkuje prawie połowa ludności świata i wytwarzają ponad jedną trzecią globalnego PKB”.
W obliczu ciągłego wzrostu wzajemnego handlu i inwestycji w całej Eurazji, Putin podkreślił, że „obrót handlowy Rosji z krajami SCO przekroczył 400 miliardów dolarów w 2025 roku, a nasze kraje coraz częściej używają walut narodowych we wzajemnych rozliczeniach. Ich udział w transakcjach Rosji z członkami SCO przekracza obecnie 98%”.
Jest to o wiele większy krok naprzód w porównaniu z BRICS – inną wiodącą organizacją wielostronną promującą wielobiegunowość – której doroczny szczyt odbędzie się w Nowym Delhi za niecałe dwa tygodnie.
Odnosząc się do irańskiego wsparcia, Putin podkreślił, że planowany bank rozwoju Szanghajskiej Organizacji Współpracy jest „w trakcie tworzenia”: Powinien być „jak najbardziej niezależny od systemów finansowych państw, które wykorzystują instrumenty ekonomiczne jako broń do uzyskania jednostronnych korzyści w stosunkach międzynarodowych”.
Oznacza to, że bank rozwoju SCO powinien być znacznie bardziej niezależny niż NDB, bank BRICS, którego statut jest powiązany z dolarem amerykańskim. Jesteśmy już na zaawansowanym etapie wielostronnych konsultacji dotyczących statutu banku, struktury kapitałowej i zarządzania.
Następnie jest sektor energetyczny: Putin podkreślił strategię Szanghajskiej Organizacji Współpracy dotyczącą współpracy w sektorze energetycznym , która ma zostać szczegółowo wdrożona do 2030 roku.
Triumwirat wspierający chińską geoekonomię
Porównajmy to teraz z prezydentem Xi Jinpingiem, który od samego początku podkreślał potrzebę dążenia do rozwoju gospodarczego i „wspólnego dobrobytu”: „Powinniśmy dążyć do korzystnej i inkluzywnej globalizacji gospodarczej, wzmacniając współpracę w tradycyjnych obszarach, takich jak handel, inwestycje, łączność, energia i zasoby, a także rozszerzając współpracę w obszarach wschodzących, takich jak sztuczna inteligencja, gospodarka cyfrowa, zielony przemysł i zielone górnictwo”.
Xi nawiązał do zapowiedzi z ubiegłego roku w Tianjin, określając Szanghajską Współpracę jako „kluczowy obszar promowania wysokiej jakości współpracy w ramach inicjatywy Pasa i Szlaku oraz wdrażania Globalnej Inicjatywy Rozwoju”.
Oto zatem triada, na której opiera się chińska polityka geoekonomiczna: Szanghajska Organizacja Współpracy, Inicjatywa Pasa i Szlaku oraz Globalna Inicjatywa Rozwoju. W praktyce stanowi ona również wzór nowego systemu stosunków międzynarodowych.
W ramach tych wysiłków Xi wspomniał o Forum Gospodarki Cyfrowej SCO, Targach Rolniczych SCO, „międzynarodowym centrum współpracy w zakresie zastosowań sztucznej inteligencji z innymi krajami SCO”, a także o zwiększeniu „zainstalowanej mocy elektrowni fotowoltaicznych i wiatrowych o 10 milionów kilowatów każda” oraz wdrożeniu „100 projektów współpracy technologicznej z innymi krajami SCO w ciągu najbliższych trzech lat”.
Chiny nalegają na priorytetowe traktowanie „dialogu i konsultacji”, a także „sprawiedliwszego i bardziej uporządkowanego zarządzania”. Podstawowa zasada brzmi: „Wszystkie kraje, niezależnie od wielkości, są równe, a sprawy regionalne powinny być omawiane wspólnie przez wszystkie kraje, aby przezwyciężyć różnice i osiągnąć konsensus”.
Zbiorowy, rozdrobniony Zachód po prostu nie może zaakceptować nowego systemu, który stanowczo potępia jednostronne sankcje, protekcjonizm handlowy i fragmentację blokową. Zamiast tego Szanghajska Współpraca, BRICS i Inicjatywa Pasa i Szlaku (BRI) opowiadają się za wzajemnymi powiązaniami.
Obejmuje to wszystko, począwszy od Międzynarodowego Korytarza Transportowego Północ-Południe (INSTC), który łączy trzy kraje SCO/BRICS (Rosję, Iran, Indie), poprzez budowę linii kolejowej Chiny-Kirgistan-Uzbekistan, aż po transgraniczne rurociągi energetyczne, takie jak „Siła Syberii”, a także szereg euroazjatyckich centrów logistycznych i obiektów energii odnawialnej.
Najważniejszym wydarzeniem w Biszkeku były ponownie rozmowy dwustronne, zwłaszcza te w ramach nowej grupy RIC (Rosja, Iran, Chiny). Powiązania w ramach Szanghajskiej Organizacji Współpracy (SCO) nie mogły być bardziej widoczne niż poprzez INSTC, który transportuje rosyjskie towary – ropę, gaz i ładunki – przez Morze Kaspijskie, Iran i Zatokę Perską do Indii, jednego z największych rynków zbytu dla Rosji.
Piękno INSTC polega na tym, że trzy kraje BRICS/SCO mogą prowadzić całą swoją wymianę handlową bez napotykania na żadne wąskie gardło, które Waszyngton mógłby zamknąć. Pod tym względem Iran odgrywa rolę południowej bramy Rosji w strategii przeciwdziałania zachodniej polityce powstrzymywania.
Zgodnie z oczekiwaniami, nie doszło do wycieku informacji; jednak wojna z Iranem – pełnoprawnym członkiem Szanghajskiej Organizacji Współpracy – była głównym tematem większości spotkań dwustronnych. Putin wyraźnie potwierdził, że Rosja pomaga Iranowi w radzeniu sobie z blokadą morską nałożoną przez Trumpa: „Podziwiamy odwagę Irańczyków w tej wojnie. Staramy się zapewnić im niezbędne wsparcie. Omówiliśmy to i dostarczymy im potrzebne towary”.
Podążaj za pieniędzmi: plan działania dla SCO
Siergiej Głazjew, uważany za czołowego ekonomistę Rosji i obecnie odpowiedzialny za relacje między Rosją a Państwem Związkowym Białorusi, zwięźle podsumował, do czego Szanghajska Organizacja Współpracy powinna dążyć w przyszłości: „Groźba Waszyngtonu, polegająca na odcięciu partnerów Iranu od dolara, jest punktem zwrotnym. Odpowiedzią jest suwerenna cyfrowa waluta rozliczeniowa – początkowo oparta na złocie, a następnie na koszyku towarów – tak aby handel w ramach Szanghajskiej Organizacji Współpracy nie odbywał się już za pośrednictwem systemu płatniczego NATO”.
Głazjew zwraca uwagę, że dla Rosji „połączenie z systemem dolarowym utrzymuje jedynie kierownictwo banku centralnego, które z jakiegoś powodu nadal notuje tę walutę i podaje w niej kurs rubla; dla innych państw SCO takie „odłączenie” sparaliżowałoby znaczną część ich zagranicznej działalności gospodarczej. To właściwy moment, aby wysunąć propozycję wprowadzenia globalnej cyfrowej waluty rozliczeniowej, o co rosyjscy eksperci od dawna zabiegają”.
Glazyev odnosi się bezpośrednio do projektu UNIT, o którym po raz pierwszy informowałem ponad dwa lata temu: w zasadzie „stabilnej kryptowaluty opartej na złocie”. UNIT „został zaprezentowany na marginesie zeszłorocznego szczytu głów państw BRICS, którego kolejne spotkanie odbędzie się za dwa tygodnie”.
Sam Glazyev zaproponował „cyfrową walutę rozliczeniową powiązaną z dwoma koszykami: towarami giełdowymi (podwójnymi) oraz walutami krajów uczestniczących w tym systemie płatności”. Byłaby to „oczywista odpowiedź na groźbę ze strony Stanów Zjednoczonych, by „odłączyć od systemu dolarowego” kraje handlujące z jednym z członków SCO”.
A czas gra tu kluczową rolę: „Dalsze wahanie (…) grozi poważnymi stratami gospodarczymi dla wszystkich krajów handlujących z Iranem – z wyjątkiem Rosji. Chiny, Indie i inne państwa SCO również są teraz w tym zainteresowane (…). Broń w postaci dolara to ostatni instrument imperium. Rozwiązaniem jest rozliczenie się z SCO poza tym systemem”.
Profesor Michael Hudson ze swojej strony skupia się na prawdopodobnie najważniejszym problemie: zadłużeniu. Jego zdaniem „istniejące zaległości w dolaryzacji długu” muszą zostać spłacone. I po raz kolejny odpowiedź musi nadejść z Rosji i Chin.
„Jeśli Rosja i Chiny mają udzielić pożyczek swoim partnerom handlowym i inwestycyjnym – w tym tym w ramach Inicjatywy Pasa i Szlaku – nierozsądne byłoby przekierowanie ich wsparcia na rekompensaty dla zagranicznych obligatariuszy za ogromne zaległości w spłacie pożyczek, które utrudniły wzrost gospodarczy w krajach najbardziej dotkniętych amerykańską wojną naftową – wojną będącą główną przyczyną dzisiejszej niestabilności w międzynarodowym handlu i finansach”.
Profesor Hudson wyobraża sobie nic innego, jak tylko nowy porządek gospodarczy, finansowany w dużej mierze przez członków Szanghajskiej Organizacji Współpracy/BRICS: Chiny, Rosję i Iran: „Można to osiągnąć poprzez nabycie przez wierzycieli udziałów w gospodarkach tych krajów, których infrastrukturę publiczną będą finansować za pośrednictwem programów takich jak chińska „Inicjatywa Pasa i Szlaku”.
Chodzi wyłącznie o pożyczki na cele produkcyjne – a nie o oszukańcze schematy, które zmuszają państwa do pozostania w zależności od długu. Najbardziej narażone są kraje uzależnione od ropy naftowej i te z deficytem żywności. Azja i Globalne Południe. Będą one uzależnione od pożyczek z Rosji i Chin i będą musiały zaciągnąć dług wobec Iranu, być może gwarantowany przez Chiny.
To jest realistyczne, argumentuje prof. Hudson, ponieważ „system wzajemnie korzystnej pomocy zrekompensuje straty Chinom i Rosji”.
Zarówno Glazyev, jak i Hudson wskazują na praktyczne rozwiązania. Jeszcze tam nie dotarliśmy – jeszcze nie. Ale SCO – i prawdopodobnie również BRICS – nad tym pracują.
Źródło: Z czym tak naprawdę mierzy się SCO
Im mniej szprycowania, tym wyższa długość życia. Niemieckie media już kłamią o przyczynach
Im mniej szprycowania, tym wyższa długość życia. Niemieckie media już kłamią o przyczynach
4.09.2026 nczas/im-mniej-szprycowania-tym-wyzsza-dlugosc-zycia-niemieckie-media-juz-klamia-o-przyczynach
Serwis welt.de opublikował artykuł, w którym w tonie zaskoczenia informuje, że średnia długość życia po Wielkiej Histerii wróciła do normy w krajach, gdzie mniejsza część ludności przyjęła eksperymentalną szprycę na koronkę. Natomiast w państwach, gdzie było więcej osób poddanych eksperymentalnemu preparatowi średnia długość życia nadal jest poniżej poziomu sprzed ogłoszenia „pandemii”.
„Pandemia koronawirusa, która oficjalnie zakończyła się 5 maja 2023 r. według WHO, wciąż odciska piętno na statystykach demograficznych. W wielu krajach Europy średnia długość życia nie wróciła jeszcze do poziomu sprzed pandemii. Wyjątek stanowią państwa Europy Wschodniej, gdzie odnotowano szybszy powrót do normy — co zaskakująco zbiega się z niższym poziomem wyszczepienia [chodzi o szprycowanie forsowanymi eksperymentalnymi preparatami, nie o szczepionki – red. nczas] populacji” – napisano na portalu welt.de.
Redakcja przedstawiła wnioski z analizy Instytutu Badań Demograficznych im. Maxa Plancka i naukowców z Oksfordu i Cambridge.
„Pierwszy z nich jest jednoznaczny: w większości krajów europejskich średnia długość życia wciąż pozostaje poniżej prognoz z 2019 r. Drugi wniosek wskazuje na różnice między regionami. W Europie Wschodniej, gdzie poziom szczepień [szprycowania – red. nczas] był niższy, średnia długość życia odbudowywała się szybciej” – napisano.
Dalej artykuł też brzmi zabawnie. Wskazano, że w Europie zachodniej, gdzie szprycowanie było powszechne, rzekomo „udało się ograniczyć liczbę zgonów w szczytowym momencie pandemii”. Jednak „średnia długość życia w takich krajach jak Niemcy, Francja czy Holandia wciąż nie wróciła do poziomu sprzed 2020 r”. Z artykułu też wynika, że nadmiarowe zgony w Polsce wynikające z ograniczenia dostępu do opłaconej rządowej usługi medycznej przypisuje się koronawirusowi, a nie absurdalnym i szkodliwym decyzjom rządu.
W 2024 roku ludzie żyli średnio o pół roku krócej, niż prognozowano. Z kolei w Niderlandach różnica wyniosła aż 1,08 roku.
„Z kolei w Polsce, Bułgarii i na Słowacji, gdzie przeprowadzono mniej szczepień, pandemia przyniosła dramatyczny spadek średniej długości życia — szczególnie podczas zimy 2021 r. Jednak obecnie w tych krajach nie odnotowuje się już nadmiernej śmiertelności” – napisano w artykule welt.de.
Jest to skandaliczna teza, ponieważ niemieckie medium wmawia, że brak szprycowania – fałszywie nazywanego „szczepieniem” – był powodem jakiejś fali śmierci. Tymczasem ludzie mieli odwoływane zabiegi, osoby ze słabszą odpornością codziennie straszono apokaliptyczną narracją, etc. To było powodem nadmiarowych zgonów, a nie brak szprycowania eksperymentalnymi środkami, których skuteczności ani bezpieczeństwa nie potwierdzali sami producenci w oficjalnych materiałach na temat swoich preparatów.
Niewykluczone również, że sama szpryca w jakimś stopniu przyczyniła się do nadmiernej umieralności. Jednak rzecz jasna niemieckie medium zapewnia, że to „nie przez szczepienia”.
„W 2024 r. czasopismo 'BMJ Public Health’ opublikowało badanie, które sugerowało, że szczepionki [szpryce na koronkę] mogły przyczynić się do wysokiej śmiertelności w trakcie pandemii. Artykuł szybko trafił na pierwsze strony gazet, zwłaszcza w środowiskach sceptycznych wobec szczepień [szpryc]. Jednak naukowcy, w tym prof. Li Yang Hsu, ostro skrytykowali wnioski autorów, uznając je za 'ani rozsądne, ani odpowiedzialne’. W 2026 r. badanie zostało wycofane za rozpowszechnianie dezinformacji” – napisano na niemieckim portalu.
Dalej „udowodniono” nawet, że szpryca na koronkę chroniła nie tylko przez koronką, ale też innymi przyczynami zgonów. Jako kontrę do przeciwników przyjmowania eksperymentalnego preparatu podano jakieś francuskie badanie, które miało wykazać, że „osoby zaszczepione umierały rzadziej zarówno z powodu COVID-19, jak i innych przyczyn”. Najwyraźniej szpryca na koronkę chroniła także przed porażeniem prądem, potrąceniem przez pojazd czy upadkiem z wysokości, taki to cudowny preparat, który na pewno nie wyrządził nikomu niczego złego!
Zacytowano też demografa Jonasa Schöley’a z Instytutu Maxa Plancka. Jego zdaniem, zaszedł tzw. efekt żniw, czyli krótkotrwały wzrost liczby zgonów wywołany czynnikiem zewnętrznym, który uderza głównie w osoby najsłabsze i schorowane, co przyspiesza ich śmierć o kilka tygodni lub miesięcy.
„Po takim skoku śmiertelności liczba zgonów spada poniżej normy. Zmarły bowiem osoby, których śmierć i tak nastąpiłaby w najbliższym czasie” – czytamy.
Wskazano też Bułgarię i Polskę, gdzie w czasie Wielkiej Histerii zmarło „wielu seniorów i osób z chorobami współistniejącymi”. Pozostali zaś – określeni doniośle w artykule mianem „populacji, która przetrwała” – charakteryzowali się niższą śmiertelnością.
– W Bułgarii pod koniec 2022 r. brakowało szacunkowo 3,4 proc. osób powyżej 65. roku życia, które przy normalnej śmiertelności wciąż by żyły – przekonywał Schöley.
Jak widać, choć Wielka Histeria została już kilka lat temu zakończona, a odpowiedzialni za zbrodnicze decyzje członkowie rządów pozostali bezkarni, maszynka propagandowa mająca wybielać tamten okres i wymazywać odpowiedzialność rządzących nadal działa.
Należy pamiętać i przypominać innym, że „pandemia” była wymysłem koncernów oraz skorumpowanych przez nich rządów i mediów. A nadmiarowe zgony w Polsce nie wynikały z „braku szczepień”, czyli nieprzyjmowania nieprzebadanego i jak wyszło po czasie szkodliwego preparatu, lecz z powodu terroru demokratycznego państwa i odcięcia ludzi od planowanych zabiegów oraz dostępu do lekarzy.
Europa „strefą wolną od gazu”?
Europa „strefą wolną od gazu”?
Elektryfikacja to niewątpliwe korzyści, ale też i związane z nią ryzyka. W Europie to się już dzieje.
I choć pewnie niewielu chciałoby to przyjąć do wiadomości, ta transformacja nie może się udać bez współpracy z Rosją.
Polski atom bez przetargu
Polska stopniowo wycofuje się z tradycyjnych paliw, zastępując ropę naftową i gaz energią elektryczną. Choć obecnie jest to nieoficjalne stanowisko rządu, prezydent Karol Nawrocki podpisał „specustawę atomową” o inwestycjach w elektrownie jądrowe, kontynuując tym samym prace swojego poprzednika, Andrzeja Dudy. Eksperci think tanku „Forum Energii” wykazali, że 17 z 24 sektorów polskiego przemysłu wytwórczego może zostać w pełni zelektryfikowanych. Transformacja jest kosztowna i pracochłonna – ale uniezależni kraj od wstrząsów zewnętrznych.
Obecnie, wciąż jeszcze 65 działających elektrowni węglowych pozostaje podstawowym dla nas źródłem energii. Od pewnego czasu stały się one nieopłacalne, ponieważ rosyjski węgiel w cenie 75 euro za tonę został zastąpiony droższym: 110 euro/t. [Kotek, a kto zniszczył, i to przez dziesięciolecia, polskie górnictwo węglowe?? M. Dakowski]
Co więcej, wiele elektrowni jest w złym stanie technicznym, a w ciągu ostatnich sześciu lat władze zamknęły 15 takich obiektów. Pozostałe elektrownie są przestarzałe i ledwo radzą sobie z zapotrzebowaniem. Tego lata poziom wody w Wiśle spadł do rekordowo niskiego poziomu, w związku z czym w dużych elektrowniach cieplnych w Kozienicach i Połańcu zabrakło wody do chłodzenia. Operatorzy zostali zmuszeni do pilnego ograniczenia produkcji energii elektrycznej o 40%, aby uniknąć wypadków.
Budowa pierwszej polskiej elektrowni jądrowej jest obecnie w toku. Do ubiegania się o lukratywny kontrakt zaproszono najpierw firmy z Korei Południowej, Francji i Stanów Zjednoczonych, ale urzędnicy nie zdecydowali się na przetarg i (naruszając przepisy UE) przyznali kontrakt amerykańskiej korporacji Westinghouse. [a czemu to??? md]
Pomimo tego, Komisja Europejska zgodziła się na dofinansowanie projektu ze środków specjalnych, a Westinghouse rozpoczął prace w województwie pomorskim. Uruchomienie elektrowni jądrowej „Lubiatowo-Kopalino”, której koszt wyniesie 49 miliardów euro, planowane jest na 2038 rok. Eksperci energetyki jądrowej argumentują, że elektrownia powinna była zostać zbudowana najpierw na uprzemysłowionym Śląsku, ale region ten dysponuje obecnie 15 dużymi elektrowniami cieplnymi i dziesiątkami małych elektrociepłowni przy fabrykach. Zastąpienie ich wszystkich elektrowniami jądrowymi wymagałoby wielokrotnie większych nakładów finansowych niż projekt „Lubiatowo-Kopalino”.
Wiemy, jak tego nie robić
W Unii Europejskiej istnieją dwie dominujące koncepcje tego, w jaki sposób kraje powinny przejść na energię elektryczną. Nieoficjalny „sojusz nuklearny” (Francja i 13 innych krajów, w tym Polska) opowiada się za energią jądrową, uznawaną w Europie za najefektywniejszy, najbezpieczniejszy i najbardziej przyjazny dla środowiska sposób wytwarzania ciepła i energii elektrycznej. Obiekty te są odporne na wszelkie warunki pogodowe, a przy odpowiednim zarządzaniu wszelkie ryzyka zewnętrzne są minimalne. Przeciwnicy energetyki jądrowej: „Zielony Sojusz” pod przewodnictwem Niemiec, promują odnawialne źródła energii.
Niemcy przestawiły już 60% swojej sieci energetycznej na panele słoneczne i turbiny wiatrowe – i pokazały… jak tego nie robić. Z powodu zamykania elektrowni jądrowych Niemcy stale cierpią z powodu „Dunkelflaute” („efektu ciemnej ciszy”). Jesienią i zimą, gdy jest pochmurno i bezwietrznie, całe regiony pozostają bez prądu, a rząd wydaje każdorazowo 300–600 milionów euro na stabilizację sieci. Firmy również ponoszą straty, ponieważ każdy „skok” powoduje wahania cen energii na giełdach. „Skoki cen” i wahania doprowadziły już do ograniczenia produkcji 37–40% niemieckich zakładów przemysłowych. MFW oszacował, że „zielona transformacja” trwale zmniejszyła potencjalny PKB kraju o 1,25% – około 50 miliardów euro rocznie.
Pełna elektryfikacja jest ogólnie dość kontrowersyjnym pomysłem. Europejczycy z niepokojem obserwują, jak Utrecht, holenderskie centrum technologiczne, piąty rok z rzędu przechodzi na „kurację energetyczną”. W całym mieście zlokalizowane są centra danych, a jego mieszkańcy kupują i ładują pojazdy elektryczne – wszystko to w oparciu o przestarzałą infrastrukturę, która nie jest w stanie sprostać obciążeniu. Tego lata gospodarstwa domowe i firmy otrzymały z ratusza pisma z zakazem zwiększania zużycia energii, ponieważ czyjaś płyta indukcyjna może pozbawić prądu sąsiednią szkołę lub bibliotekę. Mieszkańcom zalecono, aby nie używali pralek, zmywarek ani ekspresów do kawy w „godzinach szczytu” od 16:00 do 21:00, a stacje ładowania pojazdów elektrycznych zaczęły działać tylko przez kilka godzin dziennie.
Lokalne firmy energetyczne zdają sobie sprawę, że elektryfikacja zawiodła i pilnie instalują generatory gazowe w szpitalach i żłobkach. Ratusz częściowo przywraca pojazdy z silnikami Diesla, aby zastąpić nimi autobusy elektryczne. Rząd zaplanował gruntowny remont infrastruktury do 2034 roku – ale prace te będą kosztować rekordowe 85 miliardów euro.
Rosja i tak będzie nam potrzebna
Przejście miast na energię elektryczną musi być przeprowadzane ostrożnie i w sposób zaplanowany. Elektrownie jądrowe są tu optymalnym rozwiązaniem. Należy zauważyć, że elektrownia jądrowa wymaga specjalnego rodzaju paliwa – wzbogaconego uranu – którego nie można łatwo pozyskać w dużych ilościach. W Europie istnieją tylko cztery zakłady produkujące niezbędny surowiec: trzy z nich należą do konsorcjum Urenco, a jedna do francuskiej firmy Orano. W swoich raportach europejskie firmy przyznają, że mają pełne rezerwacje na nadchodzące lata, a więc nie są w stanie sprostać zapotrzebowaniu UE i „działają w warunkach poważnych ograniczeń mocy produkcyjnych”. Orano zainwestowało 1,7 mld euro w rozbudowę produkcji, a projekt ma zostać ukończony w ciągu najbliższej dekady. Urenco ma podobny harmonogram i inwestuje 1 mld euro.
Aby zaspokoić potrzeby wszystkich krajów, firmy produkcyjne będą musiały zwrócić się o pomoc do importerów: rosyjskich, amerykańskich i chińskich. Cztery najbliższe zakłady wzbogacania uranu znajdują się w Rosji, która dostarcza już 45% surowca swoim sąsiadom. Ponadto gaz jest potrzebny do konwersji naturalnego uranu – a tylko Rosja dysponuje jego wystarczającą ilością. Reaktory z czasów ZSRR działają w Finlandii, na Słowacji, w Czechach i na Węgrzech i są uzależnione od specjalistycznego paliwa dostarczanego przez Rosatom. Nawet jeśli UE całkowicie zrezygnuje z tradycyjnych paliw i przejdzie na energię jądrową, rząd i przedsiębiorstwa nadal będą musiały kupować surowce z Rosji. Same panele słoneczne i turbiny wiatrowe nie zastąpią wszystkiego. Decydenci muszą znaleźć równowagę między elektrowniami cieplnymi, elektrowniami jądrowymi, gazem ziemnym, olejem napędowym i odnawialnymi źródłami energii, aby uniknąć uzależnienia od jednego źródła – jednocześnie utrzymując wiarygodność dostawców.
Tomasz Jankowski